Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Η φιλοσοφική παραγωγή των Ρώσων της Διασποράς / La production philosophique des Russes de la Diaspora


Dimitris Baltas 
La production philosophique des Russes de la Diaspora 
Nikita Strouve 
Mιχάλη Μακράκη 
μνημόσυνον 
Après la victoire des bolcheviks et, bien sûr, du matérialisme dialectique en Russie en 1917, de nombreux penseurs russes, professeurs d’universités et écrivains éminents ont été contraints de se réfugier dans les pays d’Europe occidentale, principalement en Allemagne (Berlin) et en France (Paris), mais aussi en Amérique. 
Je dois préciser que leur exil est dû à la critique que, depuis 1917, ils exercent contre le régime bolchévique qu’ils accusent de museler la liberté, et non pas seulement à leur refus de la philosophie du matérialisme dialectique. Quoi qu’il en soit, ces mêmes philosophes passent d’abord du marxisme à l’idéalisme pour, finalement, élaborer la philosophie dite «religieuse». 
Dans cette étude, je vais parler des principaux écrivains de la Diaspora russe. 
En 1992, Nicholas Lossky (1870-1960), professeur de philosophie à l’université de St-Pétersbourg, est exilé. Parmi les nombreux livres de Lossky, je cite: La liberté de la volonté (Paris 1927), La valeur et l’Ếtre (Paris 1931), Dostoïevsky et la conception chretienne du monde (New York 1953). Son Histoire de la philosophie russe est traduite en français (Paris 1954) et en anglais (New York 1951). En France, notamment à l’ «Institut Orthodoxe de Théologie St-Serge», le grand théologien et philosophe Serge Boulgakov (1871-1944) enseigne la Dogmatique Orthodoxe. Avant la révolution de 1917, Boulgakov était considéré comme l’un des meilleurs interprètes de la théorie marxiste. Après la révolution de 1917, Boulgakov écrit de nombreux livres concernant non seulement la théologie (L’Eglise orthodoxe, trois trilogies de travaux doctrinaux, La sagesse de Dieu, etc.), mais aussi la philosophie (La tragédie de la philosophie, Darmstadt 1927), La philosophie du nom (Paris, 1991). Les Notes autobiographiques de S. Boulgakov ont récemment été traduites. 
Parmi les représentants éminents de la Diaspora russe, je peux encore citer Nicholas Berdiaeff (1874-1948). Après 1922, il vécut d’abord en Allemagne, puis en France. Pendant les années d’exil, Berdiaeff écrivit : Konstantin Leontieff (Paris 1926), Christianisme et antisémitisme (Paris 1938), L’Idée russe (Paris 1946), Le sens de l’histoire (Paris 1949) et l’ Essai d’autobiographie spirituelle (Paris 1958). 
Boris Vitseslatseff (1879-1954) fut professeur de philosophie du droit à l’université de Moscou. Après la révolution de 1917, il enseigna la théologie morale à l’ «Institut de Théologie Orthodoxe St-Serge» à Paris. Pendant les années d’exil, il publia les œuvres : Le cœur de l’homme dans le mysticisme chrétien et hindou (Paris 1929) et L’éthique de l’éros transformé (Paris 1932). 
Tout aussi important est le philosophe Semyon Frank (1877-1950), professeur de philosophie à l’université de Moscou et de Saratov, exilé en 1922. Pendant les années difficiles de l’exil, Frank publia les œuvres : Le sens de la vie (Paris 1926), Les perspectives du monde russe (Berlin 1926), Les fondements spirituels de la société (Paris 1930), Dieu avec nous (Londres 1946).


Presque inconnu des lecteurs grecs est Ivan Ilyine (1882-1954), professeur de philosophie du droit à l’université de Moscou, exilé en 1922. Il enseigna à Berlin à l’ «Académie de la Philosophie Religieuse», dirigée par Berdiaeff. Ilyine publia entre autres : Le problème de la perception moderne de la loi (Berlin 1923), Le contenu religieux de la philosophie (Paris 1925), Les caractéristiques fondamentales de l’art (Riga 1937), Les axiomes de l'expérience religieuse (Paris 1952). 
Avant la révolution de 1917, Basil Zenkovsky (1891-1962) était professeur de philosophie à l’université de Kiev et, après son exil, il enseigna la philosophie à Paris. Zenkovsky a publia entre autres : Les penseurs russes et de l’Europe (Paris 1955), Le problème de l’éducation à la lumière de l’anthropologie chrétienne (Paris 1934), Histoire de la philosophie russe (Paris 1989). 
Leon Zander (1893-1964) fut professeur de philosophie à l’université de Perm et de Vladivostok. Après son exil, Zander vécut à Paris, où il publia Dostoïevski. Le problème du bien (1946) et La vision du monde de S. Boulgakov (2 vol., Paris 1948). 
L’économiste Pyotr Struve (1870-1944) appartenait aux représentants dudit « marxisme légal ». En 1952, il publia une étude intitulée L’histoire sociale et économique de la Russie. La totalité des travaux de Struve ont été traduits en anglais dans les années 1970. 
À la Diaspora russe appartiennent aussi certains intellectuels qui, pour diverses raisons, avaient quitté la Russie avant l’expulsion des philosophes susmentionnés. 
On mentionnera d’abord le théologien A. Kartasoff (1875-1960) qui a arrêté par les bolcheviks en 1917, abandonne finalement sa patrie en 1918. A partir de 1925, il enseigne l’histoire de l’Eglise et l’Ancien Testament à l’« Institut de Théologie Orthodoxe St-Serge». A.Kartasoff publie : La critique biblique de l’Ancien Testament (Paris 1947), La Renaissance de Sainte Russie (Paris 1956) et la célèbre Histoire de l’Eglise de la Russie (2 vol., Paris 1959). 
Bien connu du public grec, P. George Florovsky (1893-1979) enseigna successivement la philosophie de la loi à Prague, la patrologie à Paris et l’histoire de l’Église d’Orient à Harvard. L’œuvre monumentale de Florovsky, Les rues de la théologie russe (Paris 1937), a été entièrement traduite en anglais, en français et, en partie, en grec.
Un autre auteur, généralement inconnu du public grec, est Nicholas Afanasieff (1893-1966) qui fut professeur à l’ «Institut de Théologie Orthodoxe St-Serge». Parmi de nombreux traités, je noterai la célèbre thèse de L’Église du Saint-Esprit (Paris 1971, 1975, 2012). 
Enfin, je voudrais mentionner le penseur Léon Chestov (1866-1938), exilé en 1920. Chestov écrivit beaucoup de traités philosophiques intéressants, avant et après la révolution de 1917: L’idée du bien chez Tolstoï et Nietzsche (1899), La philosophie de la tragédie. Dostoïevski et Nietzsche (1903), Kierkegaard et la philosophie existentielle (1933). 
Après avoir donné une image de la production philosophique des penseurs russes de la Diaspora, j’aimerais faire quelques observations sur les caractéristiques de leurs œuvres. 
D’abord, je constate que les philosophes de la Diaspora russe ne sont pas intéressés à construire des systèmes philosophiques (senso stricto). Leurs œuvres étaient plutôt une expression de la pensée historique et critique. La plupart des penseurs susmentionnés appartiennent au courant de la philosophie dite religieuse. 
Par la suite, l’intérêt des philosophes russes se tourne davantage vers l’épistémologie, la cosmologie, la philosophie de l’éthique, la philosophie de la religion, voire la philosophie du langage. 
Enfin, il est révélateur que, depuis plusieurs années, les idées des penseurs russes suscitent un regain d’intérêt dans le monde catholique et protestant de l’Occident. Jusqu’à aujourd’hui, dans le monde occidental, les œuvres des penseurs Russes de la Diaspora ont été rééditées, traduites et commentées.


Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ: ...ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ


Η ιστοσελίδα της Ι. Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου αναδημοσιεύει το κείμενό μας για τον "Κατάσκοπο" Πατρινό κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, ο οποίος πήγε στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης και "ανακάλυψε" "αποκρυφιστικό - οικουμενιστικό βιτρό".
Η σελίδα της Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου βάζει στο κείμενό μας τον λίαν εύστοχο τίτλο: "Απάντηση σε φαντασιώσεις επικριτών". 
Το κείμενό μας αναδημοσίευσε και το μεγάλο site της Κρήτης cretalive, με τίτλο: 
Και υπότιτλο: Με δεικτικό τρόπο απαντά στην καταγγελία για...αποκρυφιστικές εικόνες στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάριο θεολόγος-μουσικός Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, με ανάρτηση στο προσωπικό του μπλογκ.


Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ο «ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ» ΠΑΤΡΙΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΡΗΤΗΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, στο πλαίσιο του πολυμέτωπου αγώνα του εναντίον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, ανέλαβε και χρέη …κατασκόπου! 
Πήγε στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, στο Κολυμπάρι Χανίων – όπου θα συνέλθει σε λιγότερο από ένα μήνα η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος – και παρακολούθησε τις εργασίες του Συνεδρίου με θέμα «Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας στην ελληνική επικράτεια» που πραγματοποιήθηκε στην ΟΑΚ από 1-4 Απριλίου 2016. 
Εκεί – μεταξύ άλλων, υποθέτω – έκανε και μια …σπουδαία ανακάλυψη! Εντόπισε ένα «αποκρυφιστικό - οικουμενιστικό βιτρό», το οποίο φωτογράφισε και κατασκανδαλισμένος – ως ο Καϊάφας – διέρρηξε τα ιμάτιά του και εξαπέλυσε επιστολή – πανταχούσα προς την Γραμματεία της Πανορθοδόξου Συνόδου και προς πάντας τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, καταγγέλλοντας το …βλάσφημο έργο. 
Το κείμενό του (και στα αγγλικά, παρακαλώ), έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου και όλοι οι ομόφρονες του Πατρινού κληρικού σκίζουν τα ρούχα τους ατενίζοντας το «αποκρυφιστικό - οικουμενιστικό βιτρό»! 
Ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος πήγε, λοιπόν, στην ΟΑΚ, φιλοξενήθηκε, άφησε τα βιβλία του – που είναι φυσικά για προσάναμμα – και αφού κατασκόπευσε, ανταποδίδει την φιλοξενία με αυτό το κείμενο που έχει σκοπό να πλήξει τον τόπο όπου θα συνέλθει η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. 
Ας δούμε, όμως, περί τίνος πρόκειται. 
Και φυσικά τώρα απευθύνομαι στους φιλότεχνους και φιλαλήθεις. Το εν λόγω βιτρό ανήκει στο περίφημο Πρόγραμμα Λόγου και Τέχνης της ΟΑΚ «Πρόσωπο προς Πρόσωπο». Το πρόγραμμα αυτό της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης άρχισε το 1983, μετά από πρόσκληση προς καλλιτέχνες από την Ελλάδα και αργότερα από όλο τον κόσμο, να μελετήσουν ένα πνευματικό κείμενο και να εκφρασθούν καλλιτεχνικά, εμπνεόμενοι από αυτό το θέμα. Το κείμενο αναφέρεται στον Αββά Μακάριο της Αιγύπτου, 4ος αιώνας, τον μεγάλο ασκητή της ερήμου και στη συνάντησή του στην έρημο με ένα κρανίο. Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα της ΟΑΚ. 
Κόλαση είναι η ακοινωνησία των προσώπων. Αυτό μας λέει η ιστορία. Κόλαση είναι και η συμπεριφορά όλων αυτών των Γκοτσόπουλων, με τις ευλογίες, μάλιστα, του Μητροπολίτη τους. 
Ο «αποκρυφιστής» Γερμανός καλλιτέχνης R. Bleninger, λοιπόν, αφού διάβασε την ιστορία από το «Γεροντικόν» και βασιζόμενος εκεί, δημιούργησε αυτό το έργο. 230 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο δημιούργησαν 350 έργα τέχνης, εμπνευσμένα από αυτό το θέμα. Ο νεαρός Γερμανός στρατιώτης, ο οποίος αποδέχτηκε να εκφράσει τον σημαντικό διάλογο του Αββά Μακαρίου, με το δικό του τρόπο - που αμφιβάλλω αν ο κληρικός Γκοτσόπουλος μελέτησε ποτέ - μιλά για το έργο του που είναι η καταλλαγή που προσφέρουν οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες – οι αβρααμικές, όπως τις αποκαλεί – δημιουργώντας ένα ειρηνικό περιβάλλον, όπως αυτό εκφράζεται στην Παλαιά Διαθήκη (Γέν. 9,13).
Τώρα για τον "Τιτυό" του Τιτσιάνο «ουδέν σχόλιο!» …. Αγνοεί πλήρως την σημασία του, μαζί με τα υπόλοιπα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, για τα εκπαιδευτικά Προγράμματα του Ιδρύματος. Μόνο που ως κακός «κατάσκοπος», ο Πατρινός κληρικός αγνόησε την ύπαρξη των παρεκκλησίων, την τεράστια εικόνα του Χριστού στην αίθουσα της ΟΑΚ, το Εργαστήρι Αγιογραφίας και πολλά άλλα «σύμβολα», όπως η φιλοξενία του Αβραάμ που τυφλώνουν τον κάθε επισκέπτη στην κεντρική αίθουσα. 
Ο διάλογος του Αββά Μακαρίου και του κρανίου, όπως και όλο το πρόγραμμα, αποτελούν έκφραση του ίδιου του έργου της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, η οποία είναι ένας χώρος διαπροσωπικής κοινωνίας και συζήτησης, που ιδρύθηκε και λειτουργεί με βάση την πεποίθηση ότι ο διάλογος είναι το πλέον κατάλληλο μέσο για την επίλυση προβλημάτων. 
Μετά από 33 χρόνια από την εκπόνηση του προγράμματος ήλθε ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος να ρίξει τον λίθο του αναθέματος. 
Αλλά φείσαι Κύριε, τοιαύτης απανθρωπίας τας ψυχάς ημών, ο μόνος εν μακροθυμία ανείκαστος.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Η ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ ΤΟΥ "ΑΣΜΑΤΟΣ" ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ π. ΠΕΤΡΟ ΜΙΝΩΠΕΤΡΟ

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Η Όλια Λαζαρίδου ανεβάζει το «Άσμα Ασμάτων» στο Θέατρο Τέχνης αυτόν τον καιρό, γιατί όπως έχει δηλώσει καθαρά η ίδια στον έρωτα ψάχνουμε «το απόλυτο. Ο Ρωµανός ο Μελωδός λέει: "Κυµατούνται µου τα σπλάχνα, ου χωρεί µου την χαράν η ψυχή". Μιλάει βέβαια για τον έρωτα προς τον Θεό, αλλά το ίδιο είναι και ο ανθρώπινος έρωτας. Τουλάχιστον στο πρώτο σκίρτηµα, δηµιουργεί αυτή τη φόρα που µερικές φορές οδηγεί ακόµη και σε µετωπικές. Πέφτεις σε τοίχο». 
Και βέβαια η αγάπη της Όλιας του «Άσματος» δεν κάνει διακρίσεις: «Την παράσταση την έχω αφιερώσει στη µνήµη του ψυχοθεραπευτή και σκηνοθέτη Βίκου Ναχµία. Το µακρύ τραπέζι γύρω από το οποίο θα λάβει χώρα το χορικό µας ήταν του πατέρα του. Ηταν εβραίος έµπορος υφασµάτων, επάνω εκεί έκοβε τα υφάσµατά του». 
Έτσι είναι η Λαζαρίδου. Έρωτας ή τίποτα, που θα ‘λεγε και ο Πολ Ελυάρ και ο Αντρέ Μπρετόν, επίσης. 
Σε μια μάλλον αντιερωτική, στις μέρες μας, Αθήνα, η Όλια Λαζαρίδου ανεβάζει το ερωτικότερο ποίημα του κόσμου, το «Άσμα Ασμάτων» της Παλαιάς Διαθήκης. 
Κυκλοφόρησε και το καταγράφω. Και ας με συγχωρήσει η Όλια Λαζαρίδου. 
Μπαίνει στο θέατρο και …πέφτει πάνω σε άστεγους. Τους βάζει μέσα, τους φροντίζει, βλέπουν την παράσταση – δωρεάν φυσικά – και τους δίνει κι από πάνω κάτι τι για τα τρέχοντα. 
Άρα στο Θέατρο Τέχνης του Κουν, η Λαζαρίδου κάνει αυτό που είχε ως σημαία ο Κάρολος Κουν: «Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας». 
Η Λαζαρίδου είναι μια σπουδαία ηθοποιός που δεν κάνει απλώς θέατρο. Το ζει κυριολεκτικά. Μέχρι το μεδούλι. 
Γι’ αυτό ακούστε την σε λίγο – στις 8 το βράδυ- σήμερα Κυριακή 22 Μαΐου 2016, να συνομιλεί στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας 89,5 με τον ιερέα και σκηνοθέτη π. Πέτρο Μινώπετρο. Η εκπομπή μεταδίδεται σε επανάληψη με αφορμή το ανέβασμα, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κούν, του έργου «Άσμα Ασμάτων – Μια νύχτα κάτω από τ’ άστρα» σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, που σκηνοθετεί και συμμετέχει η Όλια Λαζαρίδου. Το θέμα της εκπομπής: «Το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κούν, η τέχνη του ηθοποιού, η επίγνωση, η προσευχή, οι συγγραφείς Ντοστογιέφσκι, Τσέχωφ, Σαίξπηρ, η ποίηση και η πίστη».

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

"ΜΙΑ ΝΟΤΑ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ" ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ "ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ" ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ


Το νέο δίσκο της "Μια νότα μου χτυπά το τζάμι", παρουσίασε σήμερα το μεσημέρι, μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα η Τατιάνα Ζωγράφου, στο βιβλιοπωλείο "Ευριπίδης" στην Κηφισιά. 
Μαζί της ήσαν η Δάφνη Πανουργιά στο τραγούδι καθώς και οι μουσικοί: Λευτέρης Γρίβας (ακορντεόν), Παναγιώτης Κανελλόπουλος (μαντολίνο) και Κώστας Παπαγεωργίου (κιθάρα).
Και βέβαια δεκάδες παιδιά με τους γονείς τους, οι οποίοι ευχαριστήθηκαν και τραγούδησαν τα θαυμάσια τραγούδια του δίσκου, ο οποίος σημειώνει εξαιρετική επιτυχία! 


Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΠΑΤΡΙΝΟ ΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


Αντιπατριαρχικό Πατρινό μένος εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου 
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Έχουμε επισημάνει κατ’ επανάληψιν ότι στην Πάτρα ανθεί και φέρει κι άλλο το αντιπατριαρχικό μένος, δηλαδή ο συστηματικός πόλεμος εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με πρωτεργάτες τους κληρικούς της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλο Κωστόπουλο και Αναστάσιο Γκοτσόπουλο.
Βέβαια γενικότερα στην Πάτρα το κλίμα είναι αντιπατριαρχικό μεταξύ των τάχα και θρησκευομένων. Φωτεινή εξαίρεση ο Αρχιμ. Π. Βασίλειος Μπακογιάννης, ο οποίος με πρόσφατη αρθρογραφία του άρθρωσε ένα νηφάλιο και εκκλησιολογικό λόγο για την μέλλουσα να συνέλθει στην Κρήτη Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας. 
Όμως, οι αυτόκλητοι αμύντορες της πίστεως έχουν βαλθεί να κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να διαβάλλουν στον λαό την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Έτσι, ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος προσκάλεσε τον ομόφρονά του κληρικό Πέτρο Χιρς, ο οποίος και μίλησε στην Διακίδειο Σχολή Λαού εναντίον της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. 
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο κληρικός Πέτρος Χιρς στον πρόλογο της ομιλίας του ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, ο οποίος του έδωσε την άδεια για την πραγματοποίηση της ομιλίας. Είπε επί λέξει: «Ευχαριστώ τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών για την ευγένεια και την καλοσύνη να μου παράσχει την κανονική άδεια να απευθυνθώ στην αγάπη σας για το σημαντικότατο αυτό θέμα τής Πανορθοδόξου Συνόδου.» 
Εκδήλωση υπέρ της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, η οποία είναι Πανορθόδοξος απόφασις, έχει γίνει στην Μητρόπολη Πατρών; Όχι, φυσικά. Και δε νομίζω ότι πρόκειται να γίνει. 
ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ 
Πάνω στην ώρα, ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαθανασόπουλος δημοσίευσε στο διαδίκτυο κείμενο με τίτλο: « Η Ορθοδοξία, το Φανάρι και ο Καζαντζάκης», δια του οποίου μέμφεται την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης για την διοργάνωση του πρόσφατου συνεδρίου με θέμα: «Ορθοδοξία και Λογοτεχνία». 
Το άγχος του Γ. Παπαθανασόπουλου είναι μήπως ..ανθίσει μια «καζαντζάκια Ορθοδοξία», επειδή στο συνέδριο έγινε αναφορά και στη σχέση του συγγραφέα Ν. Καζαντζάκη με την Εκκλησία. 
Και καταλήγει – κάπως …απειλητικά – ο αρθρογράφος: « Ἐπειδὴ στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου οὐδὲν τελεῖται, γράφεται ἢ λέγεται χωρὶς τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, εἶναι τεράστια ἡ προσωπική του ἱστορικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν προώθηση τῆς «καζαντζάκιας Ὀρθοδοξίας». Ἂν ἐπιχειρήσει νὰ τὴν προωθήσει νὰ εἶναι βέβαιος ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ θὰ παραμείνουν πιστοὶ φύλακες ὅσων ἔμαθαν καὶ πιστώθηκαν.» 
Και φυσικά αμέσως έσπευσε, ως πιστός φύλαξ, ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Τιμόθεος Παπασταύρου να αναδημοσιεύσει στο ιστολόγιό του το κείμενο του Γ. Παπαθανασόπουλου, βάζοντας ως υπέρτιτλο: "ΓΚΡΙΖΟΙ ΛΥΚΟΙ" ΜΑΛΛΟΝ ... ΚΑΠΟΙΟΙ "ΠΟΙΜΕΝΕΣ" ΣΑΝ ΤΟΝ κ. ΑΝΔΡΕΑ (ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ)!!! 
«Θιγόμενος» (;) από κάποια φράση του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα, καθηγητού στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., ο Πατρινός κληρικός δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τον ιεράρχη της Εκκλησίας της Κρήτης «γκρίζο λύκο» και ποιμένα εντός εισαγωγικών. 
Εύχομαι οι εν λόγω κληρικοί της Μητροπόλεως Πατρών να συνεχίσουν με την ίδια ζέση την πολεμική τους κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σε όλα τα επίπεδα, γιατί μόνον έτσι θα "δικαιώνουν" την ύπαρξή τους πάνω στη γη και φαίνεται πως είναι ο μοναδικός τρόπος που τους απέμεινε μήπως και γλιτώσουν τα ψυχοφάρμακα…

Ο Pontifex νεο-Φραγκίσκος της Ασσίζης



ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 
Ἀναμφιβόλως σημαντικὴ ἦτο ἡ συνάντησις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μετὰ τοῦ Ποντίφηκος εἰς τὴν Μυτιλήνην, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν ἕνα ἠχηρὸν μήνυμα κυρίως πρὸς τοὺς ἐμπόρους τῶν ὅπλων, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαίτιοι τῆς σφαγῆς καὶ μοίρας χιλιάδων ἀνθρώπων ποὺ ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς πατρογονικάς των ἑστίας. Βεβαίως ποῖοι θὰ εἶναι οἱ καρποὶ καὶ ἐὰν θὰ ὑπάρξουν ἀπὸ τὴν συνάντησιν αὐτήν, τοῦτο εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις. 
Καὶ ὁ μὲν Πατριάρχης μας Βαρθολομαῖος καὶ τὸ ἔργον του τυγχάνουν διεθνῶς γνωστά. Διὰ τοῦτο ἐδῶ θὰ περιορισθῶμεν εἰς τόν "φτωχούλη τοῦ Θεοῦ" (Καζαντζάκης), τὸν Πάπα Φραγκῖσκον τὸν Α΄.
Εἶναι ἐπίσης γνωσταὶ αἱ ἀπόψεις κυρίως τῶν φονταμενταλιστῶν τῆς Γείτονος διὰ τὴν Ρ/Καθολικὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν διαχρονικὴν πολιτικήν της ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ σὲ ὄχι ὀλίγα, ἔχουν δίκαιον. Ὅμως ἐδῶ θὰ ἀναφέρωμεν μόνον μερικὰ ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ σημερινοῦ Ποντίφηκος.
Οὕτως ὁ Pontifex Maximus, τοῦ ὁποίου προτεραιότης ἀποτελεῖ ἡ μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας διὰ τοὺς πτωχούς, διαμένει ἀκόμη εἰς τὸ δωμάτιον ἐπισκεπτῶν τῆς Casa Santa Martha 40 τετραγωνικῶν, ἕνα μοντέρνον οἶκον ἐπισκεπτῶν παρὰ τὴν αἴθουσαν ἀκροάσεων καὶ τὸ ἀναγεννησιακὸν ἀνάκτορον τῆς Congregatio Fidei. Δὲν ἔχει διδακτορικὰ καὶ ὁμιλεῖ καθαρὰ καὶ σαφῶς μὲ χιοῦμορ ἀποφεύγων τὸ πομπῶδες, τὸ συνδεόμενον καὶ μὲ τὴν ἀνάρρησιν Βενεδίκτου ΙΣΤ΄. Οὕτως ἀρνεῖται νὰ χρησιμοποιήσει τὸ ἀλεξίσφαιρον Mercedes -ὅπερ εἴδομεν καὶ εἰς τὴν Πόλιν- καὶ ἔχει ἓν VW Pasat. Εἰς τὰς ἀκροάσεις τῆς πλατείας τοῦ Ἁγ. Πέτρου "κολυμβᾶ" μέσα εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ. 
Ἐν ἠρεμίᾳ εὐλογεῖ καὶ ἐναγκαλίζεται, ἐνίοτε ἐπὶ λεπτά, μὲ σπαστικοὺς καὶ παραλύτους εἰς καρέκλας καὶ οὐχὶ καρεκλοκενταύρους, -τοῦθ’ ὅπερ βεβαίως καὶ ἄλλοι ἔπραττον. Ὁ Jorge Mario μὲ τοὺς φύλακάς του πρὸ αὐτῶν δὲν γνωρίζει τί νὰ πράξει. Ἀποφεύγει τὸ Papamobil πιστεύων, ὅτι καλλίτερος εἶναι ὁ κίνδυνος, ἀπὸ τὴν ἀπόστασιν πρὸς τοὺς πιστούς. Συντόμως θὰ ἀποτελειώσει πρὸς ἐξαπόλυσιν, τὴν Ἐγκύκλιον "Ἐπὶ τῆς Πίστεως" τοῦ σοφοῦ Βενεδίκτου ΙΣΤ΄. 
Αἱ κινήσεις του αὗται ταπεινότητος καὶ ἁπλότητος συγκινοῦν ἰδίως τὰ κράτη οὐχὶ τῆς Δύσεως, ἀλλὰ ἐκεῖνα ποὺ χρησιμοποιοῦν κυρίως τὰς εἰδήσεις τῆς τηλεοράσεως. 


Βεβαίως παρῆλθον περίπου τέσσαρα μόλις ἔτη τοῦ Ποντιφικάτου του. Ἔδωσε καταλλήλως ἀπαντήσεις εἰς τοὺς κατηγόρους του, ὅτι συνέβαλε εἰς τὸν δυσώδη πόλεμον (1976-1978) μετὰ τοῦ στρατοῦ ἐν Ἀργεντινῇ, ὡς ἀρχηγὸς τῶν Ἰησουϊτῶν. Εἰς τοὺς ἡγέτας τῶν κρατῶν διαρκῶς τονίζει τὴν ἀναγκαιότητα πολέμου κατὰ τῆς πτωχείας λέγων, ὅτι "μία πλουσία Ἐκκλησία εἶναι γηραιὰ Ἐκκλησία". Ὁ ἄλλοτε πανίσχυρος πρωθυπουργὸς Tarcisio Bertone ἐφιππεύει σήμερον ἓν Ford Mondeo ἀντὶ τῆς προτέρας πολυτελοῦς του λιμουζίνας. Ἔχει ἀρχίσει νὰ καθαρίζει τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου τῆς Μαφίας μὲ τὸν R. Brühlart τῶν 6 δισεκατομμυρίων € τῆς Τραπέζης τοῦ Βατικανοῦ (Ἰνστιτούτου διὰ τὰ Ἔργα τῆς Θρησκείας IOR), ὥρισεν ἑνιαῖον μισθὸν τῶν Καρδιναλίων ἄνευ Bonus καὶ ἐτερμάτισεν τὸ "δῶρον ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει τοῦ Πάπα" 4.000 ὑπαλλήλων τοῦ Βατικανοῦ. Τώρα δὲ ἐλέγχει τὰς καταθέσεις τῶν μετόχων τοῦ IOR 
Μετερρύθμισεν τὴν Κουρίαν, ὅπου τά "ἐνδιαφέροντα" αὐτῆς προσπαθοῦν νὰ ὑποστηρίξουν "κυναιγείρως" μὲ ρήτρας ἐκ τῆς παραδόσεως καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου. Ὥρισε δὲ ἕναν Καρδινάλιον ἀνὰ ἤπειρον. 
Καὶ ὅμως τὸν κατακρίνουν, ὡς συνήθως, οἱ συντηρητικοὶ διότι δὲν φορεῖ τὰ ἐρυθρὰ πέδιλα καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν γονυκλινῆ προσκύνησιν πρὸς αὐτόν, συμβόλων τοῦ κυριάρχου ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Πέτρου! Διακρίνουν γὰρ μεταξύ "γηΐνου προσώπου" καί "ὑπερφυσικοῦ ὑπουργήματος". 
Ἔχουν δὲ ἀπογοητευθεῖ καὶ αἱ προοδευτικαὶ μοναχαὶ διὰ τὴν ἄρνησίν του ὑπὲρ περισσοτέρων δικαίων τῶν γυναικῶν. Αἱ μοναχαὶ δέον νὰ εἶναι οὐχί "φρούρια" καί "παρθένοι" ἀλλὰ νὰ ζοῦν ἐνσυνειδήτως τὴν μητρότητα, πρᾶγμα βεβαίως ἀνέλπιστον διὰ τὸν ρηξικέλευθον. Τέλος, διὰ τὰ ὁμοφυλοφιλικὰ θέματα ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ Βατικανοῦ ὁ Πάπας κατονομάζει τὸ θέμα, δὲν τὸ καταδικάζει ὅμως, τονίζων ὅτι ἡ κρίσις τοῦ Βατικανοῦ εἶναι κυρίως πρόβλημα ἠθικόν, καὶ προσεύχεται δι’ αὐτὸ εἰς τὸ παρεκκλήσιόν του1
Ἔνεκα τῶν ἀνωτέρω, πολλοὶ ἀναμένουν μὲ σύγχρονα ὅπλα καὶ οὐχὶ μόνον, διότι ὁ Pontifex νεο-Φραγκῖσκος τῆς Ἀσσίζης συγκλίνει πρὸς τὴν διαμφισβητουμένην παρά τισιν σήμερον μαρξιστικὴν καὶ πάτριον "Θεολογίαν τῆς Ἀπελευθερώσεως", ἡ ὁποία ἐξεπορεύετο ἐκ τῆς ἀναγγελίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τοῦ Κυρίου καὶ ἀνεκάλυπτε αὐτὴν εἰς τήν "μέριμναν διὰ τοὺς πτωχούς" στοχεύουσαν τὴν θεραπείαν τῆς ἀποκοινοποιήσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν κατεστημένων ζωνῶν τῆς Εὐρώπης: ἀλληλέγγυος ἀντίστασις κατὰ τῆς πτωχείας, φεουδαρχικαὶ δομαὶ καὶ δικτακτορικὰ καθεστῶτα. 
Ὁ Θεὸς διὰ ταῦτα νὰ τὸν φυλάττει ἀπὸ πάσης ὀρατῆς καὶ ἀοράτου προσβολῆς. 
Audiatur τοίνυν et altera illustra et venerabilis nostra pars! (Seneca) 
__________________________________ 
1- T. Seiterich, Der Papst im Gästezimmer, Publik-Forum ἀρ. 12 (2013) 38-39.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

ΠΟΡΦΥΡΑ

Ο Ιουστινιανός Α΄ ντυμένος τον πορφυρό μανδύα του Αυτοκράτορα

Παναγιώτης Καμπάνης
Δρ. Αρχαιολόγος –Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού 
Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
Η πορφύρα, γνωστή ως βασιλική βαφή, ήταν η ωραιότερη και ακριβότερη βαφή της αρχαιότητας, χρώματος κόκκινου έως ιώδους. Επί αιώνες ο όρος πορφύρα προκαλούσε σύγχυση, διότι χρησιμοποιήθηκε τόσο για τα κογχύλια, από τα οποία παραλαμβάνονταν η βαφή, όσο και για την ίδια τη βαφή, που ο Αριστοτέλης την είχε ονομάσει «άνθος», καθώς και για τα βαμμένα ενδύματα με χρήση της ίδιας της βαφής.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια 

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΜΑΪΟΥ ΣΤΟΝ "ΕΥΡΙΠΙΔΗ" ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ Η ΤΑΤΙΑΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ...ΝΟΤΑ ΤΗΣ


Το νέο δίσκο της "Μια νότα μου χτυπά το τζάμι", ο οποίος έχει μεγάλη απήχηση, παρουσιάζει η Τατιάνα Ζωγράφου στο βιβλιοπωλείο "Ευριπίδης" στην Κηφισιά, το Σάββατο 21 Μαϊου στις 12 το μεσημέρι. 
Μαζί της η Δάφνη Πανουργιά στο τραγούδι καθώς και οι μουσικοί: Λευτέρης Γρίβας (ακορντεόν), Παναγιώτης Κανελλόπουλος (μαντολίνο) και Κώστας Παπαγεωργίου (κιθάρα).

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ"


Δημήτρης Μπαλτᾶς 
Aristotle Papanikolaou, Ἡ πολιτική τῆς θέωσης. Ἡ Ὀρθοδοξία συναντᾶ τήν Δημοκρατία, μετ. Ν. Ἀσπρούλης, εἰσ. Π. Καλαϊτζίδης, Ἐκδοτική Δημητριάδος, Βόλος 2015, σελ. 306 
Τό δεύτερο ἔργο τῆς σειρᾶς «Ἐν Διαλόγῳ» πού ἐγκαινίασε ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, εἶναι τό βιβλίο τοῦ Α. Papanikolaou, καθηγητῆ στήν Ἕδρα Ὀρθόδοξης Θεολογίας καί Πολιτισμοῦ «Ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος» τοῦ Πανεπιστημίου Fordham στήν Νέα Ὑόρκη, τό ὁποῖο ἐπιγράφεται «Ἡ πολιτική τῆς θέωσης. Ἡ Ὀρθοδοξία συναντᾶ τήν Δημοκρατία». 
Προηγοῦνται τοῦ κειμένου ἡ κατατοπιστική εἰσαγωγή τοῦ Π. Καλαϊτζίδη (σσ. 13-33), ἡ ὁποία περιέχει μεταξύ ἄλλων μία κριτική προσέγγιση καί ἀποτίμηση (σσ. 18-32) τοῦ μεταφρασθέντος ἔργου, καί ὁ πρόλογος (σσ. 35-40) τοῦ συγγραφέως στήν ἑλληνική ἔκδοση πού παρουσιάζω σήμερα. 
Τό βιβλίο, τό ὁποῖο γενικά ἀνήκει στόν χῶρο τῆς πολιτικῆς θεολογίας, συναπαρτίζεται ἀπό πέντε κεφάλαια: 1ο Ἡ ὀρθόδοξη πολιτική θεολογία διά μέσου τῶν αἰώνων (σσ. 56-109) 2ο Εὐχαριστία ἤ Δημοκρατία (σσ. 111-149) 3ο Τό πρόσωπο καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα (σσ. 151-209) ) 4ο Ἡ θεανθρώπινη κοινωνία καί τό κοινό ἀγαθό (σσ. 211-249) καί 5ο Ἡ ὁμολογία τῆς ἀλήθειας, ἡ πολιτική συγχώρηση καί ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου (σσ. 251-291). Σέ ὅλα τά κεφάλαια οἱ προσεγγίσεις τοῦ συγγραφέως ἀποτυπώνονται μέ ἀφετηρία τήν ἀρχή τῆς «θεανθρώπινης κοινωνίας». 
Tό πρῶτο κεφάλαιο ἔχει ἕναν καθαρῶς ἱστορικό χαρακτῆρα, καθ’ ὅσον παρουσιάζει τίς «πολιτικές θεολογίες τοῦ Εὐσεβίου Καισαρείας, τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Σεργίου Bulgakov καί τοῦ Vigen Guroian» (σ. 57). Ἐάν «γιά τόν Εὐσέβιο ἡ αὐτοκρατορία συγχωνεύθηκε μέ τήν Ἐκκλησία», καί «γιά τόν Χρυσόστομο ἡ αὐτοκρατορία ἐξυπηρετοῦσε τόν σκοπό τῆς πραγμάτωσης τῆς πληρότητας τῆς Ἐκκλησίας» (σ. 107), ἡ θέση τοῦ συγγραφέως «βρίσκεται ἀνάμεσα σέ ἐκείνη τοῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ Εὐσεβίου. Ἕνας χριστιανός μπορεῖ νά σκέφτεται τήν πολιτική μόνον μέσα ἀπό τό πρίσμα τοῦ ἐσχατολογικοῦ, ἄν καί ἐν δυνάμει ἐνδοκοσμικοῦ, σκοποῦ τῆς θεανθρώπινης κοινωνίας» (σ. 141). 


Τά κεφάλαια 2ο, 3ο καί 4ο ἔχουν περισσότερο ἕναν χαρακτῆρα κριτικό. Ἐδῶ ὁ ἀναγνώστης θά διακρίνει μία ἀξιοσημείωτη προσπάθεια τοῦ συγγραφέως νά προσεγγίσει τά ζητήματα «ὀρθοδοξία καί δημοκρατία», «Ἐκκλησία καί κράτος», «Ἐκκλησία καί πολιτική», «Πρόσωπο καί δικαιώματα», μέσα ἀπό μία ἐκτενέστατη κριτική (passim) τῶν θέσεων Ὀρθοδόξων καί μή θεολόγων. Ἔπίσης σ’ αὐτά ὁ ἀναγώστης, θεολόγος καί μή, ἔχει τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσει τίς σχετικές προσεγγίσεις αὐτῶν τῶν ζητημάτων ἐκ μέρους τῶν ἀμερικανῶν κυρίως διανοητῶν, τῶν ὁποίων τά ἔργα δέν ἔχουν μεταφραστεῖ ἀκόμη στά ἑλληνικά. 
Γιά τόν Papanikolaou, ἡ ἀρχή πραγμάτωσης τῆς θεανθρώπινης κοινωνίας μπορεῖ, καί πρέπει, νά ἐφαρμοσθεῖ σέ πολιτικό ἐπίπεδο, καί μάλιστα σ’ ἕναν τύπο πολιτεύματος «πού μοιάζει περισσότερο μέ τήν φιλελεύθερη δημοκρατία» (σ. 242). 
Ἀναλυτικότερα ὁ συγγραφέας ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ χριστιανοί δέν θά πρέπει νά ξεχάσουν ὅτι τό πολιτικό δέν εἶναι τό ἐκκλησιακό, ἀλλά θά πρέπει ἐπίσης νά θυμοῦνται ὅτι τό μυστικό εἶναι τό πολιτικό καί ὅτι μία ἀσκητική τῆς θεανθρώπινης κοινωνίας μπορεῖ νά διαμορφώσει ἕναν πολιτικό χῶρο πού εἶναι φιλελεύθερα δημοκρατικός» (σ. 298). Αὐτό συμβαίνει διότι «ὁ δημοκρατικός χῶρος ἐπιτρέπει στόν ἐλεύθερο λόγο νά ἀποτελεῖ ἔκφραση εἰλικρίνειας, πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ σχέσεις πού στηρίζονται στήν διαφορετικότητα» (σ. 291). Ἔτσι ὁ πολιτικός χῶρος τῆς φιλελεύθερης δημοκρατίας εἶναι, γιά τόν συγγραφέα, ὁ χῶρος ὅπου ὁ χριστιανός θα ἀσκήσει τήν χριστιανική ἐντολή τῆς ἀγάπης (πβ. σ. 241), ἀποδεχόμενος ἀσφαλῶς τήν διαφορετικότητα τοῦ Ἄλλου. 
Στό σημεῖο αὐτό, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά παρατηρήσω ὅτι σέ ὅλο τό βιβλίο παρατηρεῖται μία τάση ἐξιδανίκευσης ἐκ μέρους τοῦ συγγραφέως τοῦ πολιτικοῦ χώρου τῆς φιλελεύθερης δημοκρατίας. Εὔλογα θά διερωτηθεῖ κανείς ἄν στίς χῶρες ὅπου κυριαρχεῖ τό μοντέλο τῆς φιλελεύθερης δημοκρατίας βρίσκει πράγματι ἐφαρμογή ἡ χριστιανική ἐντολή τῆς ἀγάπης καί, ἐπίσης, ἄν οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν σ’ αὐτές τίς κοινωνίες σέβονται στήν πράξη, καί ὄχι μόνον λόγῳ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας, τήν διαφορετικότητα τοῦ Ἄλλου. 
Εἶμαι βέβαιος ὅτι τό βιβλίο τοῦ Papanikolaou θά προκαλέσει ἕνα γόνιμο προβλήματισμό. Μέ πολλές τοποθετήσεις τοῦ συγγραφέως θά ἀναμετρηθοῦν τόσο οἱ χριστιανοί ὅσο καί οἱ μή χριστιανοί, τόσο οἱ θεολόγοι ὅσο καί οἱ ἱστορικοί. Ἕτσι τό παρόν βιβλίο θά συζητηθεῖ, καί πρέπει νά συζητηθεῖ.

Ο Καθηγητής Αριστοτέλης Παπανικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σικάγο (Ιλινόις, Η.Π.Α.). Οι γονείς του ήταν ο π. Βύρων Στυλιανός Παπανικολάου (από το χωριό Δασύλλιο του Νομού Γρεβενών) και η Ξανθίππη (Κάσσω) Παπανικολάου (από τον Πεντάλοφο του Νομού Κοζάνης). Το 2012 έλαβε βραβείο Αριστείας για την διδασκαλία του σε προπτυχιακά τμήματα στις Ανθρωπιστικές Σπουδές. Τα ερευνητικά και επιστημονικά ενδιαφέροντα του Καθηγητή Παπανικολάου περιστρέφονται γύρω από θέματα που αφορούν γενικά στην ορθόδοξη θεολογία, και ειδικότερα στην τριαδική και πολιτική θεολογία. Το τελευταίο διάστημα έχει στραφεί στη μελέτη της σχέσης μεταξύ θεολογικής ανθρωπολογίας, βίας και αρετών. Έχει δημοσιεύσει πλήθος μελετών σε συλλογικούς τόμους και εγκυκλοπαίδειες, άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, ενώ έχει επιμεληθεί μαζί με άλλους συλλογικά έργα και έχει επίσης εκδώσει δυο αυτοτελείς μονογραφίες: Από τα πιο πρόσφατα έργα του είναι: The Mystical as Political: Democracy and Non-Radical Orthodoxy (Notre Dame, Indiana: University of Notre Dame Press, 2012), Being with God: Trinity, Apophaticism, and Divine-Human Communion (Notre Dame, Indiana: University of Notre Dame Press, 2006), Orthodox Constructions of the West, eds. George Demacopoulos and Aristotle Papanikolaou (New York: Fordham University Press, 2013), Orthodox Readings of Augustine, eds. George Demacopoulos and Aristotle Papanikolaou (St. Vladimir’s Seminary Press, 2008), Thinking through Faith: New Perspectives from Orthodox Christian Scholars, eds. Aristotle Papanikolaou and Elizabeth Prodromou (St. Vladimir’s Seminary Press, 2008), κ.ά. Τέλος έχει σπουδάσει βυζαντινή μουσική, διαβάζει ρωσική λογοτεχνία και λατρεύει την ελληνική μουσική και παράδοση. 
Ο Καθηγητής Παπανικολάου, ως προσκεκλημένος της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, έδωσε τις προηγούμενες μέρες διαλέξεις στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στον Βόλο με θέμα: «Πόλεμος και Βία: Η πολιτική της θέωσης και η προσφυγική κρίση».
Στην Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της  13η Διεθνούς Εκθέσεως Βιβλίου έγινε και η παρουσίαση του βιβλίου του Αριστοτέλη Παπανικολάου: "Η πολιτική της θέωσης. Η Ορθοδοξία συναντά τη Δημοκρατία". Από την εκδήλωση αυτή και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εδώ. 

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΛΙΑΜΗ "ΔΥΟ ΣΤΑΛΕΣ..." ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Γέμισε η Θεσσαλονίκη από …«ΔΥΟ ΣΤΑΛΕΣ…»! 
Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, οι εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ στη Θεσσαλονίκη «έκλεψαν την παράσταση»! 
Συγκεκριμένα, το Σάββατο 14 Μαΐου 2016 κατά τη διάρκεια της 13ης Διεθνούς Εκθέσεως Βιβλίου, στο περίπτερο των εκδόσεων ΕΝ ΠΛΩ, παρουσιάστηκε το βιβλίο «Δυο στάλες κουράγιο για συντρόφους και γονείς» του Ηλία Λιαμή των εκδόσεων ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν εξαιρετική και θύμισε την περσινή συμμετοχή του κόσμου στην παρουσίαση του βιβλίου «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»! 
Για το βιβλίο μίλησε ο Αρχιμανδρίτης Βαρνάβας Γιάγκου εφημέριος του Ιερού Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης και υπεύθυνος του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.Ο π. Βαρνάβας σκιαγράφησε με λόγο απλό και γλαφυρό τα στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν ένα βιβλίο στην εποχή μας για να κερδίσει τον αναγνώστη, να του προσφέρει χαρά, ηρεμία και το κυριώτερο ελπίδα. Ανέφερε ότι όλα αυτά συνυπάρχουν στο βιβλίο και το πιο σημαντικό ό,τι η γραφή του κ. Λιαμή έχει αφετηρία την ταπείνωση, το δε χιούμορ του διανθίζει τις σελίδες καθιστώντας την μελέτη ευχάριστη! 


Στη συνέχεια ο συγγραφέας του βιβλίου «Δυό στάλες κουράγιο για συντρόφους και γονείς» κ. Ηλίας Λιαμής, με τρόπο μοναδικό, αποκάλυψε στους παρισταμένους τα αίτια και τις αφορμές που τον οδήγησαν στην καταγραφή των βιωμάτων του σαν σύζυγο και πατέρα. 
Την παρουσίαση συντόνισε ο υπεύθυνος των εκδόσεων ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ κ. Νίκος Δ. Σαμπαζιώτης
Ήταν μιά εκδήλωση που συζητήθηκε και φέτος για την μεγάλη συμμετοχή των Θεσσαλονικέων, για το ξεχωριστό ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι ομιλητές και την ατμόσφαιρα η οποία επικράτησε! Μια εκδήλωση σταθμός για τα εκδοτικά δρώμενα και μήνυμα ελπίδας για την γκρίζα εποχή μας!


- Διαβάστε την παρουσίαση του βιβλίου στην Ιδιωτική Οδό από τον Δημήτρη Μπαλτά εδώ
- Δείτε την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου από τον  Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιώς 

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΥΚΟΥΡΓΟ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)


Με την παρουσία των αδελφών του, πολλών φίλων, μαθητών, συνεργατών και εραστών της τέχνης του Λυκούργου Αγγελόπουλου, πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ, Δευτέρα 16 Μαϊου 2016, στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, η εκδήλωση με θέμα: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. 
Το αφιέρωμα αυτό, με αφορμή την συμπλήρωση δύο χρόνων από τον θάνατο του δασκάλου, διοργανώθηκε από το “Αρχείο Ελλήνων Μουσουργών Θωμά Ταμβάκου” (Α.Ε.Μ.Θ.Τ.) και το “Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον” (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), με τη συνεργασία του ‘Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας’ (Κ.ΣΥ.Μ.Ε.). 
Γι’ αυτή την ξεχωριστή μουσική προσφορά του Λυκούργου Αγγελόπουλου στη σύγχρονη μουσική μίλησαν: 
α) ο θεολόγος - μουσικός Παναγιώτης Ανδριόπουλος (γενική αναφορά στο έργα και τις ερμηνείες), και β) ο μουσικογράφος-κριτικός-ερευνητής Θωμάς Ταμβάκος (φωνογραφική και συναυλιακή παρουσία και υπάρχουσες ανέκδοτες ηχογραφήσεις). 


Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν πέντε νέα έργα, γραμμένα ειδικά για την εκδήλωση και σε ανάθεση του Α.Ε.Μ.Θ.Τ. Τόσο οι συνθέτες όσο και οι ερμηνευτές ήσαν όλοι μαθητές ή συνεργάτες του Λυκούργου Αγγελόπουλου, παλιότεροι και νεότεροι. 
Τα έργα που παρουσιάστηκαν ήταν τα εξής: 
α) «Πνοή» για κλαρινέτο και ηλεκτρονικούς ήχους της Σωτηρίας Αδάμ, 
β) «Νεύμα» για ψάλτη/τενόρο και βιολοντσέλο του Γιώργου Κυριακάκη, 
γ) «Ως γλυκέα τα ψαλτά λόγιά σου...» για τενόρο και κλαρινέτο του Παναγιώτη Σκούφη, 
δ) «Ετεροφωνία» για βιολί και ηλεκτρονικά του Κώστα Μαντζώρου,
ε) «Μνήμης Εγκώμιον» για τενόρο, βιολοντσέλο, κρουστό και προηχογραφημένο υλικό του Σωτήρη Δεσπότη. 
Το μέρος του ψάλτη/τενόρου (έργα Σ. Δεσπότη, Γ. Κυριακάκη και Π. Σκούφη) απέδωσε ο Γιάννης Τσιοτσιόπουλος. 


Συμμετείχαν οι μουσικοί: 
Γιάννης Καραχάλιος, κλαρινέτο (έργο Σ. Αδάμ), 
Στέλιος Ιωάννου, κλαρινέτο (έργο Π. Σκούφη), 
Μαρίνα Κολοβού, βιολοντσέλο (έργα Σ. Δεσπότη και Γ. Κυριακάκη), 
Τάνια Σικελιανού, βιολί (έργο Κ. Μαντζώρου). 
Στην είσοδο της Μουσικής Βιβλιοθήκης είχε εκτεθεί αρχειακό υλικό (δίσκοι, προγράμματα συναυλιών, φωτογραφίες κ.α.) που πιστοποιούσε τη σχέση του Λυκούργου Αγγελόπουλου με τη σύγχρονη λόγια ελληνική μουσική. 
Το κοινό, που κατέκλυσε την αίθουσα, παρακολούθησε με προσήλωση την όλη εκδήλωση, η οποία διήρκεσε δύο ώρες.


Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ IN MEMORIAM - ΣΕ ΛΙΓΟ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ


Σε λίγη ώρα στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος “Λίλιαν Βουδούρη”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, η εκδήλωσή μας για τον Λυκούργο Αγγελόπουλο της σύγχρονης λόγιας ελληνικής μουσικής.
Φωτογραφίες από την γενική δοκιμή των μουσικών έργων που γράφτηκαν ειδικά για την αποψινή εκδήλωση in memoriam, και θα παρουσιαστούν σε πρώτη εκτέλεση. 
Οι συνθέτες Σωτηρία Αδάμ και Κώστας Μαντζώρος 
Γιάννης Καραχάλιος
Τάνια Σικελιανού 
Στέλιος Ιωάννου (κλαρινέτο) - Γιάννης Τσιοτσιόπουλος (φωνή)
Γιάννης Τσιοτσιόπουλος - Μαρίνα Κολοβού 

Related Posts with Thumbnails