Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΚΡΙΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Κολάζ Οδυσσέα Ελύτη
Επιμέλεια: Π.Α. Ανδριόπουλος

Στον Μικρό Ναυτίλο του Ελύτη η Αγία Μαρίνα έχει την τιμητική της: 
Τώρα που ο νους απαγορεύεται και οι ώρες δε γυρίζουν 
Από κήπο σε κήπο η σκέψη μου 
Δειλή σαν τριανταφυλλιά πρωτάρα 
Που αρπάζεται απ' τα κάγκελα 
Δοκιμάζει απαρχής ν' αρμόσει πάλι 
Με σταγόνων σφήνες λαμπερών 
Τα παμπάλαια πράσινα και τα χρυσά κείνα που μέσα μας 
Έχουν παντοτινές δεκαεφτά Ιουλίου 

Κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη
Ν' ακουστεί και πάλι της Αγίας Μαρίνας το νερό στις πέτρες 

Στον Ταξιδιωτικό του Σάκο ΟΤΤΩ ΤΙΣ ΕΡΑΤΑΙ, ένα από Τα Στιγμιότυπα είναι το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στα Μυστεγνά της Λέσβου: 
ΜΥΤΙΛΗΝΗ 
Στα Μυστεγνά, πρωί, ανεβαίνοντας τους ελαιώνες για το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Το βάρος που νιώθεις να σου έχει αφαιρεθεί σαν αμαρτία ή τύψη και χωνεύεται από το χοντρό χώμα, λες και το τραβά η μεγαθυμία των προγόνων.


Στα Ρω του Έρωτα συναντούμε το απίθανο Ντούκου ντούκου μηχανάκι. Τραγούδι, νομίζω, περισσότερο παρά ποίημα. Με την τελευταία στροφή - προτροπή για να πάμε στην Αγια - Μαρίνα. 
Χάιντε χάιντε βρε παιδιά 
       πάμε στην Αγια - Μαρίνα 
Πάμε στην Αγια - Μαρίνα 
      με την όμορφη μπενζίνα. 

Στο Άξιον εστί
Είδα πέρα, μακριά, στην άκρια της ψυχής μου             
                     μυστικά να διαβαίνουνε 
φάροι ψηλοί ξωμάχοι Στους γκρεμούς τραβερσωμένα κάστρα 
Τ' άστρο της τραμουντάνας Την αγία Μαρίνα με τα δαιμονικά ... 

Η Μαρίνα των Βράχων από τους Προσανατολισμούς:    
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες 
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας 
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους 
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο 
Κι οι κόρες των  ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας 
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση! ... 


Η Μαρίνα από τις Μικρές Κυκλάδες: ...   
    Μαρίνα πράσινό μου αστέρι 
Μαρίνα φως του Αυγερινού     
   Μαρίνα μου άγριο περιστέρι 
και κρίνο του καλοκαιριού.


Τα δημόσια και τα ιδιωτικά 
...Με τον ίδιο τρόπο που σ' ένα πέτρινο, σχεδόν διάφανο ειδώλιο που λευκάζει κι αναδύεται από τα κύματα συμπίπτουν οι λιγοστές γραμμές της Πάρου ή της Σικίνου και οι πτυχές του μανδύα μιας αγίας Μαρίνας, η μιας Διαμάντως που εναποθέτει λουλούδια στον επιτάφιο. 

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Η ΝΕΛΛΗ ΒΟΥΤΣΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΕΥΑ" ΤΗΣ ΕΡΣΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ


ΕΥΑ
Έρση Σωτηροπούλου
Πατάκης 2009
Αργά το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, βγαίνοντας από το ρεβεγιόν σε κλαμπ της πλατείας Θεάτρου η Εύα, δεν παίρνει το δρόμο για το σπίτι. Παίρνει απλώς το δρόμο, με το κάθε βήμα να φέρνει το επόμενο και αφήνοντας τα λιγοστά ταξί να περάσουν. Τα βήματα της την οδηγούν προς τη Βαρβάκειο και μετά όλο και πιο κάτω και πιο βαθιά στην άγνωστη και σκοτεινή «παρένθεση» του κέντρου, από το κατέβασμα της Σοφοκλέους μέχρι και τον Κεραμεικό. Στην άλλη αυτή όψη (κανονικό αρνητικό) της γνώριμης πόλης, και πολύ περισσότερο της χριστουγεννιάτικης εκδοχής της, η Εύα χωρίς προαποφασισμένο δρομολόγιο θα περιπλανηθεί μέχρι το πρωί. Η περιπλάνηση τυχαία (σαν περιπλάνηση), αλλά η νύχτα φορτισμένη: εκτός από τις αυξημένες προσδοκίες τις ευάλωτες στις διαψεύσεις -παραδοσιακή ψυχολογική ενδυμασία των γιορτών, η Εύα έχει νωρίτερα τσακωθεί με τον άντρα της, έχει στο πάρτι ανταλλάξει ένα υποσχόμενο φιλί με νεαρό συγγραφέα, έχει πιθανώς πάρει ένα τριπάκι, είναι πάντως επιρρεπής στις εικόνες που μοιάζουν με σκέψεις που γλιστρούν η μία μέσα στην άλλη…χωρίς βιασύνη, χωρίς αγωνία και στην κάθε φωτεινή σκέψη που ανακαλεί κάποια άλλη λαμπρότερη. Έτσι έτοιμη να συναντήσει και να συνομιλήσει με τα σημάδια, η περιπλάνηση στην πόλη θα προκαλέσει την περιπλάνηση και στον εσωτερικό της χώρο και χρόνο, όχι πια τυχαία. Σχεδόν μοιραία, ή τουλάχιστον όσο πιο μοιραία το σκοτεινό, αλλά καθόλου δραματικό σύμπαν της Σωτηροπούλου, μπορεί να επιτρέψει. 
Σημείο εκκίνησης το πάρτι: η περιπλάνηση στο χρόνο, αρχίζει φυσικά από το πιο πρόσφατο παρελθόν για να προχωρήσει με παλινδρομήσεις και όλο και πιο συνειδητά άλματα στο βάθος του χρόνου. Στο πάρτι λοιπόν, όπου τα μπάσα ηχούσαν σα να αντλούν αίμα, μέσα στον εξωτικό διάκοσμο με τις θεές Κάλι να χειρονομούν στην πλάτη τους και παραβάν…με παραδείσια πουλιά με μακριές πράσινες ουρές, που κρύβανε ποιος ξέρει ποια απουσία (ενώ η εικόνα συμπληρώνεται από φίνες ανταύγειες και σώματα σε επιφυλακή, ένα ξεθεωμένο χαμόγελο πιο δω, κάποιες λοξές ματιές παραπέρα, ασυνάρτητα λόγια, λευκές ελεφάντινες γάμπες, ή χέρια τεντωμένα), υποβάλλεται με κάθε φράση η αίσθηση ενός παραισθητικού και ανοίκειου περιβάλλοντος. Εδώ τα πρόσωπα υπάρχουν μόνο σα ρόλοι (ο κριτικός, ο συγγραφέας, οι βουλευτές, ο μάνατζερ) ή ζωντανά μνημεία, σκιές μέσα σε θέατρο σκιών και ο αδιαμφισβήτητος και άκαιρος ρεαλισμός του παρείσακτου που καταρρέει επειδή πεινάει, άνετα εκλαμβάνεται σαν περφόρμανς από τους παριστάμενους. Εδώ η Εύα ανάλαφρη και επιλήσμων, γλιστρά πάνω στις εντυπώσεις και τις σκέψεις της σκαρώνοντας παιχνίδια μ’ ονόματα και συνειρμούς, παιχνίδια που της άρεσαν επειδή γίνονταν στο κενό. Στο μοναδικό κεφάλαιο που μιλά σε πρώτο πρόσωπο, εκ των υστέρων σα να έλεγε την ιστορία σε κάποιον άλλο, παρακολουθούμε την ισχνή για την ώρα προσπάθειά της μέσα στο πάρτι, να διαπεράσει το κενό και να βρει τα σημεία που τέμνεται η ίδια με τη σκηνές μπρος στα μάτια της. Σαν επίδοξη συγγραφέας καταφεύγει στις αφηγήσεις για να οριστεί: σκέφτεται Σεφέρη, Έλιοτ, Καβάφη, Doors και Lou Reed και το πράγμα για την ώρα σταματά εκεί (η Εύα θα επιστρέψει στις αφηγήσεις της, αργότερα το ίδιο βράδυ, για να διαπιστώσει την απόστασή τους από την εμπειρία, αλλά όχι ακόμα), αφού μ’ όσα πραγματικά την αφορούν δεν έχει έρθει η ώρα να συναντηθεί. Τώρα έχει ήδη αφήσει το πάρτι και είναι έξω στην έρημη αγορά και όσο κατηφορίζει και η ευφορία την εγκαταλείπει, η ώρα αυτή δείχνει όλο και να πλησιάζει, αφού στο μεταξύ κομμάτια από το παρελθόν (και κυρίως η σχέση με τον άντρα της), αναδύονται κάθε τόσο και σταδιακά αποκαλύπτουν τη συνοχή τους. Κάπου εκεί θα συναντήσει και την Μόιρα, θυμόσοφη πόρνη και παραλίγο Μοίρα. Στην κουβέντα πάνω από τη φουφού και μέσα από τις παραδοξολογίες της Μόιρας μια συναίσθηση σαν ξένη αρχίζει να επιβάλλεται, και το χτύπημα της καμπάνας (η υποβλητική σκηνοθεσία διαρκής και συνδιαλεγόμενη με τις κινήσεις της μνήμης), γίνεται στ’ αυτιά της Εύας ένα τώρα τώρα τώρα. Μετά απ’ αυτό η Εύα για πρώτη φορά θα σκεφτεί τον πατέρα της που είναι κατάκοιτος στο νοσοκομείο και από ‘δω και πέρα όλο και πιο συνειδητά όλο και πιο επίμονα θα ανακαλεί το παρελθόν ζητώντας απαντήσεις. Η γνωριμία της με τους φίλους της Μόιρας και κυρίως με τον Έντι, κλέφτη και οξυδερκή αφηγητή των περιπετειών του, θα ενισχύσει την εντύπωση ότι αυτό που γίνεται την αφορά άμεσα: στο κεφάλαιο όπου ο Έντι διηγείται την χειρότερη μέρα της ζωής του, οι σκέψεις της Εύας παρεμβάλλονται καθώς ανακαλείται ένα επεισόδιο από τη δική της ιστορία. Κι όσο ο Έντι, στην εύστοχη αυτή διαπλοκή των αφηγήσεων ψάχνει την κλωστή της δικής του επιθυμίας, η Εύα αναζητά τους λόγους που κάνουν το συγκεκριμένο ξεχασμένο επεισόδιο τόσο καταλυτικό για την ίδια. Στη συνέχεια της βραδιάς με βήματα πιο σίγουρα και με ενδιάμεσους σταθμούς τη συνάντηση με την φίλη της Ελένη και την επίσκεψη στον πατέρα της στο νοσοκομείο, θα πάρει επιτέλους το δρόμο για το σπίτι.


Το πρώτο ζουζούνι το είχε δει στο υπερώο του κλαμπ και ήταν μοναδικό. Αστραφτερό, ανεπανάληπτο. Το ζουζούνι θυμάται η Εύα σαν το εφαλτήριο της ενεργοποίησης της μνημονικής ακολουθίας, και μπορούμε να φανταστούμε το ζουζούνι σαν το σημείο που διασταυρώνεται το πρόταγμα της Γουλφ με εκείνο του Πόε: Το ασήμαντο, το καθημερινό και ευτελές που μπορεί να ανακαλέσει σειρά εικόνων, παραστάσεων και σκέψεων, να κινηθεί ελεύθερα μέσα στο χρόνο και να φέρει στην επιφάνεια στοιχεία από τη διαστρωμάτωση και τους αρμούς της μνήμης, κρατάει από τον Φάρο και την Κα Νταλογουαίη. Αλλά προηγείται το πλάγιο βλέμμα που αντικρίζει την πραγματικότητα υπό το πρίσμα του ονείρου ή της παραίσθησης, οπότε και ανάγει το ευτελές από τετριμμένο σε ανεπανάληπτο και αινιγματικό. Ένα ζουζούνι, σαν άλλος Χρυσός Σκαραβαίος, ένα σκοτεινό και αδιευκρίνιστο σύμβολο που επιδέχεται αλλεπάλληλες, ακόμα και εκκρεμείς ερμηνείες, ή ακόμα σαν Κλεμμένο Γράμμα, που στέκει μπροστά στα μάτια μας, κρυμμένο στην προφάνειά του, απ’ όπου θα χρειαστεί η ποιητική ματιά να το ανασύρει. Η ματιά έτσι συγκροτημένη έχει ήδη μετατρέψει το ασήμαντο και με τη χρήση πλέον αόρατο σε παράδοξο, σ’ ένα αναγεννημένο αίνιγμα και πάλι ορατό, και κυρίως ικανό να δημιουργήσει καινούργιες συνάψεις και να ανασύρει ξεχασμένες μνήμες ή νέα επίπεδα ερμηνειών. Ο συμβολισμός με την υποβλητική του «σκηνοθεσία» έτσι κι αλλιώς διαπερνά τη μοντερνιστική αφήγηση και η περιπλάνηση της Εύας μας το θυμίζει για μια ακόμη φορά. Μας θυμίζει ακόμα πως η ματιά υπό αυτή τη γωνία με οξυμένα τα αντανακλαστικά της είναι σε θέση να συνομιλήσει με τα πράγματα σαν πραγματικά σημαίνοντα και αναφερόμενα σε αυτήν προσωπικά ακόμα κι αν αυτό μπορεί σε πρώτη φάση να ‘ναι ένα παιχνίδι που γίνεται στο κενό. 
Μέσω της υποβλητικής αυτής σκηνοθεσίας, που η Σωτηροπούλου ελέγχει και ξεδιπλώνει σε κάθε φράση, εναποθέτοντας πάντα το στοίχημα στην επενέργεια μεταξύ των λέξεων και την αλληλεπίδρασή τους (πολύ περισσότερο απ’ ότι στην όποια περιγραφική τους δυνατότητα) και στοχεύοντας κάθε τόσο στα αντανακλαστικά της μνήμης, όχι μόνο αποδίδει τελικά το πρόσωπο, αλλά σχεδιάζει και ενορχηστρώνει μια φαινομενικά μικρή, στην πραγματικότητα κακοτράχαλη και επώδυνη αυτογνωσιακή διαδρομή, από την παραίσθηση στη συναίσθηση. Τίποτα λιγότερο δραματικό, αλλά και τίποτα περισσότερο επιβεβλημένο, ειδικά αν διαβάσουμε την παραισθητική εκκίνηση της Εύας, όχι μόνο σαν συμβολιστική σύμβαση που επανεξετάζει και επαναδιατυπώνει τα προφανή, αλλά και σαν κυριολεκτική υπαρξιακή κατάσταση του σύγχρονου προσώπου που έχει απωλέσει τις κλωστές με την επιθυμία, τον εαυτό και την πραγματικότητα. Κι ακόμα κι αν η Εύα δεν θα βιώσει κάποια δραστική υπαρξιακή μεταβολή και πάρει το δρόμο πάλι για το ίδιο σπίτι, θα έχει πάντως σηκώσει το παραβάν, ακόμα και για ν’ αντικρίσει την απουσία, ή αλλιώς αυτό το τίποτα, που παραμονεύει στα πράγματα και που ήταν η μόνη βεβαιότητα. Κι αυτή η μικρή αποκαρδιωτική βεβαιότητα που χαρτογραφώντας τις απωθημένες ακυρώσεις, έχει ξαναπιάσει το νήμα της χαμένης ρίζας ή των τεθλασμένων διαδρομών της επιθυμίας κι έχει υποψιαστεί τις αναπάντεχες μεταμορφώσεις της ενοχής, μπορεί ίσως πλέον να αναμετρηθεί με τα κενά και τους συμβιβασμούς των σχέσεων ή την ελλειμματική και διαμεσολαβημένη σχέση με το πραγματικό. Σίγουρα μπορεί να διακρίνει ευκολότερα όλους τους λόγους, που σπανίως είναι οι προφανείς, καθώς και το δυσδιάκριτο, άχαρο και ρευστό όριο μεταξύ αφηγηματικών συμβάσεων και βιώματος, κάτι που η καλή λογοτεχνία οφείλει ενίοτε να υπενθυμίζει.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ ΚΛΙΝΕΙ ΓΟΝΥ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Την ώρα της κρίσης των ελληνορωσικών σχέσεων ο Πατρών Χρυσόστομος βρίσκεται στη Ρωσία (Ιούλιος 2018) 

Ρωσική διείσδυση με αιχμή την Ορθοδοξία 
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Προ ολίγων ημερών εορτάστηκε λαμπρά η μνήμη των Αγίων Σεργίου και Γερμανού των θαυματουργών, στην Ιερά Μονή Βαλαάμ στην Αγία Πετρούπολη. 
Στο Καθολικό της Ιεράς Μονής τελέστηκε Πατριαρχική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου. 
Ο φετινός εορτασμός πραγματοποιήθηκε και με την παρουσία του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με την Μονή Βαλαάμ. 
Ανάμεσα στους ιεράρχες που συλλειτούργησαν με τον Πατριάρχη Μόσχας ήταν και ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, ο οποίος …βρέθηκε στους εορτασμούς (δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση από την Μητρόπολη Πατρών για το θέμα), μαζί με τον Μητροπολίτη Μαντινείας Αλέξανδρο. 
Ο Πατριάρχης Μόσχας χαιρέτισε την παρουσία των δύο ελλήνων ιεραρχών. 
Την ώρα που στην Ελλάδα επικρατεί διπλωματικός πυρετός, με αφορμή την απέλαση ρώσων διπλωματών, και οι αναφορές για την ρωσική διείσδυση στην Ελλάδα μέσω Ορθοδοξίας είναι πολλές και συγκεκριμένες, ο Μητροπολίτης Πατρών βρίσκεται πολύ …κοντά στον πρόεδρο Πούτιν. 
Η ιστορία βέβαια ξεκινάει από το 2013, τουλάχιστον… 
Σε σχετικό κείμενό μας γράφαμε τότε, με αφορμή την μεγάλη ρωσική περιοδεία του Σταυρού του μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου (Ιούλιος 2013), που φυλάσσεται στο ναό του Πολιούχου των Πατρών και για πρώτη φορά εξήλθε της πόλεως. 
«Την μεταφορά του ιερού κειμηλίου έχει αναλάβει το ρωσικό ίδρυμα "Άγιος Ανδρέας" του οποίου ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Γιακούνιν είναι και ο επικεφαλής των Ρωσικών Σιδηροδρόμων. Ο ισχυρός παράγων της οικονομικής ζωής της μεγάλης Ρωσίας μίλησε στην εφημερίδα Το Βήμα για την επιθυμία του να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, και αποκαλύπτει το ενδιαφέρον της εταιρείας του για επενδύσεις στην Ελλάδα. Ο τίτλος του σχετικού δημοσιεύματος αφήνει εύγλωττους υπαινιγμούς για την συγκυρία της μεταφοράς του Σταυρού του Αποστόλου Ανδρέα στη Ρωσία, με τη φροντίδα του Βλαντιμίρ Γιακούνιν. 
Οι ευσεβείς, όμως, χριστιανοί, ας μην ακολουθήσουν τέτοιους ...ασεβείς συνειρμούς και ας αρκεσθούν στους λόγους του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου σε σχετικό κείμενό του: "Ὁμολογῶ ὅτι προβληματιστήκαμε πολύ, ἕως ὅτου ἀποφασίσωμε περί τοῦ πρακτέου. Ὁ προβληματισμός μας ἔγινε προσευχή θερμή καί παράκληση πρός τόν Ἅγιο Ἀνδρέα, ὥστε ἄν εἶναι θέλημα Θεοῦ καί τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου ἐπιθυμία, νά πραγματοποιηθῇ ἡ ἱερά αὐτή ἀποδημία τοῦ Σταυροῦ τοῦ Πρωτοκλήτου στήν Ρωσία. Ὁ Ἅγιος μᾶς ἔδειξε τό θέλημά του καί ἔδωσε τήν συγκατάθεσή του μέ τόν δικό του τρόπο. Μᾶς ἀπήντησε μέσα ἀπό σημεῖα, διά τά ὁποῖα θά ὁμιλήσωμε, ὅταν εἶναι καιρός". 
Αυτά πριν πέντε χρόνια. 
Τώρα η όλη εμπλοκή της Πάτρας με την Ρωσία έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. 
Η Πάτρα είναι στον χάρτη του «ρωσικού δικτύου στην Ελλάδα» που στήθηκε με αιχμή την Ορθοδοξία. 
Σε σημερινό (15-7-2018) δημοσίευμα την εφημερίδας Το Βήμα, αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά η Πάτρα: «Υπάρχουν Μητροπόλεις με φανερή επιρροή από τον ρωσικό παράγοντα, όπως της Πάτρας, όπου δραστηριοποιείται το Ίδρυμα «Άγιος Ανδρέας», επικεφαλής του οποίου είναι ο Βλαντίμιρ Γιακούνιν, προσωπικός φίλος του Πούτιν, πρώην πρόεδρος των Ρωσικών Σιδηροδρόμων». 
Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι το διορθόδοξο συνέδριο για τον Άγιο Ανδρέα, που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα τον Νοέμβριο του 2017, ήταν, φυσικά, μία υπόθεση του Ρωσικού Ιδρύματος «Άγιος Ανδρέας», που σημαίνει πως δεν ήταν μια …αθώα χορηγία, αλλά μια γενναία διείσδυση και επιρροή. Εννοείται πως ήταν παρών ο Βλαντίμιρ Γιακούνιν, Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου και διδάκτωρ πολιτικών επιστημών. Αυτός έκανε το συνέδριο. Η Μητρόπολη Πατρών ήταν το …πρόσχημα. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί τις ευθύνες της, οι οποίες – όπως εξελίσσονται τα ελληνορωσικά – είναι τεράστιες. 
Γράφτηκε ότι πριν από λίγες μέρες, υπήρξε μια πρωτοβουλία του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου για την άμεση σύσταση και λειτουργία ενός Συλλόγου στην Πάτρα, υπό μορφή Αδελφότητας, που θα έχει ως κύρια αποστολή του να καταστήσει, ενεργά και διαχρονικά, την Πάτρα ως κέντρο παγκόσμιου θρησκευτικού τουρισμού. 
Πολύ σωστή η ενέργεια του Σεβασμιωτάτου, αλλά θα πρέπει να μας εξηγήσει τι ρωσική …δόση έχει αυτή η πρωτοβουλία του. 
Είναι γνωστό πως ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος δεν θέλει τις διαχριστιανικές σχέσεις – λόγω «καθαρότητας» στην πίστη - οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν στην Πάτρα, λόγω της οικουμενικότητας του Πρωτοκλήτου. Άρα, μοιραία η πρωτοβουλία του περιορίζεται στον ορθόδοξο κόσμο. Μήπως η Ρωσία θα έχει, επίσης …μοιραία, την μερίδα του λέοντος; 
Η Πάτρα, πάντως, φαίνεται πως θα είναι στο επίκεντρο των ελληνορωσικών σχέσεων, οι οποίες μπήκαν ήδη σε τροχιά κρίσης…

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΖΙΑΣ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ


«Allons enfants de la Patrie…» 
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ 

Δεμένο ναρκωμένο μὲ ἁρπάζουν οἱ γιατροί 
Κόβουν ράβουν οἱ ἀπαίσιοι χειροῦργοι 

Γιὰ μέρες παραμένω ἀδρανής 
καὶ ξαφνικά τὴν ἕβδομη μέρα τῆς δημιουργίας 
χτυπάει κόκκινο 
τὸ κεφάλι μου 

Τέρας ἐκκωφαντικό 
Μάτι βομβαρδιστικό 

Γκρεμίζει τὸ Κρεμλίνο 
τὸ Βρετανικὸ Κοινοβούλιο 
ἀνατινάζει τὸ Σινικὸ Τεῖχος 
τὸ Κογκρέσο-γηροκομεῖο 
τὰ Ἡνωμένα ἔθνη 

Στέλνω στὸν διάβολο τοὺς παθολόγους 
Γιορτάζω μ᾿ ἕνα λουλούδι στὸ στόμα 
Τὸ καραντὶ χτυπάει καὶ πάει τραγουδώντας: 
«Allons enfants de la Patrie…». 
*Το πρώτο ποίημα της συλλογής «Πολεμώντας υπό σκιάν...Ελεγεία και σάτιρες», Γιώργος Κοζίας, Περισπωμένη, 2017 
Φωτό: Αλονζανφάν, 1974, σε σκηνοθεσία και σενάριο των αδερφών Ταβιάνι. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από τις δύο πρώτες λέξεις της Μασσαλιώτιδας (Allons enfants).


Ο ΝΑΞΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΞΙΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς είχε ιδιαίτερη σχέση με τον σήμερον εορταζόμενο Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 
Αυτή την σχέση την αποτύπωσε στην Ασματική Ακολουθία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, την οποία συνέθεσε ως υμνογράφος, όταν ήταν ακόμη αρχιμανδρίτης. Στην ακροστιχίδα του κανόνος του Όρθρου γράφει: 
«ομώνυμον, ομόπατριν Νικόδημον υμνώ». 
Ενώ στο δίστιχο που κατακλείει την Ακολουθία λέγει προς τον Άγιο: 
«ύμνον δέξαι σεπτέ συμπολίτα, 
όν προσάγει Νικόδημος θύτης». 
Ο Άγιος και ο υμνογράφος του είχαν κοινή καταγωγή, από τη νήσο Νάξο και το ίδιο όνομα, Νικόδημος. Η Ακολουθία εκδόθηκε στην Αθήνα το 1960, από την Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών. Το υπ' αριθμόν 2 τεύχος της Βιβλιοθήκης της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, περιλαμβάνει την εορτή που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Παρνασσού στις 21/12/1959, επί τη συμπληρώσει 150 ετών από την κοίμηση του Αγίου. 
Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται: 
- Εισαγωγή του αειμνήστου καθηγητού Στυλιανού Κορρέ. 
- Ομιλία του Θεοδόσιου Κ. Σπεράντσα για τον Άγιο Νικόδημο. 
- Ομιλία του Αρχιμ. Νικοδήμου Βαλληνδρά, με θέμα "Νικόδημος ο Αγιορείτης και η λειτουργική ζωή της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας". 
- Η Ακολουθία του Αγίου Νικοδήμου ποιηθείσα υπό Αρχιμ. Νικοδήμου Βαλληνδρά. 
Πρέπει να αναφέρουμε εδώ ότι ο Πατρών Νικόδημος, ως αρχιμανδρίτης, ήταν ο πρώτος κληρικός, ο οποίος, κατ’ ανάθεσιν τού τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος, κήρυξε κατά τον πρώτο εορτασμό της μνήμης του Αγίου Νικοδήμου - στον Εσπερινό και την Λειτουργία - στον Ι. Ναό Αγίας Βαρβάρας Πατησίων, του οποίου το νότιο κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόδημο. Θυμίζουμε ότι ο Ναός της Αγίας Βαρβάρας είναι ο ναός των Ναξίων της Αθήνας. 
Να σημειώσουμε, επίσης, ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος προεξήρχε συχνά της πανηγύρεως του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στη Νάξο, προσκεκλημένος του αειμνήστου Μητροπολίτου Παροναξίας Αμβροσίου Β’, με τον οποίον διατηρούσε μακρά φιλία. 
Η συμβολή του Πατρών Νικοδήμου στην διάδοση και εμπέδωση της τιμής της μνήμης του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου μαρτυρείται μέχρι σήμερα: «Σημαντικά όμως είναι τα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο (είτε λαϊκοί είτε κληρικοί) στην προβολή της προσωπικότητας και της συγγραφικής προσφοράς του Αγίου Πατρός Ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου. Οι σημαντικότεροι όλων; Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς, ο αείμνηστος καθηγητής Πανεπιστημίου Στυλιανός Κορρές, ο Ηγούμενος Νικόδημος Παυλόπουλος, ο αείμνηστος ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο αείμνηστος Δάσκαλος Ιωάννης Δρύλλης και πολλοί άλλοι.» (Εφημερίδα Κυκλαδική, Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012). 
Παραθέτουμε στη συνέχεια το ρεπορτάζ που είχαμε επιμεληθεί για την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Πατρών τον Ιούλιο του 2000, όταν ο μακαριστός Πατρών Νικόδημος είχε συμμετάσχει σε εκδηλώσεις για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 


«Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία και οι δραστηριότητες του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου μας κ. Νικοδήμου στη Νάξο, όπου παρέμεινε από 13 έως 17 Ιουλίου. Ο Σεβασμιώτατος συμμετείχε ενεργώς στις εκδηλώσεις ΝΙΚΟΔΗΜΕΙΑ 2000 και στο Επιστημονικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε εκεί για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, με αφορμή τη συμπλήρωση 250 χρόνων από τη γέννησή του.
Ο Μητροπολίτης μας κ. Νικόδημος συμμετείχε στην υποδοχή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, ο οποίος αφίχθη στη Νάξο την Πέμπτη 13 Ιουλίου το απόγευμα. Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης μας έλαβε μέρος στον Πανηγυρικό Εσπερινό που τελέστηκε στο ναό του Αγίου Νικοδήμου, κατά τον οποίο χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος. Την Παρασκευή 14 Ιουλίου, ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο και τους άλλους προσκεκλημένους αρχιερείς στο νεοανεγειρόμενο ενοριακό ναό των Ναξίων αγίων, Νικοδήμου του Αγιορείτου και Νικολάου του Πλανά. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Σεβασμιώτατος παρακολούθησε την έναρξη των εργασιών του Επιστημονικού Συνεδρίου, το οποίο διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Παροναξίας σε συνεργασία με την Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών. Το βράδυ έλαβε μέρος στον Εσπερινό και την Ακολουθία των Χαιρετισμών του Αγίου Νικοδήμου στο ναό του Αγίου. 
Το Σάββατο 15 Ιουλίου πρωί και απόγευμα ο Μητροπολίτης μας μετείχε των εργασιών του Επιστημονικού Συνεδρίου. Την Κυριακή 16 Ιουλίου, εορτή των Πατέρων της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ο Σεβασμιώτατος προεξήρχε της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας στον Μητροπολιτικό Ναό της Νάξου, Με τον Μητροπολίτη μας λειτούργησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Καρπενησίου κ. Νικόλαος και Παροναξίας κ. Αμβρόσιος. Μετά τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος πραγματοποίησε την εισήγησή του στο συνέδριο, με θέμα: "Η απέραντος μνήμη του Αγίου Νικοδήμου του Ναξίου", ενώ το απόγευμα της Κυριακής επισκέφθηκε μερικά χωριά του νησιού και τέλεσε την ακολουθία του Εσπερινού στο χωριό των πάππων του, στον Καλόξυλο της Νάξου.»

 Η πρώτη πανηγυρική Θεία Λειτουργία προς τιμή του Ναξίου Αγίου πραγματοποιήθηκε την 14η Ιουλίου 1956
στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στο Καλόξυλο.

Εδώ σημειώνουμε και ένα στιγμιότυπο από την Θ. Λειτουργία της Κυριακής 16ης Ιουλίου, κατά την οποία προεξήρχε ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος. Έψαλε από του θρόνου, κατά τρόπον πανηγυρικόν, το περιώνυμο Δοξαστικό των Αίνων «Των αγίων πατέρων ο χορός…». Τόσο πολύ συνεπήρε το εκκλησίασμα η ψαλμωδία του, ώστε μόλις τελείωσε, έσπευσε αυθορμήτως ο καθηγητής (ακαδημαϊκός σήμερα) Στέφανος Ήμελλος, και του φίλησε το χέρι λέγοντάς του από καρδιάς το «Εις πολλά έτη δέσποτα». 
Παραθέτουμε, στη συνέχεια: την ανακοίνωση του μακαριστού Πατρών Νικοδήμου στο Επιστημονικό Συνέδριο που έλαβε χώρα εκείνη τη χρονιά (2000) στη Νάξο, και την ομιλία του στο Αρχιερατικό Συλλείτουργο της Κυριακής 16-7-2000.

ΗΡΘΗ Η ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ;


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Είναι γνωστό ότι λόγω της διαμάχης για την δικαιοδοσία του Κατάρ, το Πατριαρχείο Αντιοχείας επέβαλε, μονομερώς, ακοινωνησία στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει συλλειτουργία μεταξύ των προκαθημένων των δύο παλαίφατων Πατριαρχείων, αλλά και των κληρικών τους. 
Η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των δύο Πατριαρχείων της Ανατολής συμπλήρωσε ήδη τον 3ο χρόνο, καθώς η σχετική ανακοίνωση του Πατριαρχείου Αντιοχείας δημοσιοποιήθηκε στις 27 Ιουνίου 2015. 
Όμως, πολύ πρόσφατα – και σε επίσημες διορθόδοξες συνάξεις – συμμετείχαν και συλλειτούργησαν πανηγυρικά εκπρόσωποι των δύο Εκκλησιών. 
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο διορθοδόξου συνεδρίου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με θέμα: «Άγιος Ιερομάρτυς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και κατόπιν Κωνσταντινουπόλεως, Κύριλλος ο Λούκαρις», την Τετάρτη 27 Ιουνίου 2018, ημέρα μνήμης του Αγίου Κυρίλλου του Λουκάρεως (+1638), τελέστηκε Διορθόδοξη Θεία Λειτουργία, της οποίας προέστη ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος, Πατριάρχης Θεόδωρος Β΄, «συλλειτουργούντων των Εκπροσώπων των Αγιωτάτων Εκκλησιών: Αντιοχείας Αρχιμ. Δαμασκηνού Αλκέντε, Ιεροσολύμων Αρχιεπ. Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου….», σύμφωνα με σχετικό ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. 
Να σημειωθεί ότι ο εκπρόσωπος του Πατριάρχου Αντιοχείας, αρχιμ. Δαμασκηνός Αλκέντε, υπήρξε παλαιότερα στενός συνεργάτης του Πατριάρχου Αντιοχείας Ιωάννου. 
Επίσης, στα ΚΔ’ Παύλεια, που διοργάνωσε η Μητρόπολη Βεροίας, στον Πατριαρχικό Διορθόδοξο Εσπερινό στο Βήμα του Αποστόλου Παύλου (29-6-2018), συμμετείχε ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Αντιοχείας Επίσκοπος Μπανιάς Δημήτριος δίπλα στον εκπρόσωπο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Αρχιεπίσκοπο Ιορδάνου Θεοφύλακτο, με άπασαν την αρχιερατική στολή και οι δύο (όπως φαίνεται καθαρά στην φωτογραφία που δημοσιεύουμε εδώ). 
Κατόπιν αυτών τίθεται το ερώτημα: Ήρθη η ακοινωνησία από μέρους του Αντιοχείας προς το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων; Μήπως ο Πατριάρχης Ιωάννης …χαλάρωσε την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τα Ιεροσόλυμα και επιτρέπει σιωπηρώς την κοινωνία κυρίως σε διορθόδοξους εορτασμούς; Ή μήπως οδηγούμαστε σε μια σταδιακή άρση της ακοινωνησίας; 
Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν ευχής έργο να λήξει, επιτέλους, η διένεξη για το Κατάρ και να αποκατασταθεί πλήρως η εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ των δύο Πατριαρχείων της Ανατολής, που έχουν κοινές αγωνίες και κοινά προβλήματα, λόγω του συνεχώς δοκιμαζόμενου ποιμνίου τους στην πάντοτε εύφλεκτη Μέση Ανατολή.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

«ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ» Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΚΟΛΗ


Π.Α. Ανδριόπουλος 
Ο πιανίστας, συνθέτης και τραγουδοποιός Στέφανος Κορκολής θα παρουσιάσει σήμερα, Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018 στην Πάτρα, «μία διαφορετική μουσική παράσταση» σύμφωνα με το σχετικό δελτίο τύπου, το οποίο είναι λίαν κατατοπιστικό: «Ο Στέφανος Κορκολής, έχοντας και πάλι δίπλα του την «αέρινη» φωνή της Σοφίας Μανουσάκη, θα ταξιδέψει τους ακροατές στον μουσικό του κόσμο, μέσα από διαχρονικά δικά του τραγούδια που έχει αγαπήσει το κοινό («Δεν είσαι εδώ», «Θες», «Σβήσε το φεγγάρι», «Ο Άγγελος μου», «Στους πέντε ανέμους», «Σκόνη και θρύψαλα», «Σ’ έχω ερωτευτεί» και πολλά άλλα), αλλά και τραγούδια και μουσικές από το τελευταίο έργο του, όπου μελοποίησε ποιήματα του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη.» 
Για το γεγονός της βεβήλωσης του Κ.Π. Καβάφη από την "μελοποίηση" Κορκολή γράψαμε σε προηγούμενο κείμενό μας. 
Όμως εδώ υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο. 
Για να προωθήσει τον «Καβάφη του», ο Κορκολής τον εντάσσει μέσα σ’ ένα πρόγραμμα ποτ –πουρί, όπου το «Σκόνη και θρύψαλα», για παράδειγμα, θα διαδέχεται η ποίηση του Καβάφη!
Ας καταλάβει, επιτέλους, ο κ. Κορκολής ότι ο Καβάφης δεν είναι για διασκέδαση, όπως θέλει να τον λανσάρει. 
Μου κάνει εντύπωση: Δεν έχει καμία αναστολή ώστε να μην εντάξει τον Καβάφη σ’ ένα πρόγραμμα – αχταρμά; 
Όλα για το χρήμα και την προβολή; 
Κι αυτό το κάνει με τον Καβάφη του «ανεπαισθήτως»; 
Αίσχος!

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

ΠΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ «ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ;


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης πάσχει πραγματικά από τους χριστιανούς της σήμερον, λόγω της φοβερής εκμετάλλευσης της αγιότητός του, που δεν έχει όριο. 
Δεν είναι μόνο οι «προφητείες» του - εντελώς ανυπόστατες - που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε χαμηλού επιπέδου εφημερίδες με ταχύτητα φωτός. 
Για να «τιμήσουν» τη μνήμη του, δηλ. για να τη βεβηλώσουν, διάφορες ενορίες ανά την χώρα έχουν επιδοθεί σε έναν «αγώνα» εκθέσεως «ιερών κειμηλίων» του αγίου – κυρίως κατά την ημέρα της μνήμης του, 12 Ιουλίου – τα οποία συνιστούν ειδωλολατρία, το λιγότερο. 
Παντόφλες, γυαλιά, κάστανα, ράσα και γενικώς «ιερά κειμήλια» του αγίου Παϊσίου περιφέρονται ανά την επικράτεια ασυστόλως και Κύριος οίδε ποια η προέλευση και η γνησιότητα όλων αυτών.
Μόνο στην Πάτρα, για να αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, στις προγραμματιζόμενες λατρευτικές εκδηλώσεις για την μνήμη του αγίου, διαβάζουμε ότι στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου Πατρών «θα τεθούν σε προσκύνηση Ιερά Κειμήλια του Οσίου Παϊσίου», ενώ στον Ι. Ναό Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους στα Κρύα Ιτεών, «θα τεθεί προς προσκύνηση και ευλογία, τεμάχιο ράσου του Οσίου Παϊσίου». 
Ποια είναι τα «ιερά κειμήλια» που κατέχει ο Ι. Ναός του Αγίου Νικολάου Πατρών; Πού τα βρήκε; Ποιο το πιστοποιητικό γνησιότητάς τους; Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για το «τεμάχιο ράσου» του οσίου. 
Πέρα, όμως, από την προέλευση και γνησιότητα των «κειμηλίων» αυτών, το ερώτημα που τίθεται είναι αν η Ορθοδοξία σήμερα έχει «ανάγκη» σήμερα από τέτοια «ιερά κειμήλια» για να υπάρξει. Αν ναι, είναι τραγικό! 
Ο όσιος Παΐσιος δεν μπορεί να τιμηθεί χωρίς «έκθεση ιερών κειμηλίων»; Η μνήμη ενός αγίου πρέπει να τελείται πλέον με κάποια «αξεσουάρ»; Άπαγε της βλασφημίας!

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

ΕΝΑ ΤΟΛΜΗΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΧΙΟ (ΦΩΤΟ)


Το 2ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής, πραγματοποιήθηκε στη Χίο από 1-8 Ιουλίου 2018. 
Ήταν πραγματικά μια εμπειρία μοναδική, τόσο για μας που συμμετείχαμε ενεργά, όσο και για τους ακροατές - θεατές των ποικίλων και πρωτότυπων εκδηλώσεων. 
Αναμφισβήτητα ήταν ένα τολμηρό εγχείρημα και μάλιστα για την περιφέρεια, καθώς όλα τα δρώμενα - ακούσματα δεν ήταν εύκολα ούτε εύπεπτα. Ήταν προς ανακάλυψιν και διερεύνησιν. Απαιτούσαν την ουσιαστική συμμετοχή του ακροατή, ο οποίος θα έπρεπε να ήταν ανοιχτός στο διαφορετικό και ενίοτε "ξένον" άκουσμα. 
Η ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, υπό τη διεύθυνση της ακαταπόνητης μαέστρου Ελευθερίας Λυκοπάντη και ο καλλιτεχνικός σύμβουλος, ομοίως ακατάβλητος, συνθέτης Αλέξανδρος Καλογεράς, έφεραν εις πέρας ένα φεστιβάλ που εστίασε στη σύγχρονη ελληνική μουσική, και δη στους συνθέτες εκείνους που εμπνεύστηκαν από την παράδοση, με κορυφαίο εκπρόσωπο τον Μιχάλη Αδάμη, στον οποίο έγινε εκτενές αφιέρωμα. 
Δημοσιεύουμε, στη συνέχεια, ένα ενδεικτικό φωτογραφικό υλικό από την πρώτη ημέρα, κατά την οποία έγινε η παρουσίαση του φεστιβάλ, στο Ίδρυμα TSAKOS (1/7), και από την μεγάλη συναυλία στο ΟΜΗΡΕΙΟ (6/7). 
Ευχόμαστε από καρδιάς η ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ν' ανθεί και φέρει κι άλλο, συμβάλλοντας στην ανάδειξη του αληθινού ελληνικού πολιτισμού, που έχει ρίζα και διάρκεια. 
Η "Ιδιωτική Οδός" θα επανέρχεται με αναρτήσεις της στο ιδιαίτερο αυτό μουσικό γεγονός του καλοκαιριού. 


ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΣΤΗ ΧΙΟ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ 2ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)


Την Κυριακή 8 Ιουλίου 2018, αυλαία για το 2ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη Χίο, με δύο διαλέξεις στο Ίδρυμα TSAKOS. 
- Οι πηγές του κειμένου στο ορατόριο του Γιάννη Χρήστου «Πύρινες γλώσσες», από τον Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλο.
- "Μορφολογία και ανάλυση επιλεγμένων βυζαντινών μελών", από τον Μιχάλη Στρουμπάκη.


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΧΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ "ΠΥΡΙΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ" ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ


Σήμερα Κυριακή 8 Ιουλίου 2018
Αυλαία για το 2ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη Χίο, με δύο διαλέξεις στο Ίδρυμα TSAKOS
Ώρα: 11:00 
Οι πηγές του κειμένου στο ορατόριο του Γιάννη Χρήστου «Πύρινες γλώσσες»
Ομιλητής: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 
Ώρα: 12:00
Διάλεξη - Εργαστήριο: Μορφολογία και ανάλυση επιλεγμένων βυζαντινών μελών 
Ομιλητής: Μιχάλης Στρουμπάκης

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Εν φωναίς και οργάνοις στην... τυχερή Χίο (φωτό)


Δημήτρης Ζαφείρης
Στα πλαίσια του 2ου Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής (1-8 Ιουλίου στη Χίο) πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 6-7-2018 στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο μια πολύ ασυνήθιστη και πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία με γενικό τίτλο ''Εν φωναίς και οργάνοις''. 
Ήταν μια βραδιά με σύγχρονα έργα Ελλήνων συνθετών βασισμένα στην παραδοσιακή μουσική. Η παράδοση είναι πάντα πηγή έμπνευσης και νέας δημιουργίας μέσα στην εξελικτική πορεία της ζωής και των κοινωνιών δεδομένου ότι σπάνια συναντάται σε κάτι εξ' ολοκλήρου ''παρθενογένεση''. 
Την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Φεστιβάλ γενικότερα (που εκτός από συναυλίες περιείχε διαλέξεις και εργαστήρια) αλλά και της συγκεκριμένης συναυλίας είχε η πολυαγαπημένη Μαέστρος της Χίου Ελευθερία Λυκοπάντη με Καλλιτεχνικό Σύμβουλο το συνθέτη Αλέξανδρο Καλογερά, που με το μικρό πρόλογό του κατατόπισε το κοινό με σαφήνεια, απλότητα και επιτυχία για το ιδιαίτερο πνεύμα του προγράμματος που παρακολούθησε καθώς επίσης και για τις δράσεις του Φεστιβάλ που διαπνέονται από χαρακτήρα εκπαιδευτικό και διαλόγου. ''Να ρωτάτε'' προέτρεψε το κοινό ο κ. Καλογεράς ''με το διάλογο ωφελούμαστε όλοι'' και η συναυλία ξεκίνησε. 


Μια ''Ρεμπέτικη Σουίτα'' (ποτ-πουρί δηλαδή με απτάλικο και καρσιλαμά) ήταν το πρώτο μουσικό θέμα που παρακολούθησε το κοινό. Δυο κλασικές κιθάρες μαζί (που έπαιζαν εναλλάξ και ταυτοχρόνως πρίμα-μπάσα, μελωδία κι αρπίσματα) παρουσίασαν το γνωστό μας τραγούδι ''Κάτω στα λεμονάδικα'' ειδωμένο μέσα από ένα πολύ ''ευκίνητο'' μουσικό πνεύμα που ''περπατούσε'' πότε στην Ανατολή και πότε στη Δύση και που δύσκολα θα κατάφερνε να το εντάξει κανείς σε κάποια μουσική χρονική και ιστορική περίοδο ή κατηγορία συνθέσεων, γιατί θα μπορούσε ίσως και να ανήκει σε όλες. Μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική που εξηγεί κατά κάποιον τρόπο το λόγο για τον οποίο ''μέγιστοι μουσικοσυνθέτες αρνήθηκαν να διδάξουν σύνθεση'' όπως είπε στον πρόλογό του ο Αλέξανδρος Καλογεράς. 


Ακολούθησε μια μουσική σύνθεση για τσίμπελ και πιάνο. Το τσίμπελ είναι το Λευκορώσικο σαντούρι-κανονάκι. Η Angelina Tkatcheva που έπαιξε τσίμπελ στη σκηνή του Ομηρείου χτυπούσε τις χορδές όχι μόνο με τις ράβδους αλλά και με τα δάχτυλα. Το ίδιο περίπου έκανε και ο παρτενέρ της σ' αυτή τη μουσική σύνθεση. Ο Μikhail Murach έπαιζε πιάνο και με τα πλήκτρα και τραβώντας που και που τις χορδές κάτω από την ανοιχτή οροφή του κλασικού πιάνου. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, αφού ο συνδυασμός ήχων από χορδές πλήκτρα και κρούσεις στο ''σώμα'' και το ''περιθώριο'' των οργάνων που παρουσίασε το ντουέτο, έδινε μια αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ταινία με παραμυθένιο περιεχόμενο και σενάριο. 
Ομάδα χορωδών (ανδρών και γυναικών) τραγούδησε πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου που δεν θα μπορούσαν να λείπουν από μια βραδιά με σύγχρονα έργα Ελλήνων συνθετών γιατί αποτελούν το πιο σπουδαίο δείγμα Ελληνικής-Βυζαντινής Μουσικής που παρουσιάζει η λαϊκή μας παράδοση. 
''Τ' αηδόνια της ανατολής'' και ''Προς το τέρμα'' που ακούστηκαν στη συνέχεια είναι δύο τραγούδια-ποιήματα, που αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα σύγχρονων νεοελληνικών συνθέσεων, που έχουν να κάνουν με την Αγιορείτικη ποίηση και με κείμενα σύγχρονων μοναχών και επισκόπων της Εκκλησίας. 


Ο Επιτάφιος (1986), Agnus dei (1951), Άγιος, Κύριος Σαβαώθ και Χιώτικα Παραδοσιακά Τραγούδια σε επεξεργασία Μιχάλη Αδάμη (Το τραγούδι της λυγερής, Ξύπνησε πετροπέρδικα, Ζουρλάθηκα, Ένα καράβι από τη Χιό) τραγούδησε χορωδία υπό τη διεύθυνση της Ελευθερίας Λυκοπάντη. Η χορωδία αυτή δεν υπήρχε πριν από μια εβδομάδα και δημιουργήθηκε με προετοιμασία που έγινε στους χώρους του Μουσικού Σχολείου Χίου. Τη χορωδία στελέχωσαν Χιώτες, μαθητές του Μουσικού Σχολείου Χίου και άνθρωποι που ήρθαν από τη Νέα Υόρκη, τη Βοστώνη, την Αθήνα, το Λος Άντζελες, την Κρήτη και πολλά άλλα μέρη για να συμμετάσχουν στο 2ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη Χίο. 
Η διοργάνωση του Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε από τη ''Μούσα Ελληνική'' της οποίας η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι http://musahellenica.org 


Η ίδια χορωδία που τραγούδησε τον επιτάφιο και τα παραδοσιακά τραγούδια της Χίου υπό τη διεύθυνση της Ελευθερίας Λυκοπάντη, έκλεισε τη βραδιά τραγουδώντας το Τρελοβάπορο, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, με μαέστρο αυτή τη φορά τον Αλέξανδρο Καλογερά. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και όμορφη μουσική βραδιά. 
Ο μουσικοσυνθέτης και καλλιτεχνικός Σύμβουλος του Φεστιβάλ Αλέξανδρος Καλογεράς, απευθυνόμενος στο Χιακό κοινό είπε από τη σκηνή του Ομηρείου (όταν προλόγισε την εκδήλωση): ''Είστε πολύ τυχεροί εδώ στη Χίο που έχετε το Μουσικό Σχολείο, τη Βιβλιοθήκη του Κοραή, το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος και το Ομήρειο''. 


Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

ΑΠΟΨΕ "ΕΝ ΧΟΡΔΑΙΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟΙΣ" ΣΤΟ ΟΜΗΡΕΙΟΝ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Από την πρόβα στο Ομήρειο


Απόψε, Παρασκευή 6 Ιουλίου 2018 και ώρα 9 το βράδυ, στο Ομήρειον της Χίου, μια μεγάλη συναυλία με τίτλο: "Εν χορδαίς και οργάνοις". 
Μια βραδιά με έργα σύγχρονων Ελλήνων συνθετών με πηγή έμπνευσης την παραδοσιακή μουσική. 
Έργα των: Μιχάλη Αδάμη, Θόδωρου Αντωνίου, Γιάννη Χρήστου, Βασίλη Τενίδη, Γιώργου Χατζημιχελάκη, Γιώργου Αδάμη, Αλέξανδρου Καλογερά, Κωνσταντίας Γουρζή, μαζί με Πολυφωνικά ηπειρώτικα. 
Συμμετέχουν: Το Φωνητικό και το Οργανικό Σύνολο του Φεστιβάλ. 
Θα έχω την τιμή να ερμηνεύσω το τραγούδι "Προς το τέρμα", της σύγχρονης συνθέτριας και μαέστρου Κωνσταντίας Γουρζή, σε ποίηση του μακαριστού Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου (+2018). Στο τσίμπαλουμ (σαντούρι) η Αγγελίνα Τκάτσεβα. 
2ο Φεστιβάλ Ελληνικής Μουσικής, 1-8 Ιουλίου 2018 - Χίος.  Διοργάνωση: Μούσα Ελληνική 
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ελευθερία Λυκοπάντη 
Καλλιτεχνικός σύμβουλος: Αλέξανδρος Καλογεράς 


Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Η παραδοσιακή μουσική ως πηγή έμπνευσης σύγχρονων συνθετών στη Χίο


Το 2ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής, που πραγματοποιείται από 1-8 Ιουλίου 2018 στη Χίο, χθες, Τετάρτη 4 Ιουλίου, περιλάμβανε μια ευρεία και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, με θέμα: "Η παραδοσιακή μουσική ως πηγή έμπνευσης σύγχρονων συνθετών". 
Η εκδήλωση έγινε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη «Κοραής». 
Ομιλητές οι συνθέτες: Αλέξανδρος Καλογεράς, Γιώργος Χατζημιχελάκης και Γιώργος Αδάμης. 
Συμμετείχε η Αγγελίνα Τκάτσεβα, τσίμπαλουμ (σαντούρι) και η Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι. 


Related Posts with Thumbnails