Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

ΕΝΤΕΚΑ ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΛΙΓΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ...


Έντεκα διάκονοι, όπως μας δείχνει η φωτογραφία, λειτούργησαν στην δισαρχιερατική Θ. Λειτουργία στον Ι. Ναό του Αγίου Ανδρέου στην Πάτρα, την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2019, επί τη επετείω της επαναφοράς του Σταυρού του Πρωτοκλήτου από την Μασσαλία στην πόλη του μαρτυρίου του. 
Κουίζ, λοιπόν, για δυνατούς λύτες - λειτουργιολόγους: Μέχρι πόσοι διάκονοι μπορούν να λειτουργήσουν σε μια Ευχαριστιακή Σύναξη, γιατί στην μητρόπολη Πατρών οι διάκονοι γενικώς αφθονούν και γιατί οι έντεκα της φωτογραφίας μου φαίνονται λίγοι...
Υποπτεύομαι, μάλιστα, ότι ο νέος μητροπολίτης Κανάγκας Θεοδόσιος, που συλλειτούργησε με τον οικείο ποιμενάρχη, θα διαθέτει πολύ περισσότερους στην αφρικανική μητρόπολή του. Στην οποία φαίνεται πως θα πάει κάποια στιγμή, αφού θα έχει κάνει, για ικανό χρονικό διάστημα, τον ...διάκο του μητροπολίτη Πατρών Χρυσοστόμου. 
Αθάνατη Ορθοδοξία!
Π.Α.Α.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

"ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΥΠΟ ΣΚΙΑΝ...." ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΖΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ της τελευταίας ποιητικής συλλογής του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΖΙΑ «Πολεμώντας υπό σκιάν…[Ελεγεία και σάτιρες]» (Περισπωμένη, 2017). 
Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 8μ.μ. στο Polis Art Cafe. 
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Ευριπίδης Γαραντούδης και ο Αλέξης Ζήρας.
Ποιήματα θα διαβάσει ο Γιώργος Κοζίας.  
Από το Δελτίο Τύπου της έκδοσης: 
Στίχοι μοναχικοί, αρρενωποί, ηρωικοί και πένθιμοι φτερουγίζουν κατακορύφως, αναζητώντας την αρετή και την τόλμη της ελευθερίας του Κάλβου, την εξεγερμένη φύση του αυτόχειρα Καρυωτάκη, το αγγελικό μαύρο φως του Σεφέρη, ψάχνοντας έναν απαστράπτοντα ορίζοντα, στίχοι που ορμούν αιρετικοί και αγέρωχοι ενάντια σε κάθε φουρκισμένη μούσα.

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Παραθέτω, αγαπητοί συνοδίτες, ενδεικτικά αποσπάσματα κειμένων μου για την δράση του "Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς". 
Εδώ και χρόνια καταγγέλλω την απαράδεκτη τακτική του. 
"Το …περίφημο "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς", είναι γνωστό πως δεν ασχολείται με τους αιρετικούς, αλλά με τους Ορθοδόξους, οι οποίοι, κατά τη γνώμη των υπευθύνων του Γραφείου, «αιρετίζουν» ή «αποκλίνουν» ή βαφτίζονται «αιρετικοί» κ.ο.κ. Επιλείψει γαρ με διηγούμενον ο χρόνος αν αρχίσω την σχετική παράθεση παραδειγμάτων. 
Το "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς" καλό θα ήταν να μετονομαστεί σε «Παγκόσμια Αστυνομία της Ορθοδοξίας». Είναι πολύ χειρότερο από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το οποίο καταγγέλλει ολημερίς. Για να μην πω ότι είναι ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει σήμερα η εν Ελλάδι Εκκλησία. 
Το "Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών" της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, ειδικεύεται στον εντοπισμό "αιρέσεων"και "κακοδοξιών"από Ορθοδόξους.Έτσι έχει ...περιλάβει κατά καιρούς Πατριάρχες, καθηγητές Θεολογικών Σχολών... 
Μ' αυτή την τακτική που ακολουθεί το Γραφείο επί των Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς οικοδομεί το σώμα της Εκκλησίας; Το Γραφείο αυτό λειτουργεί ως διαλυτικό στοιχείο για την ενότητα της Εκκλησίας. Ας το καταλάβουν αυτό οι "υπεύθυνοι" αλλά και ο κυρίαρχος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ."
Ευτυχώς, έρχεται τώρα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος να απαντήσει συντριπτικά στο εν λόγω "Γραφείο", του οποίου εν τέλει την αποκλειστική ευθύνη φέρει ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια την απάντηση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας. 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 
Ιερά Αρχιεπισκοπή Τιράνων 
Αποτελεί πρωτάκουστη θλιβερή πρωτοτυπία στα εκκλησιαστικά χρονικά ένα Γραφείο μιας Ιεράς Μητροπόλεως της Εκκλησίας της Ελλάδος να εκδίδει κείμενο, το οποίο καθυβρίζει Προκαθήμενο μιας άλλης Αυτοκεφάλου Εκκλησίας: συγκεκριμένα της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, που μόλις πριν λίγα χρόνια ανασυγκροτήθηκε από τα ερείπια του σκληρού αθεϊστικού διωγμού. Πρόκειται για την «Ανακοίνωση του Γραφείου επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς» (10 Δεκεμβρίου 2018), η οποία κυκλοφόρησε σε διάφορες ιστοσελίδες με τίτλο «Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος και ο παγκόσμιος οικουμενισμός» ή «Ποιους πραγματικά στόχους εξυπηρετεί ο θρησκευτικός πλουραλισμός;». Δυστυχώς με τα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας οι ανυπόστατες κατηγορίες διαχέονται ανεξέλεγκτα. 
Αποφύγαμε να σχολιάσουμε δημόσια τον αλλόκοτο αυτό λίβελλο κατά την περίοδο των εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου. Ύστερα όμως από τη μετάφρασή του στην αλβανική γλώσσα είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια γενική απάντηση στα κρίσιμα σημεία του. 
Η Ανακοίνωση δηλώνει: «Πρόκειται για εισήγηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, σε κάποιο Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη για τον θρησκευτικό πλουραλισμό και την ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή». Πρώτη παραπληροφόρηση: Η ομιλία που δημοσίευσε η «Καθημερινή» (4 Νοεμβρίου 2018) δεν είναι «Εισήγηση σε κάποιο Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη.…», αλλά απόσπασμα της ευχαριστήριας αντιφωνήσεως του Αρχιεπισκόπου μας κατά την τελετή απονομής της ανώτατης διάκρισης του «Χρυσού Αριστοτέλη» από τη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις 18.10.2018, η οποία έλαβε μεγάλη δημοσιότητα. 
Όπως είναι φυσικό, ανάλογα με το ακροατήριο, τους αποδέκτες και τις συγκεκριμένες συνθήκες, προσδιορίζεται και το περιεχόμενο των ομιλιών. Δεν ήταν κάποιο θεολογικό ή διαθρησκειακό συνέδριο. Η ομιλία απευθυνόταν σε ένα πολύμορφο ακαδημαϊκό ακροατήριο. Στην εν λόγω πανηγυρική συνεδρίαση είχαν οριστεί ο Πρύτανης και τρεις διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί καθηγητές του Πανεπιστημίου, οι οποίοι προηγήθηκαν και διεξοδικά αναφέρθηκαν στη θεολογική σκέψη και συγγραφή, την ιεραποστολική δράση και την κοινωνική προσφορά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου.
Δεύτερη διαστρέβλωση: αυτή τη φορά της επιστημονικής ορολογίας. Η Ανακοίνωση του «Γραφείου» αρχίζει με την ερώτηση: «Ποιους πραγματικά στόχους εξυπηρετεί ο θρησκευτικός πλουραλισμός;» Η πολυμορφία των θρησκειών, ο θρησκευτικός, δηλαδή, πλουραλισμός, αποτελεί απλή διαπίστωση ενός παγκοσμίου φαινομένου, γεγονότος αναμφισβήτητου, και όχι θρησκευτική κίνηση, που εξυπηρετεί κάποιο στόχο. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος διετέλεσε επί εικοσαετία Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε επιστημονικά με το θρησκευτικόφαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία και γενικά με όλες τις θρησκείες. Είναι ευρέως γνωστό ότι στην εποχή μας επιβιώνουν 19 θρησκείες, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 240 κλάδους. Στον αιώνα μας κατά προσέγγισιν οι Χριστιανοί υπολογίζονται 33% του παγκοσμίου πληθυσμού, το Ισλάμ 20%, ο Ινδουισμός 13%, ο Βουδισμός 6%, ο Ταοϊσμός και ο Λαϊκός Κομφουκιανισμός 4%., ο Ιουδαϊσμός 0,5% και τα άλλα θρησκεύματα σε μικρότερα ποσοστά. Οι Αγνωστικιστές και οι Άθεοι περίπου στο 5,9%. Άρα, το επαναλαμβάνουμε, οι λέξεις θρησκευτικός πλουραλισμός σε αυτό ακριβώς το γεγονός αναφέρονται, στην ποικιλία των θρησκευτικών πεποιθήσεων στον κόσμο και όχι σε κάποια σκοτεινή κίνηση που προωθεί την «πανθρησκεία». 
Στην Αλβανία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, επικρατεί θρησκευτικός πλουραλισμός. Όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες επιδιώκουμε την ειρηνική συνύπαρξη. 
Η Ανακοίνωση έχει ως προοίμιο τις γνωστές απόψεις μερικών ακραίων κύκλων, οι οποίοι πιστεύουν πως προστατεύουν την Ορθοδοξία από «ένα παγκόσμιο κίνημα, γέννημα της Μασονίας και του Διεθνούς Σιωνισμού», που έχει σαν μοναδικό σκοπό τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων και που προωθεί την «παγκοσμιοποίηση». Αυτή είναι η έμμονη ιδέα των συντακτών, που την εκτοξεύουν ως κατηγορία εναντίον εκείνων που στοχοποιούν. Η παγκοσμιοποίηση όμως είναι ένα ιστορικό φαινόμενο, το οποίο οφείλεται και προωθείται κυρίως με τη ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο. Βεβαίως, πολλά προϊόντα της (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία κ.λ.π), ευχαρίστως τα χρησιμοποιούν και οι επικριτές της. Πράγματι η παγκοσμιοποίηση είναι μία τάση που μπορεί να εξελιχθεί σε παγκοσμιοποίηση συγχύσεως, αδικίας και διαφθοράς ή παγκοσμιοποίηση αλληλεγγύης με σεβασμό σε κάθε λαό και σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν αρκεί να καταριέται κανείς τις τρικυμίες, τις θύελλες, το τσουνάμι. Οφείλει να αναζητεί κατάλληλους τρόπους για την αντιμετώπισή τους. 
Ο όρος «οικουμένη» δεν έχει τη σημασία την οποία προσπαθούν οι συγκεκριμένοι επικριτές του Αρχιεπισκόπου να του αποδώσουν. Σημαίνει απλώς την κατοικουμένη γη και με αυτή τη σημασία χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, την Πατερική Γραμματεία και τα λειτουργικά κείμενα. Κάθε θεία λειτουργία προσφέρεται «υπέρ της οικουμένης» («ἔτι προσφέρομεν τήν λειτουργίαν ταύτην ὑπέρ της οἰκουμένης…»). Κάθε Ορθόδοξος πριν από τη θεία κοινωνία λέγει τον ψαλμό: «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. 23:1). Του Κυρίου είναι όλη η οικουμένη και όχι μόνον εκείνοι τους οποίους εγκρίνουν ορισμένοι κύκλοι υπερορθοδόξων. Ο δικός μας Αρχιεπίσκοπος δεν έχει καμιά σχέση με το προσβλητικό, παραπλανητικό, κατασκεύασμα «οικουμενιστής». Είναι «οικουμενικός», σύμφωνα με τη δισχιλιετή Ορθόδοξη παράδοση. 
Η Ορθόδοξη μαρτυρία του ανά την οικουμένη άρχισε, όταν η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον απέστειλε το 1963, ακόμη Διάκονο, για να την εκπροσωπήσει στην Συνέλευση «Παγκόσμιου Ιεραποστολής και Ευαγγελισμού» του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Μεξικό. Στη συνέχεια, με αποφάσεις πάντοτε της Εκκλησίας συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές, συνέδρια, συνελεύσεις. Όχι βέβαια για να συμβάλει στη δημιουργία μιας παγκόσμιας θρησκείας (!) ή για να προδώσει την Ορθοδοξία, αλλά για να δώσει την Ορθόδοξη μαρτυρία σε κάθε ξένο θρησκευτικό περιβάλλον. 
Βεβαίως το εν λόγω «Γραφείο» δεν επικρίνει μόνο τον δικό μας Αρχιεπίσκοπο, επιμένει ότι «πληθώρα Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών κινούνται προς αυτή την αρνητική κατεύθυνση και μαζί τους έχουν συστρατευθεί και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος με μία πληθώρα δημοσιεύσεων». Όλοι αυτοί είναι αποστάτες της ορθής πίστεως και επικίνδυνοι (!), ενώ οι επικριτές τους έχουν αναλάβει εργολαβικώς την προστασία της παγκόσμιας Ορθοδοξίας. 
Τα περί «Νέας παγκόσμιας θρησκείας ή πανθρησκείας» και η ομοιογενοποίηση όλων των θρησκειών δεν έχουν καμία σχέση με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο. Χιλιάδες φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και εκατομμύρια Ορθοδόξων όλων των ηπείρων, ακόμη και αναρίθμητοι συνομιλητές του ξένων θρησκευτικών πεποιθήσεων γνωρίζουν την ακλόνητη αφοσίωσή του στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 
Ότι υπάρχουν «φωτεινές ακτίνες» στις διδασκαλίες άλλων θρησκευτικών παραδόσεων ουδείς σοβαρός, αντικειμενικός μελετητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων το αμφισβητεί. Άλλωστε το συμμαρτυρούν οι βιβλικές φράσεις: Ο Θεός «οὐκ ἀμάρτυρον ἑαυτὸν ἀφῆκεν» (Πραξ. 14:17)˙ «ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος» (Ρωμ. 2:14). Ο τρόπος επίσης με τον οποίο ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μίλησε στους Αθηναίους δείχνει τον σεβασμό του για την αρχαιοελληνική θρησκευτικότητα. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ήδη ως Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων είχε δημοσιεύσει τη μελέτη Θέσεις των Χριστιανών έναντι των άλλων θρησκειών-Ιστορικό διάγραμμα (Πανεπιστημιακές παραδόσεις, Αθήνα, 1976) και έχει από τότε επισημάνει ότι οι απόψεις των Χριστιανών κυμαίνονται για το θέμα αυτό από τις πιο ακραίες αρνητικές (όπως αυτές που υποστηρίζει το «Γραφείο») έως τις απόλυτα θετικές. Η Ορθόδοξη πάντως παράδοση ακολουθεί τη νηφάλια θέση των Καππαδοκών Πατέρων.
Όσο για τις θεωρίες περί ειρήνης του «Γραφείου» περιοριζόμαστε να παραπέμψουμε στο άρθρο του Αρχιεπισκόπου «Ειρηνικές φωνές από τους πνεύμονες των θρησκειών» ( Συνύπαρξη Εκδ. Αρμός, Αθήνα 2015), όπου εξαίρεται η ιδιαιτερότητα της ἐν Χριστῷ ειρήνης. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι άνθρωποι στην εποχή μας, ποθούν την ειρήνη, την ειρηνική συνύπαρξη στο άμεσο περιβάλλον τους και σε όλον τον κόσμο. Σε αυτό όλοι οι υπεύθυνοι άνθρωποι (πολιτικοί, στρατιωτικοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες και φυσικά οι θρησκευτικοί ηγέτες όλων των παραδόσεων, όχι μόνον οι Ορθόδοξοι) είναι δυνατόν και οφείλουν να συμβάλλουν.
Σε άλλο σημείο ο λίβελος συνεχίζει: «Και αν ο Θεός ευαρεστείται σε τέτοιου είδους «γνήσια θρησκευτικότητα», γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο και πέθανε επάνω στο σταυρό; Αν οι θρησκείες του κόσμου προσφέρουν σωτηρία, τί χρειάζεται η Εκκλησία του Χριστού;» Ουδέποτε ο Αρχιεπίσκοπος αμφισβήτησε την ἐν Χριστῷ σωτηρία. Τα γραφόμενα αποτελούν δοκησίσοφη ύβρη εναντίον ενός Ορθοδόξου Προκαθημένου, ο οποίος σε ολόκληρη τη ζωή του δεν παύει να διακηρύσσει ότι: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιω. 3:16). Στο πρόσφατο Χριστουγεννιάτικο Μήνυμά του, και σε όλα τα Μηνύματα των Χριστούγεννων και του Πάσχα των τελευταίων 27 ετών, καθώς και τα πολλαπλά δημοσιευμένα κείμενά του, επιβεβαιώνουν την προσήλωσή του στον Λυτρωτή Χριστό. 
Για τα περί διαθρησκειακών διαλόγων αρμοδίως έχουν αποφασίσει οι Ι. Σύνοδοι των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Στη σύγχρονη πολυθρησκευτική οικουμένη είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε με κάθε τρόπο την Ορθόδοξη μαρτυρία στους συνανθρώπους μας, που ανεξαρτήτως των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους, δεν παύουν να είναι δημιουργήματα του μόνου αληθινού Θεού. Οι συντάκτες του συγκεκριμένου κειμένου εκφράζουν μια υπεροπτική θρησκευτική στάση, που περιφρονεί κάθε άλλη θρησκευτική παράδοση. Αυτή η στάση τουλάχιστον ως προς την πολυθρησκευτική Αλβανία είναι επικίνδυνη για την ειρηνική συνύπαρξη˙ και θα αχρήστευε κάθε προσπάθεια Ορθοδόξου μαρτυρίας στη χώρα μας. 
Η Ανακοίνωση αποσιωπά σκόπιμα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βασικές προτάσεις για την ειρήνη που δημοσιεύθηκαν, στην «Καθημερινή», και εκφράζουν σαφώς την Ορθόδοξη συνείδησή και την προσωπική του σχέση με τον Χριστό, όπως ότι: α) «Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με τη δικαιοσύνη. Ένας άδικος κόσμος δεν μπορεί να είναι ειρηνικός. Στον αιώνα μας η ειρήνη και η δικαιοσύνη έχουν προσλάβει ένα ακόμη όνομα, ανάπτυξη». β) «Στην μετά τον αθεϊστικό διωγμό πολυθρησκευτική Αλβανία έχουμε επιτύχει, με ενεργό συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευτικών κοινοτήτων». γ) «Το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός, ο ατομικός, ο συλλογικός, ο εθνικός, ο φυλετικός». δ) «Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό …είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία…. Μόνο η εξουσία της αγάπης είναι εκείνη που μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία». ε) «Αστείρευτη πηγή αγάπης παραμένει η αλήθεια την οποία με τον πιο λιτό και συγκλονιστικό τρόπο διατύπωσε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ». Και κατέληξε: στ) «Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία αποτελεί διαχρονικά εργαστήριο αγάπης και αυτό παραμένει στους αιώνες το βαθύτερο έργο και χρέος της». 
Το απαράδεκτο δημοσίευμα ξεπερνάει κάθε όριο άδικης προσβολής στις τελευταίες παραγράφους του: «Περαίνοντας την αναφορά μας, εκφράζουμε τη λύπη μας, για τα λεχθέντα και γραφέντα από τον Μακαριώτατο, τον οποίο η Εκκλησία του Χριστού τίμησε και έθεσε να ποιμαίνει το λαό του Θεού στην πολύπαθη αυτή χώρα και να οδηγήσει τους εκτός της Εκκλησίας στην μόνη σωστική αγκαλιά της. Ας μην ελπίζουν ο ίδιος και οι όμοια φρονούντες (λίγο πιο πάνω τους προσδιόρισε: Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και θεολόγοι) ότι μπορούν να εδραιώσουν ειρήνη και συναδέλφωση στη γη χωρίς τον Μέγα Ειρηνοποιό, την Ένσαρκη Ειρήνη, το Χριστό, διότι, μόνο Αυτός και κανένας άλλος είναι «ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας,….» (Εφ.2,14-18)». 
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν χρειάζεται προφανώς τέτοιας ποιότητος παραινέσεις. Βεβαίως δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του αλάνθαστο. Από τα νεανικά του πάντως, χρόνια σε οποιαδήποτε θέση διακόνησε, ως λαϊκός ή κληρικός, προσπάθησε με τη ζωή, τον λόγο και το έργο του να καταθέτει τις Ορθόδοξες πεποιθήσεις, να εκφράζει την ολόψυχη αγάπη του στον Χριστό και την προσήλωσή του στο Ευαγγέλιο, σε όλα τα περιβάλλοντα. Στην Ελλάδα, σε διάφορους τομείς της χριστιανικής κινήσεως, ως Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας και Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως επίσης στην Ανατολική Αφρική, όπου διοργάνωσε την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και σχεδόν τρεις δεκαετίες στην Αλβανία. Εδω αξιώθηκε, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, να ανασυγκροτήσει μια εντελώς διαλυμένη Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Οι ζηλωτές συντάκτες της Ανακοινώσεως είναι ευπρόσδεκτοι να επισκεφθούν και να συμπροσευχηθούν με τους Ορθοδόξους της Αλβανίας στους νέους καθεδρικούς ναούς των Τιράνων, Κορυτσάς, Αργυροκάστρου, Βερατίου, Φίερι και στους ναούς πολλών άλλων πόλεων και χωριών και να δουν από κοντά το ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό, εκδοτικό, υγειονομικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό έργο, γενικότερα την άνθηση της Ορθοδοξίας στην Αλβανία. 
Το υστερικό αυτό παραλήρημα καταλήγει: «Αν θέλουν να επικρατήσει η πραγματική και μόνιμη ειρήνη στον κόσμο, ας εργαστούν με όλες τους τις δυνάμεις, να διαδοθεί και να επικρατήσει στον κόσμο το Ευαγγέλιο του Χριστού και ας μην αναλώνονται στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας». Άθλιες υβριστικές φράσεις όπως, «όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας» φανερώνουν κυρίως εμπαθή θρησκευτικό φανατισμό. 
Την καλύτερη όμως απάντηση στην άδικη συκοφαντική επίθεση δίνει η επιστολή–πρόσκληση του Σεβαμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Αξιοτίμου Δημάρχου Πειραιώς κ. Ιωάννου Μώραλη (Δεκέμβριος 2017), οι οποίοι αναγγέλλουν στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Τιράνων Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας τα εξής: «Ἡ ναύλοχος πόλις τοῦ Πειραιῶς, ἔχουσα την ἰδιαιτάτην τιμήν να ἀποτελῇ την Ὑμετέραν γενέτειραν, ὁλοθύμως ἐπιθυμεῖ, τόσον ἡ Δημοτική Αὐτῆς Ἀρχή, ὅσον καί ἡ κατά Πειραιᾶ συνεκλεκτή, ὅπως τιμήσῃ τήν Ὑμετέραν Θεοτίμητον και Γεραράν Μακαριότητα, την κλεΐζουσα τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν και χάριτι Θεοῦ ἀναγεννήσασα ἐκ τέφρας, τήν κατά Ἀλβανίαν Ἐκκλησιαστικήν ὀλκάδα Αὐτῆς. Ἐν ταυτῷ, διά τῆς τιμῆς εἰς το Ὑμέτερον Σεπτόν Πρόσωπον τιμᾶται ὁ ἀληθής ἀνθρωπισμόςκαί ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα εἰρήνη τοῦ Θεοῦ και το ζείδωρον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, τόὁποῖον μετ’ ἀφάτου πιστότητος, ὑπομονῆς και ἐπιστήμης διακονεῖτε. Ὅθεν θερμῶς παρακαλοῦμεν, γνωρίζοντες Ὑμῖν ὅτι θα ἀπονείμωμεν εἰς Ὑμᾶς ἐκ μέρους μέν τῆς Ι. Μητροπόλεως την ἀνωτάτην τιμητικήν διάκρισιν Αὐτῆς, τόν χρυσοῦν Σταυρόν μετ’ ἀστέρος τοῦ πολιούχου ἡμῶν Ἁγίου Σπυρίδωvos, ἐκ μέρους δε τοῦ Δήμου Πειραιῶς την ἀνακήρυξιν ὡς ἐπιτίμου δημότου τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος μετά τῆς χρυσῆς κλειδός τῆς Ὑμετέρας γενετείρας, πόλεως τοῦ Πειραιῶς, ὅπως ἀποδεχθήτε την ἡμετέραν πρόσκλησιν και καθορίσητε την σχετικήν ἡμερομηνίαν τῆς Ὑμετέρας Θεοφιλοῦς ἐπισήμου ἐπισκέψεως.» 
Περιττεύει κάθε άλλος επίλογος. Η τιμητική επιστολή των δύο κορυφαίων εκπροσώπων της Πειραϊκής κοινωνίας είναι επαρκής και σαφής. 
16 Ιανουαρίου 2019 
Εκ του Γραφείου της Αρχιεπισκοπής Τιράνων

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, όπως είχαμε αποκαλύψει με σχετική ανάρτησή μας στις 28 Δεκεμβρίου 2018, με εγκύκλιο επιστολή του καλούσε τους μητροπολίτες της Πελοποννήσου και των Ιονίων Νήσων να υπογράψουν ένα ψήφισμα εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Είχαμε επισημάνει τότε πως αρκετοί μητροπολίτες αντιδρούν στην πρωτοβουλία του Καλαβρύτων Αμβροσίου και δεν θα υπογράψουν το ψήφισμα, το οποίο απευθύνεται στον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας. "Είναι σίγουρο", γράφαμε πριν από είκοσι μέρες, "πως δεν θα ανταποκριθούν όλοι οι αρχιερείς στην έκκλησή του, καθώς δεν θα θέλουν να έρθουν σε διάσταση με την αρχιεπισκοπική στάση επί των συγκεκριμένων θεμάτων."
Δικαιωθήκαμε πανηγυρικώς, επιτρέψτε μου, αγαπητοί συνοδίτες.
Το κείμενο του Καλαβρύτων απευθυνόταν και ζητούσε την υπογραφή 18 μητροπολιτών!
Σήμερα είδε το φως της δημοσιότητος το κείμενο υπογεγραμμένο από μόλις τέσσερις (!), του Καλαβρύτων Αμβροσίου συμπεριλαμβανομένου. Οι άλλοι τρεις είναι: ο Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρος, ο Κερκύρας και Παξών Νεκτάριος και ο Κυθήρων Σεραφείμ. 
Έχει ενδιαφέρον ότι κάποιοι από αυτούς που δεν υπέγραψαν, έχουν ταχθεί δημοσίως εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών. Δεν θέλησαν, άραγε, να φανεί ότι "σύρονται" από τον Καλαβρύτων; 
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα κείμενα που εξαπολύθηκαν από τον μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο και δεν έτυχαν της ανταπόκρισης που προσδοκούσε. 
Ἐγκύκλιος 
Ἀδελφική Ἐπιστολή-Ἔκκλησις 
Πρός 
Τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας 
Τῆς Πελοποννήσου καί τῶν Ἰονίων Νήσων 
Εἰς τάς ἕδρας των 
Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί, 
Τήν μελαγχολικήν ἀτμόσφαιραν, ἐντός τῆς ὁποίας κατ’ἀνάγκην ζῶμεν καί ἀναπνέομεν ἐπ’ἐσχάτων ἐξ αἰτίας τῆς μανιώδους διώξεως τῆς Ἐκκλησίας μας, καί δή καί τοῦ ἡρωϊκοῦ Ἐφημεριακοῦ μας Κλήρου, διώξεως τήν ὁποίαν ἐφαρμόζουν οἱ σήμερον Κυβερνῶντες τήν Ἑλλάδα μας, ὡς ὀξυγόνον ψυχῆς ἦλθεν ἡ ἀπό 19ης λήγ. μηνός «ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ», ἤτοι τῶν εἰκοσι δύο (22) ἐν Χριστῷ Ἀδελφῶν μας τῆς Βορείου Ἐλλάδος, ἥτις ἐδημοσιεύθη κατ’αὐτάς διά τῆς διαδικτυακῆς ἐφημερίδος Romfea.gr» καί ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τό παμμέγιστον ζήτημα τῆς κατακριτέας Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν καί τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας. 
Μία ἐπί πλέον ζωοπάροχος ἔνεσις ὑπῆρξεν ἡ ἐπακολουθήσασα Δήλωσις, συγχρόνως δέ καί ἡρωϊκή τοποθέτησις, τοῦ φιλτάτου ἡμῖν Ἀδελφοῦ, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, ὅτι «συντάσσεται μέ τούς 22 Μακεδόνας Ἀρχιερεῖς». 
Τήν ἀνακούφισιν τῆς πληγωμένης ἀρχιερατικῆς ἡμῶν ψυχῆς ἦλθεν νά συμπληρώσῃ περαιτέρω καί ἡ Δήλωσις ἑτέρου ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοῦ μας, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου, ὅτι «προσυπογράφει τήν ἐπιστολήν τῶν 22 Μακεδόνων Ἀρχιερέων». 
Ὑπό τά δεδομένα ταῦτα εἰς τήν καρδίαν μας αὐθορμήτως ἐγεννήθη ἡ σκέψις: Μήπως θά ἦτο πάνυ ἀναγκαῖον καί πολύ ὠφέλιμον, ἵνα καί ἡμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Νοτίου Ἑλλάδος προέλθουν εἰς μίαν παρομοίαν Κοινήν Δήλωσιν; 
Ὅθεν, ἀναλαμβάνων τήν πρωτοβουλίαν, ἀπευθύνομαι ἱκετευτικῶς πρός ἕνα ἕκαστον ἐξ Ὑμῶν καί ἀδελφικῶς παρακαλῶ, ὅπως εὐδοκήσετε
καί προσυπογράψετε τήν πρός Ὑμᾶς ἐπισυναπτομένην ΚΟΙΝΗΝ ΔΗΛΩΣΙΝ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ, τήν ὁποίαν καί, ἐφ’ὅσον προσυπογράψετε, θά τήν ἐπιστρέψετε πρός τόν ὑποσημειούμενον, ὥστε ἡμεῖς ἀκολούθως νά τήν διαβιβάσωμεν 
α) πρός τούς διακεκριμένους παραλήπτας τῆς ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ τῶν ἐν Μακεδονίᾳ Ἀρχιερέων καί 
β) πρός τήν Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας μας. 
Ἐπιστεγάζων τήν παροῦσαν, ἀσπάζομαι ἀδελφικῶς ἕνα ἕκαστον ἐξ Ὑμῶν καί ἀναφωνῶ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ!». 
Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ Ἀδελφός 
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Πρός τήν Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Ο "ΑΝΤΩΝΗΣ" ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο "ΚΥΡ ΑΝΤΩΝΗΣ" ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Ένας από τους γνωστότερους και τους πλέον εμβληματικούς δίσκους του Μίκη Θεοδωράκη είναι το «Μαουτχάουζεν» σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Το έργο του Μ. Θεοδωράκη, συγκεκριμένα, ονομάστηκε ''Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν'' (1966) και χωριζόταν σε τέσσερα τραγούδια, το περίφημο ''Άσμα Ασμάτων (Τι ωραία πού' ν' η αγάπη μου)'', τον ''Αντώνη'', τον ''Δραπέτη'' και το ''Όταν τελειώσει ο πόλεμος'', που η ερμηνεύτρια Μαρία Φαραντούρη τραγούδησε ως ''Άμα τελειώσει ο πόλεμος''. 
Στον δίσκο, το τραγούδι «ο Αντώνης» αναφέρεται σε πραγματικό και υπαρκτό πρόσωπο στο στρατόπεδο. 
Να πως το παρουσιάζει ο ίδιος ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, κρατούμενος και αυτός στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, στο βιβλίο του «Μαουτχάουζεν»:




«Ήταν μετά το μεσημεριανό φαϊ. Οι Ες-Ες επικεφαλής των συνεργείων των τιμωρημένων είχανε ως εκείνη την ώρα «ξεκάνει» 17 Εβραίους και Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου. Μόλις κάποιος παραπατούσε τον σέρνανε στα συρματοπλέγματα του φράχτη. Εκεί ο Ες-Ες τον έχωνε ανάμεσα στο φράχτη και τον πυροβολούσε. Ύστερα έγραφε σε ένα μπλοκ «Ο υπ’αριθ. 137.566 κρατούμενος, αποπειραθείς να δραπετεύσει, εξετελέσθη επι τόπου». Αυτή τη σημείωση την κρατούσε για την βραδυνή αναφορά. Έγραφε όμως άλλη μια και την καρφίτσωνε πάνω στον πεθαμένο «Μόνο η πειθαρχία οδηγεί εις την ελευθερία». Σ’ ένα ανέβασμα της σκάλας του λατομείου, ένας Εβραίος άρχισε να παραπατά. Ο Αντώνης του έκανε νόημα να πλησιάσει. Ο Εβραίος πλησίασε κι ο Αντώνης κράτησε το δικό του αγκωνάρι με το δεξιό και με τ’ αριστερό σήκωσε το αγκωνάρι του Εβραίου. Όμως αυτό έγινε στη μέση της σκάλας. Έμενε ακόμα πολύ ανέβασμα. Ο Ες-Ες τους είδε και τους χώρισε. Διέταξε τον Εβραίο να τρέξει. Αυτός ανέβηκε λίγα σκαλοπάτια, ύστερα άφησε την πέτρα να πέσει και γονάτισε στο σκαλί. Ο Ες-Ες πλησίασε και του είπε να ανοίξει το στόμα. Ο Εβραίος άνοιξε το στόμα. Ο Ες-Ες έβγαλε το περίστροφο, το έχωσε στο στόμα του Εβραίου και πυροβόλησε. Ύστερα γύρισε προς τον Αντώνη και στύλωσε τα μάτια επάνω του. Ο Αντώνης τον κύτταξε άφοβα. Ύστερα πλησίασε τον νεκρό, φορτώθηκε και το δεύτερο αγκωνάρι και συνέχισε να ανεβαίνει την σκάλα. Ο Ες-Ες πάγωσε. Δεν είπε τίποτε. Δεν έκανε τίποτε. 
Όταν όμως ξαναγύρισαν στο λατομείο για να ξαναφορτωθούν αγκωνάρια φώναξε τον Αντώνη να πάει κοντά. Άρχισε να βολτάρει σαν μανιακός ανάμεσα στις πέτρες και να ψάχνει. Βρήκε ένα αγκωνάρι διπλό από τ’άλλα, τό’δειξε στον Αντώνη και του είπε "Αυτό είναι το δικό σου". Ο Αντώνης κύτταξε το αγκωνάρι, ύστερα τον Ες-Ες, ύστερα τα σκόρπια αγκωνάρια γύρω του. Όλοι οι άλλοι κάνανε πως δεν βλέπανε, πως δεν ακούγανε. Στο Μαουτχάουζεν το ένας για όλους και όλοι για έναν, ήταν νόμος. Τρέμανε για το τι θα έβγαινε από τούτο το μπλέξιμο. Αυτός ο Έλληνας το πήγαινε φιρί-φιρί. Ο Ες-Ες είχε κιόλας βγάλει το περίστροφό του από τη θήκη, το 'τριβε νευρικά στο παντελόνι του και ετοιμάζονταν. Ο Αντώνης σταμάτησε μπροστά σ’ένα αγκωνάρι ακόμα πιο μεγάλο από εκείνο που του διάλεξε ο Ες-Ες. «Αυτό είναι το δικό μου», είπε και το φορτώθηκε. Σ’ όλους τους δρόμους που κάνανε ως το βράδυ, ώσπου σήμανε η ώρα για μέσα ο Αντώνης διάλεγε και φορτωνόταν τα πιο βαριά αγκωνάρια. Το ίδιο βράδυ το στρατόπεδο απ’άκρη σ’άκρη μίλαγε για τον Έλληνα τον Αντώνη. 
Τέτοια νέα αναταράζανε το Μαουτχάουζεν. Ήταν μια κρυφή διανομή ελευθερίας.» 


Οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη στα 1963. 
Εκεί στη σκάλα την πλατιά 
στη σκάλα των δακρύων 
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ 
το λατομείο των θρήνων 

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν 
Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν, 
βράχο στη ράχη κουβαλούν 
βράχο σταυρό θανάτου. 

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή 
φωνή, φωνή ακούει 
ω καμαράντ, ω καμαράντ 
βόηθα ν΄ ανέβω τη σκάλα. 

Μα κει στη σκάλα την πλατιά 
και των δακρύων τη σκάλα 
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά 
τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα. 

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί 
και κοκκινίζει η σκάλα 
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδώ 
βράχο διπλό κουβάλα. 

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό 
μένα με λένε Αντώνη 
κι αν είσαι άντρας, 
έλα εδώ στο μαρμαρένιο αλώνι. 
Να πούμε ότι ο ''Αντώνης'', το δεύτερο αυτό τραγούδι της ''Μπαλάντας του Μαουτχάουζεν'', έγινε το μουσικό θέμα για το θρυλικό κινηματογραφικό ''Ζ'' του Κώστα Γαβρά και του Βασίλη Βασιλικού. 
Να θυμηθούμε ότι το τραγούδι ακουγόταν ως ανεπίσημος εθνικός ύμνος του Χορασάν (Αφγανιστάν) το 1980 με τίτλο «Watan ishqe tu iftekharam» («Πατρίδα μου, η αγάπη μου για σένα είναι τιμή μου), ενάντια στο υποκινούμενο από την ΕΣΣΔ πραξικόπημα. Κι ακόμα, όταν το Νοέμβριο του 2001 το ΝΑΤΟ ανέλαβε τη διοίκηση του Αφγανιστάν, έπειτα από την ανατροπή των Ταλιμπάν, κατόπιν απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο αφγανικός στρατός μπήκε στην Καμπούλ πάνω σε ανοιχτά στρατιωτικά φορτηγά, τραγουδώντας τον ''Αντώνη'' του Θεοδωράκη στη γλώσσα τους σα να επρόκειτο επίσης για τον δικό τους Εθνικό Ύμνο!
Ακολουθεί βίντεο όπου ο Αφγανός ερμηνευτής Abdel Wahab Madadi ερμηνεύει στην αφγανική τηλεόραση τον ''Αντώνη'' και οι αντιδράσεις κυρίως των νέων φανερώνουν τη δυναμική του τραγουδιού στη συγκεκριμένη ασιατική χώρα.


Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2014, τη μάχη των Κούρδων μαχητών στο Κομπάνι,  το οποίο πολιορκούσαν ανελέητα οι τζιχαντιστές, εμψύχωνε και πάλι ο "Αντώνης" του Μίκη Θεοδωράκη. Το βίντεο, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν γυναίκες μαχητές, ξεκινά με τον «Αντώνη», ενώ ακολουθεί το «Ποιος δεν μιλά για τη λαμπρή».



Ο ...ΑΓΙΟΣ "ΚΥΡ ΑΝΤΩΝΗΣ" ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ 


Το τραγούδι Ο κυρ-Αντώνης σε στίχους και μουσική Μάνου Χατζιδάκι, τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση η Νάνα Μούσχουρη. Ήταν η συμμετοχή του συνθέτη στο Γ' Φεστιβάλ Τραγουδιού του Ε.Ι.Ρ τον Ιούλιο του 1961. Την ίδια χρονιά ηχογραφήθηκε Ο κυρ-Αντώνης, πάντα με τη Νάνα Μούσχουρη.
Το τραγούδι ερμήνευσαν την ίδια εποχή ο Στέλιος Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα, ο Πάνος Γαβαλάς με τη Ρία Κούρτη (λαϊκές εκδοχές του τραγουδιού), η Νινή Ζαχά, η Ζωή Κουρούκλη, η Βίκυ Λέανδρος και πολλοί νεώτεροι τραγουδιστές.
Ο ίδιος ο Χατζιδάκις επέλεξε τον Γιώργο Νταλάρα να τραγουδήσει τον Κυρ-Αντώνη στη Λαϊκή Αγορά του (σε ενορχήστρωση Νίκου Κυπουργού), ήτοι στον κύκλο των 30 τραγουδιών που επέλεξε να επανεκτελέσει το 1987 (μετά τη Ρωμαϊκή Αγορά). Αλλά τη μελωδία του Κυρ-Αντώνη συμπεριέλαβε ο Χατζιδάκις και στους λυρικούς Δεκαπέντε Εσπερινούς του (1964), δηλαδή την ορχηστρική εκδοχή 15 τραγουδιών του για πιάνο, άρπα, δύο κιθάρες και κοντραμπάσο.
Όμως η ονειρική ερμηνεία του ποιητικού αυτού πλάσματος του χατζιδακικού σύμπαντος, βρίσκεται στο πασίγνωστο, πλέον, φιλμάκι, στο οποίο η Μελίνα μετέφραζε στα γαλλικά τους στίχους του τραγουδιού, που έλεγε ο ίδιος ο συνθέτης, καθισμένη στα γόνατα του σχεδόν. Προέρχεται από ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μελίνα Μερκούρη, του 1960, τη χρονιά που οι δυο τους θριάμβευσαν στις Κάννες με το Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασσέν.
Το βιντεάκι αυτό συμπεριελήφθη στο δίσκο ... Μελίνα του Μάνου (Σείριος 2004), μαζί με άλλα δύο ιστορικά βίντεο που, εκτός από τα τραγούδια, αναδεικνύουν την μοναδική, την αληθινά ερωτική σχέση Μελίνας και Μάνου.
Αυτό το βίντεο παραθέτουμε και στη συνέχεια, προς ρεμβασμόν ονειρικό, στην αυλή του κυρ- Αντώνη που μετρούσε τ' άστρα... Κι εμείς μαζί του...



Ο Κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή
μ'ένα κανάτι μ' ένα κρεβάτι και με κρασί πολύ
είχε δυο μάτια γαλανά κι αχτένιστα μαλλιά
κι ένα λουλούδι πάντα φορούσε στα ρούχα τα παλιά

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε
και μαζί σου τ' άστρα μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε
ώσπου να 'ρθει η βροχή.
Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε
σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά μαζί σου γελάμε
σαν κάνεις προσευχή

Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί
γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί
ότι ποτέ δεν έζησε, μες στο όνειρό του ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε
και μαζί σου τ'άστρα μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε
ώσπου να 'ρθει η βροχή.
Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε
σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά με σένα γελάμε
σαν κάνεις προσευχή

Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης στρώνει να κοιμηθεί
κι εμείς ξυπνάμε τον καρτεράμε στην πόρτα να φανεί
Μα ο κυρ Αντώνης δεν θα βγεί ποτέ του στην αυλή
αφού για πάντα μες στο όνειρό του θέλησε πια να ζει.



Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΣΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΑ (ΦΩΤΟ)


Δημοσιεύματα της εφημερίδας "Πελοπόννησος" και της δημοσιογράφου Αλεξάνδρας Παναγοπούλου για το διήμερο εκδηλώσεων (12-13/1/2018) προς τιμήν του Κωστή Παλαμά, με αφορμή τα 160 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή. 
Φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην "Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς" την Κυριακή 13 Ιανουαρίου, στην οικία όπου είχε γεννηθεί ο ποιητής και έχει πρόσφατα ανακαινιστεί με υψηλή αισθητική χάρη στη δωρεά του ομογενή, κατοίκου της Καλιφόρνιας, Αθανασίου Στεφανόπουλου, ο οποίος ήταν παρών. 
Στον χώρο εγκαινιάστηκε η έκθεση «Ο ποιητής γράφει στις εφημερίδες και τα έντυπα της εποχής του» με αρχειακό υλικό από εφημερίδες και περιοδικά όπου αρθρογραφούσε ο Κωστής Παλαμάς. Την έκθεση προλόγισε ο πρόεδρος του Μουσείου Τύπου της ΕΣΗΕΠΗΝ Μιχάλης Βασιλάκης.
Ακολούθησε η παρουσίαση της Παλαμικής ανθολογίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, από τον θεολόγο και μουσικό Παναγιώτη Ανδριόπουλο. Πριν την διάλεξη διαβάστηκε Πατριαρχικό Γράμμα, που απέστειλε ο Πατριάρχης προς τον πρόεδρο της Στέγης κ. Αθανάσιο Στεφανόπουλο.


ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΤΟ ΔΟΝΤΙ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ


Δημοσιεύουμε σήμερα ένα συλλεκτικό τεύχος του πατρινού πολιτιστικού περιοδικού «Το δόντι» - το οποίο δεν κυκλοφορεί πλέον, αλλά μετεξελίχθηκε στις ομώνυμες εκδόσεις – αφιερωμένο στον Κωστή Παλαμά. 
Το τεύχος κυκλοφορήθηκε τον Οκτώβριο του 2003, με αφορμή την συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατό του. Φέτος, που συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή στην Πάτρα, το υλικό του συγκεκριμένου αφιερωματικού τεύχους παραμένει επίκαιρο. 
Εκδότης ο Ανδρέας Τσιλίρας. 
Τα κείμενα υπογράφουν οι (κατ’ αλφαβητική σειρά): 
Παναγιώτης Ανδριόπουλος 
Ζέττα Ζάχου 
Δημήτρης Κάββουρας 
Βασίλης Λαδάς 
Χρήστος Μούλιας 
Σωτήρης Σακελλαρόπουλος 
Αντώνης Σκιαθάς 
Παναγιώτης Φωτίου 
Επίσης, καταγράφονται οι εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2003 σε Πάτρα και Αθήνα.
Οι εκδηλώσεις στην Πάτρα, πραγματοποιήθηκαν από "το δόντι", σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τον Δήμο Πατρέων. 


Μία φωτογραφία από την ημερίδα για τον Κ. Παλαμά, που διοργάνωσε "το δόντι" το 2003, στο ξενοδοχείο "Βυζαντινό".
Από αριστερά: Ζέττα Ζάχου, Παναγιώτης Φωτίου, Ευανθία Στιβανάκη και Μιχάλης Κοπιδάκης

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΑΛΛΑΔΑ (15 Ιανουαρίου)


Έλενα Σ. Χατζόγλου 
Ο ἅγιος Γεράσιμος Β´ Παλλαδᾶς, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς διαπρεπεῖς λογίους ἱεράρχες τῆς περιόδου τῆς τουρκοκρατίας, ποὺ γιὰ κάποιους λόγους παρέμεινε σχεδὸν στὴν «ἀφάνεια» ἐπὶ πολὺ χρόνο. Ὡστόσο κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωή του διακρίθηκε γιὰ τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ἀκτινοβολία τῆς προσωπικότητός του, καθὼς καὶ τὴν πολύπλευρη πνευματική του δραστηριότητα. Ἔζησε τὸν 17ο αἰῶνα –μποροῦμε νὰ πιθανολογήσουμε τὸ ἔτος γεννήσεώς του κατὰ τὸ α´ ἥμισυ τοῦ αἰῶνα καὶ εἰδικώτερα μεταξὺ 1625 καὶ 1630– καὶ κοιμήθηκε τὸ 1714 στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπεδίου Ἁγίου Ὄρους. 
Γεννήθηκε στὴν Κρήτη καὶ ὡς τόπος καταγωγῆς του ἀναφέρεται τὸ χωριὸ Σκιλλοὺς τῆς ἐπαρχίας Πεδιάδος (νομοῦ Ἡρακλείου), τὸ ὁποῖο σήμερα ὀνομάζεται Καλλονή. Πατέρας του ἦταν ὁ πρωτοπαπᾶς τῆς Κρήτης Θεόδωρος Παλλαδᾶς καὶ μητέρα του ἡ Στυλιανή, τὸ γένος Μαρᾶ. Εἶχε δύο ἀδελφούς, τὸν πρωτοπρεσβύτερο Στέφανο, ὁ ὁποῖος ἐξ αἰτίας τῆς πολιορκίας τῆς Κρήτης ἀπὸ τοὺς Τούρκους –ποὺ ὁδήγησε στὴν κατάληψή της τὸ 1669– μετώκησε στὴ Ζάκυνθο, μαζὶ μὲ τὴν πολυμελῆ οἰκογένειά του, ὅπου καὶ θεμελίωσε τὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Πέρση, καὶ τὸν Ἰωάννη, συμβολαιογράφο στὰ Κύθηρα. Θεῖος του, ἀδελφὸς τοῦ πατέρα του, ἦταν ὁ γνωστὸς ἁγιογράφος Ἱερεμίας Παλλαδᾶς, τοῦ ὁποίου ἔργα τῆς ἁγιογραφικῆς τέχνης κοσμοῦν πολλοὺς ναούς, ὅπως τὸ καθολικὸ τοῦ ναοῦ τοῦ Παναγίου Τάφου στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸν ναὸ τῆς Γεννήσεως στὴ Βηθλεέμ, τὸ καθολικὸ τῆς Μονῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης τοῦ Ὄρους Σινᾶ κ. ἄ. Ἡ οἰκογένειά του ἐκ πατρὸς ὑπῆρξε λευϊτικὴ καὶ ἀνέδειξε γνωστὲς προσωπικότητες στὴν Κρήτη. 
Σύμφωνα μὲ τὴ «Βιογραφία» τοῦ ἁγίου Γερασίμου –τὴν ὁποία συνέταξε (τὸ ἔτος 1785) ὁ Γεράσιμος Γ´ Γημάρης, μετέπειτα πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (1783-1788)– ἀφοῦ ἔλαβε τὰ πρῶτα πνευματικὰ ἐφόδια ἀπὸ τὸν πατέρα του Θεόδωρο, μετέβη γιὰ σπουδὲς στὴ Βενετία. Ἡ μόρφωσή του φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε εὐρεῖα, καθὼς ἐγνώριζε ἄριστα τὴν ἀρχαία ἑλληνική, λατινικὴ καὶ ἑβραϊκὴ γλώσσα, καὶ κατεῖχε εἰς βάθος ἐπιστῆμες ὅπως εἶναι ἡ θεολογία, φιλοσοφία κ. λπ. 
Ἡ μεγάλη του μόρφωση τοῦ ἐπέτρεψε νὰ διδάξει ἐπὶ πολλὰ ἔτη σὲ διάφορα σχολεῖα τοῦ τουρκοκρατούμενου ἑλληνισμοῦ, σὲ περιοχὲς ὅπως ἡ Πελοπόννησος, ἡ Ἤπειρος καὶ ἡ Καστοριά, ὅπου, ἱερωμένος ὤν, ἀνῆλθε στὸν μητροπολιτικὸ θρόνο. Δὲν εἶναι γνωστὸ πότε ἀκριβῶς συνέβη αὐτὸ καὶ κάτω ἀπὸ ποιές συνθῆκες, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι σύντομα ἐπῆλθε ἡ καθαίρεσή του ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος, τὸ ἔτος 1668, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι ὑπῆρξε «ἐπιβάτης» τοῦ θρόνου. Πιθανώτατα τοποθετήθηκε στὴ θέση αὐτὴ μὲ πρωτοβουλία τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο, βεβαίως, δὲν ἀνεγνώρισε τὴν καθαίρεση. Ἀργότερα –λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκλογή του ὡς πατριάρχη Ἀλεξανδρείας– ὁ ἅγιος ἀνέλαβε ἐπιτροπικῶς καὶ γιὰ μικρὸ χρονικὸ διάστημα τὴ μητρόπολη Ἀδριανουπόλεως. 
Ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἁγίου Γερασίμου στὸν πατριαρχικὸ θρόνο τοῦ ἁγίου Μάρκου ἔγινε στὶς 25 Ἰουλίου 1688 στὴν Κωνσταντινούπολη ἐπὶ πατριαρχίας τοῦ Κωνσταντινουπόλεως Καλλινίκου Β´ τοῦ Ἀκαρνᾶνος. Ὁ ἅγιος Γεράσιμος μετέβη στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου παρέμεινε στὸν θρόνο μέχρι τὴν 15η Ἰανουαρίου 1710 ποιμαίνοντας θεοφιλῶς τὴν ἐπαρχία του. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πατριαρχίας του ταξίδευσε στὴν Οὑγγροβλαχία πρὸς ἀνανέωση τῶν δικαιωμάτων τοῦ πατριαρχείου σὲ μονὲς - μετόχια ἐκεῖ καὶ πρὸς εἴσπραξη τῶν ἐτησίων ὀφειλῶν τῶν μονῶν, ἀποβλέποντας γενικώτερα στὴν οἰκονομικὴ στήριξη τοῦ θρόνου, ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμώντας νὰ προωθήσει στὴν τυπογραφία τῆς Βλαχίας ἔργα του ρητορικοῦ περιεχομένου, διδαχὲς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς λόγους, τὰ ὁποῖα ἐν τέλει δὲν ἐξεδόθησαν. 
Μεγάλη ἔκταση καταλαμβάνει καὶ ἡ ἀλληλογραφία τὴν ὁποία ἀντήλλαξε ὁ ἅγιος, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς σταδιοδρομίας του, μὲ ἐξέχουσες προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς του, ὅπως εἶναι ὁ Γεράσιμος Βλάχος, ὁ Μελέτιος Συρῖγος, ὁ Γρηγόριος Μελισσηνός, ὁ Βαρθολομαῖος Συρόπουλος, ὁ Ἰωάννης Καρυοφύλλης, ὁ Ἀλέξανδρος Μαυροκορδᾶτος ὁ ἐξ ἀπορρήτων καὶ ὁ γιός του Νικόλαος, ὁ Καλλίνικος Ἀκαρνὰν καὶ ὁ Διονύσιος Μουσελίμης, οἰκουμενικοὶ πατριάρχες, ὁ Δοσίθεος καὶ ὁ Χρύσανθος Νοταρᾶς, πατριάρχες Ἱεροσολύμων, ὁ Μέγας Πέτρος, αὐτοκράτορας τῆς Ρωσσίας, ἡ μητέρα του Ναταλία, ὁ Κωνσταντῖνος Μπασαράμπας, ἡγεμόνας τῆς Οὑγγροβλαχίας κ. ἄ. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία του ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν ἐπίσης τὰ ἔγγραφα - ἐγκύκλιοι, τὰ ὁποῖα συνέταξε πρὸς ἀντιμετώπιση διαφόρων ὑποθέσεων, ποιμαντικῆς καὶ διοικητικῆς φύσεως. Ὅλα μαρτυροῦν τὴ θεία χάρη, ἡ ὁποία φώτιζε τὴ σκέψη καὶ κατηύθυνε τὶς ἐνέργειές του, καθὼς καὶ τὴ σύνεση καὶ σοφία του. 


Τὸ συγγραφικό του ἔργο εἶναι ἐπίσης ἐκτεταμένο. Περιλαμβάνει ἐγχειρίδια, ὅπως θεολογίας, ρητορικῆς, λογικῆς, ποιητικὰ κείμενα, ὑμνογραφικά, λόγους ἐκκλησιαστικούς, ἐγκωμιαστικὰ ἔργα, συλλογὴ αἰνιγμάτων κ. ἄ. 
Εἶναι γεγονὸς ὅτι σὲ κάθε περίσταση τοῦ βίου του ἔδειχνε αὐταπάρνηση καὶ ταπείνωση ἀκολουθώντας τὸν δρόμο ποὺ τοῦ ὑπεδείκνυε ὁ Κύριος χάριν τῆς ἐκκλησίας. Ἔτσι πρὸς τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου πορείας του, ἀρκετὰ ἡλικιωμένος καὶ ἀσθενής, φρόντισε νὰ τὸν διαδεχθεῖ στὸν πατριαρχικὸ θρόνο ὁ μητροπολίτης Λιβύης Σαμουὴλ Καπασούλης (1710-1723). Ὁ νόμιμος αὐτὸς διάδοχος, ὅμως, μετὰ τὴν ἐκλογή του ἀντιμετώπισε δυσκολίες, διότι ἐξελέγη ἀπὸ τὴ Σύνοδο τοῦ πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ἐνῶ τὸ οἰκουμενικὸ πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εἶχε προορίσει ὡς διάδοχο τοῦ γηραιοῦ πατριάρχη τὸν Κοσμᾶ τὸν Βυζάντιο. Ἂν καὶ ὁ ἀπελθὼν ἱεράρχης εἶχε ἀποφασίσει νὰ μεταβεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ συγκεκριμένα στὴ Μονὴ Βατοπεδίου γιὰ νὰ διαγάγει ἐκεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη τοῦ βίου του, τὰ προβλήματα διαδοχῆς ἐβράδυναν τὴν ἀναχώρησή του. Παρέστη ἀνάγκη νὰ παραμείνει στὴν Αἴγυπτο καὶ νὰ στηρίξει μὲ σύντονες ἐνέργειές του τὸν νεοεκλεγέντα πατριάρχη Σαμουὴλ προκειμένου αὐτὸς νὰ ἑδραιωθεῖ στὸν θρόνο. Καὶ ὅταν τοῦτο ἐπετεύχθη, ἀποφάσισε νὰ ὑλοποιήσει τὴν ἀπόφασή του καὶ ἀνεχώρησε γιὰ τὸ Βατοπέδι τὸ ἔτος 1713. Γέρων πολὺ καὶ ἀδύναμος ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὶς ἀσθένειες κοιμήθηκε στὸν τόπο ποὺ ἐπέλεξε νὰ ἀναπαυθεῖ, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1714. 
Τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του σφράγισε ἡ μαρτυρία ὅτι ἀπὸ τὸν τάφο του εὐγῆκε καὶ ἅγιον λείψανον. Μάλιστα, στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Βατοπεδίου φυλάσσεται ἡ εὐωδιάζουσα ἱερή του κάρα. 
Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Παλλαδᾶς καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του ὑπῆρξε ἄνθρωπος ἀγάπης, πραότητος, ὑπομονῆς καὶ πίστεως, ἱερωμένος ἐργατικὸς καὶ νουνεχής, ἀκάματος θεράπων στὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου. Τὸ βάθος τῆς σκέψεώς του, ὅπως διαφαίνεται στὸ ἔργο του, ἀποδεικνύει τὴν πνευματικότητα καὶ τὴν ὑψηλὴ θεωρία ποὺ τὸν διέκριναν. Προσέδιδε, ἐπίσης, πάντοτε σωτηριολογικὴ διάσταση στοὺς λόγους καὶ τὶς διδαχές του. Τὸ ἔργο του –εὐρύτατο σὲ ἔκταση– βρῆκε μεγάλη διάδοση στὴν καθ' ἡμᾶς ἀνατολή, τόσο τὸ ἐκδεδομένο, ὅσο καὶ τὸ ἀνέκδοτο, ποὺ σώζεται σὲ πολλοὺς χειρόγραφους κώδικες. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς τὸν ἀναφέρουν ὡς σοφώτατο καὶ ἁγιώτατο πατριάρχη. Ἀφιέρωσε ὅλη τὴ ζωή του στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐκκλησίας καὶ συνήργησε ἱερουργώντας καὶ κηρύσσοντας γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἐν ὀλίγοις ἡ ζωή του ὑπῆρξε χριστοκεντρικὴ καὶ ἀνθρωποκεντρική. 
Γιὰ τοὺς ἀνωτέρω λόγους καὶ πλείστους ἄλλους, τοὺς ὁποίους Κύριος οἶδεν, ἡ τόσο καλῶς κεκρυμμένη καὶ συγχρόνως λάμπουσα ἁγιότητά του ἀνεδείχθη ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ δὴ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, προέβη, κατόπιν ἐξετάσεως, στὴν ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς παρὰ Θεοῦ ἀναδειχθείσης ἁγιότητος, διὰ «Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως ἁγιοκατατάξεως τοῦ ἐν ἁγίοις ἡμῶν Γερασίμου, τοῦ ἐπονομαζομένου Παλλαδᾶ, Πάπα καὶ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας», ποὺ ἐξεδόθη τὴν 17η Σεπτεμβρίου 2002, καὶ κατεχωρίσθη στὸν Ἱερὸ Κώδικα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. Ὡς ἡμέρα ἑορτῆς τῆς μνήμης του ὁρίσθηκε ἡ 15η Ἰανουαρίου. Στὴν Πράξη αὐτὴ ἐπισημαίνεται γιὰ τὸν ἅγιο Γεράσιμο μεταξὺ ἄλλων ὅτι: πολύς τε ἐν σοφίᾳ καὶ μέγας ἐν ἀρεταῖς ἀναδειχθείς ... ἀκολουθήσας εὐαγγελικῶς τῷ Χριστῷ ἐκ νεότητος καὶ ἐν μέσῳ τῆς τοῦ κόσμου συγχύσεως ὡς φωστὴρ εὐσεβείας διαλάμψας, θεόπνους ἐν διδασκαλίαις ὑπάρξας καὶ συγκαταλύσας τὸν βίον ἐν λόγῳ σοφίας καὶ πράξει θεοφιλεῖ, διδάξας δὲ τοῖς πιστοῖς τὴν κατὰ Θεὸν παιδείαν καὶ τύπος αὐτοῖς γενόμενος ἐν λόγῳ τε, ἔργῳ καὶ ἀναστροφῇ, ἀναζωγραφήσας ἐν ἑαυτῷ τῶν πρόπαλαι Ἁγίων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τὰ προτερήματα καὶ τελειωθέντα ἀσκητικῶς ἐν τῇ κατὰ τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος Μεγίστῃ τοῦ Βατοπεδίου Μονῇ, ἐν ᾗ καὶ ἡ τιμία αὐτοῦ κάρα φυλάσσεται. 
Ἀποτελεῖ, λοιπόν, ἰδιαίτερη εὐλογία γιὰ κάθε πιστὸ ἡ προσκύνηση καὶ ἡ τιμὴ τῆς μνήμης ἑνὸς μεγάλου ἱεράρχη, ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν ταπεινή του δράση ὑπέδειξε τὸν δρόμο τῆς κατὰ Θεὸν ζωῆς καὶ τῆς ἁγιότητος.

Δείτε τις σχετικές αναρτήσεις μας:

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ "ΠΑΛΑΜΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ" ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ (ΦΩΤΟ)


Την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019 συμπληρώθηκαν ακριβώς 160 έτη από την γέννηση του μεγάλου έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά. 
Στην γενέτειρα του ποιητή, στην πόλη της Πάτρας, διοργανώθηκε ένα ξεχωριστό διήμερο εκδηλώσεων, από τη "Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς", σε συνεργασία με τον Δήμο Πατρέων και το ΔΗΠΕΘΕ. 
Το Σάββατο 12/1 το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων δόθηκε η παράσταση της «Τρισεύγενης» του Παλαμά, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Πριν από την παράσταση μίλησαν για τον Κωστή Παλαμά, ο ποιητής Γιώργος Κοζίας αναφερόμενος στην επιρροή του Παλαμά στην Πάτρα των ποιητών, καθώς και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Σταύρος Τσακίρης που αναφέρθηκε στον «θεατρικό Παλαμά». 
Η επόμενη εκδήλωση φιλοξενήθηκε την Κυριακή 13/1/2019 το πρωί στη "Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς" στην οδό Κορίνθου, στην οικία όπου είχε γεννηθεί ο ποιητής και που πλέον έχει ανακαινιστεί με υψηλή αισθητική χάρη στη δωρεά του Ελληνοαμερικανού ομογενή, κατοίκου της Καλιφόρνιας, Αθανασίου Στεφανόπουλου, ο οποίος ήταν παρών. Στο χώρο εγκαινιάστηκε η έκθεση «Ο ποιητής γράφει στις εφημερίδες και τα έντυπα της εποχής του» με αρχειακό υλικό από εφημερίδες και περιοδικά όπου αρθρογραφούσε ο Κωστής Παλαμάς. Την έκθεση προλόγισε ο πρόεδρος του Μουσείου Τύπου της ΕΣΗΕΠΗΝ Μιχάλης Βασιλάκης. 
Ακολούθησε η παρουσίαση της Παλαμικής ανθολογίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, από τον θεολόγο και μουσικό Παναγιώτη Ανδριόπουλο. Πριν την διάλεξη διαβάστηκε Πατριαρχικό Γράμμα, που απέστειλε ο Πατριάρχης προς τον πρόεδρο της Στέγης κ. Αθανάσιο Στεφανόπουλο. 
Μεταξύ άλλων ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρει ότι «η ποίηση αποτελεί πολυτιμότατον και ευεργετικό δώρημα του Θεού προς την ανθρωπότητα. Ο τεχνοκρατούμενος σύγχρονος κόσμος, η εποχή της μηχανιστικής νοοτροπίας και της κυριαρχίας των οικονομικών και ποσοτικών κριτηρίων, έχουν ανάγκη ποιητών όπως ο Κωστής Παλαμάς, οι οποίοι “γυρεύουν με την καρδιά τους”, εμπνέονται από το κάλλος και εξυμνούν, έχουν ανεπτυγμένο αισθητήριο δια το βάθος των πραγμάτων και δια το μυστήριον που βρίσκεται “εν βυθώ”, θαυμάζουν όπως οι φιλόσοφοι και “εκθαμβούνται” όπως οι θεομέθυστοι μύσται απέναντι εις την θείαν μεγαλοσύνη. Ο ποιητής είναι το αντίθετον του κυνικού, εις τον οποίον τίποτε αληθινό δεν αποκαλύπτεται». 
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο τέλος της επιστολής του συνεχάρη τη "Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς" για την πρωτοβουλία οργανώσεως της επετειακής αυτής εκδήλωσης. Επίσης, επευλογεί «το γενικώτερον έργον που επιτελεί η Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς εν τη γενετείρα αυτού και ευρύτερον, ευχόμενοι δε ευλογημένον και σωτήριον τον νέον ενιαυτόν της χρηστότητος του Κυρίου και καταστέφοντες πάντας τους συμμετέχοντες εις τα εορτίους εκδηλώσεις δια της Πατριαρχικής ημών ευλογίας, επικαλούμεθα εφ’ υμάς την ζείδωρον χάριν και τον φωτισμόν του Παναγίου πνεύματος της σοφίας και της συνέσεως».

 
Ο θεολόγος και μουσικός Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, αναφέρθηκε στην νεανική ποιητική ανθολογία του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος ως μαθητής στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης αντέγραφε σε ένα τετράδιο τα ποιήματα που του άρεσαν, μεταξύ των οποίων και οκτώ ποιήματα του Κωστή Παλαμά, καθώς και το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη «Απόκριση στον Παλαμά». Ο ομιλητής αναφέρθηκε και στην μαθητική έκθεση του Πατριάρχη με θέμα: «Το πατρικό σπίτι», την οποία έγραψε όταν φοιτούσε στην Ε΄ Γυμνασίου, και η οποία αρχίζει με ένα δίστιχο από το γνωστό ποίημα του Παλαμά «Το σπίτι που γεννήθηκα». 
Ο Π. Ανδριόπουλος επισήμανε ότι την ίδια εποχή (δεκαετία του 1960) που ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατάρτιζε την ποιητική ανθολογία του, ένας άλλος ορθόδοξος κληρικός, ο μετέπειτα Πατριάρχης Αντιοχείας Ηλίας Δ', απόφοιτος της Χάλκης κι αυτός, ανθολογούσε και μετέφραζε έλληνες ποιητές στα αραβικά. Ο συνεργάτης του Π. Ανδριόπουλου, νεοελληνιστής και μεταφραστής Roni Bou Saba από το Λίβανο, διάβασε ενδεικτικά ένα απόσπασμα από το «Τραγούδι του τρελού» στα αραβικά. Η όλη παρουσίαση έγινε και με παράλληλη προβολή οπτικοακουστικού υλικού. 
Την εκδήλωση παρακολούθησαν: ο Δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης, μέλη της Εταιρείας Κ. Παλαμά από την Αθήνα, ο Άρχων Οστιάριος της Μ.τ.Χ.Ε., θεολόγος Χρήστος Τσούβαλης, η ηθοποιός Αντιγόνη Κουλουκάκου, που πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Τρισεύγενη», ο Διονύσης Βούλτσος και άλλοι ηθοποιοί της παράστασης, οι ποιητές Βασίλης Λαδάς, Γιώργος Κοζίας, Αντώνης Σκιαθάς, Δημήτρης Παπανικολάου, οι κ.κ. Σπύρος Δεμαρτίνος και Νίκος Μπακρώζης που συνέβαλαν στην ανακαίνιση του κτιρίου, ο λογοτέχνης Λεωνίδας Μαργαρίτης, η Σύμβουλος Επικοινωνίας Ζέττα Ζάχου, η γιατρός και φιλότεχνος Μαριάννα Σταματιάδου, δημοσιογράφοι και πολλοί φιλόμουσοι πατρινοί.

Ο Roni Bou Saba απαγγέλλει Παλαμά στα αραβικά, σε μετάφραση του μακαριστού
Πατριάρχη Αντιοχείας Ηλία Δ'. 
Ο Π. Ανδριόπουλος με τον Πρόεδρο της Στέγης Γραμμάτων
Κωστής Παλαμάς, ομογενή Αθανάσιο Στεφανόπουλο 
Παναγιώτης Ανδριόπουλος, Αθανάσιος Στεφανόπουλος και Αντώνης Σκιαθάς 

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

"ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΙΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΕΣ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΜΕ ΤΗ ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ


Στην ταινία Αγάπη και Θύελλα (1961), σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη, μια δραματική - αισθηματική ταινία της εποχής, την μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Στην ταινία έπαιζαν οι: Ξένια Καλογεροπούλου, Στέφανος Ληναίος, Μάρθα Βούρτση, Γιάννης Φέρτης, Λαυρέντης Διανέλλος, Σαπφώ Νοταρά, Θόδωρος Κατσαδράμης, κ. α.  
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1960-1961 και έκοψε 7.566 εισιτήρια. Ήρθε στην 51η θέση σε 58 ταινίες. 
Στην ταινία αυτή, λοιπόν, η Νάνα Μούσχουρη, - ερμηνεύτρια του Χατζιδάκι εκείνη την εποχή / με μια ...απρόβλεπτη εμφάνιση - τραγουδάει ένα από τα λιγότερο γνωστά τραγούδια του Μάνου, σε στίχους δικούς του.


Πίσω απ’ τις τριανταφυλλιές 
μου ήρθαν κάτι ακεφιές 
και σε θυμήθηκα αγόρι μου θλιμμένο 
ξενιτεμένο, μακριά σου μένω. 

Πίσω απ’ τις τριανταφυλλιές 
μου ήρθαν κάτι ακεφιές 
και σε θυμήθηκα στο χώμα ξαπλωμένο 
πουλί χαμένο και πληγωμένο.

Το τραγούδι κυκλοφορήθηκε σε δίσκο 45 στροφών το 1961, υπάρχει και στους δίσκους: “Mes Plus Belles Chansons Grecques” (Nανά Μούσχουρη, 1964), «Νανά Μούσχουρη» (1967) και (1994) και συμπεριλήφθηκε μετά στο CD: ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ - ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
Παραθέτουμε εδώ το σχετικό απόσπασμα από την ταινία, αλλά και το τραγούδι στην δισκογραφική του εκδοχή, πάντα με τη Νάνα Μούσχουρη.



Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ "ΠΑΛΑΜΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ"

Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας

Σήμερα, Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019, συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Κωστή Παλαμά στην Πάτρα. 
Στις 11 το πρωί στην ανακαινισμένη Οικία Παλαμά, επί της οδού Κορίνθου, όπου εδρεύει η Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης με θέμα: «Ο Ποιητής γράφει στις εφημερίδες και τα έντυπα της εποχής του». Το περιεχόμενο της έκθεσης θα παρουσιάσει ο πρόεδρος του Μουσείου Τύπου της Ε.Σ.Η.Ε.Π.Ι.Ν. – Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου, Ηπείρου και Νήσων, Μιχάλης Βασιλάκης. 
Μετά τα εγκαίνια της έκθεσης, ο μουσικός – θεολόγος Παναγιώτης  Αντ. Ανδριόπουλος, θα παρουσιάσει την «Παλαμική Ανθολογία» του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ως μαθητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, σε ένα τετράδιο με τον τίτλο «Ποιήματα» κατήρτισε μία προσωπική ποιητική ανθολογία, η οποία περιλαμβάνει, από το 1954 ως το 1970, 79 ποιήματα από 35 ποιητές, 32 Έλληνες και 3 ξένους. 
Ανάμεσα στους ποιητές ανθολογείται και ο Κωστής Παλαμάς (8 ποιήματα), ενώ ο Πατριάρχης ανθολογεί και το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη «Απόκριση στον Παλαμά». Επίσης, η μαθητική έκθεση του Πατριάρχη με θέμα: «Το πατρικό σπίτι», την οποία έγραψε όταν φοιτούσε στην Ε΄ Γυμνασίου, αρχίζει με ένα δίστιχο από το γνωστό ποίημα του Παλαμά «Το σπίτι που γεννήθηκα». 
Ο ομιλητής θα αναφερθεί, με την προβολή διαφανειών, στα συγκεκριμένα Παλαμικά ποιήματα που ανθολόγησε ο Πατριάρχης και την σημασία τους, καθώς και στις μεταφράσεις τους στην τουρκική γλώσσα.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ: ΤΑ ΕΜΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ


Της Ιουλίτας Ηλιοπούλου

Στα 1990, στο βιβλίο του «Ιδιωτική Οδός», ο Οδυσσέας Ελύτης έγραφε: «Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ μου όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς». Τα εμπορεία της αγοράς, ωστόσο, δεν γνωρίζουν από αποχρώσεις ευαισθησιών. Μετρούν με αριθμούς το νόημα της ζωής και ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε προσφορές προϊόντων, αυθαίρετα επιστρατεύοντας για δικό τους όφελος, όποιον και ό,τι βρεθεί ξαφνικά στον δρόμο τους.
Αυτή τη λογική υιοθέτησε πολύ γρήγορα και η έντυπη δημοσιογραφία. Οι εφημερίδες ζητούν πια ν' αυξήσουν την αναγνωσιμότητά τους από το είδος των συναρτημένων προσφορών και όχι από την ιδεολογία τους ή την ποιότητα των απόψεων που εκφράζουν. Συνακόλουθο μοιάζει να είναι το αδιανόητο: Ενας μέγιστος Ελληνας ποιητής, ο Οδυσσέας Ελύτης, που αντιστρατεύτηκε με τη ζωή και το έργο του κάθε έννοια συναλλαγής και δουλικότητας, που ταύτισε την ποίηση με το «άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας», βρέθηκε να αποτελεί ερήμην του μέσον διαφήμισης προϊόντων τρίτων. 
Κι όλα αυτά σε μια κατά τα άλλα ευνομούμενη πολιτεία που έχει θεσμοθετήσει αρχές και νόμους περί προστασίας των πνευματικών έργων, περί ηθικών και πνευματικών δικαιωμάτων. Κι ας μας θυμίζει μέσα από τα βιβλία του ο Γεώργιος Κουμάντος -άνθρωπος του δικαίου αλλά και του δημοκρατικού ήθους- ότι το ηθικό δικαίωμα δεν απεμπολείται ποτέ, ότι δίνει στον δημιουργό την εξουσία να αρνείται κάθε «παραμόρφωση του έργου του, καθώς και κάθε προσβολή του δημιουργού, οφειλόμενη στις συνθήκες παρουσίασης του έργου στο κοινό». Τα εμπορεία της αγοράς κωφεύουν ή παριστάνουν τάχα τ' ανήξερα μπροστά στη Δικαιοσύνη. 
Αλλωστε η τέχνη, πάντοτε σχεδόν, αντιμετωπίστηκε ως ένα διακοσμητικό στοιχείο της ζωής, που έτσι και συμφέρει την αγορά -ή παρέχει ένα άλλοθι καλλιέργειας για τους εκάστοτε κρατούντες- την χρησιμοποιεί· αλλιώς την ξεχνά στο περιθώριο του εικοσιτετραώρου μας, συσχετίζοντάς την εσχάτως με την τουριστική ανάπτυξη, προκειμένου ίσως να την αποτιμήσει σε πραγματικό οικονομικό μέγεθος, για να δει εάν και πόσο την χρειάζεται να υπάρχει. 
Σε τέτοιες εποχές σύγχυσης των αληθινών αξιών δεν μένει παρά ο ίδιος ο λόγος της Ποίησης να αποτελεί και τον ισχυρό λόγο ύπαρξής της. «Η μεγαλύτερη αρετή, γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης, όταν οι εποχές οδηγούνται αυτόκλητες προς την υποτέλεια, είναι εκείνο το περήφανο, το αψήφιστο κοίταγμα που η καθαρή συνείδηση γίνεται να σου προσφέρει». Αυτό το κοίταγμα προς το φαινόμενο συνολικά της ζωής, αλλά και προς τον αναγνώστη του επεχείρησε πάντοτε, σ' όλο το μάκρος του βίου και του έργου του, ο Οδυσσέας Ελύτης. Με αυτό διαμόρφωσε ένα σύστημα στοχασμών, μια στέρεη ηθική και αισθητική αντίληψη, με αυτό αντιμετώπισε τις ποικίλες αντίξοες συνθήκες, ερχόμενος σε διάσταση με την τρέχουσα πραγματικότητα, με αυτό επέτυχε να διακρίνει το μέγιστο του μικρού μας κόσμου και να το αποδώσει σε λόγο ελληνικό. 
Τιμή λοιπόν στην τέχνη θα ήταν ο αληθινός σεβασμός σ' αυτήν, που θα πει, η αξιοποίησή της μες στην πραγματικότητα, αλλά με τους δικούς της αισθητικούς και ηθικούς όρους. Τιμή στην ποίηση θα ήταν να της επιτρέψουμε να μετασχηματίζει τη ζωή, τη ζωή μας, προς την κατεύθυνση που εκείνη μας έδειξε. Τιμή στην ποίηση θα ήταν ν' αφήσουμε τα χείλη του μικρού μαθητή να προφέρουν την πραγματικότητα σωστά, «όπως ο σπουργίτης το χάραμα». 
Τιμή στον Οδυσσέα Ελύτη είναι και θα είναι η μετάλλευση του χρυσού που μας έδωσε και όχι η εκμετάλλευση του ονόματός του, από όποιον κι όπως κι αν γίνεται.


Related Posts with Thumbnails