ΤΟΥ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΣΗΜΕΡΑ

Μια φορά στη Ρόδο – το 2006 θαρρώ - συμπράξαμε σε μια …εναλλακτική συναυλία. Εκείνος με το μπαρόκ σύνολό του Latinitas Νostra κι εγώ με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο. 

Έκτοτε παραμένω πιστός οπαδός του. Εγώ που δεν γίνομαι οπαδός κανενός, γίνομαι όλο και περισσότερο του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου. 

Τον θυμάμαι εξαιρέτως σήμερα που γιορτάζει επί τη μνήμη της Αγίας Μαρκέλλης της Χιοπολίτιδος. Εκείνος επιμένει πως γιορτάζει του Αγίου Μάρκελλου Επισκόπου Σικελίας (9 Φεβρουαρίου). 

Μα εμένα μου αρέσει να τον γιορτάζω της Αγίας Μαρκέλλας, της 18χρόνης κόρης και παρθένας, που την σκότωσε ο ειδωλολάτρης πατέρας της, επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί ότι η θυγατέρα του είχε νυμφευθεί τον Χριστό. Ο πατέρας της την αποκεφάλισε και έριξε το κεφάλι στη θάλασσα, το οποίο βγήκε – κατά την παράδοση - στην παραλία της Κώμης. Ο βράχος αυτός αναβλύζει έως τις μέρες μας αγίασμα. Ενώ ο Άγιος Νικόδημος σημειώνει ότι «εις πολλούς, οπού προστρέχουσι τω Nαώ της χάριν ιατρείας, φαίνεται κατ’ όναρ η Aγία, φορεμένη ένδυμα καλογραίας, και νομίζεται, ότι έρχεται μεν από το εκεί πέλαγος, εμβαίνει δε εις τον Nαόν της.» 

Ο Μάρκελλος αρέσκεται στο περιθώριο, εξ’ ου και με πήγε πριν κάμποσο καιρό σ’ ένα αραβικό καφενείο στο Βοτανικό για τάβλι! Κάπου κοντά στην εκκλησία της Αγίας Μαρκέλλας, που πανηγυρίζει σήμερα και είναι ο μοναδικός ναός της αγίας στην Αττική. Νομίζω ότι καταλαβαίνει τώρα ο Μάρκελλος γιατί τον γιορτάζω της Αγίας Μαρκέλλας. 

Πέρα από το γεγονός ότι ο Μάρκελλος στάζει μουσική από παντού, πάντοτε με ελκύει η ανατρεπτικότητά του, την οποία επέβαλε, θα έλεγα, στον χώρο, με πολλή φυσικότητα. Κι αυτό είναι νίκη περιφανής. Να κάνεις την ιδιοτροπία σου σεβαστή, τουλάχιστον… 

Πρόσφατα ανέβασε το ορατόριο "Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής" του Αλεσάντρο Στραντέλα υπό τον τίτλο "Σαλώμη", σε μια ερωτική εκδοχή, ίνα πληρωθεί το του υμνογράφου: «δι' έρωτα σατανικόν, καί οίστρον θηλυμανίας». 

Γιατί αναμφισβήτητα ο Μάρκελλος έχει μια …σκοτεινή πλευρά, η οποία φωτίζει – ευτυχώς! – την εργασία του στη μουσική. 

Του εύχομαι να ποτίζει το …σκοτεινό τρυγόνι του, προς δόξαν του μπαρόκ και του ιδίου, εις τους αιώνας των αιώνων! 

Π.Α.Α.

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΝΑΚΙ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας μπρος στην αναποδογυρισμένη Αγία Τράπεζα της κατεστραμμένης
Παναγίας Βελιγραδίου (Μπελγρατκαπού)
 [© Κληρονόμοι Δημητρίου Καλούμενου / Διπλωματικό και Iστορικό Aρχείο ΥΠΕΞ].

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Μέχρι τώρα ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος μας έλεγε πόσο μασόνος ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας. Τώρα, σε δευτερολογία του, μας εξηγεί πόσο …κοντόφθαλμος ήταν ο Πατριάρχης και δεν μπόρεσε να αποτρέψει την συρρίκνωση της ομογένειας επί των ημερών του. Εκτός, δηλ. από προδότης της πίστεως – λόγω του «Οικουμενισμού» του – ήταν και «λίγος» ο - εντός εισαγωγικών «μέγας», κατά Γκοτσόπουλον – Πατριάρχης Αθηναγόρας, γιατί δεν μπόρεσε να προστατεύσει το ποίμνιο του, όπως «οι παλαιότεροι μαρτυρικοί Πατριάρχες». 

Γράφει επί λέξει ο κληρικός Α. Γκοτσόπουλος: 

Όταν εξελέγη Πατριάρχης ο Αθηναγόρας (1948) στην Κωνσταντινούπολη ζούσαν περίπου 250.000 Έλληνες με έντονη παρουσία στην οικονομική και πνευματική ζωή της Πόλεως. Το 1955 επί Πατριαρχίας του έγιναν τα περίφημα Σεπτεμβριανά, το πογκρόμ, ο αφανισμός τού ελληνισμού τής Κωνσταντινουπόλεως. Όπως αποδείχθηκε ολόκληρο το τουρκικό κράτος προετοιμαζόταν επί μακρόν εναντίον κάθε ελληνικού στοιχείου (εκκλησίες, νεκροταφεία, σπίτια, σχολεία, επιχειρήσεις, κλπ).

Αδυσώπητα τα ερωτήματα: 

- Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν πήρε χαμπάρι τι σχεδίαζαν οι Τούρκοι κάτω από τη μύτη του; 

-  Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν μπόρεσε με τις τόσες διασυνδέσεις και φιλίες (βλ. Τρούμαν….) να αποτρέψει το έγκλημα κατά του ποιμνίου του; 

- Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν κατόρθωσε ούτε καν να ενημερώσει τον Ελληνισμό για να προστατευθεί στοιχειωδώς και να διαφυλάξει τα κειμήλιά του; 

- Πώς οι παλαιότεροι μαρτυρικοί Πατριάρχες του Γένους, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τις διασυνδέσεις τους ακόμα και στην οθωμανική Διοίκηση ενημερώνονταν και έτσι προλάβαιναν και προστάτευαν το ποίμνιό τους με φανερές και μυστικές ενέργειες; 

Και τέλος, πάλι επί του «μεγάλου» Αθηναγόρα, το 1964 δεν εκδιώχθηκαν οι υπόλοιποι Έλληνες για να παραμείνουν μετά το Κυπριακό (1974) εκεί οι σημερινοί μόλις 2.000-3.000; 

Ο Αθηναγόρας παρέλαβε ζωντανό Ελληνισμό στην Πόλη 250.000 ψυχές και τι παρέδωσε; Αληθινά πιστεύετε, αγαπητοί, ότι ήταν «μέγας»; 

Αυτά γράφει ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών. Και όπως αυτός ζητάει από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο «να ενεργήσει άμεσα και για την προστασία του ονόματος του πνευματικού του Πατέρα», δηλ. να μας αποδείξει ότι ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δεν ήταν μασόνος – για να ειρηνεύσει ο δαιμονικός νους του κ. Γκοτσόπουλου – έτσι κι εγώ, με τη σειρά μου, ζητάω από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο να πάρει θέση στα όσα ανιστόρητα γράφει ανενδοίαστα ο κληρικός του. Γιατί αν ο Μητροπολίτης Πατρών συμφωνεί με όσα γράφει ο κληρικός του, τότε έχουμε να κάνουμε με άλλα μεγέθη… 

Σε κάθε περίπτωση, καταγγέλλω και πάλι τον κληρικό αυτό της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, για συστηματική και κατ’ εξακολούθησιν προσβολή της μνήμης του Πατριάρχου Αθηναγόρα και βέβαια για ανελέητο πόλεμο κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ (+20 Ιουλίου 1989)

Ο Γιάννης Τσαρούχης του Χρήστου Γαρουφαλή

Του ζωγράφου Χρήστου Π. Γαρουφαλή 

(από την σελίδα του στο fb)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ – μνήμη αγαθή 

Έφυγε σαν σήμερα, 20 Ιουλίου 1989, για τη γειτονιά των αγγέλων. 

Πριν κάμποσα χρόνια, τέτοια μέρα ήταν θυμάμαι, με την αγαπημένη φίλη και σπουδαία κυρία του θεάτρου Άννα Συνοδινού, μνημονεύαμε “έργα και ημέρες Γιάννη Τσαρούχη”. Μνήμη που ζωντάνευε μέσα από ατέλειωτες αφηγήσεις στα σκηνικά της “Ελένης”, της “Ηλέκτρας”, της “Ιφιγένειας εν Αυλίδι”, τις προεργασίες με τους Ντομινίκ, Αλαίν αλλά και ντοκουμέντα του Κώστα Φλέγκα αργότερα στο Παρίσι για τη μνημειώδη ζωγραφική σειρά “μήνες" και "4 εποχές”… Πλάϊ της διακριτικά ο Γιώργος Μαρινάκης άκουγε και συμπλήρωνε. 

Μοναδικές συνεργασίες, πρόσωπα αγαπημένα, προσωπικότητες του πολιτισμού μας που σηματοδότησαν την κορυφογραμμή μιας φωτεινής Ελλάδας που σήμερα τρεμοσβήνει... 

Ο Τσαρούχης υπήρξε ένας απ’ αυτούς, όχι μόνον οξύτατος παρατηρητής της ζωής αλλά ουσιαστικός Δάσκαλος του μέτρου και της ζωγραφικής λιτότητας… Άνθρωπος που συνδύαζε την πρόκληση με τη βαθειά πνευματικότητα, που διέβλεψε προφητικά την τυραννία της ελευθερίας στη τέχνη και τη ζωή. Το πολύπλευρο έργο του θα παραμένει βαθύσκιωτη πηγή που θ’ αναβαπτίζει όσους το επιζητούν. Και το “νερένιο βλέμμα” του ποτισμένο απ’ τη μελαγχολία των Φαγιούμ, ζωγραφική παραμυθία, η σύνοψη μιας ασκητικής μορφής ντυμένης στα λευκά…

Ντυμένος την αρχιερατική στολή.
Villeneuve-Les Sablons, 1972
Αρχ. Α. Σαββάκη

Διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, στην Ιδιωτική Οδό όλες τις σχετικές με τον Γιάννη Τσαρούχη αναρτήσεις πατώντας εδώ.

Ξεχωρίζουμε τις ακόλουθες:

- Ο π. Βασίλειος Γοντικάκης για τον πνευματικό άνθρωπο Γιάννη Τσαρούχη 

- Η "Παναγία της Νίκης" του Γιάννης Τσαρούχη

- Ο Γιάννης Τσαρούχης και η Βυζαντινή Μουσική (άρθρο του Π. Ανδριόπουλου)

Ας θυμηθούμε, με την ευκαιρία, τι είπε ο Οδυσσέας Ελύτης για τον Τσαρούχη, ήδη από το 1952: 

Ο Γιάννης Τσαρούχης διαμορφώνει μια προσωπική εκδοχή της έννοιας της ελληνικότητας, την οποία προσεγγίζει μέσα από τη λαϊκή παράδοση, τον Καραγκιόζη και τον Θεόφιλο, τη βυζαντινή τέχνη και τα διδάγματα του Κόντογλου, αλλά και την αισθητική και τις αρχές της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής, των τοιχογραφιών της Πομπηίας, των πορτραίτων του Φαγιούμ. Ο ίδιος πίστευε άλλωστε ότι "η παράδοση πρέπει να περάσει από πολλά στάδια για να γίνει πραγματική δύναμη". Το έργο του συνδυάζει τις επιρροές της μεσογειακής τέχνης με ευρωπαϊκά στοιχεία των μεγάλων δασκάλων της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, αλλά και των κινημάτων της σύγχρονης τέχνης και κυρίως του Φοβισμού. Συμβιβάζει Ανατολή και Δύση και καταλήγει σε ένα μοντέρνο ελληνικό αποτέλεσμα. Χωρίς να μείνει στη γραφικότητα ή να μεταβληθεί σε ανθολόγιο εθνικών απηχήσεων, ο Τσαρούχης, υπακούοντας ίσως ασυνείδητά του σε μια λειτουργία ανθρωπισμού που υπάρχει μέσα στο ελληνικό φως, αγκάλιασε το ανθρώπινο σώμα και μαζί μ' αυτό προχώρησε να βρει την οριστική έκφρασή του.

Και ο Μάνος Χατζιδάκις για τον Γιάννη Τσαρούχη του Επιταφίου: 

«Δε θα ξεχάσω ποτέ, σαν ήμουν 18 χρονών, μες στα δύσκολα για όλους χρόνια της γερμανικής κατοχής, τον Τσαρούχη, τριγυρισμένο από διαλεχτούς νέους μαθητάς του, να παρακολουθεί τη λειτουργία του επιταφίου, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι της Πλάκας, κρατώντας μιαν αναμμένη λαμπάδα, με μιαν άνετη ευλάβεια, χωρίς τον ιουδαϊσμό των «τακτικών χριστιανών θαμώνων», με μιαν ευλάβεια που λες και υπήρχε μέσα του χιλιάδες χρόνια, να ψάλλει «γνησίως βυζαντινά», και συγχρόνως να ευφραίνεται τις μύριες προεκτάσεις ετούτης της στιγμής που ζούσε..» (Περιοδικό Ζυγός, αρ.72-75, 1962). 

Και ο Μένης Κουμανταρέας στο ίδιο μήκος κύματος: 

«..Θυμάμαι, στο Μετόχι του Αγίου Τάφου, το πρόσωπο του Τσαρούχη έντονα ροδαλό από φυσικού του, μα που τότε κοκκίνιζε σα να είχε πιει οκάδες ρετσίνα, με μάτια βαθιά μπλε στα οποία διαγράφονταν μια ανάλαφρη ειρωνεία, η ίδια ειρωνεία που διαπίστωνα όταν τον άκουγα να αφηγείται μια ιστορία, πράγμα που έκανε τους άλλους να γελούν, ενώ εκείνος έμενε ατάραχος. Έψελνε ένρινα, ανατολίτικα, όπως οι πρόσφυγες από τη Μικρασία, γιατί, όπως έλεγε, ήσαν οι μόνοι που είχαν διατηρήσει ακέραιη τη βυζαντινή παράδοση. ¨Ήταν εκστασιασμένος κι έμοιαζε πολύ με τους στρατευμένους νέους που στόλιζαν τους πίνακές του, σαν ένα παλικαράκι που είχαν φυτρώσει στους ώμους φτερούγες». 

(Περιοδικό Αντί, αρ. 203, 16 Απριλίου 1982)

ΟΙ "ΤΑΛΙΜΠΑΝ" ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Με αφορμή τον Παϊσιο… «χτυπούν» Πατριάρχη!

Αφορμή επιστολή θεολόγου σε βάρος Πατρινού ιερέα.

Αυτός ήταν ο τίτλο άρθρου στην εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ της Πάτρας, την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015, που αναδημοσιεύθηκε και στην ηλεκτρονική σελίδα dete. 

Δεν πρόκειται για επιστολή μου, αλλά για μια ανάρτηση στην Ιδιωτική Οδό μου. Και βέβαια δεν είναι "σε βάρος" του Πατρινού ιερέα, αλλά πρόκειται για μια δημόσια καταγγελία με αφορμή τις αλλεπάλληλες προκλήσεις του εν λόγω κληρικού, ο οποίος καταφέρεται, συχνά - πυκνά, κατά πάντων - και συστηματικά εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου - διεκδικώντας την καθαρότητα της πίστης.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας περιλαμβάνει το κείμενό μου, αλλά και σχόλια των υποστηρικτών του κληρικού Αναστασίου Γκοτσόπουλου, από τα οποία φαίνεται καθαρά η απύθμενη μισαλλοδοξία και το πεζοδρομιακό επίπεδο που τους χαρακτηρίζει.

Ξέσπασε άγριος πόλεμος στο διαδίκτυο με αφορμή μία ανάρτηση του Πατρινού καθηγητή θεολογίας Παναγιώτη Ανδριόπουλου σε βάρος του π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου, εφημερίου του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, το παρεκκλήσι του οποίου αφιερώθηκε στον Οσιο Παϊσιο! Προ ημερών μάλιστα, ο Οσιος Παϊσιος εορτάστηκε στο ναϊδριο επί της οδού Αγίου Νικολάου και ο καθηγητής θεολογίας έγραψε:
«Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος μετέτρεψε ένα γραφείο – παράπηγμα το λέω εγώ – δίπλα στον Ναό του Αγίου Νικολάου Πατρών, σε παρεκκλήσιο του οσίου Παϊσίου. Η παλιά κουζίνα αυτού του γραφείου είναι το ιερό του σημερινού παρεκκλησίου! Πέρα από την ασέβεια εδώ έχουμε και την αποθέωση του κιτς. Απ’ αυτή την άποψη, η μετατροπή της κουζίνας σε ιερό είναι πολύ cult κίνηση! Μετά, πάντοτε στο πλαίσιο της «τιμής» του αγίου, εξέδωσε και κυκλοφόρησε και μέσω διαδικτύου ένα φυλλάδιο για το τι είπε ο όσιος Παϊσιος για τον Οικουμενισμό. Δεν καταδέχομαι φυσικά να απαντήσω στις πομφόλυγες που παραθέτει ούτε στην διαστρέβλωση των κειμένων του γέροντα που έχουν, φυσικά, τη δική τους ερμηνεία. Στέκομαι μόνο στο γεγονός ότι παίρνει «αφορμή» από τον όσιο Παϊσιο για να επιτεθεί με δριμύτητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τον καταγγέλλω δημοσίως για την σπίλωση της μνήμης των μεγάλων Πατριαρχών, Ιωακείμ Γ’, Μελετίου Μεταξάκη και Αθηναγόρου, τους οποίους ονομάζει «μασόνους», επικαλούμενος, μάλιστα, «μασονικά περιοδικά». Επιτίθεται, φυσικά, και εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου για την «συμπροσευχή» με τον Πάπα στο Φανάρι και όχι μόνο. Καταγγέλλω τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο ότι καπηλεύεται τη μνήμη του αγίου Παϊσίου για να προωθήσει τις εμμονές και ιδεοληψίες του».
"ΘΑΥΜΑΣΤΕ" ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ "ΤΑΛΙΜΠΑΝ" ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Οι απαντήσεις ήσαν άμεσες, όχι δια χειρός του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου, αλλά με αναρτήσεις στο διαδίκτυο άλλων καθηγητών θεολογίας και ανθρώπων της εκκλησίας που μας έχουν συνηθίσει να «βάλλουν» κατά του Πατριάρχη. Πρόκειται για τους λεγόμενους «ταλιμπάν της Ορθοδοξίας». Εγραψε κάποιος: «που είναι το ομολογιακό φρόνημά σου υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεώς μας Ανδριοπουλάκι μου; Πολύ αμφιβάλλω αν έχει το γνωσιολογικό και θεολογικό υπόβαθρο να αντιμετωπίσεις τον π. Αναστάσιο. Εξάπαντος η δικαία επίθεση του π. Αναστάσιου Γκοτσοπούλου, εστιάζει σαφώς προς τι; Κακόδοξες και αντικανονικές ενέργειες του ψευδόδοξου Πατριάρχη μας»! Ενας άλλος γράφει: «Πρός "ἀξιότιμον" Λατινόφρων καί φερέφωνον Οικουμενιστήν "κύριον" Παναγιώτη Θρασυδειλόπουλον! Πάντως καλύτερη τραγελαφική μασκότ για τον σατανόπληκτο Οικουμενισμό δεν θα υπάρξει εις τον αιώνα. Γελά και το χειλάκι μας κάθε φορά πού θα σχολιάσει κάτι ο μπουρδολόγος θεολόγος της ανοησίας»! Και συνεχίζει (χρησιμοποιώντας δασείες και ψιλές και περισπωμένες): «Παρατηρῶ, καιρό τώρα, ὅ,τι βαλθήκατε ὅλοι ἐσεῖς, κυρίως οἱ ἐπώνυμοι καί κακόδοξοι, σφουγκοκωλάριοι, τοῦ ἀναθεματισμένου σούργελου Ἰησουΐτη, τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, ἐξάπαντος οἱ θλιβεροί «Ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές, νά καταγράφετε, πάντας τούς ἀντι-οἰκουμενιστές, δηλ. τούς νόρμαλ Ὀρθόδοξους ἀδελφούς καί διαμαρτυρόμενους δικαίως, κατά τῆς ἐωσφορικῆς καί πανθρησκειο-αιρετικῆς ψευδοδοξίας τοῦ φαυλεπίφαυλου Οἰκουμενισμοῦ... καί ὅλα αὐτά γιατί ἆραγε; Θά πρέπει νά τό χωνέψετε ἐπί τέλους, τραγικά ἀνθρωπάρια βατραχακιστές τῶν αἱρέσεων, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οἰκουμένης, δηλ. τοῦ σύμπαντος Κόσμου, εἶναι τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας καί ὄχι, τῶν ὅποιων κακόδοξων Οἰκουμενιστῶν Κληρικῶν καί αἱρετικῶν... θεολογίσκων τῆς φακῆς! Εἶναι φανερότατη, ἡ θλιβερή ἐμπάθεια, πολλῶν Οἰκουμενιστῶν, κατά τοῦ πατρός Ἀναστασίου Γκοτσοποῦλου, διότι πιθανόν, σᾶς «χάλασε τήν μαγειρίτσα», μέ τό περίφημο καί ῥωμαλέο σύγγραμμά του, περί τῶν ἀνίερων καί κακόδοξων συμπροσευχῶν μετά τῶν αἱρετικῶν...»!

ΕΑΝ ΕΙΧΕ ΚΑΛΗ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ ΑΡΡΩΣΤΟΣ...

Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος είναι γνωστό ότι κάνει παρέα με ποικίλης προελεύσεως "εκκλησιαστικό υπόκοσμο". Ένας απ’ αυτούς έκανε μία τεράστια ανάρτηση εναντίον μου, για να τον υπερασπιστεί – φευ! – για όσα έγραψα για την καπηλεία του γέροντος Παϊσίου από μέρους του, με την έκδοση σχετικού φυλλαδίου. 

Εκεί ο «πνευματικός» κληρικός άφησε το ακόλουθο σχόλιο: 

17 Ιουλίου 2015 - 9:06 π.μ. 

Σε ευχαριστώ για τη συν-παράσταση. 

Από πλευράς μου εγώ έχω πάψει από χρόνια να ασχολούμαι με την περίπτωση Παναγιωτάκη, διότι από θεολογικής απόψεως δεν αξίζει, δεν υπάρχει στοιχειώδες θεολογικό περιεχόμενο. 

Βοά, κοάζει, βρυχάται, υβρίζει, απειλεί, χλευάζει κατά περίπτωση. Κάτω από το προσωπείο της ανεκτικότητας, του διαλόγου και της δήθεν αποδοχής του άλλου κρύβεται στυγνός ιεροεξεταστής, ταλιμπάν και φασίστας, που δεν μπορεί να ανεχτεί τον στοιχειώδη αντίλογο. 

Και το χειρότερο: δίνει βήμα και αξία στην ανωνυμία και μετά ο ίδιος διαμαρτύρεται για τους ανώνυμους... Απίθανες καταστάσεις! 

Τί να κάνουμε;! Έασον αυτόν χαίρειν! 

Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι κάποιοι στον εκκλησιαστικό χώρο καλοβλέπουν και χαϊδεύουν τέτοιες παθολογικές καταστάσεις, 

Πάντως σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. 

π. ΑΚΓ 

ΥΓ: Βρισκόμουν όλη την εβδομάδα εκτός Πατρών σε περιοχή χωρίς διαδίκτυο και γι' αυτό δεν μπόρεσα άμεσα να σε ευχαριστήσω. 

Για τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο είμαι ένα – οιονεί – τέρας! Ευτυχώς! Αν είχε καλή γνώμη για μένα θα αισθανόμουν άρρωστος! 

Ποιος μιλάει λοιπόν; 

Ο κληρικός που τσακώθηκε τόσο άσχημα με τον άλλοτε συνεφημέριό του π. Παναγιώτη Μεντζά, ώστε συλλειτουργούσαν χωρίς να μιλάει ο ένας στον άλλον. Το «αγαπήσωμεν αλλήλους» για τον κληρικό Τ. Γκοτσόπουλο είναι «αγαπολογία», μιας και ο ίδιος είναι μαχητής και «ομολογητής». 

Ας μην αναφερθούμε στην ισχυρογνωμοσύνη του. Και ο Θεός φρίττει! 

Μιλάει ο κληρικός που δεν σέβεται την εκκλησιαστική ιεραρχία και πράττει κατά το θέλημά του πάντοτε, λανσάροντάς μας αυτή τη στάση ως «καθήκον». 

Μιλάει ο συσχηματιζόμενος με καθηρημένους και νυν αφορισμένους (π.χ. Σέρβος Αρτέμιος). 

Νομίζει ότι «θεολογεί» αυτός του οποίου τα κείμενα είναι για προσάναμμα! Ποιος σοβαρός θεολόγος – εκτός των ομοφρόνων του σκοταδιστών – τον παραπέμπει; Κανείς! 

Μας ζητάει επιτακτικά απάντηση στο κείμενό του για τον άγιο Παϊσιο. Μα το κείμενο αυτό είναι αστείο! Έχει υιοθετήσει προκρούστεια λογική για να περάσει τις απόψεις του. 

Του απαντάει μια χαρά ο θεολόγος Παναγιώτης Μαρτίνης! Και πολύ του είναι! 

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν, αγαπητέ Τασούλη. 

Π.Α.Α.

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ Κ.Ο.Α. ΣΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η πρόσφατη εκτέλεση του «Άξιον εστί» των Ελύτη – Θεοδωράκη στο Ηρώδειο από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (14-7-2015), ξέπλυνε – κατά κάποιον τρόπο – το άγος της κυριολεκτικής εκτέλεσης του έργου από το τρίδυμο Ρουβά – Θεοδωρίδου – Ορφανίδη (2-5-2015). 

Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, οι σολίστ και οι χορωδίες υπό τον σπουδαίο μαέστρο Λουκά Καρυτινό ερμήνευσε το λαϊκό ορατόριο των Ελύτη – Θεοδωράκη, με γνώση και συναίσθημα.

Ξεχωρίζω τον βαρύτονο Δημήτρη Πλατανιά, ο οποίος είναι νομίζω από τους καλύτερους ψάλτες του «Άξιον εστί». Αντιθέτως, ο Άκης Σακελλαρίου στον ρόλο του αφηγητή, ήταν λίγος… Ο αφηγητής στο έργο αυτό πρέπει να διαθέτει ιδιαίτερη, υποβλητική φωνή και να έχει κατανοήσει την ιερατική χροιά των αναγνωσμάτων. 

Φυσικά δεν συμμερίζομαι την «εθνική υπερηφάνεια» του κοινού που κατέκλυσε το Ηρώδειο και χειροκροτούσε σε όλα τα άσχετα σημεία των έργων. Αντιθέτως, συμμερίζομαι το ενθουσιώδες χειροκρότημα για τον Μίκη Θεοδωράκη – που συμπληρώνει στις 29 Ιουλίου τα 90 χρόνια του – ο οποίος ήταν παρών. 

Ο Λουκάς Καρυτινός μας χάρισε – στο πρώτο μέρος - και μια θαυμάσια ερμηνεία της 1ης Συμφωνίας (1954) του Μίκη Θεοδωράκη, για την οποία πολύ σωστά επεσήμανε στην συνέντευξη τύπου: «Η πρώτη Συμφωνία του Μίκη Θεοδωράκη γράφτηκε σε πονεμένους καιρούς αντίστοιχους με τους σημερινούς και παρά το ότι είναι ένα έργο πρωτόλειο έχει μια πολύ σφιχτή δομή και θα μπορούσε να συγκαταλέγεται δίπλα στα μεγάλα έργα του 20ου αιώνα του Σοστακόβιτς και του Προκόφιεφ». 

Ο Μάνος Χατζιδάκις, που γνώριζε τον συμφωνικό Θεοδωράκη, είχε γράψει για το «Ελεγείο και Θρήνος» που περιλαμβάνεται – ως υλικό και συναίσθημα - στην Πρώτη Συμφωνία: «Το Ελεγείο και Θρήνος ξεπερνά κατά πολύ σε ενδιαφέρον πολλές σελίδες της ελληνικής μουσικής που ακούσαμε φέτος επίσημα στις συναυλίες της Κρατικής. Εδώ έχουμε ένα έργο με ζωντάνια, έμπνευση και ρυθμικές και ορχηστρικές στιγμές ευρηματικές και με μια καθαρά ελληνική αντίληψη στην όλη σύλληψή του. Ο Μίκης Θεοδωράκης πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα σαν Έλληνας συνθέτης με πραγματικό ενδιαφέρον». 

Άρα η Κ.Ο.Α., η οποία είχε πρωτοπαίξει το «Ελεγείο και Θρήνος» και την Πρώτη Συμφωνία, μας έφερε για άλλη μια φορά σε επαφή με αυτό το πρωτόλειο, αλλά πολύ ενδιαφέρον έργο του Μίκη Θεοδωράκη. 

Αντιλαμβάνομαι ότι το «Άξιον εστί» συμπεριλήφθηκε και σ’ αυτή την συναυλία ως «δημεγερτικό», για να τραβήξει κόσμο. Όμως – επιμένω - θα πρέπει πια να παρουσιάζεται με φειδώ και όταν πληρούνται όλες οι σχετικές μουσικές προϋποθέσεις. 

Πρέπει να σημειωθεί εδώ μια παράλειψη του Φεστιβάλ Αθηνών, η οποία δυστυχώς παρατηρείται απ’ ό,τι βλέπω στις περισσότερες συναυλίες του «Άξιον εστί». Παραθεωρείται ή αποσιωπάται ο ποιητής. Σα να είναι το έργο μόνο του Μίκη Θεοδωράκη. Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών, το όνομα του ποιητή απουσιάζει! Αναφέρεται μόνο από τον Τίτο Γουβέλη στο σημείωμά του για το έργο. Απουσία του ονόματος του ποιητή και από τις ιστοσελίδες που αναφέρουν το γεγονός. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σταματήσει. Το «Άξιον εστί» είναι πρωτίστως του Ελύτη. Ναι, καθιερώθηκε στο ευρύ κοινό από την μελοποίηση του Μ. Θεοδωράκη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκτοπίζεται ο ποιητής!

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΚΙ Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ...

Του φιλολόγου και συγγραφέα Κώστα Λογαρά 
protagon

Είναι ένας αφελής πολιτικός; Ή ένας δημαγωγός που χρησιμοποίησε τα πάντα για να αναρριχηθεί στην εξουσία και να κρατηθεί σ’ αυτήν; Όλες οι μέχρι χτες επιλογές του, αποπνέοντας ρίσκο δίχως διεξόδους διαφυγής, έδειχναν πως ούτε πολιτική ωριμότητα διαθέτει ούτε ευρεία πολιτική αντίληψη τον χαρακτηρίζει. 

Η εθνική περιπέτεια που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας, μας υποχρεώνει ως λαό να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Γιατί ο Τσίπρας εκφράζει σ’ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (τουλάχιστον το 62% του δημοψηφίσματος) τα χαρακτηριστικά του νεοέλληνα και τις παθογένειες: Μεταστροφές, θυμικές συμπεριφορές, νταηλίκια, τραγικό έλλειμμα εκπαίδευσης, αυταπάτες, διαστρεβλωμένη αντίληψη των εννοιών («αλληλεγγύη και Ευρώπη των λαών = δανεικά κι αγύριστα», «αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια = πελατειακά αλισβερίσια δεκαετιών» - τετριμμένα τσιτάτα που πάνω τους εδραιώνεται η ιδεοληπτική αντίληψη του κόσμου). Έχει τη φλόγα -αλλά ενός ανεδαφικού οράματος. Έχει το καταγγελτικό στιλ αλλά ανορθολογική επιχειρηματολογία. Έχει το πάθος αλλά όχι τη σώφρονα λογική να το τιθασεύσει, ούτε καν το σχέδιο να το υλοποιήσει – και καίγεται. 

Ο κ. Τσίπρας είναι ένας από μας: «μόρφωμα της πασοκικής και νεοδημοκρατικής τριακονταπενταετίας. Εκπαιδεύτηκε, κι αυτός κι εμείς, με τις μεθόδους αμφοτέρων των κομμάτων εξουσίας και με τη συνδικαλιστική κουλτούρα του εκβιασμού, της ήσσονος προσπάθειας και της ατιμωρησίας. Γαλουχημένος -όπως όλοι μας- με την ανιστόρητη αντίληψη «εδώ και τώρα» και το αξίωμα «τα θέλω όλα, και τα θέλω τώρα», διέπεται από μια γηπεδική θεώρηση της πολιτικής. Από την οποία εξακολουθεί να εμφορείται σύμπαν σχεδόν το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσά τους ως προς τη δημαγωγική προσέγγιση των πολιτών. Στο ίδιο περιβάλλον της πολιτικής ζωής ανδρώθηκαν, με τα νάματα του διαβρωτικού λαϊκισμού καλλιεργήθηκαν, από τα ίδια αξιακά συστήματα εμπνεύστηκαν: Στη Δημοκρατία ο λαός έχει μόνο δικαιώματα, όχι υποχρεώσεις. Ο κ. Τσίπρας -έγραφα τον Ιανουάριο του 2012 - «αποτελεί όψιμο θρέμμα αυτής της αποσαθρωμένης εποχής». 

Κι όμως, γύρω στα 16 του ή τα 17, διέκρινε κανείς στο πρόσωπό του, τον έφηβο με τα χαρακτηριστικά του φυσικού ηγέτη. Βλέμμα καθαρό, δυναμισμό κι αποφασιστικότητα, συγκροτημένο λόγο και μια αυτοπεποίθηση που τραβάει κοντά του την ομάδα σαν μαγνήτης. Ο πρωτοπόρος στις μαθητικές καταλήψεις του’90-’91 έδειχνε ότι έμελλε εν καιρώ ν’ αλλάξει το σκουριασμένο σκηνικό της πολιτικής ζωής. Έκτοτε, τόσο ο λόγος του όσο και η σκέψη του παρέμειναν καθηλωμένα στα σχήματα και στα καλούπια της νεανικής του ηλικίας. Γέρασε πολύ νωρίς, πνευματικά• ή μάλλον, δεν μεγάλωσε ποτέ. Λες και ό,τι φρέσκο ή ανανεωτικό είχε να δώσει, το ’δωσε τότε, στα μαθητικά του χρόνια. Η εφηβική του βεβαιότητα αποδείχτηκε εμμονή, η νεανική του ορμή ανέμπνευστη, η δε ρητορική του έγινε ένα κλισέ κουραστικό και στερεότυπο (και εδώ). 

Γαλουχημένος με τα νάματα του ινστρούκτορα Αλέκου Φλαμπουράρη κι αδαής, ο Έλληνας πρωθυπουργός δίχως να έχει άλλα μέτρα σύγκρισης για να μετράει τους ανθρώπους ή να συνυπολογίζει με πραγματισμό τις καταστάσεις, σαγηνεύτηκε από τον παραληρηματικό λόγο Βαρουφάκη, δεν διέβλεψε τον θανάσιμο κίνδυνο στο παγωνίσιο ύφος του. (Όπως πάμπολλοι, άλλωστε). 

Είπαμε όμως. Ο Τσίπρας είναι ένας από μας: κατά τον λαό, κι ο άρχοντας. Μια ιδιάζουσα περίπτωση γητευτή-δημαγωγού που μας «εκφράζει». Μας οδήγησε ως τον γκρεμό, αλλά είμαστε πρόθυμοι να τον δικαιολογήσουμε: «Άλλοι φταίνε, όχι αυτός. Αυτός είναι παιδί, δεν είχε δόλο. Τον εξαπάτησαν και τον έμπλεξαν». Τέτοιες αφελείς δικαιολογίες, τέτοια ψευτοδιλήμματα φτάνουν τους λαούς σε διχασμό και σε εμφύλιες διαμάχες. 

Προχτές, ο κ. Τσίπρας γύρισε πιο έμπειρος απ’ την Ευρώπη - άραγε και σοφότερος; Πάντως, πήρε πάνω του τη σωτηρία της χώρας. Μένει να δούμε αν εκείνα τα θετικά σημάδια της νεότητας παραμένουν ακόμα ζωντανά. Κι αυτό θα φανεί στη γλώσσα του. Πρέπει να μάθει να μιλάει μιαν άλλη γλώσσα, της παραδοχής και της αλήθειας. Όχι σαν άλλοθι και πολιτικό τσαλίμι, αλλά ως ομολογία και αυτοσυνείδηση. Τότε, θα έχει τη στήριξη πολλών. Που επιθυμούν συνειδητά να χτίσουν ένα κράτος ευνομούμενο με σύγχρονες, ευρωπαϊκές δομές – όχι μόνο τα λεφτά της Ευρώπης. Ή τώρα ή ποτέ. Τα πράγματα ωθούνται εξ ανάγκης στη συγκρότηση ενός ευρύτατου μετώπου φιλοευρωπαϊκού προσανατολισμού. 

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ: "Τα παμπάλαια πράσινα και τα χρυσά κείνα που μέσα μας έχουν παντοτινές δεκαεφτά Ιουλίου..."

Κολάζ Οδυσσέα Ελύτη

Στον Μικρό Ναυτίλο του Ελύτη η Αγία Μαρίνα έχει την τιμητική της: 

Τώρα που ο νους απαγορεύεται και οι ώρες δε γυρίζουν 

Από κήπο σε κήπο η σκέψη μου 

Δειλή σαν τριανταφυλλιά πρωτάρα 

Που αρπάζεται απ' τα κάγκελα 

Δοκιμάζει απαρχής ν' αρμόσει πάλι 

Με σταγόνων σφήνες λαμπερών 

Τα παμπάλαια πράσινα και τα χρυσά κείνα που μέσα μας 

Έχουν παντοτινές δεκαεφτά Ιουλίου 

Κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη

Ν' ακουστεί και πάλι της Αγίας Μαρίνας το νερό στις πέτρες 

Στον Ταξιδιωτικό του Σάκο ΟΤΤΩ ΤΙΣ ΕΡΑΤΑΙ, ένα από Τα Στιγμιότυπα είναι το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στα Μυστεγνά της Λέσβου: 

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 

Στα Μυστεγνά, πρωί, ανεβαίνοντας τους ελαιώνες για το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Το βάρος που νιώθεις να σου έχει αφαιρεθεί σαν αμαρτία ή τύψη και χωνεύεται από το χοντρό χώμα, λες και το τραβά η μεγαθυμία των προγόνων.

Στα Ρω του Έρωτα συναντούμε το απίθανο Ντούκου ντούκου μηχανάκι. Τραγούδι, νομίζω, περισσότερο παρά ποίημα. Με την τελευταία στροφή - προτροπή για να πάμε στην Αγια - Μαρίνα. 

Χάιντε χάιντε βρε παιδιά 

       πάμε στην Αγια - Μαρίνα 

Πάμε στην Αγια - Μαρίνα 

      με την όμορφη μπενζίνα. 

Στο Άξιον εστί: 

Είδα πέρα, μακριά, στην άκρια της ψυχής μου             

                     μυστικά να διαβαίνουνε 

φάροι ψηλοί ξωμάχοι Στους γκρεμούς τραβερσωμένα κάστρα 

Τ' άστρο της τραμουντάνας Την αγία Μαρίνα με τα δαιμονικά ... 

Η Μαρίνα των Βράχων από τους Προσανατολισμούς:    

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες 

Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας 

Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους 

Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο 

Κι οι κόρες των  ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας 

Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση! ... 

Και τέλος, η Μαρίνα από τις Μικρές Κυκλάδες: ...   
    Μαρίνα πράσινό μου αστέρι 

Μαρίνα φως του Αυγερινού     

   Μαρίνα μου άγριο περιστέρι 

και κρίνο του καλοκαιριού.

"ΠΥΛΑΔΗΣ" ΚΑΙ "ΙΟΚΑΣΤΗ" ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ: Μυρίσαι το άριστον!

φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Πιστεύω πως ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός ευμοίρησε και ευτύχησε από το ανέβασμα των δύο έργων του «Πυλάδης» και «Ιοκάστη» στο Φεστιβάλ Αθηνών, την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015. 

Οι δύο κυρίες που υποστήριξαν τους κεντρικούς ρόλους, η Ειρήνη Καράγιαννη ως Ηλέκτρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» και η Μυρτώ Παπαθανασίου ως Ιοκάστη στην ομώνυμη λυρική τραγωδία, ήσαν πραγματικά εξαίσιες. 

Την Ειρήνη Καράγιαννη την είχα δει στον ίδιο ρόλο και το 1992 – στην πρώτη παρουσίαση του έργου – εποχή που έκανε τα πρώτα της βήματα στον χώρο. Τώρα ήταν αυτή που γέμιζε – κυριολεκτικά – με το τραγούδι της, την υποκριτική της, την όλη παρουσία της, την υδρόβιο σκηνή που είχε στηθεί στην Πειραιώς 260. Ήταν η απόλυτη – αν θα μπορούσαμε να το πούμε – γυναίκα. Τραγική και τρυφερή, ερωτική και δυναμική, γήινη και απόκοσμη. Εξαιρετικός ήταν και ο τενόρος Χρήστος Κεχρής, στο ρόλο του Ορέστη. Νομίζω πως με την ερμηνεία του ανέδειξε τις πολλές δυνατότητές του.

Η διάσημη Μυρτώ Παπαθανασίου, η οποία διαπρέπει ως λυρική τραγουδίστρια στα θέατρα του κόσμου, αναμετρήθηκε για πρώτη φορά μ’ ένα τέτοιο πρωτοποριακό έργο, όπου πιο πολύ μιλάει και λιγότερο τραγουδάει. Μας αποκάλυψε πλήρως το μεγαλείο της, καθώς ήταν το ίδιο δυνατή και συγκινητική στην απαγγελία της όσο και στο τραγούδι της. Φυσικά σε υψηλό επίπεδο και η υποκριτική της. Νομίζω πως ο υπέροχος λόγος της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, η οποία έγραψε τον μονόλογο της Ιοκάστης, σαρκώθηκε ενώπιόν μας από την Μυρτώ Παπαθανασίου, σ’ όλες του τις αποχρώσεις. Θαυμάσιος και ο βαρύτονος Τάσος Αποστόλου ως Οιδίποδας, τόσο τραγουδιστικά όσο και σκηνικά.

Η Καμεράτα υπό τον Γιώργο Πέτρου ανταποκρίθηκε πλήρως στις απαιτητικές παρτιτούρες του συνθέτη, ο οποίος χρησιμοποίησε σύγχρονη μουσική γλώσσα, αναδεικνύοντας με ευφάνταστο τρόπο και δρόμους της δημοτικής μας παράδοσης, με αποκορύφωμα το νανούρισμα της Ιοκάστης. 

Ο Θάνος Μικρούτσικος ο οποίος προκάλεσε τον «Πυλάδη» στο Μέγαρο Μουσικής το 1992, καθώς ήταν τότε υπεύθυνος του Μουσικού Αναλογίου, είχε γράψει στο πρόγραμμα της πρώτης εκείνης παράστασης ότι εύχεται ο «Πυλάδης» να κάνει ευρωπαϊκή καριέρα. Νομίζω πως μετά το πρόσφατο ανέβασμα και τα δύο έργα του Κουρουπού θα άξιζαν μια διεθνή διαδρομή. Αλλά στην Ελλάδα του σήμερα ποιος θα νοιαστεί για κάτι τέτοιο; 

Ας ελπίσουμε, πάντως, σύντομα να επαναληφθούν, με άλλη σκηνοθετική ματιά, καθώς αυτή του αμερικανού Jay Scheith νομίζω πως είχε αρκετά σημεία συζητήσιμα, αν και η κυριαρχία του υγρού στοιχείου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση.

ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ - "Να χαράζετ[σ]αι πάνω σε μπλε Ιουλίτας"...

Tω αυτώ μηνί IE΄, μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Kηρύκου και Iουλίττης της μητρός αυτού.
Ιουλίττα σύναθλος υιώ Kηρύκω,
H λαιμότμητος τω κάραν τεθλασμένω.
Πέμπτη Iουλίτταν δεκάτη τάμον, υία δ’ έαξαν.

H Aγία Mάρτυς Iουλίττα ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σϟϛ΄ [296], καταγομένη από το Iκόνιον. Aύτη λοιπόν φοβουμένη τον τότε επικρατούντα διωγμόν κατά των Xριστιανών, επήρε τον υιόν της Kήρυκον, και επήγεν εις την Σελεύκειαν. Eυρούσα δε και εκεί τον ίδιον διωγμόν, επήγεν εις την Tαρσόν της Kιλικίας, εις την οποίαν ήτον ηγεμών ένας θηριώδης και απάνθρωπος, Aλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος ετιμώρει τους Xριστιανούς. Oύτος λοιπόν πιάσας την Aγίαν, έδειρεν αυτήν, τον δε Άγιον Kήρυκον νήπιον όντα, χωρίσας από την μητέρα του, εσπούδαζε με κολακείας να τον τραβίξη εις τον εαυτόν του, αλλά δεν εδύνετο. Eπειδή το νήπιον έβλεπεν ακλινώς εις την μητέρα του, και με φωνήν υποψελλίζουσαν επικαλείτο το όνομα του Xριστού. Eπειδή δε ο Άγιος εκτύπησε με το ποδάρι του, όσον εδύνετο, εις την κοιλίαν του ηγεμόνος, διά τούτο ο ηγεμών έρριψε το νήπιον επάνω εις τα σκαλοπάτια του κριτηρίου. Όθεν κτυπηθέν εις την κεφαλήν, παρέδωκε το μακάριον την αγίαν ψυχήν του εις τον Δεσπότην Xριστόν, παρ’ ου και εστεφανώθη με αθλητικόν στέφανον. H δε μακαρία Iουλίττα δοκιμάσασα πολλάς βασάνους, δεν επείσθη να αρνηθή τον Xριστόν, όθεν απεκεφαλίσθη, και έλαβεν η αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον1. Tελείται δε η αυτών Σύναξις και εορτή εις τον ευκτήριον Nαόν του Aρχαγγέλου Mιχαήλ, εις τόπον λεγόμενον Aδδώ2.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Σημείωσαι, ότι εγκώμιον έπλεξεν εις την Aγίαν ταύτην Iουλίτταν και Kήρυκον, Nικήτας ο Pήτωρ, ου η αρχή· «Ώσπερ ουκ έστι συνεχόμενον τω Kυρίω». (Σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα, εν τω Kοινοβίω του Διονυσίου, και εν τη Iερά Mονή του Bατοπαιδίου.) Tο δε ελληνικόν τούτων Mαρτύριον σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη Iερά Mονή των Iβήρων και εν άλλαις, ου η αρχή· «Tω αγαπητώ αδελφώ και συλλειτουργώ». Tο δε ρηθέν εγκώμιον, εν τοις Πανηγυρικοίς της Λαύρας επιγράφεται, Nικήτα Φιλοσόφου δούλου Xριστού.
2. Περιττώς γράφεται εδώ το Συναξάριον του Aγίου Iωσήφ του Θεσσαλονίκης. Aυτό γαρ προεγράφη εις την δεκάτην τετάρτην του ιδίου τούτου μηνός, ότε τελείται και η μνήμη αυτού.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ'. Εκδόσεις Δόμος, 2005) - Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

- Δεῦτε πιστοί, τοῖς ἐπαίνοις συνελθόντες, στέψωμεν δυάδα παναγίαν, Τριάδος σέβας κατέχουσαν· τῶν γὰρ εἰδώλων τὴν πλάνην, καὶ τῶν τυράννων τὴν ἀπόνοιαν, τοῖς ἑαυτῶν ποσὶ κατεπάτησαν. Τούτους ἀνευφημοῦντες ἀνακράξωμεν, λέγοντες· Χαίροις Ἰουλίττα πανσεβάσμιε, ἡ τὴν γυναικείαν ἀσθένειαν ἀπορριψαμένη, καὶ ἀνδρικῶς ἀγωνισαμένη. Χαίροις Κήρυκε παμμακάριστε, ὁ τριετὴς τῇ ἡλικίᾳ, καὶ τὸν πολυμήχανον ἐχθρὸν καταβαλών. Χαίρετε το ἡμέτερον κλέος καὶ καύχημα, τῶν ἐν πίστει ἑορταζόντων τὴν ἱερὰν ὑμῶν ἄθλησιν, οὓς ἱκετεύομεν πρεσβεύειν ἀεὶ τὸν τῶν ὅλων Κύριον, τῷ κόσμῳ δωρηθῆναι εἰρήνην, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.
(Ιδιόμελον των Αίνων, ήχος β', ποίημα Βυζαντίου, από την Ασματική Ακολουθία των Αγίων)

- Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, από το διήγημα Στο Χριστό στο Κάστρο
Ἐν τῷ μέσῳ δὲ κρέμαται ὁ μέγας ὀρειχάλκινος καὶ πολυκλαδος πολυέλεος, καὶ ὁλόγυρα ὁ κρεμαστὸς χορός, μὲ τὰς εἰκόνας τῶν Προφητῶν καὶ Ἀποστόλων, ὑφ᾿ ὃν ἐτελοῦντο τὸ πάλαι οἱ σεμνοὶ γάμοι τῶν χριστιανῶν ἀνδρογύνων. Καὶ ὁλόγυρα αἱ μορφαὶ τῶν Μαρτύρων, Ὁσίων καὶ Ὁμολογητῶν. Ἵστανται ἐπὶ τῶν τοίχων ἠρεμοῦντες, ἀπαθεῖς, ὁποῖοι ἐν τῷ Παραδείσῳ, εὐθὺ καὶ κατὰ πρόσωπον βλέποντες, ὡς βλέπουσι καθαρῶς τὴν Ἁγίαν Τριάδα. Μόνος ὁ Ἅγιος Μερκούριος, μὲ τὴν βαρεῖαν περικεφαλαίαν του, μὲ τὸν θώρακα, τὰς περικνημίδας καὶ τὴν ἀσπίδα, φαίνεται ὀλίγον τι ἐγκαρσίως βλέπων καὶ κινούμενος καὶ ὁρῶν, εἰς τὰ δεξιὰ του ναοῦ, ἐκεῖ ὅπου διατρυπᾷ μὲ τὸ δόρυ του τὸν ἐπὶ θρόνου καθήμενον ὠχρὸν Παραβάτην. Πελιδνὸς ὁ παράφρων τύραννος, μὲ τὸ βλέμμα σβῆνον, μὲ τὸ στῆθος αἱμάσσον, μάτην προσπαθεῖ ν᾿ ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὸ στέρνον του τὸν ὀξὺν σίδηρον, καὶ ἐξεμεῖ μετὰ τῆς τελευταίας βλασφημίας καὶ τὴν μιαρὰν ψυχήν του. Γείτων τῆς τρομακτικῆς ταύτης σκηνῆς παρίσταται γλυκεῖα καὶ συμπαθεστάτη εἰκών, ὁ Ἅγιος Κήρυκος, τριετίζον παιδίον, κρατούμενον ἐκ τῆς χειρὸς ὑπὸ τῆς μητρός του, τῆς Ἅγιας Ἰουλίττης. Διὰ δώρων καὶ θυσιῶν ἐζήτει ὁ διώκτης Ἀλέξανδρος νὰ ἑλκύση τὸ παιδιον, καὶ διὰ τοῦ παιδιοῦ τὴν μητέρα. Ἀλλ᾿ ὁ παῖς, καλῶν τὴν μητέρα του καὶ ὑποψελλίζων τοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα, ἔπτυσε τὸν τύραννον κατὰ πρόσωπον, καὶ ἐκεῖνος ἐξαγριωθεὶς ἐκρήμνισε τὸ παιδίον ἀπὸ τῆς μαρμαρίνης κλίμακος, ὅπου συνέτριψε τὸ τρυφερὸν καὶ διὰ στεφάνους πλασθὲν κρανίον.

- ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη

των αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης

ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια

ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε…

Οδυσσέας Ελύτης, «Το άξιον εστί»

(απόσπασμα από «Το Δοξαστικόν»)

- «…Στο βάθος όμως είναι μπλε Ιουλίτας… 
Και η τελειότης η άκρα 
συντελεσμένη σ’ έναν κήπο με υάκινθους 
Οπού τους αφαιρέθηκεν ο μαρασμός για πάντα. Κάτι φαιό 
Που μια σταξιά μονάχα λεμονιού αιθριάζει οπόταν 
Βλέπεις κείνο που απ’ την αρχή εννοούσα με στοιχεία καθαρά 
Να χαράζεται 
Πάνω σε μπλε Ιουλίτας.»  
Από το ποίημα ΣΕ ΜΠΛΕ ΙΟΥΛΙΤΑΣ - Από την ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ (στη συγκεντρωτική έκδοση απάντων των ποιημάτων του Ελύτη - εκδ. Ίκαρος - σ. 583-84).

 - Τα άπαντα (ποιήματα, παραμύθια, τραγούδια και κείμενα) της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, αγαπημένης της Ιδιωτικής Οδού.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς είχε ιδιαίτερη σχέση με τον σήμερον εορταζόμενο Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 

Αυτή την σχέση την αποτύπωσε στην Ασματική Ακολουθία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, την οποία συνέθεσε ως υμνογράφος, όταν ήταν ακόμη αρχιμανδρίτης. Στην ακροστιχίδα του κανόνος του Όρθρου γράφει: 

«ομώνυμον, ομόπατριν Νικόδημον υμνώ». 

Ενώ στο δίστιχο που κατακλείει την Ακολουθία λέγει προς τον Άγιο: 

«ύμνον δέξαι σεπτέ συμπολίτα, 

όν προσάγει Νικόδημος θύτης». 

Ο Άγιος και ο υμνογράφος του είχαν κοινή καταγωγή, από τη νήσο Νάξο και το ίδιο όνομα, Νικόδημος. Η Ακολουθία εκδόθηκε στην Αθήνα το 1960, από την Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών. Το υπ' αριθμόν 2 τεύχος της Βιβλιοθήκης της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, περιλαμβάνει την εορτή που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Παρνασσού στις 21/12/1959, επί τη συμπληρώσει 150 ετών από την κοίμηση του Αγίου. 

Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται: 

- Εισαγωγή του αειμνήστου καθηγητού Στυλιανού Κορρέ. 

- Ομιλία του Θεοδώρου Κ. Σπεράντσα για τον Άγιο Νικόδημο. 

- Ομιλία του Αρχιμ. Νικοδήμου Βαλληνδρά, με θέμα "Νικόδημος ο Αγιορείτης και η λειτουργική ζωή της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας". 

- Η Ακολουθία του Αγίου Νικοδήμου ποιηθείσα υπό Αρχιμ. Νικοδήμου Βαλληνδρά. 

Πρέπει να αναφέρουμε εδώ ότι ο Πατρών Νικόδημος, ως αρχιμανδρίτης, ήταν ο πρώτος κληρικός, ο οποίος, κατ’ ανάθεσιν τού τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος, κήρυξε κατά τον πρώτο εορτασμό της μνήμης του Αγίου Νικοδήμου - στον Εσπερινό και την Λειτουργία - στον Ι. Ναό Αγίας Βαρβάρας Πατησίων, του οποίου το νότιο κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόδημο. Θυμίζουμε ότι ο Ναός της Αγίας Βαρβάρας είναι ο ναός των Ναξίων της Αθήνας. 

Να σημειώσουμε, επίσης, ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος προεξήρχε συχνά της πανηγύρεως του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στη Νάξο, προσκεκλημένος του αειμνήστου Μητροπολίτου Παροναξίας Αμβροσίου Β’, με τον οποίον διατηρούσε μακρά φιλία. 

Η συμβολή του Πατρών Νικοδήμου στην διάδοση και εμπέδωση της τιμής της μνήμης του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου μαρτυρείται μέχρι σήμερα: «Σημαντικά όμως είναι τα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο (είτε λαϊκοί είτε κληρικοί) στην προβολή της προσωπικότητας και της συγγραφικής προσφοράς του Αγίου Πατρός Ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου. Οι σημαντικότεροι όλων; Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς, ο αείμνηστος καθηγητής Πανεπιστημίου Στυλιανός Κορρές, ο Ηγούμενος Νικόδημος Παυλόπουλος, ο αείμνηστος ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο αείμνηστος Δάσκαλος Ιωάννης Δρύλλης και πολλοί άλλοι.» (Εφημερίδα Κυκλαδική, Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012). 

Παραθέτουμε στη συνέχεια το ρεπορτάζ που είχαμε επιμεληθεί για την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Πατρών τον Ιούλιο του 2000, όταν ο μακαριστός Πατρών Νικόδημος είχε συμμετάσχει σε εκδηλώσεις για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 

«Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία και οι δραστηριότητες του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου μας κ. Νικοδήμου στη Νάξο, όπου παρέμεινε από 13 έως 17 Ιουλίου. Ο Σεβασμιώτατος συμμετείχε ενεργώς στις εκδηλώσεις ΝΙΚΟΔΗΜΕΙΑ 2000 και στο Επιστημονικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε εκεί για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, με αφορμή τη συμπλήρωση 250 χρόνων από τη γέννησή του.
Ο Μητροπολίτης μας κ. Νικόδημος συμμετείχε στην υποδοχή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, ο οποίος αφίχθη στη Νάξο την Πέμπτη 13 Ιουλίου το απόγευμα. Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης μας έλαβε μέρος στον Πανηγυρικό Εσπερινό που τελέστηκε στο ναό του Αγίου Νικοδήμου, κατά τον οποίο χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος. Την Παρασκευή 14 Ιουλίου, ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο και τους άλλους προσκεκλημένους αρχιερείς στο νεοανεγειρόμενο ενοριακό ναό των Ναξίων αγίων, Νικοδήμου του Αγιορείτου και Νικολάου του Πλανά. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Σεβασμιώτατος παρακολούθησε την έναρξη των εργασιών του Επιστημονικού Συνεδρίου, το οποίο διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Παροναξίας σε συνεργασία με την Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών. Το βράδυ έλαβε μέρος στον Εσπερινό και την Ακολουθία των Χαιρετισμών του Αγίου Νικοδήμου στο ναό του Αγίου. 

Το Σάββατο 15 Ιουλίου πρωί και απόγευμα ο Μητροπολίτης μας μετείχε των εργασιών του Επιστημονικού Συνεδρίου. Την Κυριακή 16 Ιουλίου, εορτή των Πατέρων της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ο Σεβασμιώτατος προεξήρχε της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας στον Μητροπολιτικό Ναό της Νάξου, Με τον Μητροπολίτη μας λειτούργησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Καρπενησίου κ. Νικόλαος και Παροναξίας κ. Αμβρόσιος. Μετά τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος πραγματοποίησε την εισήγησή του στο συνέδριο, με θέμα: "Η απέραντος μνήμη του Αγίου Νικοδήμου του Ναξίου", ενώ το απόγευμα της Κυριακής επισκέφθηκε μερικά χωριά του νησιού και τέλεσε την ακολουθία του Εσπερινού στο χωριό των πάππων του, στον Καλόξυλο της Νάξου.» 

 Η πρώτη πανηγυρική Θεία Λειτουργία προς τιμή του Ναξίου Αγίου πραγματοποιήθηκε την 14η Ιουλίου 1956
στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στο Καλόξυλο.

Εδώ σημειώνουμε και ένα στιγμιότυπο από την Θ. Λειτουργία της Κυριακής 16ης Ιουλίου, κατά την οποία προεξήρχε ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος. Έψαλε από του θρόνου, κατά τρόπον πανηγυρικόν, το περιώνυμο Δοξαστικό των Αίνων «Των αγίων πατέρων ο χορός…». Τόσο πολύ συνεπήρε το εκκλησίασμα η ψαλμωδία του, ώστε μόλις τελείωσε, έσπευσε αυθορμήτως ο καθηγητής (ακαδημαϊκός σήμερα) Στέφανος Ήμελλος, και του φίλησε το χέρι λέγοντάς του από καρδιάς το «Εις πολλά έτη δέσποτα». 

Παραθέτουμε, στη συνέχεια: την ανακοίνωση του μακαριστού Πατρών Νικοδήμου στο Επιστημονικό Συνέδριο που έλαβε χώρα εκείνη τη χρονιά (2000) στη Νάξο, και την ομιλία του στο Αρχιερατικό Συλλείτουργο της Κυριακής 16-7-2000.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ - ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Του συνθέτη Φίλιππου Τσαλαχούρη
Η Καθημερινή

Η οικονομική χρεοκοπία έχει τέλος. Η ιστορία μάς έχει διδάξει πως ο χρόνος επουλώνει τις πρακτικές αιμορραγίες, ενώ συχνά αντισώματα αναπτύσσονται που αποτρέπουν την επανάληψή τους. Είτε στην προσωπική, οικιακή κλίμακα είτε στις διαστάσεις ενός κράτους, η νομισματική χρεοκοπία έχει πάντα ημερομηνία λήξης. 

Αναρωτιέμαι αν η χρεοκοπία αξιών και εννοιών, θεσμών και σχέσεων ακολουθεί την ίδια χρονική πορεία. Δυστυχώς τα συμπεράσματα δεν είναι ευχάριστα. Υπήρξαν κοινωνίες που χάθηκαν οικονομικά και πρακτικά αλλά στάθηκαν στο ύψος τους βασιζόμενες στις υψηλές αξίες και ιδέες που είχαν κατακτήσει. Εχουμε πολλά παραδείγματα. Και, αντίστροφα, εύκολα ανασύρουμε από τη μνήμη μας περιόδους πνευματικής παρακμής που εκμηδένισαν την όποια οικονομική άνθιση διαγράφοντάς τες από τις σελίδες της ιστορίας. 

Με φοβίζει στη χώρα μας, αυτές τις σκιερές ημέρες, η εδραιωμένη πλέον χρεοκοπία των ιδεών, των εννοιών, των συμβόλων, των πνευματικών αρχών, της πίστης και της ψυχικής υπέρβασης. Εχουν υπονομευθεί, κατασυκοφαντηθεί και πληγεί θανάσιμα λέξεις όπως Δημοκρατία, Βουλή, Ευρώπη, Λαός, αξιοπρέπεια, εταίροι, αλληλεγγύη, δέσμευση, αλήθεια. Ακόμη και ο κατηγορηματικός σε κάθε γλώσσα τόνος των λέξεων ναι και όχι απέκτησε χαρακτηριστικά διφορούμενα, αποχρώσεις που χρήζουν ερμηνείας, τελικά κρυψίνοια και υπεκφυγή. Διάβασα μέχρι και μία σατιρική, στα όρια του χυδαίου, παράφραση των στίχων του Σίλερ που μελοποίησε ο Μπετόβεν στο φινάλε της 9ης Συμφωνίας επειδή η παρτιτούρα αυτή έγινε ο ύμνος της ενωμένης Ευρώπης. 

Μήπως αυτή η χρεοκοπία είχε ήδη συντελεστεί και η οικονομική και πολιτική μας χρεοκοπία είναι απλώς η ολοκλήρωσή ή η επικύρωσή της; Είμαστε πνευματικά άοπλοι εμπρός στα διλήμματα που έθεσε η ιστορία στον ούτως ή άλλως δύσκολο δρόμο μας. Φάνηκαν όλα μας τα προβλήματα και οι αναπηρίες, κακοφόρμισαν οι πληγές της παιδείας και της αγωγής μας. Ξέβρασε η κρίση τον χειρότερό μας εαυτό. Η δυσκολία μας να συζητήσουμε, η θλιβερή μας λεξιπενία, η αναγωγή του εφήμερου λόγου σε αξία και ο χωρίς ενδοιασμούς υποβιβασμός της σημασίας του μακρόπνοου στοχασμού είναι λίγα από τα επιτεύγματα του «χειρότερου εαυτού» με συνδετικό υλικό την παντελή έλλειψη στοιχειώδους αγωγής. 

Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω και προσπαθώ, δυστυχώς χωρίς επιτυχία, να διαγράψω από τη σκέψη μου τη φρασεολογία και τον τόνο υπεράσπισης του Ναι και του Οχι. Πώς θα ξεχαστεί αυτή η ασχήμια, με τι ξεβάφει αυτό το ρυπαρό σημάδι του αγοραίου διχασμού; 

Η Ελλάδα ήταν και θα είναι –ακόμη και χωρίς εμάς– το απόλυτο άθροισμα αξιών και ιδεών, πολιτισμού. Τι μας κάνει να πιστεύουμε πως έχουμε ηθικό πλεονέκτημα να υπερασπιζόμαστε την Ελλάδα χωρίς να έχουμε κατακτήσει ως κοινωνία τις στοιχειώδεις αρχές αυτού του ιδεώδους; Με ποιο πνευματικό αντίκρισμα μπερδεύουμε στα λόγια μας έναν στίχο του Αισχύλου χωρίς να έχουμε καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια κατανόησης και μετουσίωσής του σε βίωμα; Φοβόμαστε και βλέπουμε παντού εχθρούς επειδή γνωρίζουμε πως τελικά δεν είμαστε αυτό που θα θέλαμε ή που θα έπρεπε να είμαστε. Η άγνοια είναι η μόνη φυλακή. Η πνευματική χρεοκοπία έχει συνώνυμο τον θάνατο. 

Η Ελλάδα έχει ελπίδα να ζήσει μόνον αν στραφεί στη γνώση και στην αναζήτηση της αλήθειας. Με τα δάνεια, τις πολιτικές ρητορείες και τις ανώδυνες διευθετήσεις απλά και άχρονα θα επιζήσει, προσπαθώντας να διακρίνει στο σκοτάδι τους πραγματικούς «Ελληνες» που «μετέχουν της ημετέρας παιδείας», απ’ όποιο τόπο κι αν κατάγονται.

Η "ΕΥΤΕΛΗΣ ΜΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΗΡΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ

Ένα άγνωστο μέχρι σήμερα σε μένα ιστολόγιο, δημοσίευσε το φυλλάδιο του κληρικού Αναστάσιου Γκοτσόπουλου για τον Άγιο Παϊσιο τον αγιορείτη και τον "Οικουμενισμό" και δημοσίευσε και το ακόλουθο σχόλιο που με αφορά:

- Ανώνυμος10 Ιουλίου 2015 - 9:16 μ.μ. 

Η παρρησία του π.Αναστασίου Γκοτσόπουλου προκάλεσε και ευτελείς αντιδράσεις από γνωστούς και μη εξαιρετέους φιλοπατριαρχικούς καλάμους. 

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2015/07/blog-post_38.html

Από κάτω υπάρχει "σκληρό" σχόλιο του διαχειριστή του ιστολογίου που με ...φωτογραφίζει. 

Έστειλα στο εν λόγω ιστολόγιο το κείμενό μου ως σχόλιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, που είναι ανώνυμος, μου απάντησε ως εξής: 

- Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"11 Ιουλίου 2015 - 7:43 μ.μ. 

κ. Ανδριόπουλε υπήρχε ο σύνδεσμος προς το ιστολόγιο σας. Δεν χρειαζόταν να αντιγράψετε το κατεβατό με τις "καταγγελίες" σας: 

"Τον καταγγέλλω δημοσίως ..." 

"Καταγγέλλω τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο ..." 

κ. Ανδριόπουλε, έχετε εμμονή με τον π.Αναστάσιο; Βλέπουμε ότι κρατάτε "τευτέρια" με το έργο του. Ζηλεύετε; Θέλετε να τον μιμηθείτε;; Πολύ παράξενο ενδιαφέρον.. Εκτός αν σας το ανέθεσε κάποιος; Ή το κάνετε με δική σας πρωτοβουλία; 

Για να διευκολύνουμε το έργο σας, αντίστοιχο -εξαιρετικό- κείμενο διαβάζουμε ότι έγραψε και ο Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας ο οποίος μας θυμίζει τι στάση κράτησε ο π.Παϊσιος απέναντι στις απαράδεκτες πρακτικές του Αθηναγόρα: http://hristospanagia3.blogspot.gr/2015/07/blog-post_803.html 

Ας παραθέσουμε ένα κομμάτι από την επιστολή του π.Παϊσίου πως αναφέρεται στον Πατριάρχη Αθηναγόρα (συνεπώς και σε κάθε Αθηναγόρα): 

«Ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται παπική ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξη Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή». Καί γιά τίς ἐνέργειες αὐτές τοῦ τότε Πατριάρχου Ἀθηναγόρα γράφει στήν συνέχεια ὁ ἅγιος Παΐσιος: «Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἀναπαύσῃ (ὁ Πατριάρχης) μέν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τόν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίσῃ ὅμως ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ». 

Ζητούμε συγνώμη, σας βάζουμε να κάνετε υπερωρίες σαββατιάτικα.. Προσέξτε όμως γιατί δεν κρατάτε μόνον εσείς, κρατάει κι ο Θεός "τευτέρια"..

Στον εν λόγω "κύριο" απάντησα τα δέοντα. 

- panagiotisandriopoulos11 Ιουλίου 2015 - 10:33 μ.μ.
Εσείς ποιος είστε κύριε που μου απαντάτε; Ονοματεπώνυμο και λοιπά στοιχεία. Για να κρατήσω και για σας "τευτέρια". Τις δε ...απειλές σας - "κρατάει κι ο Θεός τευτέρια" - εκεί που πιάνουν, όχι σε μένα. Φυσικά και δεν θέλω να μιμηθώ την προπέτεια, την αυθάδεια, το θράσος και την αντιεκκλησιολογική στάση του κληρικού Αναστάσιου Γκοτσόπουλου. Ο οποίος δεν σέβεται ούτε τους κεκοιμημένους. Αυτά προς το παρόν. 
Ιδού η απάντηση των ιστολόγων: 
- Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"12 Ιουλίου 2015 - 12:24 π.μ.
Μάλλον από τις πολλές δημόσιες σχέσεις και τις φιλοφρονήσεις, δεν βρέθηκε κανείς να σας πει ότι πολύ αέρα πήρατε κ.Ανδριόπουλε ... Τις απαιτήσεις για "ονοματεπώνυμο και λοιπά στοιχεία" σας τις επιστρέφουμε ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ. Φασιστικές νοοτροπίες δεν έχουν θέση εδώ μέσα. 
Ποιος τελικά έχει "αντιεκκληστιαστική στάση" κ.Ανδριόπουλε: Ο π.Παϊσιος, ο Άγιος, ή ο Αθηναγόρας; Γιατί δεν μπορεί να είχαν και οι δύο την σωστή στάση. ΠΟΙΟΣ λοιπόν;;; Συνεπώς, ΠΟΙΟΣ τηρεί την σωστή εκκλησιαστική τάση σήμερα; Ο διάδοχος του Αθηναγόρα με ακόμη μεγαλύτερα Οικουμενικά ολισθήματα; Ή όσοι με παρρησία ομολογούν την αλήθεια; ΠΟΙΟΣ;;;
Επειδή πολύ ανοχή δείξαμε, και αντί για το ευχαριστώ για την φιλοξενία των απόψεων σας, που ως αμεσοδημοκρατικό και ελευθεριακό ιστολόγιο απλόχερα προβάλαμε, εσείς αρχίσατε να απειλείτε και να αυθαδιάζετε, και επειδή συχνά συμβαίνει όσο πιο υπομονή και ανωτερότητα δείχνεις, τόσο να αυξάνει το θράσος του άλλου, που θα πάει, οι μέρες και τα χρόνια περνάνε, αργά ή γρήγορα -ελάχιστη σημασία έχει- θα διαπιστώσετε αν τελικά κρατούσε ο Θεός "τευτέρια" ή όχι. 
Θα το δούμε όλοι μας. Είναι γελασμένος όποιος νομίσει ότι θα γλιτώσει. 
Ακόμη και κοσμικοί τραγουδιστές αντιλαμβάνονται πολύ καλά την πικρή αλήθεια: "Αγριος δικαστής, κι η δίκη έχει ήδη αρχίσει!".Και επειδή μάθαμε ότι σας αρέσει η μουσική, σας το αφιερώνουμε. https://www.youtube.com/watch?v=nYTVAKZEolE 
Η ανάρτηση θα συμπληρωθεί με ό,τι νεώτερο.

Σημειώνω, εν τέλει, πως το κείμενό μας αναδημοσιεύτηκε εδώ κι εδώ. 

Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, επέλεξε να «τιμήσει» τον νέο άγιο της Εκκλησίας μας Παϊσιο τον αγιορείτη με δύο …ευφάνταστους τρόπους. 

Πρώτα, μετέτρεψε ένα γραφείο – παράπηγμα το λέω εγώ – δίπλα στον Ναό του Αγίου Νικολάου Πατρών, σε παρεκκλήσιο του οσίου Παϊσίου. Η παλιά κουζίνα αυτού του γραφείου είναι το ιερό (sic) του σημερινού παρεκκλησίου! Πέρα από την ασέβεια εδώ έχουμε και την αποθέωση του κιτς. Απ’ αυτή την άποψη, η μετατροπή της κουζίνας σε ιερό είναι πολύ cult κίνηση! 

Μετά, πάντοτε στο πλαίσιο της «τιμής» του αγίου, εξέδωσε και κυκλοφόρησε και μέσω διαδικτύου ένα φυλλάδιο για το τι είπε ο όσιος Παϊσιος για τον Οικουμενισμό. Δεν καταδέχομαι φυσικά να απαντήσω στις πομφόλυγες που παραθέτει ούτε στην διαστρέβλωση των κειμένων του γέροντα που έχουν, φυσικά, τη δική τους ερμηνεία. Στέκομαι μόνο στο γεγονός ότι παίρνει «αφορμή» από τον όσιο Παϊσιο για να επιτεθεί με δριμύτητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Τον καταγγέλλω δημοσίως για την σπίλωση της μνήμης των μεγάλων Πατριαρχών, Ιωακείμ Γ’, Μελετίου Μεταξάκη και Αθηναγόρου, τους οποίους ονομάζει «μασόνους», επικαλούμενος, μάλιστα, «μασονικά περιοδικά». Επιτίθεται, φυσικά, και εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου για την «συμπροσευχή» με τον Πάπα στο Φανάρι και όχι μόνο. 

Καταγγέλλω τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο ότι καπηλεύεται τη μνήμη του αγίου Παϊσίου για να προωθήσει τις εμμονές και ιδεοληψίες του. Εφ’ όσον αισθάνεται άβολα στην Ορθόδοξη Εκκλησία να πάει κληρικός στον καθηρημένο και αφορισμένο Σέρβο (πρ. Μητροπολίτη Ράσκας) Αρτέμιο, τον οποίο εξυμνούσε και μετά την απόσχισή του από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τώρα που η Σερβική Εκκλησία τον αφόρισε, άνετα μπορεί ο κληρικός Α. Γκοτσόπουλος να προσχωρήσει στην αγαπημένη του αίρεση, του τάχα και «αντι-οικουμενισμού». 

Φυσικά, ευθύνη για όλο αυτό το χάλι φέρει ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος.

Δείτε σχετικές αναρτήσεις της Ιδιωτικής Οδού:
- Εισπήδηση κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών σε υπόθεση της Μητροπόλεως Σύρου
- Εμμονή στην στήριξη του καθηρημένου και σχισματικού Αρτεμίου (Σερβία) από Έλληνες κληρικούς
- Κληρικοί της Μητροπόλεως Πατρών πρωτοστατούν στον πόλεμο εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου

"ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΔΕΣ..."

Ενωμένοι, αλλά διαφορετικοί 

Νέλλη Παππά, Φιλόλογος-Γλωσσολόγος 

«[…] Θέλω να μιλήσω απλά, να μου δοθεί 

ετούτη η χάρη. 

Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές 

που σιγά-σιγά βουλιάζει 

και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε 

από τα μαλάματα το πρόσωπό της 

κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί 

η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά […]» 

Γ. Σεφέρης, «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά» 

Κάιρο, 20 Ιουνίου 1942 

Το 1942, μία ανάσα πριν από τη μάχη του Ελ Αλαμέιν που έκρινε το αποτέλεσμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέρ των Συμμάχων στην Αφρική, ο Γιώργος Σεφέρης, μέλος της εξόριστης κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή, αισθάνεται πιεστική την ανάγκη, σε ένα άκρως εξομολογητικό ποίημα, να μιλήσει απλά και σταράτα. Η αναλογία με την Ελλάδα του Ιουλίου 2015 είναι, νομίζω, συγκλονιστική. Μία ανάσα πριν από την κρίσιμη μάχη για το εθνικό μέλλον (Grexit ή Grentry) την προσεχή Κυριακή και μετά το αγανακτισμένο ΟΧΙ του πρόσφατου δημοψηφίσματος, είναι πάλι ανάγκη να μιλήσουμε, ατομικά και συλλογικά, έξω από τα δόντια. 

Πρώτο έρχεται το αναγκαίο συμπέρασμα: είτε ψηφίσαμε ΟΧΙ είτε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δεν έχουμε ρεαλιστικά επιλογή άλλη από το να μείνουμε ενωμένοι σα γροθιά και να αποφύγουμε πάση θυσία τα παρατράγουδα ενός ακόμα διχασμού. Θα είναι δείγμα εθνικής ενηλικίωσης, αν όχι ωριμότητας, να δείξουμε ενότητα και αλληλεγγύη, αφού ούτως ή άλλως ζούμε ανάδελφοι ως Έλληνες σε αυτή την εύφλεκτη περιοχή της Ευρώπης που ονομάζεται Βαλκάνια. 

Δεύτερη και ίσως πιο σημαντική, μία πικρή διαπίστωση: ενωμένοι ναι, αλλά και τόσο διαφορετικοί. Εξηγούμαι αμέσως: ψήφισα συνειδητά ΝΑΙ την προηγούμενη Κυριακή και, χωρίς διάθεση να αναμασήσω το σκεπτικό αυτής της επιλογής μου, αισθάνομαι πιεστική την ανάγκη να μιλήσω με λόγια απλά εξ ονόματος μίας ολόκληρης μερίδας μορφωμένων σαραντάρηδων, που κι εκείνοι, σαν κι εμένα, ανήκουν στο 38% του ελληνικού λαού. 

Σαραντάρηδες, άντρες και γυναίκες, που προερχόμαστε από οικογένειες της επαρχίας ή μικροαστικές. Που μάς έμαθαν από μηδενική ηλικία ότι «τα αγαθά κόποις κτώνται» και ότι πρέπει να βαδίζουμε με τον σταυρό στο χέρι. Που μας δίδαξαν ότι, πάνω από όλα, καταξιωνόμαστε με τη μόρφωση, τη δημιουργικότητα και την προκοπή. Σαραντάρηδες που ιδρώσαμε μελετώντας για να εξασφαλίσουμε θέση στην ανώτατη εκπαίδευση και για να βγούμε από τα Πανεπιστήμια καλύτεροι άνθρωποι, χωρίς τη γνωστή λογική «τάβλι, φραπέ και χαλαρά». Και που σε διάφορα πεδία και επίπεδα, αριστεύσαμε. Που για να ανοίξουμε τα φτερά μας και να αυτονομηθούμε από την πατρική εστία, κάναμε δουλειές του ποδαριού χωρίς πολλή σκέψη και μικρές ή μεγάλες ατομικές επαναστάσεις. Στο βωμό προσωπικών και οικογενειακών ονείρων θυσιάσαμε πολλά από την καλοπέρασή μας. Σαραντάρηδες που για να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας φύγαμε για λίγο ή πολύ στην Ευρώπη ή στην Αμερική. Και κανείς στη φωτισμένη Εσπερία δε μάς είχε στρωμένο κόκκινο χαλί να πατήσουμε, απλώς επειδή είμαστε περήφανοι Έλληνες. Και αγωνιστήκαμε κι εκεί και συχνά διαπρέψαμε. Και πολλοί από εμάς επιλέξαμε την επάνοδο στην πατρίδα, επενδύοντας σε ένα μέλλον αβέβαιο. Σαραντάρηδες που δουλέψαμε σκληρά και δουλεύουμε στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, όπου μας προσέλαβαν, πλήρεις προσόντων και φιλοδοξιών, κι όπου σύντομα αντιληφθήκαμε ότι, όση εργατικότητα και να διαθέτουμε, θα είχαμε να παλέψουμε με μικροαστισμό, με ωχαδερφισμό, με μικρόνοια, με πελατειακές αντιλήψεις, με εδραιωμένα συντεχνιακά και συνδικαλιστικά συμφέροντα που δύσκολα επιτρέπουν πρόοδο και επιτεύγματα. Σαραντάρηδες που νοιαζόμαστε τα παιδιά μας και δεν έχουμε την πολυτέλεια να εφησυχάζουμε, διότι η οικονομική κατάρρευση μάς απαγορεύει να τους δώσουμε την επιλογή να μείνουν στη χώρα και να δημιουργήσουν κοινωνία καλύτερη…
Ο ανωτέρω απολογισμός, μία ανάσα πριν και μία ανάσα μετά από δραματικά για το μέλλον γεγονότα, για να ρωτήσω με ειλικρινή αγωνία: όλοι εμείς οι σαραντάρηδες, η ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης αυτής της χώρας που τρώει τα παιδιά της, είμαστε «προδότες», «μιάσματα», «πουλημένοι», «ξενόδουλοι» και «γερμανοτσολιάδες», όπως ακούμε και διαβάζουμε σε ανεκδιήγητα πάνελ και μπλογκς, όπου οι εθνικιστικές και λαϊκίστικες κορώνες βγάζουν μάτι; Επειδή είπαμε και λέμε ΝΑΙ χωρίς περικοκλάδες; Επειδή ως ευρωπαϊστές Έλληνες, παραγωγικοί και μάχιμοι, θέλουμε πάση θυσία να αποφύγουμε χίμαιρες και να κρατηθούμε στην Ευρώπη όπου δικαιωματικά ανήκουμε;
Ενωμένοι όλοι ως Έλληνες, αλλά και διαφορετικοί. Και να δούμε για πού θα κάνει η ψυχή μας πανιά την προσεχή Κυριακή.