Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

ΣΗΜΕΡΑ "ΕΠΙ ΤΑ ΟΡΗ ΤΑ ΑΡΑΡΑΤ" ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ


Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), παρουσιάζει σήμερα Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019, στις 8 μ.μ. στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μια συναυλία αρμενικής και ελληνικής μουσικής. 
Θρησκευτικοί ύμνοι από την αρμενική και την βυζαντινή μουσική παράδοση (a capella) και τραγούδια για φωνή και πιάνο στα αρμενικά και ελληνικά. 
Η συναυλία αφιερώνεται στον αρμένιο αρχιμανδρίτη Κομιτάς (1869-1935) με αφορμή τα 150 χρόνια από την γέννησή του. 
Ο αρχιμανδρίτης Κομιτάς ήταν συνθέτης, τραγουδιστής, μουσικοπαιδαγωγός, εθνομουσικολόγος και θεωρείται ως ο θεμελιωτής της νεότερης κλασικής αρμενικής μουσικής. Στην συναυλία θα ακουστούν αρκετά από τα τραγούδια τα οποία ο ίδιος ο Κομιτάς, περιοδεύοντας στην πατρίδα του, συνέλεγε και κατέγραφε σε ιδιαίτερη μουσική γραφή. Είναι αυτός που μέσω της καταγραφής έσωσε την τελευταία στιγμή τη μουσική της Δυτικής Αρμενίας, πριν τον όλεθρο της γενοκτονίας. 
Από το ελληνικό ρεπερτόριο της βραδιάς ξεχωρίζει η «Κασσιανή» (1919) του μεγάλου μαέστρου και συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου, με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από τη σύνθεσή της. Πρόκειται για την ποιητική απόδοση του τροπαρίου της Κασσιανής μοναχής από τον Κωστή Παλαμά, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώθηκαν φέτος 160 χρόνια. 


Οι συντελεστές της συναυλίας είναι: 
Άννα Γαζαριάν και Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι. 
Μάριος Καζάς, πιάνο. 
Προλογίζουν οι: 
- Γιώργος Βλαντής, Διευθυντής του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών της Βαυαρίας.
- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, θεολόγος – μουσικός. 
Η σοπράνο Άννα Γαζαριάν, από το Ερεβάν της Αρμενίας, και ο θεολόγος Γιώργος Βλαντής διαμένουν και δραστηριοποιούνται στο Μόναχο της Γερμανίας, απ’ όπου και θα έρθουν στην Αθήνα, ειδικά γι’ αυτή την συναυλία. 
Παραγωγή: Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον». 
Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας. 
Είσοδος ελεύθερη 
Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της συναυλίας


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

"ΕΠΙ ΤΑ ΟΡΗ ΤΑ ΑΡΑΡΑΤ" ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΡΜΕΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΝΟΡ ΑΣΧΑΡ"



Η αυριανή εκδήλωσή μας "Επί τα όρη τα Αραράτ", μια ελληνοαρμενική συναυλία, στην εβδομαδιαία ελληνοαρμενική εφημερίδα «Νορ Ασχάρ».
Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019, 8 μ.μ. 
Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 
Τραγούδι: 
Άννα Γαζαριάν 
Δάφνη Πανουργιά 
Πιάνο: Μάριος Καζάς 
Προλογίζουν οι: Γιώργος Βλαντής και Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 
Η εκδήλωση αφιερώνεται στον σπουδαίο Αρμένιο μουσικό, αρχιμανδρίτη Κομιτάς (1869-1935), με αφορμή την συμπλήρωση 150 χρόνων από την γέννησή του.
Είσοδος ελεύθερη. 



Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΓΔΑΝΟΠΟΥΛΟΥ


Ο Γιώργος Μπογδανόπουλος είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις των εικαστικών που διαπρέπουν σε ζωγραφική και αγιογραφία ταυτόχρονα. 
Αστικός και λαϊκός ταυτόχρονα. Αγιογράφος και καρναβαλιστής. Ζωγραφικά έργα του κοσμούν τα ιστορικά Κελλάρια της ACHAIA CLAUSS και βυζαντινές εικόνες γεννήθηκαν απ' τα χέρια του για λογαριασμό του Μουσείου Μπενάκη. 
Αγιογραφεί με τις παλιές τεχνικές με αβγοτέμπερα και στιλβωμένα φύλλα χρυσού και ζωγραφίζει για το Καρναβάλι για να «εμφανιστεί» ζωντανά στο δρόμο. 
Τώρα που το σκέφτομαι ένα πράγμα «λείπει» από τον Μπογδανόπουλο της αγοράς, ο οποίος ασχολείται με τα κοινά από πάντα, με την αρχαιότροπη έννοια: η street art. Η ακριβή τέχνη του να κοσμήσει εξωτερικά σχολεία, δημόσια κτήρια και ό,τι άλλο …χωράει αυτό το είδος της τέχνης. 
Ο Γ. Μπογδανόπουλος είναι ο σημαντικότερος, κατά τη γνώμη μου, ζωγράφος της Πάτρας αυτή τη στιγμή και ένας από τους πλέον διακεκριμένους της χώρας. 
Σήμερα έχουμε την τύχη να παρουσιάσουμε ένα ανέκδοτο έργο του. Μια θαυμάσια προσωπογραφία του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά, από την εκδημία του οποίου συμπληρώθηκαν χθες, 15 Νοεμβρίου 2019, έντεκα χρόνια. 
Ο Γιώργος Μπογδανόπουλος εμπνεύσθηκε, προφανώς, από την φωτογραφία του μακαριστού Δεσπότη στις περίφημες εκδοτικές σειρές "Μνημεία Εκκλησιαστικής Μουσικής" και «Σύμμεικτα Εκκλησιαστικής Μουσικής», που επιμελήθηκε ο Μανόλης Χατζηγιακουμής, ο οποίος «έστησε» και την συγκεκριμένη ιλαρή φωτογραφία. Χάρη σ’ αυτή την ξεχωριστή φωτογραφία, έχουμε πια και μια ολωσδιόλου μοναδική προσωπογραφία, από τον χρωστήρα ενός μαΐστορα-ζωγράφου. 
Π.Α.Α.


Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ ΣΤΑ ΜΜΕ


Η επιστολή του κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλου Κωστόπουλου εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου - τον οποίο κατηγορεί για αντιορθόδοξες θέσεις και του ζητάει να ανακαλέσει αλλιώς θέτει εαυτόν εκτός Εκκλησίας (sic) - γνωρίζει μεγάλη διάδοση μεταξύ των γνωστών κύκλων, των "γνησίων χριστιανών". 
Αρχικώς την δημοσίευσε το "Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Ρομφαία", στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε σε άλλα blogs και σήμερα και στην γνωστή παραληρηματική εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος", στην έντυπη και στην ηλεκτρονική μορφή της. 
Την δική μας παρέμβαση, που αφορά στην απαράδεκτη ενέργεια του πατρινού κληρικού, σχολίασε ένας ανώνυμος με το ψευδώνυμο Πορφυρίτης και δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog katanixi.gr. Φυσικά δεν χρήζει απαντήσεως ένας ταλαίπωρος "ομολογητής" της ανωνυμίας. 
Έγινε, όμως, θέμα και στα πατρινά ΜΜΕ. 
Απόψε, Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019, έγινε εκτενής αναφορά στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Achaia Channel, το οποίο παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Φλαμής. Προσκεκλημένοι ζωντανά στο δελτίο ο θεολόγος Παναγιώτης Ανδριόπουλος (τηλεφωνικά από Αθήνα) και ο δημοσιογράφος Χριστόδουλος Αθανασάτος από την Ν. Υόρκη (μέσω skype).
Το θέμα ανέδειξε και το portal dete.gr
Στη συνέχεια παραθέτουμε το σχετικό βίντεο από το Patrastv. Το ρεπορτάζ είναι βασισμένο στο δικό μας κείμενο για το θέμα. 
Π.Α.Α.



Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Η ANNA GHAZARYAN "ΕΠΙ ΤΑ ΟΡΗ ΤΑ ΑΡΑΡΑΤ"


Στην συναυλία "Επί τα όρη τα Αραράτ", που διοργανώνουμε με το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» την Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019, 8 μ.μ. στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην Αρμενική μουσική παράδοση θα μας μυήσει η Anna Ghazaryan. 
Η Άννα Γαζαριάν γεννήθηκε το 1992 στο Ερεβάν της Αρμενίας. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της στο μουσικό σχολείο Τσαϊκόφσκι της αρμενικής πρωτεύουσας με κατεύθυνση το τραγούδι και στη συνέχεια σπούδασε στο Κρατικό Conservatoire της πατρίδας της κλασικό τραγούδι, από όπου έλαβε πτυχίο και μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης (Master). Δίδαξε τραγούδι στη Σχολή Τεχνών του Ερεβάν, ενώ τραγουδούσε στις χορωδίες «Αραχέτ», «Κχαζέρ», «Αραράτ» και «Αγία Τρίτη» στην πρωτεύουσα της πατρίδας της, όπως και στην ορχήστρα «Κομιτάς». Τώρα δραστηριοποιείται στην Γερμανία.
Η Άννα Γαραζιάν θα ερμηνεύσει και αρκετά κομμάτια του περίφημου Αρμένιου συνθέτη Κομιτάς (1869-1935), στον οποίο αφιερώνεται η συναυλία, με αφορμή τα 150 χρόνια από την γέννησή του.
Ο αρχιμανδρίτης Κομιτάς ήταν συνθέτης, τραγουδιστής, μουσικοπαιδαγωγός, εθνομουσικολόγος και θεωρείται ως ο θεμελιωτής της νεότερης κλασικής αρμενικής μουσικής. Στην συναυλία θα ακουστούν αρκετά από τα τραγούδια τα οποία ο ίδιος ο Κομιτάς, περιοδεύοντας στην πατρίδα του, συνέλεγε και κατέγραφε σε ιδιαίτερη μουσική γραφή. Είναι αυτός που μέσω της καταγραφής έσωσε την τελευταία στιγμή τη μουσική της Δυτικής Αρμενίας, πριν τον όλεθρο της γενοκτονίας. 
Η Άννα Γαραζιάν θα ερμηνεύσει το ακόλουθο πρόγραμμα, σε μιαν αντίστιξη - θα λέγαμε - με το ελληνικό πρόγραμμα που θα ερμηνεύσει η Δάφνη Πανουργιά.


Το a capella θρησκευτικό μέρος
- Μεσρόπ Μαστότς (361-440), Bazum en qo gtutyunqd (Το έλεός σου είναι μεγάλο) 
- Γρηγόριος του Νάρεκ (951-1003), Havun Havun (Αναστάσιμος ύμνος) 
- Νερσής Σνορχαλί (1102-1173), Bac mez Ter (Κύριε, άνοιξέ μας) 
- Μκιτάρ του Αϊριβάνκ (1224-1290), Sirt im sasani (Τρέμει η καρδιά μου) 
- Μακάρ Εκμαλιάν (1856-1905), Surb Surb (Άγιος, Άγιος)

Το πρόγραμμα από τη λόγια μουσική παράδοση, για φωνή και πιάνο
- Σαγιάτ Νόβα (1712-1795), Yis k’u ghimet’n ch’im gidi (Δεν γνωρίζω την τιμή σου) 
- Κομιτάς, (1869-1935), Chinar es (Είσαι σαν μια λεύκα) 
- Κομιτάς, Kakavik (Μικρή πέρδικα) 
- Κομιτάς, Shaxkr Shuxkr (Ερωτικό τραγούδι) 
- Κομιτάς, Tcirani tcar (Η βερικοκιά) 
- Κομιτάς, Krunk (Ο γερανός) 
- Κομιτάς, Oror (Νανούρισμα) 
- Τιγκράν Μανσουριάν (γενν. 1939), Poqrik Madrigal (Μικρό μαδριγάλι)

Στο πιάνο ο Μάριος Καζάς. 

ΕΓΩ Ο ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ!

Η τέχνη του διαστρέφειν

Ο Πορφυρίτης μας απέστειλε το κείμενο του με τίτλο «Ἡ τέχνη τοῦ διαστρέφειν» και αυτό το κείμενο βάλλει κατά των θέσεων του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου.
Για να γράψει αυτό το άρθρο ο Πορφυρίτης, αφορμή πήρε από τα εξής γεγονότα:
1.  O αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος πριν 3 μέρες έγραψε μία ανοιχτή επιστολή προς τον Ελπιδοφόρο (και την απέστειλε στο Ιστολόγιο «Ακτίνες» και όχι στην Κατάνυξη). 
Αυτή η ανοιχτή επιστολή βάλλει εναντίων του Ελπιδοφόρου (για τις απαράδεκτες δηλώσεις που είχε κάνει παλαιότερα ο Ελπιδοφόρος για τους αιρετικούς).
2. Αργότερα, ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος ανάρτησε στο φιλοοικουμενιστικό του Ιστολόγιο «Ιδιωτική Οδός» το άρθρο του με τίτλο «Ο ΠΑΤΡΙΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ».  
Αυτό το άρθρο βάλλει εναντίων του αρχιμ. Κυρίλλου Κωστόπουλου.

— Σχολιασμός katanixi.gr —
του Πορφυρίτη
Μένουμε πραγματικά ἄναυδοι μέ συνανθρώπους μας, πού σάν ἔργο ἔχουν τήν διαστροφή τῆς ἀλήθειας. Δικαίως, κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, τούς ἔχει ἀποδοθεῖ ὁ τίτλος τοῦ «θολολόγου» θεολόγου, μιᾶς καί σπουδή καί ἀποκλειστική μέριμνά τους εἶναι ἡ θόλωση τοῦ Ὀρθοδόξου Θεολογικοῦ λόγου! Πιστεύουμε, πῶς πραγματικά εἶναι ἄξιος ὁ ἐπίγειος μισθός τους. Ἐμεῖς θά φροντίσουμε νά τούς στεναχωρήσουμε λιγάκι, ἐάν ἔχει μείνει ἀκόμη ζωντανή λίγη ἀπό τήν συνείδησή τους, μήπως καί ἀνανήψουν καί σωθοῦν! Ἐλπίζουμε νά μήν νοιώθουν μῖσος, ἀλλά νά δείξουν καί γιά μᾶς λίγη ἀπό τήν ἀγάπη τῆς ἀκατάσχετης ἀγαπολογίας τους!
Ἀφορμή λαμβάνουμε ἀπό τό πρόσφατο ἀπαντητικό ἄρθρο[1] στήν ἐπιστολή Ἀρχιμανδρίτου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς[2], ὁ ὁποῖος θέλοντας νά φωτίσει τούς Ἕλληνες ὁμογενεῖς μέ κήρυγμά του, τούς σκότισε περισσότερο. «Ἐσεῖς», τούς λέει ὁ Ἀμερικῆς, «ἐδῶ στήν ξενιτειά δέν τά γνωρίζετε καλά τά ἑλληνικά, γι’αὐτό θά σᾶς τά μάθω ἐγώ, πού εἶμαι καί κοτζάμ Καθηγητής Πανεπιστημίου». Καί τούς ἑρμήνευσε τήν λέξη «αἱρετικός», λέγοντας ὅτι σημαίνει τόν καυγατζῆ. Τί νά κάνουν καί οἱ καημένοι οἱ ὁμογενεῖς μας, ἀπό τότε ὅταν βλέπουν κάποιον νά τσακώνεται, τοῦ φωνάζουν, «σταμάτα νά μαλώνεις, αἱρετικέ»!
Ἦρθε λοιπόν, νά βάλει τά πράγματα στήν θέση τους ὁ ἐν λόγῳ Ἀρχιμανδρίτης, λέγοντας ὅτι «ἡ αἵρεση στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος. Καὶ αὐτὸ διότι δὲν ἔχει «τὸν Ὅλον Χριστόν» καὶ ἄρα δὲν διαφυλάττει τὴν ὅλη ἀλήθεια, τὴν καθολικὴ ἀλήθεια. Ἡ αἵρεση εἶναι πορεία πρὸς τὴν ἀπώλεια καὶ ὄχι πρὸς τὴν σωτηρία. Ὀρθότατα ἔχει γραφεῖ: ‘‘Αἵρεσίς ἐστι περὶ πίστεως οὐκ ἀληθὴς δόξα. Αἱρετικός ἐστιν ὁ τὸ ψεῦδος τῆς ἀληθείας ἐν πίστει προτιμῶν’’». Ἐπίσης, χρησιμοποίησε τή ρήση περί αἱρετικῶν τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου: «Ἀγάπα πάντα ἄνθρωπον· καὶ εἰρήνευε μετὰ πάντων, χωρὶς αἱρετικῶν· ὁ γὰρ αἱρετικὸς λύκος ἐστί τῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης, καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου πρόδρομος», καί ἄλλων ἁγίων. Καί ἀμέσως ἔπιασε δουλειά ὁ τοῦ γνωστοῦ ἐπαγγέλματος, καί ἀντί νά τόν ἐπαινέσει γιά τήν ὀρθή καί τεκμηριωμένη ἑρμηνεία τῆς λέξεως, ἄρχισε νά τά γυρίζει γύρω γύρω, κι ἔβγαλε τόν ἄνθρωπο καί κατηγορούμενο στό τέλος. Μίλησε γιά «ἐπίθεση» στόν Ἀμερικῆς, συνέχισε μέ ἄρες, μᾶρες, κουκουνᾶρες (γιά τό κύριο καί σημαντικότατο θέμα τῶν αἱρετικῶν οὔτε λέξη), καί φυσικά κατέληξε μέ τίς συνηθισμένες του ἀπειλές(!), τοῦ τύπου «νά ἐπιληφθεῖ ἄμεσα τοῦ θέματος ὁ Μητροπολίτης του, πρίν εἶναι ἀργά…»! Πουθενά ἡ ὀρθόδοξη ἄποψη, ἐξαφανισμένος ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος…
Σίγουρα, ὁ ἀγαπητός μας θεολόγος, πού ἔχει ἐπωμισθεῖ τό βαρύ καί ἄχαρο αὐτό ἔργο, ἐάν ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμά του μερικές δεκαετίες πρίν, θά βρίσκονταν κατηγορούμενος καί ὁ ἅγιος Παΐσιος, τότε πού ἔστειλε ἐπιστολή στόν βεβαιωμένο μασόνο Πατριάρχη Ἀθηναγόρα. Τί θά τοῦ εἶχε σούρει, ὄντας ἁπλός μοναχός! «Δέν ντρέπεται· ἕνας καλόγερος», θά ἔλεγε κατά τήν γνώμη μας, «πού οὔτε τό δημοτικό τελείωσε, νά κατηγορεῖ τόν Πατριάρχη τοῦ Γένους ὅτι ἀγάπησε μιά ἄλλη μοντέρνα γυναῖκα πού λέγεται παπική «ἐκκλησία». Ὁ Πατριάρχης εἶναι ὀρθοδοξότατος, βρίσκεται αἰχμάλωτος στήν Τουρκία,  ἀγωνίζεται γιά τήν ὀρθοδοξία καί νά, ἔρχεται αὐτός ὁ μοναχός, πού βρίσκεται στήν ἠρεμία καί σιγουριά τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί νά τοῦ ἐπιτίθεται μέ τέτοιον ἀναίσχυντο τρόπο! Πρέπει ὁ Πατριάρχης νά τόν τιμωρήσει αὐστηρά γιά παραδειγματισμό».
«Ἄκου ἐκεῖ», θά συνέχιζε ὁ ἀγαπητός μας, «ποιός νομίζει ὅτι εἶναι αὐτός ὁ μοναχός, νά ἔχει καί γνώμη, καί νά μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν· ὅτι  ἡ μόνη ἔλλειψις, πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές. Τί θέλει νά πεῖ ὁ ταλαίπωρος, ὅτι ὁ ἁγιώτατος Πάπας, ἐπίσκοπος Ρώμης, καί ἀδελφός ἐν Χριστῷ τοῦ Πατριάρχου μας καί τά δισεκατομμύρια τῶν πιστῶν του εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας; Τόσο κοντόφθαλμος εἶναι; Τί ρατσισμός εἶναι αὐτός, τί φανατισμός…;!».
Αὐτά θά ἔλεγε, πάνω κάτω ὁ ἀγαπητός μας θεολόγος, καί ἡ ἀπορία μας εἶναι ἡ ἐξῆς: ἀφοῦ αὐτός καί τά ἀφεντικά του, δέν ἀναπαύονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στούς Ἁγίους μας, στήν Ὀρθόδοξη Πίστη, γιατί δέν ἐπιλέγουν νά πᾶνε σέ μία ἀπό τίς τόσες ἄλλες Ἐκκλησίες πού κατά τήν γνώμη τους ὑπάρχουν· γιατί δέν ἀκολουθοῦν τήν τακτική τοῦ Τραπεζούντιου Βησσαρίωνα, πού στό κάτω κάτω ἦταν πιό τίμιος, ἀφοῦ ἔγινε παπικός καρδινάλιος, καί ὑποκρίνονται ὅτι βρίσκονται στήν Ὀρθοδοξία; Γιατί θέλουν μέ τόσο μένος νά ἀλλάξουν καί νά ἐπιβάλλουν τίς νεωτεριστικές τους ἰδέες στήν δισχιλιόχρονη παράδοσή μας; Εἶναι ἔντιμο αὐτό; Καί ἄν ἐπιμένουν ὅτι εἶναι ὀρθόδοξοι, καί ἀναρωτιοῦνται ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς πού κρίνουμε ποιός εἶναι καί ποιός δέν εἶναι Ὀρθόδοξος καί δέν ὑπάρχει ὀρθοδοξόμετρο καί αὐτά τά γνωστά καί φαιδρά πού συνηθίζουν καί λένε, τήν ἀπάντηση τήν δίνει ὁ Κύριός μας: «ἀπό τούς καρπούς φαίνεται τό δέντρο»!
Πορφυρίτης

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ


Στο θέμα των σχέσεων Πολιτείας – Εκκλησίας κατά την περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας 1967-1974 αναφέρθηκε ο Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου Θεολόγων Στερεάς Ελλάδος Χάρης Ανδρεόπουλος, σε διδασκαλία – διάλεξή του στους τελειοφοίτους φοιτητές του Τμήματος Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του υποχρεωτικού μαθήματος (Ζ΄ εξαμήνου) της Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Ελλάδος. 
Ο Χ. Ανδρεόπουλος έχει ασχοληθεί με την περίοδο της Επταετίας στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής και είναι συγγραφέας του βιβλίου "Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση" (εκδ. Επίκεντρο, με Πρόλογο του Καθηγητή Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Αθηνών κ. Ιωαν. Μ. Κονιδάρη) το οποίο έχει από διετίας συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των επιστημονικών συγγραμμάτων (υπηρεσία διαχείρισης συγγραμμάτων "ΕΥΔΟΞΟΣ" ) ως εγχειρίδιο διδασκαλίας σε ΑΕΙ (στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών / Τμήμα Ιερατικών Σπουδών, ανάμεσα στα επιλεγόμενα συγγράμματα για το μάθημα του 6ου – εαρινού – εξαμήνου «Εκκλησιαστική Ιστορία της Ελλάδος»). Πραγματοποίησε τη δίωρη διδασκαλία του στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ μετά από πρόσκληση της διδάσκουσας το μάθημα, επίκουρης καθηγήτριας του Ιστορικού τομέα του Τμήματος κ. Δέσποινας Μιχάλαγα, παρουσιάζοντας τις ποικίλες διαστάσεις και προεκτάσεις που είχε η προβληματική αυτή σχέση στη διοίκηση και στη ζωή της ελλαδικής Εκκλησίας καθ΄ όλη τη διάρκεια της Επταετίας (1967-1974) και σε αμφότερες τις φάσεις της, ήτοι τόσο επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου Κοτσώνη (Μάιος 1967 - Δεκέμβριος 1973), όσο και επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ Τίκα (Ιανουάριος 1974 - Ιούλιος 1974, κ.ε.). 


Ο κ. Ανδρεόπουλος ανέλυσε ζητήματα της εν λόγω περιόδου που αφορούσαν την νομοκανονική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας και τον βαθύ τραυματισμό της (σήμερα κατοχυρωμένης) αυτοδιοικήσεώς της ο οποίος εκδηλώθηκε με σωρεία απροκαλύπτων παρεμβάσεων της δικτατορίας στα εσωτερικά της, παρεμβάσεων που αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοικήσεως προκειμένου να υπηρετηθούν ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος. Ως ιδιαίτερης σημασίας ζητήματα αναλύθηκαν στους φοιτητές τα θέματα αφ΄ ενός μεν της διαταραχθείσας κατά το διάστημα της πρώτης φάσης της δικτατορίας (1967 - 1973) νομοκανονικής σχέσεως της ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφ΄ ετέρου δε των δώδεκα (12) εκπτώτων-"ιερωνυμικών" λεγομένων - Μητροπολιτών που δημιουργήθηκε στη δεύτερη φάση της δικτατορίας (Ιούνιος - Ιούλιος 1974) και το οποίο - ως απότοκο της Επταετίας πρόβλημα - ταλαιπώρησε τη ζωή της Εκκλησίας μέχρι και τα πρόσφατα χρόνια (1990 - 1996). 
Επίσης, ο κ. Ανδρεόπουλος αναφέρθηκε και ανέλυσε τις πολιτικές με τις οποίες στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, επί πρωθυπουργίας Κων/νου Καραμανλή (1974-1980), αντιμετωπίσθηκε και εξομαλύνθηκε η κρίση στην Εκκλησία, αλλά και θεμελιώθηκε ο εκδημοκρατισμός της με σειρά συνταγματικών διατάξεων και νομοθετημάτων που ρύθμισαν θετικά τόσο την εσωτερική της λειτουργία, όσο και τις σχέσεις της με την Πολιτεία. Τέλος, απάντησε σε ερωτήματα και τοποθετήθηκε σε προβληματισμούς που κατέθεσαν οι φοιτητές γύρω από το θέμα τόσο της περιόδου της Επταετίας, όσο και ευρύτερα των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας.


Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Μιας και διανύουμε Μέρες Ελληνοκινεζικής Φιλίας, ας θυμηθούμε πώς έχουμε Οδυσσέα Ελύτη και στα κινεζικά! Και μάλιστα εδώ και αρκετά χρόνια.
Ο Ελύτης στην Κίνα είναι υπόθεση του Κινέζου, και γνησίου Έλληνα προσθέτω, Λεωνίδα Ρουί Χονγκ Λίου (Liu Rui Hong), ο οποίος θεωρείται ο κατ’ εξοχήν μεταφραστής των δύο ελληνικών Νόμπελ λογοτεχνίας, Σεφέρη και Ελύτη, στα κινεζικά.
Ο  Κινέζος από τη Σανγκάη με το όνομα Λεωνίδας είναι γνωστός και στους ομοεθνείς του. Το όνομα Λεωνίδας δεν είναι ψευδώνυμο. «Ημουν πολύ μεγάλος όταν βαφτίστηκα χριστιανός» μου είπε «δεν χωρούσα σε κολυμπήθρα, γι’ αυτό και ο παππούλης (κάποιος αγιορείτης μοναχός) με βάφτισε στη θάλασσα της Χαλκιδικής», έχει πει σε σχετική συνέντευξή του. Ο Λεωνίδας έμαθε ελληνικά και σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη, και τώρα είναι γενικός διευθυντής σε κατασκευαστική εταιρεία της Σανγκάης.
Δημοσίευσε στα μέσα του 2008 έναν τόμο με επιλεγμένα ποιήματα του Σεφέρη, με Εισαγωγή και Επίλογο (σελ. 204), και το Άξιον Εστί του Ελύτη, πάλι με Εισαγωγή και Επίλογο. Συνήθως οι κινέζοι εκδότες δεν αποκαλύπτουν τον αριθμό των αντιτύπων ενός βιβλίου, σύμφωνα όμως με τον Λεωνίδα, κάθε τόμος εκδόθηκε τουλάχιστον σε 10.000 αντίτυπα. Εξαντλήθηκαν και οι δύο και επανεκδόθηκαν. Στα κινεζικά κυκλοφορούν ακόμη η  Κίχλη του Σεφέρη και το Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας του Ελύτη. Αξίζει να πούμε ότι το 2009 ο Λεωνίδας έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης για το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.


Έλεγε, λοιπόν, το 2008 ο κινέζος μεταφραστής για τον Ελύτη:  
«Ο Ελύτης είναι ο ποιητής που έχει βρει τη μεγαλύτερη ανταπόκριση στο κοινό και συγχρόνως έχει ασκήσει τη μεγαλύτερη επίδραση στους Κινέζους ποιητές, αφού εμφανίστηκε σε μια εποχή στην Κίνα όπου όλοι οι συγγραφείς διψούσαν και έψαχναν τις νέες ιδέες και τους καινούργιους εκφραστικούς τρόπους…  Γράφει σαν να είναι κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια, δημιουργεί τον δικό του τρόπο μυθολόγησης και φτιάχνει έναν καινούργιο μύθο για την εποχή μας. Τον Ελύτη τον αγαπάω ιδιαίτερα, τον έχω μέσα μου, στη σάρκα και στο αίμα μου. Ο μεσογειακός κόσμος που απλώνεται στα πρώτα του ποιήματα είναι ακριβώς αυτός που ονειρευόμουν στην εφηβική μου ηλικία, με τη νεανική αγνότητα, τη διαφάνεια της θάλασσας και του φωτός, και την ομορφιά της φύσης, σε συνδυασμό με το ανθρώπινο σώμα και την ψυχή».
Άρχισε να μεταφράζει το Άξιον Εστί την άνοιξη του 1988. Μερικά αποσπάσματα από το πρώτο μέρος, τη Γένεση, δημοσιεύτηκαν την ίδια χρονιά στην Παγκόσμια Ανθολογία Νομπελιστών Ποιητών, μια έκδοση του Εκδοτικού Οίκου Τέχνης και Γραμμάτων της Επαρχίας Τζετσιάνγκ.
Ο Λεωνίδας λέει για την δυσκολία του εγχειρήματος: «Είχα προβλήματα με την κατανόηση των λέξεων αλλά και με τη σωστή απόδοσή τους στα κινέζικα… Δεν με ικανοποιούσε αυτό που έκανα· ερχόταν στιγμές που με κυρίευε η απόγνωση και έσκιζα ό,τι είχα μεταφράσει». Ωστόσο, δεν αποθαρρύνθηκε, εξακολούθησε να μεταφράζει με πείσμα και υπομονή. «Ο στίχος του Ελύτη Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας! δεν μ’ άφησε ποτέ. Στόχος μου ήταν να τον αποδώσω στα κινεζικά –το στίχο, το ποίημα και τον κόσμο του Ελύτη».

"Δώρο Ασημένιο Ποίημα", από την συλλογή Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά (1971).

Ο Λεωνίδας Ρουί Χονγκ Λίου μας αποκαλύπτει και κάτι άλλο: Την πάλη των λέξεων, που είναι ίδιον φυσικά του ποιητή, αλλά και του καλού μεταφραστή, ο οποίος πρέπει να αποκρυπτογραφήσει τον μεταφραζόμενο ποιητή: «Βρήκα στην πράξη δυσκολίες, όταν, π.χ., οι ποιητές δανείζονται μυθολογικά, θρησκευτικά και ιστορικά στοιχεία, ακόμα και στα σύμβολα και στις έννοιες που κρύβουν μέσα τους». Άρα, καταλαβαίνει εύκολα ο καθείς ότι εκτός από τη γνώση της γλώσσας, απαιτείται αρχαιογνωσία, ιστορία, θεολογία και πολλά άλλα για να προσεγγίσει κανείς τον Ελύτη.
Ο Κινέζος Νεοελληνιστής εκφράζει ανοιχτά την προτίμησή του στον Ελύτη, θαυμάζοντας, ταυτόχρονα, τον Καβάφη, σεβόμενος, όπως λέει, τον Σεφέρη, τιμώντας τον Καζαντζάκη, ο οποίος είναι και ο περισσότερο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας στην Κίνα.
Τέλος, ο εραστής της ελληνικής ποίησης μας λέει ότι «στους λογοτεχνικούς κύκλους της Κίνας προσπαθούν να πιάσουν το δημιουργικό πνεύμα των Ελλήνων και να βρουν δικές τους λύσεις για τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όπως της παράδοσης και του μοντερνισμού, της Ιστορίας και της εποχής μας, της κοινωνίας και του ατόμου».
Εν Ελλάδι;

Σημείωση: 
Για το κείμενο χρησιμοποιήθηκαν συνεντεύξεις του Liu Rui Hong, στον Βασίλη Κ. Καλαμάρα, στον Γιώργη Γιατρομανωλάκη και στην Έλενα Αβραμίδου.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗΣ: Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ


Κωστής Παλαμάς – Διονύσιος Σολωμός

Πρόκειται για μία σημαντική - και ιστορική πλέον - μελέτη του φιλολόγου Μανόλη Χατζηγιακουμή, στην οποία ο Παλαμάς κρίνεται γενικότερα ως κριτικός και ειδικότερα ως κριτικός του Σολωμού. Ο τόμος περιλαμβάνεται ανάμεσα στους πρώτους με τους οποίους εγκαινιάσθηκαν τότε οι γνωστές εκδόσεις «Ερμής». Χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο Β΄(σ.33-200) συγκεντρώνονται όλα τα πεζά και ποιητικά κείμενα του Παλαμά που αναφέρονται στον Σολωμό, αυτοτελή και αποσπασματικά, διατεταγμένα χρονολογικά. Στο Α΄(σ.5-32), ως Εισαγωγή και υπό τον τίτλο « Ο Παλαμάς κριτικός του Σολωμού», γίνεται αναλυτική προσέγγιση της κριτικής πρόσληψης του Σολωμού από τον Παλαμά για να διαπιστωθεί ότι, ενώ ο Παλαμάς επέβαλε τον Σολωμό στο εθνικό σύνολο, ο ίδιος έμεινε τελικά ξένος στο ποιητικό του δίδαγμα.
Παραθέτουμε εδώ το Τρίτο Μέρος της μελέτης, που έχει κατατεθεί πολυγραφημένο στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αθήνας και πρόκειται για γενικές διακριβώσεις και συμπεράσματα: 
Στη διαδοχική, λοιπόν, προσέγγιση του Σολωμού η κριτική πορεία του Παλαμά ακολουθεί, τουλάχιστον εξωτερικά, μια τεθλασμένη καμπύλη με δύο κύριες κορυφώσεις: την πρώτη στην καμπή του αιώνα και την άλλη στις αρχές του τριάντα. Η κίνηση αυτή συνδέεται στενά με την παράλληλη κριτική τοποθέτηση απέναντι στον Βαλαωρίτη. Η δημιουργική προσφορά των δύο ποιητών συναγωνίζεται διαρκώς για την πρώτη θέση στην αξιολογική εκτίμηση του κριτικού. Εντούτοις, η άνετη επική εκτέλεση, τα άφθονα ρομαντικά στοιχεία, πιθανόν η διχασμένη γλωσσική έκφραση (έστω στην αρχή) και, προπάντων, ένας αναμφισβήτητος ομοιοπαθητικός ψυχισμός, έδεσαν τον Παλαμά στενότερα με την ορμητική ποίηση του Βαλαωρίτη. Ο δεσμός αυτός ερμηνεύει καθαρότερα την αναμφιταλάντευτη ποιητική πρόκριση,(1) η οποία πάντως παρουσιάζει δυο ενδιάμεσες κάμψεις, και μάλιστα στα αντίστοιχα χρονικά σημεία της έμπρακτης υπεροχής του Σολωμού. Τη διαπίστωση βεβαιώνει, ταυτόχρονα, ανάλογος καθοριστικός λόγος του Παλαμά: «Αλήθεια ο Βαλαωρίτης. Όποιος πρωτοδιαβάσει το Σολωμό και μπει στο νόημά του, τον ξεχνά το Βαλαωρίτη. Ύστερα ωριμάζει ο νους, τον ξαναδιαβάζεις το Βαλαωρίτη και βρίσκεις ό,τι στον άλλο δέ βρίσκεις: την ποίηση της λεπτομέρειας κι ένα ζωγραφικό πραγματισμό [...]. Τον βάζεις παράπλευρα του μεγάλου, στη θέση που του αξίζει».(2) Εδώ, ωστόσο, η δυαδική σύγκριση καταλήγει τελικά σε κραυγαλέα εξισορρόπηση.
Στενά εξαρτημένη από την προηγούμενη είναι μια άλλη, αναμφισβήτητα πιο σημαντική, παρατήρηση: ότι δηλαδή ο Παλαμάς έμεινε ποιητικά ξένος στην επαναστατική κατάκτηση του Σολωμού. Ο λόγος αφορά ταυτόχρονα την ποιητική πράξη και την κριτική θεώρηση. Η έντονη αυτογνωσία της προνομιακής διαδοχής έχει μονάχα ιστορική, όχι ουσιαστική σημασία.(3) Η ενδιάθετη ή εσκεμμένη απομάκρυνση από το δίδαγμα του Σολωμού είναι ολοφάνερη σ΄ ολόκληρο το ποιητικό έργο. Η σιωπηρή αυτή άρνηση γίνεται, απεναντίας, ομολογία απερίφραστη στις κριτικές διερευνήσεις. Στο υπαινισσόμενο πεδίο, η πορεία του στοχασμού ακολουθεί προοδευτικά, όπως έγινε ήδη φανερό, μιαν εντεινόμενη παρρησία με διπλή, τελικά, κατάληξη: την ενστικτώδη αμφιβολία μπροστά στο αρμονικό επίτευγμα των τελευταίων στίχων και, κυρίως, την έλλογη αποστροφή στην ανερμήνευτη αποσπασματική πραγματικότητα. Τα δύο αυτά σημεία συνδέονται άρρηκτα με την ορμέμφυτη ποιητική ιδιοσυγκρασία, όχι, βέβαια, την ανεπάρκεια του κριτικού νου. Η δαιμονική μανία του ρυθμού(4) οδήγησε οπωσδήποτε τον Παλαμά στο να συλλάβει και να τονίσει επανειλημμένα τη βαθιά μουσική υπόσταση του σολωμικού έργου, αλλά η πολυφωνική αρμονία των ανομοιοκατάληκτων στίχων, όπως τη συνέλαβε ο Πολυλάς, έμεινε απροσδόκητα ξένη στην κατά τα άλλα έντονη ευαισθησία του.(5) Πιο εμφαντική (και περισσότερο συνεπής με την ποιητική διδαχή του) είναι η απροκάλυπτη άρνηση των αποσπασμάτων. Το ζήτημα πρέπει να σχετισθεί με ένα ανάλογο θεωρητικό δοκίμιο («Τα μεγάλα τα ποιήματα»(6)), στο οποίο αντιμάχεται με πάθος την ποιητική θεωρία του Edgar Allan Poe για την υποβλητική δύναμη της πυκνής συντομίας. Η προδικασμένη ή απολογητική θέση για την πλατιά επική εκτέλεση εμπόδισε, αναμφισβήτητα, τον Παλαμά να δει και να κηρύξει την απλή συγκινητική αλήθεια: ότι ο Σολωμός, την ίδια περίπου εποχή και σε τόσο αλλότρια περιοχή, πειθαρχεί ανεπίγνωστα και πραγματώνει, κατά κάποιο τρόπο, το επαναστατικό ιδανικό του Poe. Για τον Σολωμό παραμένει ατύχημα το ότι η ποιητική πράξη δεν δικαιώνει ενσυνείδητα μιαν αντίστοιχη θεωρητική σύλληψη. Δεν είναι, λοιπόν, παράδοξο το γεγονός ότι ο Παλαμάς συνορά πάντοτε τις μεγάλες επικές συλλήψεις του Σολωμού με τις ασυντέλεστες προεκτάσεις τους. Η αντιμετρική ιδιοσυγκρασία (ποιητική και, ακόμα, ανθρώπινη) κράτησε, προφανώς, ασυμφιλίωτα τα δύο αυτά κορυφαία πνεύματα. Εδώ βρίσκεται, ίσως, το μέγιστο όριο διαφοράς τους. Σε γενική εκτίμηση, ο Παλαμάς (τουλάχιστο για την ελληνική πραγματικότητα) είναι το τέρμα μιας μεγάλης ευθείας, ο Σολωμός (χωρίς εθνικούς περιορισμούς) η αρχή νέας καμπύλης.


Ανεξάρτητα, ωστόσο, από τα σημεία αυτά ο Παλαμάς αποκάλυψε, πράγματι, στο Έθνος την ιστορική σημασία του Σολωμού. Εν πρώτοις, είδε με ζηλευτή κριτική οξύτητα όλα σχεδόν τα μεγάλα φιλολογικά ζητήματα που συνθέτουν το πολύπλευρο σολωμικό πρόβλημα. Παράλληλα, η εσωτερική σπουδή των θεμάτων συμβαδίζει, στην πράξη, με τη γενική αξιολογική ένταξη στον ιστορικό εθνικό χώρο. Πρώτος ο Παλαμάς διέβλεψε ορθά την αποφασιστική (ποιητική και γλωσσική) σημασία του σολωμικού έργου για την όλη εξελικτική παράδοση της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Η προσωπική αυτή πίστη, εντεινόμενη με την ωρίμανση, έγινε αργότερα, ύστερα από επίμοχθη προσπάθεια, κοινή αποδοχή. Γι΄ αυτό η προσφορά του Παλαμά στη γνώση και τη διάδοση του έργου του Σολωμού πρέπει να θεωρηθεί μοναδική. Αλλά και η γενικότερη επιρροή που άσκησε το σολωμικό δίδαγμα στην ευρύτερη εθνική ζωή και δημιουργία δεν είναι ξένη από το κριτικό κήρυγμα του Παλαμά, ο οποίος σε διάστημα μισού αιώνα (1885-1933), κατόρθωσε να επιβάλει προοδευτικά και αμετάκλητα την εθνική μορφή του ποιητή. Μάλιστα, από κάποια στιγμή και πέρα, προκάλεσε ο ίδιος γόνιμες αντιδράσεις και ποικίλες άλλες δραστικές αναθεωρήσεις. Έτσι, στην καμπή του τριάντα ο Σολωμός δεσπόζει, από κάθε άποψη, στην κοινή εθνική συνείδηση. Η έμπρακτη, άλλωστε, επιστροφή στο ποιητικό δίδαγμα του Σολωμού είναι η αναπότρεπτη κατάληξη αυτής της μακροχρόνιας διαφωτιστικής προεργασίας. Εντούτοις, αξίζει να υπογραμμισθεί εδώ, σαν κατακλείδα, μια περίεργη ειρωνεία: ο Παλαμάς, που γνώρισε και επέβαλε στους άλλους τον Σολωμό, έγινε ουσιαστικά το πρώτο ποιητικό θύμα της επιστροφής στο δικό του δίδαγμα. Το τίμημα ήταν, πράγματι, βαρύ: οι άλλοι βρήκαν εκεί αυτό που η ποιητική του ιδιοσυγκρασία στάθηκε αδύνατο να καταλάβει.
Σημειώσεις [Τρίτου Μέρους] 
1. Βλ. π.χ. Άπαντα, τόμ. Η΄, σελ.178-179 (κρίσεις μιας δεδομένης στιγμής): «Η ποίηση του Βαλαωρίτη είναι η πιο γερή που δόθηκε ως την ώρα της νέας Ελληνικής ψυχής να χαρεί» - «Η γλώσσα του Βαλαωρίτη είναι η πλουσιώτερη γλώσσα που ευτύχησε ποιητής λυτρωμένος από το λογιωτατισμό να χρησιμοποιήσει για το έργο του» - «Ο Βαλαωρίτης [...] είναι ο πρώτος αγνός, και σε πολλά ασύγκριτος, επικός που δοξάζει τη νέα λογοτεχνία μας» (χρονιά κειμένου: 1910) 
2. Άπαντα, τόμ. Ι΄, σελ. 70 (από τα Σημειώματα στο περιθώριο). Ο λόγος διατυπωμένος περίπου το 1908, δημοσιεύεται το 1928 (πρβλ. στο Βιβλίο, σελ. 133 σημ. 1). 
3. Μια τολμηρή φαντασία θα έβλεπε, πιθανότατα, την αυτογνωσία της διαδοχής να προβάλλεται συμβολικά στον Ένατο Λόγο («Το Βιολί») του «Δωδεκάλογου». Δεν είναι, ίσως, συμπτωματικό ότι το νέο τραγούδι με το παλιό βιολί (η κομμένη παράδοση) ανελίσσεται πάνω στο ρυθμό και στο μέτρο του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν». Την ίδια αυτογνωσία υπαινίσσεται το σολωμικό παράθεμα του Λόγου «Άστραψε φως και γνώρισεν ο νιος τον εαυτό του». 
4. Βλ. για το θέμα την ειδική μελέτη του Λίνου Πολίτη «Ο στίχος του [του Παλαμά] (Μετρικά και ρυθμολογικά)», περ. Γράμματα (Τεύχος Επιμνημόσυνο του Κωστή Παλαμά), Αθ. 1943, σελ. 209-238. 
5. Πρβλ. Ζ. Λορεντζάτου Δοκίμιο Ι, Αθ. 1947, σελ.96-101. Πρέπει να τονισθεί ιδιαίτερα ότι ο Παλαμάς εξαίρει διαρκώς τη μουσικότητα, όχι την αρμονία του σολωμικού έργου: «[...] από το μουσικώτατα μα και φανταχτερώτατα κομματιαστό του έργου του» (Άπαντα, τόμ. Ι΄, σελ. 424) – «[...] και με λιγοστά αποκόμματα στίχων ατέλειωτων και ασύνδετων, που όσο κι αν είναι εξαίσια μουσικοί, [...]» (Άπαντα, τόμ. ΙΔ΄, σελ 207), κλπ. 
6. Άπαντα, τόμ. ΣΤ΄, σελ. 205-217 (χρονιά κειμένου: 1901).

Ο ΠΑΤΡΙΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος μπορεί να πήγε στην ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου, μπορεί να διατηρεί καλές σχέσεις με τον διακεκριμένο ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά φαίνεται πως αυτό δεν εμποδίζει τον αρχιμανδρίτη της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλο Κωστόπουλο να εξαπολύσει μια πανταχούσα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αμερικής.
Ανοιχτή επιστολή, απηύθυνε, λοιπόν, προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο ο αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, σχετικά με κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου στον Ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια στις 14/7/2019.
Ο πατρινός αρχιμανδρίτης κάνει «μάθημα» στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, ο οποίος, σημειωτέον, τυγχάνει και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.
Σε ύφος απαράδεκτο γράφει προς τον Αρχιεπίσκοπο: «Σεβασμιώτατε, κατανοεῖτε τί λέγετε; Δὲν γνωρίζετε ποῖος εἶναι αἱρετικὸς καὶ γενικώτερα τί εἶναι αἵρεση;» Και προς το τέλος κορυφώνει την ένταση, γράφοντας ότι αν δεν ανακαλέσει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής θέτει «αυτομάτως εαυτόν εκτός Εκκλησίας»!
Γράφει επί λέξει:  «Σεβασμιώτατε, πρέπει νὰ παραδεχθῆτε ὅτι αὐτὰ ποὺ εἴπατε εἶναι πρωτοφανῆ καὶ τελείως ἀντιορθόδοξα. Πρέπει σύντομα νὰ τὰ ἀνακαλέσετε, γιὰ τὸν λόγο ὅτι εἶσθε Ἐπίσκοπος καὶ κηρύσσοντας τὰ ἀντίθετα τῶν ὅσων ἔχουν κηρύξει οἱ αὐθεντικοὶ ἑρμηνευτὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτομάτως θέτετε τὸν ἑαυτόν Σας ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
Ἀπὸ Ἐσᾶς ζητεῖ ὁ Θεὸς νὰ εἶσθε «ἀσφαλὲς τῶν ψυχῶν ἡμῶν πηδάλιον, δι’ οὗ τὰς τρικυμίας τὰς αἱρετικὰς ἀπαθῶς παραπλεύσομεν», κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.
Αὐτὰ Σᾶς τὰ ἔγραψα ἀπὸ πραγματικὴ ἀγάπη κινούμενος καὶ ἐπειδὴ δημοσίως ἐκφρασθήκατε, δημοσιεύω αὐτὴν τὴν ἐπιστολήν μου πρὸς ἐνημέρωση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ.»
Ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος έχει επανειλημμένως εκφράσει στα κείμενά του και στα βιβλία του αντιπατριαρχικές θέσεις. Ήταν ένας από τους σφοδρούς πολεμίους της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, με ποταμό σχετικών κειμένων.
Τώρα δεν διστάζει να εγκαλέσει δημόσια τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής ως «αντορθόδοξο» (sic).
Με δεδομένο το γεγονός ότι ο Πατρών Χρυσόστομος έχει προωθήσει στο Φανάρι το αίτημα για αγιοκατάταξη του μακαριστού π. Γερβασίου Παρασκευόπουλου, τον οποίον «ευλαβείται» ιδιαιτέρως ο αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος και έχει γράψει και σχετικό βιβλίο, τίθεται αυτομάτως το ερώτημα αν οι «επίγονοι» του αειμνήστου π. Γερβασίου είναι τοιαύτης εκκλησιολογικής λογικής.
Ο αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος παρέκαμψε τον επίσκοπό του και δημοσιοποίησε αυθαίρετα μία επιστολή προς ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου, εγκαλώντας τον ως «αντορθόδοξο»!
Μάλλον πρέπει να επιληφθεί άμεσα του θέματος ο Πατρών Χρυσόστομος. Πριν να είναι αργά…

Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος είχε προσκληθεί στο παρελθόν, ως Προύσης,από τον Πατρών Χρυσόστομο
στην εόρτιο επέτειο της Επανακομιδής της Κάρας του Πρωτοκλήτου

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

ΤΟ "ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΟΑΡΜΕΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Μάριος Καζάς, Δάφνη Πανουργιά, Παναγιώτης Ανδριόπουλος


Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), διοργανώνει την Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019, 8 μ.μ. στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μια συναυλία αρμενικής και ελληνικής μουσικής, με τον γενικό τίτλο: 
Επί τα όρη τα Αραράτ  
Θα παρουσιαστούν θρησκευτικοί ύμνοι από την αρμενική και την βυζαντινή μουσική παράδοση (a capella) και τραγούδια για φωνή και πιάνο στα αρμενικά και ελληνικά.
Η συναυλία αφιερώνεται στον αρμένιο αρχιμανδρίτη Κομιτάς (1869-1935) με αφορμή τα 150 χρόνια από την γέννησή του. Ο αρχιμανδρίτης Κομιτάς ήταν συνθέτης, τραγουδιστής, μουσικοπαιδαγωγός, εθνομουσικολόγος και θεωρείται ως ο θεμελιωτής της νεότερης κλασικής αρμενικής μουσικής.
Στην συναυλία θα ακουστούν αρκετά από τα τραγούδια τα οποία ο ίδιος ο Κομιτάς, περιοδεύοντας στην πατρίδα του, συνέλεγε και κατέγραφε σε ιδιαίτερη μουσική γραφή. Είναι αυτός που μέσω της καταγραφής έσωσε την τελευταία στιγμή τη μουσική της Δυτικής Αρμενίας, πριν τον όλεθρο της γενοκτονίας.
Από το ελληνικό ρεπερτόριο της βραδιάς ξεχωρίζει η «Κασσιανή» (1919) του μεγάλου μαέστρου και συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου, με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από τη σύνθεσή της. Πρόκειται για την ποιητική απόδοση του τροπαρίου της Κασσιανής μοναχής από τον Κωστή Παλαμά, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώθηκαν φέτος 160 χρόνια.
Οι συντελεστές της συναυλίας είναι:
Άννα Γαζαριάν και Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι.
Μάριος Καζάς, πιάνο.
Προλογίζουν οι:
Γιώργος Βλαντής, Διευθυντής του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών της Βαυαρίας.
Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, θεολόγος – μουσικός.
Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της συναυλίας. 

Άννα Γαζαριάν, Γιώργος Βλαντής

 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗA cappella
– Μεσρόπ Μαστότς (361-440), Bazum en qo gtutyunqd (Το έλεός σου είναι μεγάλο)
– Πρωτοχριστιανικός ύμνος στην Αγία Τριάδα, ανωνύμου (3ος αι. μ.Χ.)
– Γρηγόριος του Νάρεκ (951-1003), Havun Havun (Αναστάσιμος ύμνος)
Εξομολογείσθε τω Κυρίω, ήχος πλ. α΄, ψαλμός ρλε΄ (135)
– Νερσής Σνορχαλί (1102-1173), Bac mez Ter (Κύριε, άνοιξέ μας)
Σιγησάτω πάσα σαρξ, ήχος πλ. α΄, αντί Χερουβικού το Μ. Σάββατο
– Μκιτάρ του Αϊριβάνκ (1224-1290), Sirt im sasani (Τρέμει η καρδιά μου)
– Μακάρ Εκμαλιάν (1856-1905), Surb Surb (Άγιος, Άγιος)
– Επινίκιος ύμνος, σύνθεση Θεοδώρου Παπακωνσταντίνου (1948-1969)


ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ • Για φωνή και πιάνο
– Σαγιάτ Νόβα (1712-1795), Yis ku ghimetn chim gidi (Δεν γνωρίζω την τιμή σου)
– Κομιτάς (1869-1935), Chinar es (Είσαι σαν μια λεύκα)
– Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960), Κασσιανή (1919), απόδοση: Κωστής Παλαμάς
– Κομιτάς, Kakavik (Μικρή πέρδικα)
– Κομιτάς, Shaxkr Shuxkr (Ερωτικό τραγούδι)
– Κομιτάς, Tcirani tcar (Η βερικοκιά)
Τ’ αηδόνια της Ανατολής, από αγιορείτικο χειρόγραφο, μεταγραφή: Γιώργος Χατζημιχελάκης
– Κομιτάς, Krunk (Ο γερανός)
– Κομιτάς, Oror (Νανούρισμα)
– Γιάννης Κωνσταντινίδης (1903-1984), Τα ματάκια σου τα μαύρα και Το Ερηνάκι, από τα 20 τραγούδια του ελληνικού λαού
– Τιγκράν Μανσουριάν (γενν. 1939), Poqrik Madrigal (Μικρό μαδριγάλι)
ΠαράπονοΗ ξενιτιά, παραδοσιακά αρμένικα, ελληνικοί στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟ


Την Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2019 στις 6 το απόγευμα στην ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα), θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ρωξάνης Αργυροπούλου, συστηματικής ερευνήτριας του έργου του Βενιαμίν Λεσβίου, με τίτλο: "Ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟΣ - Οραματιστής και θεμελιωτής της ελευθερίας των Ελλήνων".
Ο Βενιαμίν ο Λέσβιος (1759-1824) ήταν εξέχων εκπρόσωπος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, μοναχός και λόγιος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και με σημαντικό ρόλο κατά την Ελληνική Επανάσταση. 
Η συγγραφέας του βιβλίου Ρωξάνη Αργυροπούλου είναι ομότιμη διευθύντρια ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, της σειράς «Μικρή Βιβλιοθήκη Διδασκάλων του Γένους» και μας έχει δώσει, επίσης, ένα σπουδαίο πόνημα για τον Λέσβιο, με τίτλο: "Ο Βενιαμίν Λέσβιος και η Ευρωπαϊκή σκέψη του 18ου αιώνα". 
Κατά την παρουσίαση του νέου βιβλίου θα μιλήσουν: 
- Ο τ. πρόεδρος της ΛΕΣΧΗΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ, Ξενοφών Μαυραγάνης, με θέμα «Η Λέσχη Πλωμαρίου Βενιαμίν ο Λέσβιος, θεματοφύλακας των προταγμάτων του Λέσβιου σοφού». 
- Αθανάσιος Κουρταλίδης, πρόεδρος του Επιστημονικού και εκδοτικού συνδέσμου. 
- Έλενα Χατζόγλου, δ.φ. εκπαιδευτικός. 
Την όλη εκδήλωση θα συντονίσει ο διευθυντής της εφημερίδας ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, Κωνσταντίνος Μπλάθρας. 
Σημειώνεται ότι η πρώτη έκδοση βιβλίου σχετική με τους Διδασκάλους του Γένους, που πραγματοποιείται από τον Επιστημονικό Εκδοτικό Σύνδεσμο "Μικρή Βιβλιοθήκη Διδασκάλων του Γένους", είναι αυτή που αναφέρεται στον Βενιαμίν Λέσβιο.


Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ


Χρήστος Παρμενίδης, 
ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΑΚΡΙΑ 
ποίηση: Κ.Π. Καβάφης 
cd | hax | 1996 
Ένας σπάνιος δίσκος αφιερωμένος εξ ολοκλήρου στον ποιητή Κωνσταντίνο Π. Καβάφη (1863-1933). Η μελοποίηση έγινε από τον θεσσαλονικιό συνθέτη Χρήστο Παρμενίδη, του οποίου αυτή είναι η μοναδική δισκογραφική κατάθεση. 
Το έργο περιλαμβάνει μια σύντομη εισαγωγή, 11 τραγούδια, 5 ιντερμέδια και μια μονόλεπτη οργανική coda. Το εισαγωγικό κομμάτι είναι μια μικρή οργανική ανάπτυξη διανθισμένη με σκόρπιους στίχους του ποιητή σε πεζή ανάγνωση. 
Τη ροή των τραγουδιών ανακόπτουν μικρά οργανικά στάσιμα με άναρθρους βοκαλισμούς που συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός κλίματος υποβλητικής δραματικότητας. Δημιουργείται έτσι η αίσθηση ότι έχεις να κάνεις περισσότερο με ένα soundtrack κάποιου απροσδιόριστου σεναρίου κι όχι απλώς με έναν κύκλο τραγουδιών. Πρόκειται ασφαλώς για έντονα ατμοσφαιρικά και δύστροπα τραγούδια σε κλασική φόρμα, τα οποία απαιτούν υπομονή και επιμονή, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν. Την οργανική συνοδεία αποτελεί ένα τρίο για κλαρινέτο, βιολοντσέλο και πιάνο. 
Τα τραγούδια ερμηνεύουν εξαιρετικά η υψίφωνος Δάφνη Πανουργιά κι ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος. 
Το λιτό ένθετο βιβλιαράκι περιέχει τους στίχους όλων των ποιημάτων στα ελληνικά, αλλά και στην έγκυρη αγγλική τους απόδοση παρμένη από το βιβλίο "C.P.Cavafy: Collected Poems" (1975) των Edmund Keely και Philip Sherrand. 
Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο για λογαριασμό της αγγλικής εταιρίας Hax.
Ο Χρήστος Παρμενίδης
είναι μηχανικός ήχου κυρίως ηλεκτρονικής μουσικής
και εργάζεται στην Αγγλία από το 1994.
Τραγούδια του Χρήστου Παρμενίδη σε ποίηση Καβάφη, από τον δίσκο που παρουσιάζουμε εδώ, περιλαμβάνονται και σε ένα cd με μελοποιημένο Καβάφη, από διάφορους έλληνες συνθέτες. 
Πέντε ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη σε μουσική Χ. Παρμενίδη από την Δάφνη Πανουργιά και τον Τάση Χριστογιαννόπουλο. 


Related Posts with Thumbnails