Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

H "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑ" (CARNAVAL) ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Από το πρόγραμμα της συναυλίας της Ορχήστρας των Χρωμάτων της 28-3-1990

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Στις 28 Μαρτίου 1990, ημέρα Τετάρτη, παρακολούθησα στο ΠΑΛΛΑΣ την 4η συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων, της νεοϊδρυθείσης τότε ορχήστρας από τον Μάνο Χατζιδάκι (Νοέμβριος 1989) που τάραξε τα νερά των μουσικών πραγμάτων της χώρας.
Το πρόγραμμα της συναυλίας ανατρεπτικό. Στο πρώτο μέρος Το βόδι πάνω στα κεραμίδια του Μιγιώ και 4 άριες με τον τενόρο Σώτο Παπούλκα. Στο δεύτερο μέρος η Ελληνική Αποκριά, σουίτα μπαλέτου του Μίκη Θεοδωράκη.
Έμεινα άναυδος με την Ελληνική Αποκριά ή Carnaval του Θεοδωράκη. Έργο που άρχισε να γράφεται το 1947, όταν ο συνθέτης ήταν εξόριστος στην Ικαρία, και ολοκληρώθηκε το 1953 με αφορμή τον ομώνυμο μύθο που εμπνεύστηκαν ο Βασίλης Ρώτας και ο Σπύρος Βασιλείου (μια απλή ερωτική ιστορία από την Αποκριά στην Παλιά Αθήνα) και απέδωσε το Ελληνικό Χορόδραμα της μεγάλης χορογράφου Ραλλούς Μάνου, η οποία χόρεψε και τον κύριο ρόλο. Η χορεύτρια και μετέπειτα χορογράφος Ντόρα Τσάτσου ερμήνευσε το ρόλο του Παιδιού της ταβέρνας. 
Ο Θεοδωράκης βασίστηκε για το έργο, στα σχέδια που είχε ήδη κάνει όταν ήταν εξόριστος στην Ικαρία. Τότε που τον είχαν εντυπωσιάσει τα λαϊκά τραγούδια που τραγουδούσαν οι συνεξόριστοί του, και ιδιαίτερα ο «Ανδρέας Ζέππος», ένα δημοφιλές τραγούδι του μικρασιάτη Γιάννη Παπαϊωάννου. Πράγματι, το θέμα του τραγουδιού αυτού κυριαρχεί στο «Μεγάλο Χορό». Σημειώνουμε ότι το τραγούδι αυτό άρεσε πολύ και στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος μας έδωσε μια ορχηστρική διασκευή του στις "Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη". 
Όμως από κει και πέρα, όλα τα υπόλοιπα μελωδικά θέματα μπορούν να θεωρηθούν σαν προαναγγέλματα της μετέπειτα τραγουδιστικής του περιόδου. Με το ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ο Θεοδωράκης επιχειρεί για πρώτη φορά να «ντύσει» νεοελληνικές μελωδίες και χορούς με συμφωνικά ορχηστρικά χρώματα. Αργότερα θα χαρακτηρίσει την προσπάθειά του αυτή σαν «μετασυμφωνική» μουσική. Δηλαδή αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της λαϊκής και της έντεχνης μουσικής. 

Μακέτα του σκηνικού και κοστουμιών του Σπύρου Βασιλείου
Δομημένο, λοιπόν, με συνιστώσες του λαϊκού και του δημοτικού μας πολιτισμού, το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Όπερα της Ρώμης το 1954. Το Ελληνικό Χορόδραμα, που έκλεινε τότε τρία χρόνια ζωής, έδωσε τρεις παραστάσεις στην Όπερα της Ρώμης, ύστερα από επίσημη πρόσκληση της Ιταλικής Κυβέρνησης. Μαζί με τις επαναλήψεις των χοροδραμάτων του Μάνου Χατζιδάκι (καλλιτεχνικού διευθυντή του Ελληνικού Χοροδράματος) Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές και Το Καταραμένο φίδι, παρουσιάστηκε και η Ελληνική Αποκριά, που ήταν η δεύτερη συνεργασία του Μ. Θεοδωράκη με το Ελληνικό Χορόδραμα (η πρώτη ήταν το 1952 με το Ορφέας και Ευρυδίκη). Την ορχήστρα διηύθυνε ο Ανδρέας Παρίδης. Υπάρχει μια ιστορική ηχογράφηση του 1954, υπό τον Ανδρέα Παρίδη. 
Το έργο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έκτοτε δόθηκε σε πολλές παραστάσεις στην Αθήνα. Με τη μορφή της συμφωνικής σουίτας παίχτηκε τον ίδιο χρόνο από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στην αίθουσα « Ορφεύς», πάντοτε υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Παρίδη.


Μ. Θεοδωράκης, Ανδρέας Παρίδης, Μ. Χατζιδάκις
Ρώμη  1954

Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει για εκείνη την εποχή:
"Νομίζω ότι ο Μάνος βρήκε τότε, στη δεκαετία του ’50, τον δρόμο του που αργότερα θα γινόταν και δικός μου δρόμος. Το θέατρο, το Ελληνικό Χορόδραμα και αργότερα ο κινηματογράφος τον βοήθησαν να λυτρωθεί από τις φαντασιώσεις των προτύπων της ευρωπαϊκής μουσικής και να ακολουθήσει έναν δρόμο μοναδικό, προσωπικό, πρωτότυπο και βαθιά ελληνικό. Ο Καραγκιόζης ήταν ένα καθαρό αριστούργημα γεμάτο μελωδικές ιδέες, η μια πιο φωτεινή απ’ την άλλη, και ρυθμικές παραλλαγές γεμάτες πρωτοτυπία και λάμψη. H πρώτη γραφή του για πιάνο ήταν για μένα και η πιο γνήσια και αποκαλυπτική. Όταν ακολούθησε η ενορχήστρωση, τότε άρχισαν και τα προβλήματα που παραμένουν άλυτα έως σήμερα. Πώς μπορείς να ενορχηστρώσεις ένα καθαρά ελληνικό έργο χωρίς να προδώσεις τον βαθύτερο χαρακτήρα του;
Στο μεταξύ η δική μου αγωνία συνεχιζόταν παίρνοντας όλο και πιο δραματική μορφή για μένα. Με το ένα μάτι στη Δύση και με το άλλο στην Ελλάδα… Τι να κάνω; Πώς να το κάνω; Πώς να συνδυάσω, πώς να παντρέψω αυτούς τους δύο κόσμους;

φωτογραφία από την παράσταση του Ελληνικού Χοροδράματος με την Ελληνική Αποκριά (1954)
Όταν άκουσε ο Χατζιδάκις τη δική μου Ελληνική Αποκριά τον είδα με μεγάλη μου ανακούφιση να συμφωνεί. Άλλωστε το έπαιζε συχνά με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και είχε κάνει απόπειρες να ολοκληρώσει μια ηχοληψία όπως ο ίδιος την ήθελε: με τελειότητα. Τι ήταν εν τέλει το έργο αυτό; Νομίζω μια πρόταση για ενορχήστρωση ενός καθαρά ελληνικού μουσικού υλικού…
Ευτύχησα να είμαι μαζί του στην Όπερα της Ρώμης στα 1954, όταν ο Ανδρέας Παρίδης διηύθυνε με τους Ιταλούς μουσικούς τον Καραγκιόζη και την Ελληνική Αποκριά. Βγαίναμε και οι δύο για πρώτη φορά στην εμβληματική Ευρώπη των μεγάλων συμφωνιστών! Την επομένη εγώ θα πήγαινα στο Παρίσι να δαμάσω επιτέλους τα φαντάσματα της συμφωνικής μουσικής που με βασάνιζαν, ο δε Μάνος θα γύριζε στην Ελλάδα ακολουθώντας έναν δρόμο που ο ίδιος είχε στρώσει και που θα είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση μιας κορυφής που ήταν ίσως η πιο ψηλή για όλους μας: το Ελληνικό Τραγούδι". (εφημ. Το Βήμα, 15-6-2003).




Ο Μάνος Χατζιδάκις στο πρόγραμμα εκείνης της συναυλίας της 28ης Μαρτίου 1990, οπότε και διηύθυνε την Ορχήστρα των Χρωμάτων στην Ελληνική Αποκριά σημείωνε:
"Η Ελληνική Αποκριά είναι γέννημα μιας περιθωριακής ευαισθησίας που έμελλε να σφραγίσει τον τόπο εδώ και 40 χρόνια, σε πείσμα των κρατούντων και των εμπόρων" Και σχολιάζοντας στη συνέχεια τα μέρη του έργου γράφει για την "Καμήλα": "Μες στην οποία υπάρχει το υπέροχο θέμα του σαξοφώνου που το έκλεψα συνειδητά για να γράψω το τραγούδι μου Το πέλαγο είναι βαθύ, πιστεύοντας όπως ο Στραβίνσκυ πως ...οι μεγάλοι κλέβουν ενώ οι μέτριοι μιμούνται".
Και καταλήγει ο Χατζιδάκις: "Οφείλω να ομολογήσω ότι κατέχομαι από ιδιαίτερη συγκίνηση που παρουσιάζω απόψε αυτό το έργο του Μίκη. Είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου".

Το 2005, χρονιά κατά την οποία γιορτάστηκαν τα 80χρονα του Μίκη, η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τον Μίλτο Λογιάδη ερμήνευσε, στο πλαίσιο συναυλιών (στο Μέγαρο Μουσικής) με Συμφωνικά έργα του Θεοδωράκη, και την Ελληνική Αποκριά, που τόσο αγαπούσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Αυτή η εκτέλεση κυκλοφόρησε και σε ψηφιακό δίσκο (Legend). 
Παραθέτουμε εδώ κάποια αποσπάσματα από το έργο, τα μέρη του οποίου είναι τα εξής:


Overture (Εισαγωγή) 
Men ’ s Dance (Ανδρικός χορός) 
Grand Dance (Μεγάλος Χορός) 
Erotic Dance (Ερωτικός Χορός) 
Divertimento (Ντιβερτιμέντο) 
Three Carnival Dances (Τρεις Χοροί του Καρναβαλιού) 
α. Maypole (Γαϊτανάκι) 
β. Little Horse (Αλογάκι) 
γ. Camel (Καμήλα) 
Girl ' s Dance (Χορός της Κοπέλας) 
Finale (Φινάλε)


Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑ (CARNAVAL) παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1957 με τη Συμφωνική Ορχήστρα του B.B.C. υπό τη διεύθυνση του Collin Davis. 
Παραθέτουμε ένα μέρος της ιστορικής εκείνης ερμηνείας (πριν 60 χρόνια). 



Πολλά από τα μέρη του έργου αυτού ο συνθέτης τα ενσωμάτωσε στο μπαλέτο ΖΟΡΜΠΑΣ, στα 1988, κατά την επιθυμία του χορογράφου Lorca Massine και της Arena di Verona, που ήθελαν να αποτελείται από τους πιο λαμπρούς χορούς και τραγούδια του Θεοδωράκη.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΑ ΨΩΜΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ΦΩΤΟ)


Για πρώτη φορά μετά από χρόνια ο επαναδραστηριοποιηθείς Μορφωτικός Σύνδεσμος Υψωμαθείων διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία την αποκριάτική του συνεστίαση, κατά την οποία τον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας εκπροσώπησε ο Τριτεύων κ. Νήφων. 
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Κοντοσκαλίου, προεξάρχοντος του Σεβ. Επόπτου της Περιφερείας Σηλυβρίας Μαξίμου, στην πρόσφατα ανακαινισμένη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων της Κοινότητας Κοντοσκαλίου. Οι άνω των 120 συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τα πλούσια εδέσματα που ετοίμασαν οι κυρίες του Συνδέσμου, ενώ μουσικό συγκρότημα εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία τραγούδια από ευρύ μουσικό ρεπερτόριο. 


Οι αδελφοί μας ομογενείς από την Πόλη και την Ελλάδα είχαν την ευκαιρία να διασκεδάζουν και να ξεφαντώσουν για ένα τετράωρο χορεύοντας και τραγουδώντας. Έκπληξη αποτέλεσε το γεγονός ότι μετά από κάποια ώρα συμπολίτες μας τραγούδησαν οι ίδιοι με μεγάλη επιτυχία λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια. Η όλη εκδήλωση μας ξαναζωντάνεψε μνήμες από τα φημισμένα παλιά Ψωμαθιανά γλέντια. Ακολούθησε λαχειοφόρος με πολλά και πλούσια δώρα, τα οποία εξέπληξαν ευχάριστα. Η επιτυχία της εκδήλωσης και η μεγάλη συμμετοχή μας κάνει να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για το αντίστοιχο Πασχαλινό γλέντι. 
Για την επιτυχία της οργάνωσης εκφράζονται ευχαριστίες στον Σεβ. Επόπτη μας, για την εμπνευσμένη του καθοδήγηση, στους Κληρικούς της Περιφερείας μας για τη σταθερή τους υποστήριξη στις δράσεις μας, στα μέλη και τις κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου μας, τα οποία με αυταπάρνηση πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους και στους υπολοίπους εθελοντές, καθώς και στην έντιμη Επιτροπή και τον Πρόεδρο Αναστάσιο Χονδρόπουλο, που συνέβαλαν στη διοργάνωση της εκδήλωσης. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αρτακηνός καλλιτέχνης Γεώργιος Κεβρεκίδης φιλοτέχνησε έργο ειδικά για την εκδήλωση. Κατά την ημέρα αυτή θα ήταν αδύνατο να ξεχάσουμε τους ξενιτεμένους αδελφούς μας Ψωμαθιανούς, Κοντοσκαλιανούς και Βλαγκιώτες, τους οποίους και αναμένουμε κοντά μας στο επόμενο γλέντι μας.
Από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: "Καλλιτέχνες της Ρωσικής Εμιγκράτσιας στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου"


Σήμερα, Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017, παρουσιάστηκε το βιβλίο «Καλλιτέχνες της Ρωσικής Εμιγκράτσιας στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου - Άγνωστες πτυχές της Ελληνικής Μουσικής Ιστορίας»  του Valeriy Ismagilov. 
Η σχετική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπενετάτου στο Παλαιό Ψυχικό. 
Ο Valeriy Ismagilov, Δρ Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, γεννήθηκε στη Ρωσία και ζει στο Ψυχικό. Αποφοίτησε από τη Σχολή Πιάνου του Κρατικού Ωδείου Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, αποκτώντας το δίπλωμα σολίστ, παιδαγωγού και συνοδού πιανίστα για σύνολα μουσικής δωματίου και λυρικού τραγουδιού. 
Στην μελέτη που παρουσιάστηκε απόψε, ο Ismagilov, αναφέρεται διεξοδικά στους μουσικούς από τη Ρωσία, οι οποίοι κατά την περίοδο του μεσοπολέμου διακρίθηκαν σε όλες τις σφαίρες της μουσικής της Ελλάδας, είτε λόγιας είτε ελαφράς: υπήρξαν λαμπροί πιανίστες, διηύθυναν τη συμφωνική ορχήστρα, πρωταγωνιστούσαν στο λυρικό θέατρο, συνέθεταν μουσική που εμπλούτισε την ελληνική μουσική φιλολογία, έγραφαν άρθρα για τα εκπαιδευτικά και τα καλλιτεχνικά προβλήματα του τόπου, άνοιγαν τις Ανώτερες Μουσικές Σχολές και γαλούχησαν μια πλειάδα διακεκριμένων Ελλήνων μουσικών. 
Για το βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πελασγός το 2016, μίλησαν οι: 
- Νίκος Μαλλιάρας, καθηγητής ιστορικής μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
- Δημήτρης Μπαλτάς, Δρ Φιλοσοφίας 
Σταύρος Κιβωτίδης, αρχισυντάκτης του περιοδικού «Ελληνο-Ρωσικό Πανόραμα». 
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μια μικρή συναυλία (πιάνο-φωνή), κατά την οποία παρουσιάστηκαν χαρακτηριστικά έργα της εποχής των Ν. Μέτνερ, Α. Σκριάμπιν και Σ. Ραχμάνινοφ, με συμμετοχή της σοπράνο Eλλήνας Ιωαννίδου. Στο πιάνο ήταν ο Valeriy Ismagilov. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία του Δημήτρη Μπαλτά, ο οποίος είχε γράψει και στην Ιδιωτική Οδό για το βιβλίο. Δείτε την σχετική ανάρτηση εδώ




Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΑΡΑ (1934-2017)


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Τον Οκτώβριο του 2008 επισκέφθηκα την έκθεση Ιστορώντας μορφές με έργα του Δημήτρη Μυταρά στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β&Μ Θεοχαράκη. Ξεχώριζε φυσικά η "δέησή" του! Μια εγκατάσταση με θέμα «Παναγία η Καταφυγιώτισσα» που την πρωτοπαρουσίασε εκεί και ήταν το εκκλησάκι που ζωγράφισε στο Σούνιο το 2006, πανομοιότυπο σε φυσικό μέγεθος. 
Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που διάσημος έλληνας ζωγράφος αγιογράφησε την μικρή αυτή εκκλησία στο 58ο χιλιόμετρο Αθηνών - Σουνίου, στην Παλαιά Φώκαια. Ο ίδιος εξήγησε το εγχείρημά του: 
«Δεν είμαι αγιογράφος. Θα ήταν λάθος να ακολουθήσω το τυπικό του Διονυσίου εκ Φουρνά. Όμως η ζωγραφική μου είναι κοντά στην ουσία της παράδοσης. Η βυζαντινή τέχνη είναι μια πολύ μεγάλη τέχνη. Εξελίχθηκε από την αρχαία ελληνική ζωγραφική, τα πορτρέτα φαγιούμ, και προωθήθηκε από το θεοκρατικό σύστημα του Βυζαντίου στη διαμόρφωση ενός ύφους διαφορετικού, που επηρέασε την Αναγέννηση. Είναι η ζωγραφική καταγωγή μας, γιατί υπακούει στο ελληνικό φως. Οι σκιές είναι θερμές, τα φώτα ψυχρά. 
Ο τρόπος που αναλύει το περιβάλλον και την παράθεση των χρωμάτων πέρασε και στη σημερινή ζωγραφική. Το ελληνικό φως είναι διαφορετικό. Δίνει την αίσθηση του χρυσού και κάνει τα αντικείμενα τρεις φορές πιο φωτεινά. Ζωγράφισα ό,τι έβλεπα γύρω μου και με συνέπεια στη βυζαντινή άποψη ως προς το χρωματολόγιο, όχι ως προς το θεματολόγιο».


«Αγιογράφος δεν είμαι», ξαναλέει ο ζωγράφος. «Το έφτιαξα όπως το ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Έβαλα ένα μάτι που βλέπει ο Θεός και ζωγράφισα τον Χριστό και την Παναγία. Και τεράστιους αγγέλους. Μπήκε ένας δεσπότης στο εκκλησάκι και μου είπε: “κ. Μυταρά, είστε καλά; Τι κάνετε; Πού είναι το τέμπλο; Οι άγιοί μας;”. Ήταν τόσο φοβισμένος, σαν να είχε δει τον διάβολο! Εγώ έτσι είδα τον Θεό. Τον Θεό τον βλέπω γύρω μου στη φύση! Ο Θεός καταγράφεται στον χώρο!», λέει ο ζωγράφος. 
Πέρα από τη βυζαντινή παράδοση, στο εκκλησάκι υπάρχουν μόνο δύο εικόνες στο τέμπλο, του Χριστού και της Παναγίας, που είναι αγκαλιασμένοι – θα λέγαμε - από φτερωτούς ανθρώπους. Δεν υπάρχουν άγιοι, παρά μόνο ζωγραφισμένες μορφές που πετούν, ανάμεσα σε πουλιά και φυτά της Αττικής. Είναι μορφές-άνεμοι «που κουβαλούν τον πόνο της ανθρώπινης μοίρας». 
Ή όπως θα ‘λεγε κι ο Ελύτης στο Δοξαστικόν: 
Οι σημάντορες άνεμοι που ιερουργούνε 
που σηκώνουν το πέλαγος σα Θεοτόκο 
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια 
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται 
Λέει πάλι ο Μυταράς: «Ζωγράφισα το εσωτερικό μιας μικρής εκκλησίας κοντά στο σπίτι μου στο Σούνιο. Βρίσκεται επάνω σε μια μικρή χερσόνησο, όπου η θάλασσα περιβάλλει το χώρο. Πιστεύω ότι αν υπάρχει Θεός βρίσκεται εκεί. Η φύση είναι ζωντανή, γεμάτη σκίνα και άγρια λουλούδια. Οι άνεμοι είναι καθημερινά γύρω σου και αισθάνεσαι την παρουσία τους. Τα πουλιά γεμίζουν τον ουρανό: γλάροι, χελιδόνια, κοτσύφια και σπουργίτια. Όλα αυτά τα ζωγράφισα μέσα στο εκκλησάκι. Προσωποποιημένοι άνεμοι με τα ονόματά τους, δέντρα, καράβια και πουλιά, είναι όλα εκεί.» 
Και πάλι μας παραπέμπει στους ανέμους του Ελύτη: 
Ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής 
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος 
η Τραμουντάνα, η Όστρια 
«Και στη μέση ο Χριστός είναι η δυνατή παρουσία ενός αληθινού νέου, γεμάτου φλόγα επαναστάτη», λέει ο Μυταράς. 


"Aγαπάς, σέβεσαι ορισμένα πράγματα και κάποια στιγμή αρχίζεις να τα ξεχωρίζεις. Τι είναι το ένα; Τι είναι το άλλο; Τι είναι η θρησκεία; Πόσο ουσιαστικό αυτό είναι στη ζωή ενός ανθρώπου; Τι του δίνει ή τι δεν του δίνει; Ο Χριστός μίλησε συγκλονιστικά και πλήρωσε πολύ ακριβά γι' αυτό. Μάταια προσπαθούμε να κάνουμε πράξη το λόγο του. 
Όταν προσφέρθηκα να εικονογραφήσω το εκκλησάκι είπα ότι δεν θέλω χρήματα, όχι για να πάω στον παράδεισο, αλλά για να μη μου επιβάλλουν οι άλλοι τις απόψεις τους. Το αποτέλεσμα μπορεί να ξενίζει, να μοιάζει προκλητικό, όμως το εκκλησάκι αυτό είναι μια προσευχή που πάντα χρωστούσα. Όταν σταθείς εκεί, θα αισθανθείς την επαφή με τον Θεό καθώς φυσούν οι άνεμοι. Δεν είμαι φανατικά χριστιανός, είμαι βαθύτατα χριστιανός. Όλοι οι κληρικοί ας ξαναδιαβάσουν την Καινή Διαθήκη, να δούνε όσα έκανε ο Χριστός, που τα αποσιωπούνε. Ξεχνάνε το "να δίνεις έναν από τους δύο χιτώνες σου". Σήμερα ισχύει το "κάνατε τον οίκο του Θεού, οίκο εμπορίου". 


Δεν ξέρω αν ο Μυταράς ονόμασε την Παναγία «Καταφυγιώτισσα». Δράττομαι της ευκαιρίας, όμως, για δυο λόγια. Το σχετικά σπάνιο για την Παναγία επίθετο «Καταφυγή» προέρχεται από τη βυζαντινή υμνολογία (π.χ. στον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα ψάλλουμε: "Προς τίνα καταφύγω άλλην αγνή;"), στην οποία αναγνωρίζεται και τονίζεται ο καθοριστικός και παρηγορητικός ρόλος της μητέρας του Θεανθρώπου ως σωτήριου καταφυγίου των χριστιανών. Γι’ αυτό και στο πρώτο τροπάριο του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα ψάλλουμε: «Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών…» ή στο μεγαλυνάριο «… προς σέ καταφεύγω την Κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον». 
Η Παναγία η Καταφυγιώτισσα του Μυταρά ας είναι ανεμόεσσα. Κι ψυχή μας «εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας!» (Ελύτης). 


Ο Δημήτρης Μυταράς, έφυγε για την αιωνιότητα σήμερα, Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017.
Ήταν αναμφισβήτητα ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων.
Στο έργο του κυριάρχησαν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του τα θέματα είναι ανθρωποκεντρικά και συχνά προσωπογραφικά. Η αφαιρετική διάθεση, η ελευθερία της γραμμής και οι χρωματικές εντάσεις συνυπάρχουν με την οξύτητα της παρατήρησης, είτε πρόκειται για απεικονίσεις προσώπων είτε άλλων θεμάτων. Είναι καταφανής η βαθύτερη σχέση του με τις παραδοσιακές αξίες της ζωγραφικής.
Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος επιμελήθηκε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, Δίδαξε εσωτερική διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1964-72) και από το 1969 άρχισε να διδάσκει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, όπου εξελέγη καθηγητής το 1977 και διετέλεσε Πρύτανης από το 1982 έως το 1985. Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Το 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.


ΚΟΠΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΝΑΣΕ ΣΕ ΑΝΔΡΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ (ΒΙΝΤΕΟ)


Φίλος αραβόφωνος ορθόδοξος εντόπισε στο διαδίκτυο ταινία αιγυπτιακής παραγωγής για τον βίο μιας Οσίας Μαρίας, η οποία παρουσιάζει εξαιρετική ομοιότητα με τον βίο της Οσίας Μαρίας της μετονομασθείσης σε Μαρίνο (δείτε σχετική ανάρτησή μας εδώ), και ασκησάσης σε ανδρικό μοναστήρι.  
Η Κοπτική παράδοση τοποθετεί τον βίο της συγκεκριμένης Οσίας στον 8ο αιώνα και θεωρεί τόπο καταγωγής της τη  Βιθυνία.
Η ταινία απηχεί την Κοπτική χριστιανική παράδοση και είναι παραγωγή του 2003. 


Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΟΝΑΣΑΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΑΝΔΡΕΣ


Από τον εκδοτικό οίκο Brepols, στη σειρά Studia Traditionis Theologiae εκδόθηκε η διατριβή της Crystal Lynn Lubinsky (Univercity of Edinburgh, 2012), με κεντρικό θέμα τις γυναίκες που μόνασαν μεταμφιεσμένες σε άνδρες. 
H καθηγήτρια στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Ευαγγελία Ν. Αμοιρίδου, σε σχετική βιβλιοπαρουσίαση της παραπάνω διατριβής, καταλήγει ως εξής: 
«Οι Βίοι αγίων, γενικώς, τις τελευταίες δεκαετίες μελετώνται συχνότερα με βάση τις νέες μεθόδους έρευνας και προσεγγίζονται από πολλές, σύγχρονες οπτικές. Με τη διάδοση που γνωρίζουν οι gender studies, είναι αναμενόμενο οι Βίοι των γυναικών που μόνασαν μεταμφιεσμένες σε άνδρες να ανασύρονται από την αριθμητική τους μοναξιά και να γίνονται αντικείμενο μελετών με πολυάριθμες αφετηρίες. Στην ελληνική βιβλιογραφία, εκτός από τη μεταπτυχιακή μελέτη της Ευγενίας Ζούκοβα, Μονάστριες που ασκήτεψαν σε ανδρικά μοναστήρια. Ήγουν Όσιες γυναίκες οπού άθλησαν με ανδρική μοναχική ενδυμασία, Αθήνα 2006 [Εκδ. Αρμός, Υμναγιολογικά κείμενα και μελέτες, 10], η συγκεκριμένη παράδοση δεν έχει μελετηθεί. Αντίθετα, η ξενόγλωσση βιβλιογραφία αριθμεί ήδη σημαντικό αριθμό σχετικών δημοσιεύσεων. Το εδώ παρουσιαζόμενο ενδιαφέρον έργο της Crystal Lynn Lubinsky συνεισφέρει θετικά κυρίως στη διακειμενική γραμματειακή προσέγγιση των Βίων ενός μέρους από τον συνολικό γνωστό αριθμό των γυναικών που μόνασαν ως άνδρες, αυτών που μόνασαν στην περιοχή της Σκήτης (Αίγυπτος) μεταξύ 5ου και 7ου αιώνα. Αναμφίβολα οι συγκεκριμένοι Βίοι προσφέρουν και προσφέρονται για πολλές ακόμη, συνθετικές και πολυεπίπεδες προσεγγίσεις.» 

Crystal Lynn Lubinsky

Παραθέτουμε στη συνέχεια την βιβλιοπαρουσίαση της καθηγήτριας Ευαγγελίας Αμοιρίδου. 


Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Ευχαριστώ θερμά την διακεκριμένη πιανίστρια Βίκυ Στυλιανού, την ξεχωριστή βιολονίστα Τάνια Σικελιανού και την Δάφνη Πανουργιά (απαγγελία στα γαλλικά) για την σύμπραξή τους στην χθεσινή Πατρινή Μουσική Ποιητική Λειτουργία στο AN ART, στην δεύτερη εκδήλωση του κύκλου "Πατρινοί συνθέτες - Πατρινοί ποιητές". 
Ευχαριστώ όσους υποβλήθηκαν στον κόπο και ήρθαν από την Πάτρα για την εκδήλωση, με προεξάρχοντες την συνθέτρια Βάσω Φιλιππαίου, διευθύντρια της Φιλαρμονικής Εταιρείας - Ωδείο Πατρών, και τον ποιητή Δημήτρη Τούλιο. 
Ευχαριστώ όλους όσοι συμμετείχαν ως ακροατές: τον σκηνοθέτη π. Πέτρο Μινώπετρο και τον π. Γρηγόριο Νανακούδη από τις Σπέτσες, την συγγραφέα κυρία Αθηνά Κακούρη, την κυρία Μαίρη Σκλαβούνου, εγγονή του συνθέτη Δημήτρη Λιάλιου και την οικογένειά της, τον Πρόεδρο του Συλλόγου Πατρέων Πρωτευούσης "Ο Πρωτόκλητος Ανδρέας" Θεοδόση Γεωργίου και το μέλος του Δ.Σ. Παναγιώτη Μακρυγιάννη, την γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη, τον υπεύθυνο του "Αρχείου Ελλήνων Μουσουργών" Θωμά Ταμβάκο, τον συνθέτη Γεράσιμο Σκούρη, την αν. καθηγήτρια  της ΑΣΠΑΙΤΕ Κατερίνα Κασιμάτη και όλους τους φίλους που συμμερίστηκαν το πάθος μας για την Πατρινή πολιτιστική δημιουργία, του χθες και του σήμερα. 
Ευχαριστώ από καρδιάς τους Πατρινούς ποιητές και αυτής της βραδιάς, που με εμπιστεύτηκαν.
Ευχαριστώ και τον Ιωάννη Πορφύριο - Καποδίστρια, που κάλυψε εξαίσια για άλλη μια φορά την εκδήλωσή μας με την artwork του, αλλά και το διαδικτυακό κανάλι intv,gr και τον δημιουργό του, παιδικό φίλο Γιώργο Αρβανίτη, για την διαχρονική υποστήριξη. 
Π.Α.Α.


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ AN ART ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ / ΠΟΙΗΤΩΝ


Σήμερα Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 8.30 το βράδυ, με το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) παρουσιάζουμε τη νέα παραγωγή του κύκλου εκδηλώσεων με τον γενικό τίτλο: «ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ». 
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στον Χώρο Τέχνης και Πολιτισμού AN ARΤ, Μονής Αστερίου Τσαγκάρη 4, Αθήνα (Πλάκα). 
Αυτή η πρώτη Πατρινή Μουσική Ποιητική για το 2017, περιλαμβάνει ποιήματα των σύγχρονων πατρινών ποιητών: Σπύρου Βρεττού, Δημήτρη Παπανικολάου, Αντώνη Σκιαθά, Δημήτρη Τούλιου και Γιάννη Χρυσανθόπουλου. 
Κάποια από τα ποιήματα θα ακουστούν και στα γαλλικά, σε μετάφραση του δόκιμου μεταφραστή Michel Volkovitch, από την "Ανθολογία Νεοτερικής Ποίησης στην Πάτρα", που είχε επιμεληθεί ο φιλόλογος Άρης Δρουκόπουλος και είχε εκδοθεί στο πλαίσιο της διοργάνωσης "Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006". 
Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν έργα για βιολί και πιάνο, για σόλο βιολί και σόλο πιάνο των πατρινών συνθετών: Δημήτρη Λιάλιου (1869-1940), Θεόφιλου Κάββουρα (1930-1974), Ανδρέα Νεζερίτη (1897-1980) και των σύγχρονων συνθετριών Τάνιας Σικελιανού και Βασιλικής Φιλιππαίου. 
Ερμηνεύουν: 
Τάνια Σικελιανού, βιολί 
Βίκυ Στυλιανού, πιάνο 
Δάφνη Πανουργιά, απαγγελία στα γαλλικά 
Γενική επιμέλεια – απαγγελία: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος
Παραθέτουμε στη συνέχεια το αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης. 


ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ


Αύριο Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 στο AN ART στην Πλάκα (Μονής Αστερίου 4) στις 8.30 το βράδυ, θα πραγματοποιηθεί η νέα εκδήλωσή μας στο πλαίσιο του κύκλου «Πατρινοί συνθέτες – Πατρινοί ποιητές», που διοργανώνουμε ως Καλλιτεχνικό Σύνολο «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ». 
Ανθολογούμε και ποιήματα του Γιάννη Χρυσανθόπουλου, από τις συλλογές «Το σώμα του Ιουλίου» (1999), «Μικρή Συλλογή» (2001), «Το λίγο περίσσευμα» (2011). 
Ο Γιάννης Χρυσανθόπουλος γεννήθηκε στην Περιστέρα Πατρών στις 3 Ιουνίου 1958. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτικός Μηχανικός στην Πολυτεχνική σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Ασκεί το επάγγελμα του οικονομολόγου στην Πάτρα , όπου και κατοικεί. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: «ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ» Διάττων (1999), «ΜΙΚΡΗ ΣΥΛΛΟΓΗ» Διάττων (2001) και «ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ» Διαπολιτισμός (2011). Σχεδόν όλα τα ποιήματά του έχουν ανθολογηθεί. Έχει γράψει δεκάδες κείμενα για ποιητές και πεζογράφους, τα οποία είναι δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά και στον ημερήσιο Αθηναϊκό τύπο. Μία από τις τελευταίες δημοσιεύσεις του είναι ένα εκτενές κείμενο για τον λογοτέχνη Σωτήρη Πατατζή (στο περιοδικό τέχνης και λόγου "Νησίδες", Φθινόπωρο 2015). 
Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα ποίημά του από τη συλλογή «Το λίγο περίσσευμα» (Εκδόσεις Διαπολιτισμός, Πάτρα 2011). 


ΜΕ ΤΑ ΠΕΤΕΙΝΑ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ
Συνοδεία των βημάτων της νύχτας 
έκανα την ανάγνωση και τη γραφή της λύπης 
που κυλούσε στα μάτια σου.

Φωνές νυχτόβιων εντόμων μάτισα 
και νότες και χρώματα ουράνια τόξα 
και τραγούδησα το σκοτάδι 
με τ' αηδόνι των χαμένων ανοίξεων. 

Στη λησμονημένη χώρα πέρασες ύστερα 
για να ξαναβγείς στο νοτιά
με τα πετεινά τ' ουρανού 
ανυπεράσπιστη. 
Και γύρισες την ώρα της θάλασσας 
στ' ακρογιάλι που ζήσαμε. 

Ξεμακραίνουν όμως τα όνειρα 
και πώς να ξεδιψάσουμε τα λόγια μας 
όταν οι άνεμοι σιωπούν.

ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΥΛΙΟΣ


Αύριο Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 στο AN ART στην Πλάκα (Μονής Αστερίου 4) στις 8.30 το βράδυ, θα πραγματοποιηθεί η νέα εκδήλωσή μας στο πλαίσιο του κύκλου «Πατρινοί συνθέτες – Πατρινοί ποιητές», που διοργανώνουμε ως Καλλιτεχνικό Σύνολο «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ».
Ανθολογούμε και ποιήματα ενός νέου στην ποίηση, του εκπαιδευτικού Δημήτρη Τούλιου. 
Μόλις πριν ένα χρόνο, τον Φλεβάρη του 2016 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή «παθητικό κάθισμα» από τις εκδόσεις «χαραμάδα». 
Έχει συμμετοχές σε ανθολογίες ποίησης και διηγήματος και διακρίσεις σε ποιητικούς διαγωνισμούς, ενώ ερασιτεχνικά - όπως λέει ο ίδιος - καταπιάνεται με μελοποιήσεις ποιημάτων.
Η ποίησή του είναι -ας πούμε - σεμνή, μα και δυναμική ως προς τις εικόνες και τα νοήματα, που δεν κραυγάζουν αλλά υπαινίσσονται.
Στην εκδήλωσή μας θα διαβάσουμε ποιήματα από το "παθητικό κάθισμα" και δυο ανέκδοτα.

Δις(εκατομμύρια) εξαμαρτείν 

Το παραδέχομαι… «Ουκ ανδρός σοφού.» 
Ξανά το ίδιο λάθος: 
Να’μαι ο εαυτός μου ο αδόκιμος 
ή ο δόκιμος οικείος τους εαυτός. 
Με τα επαναλαμβανόμενα ανασφαλή μου βήματα, 
και τις επιλογές μου τις προβλέψιμες 
κατόρθωσα να κινούμαι σε υπόγειους συσχετισμούς 
με σημαία το απίθανο της συνεννόησης, 
ίσως και την αμηχανία που πια της έχω βάλει μηχανή. 
Δεν θα ισχυριστώ ότι τα αντιλαμβάνομαι όλα, 
αφού στην αρχή πάντα πιέζω το λάθος κουμπί 
από λαχτάρα να μη συμμετέχω 
στο σκοτεινό αυτό καθημερινό παραλήρημα 
των εαυτών, 
που προδικάζουν 
Εαυτόν.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΜΠΑΛΕΤΟ "Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ" (THE PRODIGAL SON) ΤΟΥ ΣΕΡΓΚΕΪ ΠΡΟΚΟΦΙΕΦ

Οι πρώτοι διδάξαντες: Felia Doubrovska and Serge Lifar  (1929)

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Sergei Prokofiev (1891-1953): The Prodigal Son, Ballet in Three Scenes, Op 46. 
Ένα από τα περίφημα μπαλέτα που συνέθεσε ο Σεργκέι Προκόφιεφ (1928-29) και χορογράφησε ο θρυλικός Ζορζ Μπαλανσίν (1904 - 1983). 
Το μπαλέτο Άσωτος υιός, σε τρεις σκηνές, είναι από τις πρώτες δημιουργίες του Μπαλανσίν (1929) και η τελευταία του για τα Ρωσικά Μπαλέτα του Ντιάγκιλεφ. 
Το μπαλέτο αφηγείται με τον δικό του τρόπο την παραβολή του ασώτου υιού της Καινής Διαθήκης. Το λιμπρέτο στηρίζεται στην σχετική διήγηση του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Ο άσωτος γιος, μετανοώντας για την έκλυτη ζωή του, που την πέρασε συντροφιά με τη λάγνα Σειρήνα και τους μέθυσους φίλους του, επιστρέφει γονυπετής στο πατρικό του, όπου τον υποδέχεται με ανοιχτή αγκαλιά ο γέροντας πατέρας του. 
Η πρεμιέρα του έργου πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 21 Μαΐου 1929, στο Θέατρο Σάρα Μπερνάρ, στο Παρίσι. Η πρεμιέρα στο θέατρο Mariinsky της Αγίας Πετρούπολης έγινε 72 χρόνια μετά! Στις 14 Δεκεμβρίου 2001.

Από το ανέβασμα του Ασώτου υιού στο Mariinsky (2013)

Η επιστροφή του Ασώτου στην Αγία Πετρούπολη είχε μεγάλη σημασία. Για πρώτη φορά, ένα μπαλέτο της πιο ριζοσπαστικής περιόδου του Saisons Russes του Diaghilev επέστρεφε στη σκηνή του Θεάτρου Mariinsky, σπάζοντας τα δεσμά κάθε καλλιτεχνικής και ιδεολογικής λογοκρισίας, που επικρατούσε στην τότε Ρωσία. 
Με την επιστροφή του Ασώτου στο Θέατρο Mariinsky και την παραγωγή του με νέους χορευτές, άρχισε να αποκαθίσταται μια αντικειμενική εικόνα της εξέλιξης του μπαλέτου στον 20ο αιώνα. 
Αξίζει να σημειωθεί πως στις 30 Απριλίου 2013 η σπουδαία Ελληνίδα μπαλαρίνα του θεάτρου Mariinsky Αλεξάνδρα Ιωσηφίδη, χόρεψε στη σκηνή του θεάτρου Mariinsky στο «Πουλί της φωτιάς» του Στραβίνσκυ. 
Στο πρόγραμμα της βραδιάς συμπεριλαμβανόταν και ο Άσωτος υιός του Προκόφιεφ, στην θρυλική, πλέον, χορογραφία του Μπαλανσίν (διάρκεια 40 λεπτά).

ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ / ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΙΑΘΑΣ


Την ερχόμενη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί η νέα εκδήλωσή μας στο πλαίσιο του κύκλου «Πατρινοί συνθέτες – Πατρινοί ποιητές», που διοργανώνουμε ως Καλλιτεχνικό Σύνολο «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ» στο AN ART στην Πλάκα, στις 8.30 το βράδυ. 
Θα διαβάσουμε και ποιήματα του Αντώνη Σκιαθά. Ποιήματα από τις παλαιότερες συλλογές: «Φαντασιώσεις ενός οδοιπόρου» (1996), «Χαίρε αιώνα» (2002) και από την νεότατη «Ευγενία», που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πικραμένος το 2016. Η συλλογή παρουσιάστηκε πριν ένα μήνα με επιτυχία στην Αθήνα – στο Polis Art Café – και τώρα ποιήματα απ’ αυτή την συλλογή θα διαβάσουμε στην εκδήλωση της Δευτέρας.
Όπως γράφτηκε εύστοχα από την Ελένη Χωρεάνθη: «ο ποιητής μέσα σε τούτη τη συλλογική έκδοση των ποιημάτων του αποπειράται να ιστορήσει ποιητικά και να κλείσει τον ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό βίο των Ελλήνων παράλληλα με της δικής του γενιάς την περιπέτεια.» 

Η Μοναξιά του Νικολάου Καρούζου 
Ο Νίκος Καρούζος µιλούσε συχνά για τη ζωή όπως άκουγαν τα πουλιά τους ανέµους. 
Ο Εντγκάρ Ντεγκά µιλούσε πολύ καλά για το σώµα και σίγουρα για τη ψυχή των χορευτριών του στη λίµνη των κύκνων. 
Αφύλαχτη είναι η ψυχή όταν τη βρίσκει ο βοριάς της µοναξιάς έγραφε κάπου σε ένα µάρµαρο ο Γιαννούλης Χαλεπάς. 
Όσο υπάρχει Ιόνιο, Αιγαίο, Άθως, δεν πρόκειται να χαθούµε ανέφερε ο παππούς Οδυσσέας Ανδρούτσος και επανέλαβε µε τον τρόπο των βυζαντινών Ελλήνων ο Νικόλαος Καρούζος: Ήξερα για το πώς και το γιατί των ύµνων για τους αγέρηδες των πελάγων των Ελλήνων. 
Με αυτούς, είπε ο Γιάννης Τσαρούχης, ας κεντήσουµε και πάλι τις σηµαίες των ερώτων µας. 


Ο Αντώνης Δ. Σκιαθάς σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πατρών, με μεταπτυχιακή προσέγγιση στη συντήρηση έργων τέχνης. Έχουν εκδοθεί αρκετά βιβλία του, μεταξύ αυτών και 10 ποιητικές συλλογές, ενώ ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε 11 γλώσσες. Είναι μέλος της εταιρίας συγγραφέων. Διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό «Ελίτροχος» στη δεκαετία του ’90. Μέλος του δικτύου Πολιτιστικών Πρωτευουσών της Ευρώπης στη δεκαετία του 2000. Άρθρα και δοκίμιά του για την ποίηση, τη λογοτεχνία και την ιστορία έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων (2011 – 2012). Διαχειρίζεται το ιστορικό αρχείο Α.& Ε. Σκιαθά. Επιχειρεί στην Πάτρα με τον πολυχώρο πολιτισμού Επίκεντρο και έχει βραβευθεί πανευρωπαϊκά για την ποίησή του στην Πίζα της Ιταλίας. Έχει δημιουργήσει και διαχειρίζεται το «Γραφείον Ποιήσεως».

ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ "...καιόμενος..."


Την ερχόμενη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί η νέα εκδήλωσή μας στο πλαίσιο του κύκλου «Πατρινοί συνθέτες – Πατρινοί ποιητές», που διοργανώνουμε στο AN ART στην Πλάκα, στις 8.30 το βράδυ. 
Παίζονται άλλα έργα πατρινών συνθετών από αυτά της πρώτης συναυλίας (26/11/2016) – κάποια τα ανασύρουμε κυριολεκτικώς από τη λήθη – και ανθολογούνται πέντε νέοι ποιητές, δηλαδή άλλοι από αυτούς της πρώτης εκδήλωσης. 
Ανάμεσα στους ποιητές της βραδιάς είναι και ο Δημήτρης Παπανικολάου, η ψυχή και η σκιά της Δημοτικής Πινακοθήκης Πατρών για πολλά χρόνια. 
Αρχίζουμε την εκδήλωση της Δευτέρας με το “Πύρινο τοπίο” του Δ. Παπανικολάου (από τη συλλογή «Πύρινα Τοπία»). 

The Fire, Kinjal Trivedi
Εστίες πυρκαγιάς παντού. 
Μέσα μου τήκεται το μέλλον, 
αιμάσσουσες παλιές πληγές 
πυορροούν, ανάφτουν. 

Φλογίζονται τα όνειρα 
πυρώνουν την ψυχή μου. 
Φίδια πετάγονται οι φωτιές, 
ακούγονται καμπάνες. 

Καιόμενος και μένοντας 
εν βάτω, εν καμίνω, 
αφήνω τα σημάδια μου 
στο πέρασμα του χρόνου. 

Αμέσως μετά η πατρινή σολίστ στο βιολί Τάνια Σικελιανού παίζει τη σύνθεσή της “The Fire”, για σόλο βιολί. 
Ο Δημήτρης Παπανικολάου γεννήθηκε το 1957 στους Ραφταναίους Ιωαννίνων. 
Το 1964, η οικογένειά του μετοίκησε στην Πάτρα. Ποιήματά του, δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά: «Υδρία», «Όστρακο», «Παράθυρο», «Νέο Επίπεδο», «Ηπειρωτικά Γράμματα» και στις Ανθολογίες: «Αχαϊκή Ποίηση 1950-2005» με επιμέλεια Σωκράτη Λ. Σκαρτσή, από τις εκδόσεις «Συμπόσιο Ποίησης και περί τεχνών» Πάτρα 2005, «Η Νεοτερική Ποίηση στην Πάτρα από τη δεκαετία του ΄50 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα» με επιμέλεια Άρη Δρουκόπουλου και μετάφραση στα Γαλλικά Michel Volkovitch, από τις εκδόσεις «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης-Πάτρα 2006». 
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: 
Ως κύμβαλο αλαλάζον. Ποιήματα. Εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα 1993. 
Οι μπαλάντες του μοναχού. Τραγούδια. Εκδόσεις «Οίστρος», Πάτρα 1995. 
Νοσταλγία. Ποιήματα. Εκδόσεις «Διάττων», Αθήνα 2004. 
Πύρινα τοπία. Ποιήματα. Εκδόσεις «Αιγαίον», Λευκωσία 2013. 
Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ / ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΟ AN ART την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου


Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) διοργανώνει στην Αθήνα σειρά εκδηλώσεων με τον γενικό τίτλο: «ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ». 
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2016 και συνεχίζονται και το 2017. Πραγματοποιούνται στον Χώρο Τέχνης και Πολιτισμού AN ARΤ, Μονής Αστερίου Τσαγκάρη 4, Αθήνα (Πλάκα). 
Η δεύτερη από αυτές τις εκδηλώσεις Πατρινής μουσικής και ποίησης θα γίνει την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017, στις 8.30 το βράδυ. Θα διαβαστούν ποιήματα πέντε σύγχρονων πατρινών ποιητών. 
Στην συγκεκριμένη εκδήλωση ανθολογούνται οι ποιητές: 
- Σπύρος Βρεττός, από τις συλλογές «Ακίνητα Μάτια» (1992), «Πράξη απλή» (2003), «Συνέβη» (2007). 
- Δημήτρης Παπανικολάου, ποιήματα από τις συλλογές «Ως κύμβαλο αλαλάζον» (1993), «Νοσταλγία» (2004), «Πύρινα τοπία» (2013) 
- Αντώνης Σκιαθάς, ποιήματα από τις συλλογές: «Φαντασιώσεις ενός οδοιπόρου» (1996), «Χαίρε αιώνα» (2002), «Ευγενία» (2016). 
- Δημήτρης Τούλιος, από την συλλογή «Παθητικό κάθισμα» (2016) και ανέκδοτα ποιήματα. 
- Γιάννης Χρυσανθόπουλος, από τις συλλογές: «Το σώμα του Ιουλίου» (1999), «Μικρή Συλλογή» (2001), «Το λίγο περίσσευμα» (2011). 
Κάποια από τα ποιήματα θα ακουστούν και στα γαλλικά, σε μετάφραση του δόκιμου μεταφραστή Michel Volkovitch. 
Θα ακουστούν έργα για βιολί και πιάνο των πατρινών συνθετών: 
- Δημήτρη Λιάλιου (1869-1940), Lamento και Romanze για βιολί και πιάνο 
- Ανδρέα Νεζερίτη (1897-1980), δύο από τους Πέντε χορούς για σόλο πιάνο 
- Θεόφιλου Κάββουρα (1930-1974), Allegro σαν Εισαγωγή και Valse Romantique, για σόλο πιάνο.
Επίσης, έργα για σόλο βιολί των σύγχρονων συνθετριών Βασιλικής Φιλιππαίου (Τρία κομμάτια για βιολί και Remember) και Τάνιας Σικελιανού (The fire και Impact). 
Ερμηνεύουν: 
Τάνια Σικελιανού, βιολί 
Βίκυ Στυλιανού, πιάνο 
Δάφνη Πανουργιά, απαγγελία στα γαλλικά 
Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, γενική επιμέλεια – απαγγελία 
Επεξεργασία μουσικού υλικού: Βίκυ Στυλιανού 
Art work (αφίσα – έντυπο υλικό): Ιωάννης Πορφύριος – Καποδίστριας


Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΘΑ ΠΑΕΙ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
«Εντός της Κανονικής μας δικαιοδοσίας και εν τω πλαισίω των Κανονικών μας αρμοδιοτήτων θα επιβάλουμε την ποινή του αφορισμού σε όσους Βουλευτές ψηφίσουν αυτή την επαίσχυντο και επονείδιστο ύβρι», έγραφε μετά …παρρησίας ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ , για τους βουλευτές που θα ψήφιζαν το Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Το Σύμφωνο ψηφίστηκε πανηγυρικά και ο Σεβασμιώτατος …κατάπιε τη γλώσσα του; Ούτε αφορισμοί ούτε αναθεματισμοί. Αντιθέτως, εναγκαλισμοί και ασπασμοί. Κρίμα και τον είχα για …θηρίο! 
«Αγώνα» μεγάλο έκανε ο Σεβ. Πειραιώς και για την μη ίδρυση του Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ. Χωρίς, φυσικά, αποτέλεσμα. Το Τμήμα λειτουργεί κανονικά. Κρίμα στα σχετικά κείμενά του, που έχουν πεταχτεί στην πυρά της λήθης. Ούτε ο ίδιος τα θυμάται πια. 
Το αυτό ισχύει και για το ισλαμικό τέμενος. Σε μικρό χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμο. Εδώ κι αν είχε δώσει ρεσιτάλ ο Σεβασμιώτατος και ως νομικός, αλλά… Κανείς από τους αγώνες του δεν ευοδούται. 
Ευτυχώς, γι’ αυτόν, υπάρχουν πάντα και οι ομοφυλόφιλοι και εκτονώνεται κάπως, με ολίγη από …κτηνοβασία! 
Αυτά, βέβαια, τα λέει ο Σεβασμιώτατος εδώ και χρόνια. Δεν τα είπε για πρώτη φορά στην εκπομπή της κ. Καινούργιου, για την οποία γίνεται ο σχετικός ντόρος αυτές τις μέρες. 
Και ένα μέρος της κοινωνίας όλα αυτά τα χρόνια ...καμώνεται πως αντιδρά. Κι αμέσως μετά ξεχνά ό,τι είπε ή έγραψε ο Πειραιώς. Οπότε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός αδελφοί; 
Ο Σεβασμιώτατος θα συνεχίσει το βιολί του, ένα μέρος της κοινωνίας θα ψελλίζει κάτι όταν – ας πούμε – ενοχλείται, και θα περνάμε κι εμείς καλά και ο Πειραιώς καλύτερα! 
Και θα μας φέρει φέτος και το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, αφού η Διαρκής Ιερά Σύνοδος τον όρισε εκπρόσωπό της στην τελετή αφής του Αγίου Φωτός που θα γίνει το Μ. Σάββατο στον Πανάγιο Τάφο. Εκτός και διαμαρτυρηθούν οι Ισραηλινοί για τα όσα έχει πει κατά καιρούς για τους Εβραίους. Με κορυφαίο εκείνο το «κατηγορώ» κατά του Αδόλφου Χίτλερ διότι – κατά τον Πειραιώς - χρηματοδοτούνταν από τον Ρότσιλντ και εκτελούσε εντολές του διεθνούς σιωνισμού προκειμένου να αναγκάσει τους εβραίους να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη, με σκοπό να ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ!
Related Posts with Thumbnails