Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Ο ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
mikropragmata.lifo
Στον χατζιδακικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο. 
φίλο από την εποχή της Ορχήστρας των Χρωμάτων
Ο Μάνος Χατζιδάκις σαν ήταν 20 χρονών, στην Αθήνα της Απελευθέρωσης και του Εμφύλιου, ερχόταν σε επαφή με τη σύγχρονη μουσική του καιρού του, μέσα από την ακρόαση δίσκων έργων που μόλις κυκλοφορούσαν διεθνώς. 
Ο Μένης Κουμανταρέας αφηγείται: «Ένα τετράγωνο πιο πάνω από το θεατράκι του Κουν, στο Μετοχικό Ταμείο, η Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών είχε εγκαταστήσει ένα καμαράκι μουσικής. Υπεύθυνη σ’ αυτό ήταν η Καίτη Κασιμάτη, μια νέα δραστήρια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη – μετέπειτα κυρία Μυριβήλη, νύφη του συγγραφέα – που με αυταρχικότητα για τους άτακτους ακροατές και γλυκύτητα για τους αφοσιωμένους, μας έβαζε στο πικάπ τους ολοκαίνουργους τότε δίσκους των 33 στροφών, με έργα Αμερικανών συνθετών… Στο καμαράκι αυτό συγκεντρωνόταν η ανήσυχη νεολαία της εποχής, παιδιά φανατικά για γράμματα και μουσική. Ανάμεσά τους ο Αργύρης Κουνάδης, φίλος και συνοδοιπόρος του Χατζιδάκι, ο Νίκος Καρούζος… ο Δημήτρης Χριστοδούλου. Και πολλοί άλλοι, που ούτε τους θυμάμαι πιά. Αργότερα θα πρωταγωνιστούσαν στη ζωή του τόπου.» 
Ο Χατζιδάκις άκουγε με πάθος, Προκόφιεφ, Μάλερ, Μπάρτοκ, Κόπλαντ και πολλούς άλλους που τον σημάδεψαν μουσικά. 
Ο Μένης Κουμανταρέας μας δίνει μία ακόμα χρήσιμη πληροφορία: «Δεν θυμάμαι τον Χατζιδάκι την εποχή εκείνη ν’ αναφέρεται στον Σοστακόβιτς. Ίσως γιατί ο Ντμίτρι τότε ανήκε στη δικαιοδοσία του Μίκη περισσότερο παρά στη δική του». 
Ίσως την εποχή της νιότης του να μην τον απασχολούσε ο «Σοβιετικός» Σοστακόβιτς, αλλά σίγουρα ο Χατζιδάκις δεν παραθεώρησε τον μεγάλο συνθέτη. Τον …έκλεψε κιόλας! Όλοι ξέρουμε τις περίφημες και ευφάνταστες…χατζιδακικές «κλεψιές» μουσικών θεμάτων από τους Μότσαρτ, Βιβάλντι, Ροσίνι. Αλλά πόσοι ξέρουν μια …γενναία κλοπή από τον Σοστακόβιτς! Εδώ να θυμηθούμε ότι ο Χατζιδάκις είχε υιοθετήσει την άποψη του Στραβίνσκυ για το θέμα: «οι μεγάλοι κλέβουν και οι μέτριοι μιμούνται».


Έτσι πήρε ένα εξαίσιο θέμα από το τρίτο μέρος της 8ης Συμφωνίας του Σοστακόβιτς και το έκανε τραγούδι. Πρόκειται για το τραγούδι – όχι και τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό – «Το παιδί από την Κρήτη» σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη. Ένα …αδέσποτο τραγούδι, δηλ. εκτός κάποιου συγκεκριμένου χατζιδακικού κύκλου τραγουδιών, το οποίο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1980 με την Μαρία Δημητριάδη και περιλαμβάνεται στο δίσκο «Δελτίο Καιρού». Μετά εντάχθηκε στην «Ρωμαϊκή Αγορά», όπου το ερμήνευσε ο Βασίλης Λέκκας.


Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν ως εξής: 
Το παιδί από την Κρήτη 
που το λέγανε Κοσμά 
το δικάσανε μια Τρίτη 
σε ισόβια δεσμά. 

Ήταν κρύο το φεγγάρι
κρύο αλουμίνιο
σαν τα βράδια του Γενάρη 
πάνω από τ’ Αγρίνιο. 

Στο ποτήρι το κρασί του 
έμεινε ατελείωτο
του ’καναν τα χρόνια χιόνια 
και το βίο αβίωτο. 

Παραπεταμένος είσαι
μάγκα μου σε μια γωνιά 
γεια σου κόσμε σιδερένιε
γεια σου χάρτινε ντουνιά. 

Έγραφε σε κάθε τοίχο
άλλο ένα τετράμηνο
να ’σουνα ζωή βροχούλα
να ’μουνα κυκλάμινο.

Θάνατος μες στο κορμί του 
έφτασε ανοιξιάτικα 
και χτυπούσαν οι καμπάνες 
σαν τρελές νυχτιάτικα. 

«Το παιδί από την Κρήτη» υπάρχει σε μία ανέκδοτη ηχογράφηση με τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι, ως «Το παιδί απ’ το Παγκράτι» που «το δικάσαν μια Τετάρτη». Σίγουρα κάτι αυτοβιογραφικό συμβαίνει εδώ, αφού ο Χατζιδάκις έμενε στο Παγκράτι από τα χρόνια της νεότητός του. 


Έχει σημασία ότι ο Χατζιδάκις χρησιμοποίησε θέμα από την 8η Συμφωνία, ένα έργο σκοτεινό και βίαιο του 1943, που αντί να υμνεί τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου, εκφράζει το πένθος για τις μεγάλες απώλειες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απαγόρευσή της ως το 1960. 
Κι αυτό μας παραπέμπει στην «Εποχή της Μελισσάνθης» του Χατζιδάκι, που «συνελήφθη» την εποχή της απελευθέρωσης, γιατί ο συνθέτης διόλου δεν μπήκε στην εθνική λογική της θριαμβολογίας, καθώς βίωνε την προδοσία των ονείρων… Μα και το τραγούδι του Χατζιδάκι είναι πένθιμο, με το θέμα του Σοστακόβιτς από το τρίτο μέρος της 8ης allegro ma non tropo, να ηχεί κάπως σπαρακτικά εμβατηριακά, αφού το εμβατήριο απασχολούσε έτσι κι αλλιώς τον Χατζιδάκι ως μουσικό εκφραστικό είδος. 


Ο Χατζιδάκις με την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών αρχικά και με την Ορχήστρα των Χρωμάτων αργότερα, διηύθυνε πολλούς συνθέτες της νιότης του. Έργα, δηλαδή, που άκουγε στο Music Roon του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας.
Τελικά δεν διηύθυνε Σοστακόβιτς, αν και το είχε προγραμματίσει, με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, για τις 2 Αυγούστου 1992 στο Ηρώδειο. Είχε προγραμματίσει - και το είχε ανακοινώσει σε πρόγραμμα της Ορχήστρας - να παίξει την Συμφωνία αρ. 14, opus 135, για σοπράνο, μπάσο και ορχήστρα. Ένα έργο του 1969. Ως σολίστ είχε επιλέξει την Σόνια Θεοδωρίδου και τον αείμνηστο, σπουδαίο μπάσο Φραγκίσκο Βουτσίνο. Για λόγους που ο Χατζιδάκις γνωρίζει η συναυλία δεν έγινε. Το ενδιαφέρον είναι ότι επέλεξε ένα έργο σύγχρονό του, δηλ. του 1969, και ένα έργο από τα τελευταία του συνθέτη, στο οποίο διαφαίνεται η ανησυχία του για τον θάνατο.
Ακόμα, στο Ε’ Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι στο ραδιόφωνο του Antenna 97,1, στην εκπομπή της 9ης Απριλίου 1989, ο Χατζιδάκις μετέδωσε ένα εξαίσιο έργο του Ντμίτρι Σοστακόβιτς: Κοντσέρτο για τσέλο και ορχήστρα, με σολίστ τον Μστισλάβ Ροστροπόβιτς.
Εν κατακλείδι, ο Χατζιδάκις, ως ελεύθερο και σπινθηροβόλο πνεύμα, δεν είχε στεγανά. Προσέλαβε τους σπουδαίους Ρώσους συνθέτες του 20ου αιώνα, είτε αυτοί ζούσαν στην Δύση είτε στην Σοβιετική Ένωση, με μόνο κριτήριο την μουσική και την πνευματικότητά τους μέσα από τη μουσική τους.
Η περίπτωση Σοστακόβιτς είναι ενδεικτική για το γεγονός ότι ο Χατζιδάκις μας ξεπερνάει ακόμα και σήμερα. Γι’ αυτό και δεν παύουμε να τον μνημονεύουμε. Η ζωογόνος αύρα του μας είναι αναγκαία για να ζήσουμε, νυν και αεί!


Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: "Είμαι βέβαιος για την πλήρη εξαφάνισή μας"


To 1989 (τότε που το σκάνδαλο Κοσκωτά, η ένωση της Αριστεράς και η σχέση του Αντρέα με τη Μιμή μεσουρανούσαν στην πολιτική ατζέντα) o Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια ραδιοφωνική συνέντευξη. Και είπε πράγματα που σχεδόν τριάντα χρόνια μετά είναι "λες και ήταν χθες"...
- Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; 
Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του. Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος. Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε. Γι αυτό έγινε και η δικτατορία. Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; Το '67. Λοιπόν φανταστείτε, αν είχαμε αυτό το είδος του ελεύθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλά και της επαρχίας, του χωριού, τι είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολεμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί; 
-Σήμερα; 
ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας. 
- Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας; 
ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξέρουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τι ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας από πάνω του. Πόσοι είναι εκείνοι που αντέχουν; Οι 10; Οι 20; Με τις σπουδές φεύγουν έξω και τελειώνει. Ποιοί μένουν εδώ; 
- Έτσι όπως το λέτε είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα 
ΜΧ: Εγώ δεν έχω καμμία ελπίδα, παρά αν γίνει κανένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε. 
-Σαν κράτος θεωρείτε ή σαν εθνική οντότης; 
ΜΧ: Ως εθνική οντότης. Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε όταν έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποιά κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποιά είναι η υποδομή, για να υπάρξουν έστω ένα-δύο χαρακτηριστικά στοιχεία της εθνικότητας μας; 
-Αναρωτιέμαι αν αυτή η απογοήτευση- αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι- που έχετε για το μέλλον, συμβιβάζεται με την έντονη παρουσία σας στα πολιτικά πράγματα, όχι βέβαια άμεσα σαν πολιτικός αλλά με την κριτική σας; 
ΜΧ: Είμαι υποχρεωμένος κι αισθάνομαι όσο είμαι ζωντανός, να υπάρχω. και να υπάρχω με τις δυνάμεις μου, ασυμβίβαστες και με το μυαλό μου καθαρό. Όσο μπορεί να υπάρχει αυτό. 
- "Τιμή εις εκείνους όπου εις την ζωήν των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες" 
ΜΧ: Αλλιώς, αυτό δεν σημαίνει ότι έχω την αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αλλάξει τίποτα, ιδιαίτερα στο άμεσο μέλλον. Και μην ξεχνάμε, ότι σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος, ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή, μπας και σωθούμε σοβαρά. 
- Δηλαδή εσείς δε φρονείτε ότι υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας; 
ΜΧ: Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνιση μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΤΟ "ΞΙΦΙΡ ΦΑΛΕΡ" ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΚΟΥΡΗ


Την Τετάρτη 13 Ιουνίου 2018 παρουσιάστηκε στο βιβλιοπωλείο "επί λέξει", στο κέντρο της Αθήνας, η αναθεωρημένη και επαυξημένη έκδοση του μυθιστορήματος της Αθηνάς Κακούρη "Ξιφίρ Φαλέρ". 
Μίλησαν οι: 
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός λογοτεχνίας
Γιάννης Ευσταθιάδης, συγγραφέας 
Συντόνισε η Τίνα Μανδηλαρά, δημοσιογράφος
Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε η Μελίσσα Κωτσάκη, ηθοποιός. 
Ο Γιάννης Ευσταθιάδης, με την ιδιότητα του μουσικού παραγωγού, μας παρουσίασε ένα ...ραδιοφωνικό "Ξιφίρ Φαλέρ", αφού μας έβαλε να ακούσουμε μελωδίες και τραγούδια της εποχής. Μια θαυμάσια ιδέα, που έφερε την προσωπική του επιμέλεια και μας μετέφερε πραγματικά στο κλίμα αλλοτινών καιρών. 
Ήταν μια ακόμα ουσιαστική παρουσίαση βιβλίου της αειθαλούς κυρίας Αθηνάς Κακούρη, η οποία παραμένει κυριολεκτικά "στις επάλξεις" της γραφής και της ιστορικής έρευνας, αφήνοντάς μας βιβλία - παρακαταθήκες. 
φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός


Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Θεόδωρος Γιαβρίδης: Ο ερευνητής που δίνει ελπίδα απέναντι στον καρκίνο



Συνέντευξη στην εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ (11-6-2018) και τη Μαρίνα Ριζογιάννη 
«Το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του ασθενούς είναι το νέο όπλο κατά του καρκίνου» μας λέει με το αποτέλεσμα της έρευνάς του, η οποία έτυχε παγκόσμιας αποδοχής και πρόσφατης βράβευσης, ο νεαρός πατρινός επιστήμονας, Θεόδωρος Γιαβρίδης. 
Οπως έγραψε προχθές η «Π», η έρευνά του δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Nature Medicine. Πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής του στην ερευνητική ομάδα του Michel Sadelain στο Memorial Sloan Kettering Cancer Center και αναμένεται να βρει γρήγορα εφαρμογή στην κλινική. 
Μιλώντας στην «Π», ο Θεόδωρος Γιαβρίδης μας κάνει κοινωνούς στο ερευνητικό του αποτέλεσμα. Επιστρέφει στα φοιτητικά θρανία, καθώς είναι απόφοιτος του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, περιγράφει τις δυσκολίες του, τον ρόλο των καθηγητών του, αλλά κι αυτό που τον τράβηξε στα ερευνητικά μονοπάτια. 
Εξηγήστε μας το ερευνητικό σας έργο. Τι έρχεται να προσθέσει στα μέχρι σήμερα δεδομένα; 
- Στο εργαστήριο του επιβλέποντά μου, Michel Sadelain, στο Memorial Sloan Kettering στη Νέα Υόρκη, αναπτύχθηκε ο τύπος ανοσοθεραπείας που σήμερα γνωρίζουμε ως Τ λεμφοκύτταρα (CAR -T cells) που φέρουν χιμαιρικούς αντιγονικούς υποδοχείς. Τα Τ λεμφοκύτταρα είναι μέρος του φυσιολογικού ανοσοποιητικού συστήματος και είναι κύτταρα τα οποία είναι «επαγγελματίες δολοφόνοι», καθώς μέρος της φυσιολογικής τους λειτουργίας είναι να αναγνωρίζουν εισβολείς στον οργανισμό και να τους καταστρέφουν. Με μεθόδους γενετικής μηχανικής εισάγουμε τα γονίδια που οδηγούν στην παραγωγή χιμαιρικών αντιγονικών υποδοχέων στην επιφάνεια των Τ λεμφοκυττάρων. Οι χιμαιρικοί αντιγονικοί υποδοχείς είναι τεχνητές, υβριδικές πρωτεΐνες, οι οποίες επαναπρογραμματίζουν τα Τ λεμφοκύτταρα, ώστε να αναγνωρίζουν έναν νέο στόχο προς καταστροφή. Χάρη στην τεχνολογία αυτή, έχουν ήδη θεραπευτεί ασθενείς με λευχαιμίες και λεμφώματα στους οποίους απέμεναν μόλις μήνες ζωής. Με τον σχεδιασμό κατάλληλων χιμαιρικών υποδοχέων μπορούν εν δυνάμει να στοχευτούν πολλοί άλλοι τύποι καρκίνου, αντικείμενο τρεχουσών ερευνών. Οι θεραπείες αυτές για ορισμένες λευχαιμίες και λεμφώματα εγκρίθηκαν από τον αμερικάνικο οργανισμό φαρμάκων (FDA) μόλις το προηγούμενο καλοκαίρι. Τα προηγούμενα χρόνια, κατά τη διάρκεια των πρώτων κλινικών δοκιμών για τα CAR- T cells παρουσιάστηκε μία απρόσμενη παρενέργεια στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών, το σύνδρομο υπερέκκρισης κυττοκινών (CRS). Η σημασία του CRS είναι μεγάλη, καθώς στην επιθετική του μορφή το σύνδρομο αυτό μπορεί να είναι θανατηφόρο, γι' αυτό και επιβάλλεται η συνεχής επίβλεψη από γιατρούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας με CAR -T cells. 
Οταν ξεκίνησα το διδακτορικό μου με το Michel, αποφασίσαμε από κοινού πως επείγει να διαλευκάνουμε τα αίτια του CRS, ώστε να βρούμε στοχευμένες θεραπείες, πέραν της συμπτωματικής θεραπείας που τώρα εφαρμόζεται στην κλινική όταν εκδηλώνεται το σύνδρομο. Το αρχικό βήμα για να πετύχουμε αυτόν το στόχο ήταν να δημιουργήσουμε το πρώτο πειραματικό μοντέλο (ποντίκι), που να εκδηλώνει παρόμοια συμπτώματα με τους ασθενείς στην κλινική. Μόλις το επιτύχαμε αυτό, αρχίσαμε να διερευνούμε τους μηχανισμούς που οδηγούν στην εκδήλωση του CRS. 
Προς έκπληξη πολλών, τα CAR- T cells δεν ήταν εξολοκλήρου υπεύθυνα για τα δυσμενή συμπτώματα του CRS. Αντίθετα, ένας άλλος κυτταρικός τύπος του ανοσοποιητικού συστήματος, τα μακροφάγα ήταν υπεύθυνα για την παραγωγή πολλών επιβλαβών κυττοκινών και μεταβολικών προϊόντων. Επίσης, περιγράψαμε για πρώτη φορά μηχανισμούς με τους οποίους τα CAR -T cells μπορούν να ενεργοποιήσουν τα μακροφάγα με αποτέλεσμα το CRS να γίνει ακόμα πιο επικίνδυνο. 
Σύμφωνα με αυτά τα ευρήματα, προτείναμε την πρώτη στοχευμένη θεραπεία που βασίζεται στην κατανόηση του συνδρόμου σε μοριακό επίπεδο. Επιπλέον, κατασκευάσαμε το πρώτο CAR -T cell, το οποίο φέρει εγγενώς τη γενετική πληροφορία που απαιτείται ώστε να καταπολεμηθεί το CRS χωρίς να απαιτείται εξωτερική παρέμβαση π.χ. από γιατρό. Τα ευρήματα αυτά προέκυψαν από έρευνες σε ποντίκια, γι' αυτό και περιμένουμε με ανυπομονησία τα αποτελέσματα από τις κλινικές δοκιμές που θα ξεκινήσουν σύντομα στο Memorial Sloan Kettering, οι οποίες θα ελέγξουν τα πειραματικά μας ευρήματα σε ασθενείς. Κατά αυτό τον τρόπο, ανοίγει ο δρόμος ώστε η θεραπεία με CAR- T cells να μπορεί να χορηγηθεί σε πολύ ευρύτερη κλίμακα σε καρκινοπαθείς που το έχουν ανάγκη. 
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στη συνέχεια

Δείτε τη σχετική ανάρτηση:
Theodoros Giavridis: 2018 Julian R. Rachele Prize

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Γιατί να συνεχίζουμε να υπάρχουμε; Να πάμε να χαθούμε!


Μερικά από τα …in θέματα της επικαιρότητας και της εποχής μας. Έμφυλες ταυτότητες, το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, η αμφισβήτηση του θεσμού του γάμου, ο gay αστυνομικός που παρελαύνει στο Athens Pride, ο νόμος για την επιλογή φύλου που είναι γεγονός και πολλά άλλα...
Σε όλα …απαντάει με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, ο Μάνος Χατζιδάκις. 
Σε μια απολαυστική συνέντευξη στην Όλγα Μπακομάρου στο περιοδικό «Γυναίκα», πριν τριάντα χρόνια (1988)! Παραθέτω ένα απόσπασμα:


- Είστε κατά του γάμου, κύριε Χατζιδάκι; 
Ναι, ασυζητητί. Ο γάμος είναι πηγή ασθενειών. 
- Τι ασθενειών; 
Μεγάλων ασθενειών. Κατ' αρχήν, ευνοείται ο γάμος, διότι τροφοδοτεί τα κοινωνικά σύνολα με πληθυσμό. 
- Δεν πρέπει να τροφοδοτούνται τα κοινωνικά σύνολα με πληθυσμό; Δεν είναι απαραίτητο; 
Όχι. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί να συνεχίζουμε να υπάρχουμε; Να πάμε να χαθούμε! Εάν τυχόν η ανάπτυξη σας βασίζεται στο αντίστοιχο της Τουρκίας, όλη η φουκαροσύνη και δέκα παιδιά, ποτέ μην αναπτυχθούμε. Βλέπετε όλους αυτούς τους φουκαράδες, που σαν τις κρεατομηχανές κάνουν δώδεκα και δεκαπέντε παιδιά και νομίζουν οι άθλιοι, μέσα στην απαιδευσιά τους, ότι κάνουν πράξη εξόχως θεάρεστη κοινωνικά, και κανείς δεν βρέθηκε να τους πει Προς θεού, αυτό είναι αμαρτία, να βγάζουν τόσα παιδιά στον κόσμο χωρίς να έχουν τα κότσια να τα πάνε παραπέρα στη ζωή τους. Αντίθετα, έρχεται η Κοινωνία, η Πολιτεία και το επιβραβεύει επίσημα αυτό το πράγμα και σου λέει Πολύ καλά κάνεις, πάρε και επίδομα διότι χρειαζόμαστε στρατιώτες να τους στέλνουμε εις τας μάχας να σκοτώνονται υπέρ πατρίδος. Αυτή την αηδία, αυτές τις τρισάθλιες συμβατικότητες εγώ δεν τις δέχομαι. 
- Δεν έχει βρεθεί όμως, λένε, σχέση που να μπορεί να υποκαταστήσει τον γάμο. 
Πολύ καλή είναι μια σχέση όσο θέλεις τον άνθρωπο σου. Από την ώρα που δεν τον θέλεις και δεν σε θέλει, σταματάτε. Οι ώριμοι άνθρωποι έτσι κάνουν. Δεν είσαι ιδιοκτησία κανενός. Ούτε μπορείς να γίνεις ιδιοκτησία κανενός. Επειδή σε ευλογάει ο παπάς, είσαι υποχρεωμένος να ζήσεις σ' όλη σου τη ζωή έτσι; 
- Πώς ακούτε την άποψη ότι ένας γάμος δεν πρέπει να διαλύεται όταν υπάρχουν παιδιά; 
Από την ώρα που θα κάνετε παιδιά, είναι τραγωδία! Από 'κει και πέρα, είτε διαλυθεί, είτε δεν διαλυθεί ο γάμος... 
- Η πολιτική; Είπατε ότι η σημερινή κοινωνία εδώ, η πολιτική εξουσία είναι φαλλοκρατική. Είναι κακό αυτό; 
Ε, βέβαια. 
- Τι θα έπρεπε να είναι δηλαδή; 
Ερμαφρόδιτη. Σκέπτεσθε, ένας πολιτικός ερμαφρόδιτος τί ενδιαφέρον θα είχε; 
- Πολιτικός, εννοείτε ο κυβερνήτης, ο υπουργός, ο αξιωματούχος τέλος πάντων; 
Ναι. 
- Μπορεί να υπάρχουν ερμαφρόδιτοι. 
Δεν υπάρχουν. Θα υπάρχουν συμπλεγματικά, κρυφά. Εγώ τα θέλω όλα αυτά να είναι επίσημα.
- Είπατε ότι από ένα φαλλοκράτη προτιμάτε μια αδερφή. Μήπως και από μια ομάδα φαλλοκράτες θα προτιμούσατε να μας κυβερνούν μια ομάδα αδερφές; 
Θα είχε τουλάχιστον ενδιαφέρον μια κυβέρνηση με αδερφές. 
- Τι ενδιαφέρον θα είχε; 
Θα είχε γραφικότητα. Προσωπικά, θα διάβαζα τις εφημερίδες κάθε μέρα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Από το τί αποφάσισε, λόγου χάρη, ο κ. Δροσογιάννης, θα προτιμούσα να γνώριζα απ' τις εφημερίδες τί αποφάσισε μια αδερφή εις το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. 
- Υπάρχει καμιά τέτοια κοινωνία; 
Η δικιά μου, όπως τη σκέφτομαι εγώ. Να φτιάξετε ανθρώπους που να σκέφτονται σωστά. Και όχι να γεμίζετε τα παιδιά με όλες αυτές τις ανταγωνιστικές αηδίες μεταξύ ανδρός και γυναικός. 
- Μα υπάρχουν τα φύλα, τα δύο φύλα. 
Η εξέλιξη του ανθρώπου θα είναι στο να γίνει ο άνδρας και άνδρας και γυναίκα. 
- Και η γυναίκα και γυναίκα και άνδρας; 
Ναι. Δεν θα υπάρχουν φύλα. 
- Ούτε οπτικά;
Όχι, τίποτα. 
- Τίποτα; Δηλαδή πώς θα είναι οι άνθρωποι; 
Θα είναι άνθρωποι. 
- Δηλαδή, ένα μοντέλο θα κυκλοφορεί; 
Ένα. 
- Αυτό πια ξεπερνά και τον Όργουελ! 
Δεν νομίζω πως ανήκει στα οράματά του. 
- Και το βλέπετε να γίνεται σύντομα; 
Σύντομα, σύντομα. Σε καμιά δεκαριά χρόνια. 
- Ανεξάρτητα απ' αυτό, εσείς και ο κ. Θεοδωράκης... 
Γιατί μου λέτε συνεχώς εσείς και ο κ. Θεοδωράκης, μη με μπλέκετε πάλι. 
- Δεν έχετε σχέση; 
Τι σχέση έχω εγώ με τον κ. Θεοδωράκη; Ο κ. Θεοδωράκης είναι αγωνιστής της Αριστεράς, πολέμησε, φυλακίστηκε, είχε μια δραστηριότητα αντιστασιακή, εγώ δεν έχω. Το αντίθετο μάλιστα. Λοιπόν, ποια είναι η σχέση μου με τον κ. Θεοδωράκη; 
- Ότι είστε δύο προσωπικότητες μουσικές... 
Εκ διαμέτρου αντίθετες! 
- Και πνευματικές... 
Καθόλου πνευματικές! 
- Δεν δέχεστε τον χαρακτηρισμό πνευματική προσωπικότητα για τον εαυτό σας; 
Όχι, με την έννοια που θέλετε να μου τον αποδώσετε. 
- Με ποια έννοια θέλω να σας τον αποδώσω; Ότι επηρεάσατε, ότι μεταδώσατε την ποιότητα σας... Ποια ποιότητα μου; Εγώ το κέφι μου έκανα πάντα. 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

ΚΑΙ ΤΩΡΑ; Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, Αλέξανδρος ο Μέγας (1900), Εθνική Πινακοθήκη

Π.Α. Ανδριόπουλος 
Και τώρα;. 
Πώς θα αντισταθεί ο λαός στη συμφωνία της «Βόρειας Μακεδονίας»; 
Μα με τα γνωστά και ακαταμάχητα όπλα του!
Ο Βασίλης Καρράς θα τραγουδάει στις πίστες με …ιερό πάθος το «Μακεδονία ξακουστή» και το νυχτερινό κέντρο θα παραληρεί εθνικοφρόνως! 
Οι μητροπολίτες θα διοργανώνουν αγρυπνίες, παρακλήσεις, συλλαλητήρια και θα «τρώνε πέτρες» - όπως προσφυώς δήλωσε ιεράρχης – προκειμένου να μην περιλαμβάνεται το όνομα «Μακεδονία» στη νέα ονομασία της ΠΓΔΜ. 
Οι νέοι «μακεδονομάχοι» θα πάρουν τα …όπλα, για να αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση που αυτοί πανηγυρικά ανέδειξαν και τώρα αισθάνονται τάχα προδομένοι… 
Γι’ αυτό καταφεύγω στον Μάνο Χατζιδάκι που έλεγε: 
«Το ελληνικό: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. 
Το ίδιο υλικό: Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε μ' έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο.
Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές. 
Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε...» 
Και ο Χατζιδάκις μας λέει, επίσης: 
"Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Έλληνες, αλλά ως ελληνολάτρεις. Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Έλεγα μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί. Δε μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική. Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την ελληνικότητά μου".

ΟΡΙΣΤΗΚΕ Η ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΥΒΛΟΥ ΚΑΙ ΒΟΤΡΥΩΝ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ [ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΑΣ;]

Ο νέος Μητροπολίτης Βύβλου και Βοτρύων Σιλουανός (δεύτερος από αριστερά), στην ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη
Λαοδικείας Αθανασίου. Εξελέγησαν από την Ι. Σύνοδο του Πατριαρχείου Αντιοχείας με διαφορά μίας ημέρας.
Ο Λαοδικείας ενθρονίστηκε σε μία εβδομάδα, ο από εν Μπουένος Άιρες Σιλουανός θα ενθρονιστεί μετά από 2,5 μήνες! 

Κείμενο: Σπύρος Παπαγεωργίου
orthodoxia.Info

Μετά από μεγάλη καθυστέρηση ορίστηκε τελικά η ενθρόνιση του Μητροπολίτη Βύβλου & Βοτρύων Σιλουανού στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Orthodoxia.Info, η τελετή ενθρόνισης του Μητροπολίτη Σιλουανού θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Ιουλίου το απόγευμα στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου Μπασλίμ, παρουσία του Πατριάρχη Αντιοχείας.
Την επόμενη ημέρα, το Σάββατο 14 Ιουλίου θα τελεστεί αρχιερατικό συλλείτουργο όπου θα προεξάρχει ο Πατριάρχης Αντιοχείας και θα λάβουν μέρος και άλλοι αρχιερείς της Εκκλησίας της Αντιοχείας.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο μητροπολίτης Σιλουανός θα δεχτεί ευχές την Κυριακή 15/7 το απόγευμα και Δευτέρα 16/7 στη εκκλησία Αγίου Γεωργίου στη Μπρουμάνα και το Σάββατο 22/7 στην εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Χαμάτ.
Να υπενθυμίσουμε ότι πρόσφατα το Orthodoxia.Info αναδημοσίευσε ένα άρθρο του Θεολόγου Παναγιώτη Ανδριόπουλου, το οποίο έθιγε την αναίτια καθυστέρηση της ενθρόνισης του Μητροπολίτη Σιλουανού, καθώς και το γεγονός ότι ενώ εκλέχθηκε να ποιμάνει μια ιστορική Μητρόπολη, ο Πατριάρχης Αντιοχείας τον τοποθέτησε τοποτηρητή της Μητροπόλεως Μπουένος Άιρες, της επαρχίας δηλαδή που ήδη διοικούσε!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Γιατί καθυστερεί η ενθρόνιση του Μητροπολίτη Βύβλου & Βοτρύων Σιλουανού;

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

ΤΟ "ΞΙΦΙΡ ΦΑΛΕΡ" ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΚΟΥΡΗ ΣΕ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ


Π.Α. Ανδριόπουλος
Πριν εννιά χρόνια, τον Μάρτιο του 2009, κρατούσα στα χέρια μου το μυθιστόρημα της κυρίας Αθηνάς Κακούρη, με τον τίτλο "Ξιφίρ Φαλέρ" (Εκδόσεις Καστανιώτη). 
"Ξιφίρ Φαλέρ" ήταν η  μεγαλύτερη και πιο πολυδάπανη επιθεώρηση που ανέβηκε ποτέ στην Ελλάδα. Παρουσιάστηκε το 1916 στην Αθήνα, γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και έμεινε θρυλική για τη χλιδή και τη φαντασμαγορία της. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν του διάσημου Πάνου Αραβαντινού, ο οποίος ήταν ουσιαστικά και ο ...ποιητής του έργου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, «ξιφίρ φαλέρ» σήμαινε «ασυναρτησίες», αλλά πολλές φορές και το αντίθετο, «σπουδαία πράγματα». Στην εποχή που παιζόταν η επιθεώρηση Ξιφίρ Φαλέρ επέλεξε να τοποθετήσει το ομώνυμο μυθιστόρημά της η Αθηνά Κακούρη. Η ελληνική πρωτεύουσα των αρχών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αστικές οικογένειες, οι λαϊκοί τύποι, τα καλά καφενεία και εστιατόρια αλλά και τα μαγερειά, τα φλερτ και οι βόλτες στο Φάληρο, οι εφημερίδες και ο ρόλος τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, οι μυστικές διαπραγματεύσεις και τα παρασκηνιακά παιχνίδια των ξένων πρακτόρων, τα ήθη της εποχής και ο ιστορικός περίγυρος αναπαρίστανται με τρόπο αυθεντικό και συνθέτουν μιαν εντελώς διασκεδαστική ιστορία «καταστάσεων» και «παρεξηγήσεων» – μέχρι την προτελευταία παράγραφο...
Θυμάμαι αίφνης, πως στην παρουσίαση του βιβλίου στην Πάτρα (22-6-2009), αναφορικά με το πολιτικό σκέλος του "Ξιφίρ Φαλέρ", όπου ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν περιβάλλεται την αχλύ του μύθου, η Αθηνά Κακούρη απάντησε σε σχετική ερώτηση ότι οι Γάλλοι θεωρούν μεγάλο τον Ναπολέοντα, αλλά συζητούν ακόμα την περίπτωσή του. Δεν έκλεισε το θέμα με το "μέγας". Άρα, πρέπει και οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουμε ότι καλό είναι να μην γυρεύουμε πια ιδεολογικά δεκανίκια και στεγανά ή να απλουστεύουμε πράγματα που από τη φύση τους είναι σύνθετα. Και ο χρόνος θα δείξει...
Εννιά χρόνια μετά, το "Ξιφίρ Φαλέρ" της Αθηνάς Κακούρη επανεκδίδεται από τις εκδόσεις της Εστίας, σε μία έκδοση "αναθεωρημένη και επαυξημένη" (Αθήνα 2018). Η δε κυρία Αθηνά αφιερώνει το βιβλίο "στον ταξιτζή που με διαβάζει"
Στο οπισφθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:
"Ενώ το μακελειό του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αποδεκατίζει την Ευρώπη, στην ουδέτερη Αθήνα καταφθάνει από το Λονδίνο ο Νίκυ Πετρίδης, δήθεν τσιμπημένος με την τσαχπίνα εξαδέρφη του Κάτε Δελαμέλλα, στην πραγματικότητα όμως για να εξαγοράσει μυστικά τον Κυριάκο Κανιστράκη ιδιοκτήτη της εφημερίδος Προχωρείτε!. Αλλά η τύχη επεμβαίνει καταλυτικά: ο δαιμόνιος λουστράκος Όμηρος, σε εκ του συστάδην μάχη, ξεκολλάει την επωμίδα του ναυτικού ακολούθου της Γαλλικής Πρεσβείας ντε Τρεφέιγ, η δυσεντερία χτυπά αναπόφευκτα, λουκουμάδες προσφέρονται στο μεγαλοπρεπές ξενοδοχείον «Ακταίον», ένα μυστικό κρύβεται στην οικία Ζάχου ενώ κάποιο άλλο διαχειρίζονται η σοφή μοδίστρα Ιφιγένεια με τον τετραπέρατο μνηστήρα της Θανάση, ο ανύπαρκτος Ψηλός Ξανθός με το Μουστάκι αναζητείται πυρετωδώς, τις νύχτες μέσα στις σκιές παραμονεύει ο τριζάτος ταμπάκος, ενώ η Κάτε δραπετεύει απ’ τη φυλακή της χάρη στο καπέλο της. Μια ιστορία ξεκαρδιστική αλλά όχι αστεία, η κωμική πλευρά μιας τραγικής στιγμής της Ιστορίας μας."
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει συνοπτικά το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και χρήσιμες, για τον αναγνώστη, σημειώσεις.


Τώρα, οι Εκδόσεις της Εστίας και το βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει» (Ακαδημίας 32) μας προσκαλούν την Τετάρτη 13 Ιουνίου, στις 19:30, στην παρουσίαση του βιβλίου τής Αθηνάς Κακούρη "Ξιφίρ Φαλέρ". 
Ομιλητές:
Γιάννης Ευσταθιάδης, συγγραφέας
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου,  κριτικός λογοτεχνίας
Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Μελίσσα Κωτσάκη.
Και μία μουσική έκπληξη: Μελωδίες και τραγούδια της εποχής του Ξιφίρ Φαλέρ σε επιμέλεια του Γιάννη Ευσταθιάδη. 
Συντονίζει η Τίνα Μανδηλαρά, δημοσιογράφος 
Η Τίνα Μανδηλαρά που έγραψε πρόσφατα για το βιβλίο: 
"Πόσο ωραίο είναι να διαβάζεις στις σελίδες της Αθηνάς Κακούρη χαμένες λέξεις, όπως «άνθρωπος κατακυρώσιμος» ή «παρθενόκισσος», να ανιχνεύεις τη χαμένη μυρωδιά ενός φρέσκου λουκουμά, ενός ντελικάτου αρώματος ή ενός καλοραμμένου ρούχου. Θαρρείς και ο κόσμος που ανατέμνει με εκπληκτική ακρίβεια η διακεκριμένη συγγραφέας ανασταίνεται σύσσωμος στις σελίδες του Ξιφίρ Φαλέρ με τη γνωστή ατμόσφαιρα της Μπελ Επόκ και το δραματικό παρασκήνιο της πολιτικής και της Ιστορίας. Το βιβλίο επανεκδόθηκε πρόσφατα από την Εστία για να μας επαναφέρει στον τόσο μοντέρνα δομημένο αλλά και βγαλμένο από μια εντελώς άλλη εποχή κόσμο της Κακούρη, όπου πραγματικά πρόσωπα, όπως ο φιλέλληνας Ντενί Κοσέν ή ο πρώην βουλευτής και δημοσιογράφος Ανρί Τιρό, μπορούν να συνυπάρχουν με πρόσωπα φανταστικά. Θαρρείς πως η έκφραση «διαβόλου κάλτσα» που συναντάμε κάποια στιγμή στο βιβλίο ορίστηκε για να περιγράψει τη μοναδική περίπτωση της Κακούρη, μιας γυναίκας άλλης γενιάς, η οποία γράφει με ακρίβεια για την ελληνική Ιστορία, για ίντριγκες και για φόνους."
Μόλις 14 μέρες μετά την παρουσίαση του εντελώς καινούργιου της βιβλίου "Ουλάνοι στη Λάρισα", η κυρία Αθηνά Κακούρη μας καλεί και πάλι στον κόσμο της, στον οποίο δηλώνουμε μόνιμοι κάτοικοι! Και ας θυμηθούμε πως η επιθεώρηση "Ξιφίρ Φαλέρ" έκανε πρεμιέρα τέτοιες μέρες, πριν 102 χρόνια! Στις 16 Ιουνίου 1916. 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO 
Δείτε τις σχετικές αναρτήσεις της Ιδιωτικής Οδού:

ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΜΠΑΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΕΩΣ

Με αφορμή τα σημερινά ονομαστήρια του Πατριάρχου του Γένους

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ήταν 10 Δεκεμβρίου του 1996 και στη μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων της “Μεγάλης Βρεταννίας” η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία και η πολιτιστική εταιρεία «Πανόραμα» διοργάνωσαν εκδήλωση για τα πέντε χρόνια από την εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. 
Στην εκδήλωση μίλησε η ιστορικός Μαριάννα Κορομηλά (ψυχή της εταιρείας "Πανόραμα") και η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τη διεύθυνση του ιδρυτή της, μακαριστού Λυκούργου Αγγελόπουλου, Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, έψαλε το περίφημο μάθημα “Πολυχρονισμός εις Οικουμενικόν Πατριάρχην” σε ήχο δ' (άγια), ποίημα και μέλος Μπαλασίου, ιερέως και Νομοφύλακος της Μ.τ.Χ.Ε. (ακμή περ. 1660-1700). Ένα μέλος που διαρκεί 40' 30''! Κι ακόμα η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τον Λυκούργο Αγγελόπουλο, απέδωσε ύμνους από την Ακολουθία του Αποστόλου Βαρθολομαίου, ποίημα του αειμνήστου Υμνογράφου της Μ.τ.Χ.Ε. Γερασίμου Μικραγιαννανίτου. Και, τέλος, ένα απολυτίκιο του Αποστόλου, που εποίησε ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς σε ήχο α'. 
Το πρόγραμμα αυτής της συναυλίας κυκλοφορήθηκε αργότερα σε ψηφιακό δίσκο, ο οποίος εξαντλήθηκε και επανεκδόθηκε το 2011 με αφορμή την εικοσαέτηρο πατριαρχία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. 
Η επανέκδοση κατέστη δυνατή χάρη στην ευγενική χορηγία του Νίκου και της Όλγας Παπουτσοπούλου. Στο ένθετο, το οποίο παραθέτουμε στη συνέχεια, υπάρχουν τα περιεχόμενα και τα κείμενα των ύμνων, ένα κατατοπιστικό κείμενο του Λυκούργου Αγγελόπουλου για τον Μπαλάσιο και τον Πολυχρονισμό του, βιογραφικά της ΕΛΒΥΧ και του χοράρχη της. Οι φωτογραφίες του cd είναι του Νίκου Μαγγίνα, ενώ η ηχογράφηση και η όλη επιμέλεια της εκδόσεως είναι του Νίκου Διονυσόπουλου. 
Ο Πολυχρονισμός εις Οικουμενικόν Πατριάρχην του Ιερέως Μπαλασίου είναι ένα δεκαπεντασύλλαβο ποίημα, μελισμένο στον τύπο του καλοφωνικού στιχηρού, με την παρεμβολή κρατήματος πριν από τον τελευταίο στίχο. 
Το κείμενο του Πολυχρονισμού έχει ως εξής: 
Λόγε Πατρός και συμφυές Πνεύμα, ταυτότης μία, άναρχε φύσις, άτμητε διαιρετή προσώποις, συνεκτική του σύμπαντος Τριάς ενικωτάτη, σκέπε και φρούρει, φύλαττε της Κωνσταντινουπόλεως σοφόν Παναγιώτατον και μέγαν Πατριάρχην τον Οικουμενικόν, φημί, αυθέντην και δεσπότην Κύριον, Κύριον Βαρθολομαίον, όσιον ποιμενάρχην, εις μήκος μέγα της ζωής μετά λαμπράς ειρήνης. Συν τούτω διαφύλαττε τους πανιερωτάτους αρχιερείς, υπερτίμους και ελλογιμωτάτους, ευγενεστάτους άρχοντας μετά παντός του κλήρου, πρεσβείαις της πανάγνου τε και πάντων των Αγίων. 

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ "ΠΟΛΙΣ" (Ν. Ηράκλειο) ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΤΟΥΣ SIBEMOL


Ο Πολυχώρος "Πόλις", Μαρίνου Αντύπα 62-66 & Φιλοθέης 69Β, στο Ηράκλειο Αττικής, διοργανώνει μια μουσική βραδιά, ένα "Αφιέρωμα στο Ελληνικό Έντεχνο και Λαϊκό Τραγούδι" με τους "SIBEMOL", απόψε, Κυριακή 10 Ιουνίου 2018, στις 9 το βράδυ.  
Το μουσικό σχήμα "SIBEMOL" αποτελούν οι: Δάφνη Πανουργιά (κιθάρα - φλάουτο - τραγούδι), ο Πέτρος Μιχόπουλος (κιθάρα -τραγούδι) και ο Νίκος Σταυρόπουλος (ακορντεόν - τραγούδι).  
Μερικά από τα τραγούδια που θα ακουστούν: 
"Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή, Χρώματα και αρώματα, Μικρό καφέ, Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ, Χίλια μύρια κύματα, Έχε το νου σου στο παιδί, Αυτή η νύχτα μένει, Βόσπορος, Αύγουστος, Σεβάχ ο θαλασσινός, Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία, Χαράματα η ώρα τρεις, Παραπονεμένα λόγια, Αφού είχες άλλον στην καρδιά, Άστρα μη με μαλώνετε, Πιρόγα, Ακορντεόν, Αγάπη που 'γινες, Η βάρκα μου η κουρελού, Ανδρομέδα, Άνοιξε γιατί δεν αντέχω, Γέλα πουλί μου γέλα, Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε, Τέσσερα πόδια δυνατά, Έρημα κορμιά, Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, Δημοσθένους λέξη, Άγγελος εξάγγελος, Ρόζα ροζαλία, Αρχόντισσα, Αχάριστη, Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη, Πριγκηπέσσα, Το Δίχτυ, Μ' αεροπλάνα και βαπόρια" κ.α.

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΕΡΤ2 ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ


Το κανάλι της ΕΡΤ2 παρουσιάζει μαγνητοσκοπημένη συναυλία της ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με συνθέσεις από όλη την πορεία του Δημήτρη Ζαφειρέλη και τίτλο ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ, σήμερα Κυριακή 10 Ιουνίου 2018 στις 12 το μεσημέρι. 
Η συναυλία είχε γίνει στις 6 Μαΐου 2016 παρουσία κοινού στο studio C του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής. Μαζί με την Ορχήστρα έπαιξε κιθάρα και ο συνθέτης που είχε και την επιμέλεια των ενορχηστρώσεων.
Στο τραγούδι η Δάφνη Πανουργιά 
Ποίηση - Απαγγελία Κωστής Τριανταφύλλου 
Διεύθυνση: Φαίδρα Γιαννέλου  
WEB http://www.ert.gr/arxiki-ert2-live/ 
Ερμηνεύονται οι εξής συνθέσεις του Δημήτρη Ζαφειρέλη: 
- Είσοδος Γ – Διπλό Ντουέτο (2000) 
- Αναφιώτικα – Φυλλωσιές (1982) 
- Πρόκληση – Άστο μόνο του (2016), στίχοι: Πάγια Βεάκη 
Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 
- Θεία Μπόσσα – σόλο κιθάρα (1999) 
- Μια πρώτη ματιά – Rock Oriental (1992)
- Άστατη αγάπη – Άστο μόνο του (2016), στίχοι: Πάγια Βεάκη 
Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 
- Rock Oriental (1992) 
- Πι Πι - Φυλλωσιές (1982) 
- Καθημερινή Ηλέκτρα, μέρος 3 (2015) 
Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 
Δείτε περισσότερα στην ανάρτησή μας Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ.

Από αριστερά: Δημήτρης Παπαγγελίδης (κιθάρα), Γιώργος Ζηκογιάννης (ηλεκτρικό μπάσο), Δάφνη Πανουργιά,
 Κωστής Τριανταφύλλου, Βαλεντίνο Μπέικοφ (πρώτο βιολί) Δημήτρης Ζαφειρέλης και Νίκος Κασσαβέτης (ντράμερ)


Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Για το happening του Καμμένου με τις καρδιές των Κανάρη, Μιαούλη και τα οστά της Μπουμπουλίνας


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Όταν έγραφα πριν κάμποσα χρόνια εναντίον της περιφοράς των ιερών λειψάνων και κειμηλίων ανά τας οδούς και ρύμας της χώρας, ως φαινόμενο έκπτωσης της ορθόδοξης πνευματικότητας, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι παρενέργειες του φαινομένου θα με …ξεπερνούσαν! 
Δεν μπορούσα να φανταστώ, δηλ., ότι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Π. Καμμένος – εταίρος μιας …αριστερής κυβέρνησης – θα μιμούνταν κατά τρόπο αριστουργηματικό τον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ! 
«Αγία Ζώνη, λείψανα και αντίγραφα εικόνων εσύ;», μονολογούσε ο Καμμένος, ζηλών την δόξαν Εφραίμ. Ε, «καρδιά του Ναυάρχου Κωνσταντίνου Κανάρη, καρδιά του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη και οστά της Υποναυάρχου Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας», εγώ. 
Κι έτσι ο Υπουργός πήρε τις καρδιές των Ναυάρχων και τα οστά της – κατ’ αυτόν – Υποναυάρχου και πήγε Ψαρά στις 5 Ιουνίου. 
Και να τιμές, και να λιτανείες και να δοξολογίες και να καταθέσεις στεφάνων και να εκδηλώσεις γνησίας εθνικής υπερηφάνειας! 
Πάντως, νομίζω ότι ούτε ο Κανάρης ούτε ο Μιαούλης ούτε η Μπουμπουλίνα θα φαντάζονταν ποτέ ότι ένας υπουργός της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, θα περιέφερε την καρδιά τους, σχεδόν 150 και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό τους! 
Κι έτσι θυμήθηκα το ταιριαστό στην περίπτωσή μας ποίημα του Σπετσιώτη ποιητή Γεώργιου Στρατήγη. 
Μπαίνοντας στο Υπουργείο Ναυτικών ο γέρο-Ματρόζος, συμπολεμιστής του Κανάρη (ο οποίος είχε γίνει Υπουργός Ναυτικών) που είχε την όψη ζητιάνου, είπε στον υπασπιστή, που ήταν ντυμένος στα χρυσά. 
– Θέλω να δω τον Κωνσταντή! 
– Ποιόν Κωνσταντή; Τον ρώτησε εκείνος. 
– Αυτόν… τον Ψαριανό! 
Ο υπασπιστής εκνευρισμένος του απαντά: 
– Δε λεν κανένα Ψαριανό, 
εδώ είν΄ Υπουργείο, 
να ζητιανέψεις πήγαινε μεσ΄ στο φτωχοκομείο. 
Ο Ματρόζος τότε παλληκαρίσια του απάντησε: 
– Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ 
δεν έχυναν το αίμα, 
οι καπετάνιοι σαν κι εσέ 
δε θα φορούσαν στέμμα! 
Ο μεγαλόψυχος Κανάρης αγκάλιασε τον συναγωνιστή του και τον περιέθαλψε. 
Στον πατριδοκαρδιοκάπηλο κ. Καμμένο νομίζω πως ο Κανάρης με όλη του την καρδιά θα επαναλάμβανε σήμερα την φράση του γερο – Ματρόζου: 
 Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, 
οι καπετάνιοι σαν κι εσέ δε θα φορούσαν στέμμα!


ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ - Γιατί ο μύθος είναι η ανέκαθεν αλήθεια


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Είκοσι πέντε χρόνια από την αναχώρηση του κυρ Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη (13-1-1993).
Και 110 από τη γέννησή του (17/30 Οκτωβρίου 1908). 
Του σπουδαίου αυτού Θεσσαλονικιού λογοτέχνη, ζωγράφου, ποιητή, διανοητή, που όμοιόν του δεν μπορώ να δω στις μέρες μας. Ήταν μια μοναδική και ανεπανάληπτη περίπτωση. Θυμάμαι τώρα μια αναδρομική έκθεση έργων του στην Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών.
Ήταν πραγματικά μια αξιέπαινη πρωτοβουλία της Δημοτικής Πινακοθήκης, υπό την εμπνευσμένη δεσποτεία του τότε υπευθύνου της, ποιητή Δημήτρη Παπανικολάου. Είναι …αλλιώς ωραίο ένας ποιητής να τιμά έναν άλλο ποιητή σαν τον Πεντζίκη, έναν Ποιητή, που ποιούσε τα πάντα!
Η σημασία εκείνης της έκθεσης φαίνεται και από το γεγονός ότι αναφέρεται στο επίσημο χρονολόγιο του Πεντζίκη, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο αφιέρωμα που έγινε σ’ αυτόν από το ένθετο του Κυριακάτικου φύλλου της εφημερίδας «Η Καθημερινή», «7 ΗΜΕΡΕΣ», στις 2 Μαρτίου 1997. Η έκθεση στην Πάτρα ήταν το κύκνειο άσμα του Πεντζίκη, θα λέγαμε, αφού δύο χρόνια μετά πέθανε. Αυτός ο αναστημένος!
Στο χρονολόγιο του ποιητή διαβάζουμε για τη χρονιά της έκθεσης: 
1991: Συμμετέχει στη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για το μυθιστόρημα, που διοργανώνει το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Δεύτερη έκδοση του «Αρχείου». Μεγάλη αναδρομική έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Πάτρας. 
Αλλά η έκθεση αναφέρεται και σε ένα συνοπτικότερο χρονολόγιο του Ν.Γ. Πεντζίκη, του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
Και να σημειωθεί πως η έκθεση στην Πάτρα περιλάμβανε ζωγραφικά έργα του Πεντζίκη, αλλά και έκθεση βιβλίων του.


H έκθεση του Νίκου Γ. Πεντζίκη στην Πάτρα ήταν ένα τολμηρό εγχείρημα του τότε υπευθύνου της Δημοτικής Πινακοθήκης Δημήτρη Παπανικολάου, οτρηρού θεράποντος, για χρόνια, στον χώρο της Δημοτικής Πινακοθήκης. 
Ο Δημήτρης Παπανικολάου θυμάται για εκείνο το τόλμημά του: «είχα μια βαθιά πεποίθηση, ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν, μια και ο ίδιος, μου είπε στην πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία μας, «δεν μπορώ εγώ να κάνω κάτι, κάμε εσύ ό,τι θες». Υπήρξε ένας ενθουσιασμός, μια δεκτικότητα εκ μέρους των αγαπώντων και εχόντων έργα του Πεντζίκη, που πρόθυμα παραχώρησαν, άνευ όρων σχεδόν, ό,τι είχαν. Έτσι, η αναζήτηση των έργων του, ήταν ένα ταξίδι μύησης «στην καλοσύνη των ξένων», αλλά τόσο ανοιχτών ανθρώπων, καθώς το χριστιανικό πνεύμα που είχε διαποτίσει το είναι τους, εκδηλώνονταν με εμπιστοσύνη σ’ έναν άγνωστο κατ’ ουσίαν, αφού δεν απαιτήθηκε καμμία επιβεβαίωση, παρά μόνο ο λόγος για ό,τι ειπώθηκε. Από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και από άλλες πόλεις, συγκεντρώθηκαν αντιπροσωπευτικά έργα, τα οποία αποτέλεσαν ένα ψηφιδωτό όλων των ζωγραφικών κατακτήσεων του Πεντζίκη. Από την απλή απεικόνιση τοπίων και προσώπων, με μολύβια, κραγιόνια και μελάνια, έως τα της ψηφαρίθμησης, με τέμπερες, υπήρξε θεία χάριτι, ένα πανόραμα όλων των βαθμίδων της έρευνάς του και της ιδιότυπης έκφρασής του. Η Θεσσαλονίκη, μιλούσε για την έκθεση των Πατρών και οι Θεσσαλονικείς της Πάτρας, για την προσεγμένη και φροντισμένη παραγωγή της Δημοτικής Πινακοθήκης. Υπήρξαν και αναφορές στον Αθηναϊκό τύπο, ενώ, σύμφωνα με μαρτυρίες, σχολιάστηκε ευμενώς, ιδιαίτερα στους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της συμπρωτεύουσας. 

Από αριστερά: Δημήτρης Παπανικολάου, Δημήτρης Βλαχοδήμος, Αθηνά Σχινά 

Ήταν μια περιπέτεια, με αίσιο τέλος, και για μένα μια μαθητεία, καθώς για δύο ώρες πριν παρουσιαστεί η έκθεση και δύο ώρες με το τέλος της, είχα την τύχη και την τιμή, να με δεχτεί ο κυρ Νίκος στο σπίτι του και να μου μιλά ενθουσιωδώς επί παντός επιστητού. Δεν έκανα ποτέ δεύτερες σκέψεις και πήγαινα πάντα «γυμνός» χωρίς να σημειώνω τίποτα. Εδώ, βέβαια, τίποτα δεν μπορούσε να προκαθοριστεί, ακόμα και αν το ήθελες. Δύο φορές επιχείρησα να τον ρωτήσω κάτι που αφορούσε την έκθεση, ώστε να έχω τη σύμφωνη γνώμη του και το προσπέρασε με ένα νεύμα ελευθερίας και αποδοχής, συνεχίζοντας να μου αφηγείται ό,τι τον επηρέασε και τον συνείχε. Ο λόγος του ήταν χειμαρρώδης και ανέφερε γνωστά και άγνωστα για μένα στοιχεία, από τη λογοτεχνία, το Βυζάντιο, το Άγιο Όρος, τον Τζόυς, αλλά και τον δικό μας Νίκο Καχτίτση. Μου έκανε εντύπωση ότι τον είχαν επηρεάσει οι εκ βορρά συγγραφείς, Σουηδοί αν θυμάμαι και η απογοήτευσή του «από πρόσωπα και πράγματα» και το όλο κλίμα της εποχής, τον έστρεψαν στην Ορθοδοξία, εμποτίζοντας το πνεύμα του και στον εσωτερικό μονόλογο, ως τρόπο σκέψης-έκφρασης, ιδιαίτερα μετά τις σπουδές και την παραμονή του στο Στρασβούργο. Καθόμαστε σε δύο καναπέδες, απέναντι από το γραφείο του και δίπλα σχεδόν από ένα ξύλινο έπιπλο, εκεί όπου είχε φωτογραφηθεί για το αφιέρωμα-μονόλογο, τ.33, 1988, στο περιοδικό «Το Τέταρτο», του Μάνου Χατζιδάκι και στον δημοσιογράφο Εμμανουήλ Μ. Αναγνωστάκη».



Ο Δημήτρης Παπανικολάου εμπιστεύτηκε στην Ιδιωτική Οδό και τρεις ανέκδοτες φωτογραφίες του μακαριστού κυρ Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, "όλες ακριβά δώρα του φιλολόγου Δημήτρη Βλαχοδήμου", όπως μας είπε. 
Η πρώτη φωτογραφία, είναι στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στην κληματαριά της Αγιορείτικης Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, με μοναχούς και προσκυνητές,
Η επόμενη είναι από την αγαπημένη του γωνιά με τις εικόνες, όταν είχε αποθάνει και η τελευταία με το σκήνωμά του, από την εξόδιο ακολουθία στο Αγιορείτικο μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το γυναικείο Μοναστήρι στην Ορμύλια Χαλκιδικής, όπου και ετάφη, κατ’ επιθυμία του.


Ευχαριστώ θερμά τον Δημήτρη Παπανικολάου γι’ αυτό το ταξίδι μνήμης στον κόσμο του Πεντζίκη, τον οποίο ευτύχησα να ακούσω από κοντά σε διάλεξή του στην Αθήνα, σαν ήμουν φοιτητής, στο Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, στην Πλάκα, που δεν υπάρχει πιά…
Ο Πεντζίκης ανήκει στην προσωπική μου μυθολογία. Όχι ως ένας χριστιανός τεχνίτης, αλλά ως ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. 
Και για να τον θυμηθούμε: "Εγώ δεν πιστεύω στην απομυθοποίηση - γιατί ο μύθος είναι η ανέκαθεν αλήθεια."

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΝΑΣ ΕΥΓΕΝΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ


Θωμάς Ταμβάκος
Μουσικογράφος-κριτικός-ερευνητής-συγγραφέας
Επίτιμο μέλος Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών

Αδόκητος είναι ο χαμός του Δημήτρη Δημακόπουλου ενός από τα μεγαλύτερα ταλέντα στον χώρο της λόγιας μουσικής δημιουργίας και της μουσικοπαιδαγωγικής (η ψυχή του Μουσικού Σπουδαστηρίου Αμαλιάδας), από τους καλύτερους μουσικούς επίσης στην Ηλεία (πιανίστας) με πανελλήνιες διακρίσεις, σε ηλικία 52 ετών (18.3.1965-30.4.2017) και μετά από σκληρή και άνιση μάχη με την ασθένειά του (όγκος στον εγκέφαλο). Ωστόσο, το έργο που άφησε πίσω του είναι τεράστιο. Και ακόμα περισσότερο, άφησε εκατοντάδες παιδιά και ενήλικες στους οποίους "…μετέδωσε κομμάτια από την ψυχή του», τους ενέπνευσε και τους κληροδότησε την αγάπη για την τέχνη της μουσικής."
Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του με μαθήματα πιάνου σε ηλικία 7 ετών στο Εθνικό Ωδείο Αμαλιάδας. Ήταν επίσης μέλος (της χορωδίας "Θεία Οικοδομή" που διηύθυνε ο πατέρας του Θεόδωρος Δημακόπουλος και της μικτής χορωδίας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αμαλιάδας (ως πιανίστας). Συνέχισε με σπουδές πιάνου και θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με την Κ. Τρούλλη και τον Δ. Δραγατάκη και τις περάτωσε το 1987 με αντίστοιχα διπλώματα και Α’ βραβείο. Σπούδασε επίσης στη Μαθηματική Σχολή του Ε.Κ.Π.Α. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές με μαθήματα σύνθεσης με τον Θ. Αντωνίου και τις περάτωσε με αντίστοιχο δίπλωμα. Στα νεανικά του χρόνια επίσης, θαυμαστής του συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής E.Morricone, άρχισε να πειραματίζεται στην ορχηστρική σύνθεση με συνθετητές, sequensers, ηχητικά συστήματα και μουσική τεχνολογία.
Παρακολούθησε σεμινάρια: μουσικοπαιδαγωγικά του συστήματος Kodaly, διεύθυνσης χορωδίας, διδασκαλίας σύνθεσης σε μικρούς μαθητές, διδασκαλίας πιάνου, μουσικοψυχολογίας, μουσικοθεραπείας και σύνθεσης.
Εργάστηκε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών (παράρτημα Π. Φαλήρου [1986-93]) και στη Σχολή Έντεχνης Μουσικής ως καθηγητής πιάνου, και επίσης στο Δημοτικό Ωδείο Αμαλιάδας ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής και καθηγητής θεωρητικών. Έδωσε σειρά ρεσιτάλ σε αίθουσες της Αθήνας και στην Αμαλιάδα. Διηύθυνε τη Μικτή Χορωδία Αμαλιάδας και την Παιδική Χορωδία Δημοτικού Ωδείου Αμαλιάδας. Υπήρξε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Διευθυντών Χορωδιών. Έγραψε τα βιβλία Μεθοδολογία της Θεωρίας της Μουσικής (εκδόθηκε από τις εκδόσεις Βιβλιοπανόραμα, Αμαλιάδα 1997), Συλλογή Χορωδιακών Τραγουδιών (πρόκειται για 22 εναρμονίσεις ελληνικών και ξένων τραγουδιών για τετράφωνη μικτή χορωδία) και Τραγούδια για παιδική χορωδία και Κομμάτια πιάνου για μαθητές, 5 τεύχη (εκδόσεις του Μουσικού Σπουδαστηρίου). Δημιούργησε το Μουσικό Σπουδαστήριο Αμαλιάδας (1993) που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μικρό ελληνικό ElSistema.


Συνέθεσε, μεταξύ άλλων τα έργα: Flute slow για φλάουτο και ορχήστρα εγχόρδων, Σεξτέτο για ενόργανο σύνολο (παρουσιάστηκε στα workshops νέων συνθετών στο Μ.Μ.Α. το 2000), Wind quintet με ατονικό χαρακτήρα, Τρυφερό για κουαρτέτο εγχόρδων, Baroque 1 για ορχήστρα εγχόρδων και τσέμπαλο με τη χρήση αρμονίας και μορφολογικών στοιχείων ενός κοντσέρτου για τσέμπαλο του 17ου αιώνα, Χορός για 2 κιθάρες με ενδιαφέρουσες αποκλίσεις και συγκλίσεις συγχορδιών, Panflute slow για αυλό του Πανός με χαλαρωτικό χαρακτήρα, Ηλεκτρισμό νανούρισμα ενδιαφέρων –αν και πρωτόλειος- πειραματισμός με συνθετικούς ηλεκτρονικούς ήχους, τραγούδια για φωνή και πιάνο και χορωδιακά. Επίσης τα πιανιστικά: 2 σκέρτσα με υφολογική προσέγγιση του τρόπου γραφής του Beethoven, 2 μινουέτα (τονικές ασκήσεις τριμερούς μορφής), Ταραντέλα (χορός γραμμένος για υπερκινητικούς πιανίστες), Αεροπλανικά. Πρόκειται για σειρά δεξιοτεχνικών ασκήσεων πιάνου για προχωρημένους μαθητές, όπως αρπισμοί, σκάλες, συγχορδίες, διασταυρώσεις κ.λπ. Εκδόθηκαν σε βιβλίο με επεξηγήσεις και προτάσεις για διάφορους τρόπους συνοδείας αριστερού χεριού σε τραγούδια και μελωδίες.
Τα τελευταία δύο χρόνια και υπό το βάρος της ασθένειάς του ασχολήθηκε με τη γραφή συλλογής μικρών αυτοσχέδιων κομματιών για πιάνο με τίτλο Μινιατούρες. Πρόλαβε να ολοκληρώσει 26 από αυτές.
Με τα έργα του Textures (Υφές) για ορχήστρα (2000. Επιτυχής πενταμερής προσπάθεια εκμετάλλευσης των ηχοχρωμάτων της συμφωνικής ορχήστρας με σειραϊκό χαρακτήρα και αναφορές στον Messiaen και τον Αντωνίου) και Πολυδάκρυτε Άρη... (χορικό από τις Φοίνισσες του Ευριπίδη) για φωνητικό σύνολο πήρε το 1ο και το 3ο βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό σύνθεσης (2002 και 2003 αντίστοιχα).
Ήταν πραγματικά σπάνιος άνθρωπος και εξαιρετικός μουσικός, με πολύ χαμηλό προφίλ. Από νωρίς είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με κάθε λογής ματαιοδοξία. Τον ενδιέφερε μόνο η αλήθεια των πραγμάτων, την οποία υπηρέτησε με πρωτοφανή φυσικότητα και υπομονή, όπως έγραψε ο επιστήθιος φίλος του, ο μουσικός Παναγιώτης Ανδριόπουλος στο ιστολόγιό του Ιδιωτική Οδός.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο Περιοδικού της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών  ΠΟΛΥΤΟΝΟν Νο 84 - 85 Μάρτιος 2018. 
Πρόκειται για τελευταίο τεύχος του Α’ κύκλου του περιοδικού που έκλεισε 14 χρόνια κυκλοφορίας.


Related Posts with Thumbnails