Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η ΤΑΤΙΑΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ "ΕΥΡΙΠΙΔΗ" ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ


Το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017 στις 12 το μεσημέρι ραντεβού στο γνωστό βιβλιοπωλείο Ευριπίδης στο Χαλάνδρι (Ανδρέα Παπανδρέου 11, εντός στοάς). 
Η αγαπημένη τραγουδοποιός μικρών και μεγάλων Τατιάνα Ζωγράφου παρουσιάζει τη νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Φόραγε κίτρινο σκουφί”! 
Τραγούδια που μας ταξιδεύουν, με το κίτρινο αυτή τη φορά ντεσεβό της, σε παράξενα παραμύθια, αλλόκοτους μύθους και αργυρά φεγγάρια. 
Στο cd συμμετέχουν εκλεκτοί λυρικοί τραγουδιστές μας, καθώς και οι Δημήτρης Ζερβουδάκης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιώργος Νταλάρας, Άλκηστις Πρωτοψάλτη. 
Στην εκδήλωση θα τραγουδήσουν ζωντανά οι ερμηνεύτριες: 
Τατιάνα Ζωγράφου, Δάφνη Πανουργιά, Έλενα Παπανικολάου,  Νεφέλη Φασούλη. 
Παίζουν οι μουσικοί: Στέλιος Κατσατσίδης (ακορντεόν), Γιάννης Μαλλιόπουλος (κοντραμπάσο), Παναγιώτης Κανελλόπουλος (μαντολίνο), Κώστας Παπαγεωργίου (ηλεκτρική κιθάρα), Δημήτρης Μπουζάνης (πιάνο). 
Συμμετέχει η παιδική χορωδία από το μουσικό εργαστήρι “Ρυθμοί” (Βριλήσσια).
Δείτε και την σχετική ανάρτηση της Ιδιωτικής Οδού. 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ (ΒΙΝΤΕΟ)


Τα Πολυχρόνια των Βασιλέων
Μουσική Βιβλιοθήκη 
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 
11-1-2017 
Διάλεξη του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου. 
Μια ιστορικομουσικοφιλολογική προσέγγιση του είδους των Πολυχρονίων των Βασιλέων, στο νέο ελληνικό κράτος, με την παράθεση σπάνιου οπτικοακουστικού υλικού. 
Μετά την διάλεξη κλιμάκιο της ιστορικής Τετράφωνης Χορωδίας του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Καρύτση, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Νικόλαου Βάλσαμου, απέδωσε ύμνους που ψάλλονταν στις Βασιλικές Τελετές. 
Η εκδήλωση ήταν παραγωγή του Καλλιτεχνικού Συνόλου «Πολύτροπον», του οποίου υπεύθυνος είναι ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος.
Παραθέτουμε στη συνέχεια το σχετικό βίντεο. 

ΕΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΑΠΟ ΤΟ "ΑΛΗΘΩΣ" (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)


Το Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου «ΑΛΗΘΩΣ», το βράδυ της Κυριακής, 10ης Δεκεμβρίου 2017, πραγματοποίησε την 3η μορφωτική σύναξη του ζ΄ κύκλου του, η οποία ήταν η δεύτερη ενός αφιερωματικού διπτύχου εκδηλώσεων για τον Άγιο Διονύσιο, τον Προστάτη και Πολιούχο της Ζακύνθου, ευκαιρίας δοθείσης μάλιστα από τη συμπλήρωση 300 ετών από την Μετακομιδή του σεπτού Σκηνώματός Του στο νησί της Ζακύνθου εκ των Στροφάδων, όπου ήταν θαμμένος (1717-2017). 
Ο ευρύχωρος και χρυσοξυλόγλυπτος Ναός της Παναγούλας Μπανάτου γέμισε από φιλάγιους, φιλίστορες και φιλόμουσους Ζακυνθινούς, οι οποίοι έσπευσαν να τιμήσουν το αγαπημένο και οικείο Άγιό τους! Επικεφαλής ήταν οι Σεβ. Μητροπολίτες Δωδώνης κ. Χρυσόστομος και Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, οι Ηγούμενοι α) της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Λιβέρης και β) της Μονής Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου Λαγκάδας Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Βόγιας-Λαυρεώτης, ο εκπρόσωπος της Αντιπεριφέρειας κ. Θοδωρής Καμπίτσης και ο Αντιδήμαρχος περιοχής Αρκαδίων κ. Ιωάννης Κόκλας. Παρόντες ήταν ευάριθμοι Ιερείς, Εκπαιδευτικοί, Λογοτέχνες, Μουσικοί, άλλοι Επιστήμονες και άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, οι οποίοι κυρίως ευλαβούνται τον Άγιο του νησιού, αγαπούν όμως και τις μορφωτικές απόπειρες του “Αληθώς”. 


Την βραδιά άνοιξε ο υπεύθυνος του Κέντρου Λόγου, Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, ο οποίος, αφού καλωσόρισε το πλήθος, παρουσίασε μια νέα Εικόνα του Αγίου Διονυσίου, που δέσποζε στο κέντρο της σύναξης και ιστορήθηκε προ αρκετού καιρού από τον Ζακύνθιο αγιογράφο και ζωγράφο κ. ΝΙΚΟΛΑΟ ΜΠΙΑΖΗ-ΣΕΝΤΗ. Κάλεσε μάλιστα όλους να χειροκροτήσουν τον παρόντα καλλιτέχνη, επειδή με τόση επιδεξιότητα αποτύπωσε ένθρονο και ευλογούντα τον τιμώμενο Άγιο, όπως και δυο κορυφαίες σκηνές του βίου Του, καθοριστικές της αγιότητάς Του: α) την δοχή και συγχώρηση του φονιά του αδελφού Του και β) το σωτήριο Ψέμα, με το οποίο απέκρυψε τον εγκληματία από τους ανθρώπους της τοτινής εξουσίας, που τον καταδίωκε στα μέρη της ορεινής Ζακύνθου. 
Ακολούθησε η προγραμματισμένη διάλεξη του κ. ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΕΡΡΑ, φιλολόγου – ποιητή – ερευνητή, με θέμα: “Ο Άγιος της Συγγνώμης ως πηγή έμπνευσης για ποιητές και στιχογράφους της Ζακύνθου”. Ο έμπειρος ομιλητής προσέγγισε το θέμα του με ιδιαίτερο σεβασμό για πρόσωπο του Πολιούχου και ευαισθησία πολλή. Η διάλεξη διανθίστηκε από απαγγελία ποιημάτων προς τιμήν του κλεινού Διονυσίου από τον ηθοποιό κ. ΤΑΚΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟ. 


Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς η ιστορική ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, αποτελούμενη από 25 μέλη (από μικρής ηλικίας έως της ώριμης), απέδωσε λαοφίλητα μουσικά μέλη, τα οποία αφορούν αφενός μεν στον Προστάτη του νησιού, αφετέρου δε στα ερχόμενα Χριστούγεννα. Διηύθυνε άψογα ο σεμνός Αρχιμουσικός κ. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΛΛΙΑΣ. 
Όλοι (ομιλητής, ηθοποιός, μέλη της μπάντας) καταχειροκροτήθηκαν από το ενθουσιώδες κοινό, το οποίο ενίοτε δεν έκρυβε τα δάκρυα της συγκίνησής του. Τα αισθήματα του κοινού εξέφρασε στο τέλος ο Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο οποίος, λαμβάνοντας τον λόγο, συνεχάρη τους συντελεστές του Κέντρου Λόγου Μπανάτου εν γένει, όσο και τους συμμέτοχους της επιτυχούς αυτής βραδιάς του “Αληθώς” για τον Άγιο Διονύσιο, προς τον Οποίον πρέπει κάθε τιμή και προσκύνηση διαιώνια!
ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΜΠΑΝΑΤΟΥ ΑΛΗΘΩΣ 

ΜΝΗΜΗ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ


Χθες, Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, πραγματοποιήσαμε το αφιέρωμά μας στον Αλεξάντρ Σολζενίτσν, την ημέρα των γενεθλίων του (γεννήθηκε 11 Δεκεμβρίου 1918).   
Συνδιοργανωτές: το Περιοδικό ΣΤΕΠΑ (Επιθεώρηση Ρωσικού Πολιτισμού-υπεύθυνος: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης) και το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Ανδριόπουλος). 
Ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης δεν μπόρεσε - λόγω απουσίας του στο εξωτερικό - να παρευρεθεί, αλλά διαβάστηκε το κείμενό του με τίτλο "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ: ο τόκος των καταθέσεων στην τράπεζα της μνήμης ή ένας πρόλογος που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ", το οποίο παραθέτουμε στη συνέχεια.   
Στη συνέχεια μίλησαν:
- Δημήτρης Μπαλτάς: "Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και η λογοτεχνία του γκουλάγκ". 
- π. Πέτρος Μινώπετρος: "Ο μάρτυρας και η συνείδηση των θυμάτων του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού". 
- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος: "Η συνάντηση δύο Αλεξάνδρων: π. Αλέξανδρος Σμέμαν - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν".


Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ: ο τόκος των καταθέσεων στη τράπεζα της μνήμης 
ή 
 ένας πρόλογος που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ 
Μην πεθαίνεις, λαέ! 
Σε φυλάει ο Θεός! 
Χειροβομβίδα έχεις για καρδιά. 
Γρανίτη έχεις για στήθια. 
Άνθισε, λαέ, 
- Σαν πέτρα σκληρέ, 
Σαν χειροβομβίδα θερμέ, 
Σαν κρύσταλλο, καθαρέ. 
21 Μαΐου 1938 
Παρίσι Μαρίνα 
Τσβετάγιεβα 

Χρειάστηκαν 42 ολόκληρα χρόνια, σχεδόν μισός αιώνας, για να κυκλοφορήσει ο δεύτερος τόμος του «Αρχιπελάγους Γκουλάγκ» στην ελληνική γλώσσα. Η ελληνική κοινωνία, δέσμια ιδεολογικών αγκυλώσεων και πολιτικών φανατισμών, δεν άντεχε καν την πιθανότητα να αντικρύσει κατάματα την ζοφερή αλήθεια, για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. 
Ο πρώτος τόμος του μνημειώδους έργου του Αλεξάντρ Ισάγιεβιτς Σολζενίτσιν, σε μετάφραση της αείμνηστης Σίνας Κύρου, κυκλοφόρησε το 1971 από τις εκδόσεις «Πάπυρος» και ήταν το Νο 1 στη νέα σειρά ΒΙΠΕΡ (ΒΙβλία ΠΕΡιπτέρου), ονομασία που καθιερώθηκε και έκτοτε χαρακτηρίζει όλα τα βιβλία μικρού σχήματος. Η υποδοχή του πρώτου τόμου, σε μια εποχή όπου η χώρα στέναζε κάτω από το τυραννικό καθεστώς των συνταγματαρχών, ήταν μια μουδιασμένη ματιά, μισόλογα, κρυφές ομολογίες σε ελάχιστους έμπιστους φίλους και το απορημένο βλέμμα εκείνων που θυσίασαν νιότη, ευημερία αλλά και ολόκληρη ζωή στο όνομα μιας ευγενικής ουτοπίας. 
Με την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, οι εντάσεις και οι φανατισμοί, ο ενθουσιασμός των προσδοκιών μιας καλύτερης και δικαιότερης ζωής, δεν άφηναν χώρο για μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τον κίνδυνο του ολοκληρωτισμού, βασισμένο στην εμπειρία του 20ου αιώνα. Τα χρόνια κυλούσαν ανάμεσα σε πολιτικές φαντασιώσεις για τη ρεβάνς και τον Γ’ γύρο, (που στην ουσία θα ήταν Δ’ αλλά όπως και με τη Δημοκρατία, έτσι και με την Ιστορία, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει ειλικρινείς σχέσεις) από τη μία πλευρά, και με την απειλή επαναφοράς ενός αυταρχικού, αστυνομοκρατούμενου κράτους από την άλλη. Σημαντικό τμήμα της ελληνικής, ούτως ειπείν, διανόησης, αγνοούσε επιδεικτικά τη συγκλονιστική εμπειρία του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, κατηγορούσε τους ανθρώπους, που με κίνδυνο της ζωής τους την εποχή εκείνη, έβγαζαν κρυφά από την Ε.Σ.Σ.Δ. και τους δορυφόρους της, κείμενα και έγγραφα που αποδείκνυαν την τραγωδία, θεωρώντας τους ούτε λίγο ούτε πολύ ως αργυρώνητους πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών. Πολύ περισσότερο, ένα μεγάλο τμήμα της αναζήτησε καταφύγιο, προστασία και θαλπωρή στα κομματικά πρυτανεία, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ευάριθμο κοινό για το μέτριο και αδύναμο να αντέξει στο χρόνο, έργο της. Ο γνωστός μανιχαϊσμός του μεσοπολέμου, διανθισμένος με άναρθρες κραυγές και αλληθωρίσματα στη Κίνα του Μάο και της Πολιτιστικής Επανάστασης, στον ομαδικό τάφο και τις μαζικές εκτελέσεις του Πολ Ποτ στη Καμπότζη, στον απομονωτισμό και την καλβινιστική καθαρότητα του Εμβέρ Χότζα στη γειτονική Αλβανία. Το ιδεολογικό imperium μιας συγκεκριμένης σχολής σκέψης, επέβαλε τη σιωπή γύρω από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα οποία διεπράχθησαν στο όνομα της ίδιας της ανθρωπότητας. 
Ήρθε η εποχή της πάνδημης αμεριμνησίας, της δάνειας ευημερίας και των θερινών φεστιβάλ σε κάθε κωμόπολη και χωριό, σε κάθε λαγκάδι και πλαγιά της επικράτειας, αφειδώς επιχορηγούμενα από τον κρατικό κορβανά. Δεν ήταν εποχή για σοβαρές συζητήσεις φιλοσοφικού ή πολιτικού χαρακτήρα. Ο λαός και η διανόηση, - πανεπιστημιακή και μη, - ασχολούνταν με την ανάπτυξη του «λαϊκού πολιτισμού» με την καλλιέργεια γαρδενιών για τις νυχτερινές πίστες ή με την «απορρόφηση» ευρωπαϊκών κονδυλίων για αμφιβόλου ποιότητας, χρησιμότητας και αποτελεσματικότητας προγράμματα «λαϊκής επιμόρφωσης». Και μετά ήρθε η «κρίση», όπως την λένε πολλοί, ή «τελείωσε το πάρτι», όπως είναι το σωστό. 
Όλα αυτά τα χρόνια, η κοινωνία δεν ήθελε να μάθει να συζητάει. Έχοντας βιώσει ως νεοελληνική συνείδηση έναν ευνουχισμένο Διαφωτισμό, η κοινωνία δεν έμαθε να σέβεται τις βασικές αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αρχές όπως η ελευθερία, η πίστη στη δημοκρατία, η ανεκτικότητα, ο διάλογος, η σύνθεση των ιδεών, αν δεν λοιδορούνταν ως ξεπερασμένες αξίες του παρακμάζοντος καπιταλισμού, γινόταν δεκτές με πολλές προϋποθέσεις και υποσημειώσεις, μέσα από το πρίσμα ιδεολογιών που καταδικάστηκαν οριστικά και αμετάκλητα από την ιστορία λίγο πριν την εκπνοή του 20ου αιώνα. 
Είναι προφανές ότι σε ένα τέτοιο αντι-πνευματικό περιβάλλον, οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τη τραγική εμπειρία του 20ου αιώνα, ήταν αδύνατη στη χώρα μας. Τα μεγάλα έργα όμως αντέχουν στο χρόνο. Αντέχουν γιατί η αλήθεια που καταγράφεται στις σελίδες τους έχουν οικουμενική διάσταση και πανανθρώπινο χαρακτήρα. Μετά από μισό περίπου αιώνα, κυκλοφόρησε και ο δεύτερος τόμος αυτού του μνημειώδους έργου. Απομένει ο τρίτος και τελευταίος και ας ελπίσουμε πως θα χρειαστούν άλλα πενήντα χρόνια για να δει το φως της δημοσιότητας. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» είναι το μαρτυρολόγιο ενός ολόκληρου λαού. Είναι ο θανατηφόρος χορός του τυράννου που ιδιοχείρως υπέγραφε θανατικές καταδίκες, εξορίες και εγκλεισμούς στα στρατόπεδα αναμόρφωσης μέσω των καταναγκαστικών έργων, απ’ όπου ελάχιστοι επέστρεψαν. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί προέρχεται από τη γραφίδα ενός αυτόπτη μάρτυρα του ζόφου, ενός ανθρώπου που βίωσε στο πετσί του όλο το τρόμο του καθεστώτος, αλλά που ποτέ δεν παραιτήθηκε από την αποστολή του: να καταγράψει και να μαρτυρήσει τα πάθη και τα δεινά στην κόλαση των στρατοπέδων. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» είναι το έργο ενός αγνού Ρώσου πατριώτη που έβλεπε την πατρίδα του και το λαό του να ματώνει κάτω από τη στυγνή δικτατορία και θέλησε να αφήσει παρακαταθήκη στις ερχόμενες γενιές το ημερολόγιο της φρίκης. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» για τον αβασάνιστο αναγνώστη ίσως είναι ένα πληκτικό βιβλίο. Για τον υποψιασμένο, όμως, αναγνώστη, είναι ένα βιβλίο, η ανάγνωση του οποίου θα τον κάνει πλουσιότερο και καλύτερο ως άνθρωπο. Είναι το χρονικό και η μαρτυρία για τα μόνα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για τα οποία δε δικάστηκε ποτέ κανείς. Για εγκλήματα που επί δεκαετίες έμεναν στο σκοτάδι και στη σιωπή και όποιος τολμούσε να τα αναφέρει εξοστρακιζόταν από τις κατεστημένες εκείνες δυνάμεις, οι οποίες λόγω του τεράστιου ηθικού ελλείμματος που είχαν στη θεωρητική του σκευή, επέλεγαν τη σιωπή από την αλήθεια. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» όμως είναι ένα βιβλίο – ορόσημο, σκοπός του οποίου είναι να μας θυμίζει διαρκώς την μόνιμη απειλή του ολοκληρωτισμού, ανεξαρτήτως της μορφής που λαμβάνει κάθε φορά. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» είναι η ίδια η μνήμη και ο προαιώνιος πόλεμος της κατά της λήθης. Γιατί αυτή η τελευταία είναι που γεωργεί το χωράφι του μίσους κατά του ανθρώπου, οι σπορείς και οι καλλιεργητές του οποίου ήταν οι κλειδοκράτορες των στρατοπέδων στα οποία μαρτύρησαν εκατομμύρια άνθρωποι. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» είναι ο φάρος της ιστορίας, το σημείο προσανατολισμού, η πυξίδα που πρέπει να διαθέτει κάθε, άνευ όρων, δημοκράτης πολίτης στον αγώνα που δίνει, καθημερινά, κατά των ολοκληρωτισμών. 
Το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», τέλος, είναι η γραπτή καταδίκη της ιστορίας. Ας μη ξεχνάμε, για τα εγκλήματα του ναζισμού έγινε η Δίκη της Νυρεμβέργης, για τα εγκλήματα του κομμουνισμού όμως δεν έγινε καμία δική. Μοναδική επίσημη καταδίκη, η αμφιλεγόμενη και επαμφοτερίζουσα ως πολιτική στάση, εισήγηση του Νικήτα Χρουστσόφ στο 20ο συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. 
Η μετάφραση του δεύτερου τόμου διήρκησε ένα περίπου χρόνο που περιελάμβανε το μακρύ και δύσκολο χειμώνα του 2012 – 2013. Για το μεταφραστή ήταν ένα δύσκολο και κοπιώδες έργο, ήταν όμως, συνάμα, και μια παρηγοριά. Μεταφράζοντας ακούγονταν οι οιμωγές των θυμάτων και τα ουρλιαχτά των θυτών. Την ίδια στιγμή όμως υπήρχε πάντα ο ψίθυρος της προσευχής και η παραμυθία της δικαίωσης στην ιστορία. Η δικαίωση αυτή των θυμάτων ήρθε το 1990 όταν το τυραννικό καθεστώς κατέρρευσε μέσα σε μία νύχτα και δε βρέθηκε κανείς να το υπερασπιστεί. Σήμερα, ελάχιστοι είναι οι θιασώτες αυτού του καθεστώτος, τους οποίους ευπροσήγορα η κοινωνία αντιμετωπίζει με ένα «γιατί» και το χαμόγελο συγκατάβασης στα χείλη. 
Ο δεύτερος τόμος του «Αρχιπελάγους Γκουλάγκ» παραδόθηκε στον αναγνώστη σε μια περίοδο όπου η χώρα διανύει μια δύσκολη μεταβατική περίοδο από το ένα μοντέλο κοινωνικής συμβίωσης στο άλλο, όπου συμβαίνουν τεκτονικού τύπου αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Θέματα ταμπού της προηγούμενης περιόδου έχουν απελευθερωθεί από τα δεσμά της σιωπής ή των προκαταλήψεων και έχουν αρχίσει να συζητιούνται δημόσια και ανοιχτά. Ένα από αυτά είναι και η αδυσώπητη εμπειρία των ολοκληρωτισμών του 20ου αιώνα. Ελπίζω το κείμενο αυτό θα συμβάλλει με τον τρόπο του στον προβληματισμό της εποχής και στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. 
Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης 
Αθήνα - Μεταξουργείο 
Άνοιξη 2013

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΚΟΛΑΚΕΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ


Το γεγονός ότι ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος ...προσπέρασε την απουσία του δημάρχου Πατρέων Κ. Πελετίδη από την εορτή του πολιούχου Αγίου Ανδρέου, δεν σημαίνει ότι ...φιμώθηκε ο Σεβασμιώτατος.
Αντιθέτως, από τον Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου Πατρών "άστραψε και βρόντηξε" εναντίον του Νέου Προγράμματος για τα Θρησκευτικά. Σύμφωνα με σχετικό δελτίο τύπου:
"Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στὸ θέμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ ἔκαμε ἰδιαίτερη μνεία στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ Σχολεῖα καὶ στὴν ὕλη τοῦ μαθήματος στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο. Δὲν παρέλειψε δὲ νὰ ἐπαινέσῃ τοὺς Γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀντιδρῶντες στὴν προσπάθεια αὐτὴ τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ πνεύματος τῆς διδασκαλίας στὸ συγκεκριμένο μάθημα, διαμαρτύρονται δικαίως ἐπιστρέφοντας ἀκόμα καὶ τοὺς φακέλους διδασκαλίας πού ἀναφέρονται στὸ ἐν λόγῳ, μάθημα."
Τι αλήθεια είναι αυτός ο "έπαινος" των γονέων που "αντιδρούν" στο μάθημα και επιστρέφουν τους φακέλους διδασκαλίας; 
Άλλη μια ...τσάμπα μαγκιά! Συνοδευομένη με φτηνή κολακεία των πιστών. Τέλεια "αγωνιστική" συνταγή. Για αφελείς και εύκολα θηράματα.


ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Χάρτης με όλα τα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ρωσίας

Σήμερα, Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, στις 7.30 το βράδυ, το αφιέρωμά μας στον Αλεξάντρ Σολζενίτσν (1918-2008) στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50, Αίθουσα Αντώνη Τρίτση). 
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν το Περιοδικό ΣΤΕΠΑ (Επιθεώρηση Ρωσικού Πολιτισμού-υπεύθυνος: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης) και το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Ανδριόπουλος).  
Η εκδήλωση πραγματοποιείται σήμερα που συμπληρώνονται ακριβώς 99 χρόνια από την γέννηση του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (11 Δεκεμβρίου 1918) και ως προανάκρουσμα για το επί θύραις «Έτος Σολζενίτσιν», που θα είναι το 2018, καθώς τότε συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννησή του και 10 από τον θάνατό του (3 Αυγούστου 2008). 
Ομιλητές: 
- Δημήτρης Τριανταφυλλίδης: "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ: ο τόκος των καταθέσεων στην τράπεζα της μνήμης ή ένας πρόλογος που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ". 
- Δημήτρης Μπαλτάς: "Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και η λογοτεχνία του γκουλάγκ". 
- π. Πέτρος Μινώπετρος: "Ο μάρτυρας και η συνείδηση των θυμάτων του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού". 
- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος: "Η συνάντηση δύο Αλεξάνδρων: π. Αλέξανδρος Σμέμαν - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν". 
Ο Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν ήταν Ρώσος λογοτέχνης, γνωστός κυρίως για τα έργα του «Μια μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», όπου περιγράφει την ζωή στα σταλινικά ειδικά στρατόπεδα εργασίας. Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1970. 

π. Αλέξανδρος Σμέμαν - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν 

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ο …ΙΧΘΥΟΣ ΑΦΩΝΟΤΕΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΕΛΕΤΙΔΗ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Είναι γνωστό ότι ο δήμαρχος της Πάτρας Κ. Πελετίδης δεν παρέστη στον φετινό εορτασμό του πολιούχου Αγίου Ανδρέου. Γεγονός πρωτοφανές! Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε αν υπάρχει ιστορικό ανάλογο. 
Γράφτηκαν, ειπώθηκαν κάποια πράγματα, αλλά στους καιρούς μας όλα γρήγορα ξεχνιούνται. Και φυσικά η Πάτρα το τελευταίο που θα χρεώσει στον δήμαρχό της, είναι αυτή η απουσία. Η πόλις για άλλα ενδιαφέρεται, σε πείσμα των θριαμβολογικών ιαχών «χιλιάδες λαού και φέτος» κ.ο.κ. 
Το γεγονός της απουσίας του δημάρχου στηλίτευσε στο ιστολόγιό του ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, ο οποίος ήταν και ο προεστώς της Θ. Λειτουργίας στον Άγιο Ανδρέα. Έγραψε: «Δυστυχώς μεγάλος απών από τόν λαμπρό εορτασμό -και οπωσδήποτε αδικαιολόγητος- ήταν ο Δήμαρχος της πόλεως, ο αριστερών φρονημάτων κ. Κωνστ. Πελετίδης! Είχε, βλέπετε, ΑΝΩΤΕΡΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ! Προτίμησε τα Ιωάννινα, διότι εκεί υπήρχαν κομματικές υποχρεώσεις! Με άλλα λόγια, δεν έχασε την ευκαιρία να επιδείξει την περιφρόνησή του προς την χριστιανική πίστη! …για τους αθέους και τους απάτριδες της συγχρόνου εποχής μετράει ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΚΟΜΜΑ!» 
Τα όσα γράφει ο Καλαβρύτων είναι απολύτως αναμενόμενα για την περίπτωσή του. 
Όπως, βέβαια, αναμενόμενη ήταν – για όποιον ξέρει - και η εύγλωττη σιωπή του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου για την απουσία του δημάρχου αυτή την μεγάλη μέρα για την πόλη. 
Κιχ δεν έβγαλε ο Πατρών. 
Ο Πατρών απηύθυνε ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα τον Σεπτέμβριο του 2016 για την περίπτωση του τότε υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη και το μάθημα των Θρησκευτικών με …ωραίες, «δραματικές» κορώνες του στυλ: «Γιατί τόσο μένος κ. Πρωθυπουργὲ ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; …Κύριε Πρωθυπουργὲ, δυστυχῶς φαίνεται ὅτι ἐξυφαίνεται ἢ μᾶλλον ἐξυφάνθη καὶ ἐφαρμόζεται ἕνα σχέδιο ἀλλοτριώσεως τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῆς Πατρίδος μας. Αὐτὴ ἡ τακτική, νὰ εἶστε βέβαιος, ὅτι θὰ ἔχῃ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὸ μέλλον τῆς Πατρίδος μας.» και άλλα παρόμοια δακρύβρεκτα. 
Ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος τον Αύγουστο του 2017 επιτέθηκε στον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση για δηλώσεις του τελευταίου καλώντας τον να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, γράφοντας: «Δυστυχῶς γιὰ τόν κ. Πρόεδρο, ἐμετρήθη, ἐζυγίσθη καὶ εὑρέθη ἱστορικῶς καί πολιτικῶς, ἐλλιπής.» Ο Πατρών Χρυσόστομος έχει παρέμβει επανειλημμένως «αγωνιστικά» για εκείνους που θέλουν να «απομειώσουν τις αξίες» κ.λπ., αλλά για την απουσία του δημάρχου της πόλης που ποιμαίνει από την εορτή του πολιούχου, …κατάπιε τη γλώσσα του. Γιατί άραγε; Καιροσκοπισμός ή τακτικισμός; Άπαγε! 
Αυτό που έγραψε για τον Πρόεδρο της Βουλής ο Μητροπολίτης Πατρών, ισχύει – φευ! – μάλλον για τον ίδιο: Εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ιστορικώς και εκκλησιαστικώς, ελλιπής.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ


Το Περιοδικό ΣΤΕΠΑ (Επιθεώρηση Ρωσικού Πολιτισμού) και το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» διοργανώνουν ένα αφιέρωμα στον Ρώσο λογοτέχνη Αλεξάντρ Σολζενίτσν (1918-2008). Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, 7.30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα Αντώνη Τρίτση). 
Ομιλητές: 
- Δημήτρης Τριανταφυλλίδης: "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ: ο τόκος των καταθέσεων στην τράπεζα της μνήμης ή ένας πρόλογος που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ". 
- Δημήτρης Μπαλτάς: "Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και η λογοτεχνία του γκουλάγκ". 
- π. Πέτρος Μινώπετρος: "Ο μάρτυρας και η συνείδηση των θυμάτων του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού". 
- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος: "Η συνάντηση δύο Αλεξάνδρων: π. Αλέξανδρος Σμέμαν - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν". 
Ο Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν ήταν Ρώσος λογοτέχνης, γνωστός κυρίως για τα έργα του «Μια μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», όπου περιγράφει την ζωή στα σταλινικά ειδικά στρατόπεδα εργασίας. Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1970. 
Η εκδήλωση πραγματοποιείται την ημέρα που συμπληρώνονται 99 χρόνια από την γέννηση του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (11 Δεκεμβρίου 1918) και ως προανάκρουσμα για το επί θύραις «Έτος Σολζενίτσιν», που θα είναι το 2018, καθώς τότε συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννησή του και 10 από τον θάνατό του (3 Αυγούστου 2008). 
Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας


Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ: «ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ;»

Βιβλιοπαρουσίαση από τον βαλκανιολόγο - θεολόγο Ηρακλή Φίλιο

Ο καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης με τον Ηρακλή Φίλιο

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΓΟΥΡΤΣΗΣ: "ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ"

Αναμνηστική φωτογραφία από παρουσίαση βιβλίου του Χρήστου Τούβε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή (1-12-2017)

Του Γιάννη Γιγουρτσή

Καθηγητού στην Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή
Γράμμα από την Πόλη 
Ο κ. Άγγελος Συρίγος είναι ένας επιτυχημένος και δημοφιλής στους φοιτητές του καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ένας ευγενέστατος άνθρωπος. 
Οι θέσεις του κ. Άγγελου Συρίγου ωστόσο για τα ελληνοτουρκικά και τις εκατέρωθεν μειονότητες είναι επίσης γνωστές εδώ και χρόνια. Διαπνέονται από ένα πνεύμα πολεμικό - υποτίθεται για τα ελληνικά συμφέροντα - στην πραγματικότητα όμως έχουν χαρακτήρα εθνοκεντρικό στα όρια του εθνικισμού, συμπεριλαμβάνουν πλείστες αντιτουρκικές κορώνες και αναπαράγουν εθνικές φοβίες, προκαταλήψεις στερεότυπα. Ο κ. Συρίγος έχει ένα κοινό που τον ακολουθεί και είχε την ευκαιρία να ασκήσει πολιτική που διαπνέονταν από αυτές τις αρχές, χωρίς ιδιαίτερη είναι η αλήθεια επιτυχία. Ο κ. Συρίγος υπήρξε επίσης θύμα μπούλινγκ και βίας, και δη σωματικής εντός του πανεπιστημίου μάλιστα, για τις απόψεις του, ενέργεια που καταδίκασε και καταδικάζει απολύτως κάθε δημοκρατικός και ελεύθερος άνθρωπος. Καταδικαστέα λοιπόν η βία απολύτως και θεμιτή η ελεύθερη έκφραση κάθε άποψης ακόμα και αυτών με τους οποίους διαφωνούμε - ιδίως αυτών. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο πως και οι εκτιθέμενες απόψεις δεν κρίνονται. 
Εν όψει της επίσκεψης Ερντογάν στην Ελλάδα, ο κ. Συρίγος έχει προχωρήσει σε δηλώσεις και άρθρα που προσπαθούν να υπονομεύσουν το κύρος και να ακυρώσουν την σημασία της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το συγκεκριμένο, στοχευμένο, φοβικό και ανακριβές κείμενο το οποίο δημοσίευσε το in .gr. (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500180217). 
Δεν θα μιλήσω αναλυτικά για όσα με τρόπο προβοκατόρικο και προσαρμόζοντας κατά το δοκούν τα δεδομένα λέει αναφορικά για την επίσκεψη Ερντογάν στην Θράκη. Πολλοί είναι έτοιμοι να τα ακούσουν αυτά ευχάριστα. Θα επισημάνω απλώς το αυτονόητο. Ο Τούρκος Πρόεδρος πηγαίνει στην Θράκη και επισκέπτεται την μειονότητα με την ίδια ακριβώς λογική που όλοι οι Έλληνες αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του ΠτΔ και του Πρωθυπουργού επισκέπτονται το Πατριαρχείο και συναντούν - οι περισσότεροι - στελέχη της μειονότητας, κάθε φορά που έρχονται στην Κωνσταντινούπολη ή πάνε στην Ίμβρο και την Τένεδο. 
Θα πω επίσης πως όταν γίνεται μια τέτοιου επιπέδου επίσκεψη είναι λογικό να υπάρξει σοβαρή προετοιμασία και οργάνωση και αυτό ακριβώς πήγε να κάνει ο αντιπρόεδρος κ Τσαβούσογλου που πήγε προ ημερών στην Θράκη. Δηλαδή πως έπρεπε να πάει εκεί ο κ Ερντογάν. Να πάρει το αυτοκίνητο από τα Ύψαλα, να διασχίσει τους Κήπους και έρθει για καφέ στην Κομοτηνή από μόνος του, χωρίς πρόγραμμα; Σημειωτέον πως ο κ Τσαβούσογλου κατάγεται από την Θράκη και πήγε μεταξύ άλλων και στο χωριό του. 
Θα επιμείνω όμως λίγο περισσότερο σε αυτά που ξέρω καλύτερα και με αφορούν περισσότερο. 
Ο συντάκτης του άρθρου ανοίγει και κλείνει το κείμενό του με αναφορές στην Κωνσταντινούπολη και μάλιστα στα ομογενειακά σχολεία της Πόλης και διεκτραγωδεί με τόνους δραματικούς την κατάσταση της μειονότητας, βγάζοντας το συμπέρασμα πως εδώ υπάρχει όχι μειονότητα αλλά ένα κέλυφος μειονότητας καταλήγοντας έτσι εμμέσως στο συμπέρασμα πως η πολίτικη Ρωμιοσύνη τελειώνει. Αναφέρει μάλιστα και τον αριθμό των μαθητών των σχολείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα ρωμέικα σχολεία της Πόλης και κλείνει με την μελοδραματική όσο και απολύτως ψευδή και για αυτό χυδαία πολιτικά διαπίστωση πως "οι διευθυντές των ελληνικών σχολείων υπολογίζουν πόσους λιγότερους μαθητές θα έχουν την επόμενη χρονιά." 
Η στάση του κ. Συρίγου έναντι της ελληνορθόδοξης μειονότητας της Τουρκίας, των Ρωμιών της Πόλης (της Ίμβρου και της Τενέδου) δηλαδή εντάσσεται στην γνωστή ελλαδοκεντρική στάση όλων όσοι προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να παρουσιάσουν την υπόθεση της πολιτικής ρωμιοσύνης ως τελειωμένη και ζητούν από την Ελλάδα να πάψει να ασχολείται, θεωρώντας πως η ρωμέικη κοινότητα της Πόλης - εν πολλοίς και το Πατριαρχείο - αποτελεί βαρίδι στα ελληνοτουρκικά, από το οποίο η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί. Κοντολογίς η αντίληψη λέει "ας τελειώνουμε με την μειονότητα της Πόλης" για να δούμε τι θα κάνουμε πιο ελεύθερα στα ελληνοτουρκικά και (αυτό δεν ομολογείται εύκολα) με την μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη. 
Η αντίληψη αυτή δεν έχει να κάνει με τον αριθμό των μελών της μειονότητας, αλλά είναι βαθιά ιδεολογική. Είναι η ίδια αντίληψη που επιζητούσε παλαιότερα την πτωχή πλην τίμια Ελλάδα, αυτή που οδήγησε στην μικρασιατική καταστροφή και την εν γένει συρρίκνωση του ελληνισμού στο όνομα του ελλαδισμού. 
Κανείς βεβαίως δεν αμφισβητεί την δραματική μείωση του αριθμού της ελληνορθόδοξης μειονότητας της Κωνσταντινούπολης που από 150.000 μέλη που ήταν την επομένη της συνθήκης της Λωζάνης, σε μια Πόλη που ήταν περίπου 800.000 κάτοικοι, κατέληξε να είναι 4000 άνθρωποι σε μία Πόλη 17 εκατομμυρίων. Οι λόγοι της μείωσης αυτής είναι πολλοί και δεν είναι της παρούσης. 
Αυτό που ωστόσο οφείλουμε παράλληλα να ξέρουμε και να λέμε-  και ο κ. Συρίγος ασφαλώς το γνωρίζει αλλά δεν το λέει - είναι η μεγάλη βελτίωση και του νομικού πλαισίου και της καθημερινότητας της μειονότητας στην Τουρκία τα τελευταία 15 περίπου χρόνια, το γεγονός πως οι Ρωμιοί της Πόλης έχουν σταματήσει πλέον να φεύγουν, πως τα παιδιά τους σπουδάζουν με επιτυχία στα τουρκικά πανεπιστήμια και δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, πως ένας μικρός έστω αριθμός παλιών Ρωμιών επιστρέφει, πως κάμποσοι Έλληνες από την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και από άλλου στο εξωτερικό έρχονται, παντρεύονται, εργάζονται εγκαθίστανται στην Τουρκία, γεγονός που δίνει μια ανάσα σημαντική στην κοινότητα, πως - κυρίως αυτό- ο αριθμός των μαθητών των σχολείων μας έχει παραμείνει σταθερός τα τελευταία 15 χρόνια, με μια μικρή τάση αύξησης, πως στην Ίμβρο άνοιξε μετά από 50 χρόνια δημοτικό και για πρώτη φορά γυμνάσιο - λύκειο, όπου σήμερα φοιτούν πάνω από 30 μαθητές με έντονες τάσεις να αυξηθούν, πως οι εκκλησίες μας λειτουργούνται και ανακαινίζονται όλες, κάποιες με χρήματα του τουρκικού κράτους, πως το τουρκικό κράτος για πρώτη φορά δίνει κάποια χρήματα και στα ελληνικά σχολεία, πως έχουν γίνει δεκάδες επιστροφές ακινήτων στα βακούφια μας, πως εκατοντάδες απλοί πολίτες μπορούν να διεκδικήσουν πίσω τις περιουσίες τους που είχαν παλαιότερα δεσμευθεί ή καταπατηθεί και πολλοί το καταφέρνουν και πολλά άλλα. Δεν θέλω να πω πως τα προβλήματα της Ρωμιοσύνης της Πόλης έχουν λυθεί, υπάρχουν πολλά να γίνουν ακόμα. Το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης είναι ένα παράδειγμα, αλλά δεν είναι το μόνο.
Μπορεί επίσης κάποιος να πει πως όλα αυτά είναι "too late too little" συγχρόνως όμως η απάντηση έρχεται φυσικά "κάλλιο αργά παρά ποτέ". Δεν μετράμε τους μαθητές μας αντίστροφα αλλά τους προσθέτουμε. Κάθε χρόνο λογαριάζουμε πόσοι περισσότεροι μαθητές θα έρθουν, όχι πόσοι θα φύγουν. Χαιρόμαστε για τα ζευγάρια που παντρεύονται, τα παιδιά που γεννιούνται, ενθουσιαζόμαστε που τα τελευταία χρόνια το νηπιαγωγείο και οι πρώτες τάξεις στο Ζάππειο έχουν τριαντάρια τμήματα που χρειάζεται να τα χωρίσουμε στα δύο, βλέπουμε το αύριο με αισιοδοξία, παρά τις δυσκολίες που δεν τις αγνοούμε, και μικροσκοπικά εντός της κοινότητας μας, και μακροσκοπικά στο πλαίσιο της χώρας και της διεθνούς συγκυρίας. 
Οι Έλληνες της Πόλης, Ρωμιοί και Ελλαδίτες, συνιστούν την ελληνορθόδοξη κοινότητα, την Ρωμιοσύνη της Πόλης που, όπως έχουν καταλάβει όσοι εδώ και δεκαετίες "την τελειώνουν", είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει. Άλλωστε, - το λέμε από την εποχή του Πατριάρχη Αθηναγόρα αυτό - είμαστε λίγοι και αμέτρητοι και δεν σκοπεύουμε να εγκαταλείψουμε τις εκκλησίες, τα σχολεία την ιστορία μας σε κανέναν. Εμείς, όσοι μείναμε και όσοι από επιλογή ή καλή τύχη βρεθήκαμε στην Πόλη, διεκδικούμε να είμαστε οι συνεχιστές της Ρωμιοσύνης και των πολλών αιώνων ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη. Τα ελληνικά υπάρχουν και οι Έλληνες ζουν σε αυτά τα χώματα, σε αυτή την γέφυρα ηπείρων και πολιτισμών, από τον 7ο π.Χ. αιώνα. Δεν σκοπεύουμε να είμαστε εμείς οι τελευταίοι απόγονοι του Βύζαντα στον Βόσπορο. Αυτό θα το καταλάβουν καλά όλοι όσοι κάνουν ήδη τα μνημόσυνα και τις αφιερωματικές εκδηλώσεις για μια υπόθεση που την θεωρούν χαμένη. 
Δεν θεωρώ ότι φυλάμε Θερμοπύλες εδώ - οι Θερμοπύλες χάθηκαν στο τέλος, μην το ξεχνάμε. 
Εδώ φυλάμε την ιστορία της Ρωμιοσύνης και χτίζουμε, πρώτα από όλα μέσα στα σχολεία μας, το μέλλον της. Ας το έχουν αυτό όλοι υπόψιν, φίλοι και εχθροί.

ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΑΒΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Στην παναραβικής κυκλοφορίας εφημερίδα Al-Araby Al-Jadeed, στο φύλλο της Τρίτης 5 Δεκεμβρίου 2017, δημοσιεύθηκαν στα αραβικά δύο ποιήματα του ποιητή π. Παναγιώτη Καποδίστρια. 
Πρόκειται για τα ποιήματα «Εκ προθέσεως» (από την συλλογή «Έσχατος φίλος») και «6.6.66» (από την βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών ποιητική συλλογή «Της αγάπης μέγας χορηγός»), τα οποία μετέφρασε από τα ελληνικά στα αραβικά ο Ρόνι Μπου Σάμπα, πτυχιούχος Αραβικής Φιλολογίας και Θεολογίας. 
Ο Ρόνι Μπου Σάμπα, μετά τις σπουδές του στον Λίβανο, ήλθε το 2006 στην Ελλάδα και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Τότε χρονολογείται και η γνωριμία του με τον ποιητή π. Παναγιώτη Καποδίστρια, του οποίου μετέφρασε ποίημα στα αραβικά για πρώτη φορά το 2009 και το δημοσίευσε στο προσωπικό του ιστολόγιο. Ο Ρόνι Μπου Σάμπα έχει διαβάσει επίσης ποίηση του π. Παναγιώτη Καποδίστρια στα αραβικά, σε Ελληνο-αραβική εκδήλωση στην Αθήνα το 2012. 
Από την εποχή των σπουδών του στην Πάτρα, ο Ρόνι Μπου Σάμπα, ασχολείται συστηματικά με τις μεταφράσεις ελλήνων ποιητών στα αραβικά και πολλές μεταφράσεις του δημοσιεύονται σε φιλολογικά περιοδικά και εφημερίδες. 
Τελευταία συνεργάζεται με την ευρείας κυκλοφορίας στον αραβικό κόσμο εφημερίδα Al-Araby Al-Jadeed. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας δημοσιεύθηκαν δύο ποιήματα του π. Παναγιώτη Καποδίστρα, τόσο στην έντυπη όσο και στην ηλεκτρονική μορφή της Al-Araby Al-Jadeed. Στο site, μάλιστα, της Al-Araby Al-Jadeed η δημοσίευση συνοδεύεται και από φωτογραφία του ιερέα ποιητή.
Την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018 στο Ινστιτούτο Γκαίτε στην Αθήνα, θα παρουσιαστεί σε συναυλία της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, παραγωγή του Καλλιτεχνικού Συνόλου «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) με τον γενικό τίτλο «Ιερατική Ποίηση». Στην εκδήλωση αυτή περιλαμβάνονται και ποιήματα του Ζακυνθινού π. Παναγιώτη Καποδίστρια, μελοποιημένα από τον Ζακυνθινό συνθέτη Ιάκωβο Κονιτόπουλο. Ο Ρόνι Μπου Σάμπα θα ψάλει την ζ’ ωδή από το ιδιαίτερο ποίημα «Κανών ωφελιμότατος» που περιλαμβάνεται στην συλλογή «Της αγάπης μέγας χορηγός», στα ελληνικά και στα αραβικά, σε δική του μετάφραση. 
Μέχρι τώρα ο Ρόνι Μπου Σάμπα έχει δημοσιεύσει μεταφράσεις του στα αραβικά των ποιητών: Νίκου Γκάτσου, Γιάννη Ρίτσου, Κωνσταντίνου Καβάφη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Κωστή Μοσκώφ, Ολυμπίας Καράγιωργα, Βασίλη Λαδά, καθώς κι ένα άρθρο μελέτη για τον Λίβανο από το Ημερολόγιο του Σεφέρη.


Εφημερίδα Ζακύνθου ΗΜΕΡΑ, φ. 8.12.2017, σ. 10.

Εφημερίδα ΕΡΜΗΣ Ζακύνθου, 7.12.2017, φ. 5181, σ. 7

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ WARE ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ"


Δημοσιεύουμε στη συνέχεια την εισαγωγή του Σεβ. Μητροπολίτου Διοκλείας Κάλλιστου Ware στο βιβλίο "ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ" του π. Μελετίου Webber, που κυκλοφόρησε σε μετάφραση Πολυξένης Τσαλίκη, από τις  Εκδόσεις Πορφύρα
Είμαι πραγματικά ευγνώμων γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να σχολιάσω το βιβλίο αυτό του π. Μελετίου, πολύτιμου φίλου μου για πάνω από τριάντα χρόνια. Με δίδαξε πολλά πράγματα για τους Ανώνυμους Αλκοολικούς (ΑΑ) –με τους οποίους ποτέ δεν είχα προσωπική επαφή– και, ακόμη, πολλά πράγματα για τον ίδιο μου τον εαυτό. Όσo μπορώ να γνωρίζω, είναι η πρώτη φορά που ορθόδοξος ιερέας γράφει βιβλίο αυτού του είδους. 
Ο π. Μελέτιος δίνει πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα που εγείρονται συχνά. Μπορεί ένας ορθόδοξος χριστιανός, κι ενώ παραμένει ολοκληρωτικά πιστός στην Εκκλησία, ταυτόχρονα να στραφεί για βοήθεια στους ΑΑ; Δεν θα έπρεπε μάλλον να εμπιστευόμαστε τα Μυστήρια της Εξομολόγησης, του Ευχελαίου και της Θείας Κοινωνίας και τη συμβουλευτική και τις προσευχές του πνευματικού μας; Γιατί ν’ αναζητήσουμε βοήθεια αλλού; Μήπως αυτό σημαίνει έλλειψη πίστης; 
Σ’ αυτό ο π. Μελέτιος απαντά –και συμφωνώ μαζί του – ότι η συμμετοχή στους ΑΑ επ’ ουδενί αντιφάσκει ή υπονομεύει τη συμμετοχή στην Εκκλησία. Απλούστατα, δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ τους, ούτε συναγωνισμός· γιατί οι ΑΑ δεν ισχυρίζονται ότι είναι κάποια εκκλησία ή θρησκεία. Τα Δώδεκα Βήματα, όπως τονίζει ο π. Μελέτιος, «ποτέ δεν θα αντικαταστήσουν τα Ευαγγέλια ως κάλεσμα του Χριστού». Οι συναντήσεις των ΑΑ ποτέ και με καμία έννοια δεν υποκαθιστούν τη συμμετοχή στη λατρεία της Εκκλησίας. 
Η συμμετοχή στους ΑΑ δεν θα μας κάνει λιγότερο ορθοδόξους. Αυτό που θα κάνουν οι ΑΑ –αυτό που έχουν κάνει για αμέτρητους πιστούς χριστιανούς– είναι ότι θα τους βοηθήσουν να βιώσουν την πίστη τους και να γευτούν τη δύναμη των Μυστηρίων, με τρόπο που διαφορετικά θα ήταν αδύνατον. Γιατί, και πάλι, αυτή είναι η εμπειρία των πολλών χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων, που έχουν στραφεί στους ΑΑ: αποδίδει καρπούς. Ο ξεχωριστός συνδυασμός πνευματικότητας και πρακτικότητας έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επιτυχημένος στον σύγχρονο κόσμο. Αλλά οι κανόνες των ΑΑ, αν και απλοί, σίγουρα δεν είναι εύκολοι.


Ο π. Μελέτιος επισημαίνει πολλά κοινά σημεία μεταξύ ΑΑ και ορθόδοξης παράδοσης. Προσωπικά εγώ εντόπισα τρία ξεχωριστά θέματα, που οι ΑΑ μοιράζονται με τη Φιλοκαλία, ένα βιβλίο στο οποίο, ως μεταφραστής, αφιέρωσα πολλές χιλιάδες ωρών. Και τα δυο, το καθένα με τον δικό του τρόπο, μας λένε: 
1. Ζήσε το παρόν: «ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (2 Κορ. 6:2). Μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις μόνο για την παρούσα στιγμή και μπορούμε να συναντούμε τον Θεό σε ενεστώτα χρόνο. Όπως επιμένουν τα μέλη των ΑΑ, «Μέρα με τη μέρα/Μια μέρα τη φορά».
2. Κανείς δεν σώζεται μόνος του: «ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη» (Εφ. 4:25). Εκεί που η Φιλοκαλία μιλά περισσότερο για πνευματική πατρότητα και μητρότητα, οι ΑΑ βασίζονται σε πνευματική αδελφότητα/αδελφοσύνη. Αλλά η υποκείμενη αρχή είναι η ίδια: όπως λέει ο π. Μελέτιος, «Η δράση απαιτεί αντίδραση». Λαμβάνουμε την ίαση καθώς μοιραζόμαστε με τους άλλους τις εμπειρίες μας, καθώς ακούμε τους άλλους. 
3. Εξαρτιόμαστε από μια δύναμη ανώτερη από μας: «...χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. 15:5). Είναι ένας από τους λίγους λόγους του Χριστού, αν όχι ο μόνος, που η Φιλοκαλία τονίζει περισσότερο απ’ όλους. Σε κάθε ανθρώπινη συνθήκη θα λέμε στον εαυτό μας, με τα λόγια του π. Μελετίου: «Εγώ δεν μπορώ, μπορεί όμως ο Θεός· κι εγώ θα Τον αφήσω να το κάνει». Όπως και στην ορθόδοξη θεολογία, οι ΑΑ σκέπτονται με όρους συνέργειας, δημιουργικής συνεργασίας ανάμεσα στη θεία χάρη και την ελευθερία του ανθρώπου. Αυτό που κάνει ο Θεός είναι απροσμέτρητα μεγαλύτερο απ’ αυτό που κάνουμε εμείς, αλλά η ενεργός ανάμιξη της ελεύθερης θέλησής μας είναι επίσης ουσιαστική. Γιατί, όπως μας θυμίζει ο π. Μελέτιος, η μετάνοια (όπως και η άφεση) δεν είναι συναίσθημα αλλά απόφαση. 
Το βιβλίο αυτό θα βοηθήσει πολλούς που, απ’ όσο ξέρουν, δεν είναι οι ίδιοι αλκοολικοί· γιατί υπάρχουν πολλά είδη εθισμού, εκτός από αυτόν στο αλκοόλ, και ποιος από μας μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι εντελώς ελεύθερος από όλες τις αδυναμίες εθισμού; Είναι ένα ταπεινό και ρεαλιστικό βιβλίο, γεμάτο ελπίδα, μαρτυρία της απέραντης υπομονής και του ελέους του Θεού. Ας το διαβάσουμε με πνεύμα ταπείνωσης και αυτοκριτικής, και θα μιλήσει στις καρδιές και τη βούλησή μας. 
† Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος 
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, 
Πάτμος

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΟΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΠΕΡΝΤΙΑΓΙΕΦ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ


Δημήτρης Μπαλτάς 
Οἱ μεταφράσεις τοῦ Ν. Μπερντιάγιεφ στά ἑλληνικά 
Ἕνας ἀπό τούς πλέον μεταφρασμένους στήν ἑλληνική ἀπό τούς φιλοσόφους τῆς ρωσσικῆς Διασπορᾶς εἶναι ὁ Νικόλαος Μπερντιάγιεφ (1874-1948). 
Τό πρῶτο μεταφρασμένο κείμενο τοῦ Μπερντιάγιεφ στήν ἑλληνική τοποθετεῖται στά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 1940 («Ἡ γενική γραμμή τῆς σοβιετικῆς φιλοσοφίας», μετ. Π.Α.Κ., Φιλολογικά Χρονικά τ. Γ, 15. 5. καί 15.6. 1945). 
Στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’50 μεταφράζονται ὑπό τοῦ τότε μητροπολίτη Σάμου Εἰρηναίου τά ἔργα τοῦ Μπερντιάγιεφ Περί τοῦ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Δοκίμιον παραδόξου ηθικής (1950) καί τό Πνεῦμα καί ἐλευθερία (1952), τά ὁποῖα μπορεῖ να θεωρηθεῖ ὅτι ἀνήκουν στήν λεγόμενη «θρησκευτική φιλοσοφία». Παρενθετικά θα σημειωθεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Μπερντιάγιεφ, σέ ἐπιστολή του πρός τόν μεταφραστή, παραιτεῖται τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐκδόσεων, ἀναγνωρίζοντας τίς δύσκολες ἐκδοτικές συνθῆκες στήν Ἑλλάδα τῆς δεκαετίας τοῦ 1950. 
Πιθανώτατα, κατά τήν ἴδια δεκαετία, ἤ τήν ἑπόμενη, μεταφράζονται σ’ ἕνα αὐτοτελές τομίδιο, μᾶλλον δυσεύρετο σήμερα, τά πρῶτα πέντε κεφάλαια τοῦ ἔργου τοῦ ἔργου «Πνεῦμα τοῦ Ντοστογιέφσκι» (μετ. Χ. Μαρκέτης, Ἐκδόσεις Ὁ Κεραμεύς, Ἀθῆναι, ἄ.ἔ.). Πλῆρες τό ἔργο τοῦ Μπερντιάγιεφ θά παρουσιασθεῖ μεταφρασμένο μερικά χρόνια ἀργότερα (μετ. Ν. Ματσούκας, Ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1972). Ἐδῶ θά σημειώσω ὅτι δέν εἶναι σύνηθες νά ὑπάρχουν στήν ἑλληνική δύο μεταφράσεις τοῦ ἴδιου ἔργου κάποιου διανοουμένου τῆς ρωσσικῆς Διασπορᾶς. Ἀντιθέτως, πολλά ἔργα τῆς ρωσσικῆς λογοτεχνίας τοῦ 19ου αἰ. ἔχουν παρουσιασθεῖ σέ πολλές μεταφράσεις στήν ἑλληνική σέ ὅλην τήν διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰ. καί σέ πολλές περιπτώσεις μέ ἐλάχιστες διαφορές. 
Ἀργότερα, πρός τό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, θά παρουσιασθοῦν μεταφρασμένα τά ἔργα τοῦ Μπερντιάγιεφ Ἀλήθεια καί ἀποκάλυψη (εἰσ.-μετ.-σχόλ. Χρ. Μαλεβίτσης, Δωδώνη, Ἀθήνα, 1967) καί τό Πνεῦμα καί πραγματικότητα (μετ. Ἀντιγ. Χατζηθεοδώρου, Ἐκδόσεις τῶν Φίλων, Ἀθήνα, 1968).
Στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 θά δοῦν τό φῶς τῆς δημοσιότητος ἄλλα δύο ἔργα τοῦ Μπερντιάγιεφ. Συγκεκριμένα. Τό 1971 ἐκδίδεται Τό Βασίλειο τοῦ Πνεύματος καί τοῦ Βασίλειο τοῦ Καίσαρος (μετ. Β. Γιούλτσης, Θεσσαλονίκη, 1971). 
Ἔκτοτε θά δημοσιευθοῦν μεταφράσεις πολλῶν ἔργων τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου. Καταγράφω τά ἑξῆς: Ὁ χριστιανισμός καί τό πρόβλημα τοῦ κομμουνισμοῦ, μετ. Ἰ.Ἰ., Σιδέρης, Ἀθήνα 1977. Τό πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου στόν σύγχρονο κόσμο, μετ. Ε.Β. Γιούλτση, Ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1980. Θεῖον καί ἄνθρώπινον, μετ. Π. Αντωνιάδης, Ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1982. Πέντε στοχασμοί περί ὑπάρξεως, Ἐκδόσεις Κοινότητα, μετ. Β. Τριανταφύλλου- Σ. Γουνελᾶς, Ἀθήνα, 1983. Γιά τήν κοινωνική ἀνισότητα, μετ.. Ε. Νιάνιος, Ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1984. Δοκίμιο ἐσχατολογικῆς μεταφυσικῆς, μετ. Χρ. Μαλεβίτσης, Ἐκδόσεις Imago, Ἀθήνα, 1984. Χριστιανισμός καί κοινωνική πραγματικότητα, μετ. Β. Γιούλτσης, Ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1986. Νέος Μεσαίωνας, μετ. Π. Ἀντωνιάδης, Ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1987. Ἡ μοῖρα τῆς κουλτούρας, μετ. Κ. Τσιρόπουλος, Εὐθύνη, Ἀθήνα, ἄ.ἔ. «Χριστιανισμός καί ἀντισημιτισμός», μετ. Δ. Μπαλτᾶς, Σύναξη 132, 2014, σσ. 77-94. «Ὁ θρησκευτικός χαρακτήρας τῆς ρωσικῆς φιλοσοφίας», μετ. Δημ. Μπαλτᾶς, Φρέαρ 11, 2015, σσ. 290-298. «Ἡ πνευματική κατάσταση τοῦ σύγχρονου κόσμου», μετ. Δημ. Μπαλτᾶς Σύναξη 134, 2015, σσ. 82-95. «Ἀνατολή καί Δύση», μετ.. Δημ. Μπαλτᾶς Στέπα 5, 2016, σσ. 222-235. Κρίνεται σκόπιμο νά σημειωθεῖ ὅτι στήν Ἑλλάδα ἔγινε γνωστός ὁ Μπερντιάγιεφ τῆς ἐξορίας καί ὄχι τῆς Ρωσσίας, ἀφοῦ μέχρι σήμερα, ἐξ ὅσων γνωρίζω, δέν ἔχει μεταφρασθεῖ κανένα ἔργο τοῦ Μπερντιάγιεφ ἐκδοθέν πρίν ἀπό τό 1923. Ἐξαίρεση ἀποτελοῦν τό δοκίμιο μέ τίτλο «Οι δαίμονες τῆς ρωσικῆς ἐπανάστασης» (μετ. Δημ. Τριανταφυλλίδης, Ἁρμός, Ἀθήνα 1999) τό ὁποῖο ἐγράφη κατά τήν ἐποχή τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1917, ὅπως καί ὁ τόμος «Γιά τόν Ντοστογιέφσκι» (εἰσ. Δημ. Μπαλτᾶς, μετ. Δημ. Τριανταφυλλίδης). 
Ἀπό τήν συνεχῆ μεταφραστική ἐργασία καί τίς ἐπανεκδόσεις τῶν μεταφρασθέντων ἔργων του μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ὅτι ὁ Μπερντιάγιεφ ἐνθουσίασε τό ἑλληνικό ἀναγνωστικό τόσο γιά τό ὕφος, ὅσο καί κυρίως γιά τό περιεχόμενο τοῦ λόγου του, ὅπως εἶχε κατακτήσει νωρίτερα καί τήν δυτική Εὐρώπη.
(Δημοσιεύθηκε στην εφημ. Χριστιανική)

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΔΑ ΣΕ ΑΡΑΒΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Στην αραβική εφημερίδα Al-Araby Al-Jadeed, στο φύλλο της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου 2017, δημοσιεύτηκαν στα αραβικά δύο ποιήματα του Πατρινού ποιητή Βασίλη Λαδά. 
Πρόκειται για τα ποιήματα "Βράδυ στην τηλεόραση" και "Πρωινός καφές" από την συλλογή «Το άλλο πρόσωπο», τα οποία μετέφρασε από τα ελληνικά στα αραβικά ο Ρόνι Μπου Σάμπα, πτυχιούχος Αραβικής Φιλολογίας και Θεολογίας. Ο Ρόνι Μπου Σάμπα ήλθε το 2006 στην Ελλάδα και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Τότε χρονολογείται και η γνωριμία του με τον ποιητή Βασίλη Λαδά. 
Στις 24 Φεβρουαρίου 2010 στο Ρίο της Πάτρας κατά την διάρκεια της εκδήλωσης «Ο συγγραφέας συναντά τους αναγνώστες» με τιμώμενο πρόσωπο τον Βασίλη Λαδά, ο Ρόνι Μπου Σάμπα, διάβασε για πρώτη φορά ποιήματα του Βασίλη Λαδά σε δική του μετάφραση. Δείτε για εκείνη την εκδήλωση σχετική ανάρτηση της Ιδιωτικής Οδού εδώ
Από την εποχή των σπουδών του στην Πάτρα, ο Ρόνι Μπου Σάμπα, ασχολείται συστηματικά με τις μεταφράσεις ελλήνων ποιητών στα αραβικά και πολλές μεταφράσεις του δημοσιεύονται σε φιλολογικά περιοδικά και εφημερίδες. 
Συνεργάζεται με την ευρείας κυκλοφορίας στον αραβικό κόσμο εφημερίδα Al-Araby Al-Jadeed. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας απέστειλε δύο ποιήματα του Βασίλη Λαδά, τα οποία δημοσιεύτηκαν τόσο στην έντυπη όσο και στην ηλεκτρονική μορφή της Al-Araby Al-Jadeed. Στο site, μάλιστα, της Al-Araby Al-Jadeed η δημοσίευση συνοδεύεται και από φωτογραφία του πατρινού ποιητή. 
Μέχρι τώρα ο Ρόνι Μπου Σάμπα έχει δημοσιεύσει μεταφράσεις του στα αραβικά των ποιητών: Νίκου Γκάτσου, Γιάννη Ρίτσου, Κωνσταντίνου Καβάφη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Κωστή Μοσκώφ, Ολυμπίας Καράγιωργα, καθώς κι ένα άρθρο μελέτη για τον Λίβανο στο ημερολόγιο του Σεφέρη.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα ποιήματα του Βασίλη Λαδά στα ελληνικά και στα αραβικά, όπως δημοσιεύτηκαν στην αραβική εφημερίδα. 


Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΗ LIFO.GR ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΟΦΟΡΟΥΣ


Lifo
Το σκουλαρίκι στον άντρα είναι «δείγμα των ηθικά ανωμάλων τύπων;» 
Με αφορμή τη φράση του Μητροπολίτη Αμβροσίου, ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος αποκαλύπτει τους Άγιους… σκουλαρικοφόρους 
Με δάκρυα στα μάτια, διαβάζουμε, γονάτισε την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017 μπροστά στην Ωραία Πύλη του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού της Φανερωμένης Αιγίου ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος Λενής, και ζήτησε συγγνώμη από όσους στενοχώρησε. 
Αίφνης θυμάμαι πως σε ανοιχτή επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο τον Ιούλιο του 2015, ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, εγκάλεσε τον Πατριάρχη γιατί κοινώνησε τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, σε Θεία Λειτουργία στην Σμύρνη. Απευθυνόμενος στον Πατριάρχη γράφει διάφορα «επιχειρήματα», σύμφωνα με τα οποία ο Πατριάρχης δεν θα έπρεπε να μεταδώσει την Θεία Κοινωνία στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, με «κορυφαίο» το εξής: «Δεν έχετε παρατηρήσει, ότι στο αυτί του φοράει ένα σκουλαρίκι, δείγμα των ηθικά ανωμάλων τύπων;» 
Μόνο σ’ αυτό στέκομαι επειδή είναι …γαργαλιστικό και επειδή φανερώνει την άγνοια του Καλαβρύτων γύρω από την ορθόδοξη αγιογραφία και τους συμβολισμούς της. Κι ακόμη επειδή δεν πιστεύω στην «δημόσια συγγνώμη» του. 
Ας δούμε, λοιπόν, το ενδιαφέρον θέμα των σκουλαρικιών στο Βυζάντιο, όπου συναντούμε αγιογραφίες στις οποίες ο Χριστός ως βρέφος, αλλά και άγιοι φέρουν σκουλαρίκι!
Η συνέχεια στα mikropragmata της Lifo που επιμελείται ο Άρης Δημοκίδης. 


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ


Στον τόμο «Εικοσαέτηρος Αρχιερατεία Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Α’, 1974-1994), που εκδόθηκε στην Πάτρα το 1994 (εκτός εμπορίου), δημοσίευσα κείμενο με τίτλο: «Ο Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος ως μελωδός» (σ. 101 -124). 
Το σημαντικό είναι ότι ανασύρθηκαν από την ...σκόνη της ιστορίας, ανέκδοτα μουσικά κείμενα του μουσικολογιωτάτου Μητροπολίτου, ο οποίος συνέθετε από μαθητής! Κάποιες από τις συνθέσεις των μαθητικών του χρόνων μού έδωσε ο αδελφός του, αείμνηστος μουσικολόγος Απόστολος Βαλληνδράς. 
Παραθέτω στη συνέχεια το κείμενό μου και τα μουσικά χειρόγραφα του Πατρών Νικοδήμου. Τις δύο εκδοχές του Δοξαστικού της Πεντηκοστής «Δεύτε λαοί» (η πρώτη μαθητική, η δεύτερη μεταγενέστερη) και τα δύο οκτάηχα «Άξιον εστί» (το δεύτερο «αντιστρόφως»), που συμπεριέλαβα στην εργασία μου, ηχογράφησε ο μακαριστός Μητροπολίτης στο μεγάλο πρόγραμμα ηχογραφήσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή και περιλαμβάνονται στο cd 5 της σειράς «Σύμμεικτα Εκκλησιαστικής Μουσικής», με τίτλο: «Ανθολόγιο Μελών και Ερμηνευτών» (Κέντρον Ερευνών και Εκδόσεων, Αθήνα 2005). 
Για την ερμηνεία αυτών των μελών ο Μανόλης Χατζηγιακουμής σημειώνει: 
«… η ερμηνεία στο Δοξαστικό, δυναμική και στεντόρεια, ενισχυμένη και από την υψηλότονη βάση, αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ευάρεστο άκουσμα. Το ενδιαφέρον αυξάνει, καθώς η συνύπαρξη εδώ συνθέτη και ερμηνευτή προσθέτει επιπλέον και πολλές επιμέρους ερμηνευτικές αποχρώσεις της συνθετικής άποψης. Το μέλος αυτό δεν δείχνει μόνο το εύρος των συνθετικών και ερμηνευτικών δυνατοτήτων του μητροπολίτη Νικοδήμου Βαλληνδρά, αλλά και τη δημιουργική πνοή της σύγχρονης εκκλησιαστικής μελοποιΐας, όταν αυτή εξακολουθεί να στηρίζεται στα οικεία κλασικά πρότυπα. Στα Άξιον εστίν πάντως είναι εντυπωσιακή η φυσικότητα της πολυχρωματικής πλοκής χωρίς δυσκαμψία ή οποιαδήποτε επιτήδευση. Και στα σύντομα αυτά μέλη είναι ευδιάκριτα τα βασικά χαρακτηριστικά του ερμηνευτικού ιδιώματος του μητροπολίτη Νικοδήμου Βαλληνδρά: το εύρυθμο και στιβαρόν της εκφράσεως, η εγκρατής, πεποικιλμένη εκφορά, το υψιπετές, αλλά και χαρίεν εκκλησιαστικό ύφος.» 
π.α.α.


Δείτε τις σχετικές αναρτήσεις:

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

"ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ": ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ


ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ 
Meletios Webber 
π. ΜΕΛΕΤΙΟΣ WEBBER
Μετάφραση: Πολυξένη Τσαλίκη 14Χ20,5 εκ., σελ. 320
Εισαγωγή: Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware
Εκδόσεις Πορφύρα

Πώς απαλλάσσεται κανείς από τον αλκοολισμό; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας εθισμός με το αλκοόλ με κάποια άλλη από τις αδυναμίες μας; Πώς μπορεί ένας σύγχρονος άνθρωπος, χριστιανός ή μη, να βοηθηθεί από τα 12 στάδια των ανώνυμων αλκοολικών; 
Ένα βιβλίο που μας προκαλεί να τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας βασανίζουν κάθε ημέρα, με στόχο να απαλλαγούμε από αυτά.
KATA TH ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1930 μια μικρή ομάδα από αλκοολικούς πραγματοποίησε συγκεντρώσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που κανείς άλλος μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να λύσει: πώς να απαλλαγούν από τον αλκοολισμό τους. Σήμερα πλέον όλοι γνωρίζουμε το πολύτιμο έργο των Ανώνυμων Αλκοολικών.
Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να διερευνήσει τα Δώδεκα Βήματα των Ανώνυμων Αλκοολικών, να τα ερμηνεύσει σ’ αυτούς που ίσως δεν έχουν εξοικειωθεί μαζί τους, να αποδείξει γιατί τα Βήματα είναι σημαντικά και, τέλος, πώς βοηθούν τους ανθρώπους να ανανήψουν όχι μόνο από τον αλκοολισμό αλλά κι από άλλες εθιστικές καταστάσεις.
Βασικός επίσης σκοπός του βιβλίου είναι να παρουσιάσει τα Δώδεκα Βήματα με τέτοιο τρόπο, ώστε τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εφόσον επιλέξουν να τα χρησιμοποιήσουν, να μπορούν να τα ενστερνιστούν ως πολύτιμη πηγή για τη δική τους προσωπική πνευματική ανάπτυξη.
Λίγα λόγια για το βιβλίο και τον Εθισμό...
Από τον Αρχιμανδρίτη Μακάριο Παπαμιχαήλ, υπεύθυνο του σωματείου «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ» 
Ο εθισμός αποτελεί μια αναγνωρισμένη από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ψυχική νόσο, η οποία μέχρι και σήμερα θεωρείται ότι οφείλεται σε γονιδιακούς, ψυχολογικούς και κοινωνικο-πολιτιστικούς παράγοντες (DSM). Το πρόβλημα φαίνεται πως δεν είναι οι ουσίες ή οι εθιστικές συμπεριφορές, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και έγκειται στον τρόπο σκέψης του ατόμου, τον τρόπο δηλαδή που ορισμένοι άνθρωποι φιλτράρουν και επεξεργάζονται τα ερεθίσματα γύρω τους και μέσα τους. Έτσι, παρατηρείται πως επηρεάζει βαθιά τις ζωές πολλών ανθρώπων κοινωνικά, σωματικά, διανοητικά και συναισθηματικά. Το άτομο που βρίσκεται σε ενεργό εθισμό, σιγά-σιγά καταλήγει έρμαιο των εμμονών και του καταναγκασμού, οδηγούμενο έτσι σε παραβατικές συμπεριφορές, σε ανικανότητα να δημιουργεί σχέσεις με τον εαυτό του αλλά και το περιβάλλον του, και τέλος καταλήγει ουσιαστικά να αυτοεξορίζεται από την κοινωνία στην οποία βρίσκεται. Στα πλαίσια της πνευματικής και κοινωνικής προσφοράς στον συνάνθρωπο, με πρωτοβουλία της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω και τη συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης & Πλαταμώνος, δημιουργήθηκε ο ξενώνας «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ». Ο ξενώνας είναι δημιούργημα του σωματείου «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ» - ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΕΘΙΣΜΕΝΩΝ (Σ.ΥΠ.Ε.), με σκοπό την ψυχολογική υποστήριξη ατόμων που θέλουν να απαλλαγούν από τον ενεργό εθισμό τους στις ουσίες, όπως επίσης και την προσωπική και πνευματική τους καλλιέργεια, με στόχο την ομαλή επανένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Στον ξενώνα λειτουργεί κλειστό θεραπευτικό πρόγραμμα πνευματικής ανάπτυξης - δώδεκα βημάτων, αυστηρά δομημένο, που στοχεύει να βοηθήσει το μέλος να αναγνωρίσει τις κοινωνικές και ψυχολογικές αιτίες που το οδηγούν στον εθισμό. Τα μέλη απέχουν πλήρως από κάθε ψυχοδραστική ουσία και αλκοόλ και μαθαίνουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη του εαυτού τους και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να είναι μέρος του «συνόλου» και να ανταποκρίνονται λειτουργικά σε κάθε είδους συνθήκη της ζωής με τους όρους της. Κίνητρο συνέχισης της κοπιώδους προσπάθειας του σωματείου αποτελεί o ολοένα αυξανόμενος αριθμός των ατόμων που, χάρη στη βοήθεια που τους προσφέρθηκε, χαίρονται σήμερα την ελευθερία τους μακριά από τον ενεργό εθισμό, ενταγμένοι πια στο κοινωνικό σύνολο από το οποίο είχαν για χρόνια αποκοπεί.
Ο π. Μελέτιος Webber εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη βοήθεια του Επισκόπου Καλλίστου Ware το 1971. Σπούδασε στο Dulwich College, στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και της Θεσσαλονίκης. Έλαβε το διδακτορικό του στη Συμβουλευτική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο της Montana και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως κλινικός ψυχοθεραπευτής. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1976 και υπηρέτησε στην Ελλάδα, στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ. Μετά από ένα διάστημα στην Ι.Μ. του Αγ. Ιωάννου του San Francisco, ο π. Μελέτιος επέστρεψε στο Amsterdam, στην Ολλανδία, όπου υπηρετεί στη ρωσική ορθόδοξη ενορία του Αγίου Νικολάου. Είναι συγγραφέας του Bread and Water, Wine and Oil – An Orthodox Christian Experience of God. Έχει υπάρξει οικοδεσπότης της εκπομπής Jottings from a Holy Mountain, στο Ancient Faith Radio. Συμμετέχει συστηματικά σε συναντήσεις ορθόδοξης αναζήτησης και συνεχίζει να έχει μεγάλο ενδιαφέρον για θέματα εθισμού και ανάνηψης.
Related Posts with Thumbnails