Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ...ΑΝΤΑΡΤΙΚΩΝ


Εσχατολογικές αυτονομήσεις και εκκλησιαστικά αντάρτικα υπό το φως της εκκλησιολογικής ευαισθησίας και διδασκαλίας του γέροντος Πορφυρίου 
Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση
Σε μια πρωτοφανή ερμηνεία των εσχατολογικών προφητειών, φέρεται ο γέροντας Πορφύριος να είπε «ότι η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μη γίνει»1. Όντως ηχεί παράδοξη και πρωτότυπη στα αυτιά μας μια τέτοια προσέγγιση, αν και δε διαφέρει από την αντίστοιχη παλαιοδιαθηκική για τη Νινευί. Πραγματικά, ο Θεός προφητεύει – προειδοποιεί, ώστε να μετανοήσουμε και να αποφύγουμε τις φυσικές συνέπειες της αμαρτίας, δια των οποίων απλά και μόνον αυτοτιμωρούμαστε. Το θέμα είναι ότι η προφητεία από τη σωτηριολογική της αυτή διάσταση μετατρέπεται συνήθως σε επιβεβαίωση της προορατικής δύναμης του Θεού πάνω στην αποτυχία των φορέων της μεταπτωτικής ιστορικής διαδρομής. 
Κλείνοντας ο μεγάλος αυτός θεόπτης των ημερών μας την επίγεια διαδρομή του, υπαγόρευσε σε έτερον αγιορείτη – πνευματικό του τέκνο - μια μικρή παρακαταθήκη, στην οποία αναφέρει πως «τώρα φεύγει από τον κόσμο, γιατί δεν τον ακούει κανείς… γιατί στις μέρες μας κανένας δεν ακούει κανέναν… γιατί στις μέρες μας ο καθένας μας σήκωσε μια δικιά του παντιέρα και κανείς δεν ακούει κανέναν»2. Άραγε, επιβεβαιώνονται αυτές οι ένθεες προρρητικές φοβίες του; 
Σε μια γενικότερη θέαση του κόσμου, η παραπάνω απογοητευτική διαπίστωση είναι απλά η τραγική περιρρέουσα πραγματικότητα, που στον κατήφορό της όχι μόνο δεν έχει γυρισμό, αλλά και βρίσκεται σε μια ιλιγγιώδη αυξητική τροχιά, μέσα σε ένα κλίμα μη ανασχέσιμου και ολοκληρωτικού δαιμονισμού, όπως προωθείται μέσα από την ανεξέλεγκτη τεχνολογική έκρηξη, η οποία ολοένα και αφανίζει από την όρασή μας (υποκαθιστώντας) τον Θεό και τη βαθύτερη αλήθεια των πραγμάτων. 
Το ίδιο, όμως, δυστυχέστατα, παρατηρείται και στον κατεξοχήν οντολογικό χώρο της ενότητας και της αγάπης, στην Εκκλησία του Θεού. Αν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε τη σχεδόν άφευκτη πραγμάτωση της ως άνω προφητείας, τότε δεν έχουμε παρά να περιμένουμε επιδείνωση της κατάστασης. Πώς, όμως, θα μπορούσε σήμερα η Εκκλησία να κηρύξει Χριστό και να ενώσει - σώσει τον κόσμο; Μονάχα με την έμπρακτη ενότητα της αγάπης και της πίστης. Τότε θα ελκυσθούν στον Χριστό οι ευρισκόμενοι μακράν της Εκκλησίας, καθώς απομακρύνθηκαν και αφίστανται απ’ αυτήν κατά το πλείστον εξαιτίας των όντων εντός της. Πολλά πνεύματα χωρούν στην Εκκλησία και μπορούν εν Πνεύματι να συνυπάρχουν και να συμπορεύονται ακόμα και μέσα από την ετερότητα, η οποία είναι εκ των πραγμάτων συστατική της χαρισματικής ενότητας. Το πρόβλημα, ωστόσο, δημιουργείται, αφ’ ης στιγμής προκαλούνται αυτονομήσεις που ξεκινούν με την κατάργηση του πνεύματος της υπακοής, το οποίο συνοδοιπορεί με εκείνο της ταπείνωσης. 
Ο ίδιος γέροντας φέρεται να έχει πει μια φράση θεραπευτική των πάσης φύσεως εξτρεμιστικών τάσεων, οι οποίες είθισται να αγγίζουν τα όρια της πνευματικής πλάνης, η οποία, ως έχω πολλάκις επισημάνει και προσπαθήσει να δείξω, είναι συνήθως δυσδιάκριτη και με μαεστρία καλυπτόμενη είτε από τα πνεύματα της πονηρίας είτε από το εμπαθές εγώ και τον αρρωστημένο ψυχισμό μας, στα οποία και πάλι κρύβονται επιμελώς οι ίδιοι άρχοντες του σκότους. Λέγοντας, λοιπόν, ο αγιορείτης ότι «προτιμώ να πλανώμαι μέσα στην Εκκλησία, παρά να φύγω από την Εκκλησία» και ότι δε θα εγκατέλειπε το πλοίο της Εκκλησίας, επειδή θα πάθαινε ρωγμή ή θα κινδύνευε3, κληροδοτεί τοιουτοτρόπως στους ανθρώπους των εσχάτων, μάλλον το Άγιο Πνεύμα δι΄ αυτού, έναν χρυσό κανόνα σύγχρονης εκκλησιολογίας. 
Όλα τα προαναφερόμενα αντάρτικα, που υφίστανται ήδη και θα πληθαίνουν γεωμετρική τη προόδω, δεν είναι ούτε φληναφήματα ούτε φαντασιοκοπικά θεωρήματα. Δυστυχώς, αποδεικνύονται θεώμενα και βιούμενα στην καθημερινότητά μας. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε πως το συνοδικό σύστημα εν Ελλάδι υπολειτουργεί και πολλοί Επίσκοποι εξέρχονται ύποπτα της συλλογικότητας, δημιουργώντας υποομάδες κακοτρόπως διαφοροποιημένων αποχρώσεων, όπως για παράδειγμα οικουμενιστών και αντιοικουμενιστών και της συνώνυμης δυάδας νεωτεριστών και παραδοσιακών. Το λυπηρό είναι ότι στις απογεννώμενες κατηγοριοποιήσεις ούτε σαφή κριτήρια υπάρχουν ούτε ευδιάκριτη θεολογική βάση. 
Θαυμάζεις σε όλες σχεδόν τις σχετικές περιπτώσεις την επιλεκτική και κατά το δοκούν χρήση του Ιερού Πηδαλίου και καταλήγεις σε μια και μόνο διαπίστωση: ότι πραγματικά δε βγάζεις άκρη και το μόνο που γίνεται και μένει είναι ο θόρυβος, η ακαταστασία και η διχόνοια, πράγματα που κάποια στιγμή μπορεί να εκτραπούν σε μικρά ή και πιο σοβαρά εκκλησιολογικά τραύματα – σχίσματα. Βλέπεις, για παράδειγμα, ατομικούς και ομαδικούς στασιασμούς κατά της θεσμικής Εκκλησίας (μοδάτο φαινόμενο πλέον) και τους εξ αυτών νομοτελειακά απορρέοντες επίσημους αφορισμούς να ποδοπατούνται και από τους υφισταμένους τα επιτίμια τούτα και από τους ποιμένες, τους υπεύθυνους να τα επικυρώσουν με τον απαιτούμενο σεβασμό στις εκκλησιαστικές αυτές αποφάσεις και στην υλοποίησή τους. Και για να γίνω πιο σαφής, μπορεί άνετα ο κάθε αφορισθείς να στηριχθεί στην ερμηνεία και στην υποσημείωση του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στον ΛΒ΄ Αποστολικό Κανόνα πως δεν πρέπει να καταφρονήσει κανείς ούτε τον δίκαιο ούτε τον άδικο αφορισμό «έξω μόνον ανίσως ήθελαν καταδικασθούν, προ του να κριθούν, και να προσκαλεσθούν εις το εκκλησιαστικόν δικαστήριον» και να εξισώσει την προσωπική του περίπτωση με εκείνην του γίγαντα της Ορθοδοξίας και Αγίου, του Χρυσορρήμονος Ιωάννου και των άδικων διώξεων που υπέστη από τη θρησκευτική και πολιτική εξουσία της εποχής, παραθεωρώντας ταυτόχρονα τη μέριμνα και τις εκκλήσεις του ίδιου αγίου «ίνα μη σχισθή η Εκκλησία» παρά την αδικία σε βάρος του, καθώς και ότι «ὁ ἐπανελθὼν Ἀρχιεπίσκοπος παρὰ τὴν ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ δὲν ἤθελε «νὰ εἰσέλθει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του παρὰ μόνον ἀφοῦ ἀποκατασταθεῖ κανονικῶς ὑπὸ συνόδου… Καθῃρημένος ἐπίσκοπος, ἔλεγε, καθὼς εἶμαι, δὲν δύναμαι νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μου παρὰ μόνον ἀφοῦ ἀποκατασταθῶ ὑπὸ Συνόδου»4, οπότε και η ευαισθησία του Αγίου μπορεί να ερμηνευθεί κατά το νομιζόμενο συμφέρον εκάστου. 
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούμενοι και οι υποθάλποντες και περιθάλποντες τέτοια πρόσωπα και καταστάσεις πνευματικοί ταγοί, φαίνεται να ξεχνούν μια σειρά από σχετικούς Κανόνες, προληπτικούς πάντοτε της διασάλευσης της ενότητας και της εκκλησιαστικής ευταξίας. Ενδεικτικά να παραθέσω εν προκειμένω τον ΛΒ΄ Αποστολικό, τον Ε΄ της Α΄ Οικουμενικής και ειδικά τον ΙΓ΄ της εν Σαρδική Τοπικής, που αναφέρονται στην ομόνοια, συμφωνία και αλληλοσεβασμό μεταξύ των Επισκόπων και του Συνοδικού συστήματος• προς τούτοις τον ΛΖ’ της εν Καρθαγένη, που αφορά στη βαθύτερη ουσιαστική πραγματικότητα του αυτοαφορισμού, και τους ΣΤ’ της εν Αντιοχεία και ΙΔ΄ της εν Σαρδική, που αφορούν σε αμφοτέρους, αυτονομηθέντες Επισκόπους και αφορισθέντες. 
Η μεγίστη των αρετών είναι η διάκριση, λένε οι Πατέρες και οι ασκητές της Εκκλησίας. Σε κάποια ιστορική συγκυρία το ορθόδοξον ήταν να είσαι καθαρά και ξάστερα ανθενωτικός. Η εμμονή, όμως, σήμερα, σε μια δυσαναλόγως ιστορικά ομότροπη και κακεκτύπως ερμηνευτικά εκπορευόμενη αντίστοιχη αντίδραση και σε μια γενική και αόριστη στάση, με το πρόθημα αντί μπροστά σε λέξεις, διαθέσεις, νοοτροπίες και πρακτικές, σε ένα status quo απαξίας των Ποιμένων και αποκλεισμού και εγκλεισμού της καθαρότητας της πίστης και της αγιότητας του βίου μέσα σε σεκτοποιημένες φονταμενταλιστικές νησίδες τήδε κακείσε, μάλλον αποτελεί εκκλησιολογικό υποχονδριακό εκτροχιασμό. Η γνώμη του γράφοντος, που θέλει να πιστεύει ότι συνάδει κάπως προς το πνεύμα του αγιορείτη και όλων σχεδόν των σύγχρονων αγιασμένων γερόντων της Ορθοδοξίας, είναι πως πλέον πρέπει να γίνουμε περισσότερο ενωτικοί. Παραφράζοντας κάπως τον γέροντα, θα έλεγα ότι είναι προτιμότερο να είμαστε στην «πλάνη» του Πορφυρίου παρά στην «αγ(ρ)ιότητα» του νεόκοπου ζηλωτισμού. 
Είναι εύκολο πάντοτε, και από ό,τι φαίνεται ειδικά σήμερα, να «τη δεις» Χρυσόστομος, Θεόδωρος Στουδίτης ή Μάρκος Ευγενικός, όπως είναι εξίσου σαφές ότι ο καθένας έχει κάποιον δικό του (θεολογικό και πνευματικό) μπούσουλα, με τον οποίο βαδίζει και δια του οποίου κρίνεται. Ωστόσο, παραμένει ουσιωδώς πιο σημαντικό το ζήτημα της αυθεντικότητας στη στάση και στην ερμηνεία εκάστου ενώπιον του αλάθητου και αδέκαστου Κριτή, στον οποίο μπροστά δεν μπορείς ούτε να αυτοπροσδιοριστείς όπως θα ήθελες ούτε να βγάλεις το Πηδάλιο και να αρχίζεις με σοφιστείες να αυτοδικαιώνεσαι, μάλλον να απολογείσαι. 
Μια ακόμα συγκυριακά ομόλογη περίπτωση είναι αυτή του μοναστηριού στη Ναύπακτο. Ψάχνουμε λύσεις και ανθρώπινες δικαιώσεις, ενώ η εκκλησιαστική παράδοση είναι σαφής: η υπακοή στον οικείο Επίσκοπο, και δη η μοναχική, σε συνδυασμό με τη μοναστική συνείδηση της ταπείνωσης, της ακτημοσύνης, της αποταγής, της μετάνοιας. Το «ανθρώπινο δίκιο και λάθος» υποχωρούν μπροστά στον χρυσό αυτό κανόνα, ο οποίος από τον γέροντα Πορφύριο προτάθηκε για εφαρμογή και σε μια πολύ πιο σοβαρή μελλοντική περίπτωση: στην υπακοή στην επίσημη Εκκλησία στο θέμα των ταυτοτήτων με το επίμαχο αντίχριστο σημάδι. Το τέλος, που μας πλησιάζει ορμητικά και αναπόφευκτα, έχει και τη θετική του πλευρά. Είναι η προσδοκώμενη Βασιλεία του Θεού. Ο γέρων Πορφύριος δε μένει μονάχα στις απαισιόδοξες προβλέψεις για το αύριο, αλλά κλείνει παρακλητικά, παραμυθητικά, όπως εξάλλου είναι ανέκαθεν ο λόγος του Πνεύματος, των Αγίων, της Εκκλησίας: «μόνο αν σμίξουμε με τον Χριστό, με την Αγία Τριάδα, μέσα στην άκτιστη Εκκλησία θα σωθούμε». Αυτό είναι και το καινό μήνυμα που έφερε εδώ και δυο χιλιετίες ο Κύριος και το οποίο οσονούπω θα πραγματωθεί στην εσχατολογική του πληρότητα με τη μετάβαση της Εκκλησίας στη Βασιλεία, μάλλον με τη μεταμόρφωση και ταύτιση της Εκκλησίας και της αιώνιας Βασιλείας. 
Κ.Ν. 
20-1-2013 
1. http://www.pentapostagma.gr/2012/12/blog-post_2141.html 
2. https://www.youtube.com/watch?v=SSScM1lT1SI 
3. Ανθολόγιο συμβουλών, έκδ. Μονής Μεταμόρφωσης Σωτήρος, Μήλεσι, 2003, σελ. 195. 
4. Τὰ ὑπὲρ Χριστοῦ παθήματα…ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ἐκδ. “Ὀρθ. Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ. 78-79.

28 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σημερα διαβαζα σε ενα μπλογκ μια που οσο ζουμε μαθαινουμε ενα αρθρο για τον Αγιο Μαξιμο τον Γραικο . Αυτος αγιορειτης μοναχος πηγε στην Ρωσσια του 16ου αιωνα που ηταν τοτε μεσα στην θρησκευτικη αμαθεια και κυρηξε υπερ της ουσιαστικης εφαρμογης του ευαγγελιου . Αποτελεσμα . Δεκαετιες φυλακη συμφωνουντων συνοδου και πολιτικης εξουσιας . Μετα θανατον αγιος . Και ο Παπουλακος που οπως διαβασα ο ιδιος ο Βαρθολομαιος και πολυ σωστα εκφραστηκε εγκωμιαστικα για αυτον τοτε στα χρονια του Οθωνα συμφωνουσης συνοδου και κρατους πεθανε στην φυλακη . Δεν λεω οτι ο Σωτηροπουλος μια που για αυτον αναφερεται κατ ουσιαν το αρθρο οτι ειναι Αγιος αλλα παντως εχει υπερ αυτου 2 δεδομενα . Πρωτον οτι υποστηριξε την πατερικη και αγιογραφικη αποψη οτι ο Χριστος ως 100 τοις 100 Θεος και 100 τοις 100 ανθρωπος ηταν πληρως αναμαρτητος εξ ακρας συληψεως . Ουτε λογος δεν μπορει να λεχθει οτι κατεκτησε την αναμαρτησια με αγωνα . Θεανθρωπος υπηρξε οχι ενας Αγιος .Το δευτερο δεδομενο ειναι οτι τιμωρηθηκε αναπολογητος . Μεχρι να βγαλει ο ηλιος κερατα οι κατηγορουμενοι δικαιουνται απολογιας . Για το αν μετειχε οργανωτικως σε επεισοδια δεν ξερω παντως ουδεποτε επεισοδια υπηρξαν αιτια αφορισμου . Οσο για το αν δεσμευτει η κριση του Θεου επειδη υπεστη καποιος εναν αφορισμο αδικο και αναπολογητο τοτε ειναι σα να λεμε οτι ο Θεος ειναι ενας αγαθος γιγαντας που οι αρχιερεις τον θετουν προ τετελεσμενου . Η εκκλησια υπαρχει σαν μεσο σωτηριας των ανθρωπων και για να λατρευεται ο Θεος . Καμια θεολογικη αναλυση δεν προκειται να πεισει πολλους οτι ο Θεος υπαρχει γιανα υπηρετει την εκαστοτε διοικηση της εκκλησιας . Α.Μ Υστερογραφο . Αυτα δεν δικαιολογουν επ ουδενι αυτους που θελουν να κανουν ανταρτικο επειδη ο Πατριαρχης για εθιμοτυπικους λογους δωρισε ενα Κορανι η επειδη στην Γερμανια οι ορθοδοξοι ιερεις συνυπαρχουν ειρηνικα με τους λουθηρανους συναδελφους τους .

Ανώνυμος είπε...

Τι του εκανες του Τελεβάντου και χτυπιέται!! Εβαλες στο Φως Φαναρίου το εγκώμιο του Πατριάρχη στον Αυστραλίας και τα 'βαψε ΜΑΥΡΑ!!!
http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7364.html
Που να δει και το βίντεο που ανεβασες πριν λίγο

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Ο Παπουλακος ηταν χασαπης στο επαγγελμα . Ηταν παντελως αγραματος . Δεν επεται οτι αυτοι που ειναι χασαπηδες πρεπει να ειναι αναλφαβητοι . Δεν ηταν επιλογη του . Ουτε των υπολοιπων αγραμματων της οθωμανικης αυτοκρατοριας . Ουτε βεβαια ηταν επιλογη του Σωτηροπουλου . Ουτε ειναι χριστιανικη επιλογη η του ελληνικου πολιτισμου η του ευρωπαικου αυτου που ξεπηδησε απο την γαλλικη επανασταση οι βοσκοι και οι χασαπηδες να ειναι αναλφαβητοι . Ηταν ομως αυτοκρατορικη επιλογη του οσμανικου χαλιφατου . Που θελοντας και μη επι αιωνες συνταχτηκε διπλα του το Φαναρι . Που με τις αμετρητες αλλαξοπατριαρχειες επι Οθωμανων που καθε τετοια την ακολουθουσε μια φορολογια επι κληρου και λαου εχει και θεοσκοτεινες σελιδες . Το ιδιο κεντρο που αφοριζε τον Μεθοδιο Ανθρακιτη επειδη εξεδωσε την ευκλειδιο γεωμετρια δυστυχως αιωνες μετα αφορισε καποιον Σωτηροπουλο που σε καθε αλλη περιπτωση θα ηταν παντελως αδιαφορος στον γραφοντα αυτο το σχολιο . Α.Μ

Ανώνυμος είπε...

Προς pelekanos92
αγαπητε φιλε, βλεπω οτι εχεις υγιες αισθητηριο και οσφραινεσαι τα τραγελαφικα αυτα φαινομενα, που οζουν οργανωσιακης ευσεβειας και αυτοδικαιωσης, πουριτανισμου, ναρκισσισμου και ολα οσα ευστοχως παρατηρησες.
χθες ακουσα μια παλια συνεντευξη του σωτηροπουλου στο γιουτιουμπ το 1994 για τον αφορισμο του. ακουγοντας τον θα καταλαβεις πως πηγε στην αυστραλια με το πνευμα του επανευαγγελισμου των ηδη ορθοδοξων αυστραλων, ακυρωνοντας και σνομπαροντας τον οικειο επισκοπο, λες και πηγαινε σε φυλες του Αμαζονιου. ειναι το ξεκαθαρο πνευμα του καντιωτισμου και των οργανωσεων: ο ελεγχος των παντων, το κηρυγμα, οι υβρεις, οι φωνασκιες, οι διαπληκτισμοι και οι προπηλακισμοι, η μονοπωληση της αληθειας, το κυνηγι μαγισσων και αιρετικων, ο ευσεβισμος, ο ηθικισμος, οι "μαχες",η αυτοκλητη σωτηρια των παντων... δεν εχει σταματημο ο βαρυς αυτος καταλογος και θεωρω πως πολλα απο οσα εκανε ο Αυστραλιας τα εκανε μονο και μονο γιατι μισουσε το μοδατο τοτε ρευμα του καντιωτισμου.
στην ιδια συνεντευξη (μαρτης 1994 αν θυμαμαι καλα) βγηκε και αλλος λαγος: ενω ο Ν.Σ. παραδεχθηκε ως τον μεγαλυτερο αγιο της εποχης τον γεροντα, ωστοσο τον "διορθωσε" (!!!) σε ενα λαθος, υποτιθεται, του γεροντα: οτι δλδ οταν λεμε υπακοη στην εκκλησια, εννοουμε στους ιεραρχες, στην επισημη.
με τετοιο πνευμα διδασκαλου και οχι ταπεινης μαθητειας (ως θα οφειλε σε εναν τετοιο γιγαντα της Ορθοδοξιας) τι αλλο θα μπορουσαμε να περιμενουμε;;
Κ.Ν.

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Βαθιά μοντέρνο και βαθιά σύγχρονο άρθρο. Συγκινητικό για την αναφορά στον π. Πορφύριο, έναν άγιο της εποχής μας.Κάθε πορεία στο πνεύμα των Πατέρων δίδει γνώση οντολογική στον καθένα μας. Η αλήθεια δεν είναι αυτονόητα κατανοητή έστω και νοητικά, γι' αυτό οι αναρχοαυτόνομες σούπερ ορθόδοξες κορώνες κατά καιρούς. Τέτοιες εκκλησιολογικές επισημάνσεις συμβάλουν στην αφύπνιση των αναζητητών του όντως Όντος. Να μην ξεχνάμε ότι Ορθοδοξία σημαίνει μια διαρκής σχοινοβασία. Ορθοδοξία σημαίνει ξεβόλεμα και θυσία για τον οποιοδήποτε αδελφό μου.
E.B.

Ανώνυμος είπε...

Ο Βαρθολομαιος με τιποτα δεν ειναι προδοτης πελεκανε . Μη μου βαζεις στο στομα λογια που δεν ειπα . Ισα ισα οταν επισκεφτηκε την Κρητη εξηρε τους πολεμιστες του Αρκαδιου που πολεμησαν κατα των Οθωμανων . Απλως οι αιωνες επαφης με τον τουρκικο δεσποτισμο δωσαν στο Φαναρι εναν αυταρχισμο που φαινετε οπως στην περιπτωση Σωτηροπουλου. Οσο για τους συνομωσιολογους περι μασωνικοσιωνιστικου Βατικανου καλα κανουν μια που εχουν πελατεια που αγοραζει τις τριχες τους . Α.Μ

Ανώνυμος είπε...

ειναι εκπληκτικη η αυθαδεια του θρασυδειλου αποτειχισθεντος μπλογκερ, ο οποιος με μεμφεται για δειλια, ενω δισταζει να αναιρεσει τις χυδαιοτατες στο προσωπο μου λασπολογικες συκοφαντιες.
δε θα επρεπε να του απαντησω, αλλα η σιωπη μπροστα σε τετοια ανεκδιηγητα κουτσαβακια και ψευτομαγκες - σε αυτην την κατηγορια δυστυχως ανηκουν παρα τη βαθυτερη επιθυμια και το βαυκαλισμο τους πως μαχονται για την πιστη - θεωρειται, ως φαινεται, δειλια και αδυναμια. χωρις να θελω, επομενως, να αποδειξω τιποτε, ξανακαλω τον βοθροστομο: να αναιρεσει και ευχαριστως θα του απαντησω και αν ειμαι οικουμενιστης και τι ειναι οικουμενισμος ακριβως, γιατι σιγουρα δεν το ξερει.
Κ.Ν.

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Ο τελευταιος που θα ηθελε να ενωθει με τον Παπα θα ηταν ο εκαστοτε Οικουμενικος Πατριαρχης . Οχι απο θρησκευτικους λογους αλλα για καθαρα ισχυος . Απο πρωτος με ποιμνιο εκατομυριων στην διασπορα των Ελληνων θα γινοταν επισκοπος Κωνσταντινουπολης . Γιατι σε περιπτωση βεβαια ενωσης ολες οι μητροπολεις στα δυτικα εδαφη θα πηγαιναν κατα τα θεσμια στο πατριαρχειο Παλαιας Ρωμης και φυσικα ουτε λογος να θυσιαζαν την αυτοκεφαλια τους οι σλαυικες εκκλησιες . Αυτα δεν γινονται με διαταγες . Αρα η Παλαια Ρωμη που λογω του συγκεντρωτισμου δεν εχει αυτοκεφαλιες πλην της de facto απο τον 14ο αιωνα της Γαλλιας θα καταπεινε την Νεα Ρωμη . Και το Βατικανο το ξερει οτι δεν θα πει μια ωραια πρωια ο Πατριαρχης οτι ξερεις κατι Ποντιφηκα σου παραδιδω την πρωτοκαθεδρια μου εδω και 10 αιωνες . Αυτο που αντιπαθουν οι αντιοικουμενιστες ειναι οι δηλωσεις που γινονται συχνα πυκνα απο ορθοδοξους πατριαρχες που αμφισβητουν την μοναδικοτητα επι της αληθειας των ορθοδοξων . Α.Μ

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Δεν απευθυνομουν προς εσενα πελεκανε . Δεν ειναι ολα τα σχολια απαντητικα προς εσενα . Γενικες σκεψεις εκανα .Ολες οι ενδοχριστιανικες φαγωμαρες απο τον καιρο του νεστοριανισμου και δωθε του παλαιοημερολογητικου σχισματος εν Ελλαδι μη εξαιρουμενου ολα ανεξαιρετως ηταν μαχες εξουσιας και σε ολα υπηρξαν και πολιτικοι πατρωνες . Οσο για την ενωση και εκει αν γινει με βαση την ισχυ θα κριθουν ολα και οχι με το τι λενε τα κιταπια . Επισης γενικες σκεψεις . Α.Μ

Ανώνυμος είπε...

Συμπηρωατικες σκεψεις προς πελεκανο αυτη τη φορα . Μονο ενας ηλιθιος θα πιστευε οτι η πανισχυρη Ζωη μεχρι πριν 35 χρονια δεν ηταν κατα βαση πολιτικη κινηση . Απο το 1930 που δυναμωσε μεχρι την πτωση της χουντας που την ξεδοντιασε ηταν και παραηταν . Οπως και η περιφημη πενταρχια πολυ παλια και αυτη για πολιτικους λογους εγινε . Μονο η εκκλησια σαν εκκλησια ειναι θεοιδρυτη . Ολα τα αλλα εχουν χρονολογια εναρξης και εξυπηρετησαν καλως η και κακως νοουμενως πολιτικους σκοπους . Απλα βαζαν παραβαν την θρησκεια για να βρισκουν παντα τζαμπα εθελοντες ιδεολογους να τρωγονται για να τρων καποιοι αλλοι . Α.Μ

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Ενταξει μπρε πελεκανε . Αφου παριστανεις οτι πιστευεις οτι τα 2 τελευταια σχολια εναι για την μεμονωμενη περιπτωση Σωτηροπουλου ΟΚ . Και για να παω με τα νερα σου θα πω το εξης . Για την εκπορευση του Αγιου Πνευματος εγινε το σχισμα και οχι για το πιοι θακανουν κουμαντο σε Βυζαντιο και στην τοτε ιδρυπομενη Ρωαμαικη Αυτοκρατορια των γερμανων . Επειδη σκανδαλιστηκαν με τα συγχωροχαρτια του Τεντζελ οι γερμανοι ηγεμονες χρηματοδοτησαν τον θεοπαλαβο Λουθηρο και οχι για να ανεξαρτητοποιηθουνε απο την Ρωμη και τους Αψβουργους . Επειδη τους πειραξαν οι 13 μερες καναν οι παλαιοημερολογητες σχισμα και οχι επειδη μετα την μικρασιατικη καταστροφη και την δικη και εκτελεση των 6 ηταν ο μονος τροπος να υπαρχει μια αντιπολιτευση στους Βενιζελικους . Και μην με ξανααναφερεις σαν οπαδο του Πειραιως με προσβαλει . Οσο για τον Σωτηροπουλο δεν ειμαι οπαδος του απλως πιστευω οτι στο θεμα του αφορισμου του εχει δικιο . Ουτε εχει αναγκη την υποστηριξη μου η αλλου ανωνυμου την στιγμη που 20 χρονια μετα τον αφορισμο του σε αυτο το μεγαλο διαστημα εχει τηλεοπτικες εκπομπες και χωρια εμφανισεις σαν γκεστ σταρ απο εκπομπες της Δρουζα στο Σταρ μεχρι σε εκπομπες του Σπυρου Καρατζαφερη . Εχει τις καβαντζες του και δεν μπηκε ξυπολητος στα αγκαθια . Χαζοι δεν ειμαστε . Και οι δυο πλευρες ενταξει ειναι . Α.Μ

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...


''ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΕΥΩΔΙΑ''

Από το Διογένη /Ε.Μ.


Αφού ευχαριστήσουμε για μία ακόμη φορά τον κ. Νούση για την πλούσια προσφορά του θεολογικού του λόγου, με προβληματισμούς γόνιμους και κοφτερούς και πάντως όχι ανούσιους και τετριμμένους, θα μπούμε κι εμείς στον πειρασμό να καταθέσουμε και τις δικές μας σκέψεις, με την ελπίδα αυτές να ωφελήσουν κάποιους ανθρώπους που αγωνίζονται στον πνευματικό στίβο και σε καμία περίπτωση να προκαλέσουν πάθη.

Θα ξεκινήσω, λοιπόν, με την περίπτωση του γέροντος Πορφυρίου και την αγιοπνευματική του τοποθέτηση στο θέμα της ευλογημένης διάκρισης.
Ο άγιος γέροντας, γνωρίζει πολύ καλά ότι τα προβλήματα που μπορούν να ανακύψουν ανά πάσα στιγμή στο σώμα της Εκκλησίας, με πολύ εύκολο τρόπο οδηγούν Αυτήν σε μεγάλη ποικιλία σχισμάτων, με άμεσο κίνδυνο την υπονόμευση της ειρήνης και της πίστης των μελών της. Γι’ αυτό και θα προτιμήσει να ανεχθεί τα ‘’λάθη’’, αναμένοντας την επίλυσή τους από την ίδια την Εκκλησία – πάντα συνοδικώς- κρατώντας, ως πολύτιμο φυλαχτό, το αγαθό της παραμονής του σ’ Αυτήν, δίχως να σπεύδει ταχέως σε ‘’ύποπτες’’- από πνευματικής και ψυχολογικής πλευράς - αυτονομήσεις και σε άκρως επικίνδυνες ‘’αποτειχίσεις’’ , με απτό αποτέλεσμα τη διακινδύνευση της σωτηριολογικής μας προοπτικής.

Ξεκάθαρα πράγματα, η προτεραιότητα δίνεται στον ίδιο το Χριστό, που μονάχα αυτός μπορεί να θεραπεύσει τα ‘’καρκινώματα’’ στο εκκλησιαστικό σώμα.
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η δυναμικότητα και ιαματική ικανότητα της άκτιστης Χάρης του Θεού, που μπορεί και αναπληρώνει τα ελλείποντα. Με αυτόν το μοναδικό τρόπο αναδεικνύεται και η αρετή της ταπείνωσης.
Γι’ αυτό και ολόκληρο το σώμα των Αγίων της Εκκλησίας μας δεν έκανε κάτι διαφορετικό από το να ακολουθεί πιστά την οδό της άκρας ταπείνωσης του Κυρίου.

Αυτονομήσεις και άστοχες ‘’υπερορθόδοξες’’ περιχαρακώσεις αμυντικής πλεύσης, με δήθεν βιβλικο – πατερικό υπόβαθρο, ύποπτες ποικίλων ψυχαναγκαστικών νευρώσεων, θρησκευτικής πάντοτε υφής, δεν είναι ικανές να προσφέρουν στο σώμα της Εκκλησίας παρά μόνο διχοστασίες και έριδες και πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να πραγματώσουν αυτήν την ουσία της ευαγγελικής αλήθειας του Ιησού, που είναι, φυσικά, το ανεπανάληπτο κατόρθωμα της αγαπητικής κοινωνίας και το μοναδικό ζητούμενο της Θείας Ενσάρκωσης.

Αγαπολογίες και ανώδυνες θεολογικές θεωρήσεις, θα σπεύσουν τάχιστα να μας υπενθυμίσουν οι αγαπητοί ‘’υπέρμαχοι της Ορθοδοξίας’’.

Λησμονούν, όμως, ότι δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις από τις οδυνηρές απάτες που σου δημιουργεί το ίδιο το ψυχικό ασυνείδητο, έτσι ώστε να δυσκολεύεται κανείς να διακρίνει, εάν οι πράξεις που λαμβάνουν χώρα στο συνειδητό μας, υπαγορεύονται από άλογα πάθη(ναρκισσισμός, αλαζονεία, πορνεία, φιλαργυρία κ.α), ή είναι καρπός αγιοπνευματικής εμπειρίας και βιοτής (πράγμα πολύ σπάνιο στις μέρες μας!).

...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !(1)

Από το Διογένη / Ε.Μ

Ανώνυμος είπε...

''ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΕΥΩΔΙΑ''

...η συνέχεια των σκέψεων !(2)

Από το Διογένη /Ε.Μ.

Θα αναφέρω μονάχα ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, από το χώρο του μοναχισμού, που ίσως σε ορισμένους να είναι και γνωστό. Μοναχός θέλοντας να γευτεί, δίχως προϋποθέσεις, την άρρητη χαρά της θεοπτίας, πίστεψε πως η νοερά προσευχή είναι ο μοναδικός δρόμος. Δεν υπήρχαν, όμως, οι πνευματικές προϋποθέσεις και ο έμπειρος γέροντας για να βοηθήσει στην καταπολέμηση των παθών - πλανών και σε σύντομο χρονικό διάστημα ο μοναχός ζήτησε ψυχιατρική υποστήριξη! (να θυμηθούμε εδώ, το έξοχο πόνημα του καθηγητή Κορναράκη ‘’ Ασκητισμός ή σχιζοφρένεια’’)

Επικαλούμαι το παράδειγμα αυτό, όχι για να στηρίξω την πλανεμένη θέση ότι η νοερά προσευχή μπορεί να είναι και βλαπτική στον πνευματικό αγώνα των πιστών (αυτές τις θέσεις υποστηρίζει ο Στέλιος Ράμφος στο ‘’Αδιανόητο τίποτα’’), κάθε άλλο, μάλιστα.

Προσπαθώ να καταδείξω στους ανυποψίαστους φίλους ‘’υπερασπιστές της πίστης’’ ότι η απουσία της αγίας διάκρισης και του ταπεινού φρονήματος είναι ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη σωτηρία της ψυχής τους(μας). Γιατί ; Γιατί απλούστατα από όλην αυτή την αμυντική διαδικασία απουσιάζει κάτι πολύ σημαντικό. Αυτό που απουσιάζει, όπως πολύ καλά καταλάβατε είναι το δώρο της ΑΓΑΠΗΣ! Μία απλή επίσκεψη σε γνωστά ‘’αντιοικουμενιστικά’’ ιστολόγια,(βλ. ‘’Αποτείχιση’’) θα σας πείσει για του λόγου το αληθές !

Αυτοί οι ταλαίπωροι πιστοί (συγχωρέστε με για το σκληρό χαρακτηρισμό, αλλά τον εννοώ!), τόσα χρόνια μέσα στην εκκλησία, στα κατηχητικά και στις οργανώσεις – αχ, αυτές οι οργανώσεις! - και ακόμη δεν έχουν πάρει την παραμικρή μυρωδιά ότι ‘’Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ’’.

Δηλαδή, για να το κάνουμε πιο λιανό και κατανοητό, ο καλός μας Θεός δεν προσφέρει την αγάπη Του με προϋποθέσεις και στους έχοντες – κατέχοντες αξιομισθίες. Μας την προσφέρει, γιατί είναι ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ και υπάρχει ΜΟΝΑΧΑ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ !!!

Και εμείς οι φουκαράδες – γιατί περί φουκαράδων πρόκειται - αναζητούμε με το μικροσκόπιο τις θεολογικές ‘’αστοχίες’’ και ‘’παρερμηνείες’’, (εάν υπάρχουν κι αυτές !!!), δίχως να θέλουμε να ακούσουμε – αφουγκραστούμε τι πραγματικά θέλει να πει ο πλησίον – συνομιλητής μας. Να συνυπάρξουμε αγαπητικά κι ας διαφωνούμε !!!
Να μη χάσουμε όμως το στόχο που είναι η πραγματοποίηση της αγαπητικής κοινωνίας !

ΕΤΣΙ, ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΛΛΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ !

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ !

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ Ο ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ !

Ξεχάστε, αγαπητοί ‘’χριστιανοί – υπερασπιστές’’ το άθλημα της ΑΓΑΠΗΣ ! Τώρα, έχετε την ανάγκη της κατασκευής ψεύτικων ειδώλων, ικανών μόνο για να καταργήσουν παντελώς το σωτήριο έργο του σαρκωθέντος Χριστού ! Και για να μην ξεχάσουμε το σπουδαιότερο• ικανών για να προστατεύσουν το νάρκισσο εαυτούλη μας, που αδυνατεί να αγαπήσει τον πλησίον, επειδή αυτός στέκεται εμπόδιο στον αυτοδοξασμό μας !
Βλέπετε, αυτήν η ριμάδα η ψυχανάλυση μας αφήνει γυμνούς και έκθετους, γι΄ αυτό και οι ‘’Σωτήρες’’ της πίστης μας την πολεμούν με σφοδρότητα.
Τους ξεγυμνώνει τους φουκαράδες και με αυτοματικούς μηχανισμούς τη δαιμονοποιούν. Πρέπει οπωσδήποτε να κρύψουν την προσωπική τους τραγωδία και ανεπάρκεια, ταμπουρωμένοι στα ‘’ιδεολογικά τους καταφύγια’’(αχ, βρε Γιανναρά τι ωραία που τα έγραψες ! Αμάν κι εγώ ο αθεόφοβος…!!! δεν προσέχω τι γράφω !!! Θα αφήσει ο κ. Τελεβάντος τον κ. Νούση και θα περιλάβει την αφεντιά μου !!! )

Ευτυχώς, όμως, για τους καλοπροαίρετους πιστούς και δυστυχώς για τους ‘’άτακτους’’ και ‘’ακατάστατους’’ πνευματικά ‘’σωτήρες’’, υπάρχουν στην ορθόδοξη παράδοσή μας οι σηματωροί, που είναι οι άγιοί μας. Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της υπαρκτικής τους φανέρωσης είναι η αρετή της ταπείνωσης και της διάκρισης, κάτι που στις μέρες μας θα διαπιστώσουμε ότι απουσιάζει ΠΑΝΤΕΛΩΣ από την υπερασπιστική μεθοδολογία των ‘’ΥΠΕΡΟΡΘΟΔΟΞΩΝ’’ !!!

Ας είμαστε, λοιπόν, πολύ προσεκτικοί, γιατί οι ‘’καιροί ου μενετοί’’ !

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ !

Από το Διογένη /Ε.Μ.

Ανώνυμος είπε...

Προτεσταντες εν Ελλαδι πελεκανε ειναι μονο 2 κατηγοριες ανθρωπων . Οι ηγετες τους οι οποιοι ενσυνειδητα η οχι ειναι πρακτορες των αγγλοαμερικανικων συμφεροντων και οι οπαδοι οι οποιοι προερχοντε απο τα φτωχοτερα μεχρι εξαθλιωσης στρωματα του λαου που πηγαν εκει συμφεροντολογικα . Το προτεσταντιζων που λενε οι επισκοποι και το περιβαλον τους για οσους δεν τους ακολουθουν τυφλα ειναι ενας ασφαλιτικος ορος που μιαζει με το φιλοκομουνιστης του μετεμφυλιακου κρατους η το υποκουλακος του σταλινικου . Και ειναι τελειως υποκειμενικος . Για τα υπολοιπα που μου καταλογιζεις δεν σου απαντω γιατι δεν τα ειπα εγω και τα βαζεις εσυ στο στομα μου . Οσο για τα σχισματα ναι τα μονα που πιασαν ηταν οσα στην συγκεκριμενη εποχη που γιναν εξυπηρετουσαν κατι οικονομικο η πολιτικο . Αυτο το πιστευει το 90 τοις 100 των ανθρωπων και δεν το διαπραγματευεται ουτε με τον Νουση ουτε τον Σωτηροπουλο ουτε κανεναν . Α.Μ

Δημήτρης είπε...

@Πελεκάν
Το Σχίσμα δεν έγινε μόνο για πολιτικούς λόγους αλλά κυρίως για πολιτικούς. Διάβασε τους ιστορικούς για το σχίσμα και θα δεις όλοι τους να συμφωνούν σ αυτό
Το filioque υπήρχε ως διδασκαλία στη Δύση χωρίς κανείς να ενοχλείται κι όμως τον 11ο κάτ άλλαξε

Ανώνυμος είπε...

Και μπορω να το τεκμηριωσω οτι μονο τα σχισματα που εξυπηρετουσαν κατι πιασαν με 2 ελληνικα παραδειγματα . Ουτε η αιρεση του θεοπαλαβου Καιρη επιασε ουτε του μεγαλομανους Μακρακη . Οταν βγηκαν αυτα τα 2 ψωνια δεν εξυπηρετουσαν και εκει εληξε . Οι ΓΟΧ πιασαν . Στην Δυση ουτε οι Καθαροι πιασαν ουτε ο Γουικλιφ ουτε ο Χους . Ο Λουθηρος και να μην παρουσιαζοταν επρεπε οι πριγκηπες Θουριγγιας , Σαξονιας κλπ να τον εφευρουν . Απλα πραγματα . Και θα το παω πιο μακρια . Οι περιφημες οργανωσεις πιασαν οχι επειδη εκτιμηθηκε ο Ματθοπουλος αλλα για αλλους λογους . Ενας εξ αυτων που πλεον δεν εξυπηρετει για αυτο σβηνουν ειναι οτι οσοι περασαν απο εκει καναν με τον Α η Β τροπο καριερα οχι κατ αναγκη θρησκευτικη . Τα κατηχητικα τους λειτουργησαν σαν την ΧΑΝΘ . Οι αποφοιτοι τους ακομη και αυτοι που μετα τα χωσαν σε αυτες παντα υπενθυμιζαν το γεγονος οτι περασαν απο κει . Γιανναρας , Ιωαννου , Αγγελοπουλος κλπ . Και ποτε δεν μειναν ανεργοι . Οσο για αυτους μειναν στον θρησκευτικο τομεα αν μεν γιναν κληρικοι ολοι σχεδον επισκοποποιηθηκαν οι δε λαικοι θεολογοι μπορει να δωσαν ενα τμημα της ελευθεριας τους αλλα πρωτον δεν ειχαν ουτε μια μερα το αγχος της προσωπικης επιβιωσης , δευτερον καναν το χομπυ τους επαγγελμα και τριτον παντα ειχαν προσβαση ειτε σε θρησκευτικες εφημεριδες ειτε μετα το 90 και σε τοπικα η και σε πανελληνια καναλια . Ποτε κανεις δεν εχασε απο την θρησκεια . Α.Μ Υστερογραφο . Ελπιζω και ειμαι σιγουρος για την δημοσιευση

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Για περι Μακρακη και Ζωης που μου καταλογιζεις πελεκανε εδωσα την απαντηση στο σχολιο των 7 και 48 . Α.Μ

Ανώνυμος είπε...

Κάτι (παντελώς) ξένο γιά μερικούς "θεολογούντας" εδώ είναι και αυτό...

(Απόσπασμα από βιβλίο του Κωνσταντίνου Δωρ. Μουρατίδου, καθηγητού πανεπιστημίου)

"Εν τη σχέση της Αγάπης πρός την Αλήθεια όχι μόνον δεν είναι νοητή οιαδήποτε σκέψις αντιθέσεως μεταξύ αυτών η συγκαλύψεως ή πολλώ μάλλον υποκαταστάσεως της Αλήθειας υπό της Αγάπης αλλά πλήρης είναι η συνύφανσις των δύο εννοιών ούτως, ώστε η επικράτησις της Αλήθειας να είναι ο πρωταρχικός σκοπός της Αγάπης:
«Αγάπην δε δείκνυσι γνησίαν, διακυρύττει ο ιερός Χρυσόστομος, ου κοινωνία τραπέζης, ουδέ πρόσρησις υψηλή, ουδέ κολακία ρημάτων, αλλά το διωρθώσαι και σκοπήσαι το συμφέρον του πλησίον και τον πεπτοκότα διαναστήσαι...» (PG 54, 623)

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

«Πάσα προσπάθεια του ανθρώπου όπως γίνει μέτοχος της θεολογίας, εν τη αυτάρκεια της εκεπεσούσης αυτού φύσεως και των διεσπασμένων και φύση άλλωστε περιωρισμένων αυτού δυνατοτήτων είναι ανέφικτος...(Και αντί θεολογίας έχομεν τότε) τον περί Θεού θνητόν ανθρώπινον λόγον, εντός του οποίου κυοφορείται εν πολλοίς το σκάνδαλον μιάς αμαρτάνουσης θεολογίας, η οποία αντί ζωής είναι φορεύς θανάτου». ( Κ.Μουρατίδης, "Κοινωνία")

Αυτούς είχε στο μυαλό του ο ιερός Χρυσόστομος. Tα «ουρλιαχτά και τους αλλαλαγμούς» τέτοιων "θεολόγων".

pelekanos92 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Related Posts with Thumbnails