ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΟΡΑΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ "ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ" ΤΟΥ ΜΑΛΕΡ

Ως γνωστόν το ορατόριο είναι μια μουσική φόρμα πολύ ευρεία. Περιλαμβάνει σχεδόν όσα περιλαμβάνει και μια όπερα (ορχήστρα, σόλο, χορωδία, ντουέτα, άριες κ.ά.) εκτός από σκηνική δράση, ενώ συνήθως βασίζεται πάνω σε θρησκευτική θεματολογία. 

Ο J.S. Bach έχει γράψει τρία ορατόρια: των Χριστουγέννων, της Αναλήψεως και του Πάσχα. Τα δύο πρώτα έχουν υποδειγματικά θρησκευτικό χαρακτήρα. Όμως το Πασχαλινό Ορατόριο διαφοροποιείται σημαντικά, διότι δε χρησιμοποιεί βιβλικό κείμενο, αλλά βασίζεται σε μια προηγούμενη κοσμική καντάτα του Bach. Επίσης, σε αντίθεση με τα άλλα ορατόρια, δεν περιλαμβάνει ούτε χορικά, ούτε αφηγητή. Αυτές οι ιδιαιτερότητες το καθιστούν πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του, ενώ οι μουσικές αρμονίες του Bach το κάνουν διαχρονικό για τα αυτιά και βάλσαμο για την ψυχή. 

Στην πρώτη του μορφή, ως καντάτα, το έργο παρουσιάστηκε την 1η Απριλίου 1725, Κυριακή του Πάσχα, στη Λειψία. Έκτοτε, το έργο αναθεωρήθηκε δύο φορές: το 1735, όπου πλέον ονομάστηκε «ορατόριο», και το 1740.

Στο παρακάτω βίντεο σολίστες, χορωδία και ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ, προβάλλουν τον κοσμικό χαρακτήρα του «Ορατορίου», δίνοντας ένα ζωηρό τόνο στη λαμπρή μουσική του Μπαχ.

Στις 25 Ιουλίου 1894 ο Gustav Mahler ολοκλήρωσε την σύνθεση της Συμφωνίας αρ. 2 που την ονόμασε «Της Αναστάσεως». Εκεί όπου η σοπράνο τραγουδάει: «Ό,τι γεννιέται πρέπει να αφανισθεί. Ό,τι αφανίσθηκε πρέπει να αναστηθεί. Θ’ αναστηθείς σκόνη μου».

Η μεγαλειώδης Δεύτερη Συμφωνία του Μάλερ δικαιώνει απόλυτα τη ρήση, ότι οι Συμφωνίες του Αυστριακού συνθέτη είναι «όπερες χωρίς λόγια». Τα πέντε μέρη της συνιστούν έναν πολύπλευρο μουσικό στοχασμό πάνω στη ζωή και τον θάνατο, την ουσία και την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και διατρανώνουν την πίστη στο άπειρο έλεος του Θεού.  

Παραθέτουμε στη συνέχεια μια ιστορική ηχογράφηση της Συμφωνίας «Της Αναστάσεως». O Leonard Bernstein διευθύνει την Φιλαρμονική της Ν. Υόρκης και συμμετέχουν δύο μεγάλες σολίστ: Barbara Hendricks (soprano) και Christa Ludwig (mezzo-soprano). 

ΓΚΟΥΣΤΑΒ ΜΑΛΕΡ: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΝΕΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ (Kindertotenlieder)

Ο Γκούσταβ Μάλερ ανήκει στην προσωπική μου μυθολογία. 

Μου τον δίδαξε ο Μάνος Χατζιδάκις. 

Από εκείνον, διευθύνοντας την Ορχήστρα των Χρωμάτων, άκουσα ζωντανά για πρώτη φορά τον κύκλο τραγουδιών του Μάλερ Kindertotenlieder («Τραγούδια για νεκρά παιδιά»). Ήταν 23 Οκτωβρίου 1991 - την ημέρα των γενεθλίων του - στο «Παλλάς» με σολίστ τον βαρύτονο Αντώνη Κοντογεωργίου. 

Ο Μάλερ έγραψε τα τραγούδια αυτά πάνω σε ποιήματα του Friedrich Rückert. Είχαν και οι δύο βιώσει την απώλεια παιδιών τους. 

Ο Μάλερ, με την βαθιά συνείδηση της τραγικότητας της ύπαρξης μας δίνει πέντε αριστουργηματικά lieder, με κοινό σημείο μεταξύ τους τη σχέση τους με το "Φως". Είναι η παραμυθία της μετάβασης από τα λυπηρότερα στα θυμηδέστερα προσδοκία της αντάμωσης. 

Ο ίδιος ο συνθέτης υπογραμμίζει στην αρχή της παρτιτούρας: "Τα πέντε τραγούδια αποτελούν αδιαίρετο σύνολο, για αυτό θα πρέπει να διατηρείται η συνέχεια τους (να αποφεύγονται τυχόν διακοπές, όπως επί παραδείγματι χειροκροτήματα στο τέλος κάθε τραγουδιού)". 

Μελωδική γραμμή, μοτίβα και ρυθμοί υπογραμμίζουν το σπαραγμό και την βαθιά ψυχική καταβύθιση του δημιουργού και την ελπίδα πως τα παιδιά είναι πια ασφαλή από κάθε κίνδυνο και υπό τη θεϊκή σκέπη.

Ερμηνεύει ο μεγάλος Dietrich Fischer-Dieskau. 

Την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου διευθύνει ο επίσης μεγάλος Karl Böhm. 

Μια ηχογράφηση 61 ετών (17 Μαρτίου 1963). 

Π.Α.Α.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ MAHLER ΜΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΙΚΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

"Ο Gustav Mahler του Μάνου Χατζιδάκι": Μία εκδήλωση του Καλλιτεχνικού Συνόλου "Πολύτροπον" (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), στην Μουσική Βιβλιοθήκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που περιλάμβανε διάλεξη του Παναγιώτη Ανδριόπουλου και μουσικό μέρος στο οποίο η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και η Βίκυ Στυλιανού στο πιάνο, ερμήνευσαν τραγούδια του G. Mahler, της Alma Mahler και του Μάνου Χατζιδάκι. 

Στο βίντεο που ακολουθεί περιλαμβάνονται τα τραγούδια: 

ALMA MAHLER (1879-1964) 

- Die stille stadt, σε ποίηση Richard Dehmel (1863-1920)

- In meines Vaters Garten, σε ποίηση Otto Erich Hartleben (1864-1905) 

- Laue Sommernacht, σε ποίηση Gustav Falke (1853-1916) 

GUSTAV MAHLER (1860-1911) 

- Wer hat dies Liedlein erdacht (Des Knaben Wunderhorn) 

- Ich ging mit Lust (Des Knaben Wunderhorn) 

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ (1925-1994) 

Κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη, Ένα ταγκό για την Άλμα Μάλερ (από τον κύκλο τραγουδιών «Οι μύθοι μιας γυναίκας» σε στίχους Νίκου Γκάτσου, 1988).

Διασκευή για φωνή και πιάνο: Βίκυ Στυλιανού.

 

Ο ΓΚΟΥΣΤΑΒ ΜΑΛΕΡ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Για τα γενέθλια του Μάνου Χατζιδάκι

που γίνεται 95 χρονώ

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 

«Θυμάμαι δάσκαλο, καλή του ώρα, που πριν τριανταπέντε χρόνια μάς εμάθαινε τον Μάλερ: Συνθέτης γερμανός, έχων συνθέσει μακροσκελείς συμφωνίας, μη παιζομένας, και μερικάς μελωδίας επιτυχείς. Με τις δύο αυτές γραμμές, μαθαίναμε για τον αγαπημένο τότε, φίλο μας Γουσταύο Μάλερ που τον είχαμε κιόλας ανακαλύψει, είχαμε διαβάσει τις συμφωνίες του όλες και τις σφυρίζαμε τα βράδυα συνθηματικά ανάμεσα σε φίλους, σαν μελωδίες αγαπημένες και προσωπικές». 

Αυτά έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις από τη συχνότητα του Γ΄ Προγράμματος στις 8 Ιουλίου 1979. Προσθέτοντας κάτι… μελαγχολικό: «Μα ήδη κι ο Μάλερ κι ο Μπετόβεν κι ο Σοπέν, και όλοι οι μεγαλόσχημοι του αναγεννησιακού μας λάθους, φαντάζουν μακρυνοί και άχρηστοι στον κόσμο που γεννιέται». 

Το σχόλιο αυτό του Χατζιδάκι, από Τα σχόλια του Τρίτου, έχει τον κάπως παράδοξο τίτλο: «Όταν ελευθερωθούμε από τη δυναστεία των τεχνών και από τη δυστυχία των καλλιτεχνών». 

Στο άλλο βιβλίο με κείμενα του Μάνου Χατζιδάκι, που φέρει τον τίτλο Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, περιλαμβάνονται φωτογραφίες όχι μόνο του Χατζιδάκι αλλά και προσώπων της προσωπικής του μυθολογίας. Στο τέλος του βιβλίου ο ίδιος ο Χατζιδάκις σχολιάζει τις φωτογραφίες που επέλεξε. Ανάμεσά τους ο σπουδαίος Αυστριακός συνθέτης του ύστερου ρομαντισμού Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911), για τον οποίο ο Χατζιδάκις σημειώνει: 

«Γκούσταβ Μάλερ, ο μεγάλος μου δάσκαλος στο τραγούδι και τροφοδότης της ακριβής νεανικής μου ευαισθησίας. Χάρη σ’ αυτόν γνώρισα τον Τόμας Μαν, τον Έσσε και τον Κάφκα». 

Αυτή τη λεζάντα –ας την πούμε έτσι– στη φωτογραφία του Μάλερ την εξηγεί ο Χατζιδάκις κάπως καλύτερα σε μια συνομιλία του με τον Θανάση Φωσκαρίνη: 

«Στον Έσσε και τη γερμανική τέχνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μπήκα μέσα από τη μουσική. Μελετώντας, πολύ νέος, τον Μπεργκ και τον Μάλερ, χωρίς να το καταλάβω, οδηγήθηκα στον Έσσε και τον Τόμας Μαν… Ένιωσα κι εγώ την έλξη γι’ αυτή την περίοδο, κάπου στο τέλος του πολέμου του Βιετνάμ, όταν για πρώτη φορά η νεολαία της Αμερικής αποκτούσε πολιτική συνείδηση». 

Απ’ όσα αναφέραμε αντιλαμβάνεται ο καθείς ότι ο ίδιος ο Χατζιδάκις θεωρεί τη γνωριμία του με τη μουσική του Μάλερ κομβικής σημασίας. Τον θεωρούσε μεγάλο δάσκαλό του στο τραγούδι, τροφοδότη της ακριβής νεανικής του ευαισθησίας και τον άνθρωπο μέσω του οποίου ανακάλυψε μια ευρύτατη κουλτούρα: τους Γερμανούς συγγραφείς Τόμας Μαν (1875-1955), Χέρμαν Έσσε (1877-1962) και Φραντς Κάφκα (1883-1924). Ο Τόμας Μαν και ο Έσσε ήταν και σύγχρονοι του Χατζιδάκι, παρά το γεγονός ότι είχαν γεννηθεί τον 19ο αιώνα (πέθαναν σε μεγάλες ηλικίες). 

Τι σημαίνει όμως εκείνος ο λόγος του Χατζιδάκι που προτάξαμε: «τον αγαπημένο τότε, φίλο μας Γουσταύο Μάλερ που τον είχαμε κιόλας ανακαλύψει, είχαμε διαβάσει τις συμφωνίες του όλες και τις σφυρίζαμε τα βράδυα συνθηματικά ανάμεσα σε φίλους, σαν μελωδίες αγαπημένες και προσωπικές»; 

Ο Χατζιδάκις χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό. Είναι μεγαλοπρεπείας; Όχι. Μιλάει ρεαλιστικά. Λέει το 1979 ότι, όταν πριν από τριάντα πέντε χρόνια ένας δάσκαλος τους μάθαινε τα συμβατικά για τον συνθέτη Μάλερ, εκείνοι τον είχαν ήδη ανακαλύψει! 

1945. Η Κατοχή είναι παρελθόν κι ο Εμφύλιος σε εξέλιξη. Στη μεταπολεμική Αθήνα κάποιοι νέοι ακούν κλασικούς και σύγχρονους συνθέτες σ’ ένα δωμάτιο! 

Διηγείται ο Μένης Κουμανταρέας: 

«Ένα τετράγωνο πιο πάνω από το θεατράκι του Κουν, στο Μετοχικό Ταμείο, η Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών είχε εγκαταστήσει ένα καμαράκι μουσικής. Υπεύθυνη σ’ αυτό ήταν η Καίτη Κασιμάτη, μια νέα δραστήρια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη –μετέπειτα κυρία Μυριβήλη, νύφη του συγγραφέα– που, με αυταρχικότητα για τους άτακτους ακροατές και γλυκύτητα για τους αφοσιωμένους, μας έβαζε στο πικάπ τους ολοκαίνουργους τότε δίσκους των 33 στροφών, με έργα Αμερικανών συνθετών… 

Στο καμαράκι αυτό συγκεντρωνόταν η ανήσυχη νεολαία της εποχής, παιδιά φανατικά για γράμματα και μουσική. Ανάμεσά τους ο Αργύρης Κουνάδης, φίλος και συνοδοιπόρος του Χατζιδάκι, ο Νίκος Καρούζος… ο Δημήτρης Χριστοδούλου. Και πολλοί άλλοι, που ούτε τους θυμάμαι πια. Αργότερα θα πρωταγωνιστούσαν στη ζωή του τόπου». 

Αντιλαμβανόμαστε επομένως ότι υπήρχε μια παρέα που άκουγε μουσική από δίσκους –δυσεύρετο είδος εκείνες τις εποχές– στο Music Room (Μουσικό Δωμάτιο) του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας. 

Η επί σειρά ετών υπεύθυνη του τμήματος Καίτη Κασιμάτη-Μυριβήλη είχε πει σε συνέντευξή της στον Θάνο Φωσκαρίνη: 

«Εκτός από τους αγαπημένους συνθέτες, όπως ήταν ο Μάλερ και ο Προκόφιεφ, ο Μάνος μελετούσε με προσοχή σύγχρονους συνθέτες όπως τον Άαρον Κόπλαντ, τον Τσαρλς Άιβς, που θαύμαζε ιδιαίτερα, τον Σάμουελ Μπάρμπερ, τον Λούκας Φος και άλλους. Τις όπερες του Τζ. Κ. Μενότι, το Μέντιουμ και τον Πρόξενο, τις πρωτάκουσε στο Music Room και αργότερα γνωρίστηκε με τον Μενότι και συνεργάστηκαν για το ανέβασμά τους στη Λυρική Σκηνή. Θυμάμαι ότι μια μέρα ο Μάνος ζήτησε ν' ακούσει την 4η Συμφωνία του Μάλερ και την άκουσε όχι μία, αλλά τέσσερις φορές». 

Ο λόγος και πάλι στον Μένη Κουμανταρέα, ο οποίος σε κείμενό του με τίτλο «Μια θητεία στο Παγκράτι», μας αποκαλύπτει –αυτόπτης μάρτυρας– τη σχέση του Χατζιδάκι με τον Μάλερ, όταν μάλιστα ο Χατζιδάκις είχε αγοράσει πια κι ένα πικάπ και οι ακροάσεις στο σπίτι του στο Παγκράτι έδιναν κι έπαιρναν: 

«Η άλλη μεγάλη αποκάλυψη εκείνης της μακρινής εποχής ήταν ο Μάλερ. Αυτός ο παράδοξος, στρυφνός και πυρετώδης, ο ατέρμων σε μήκος Αυστριακός με το εβραϊκό αίμα και τη ζωηρή γυναίκα που άλλαξε τρεις διάσημους άντρες, έμπαινε ξαφνικά στη ζωή μας. Σωστή παράκρουση βασίλευε όταν ο Μάνος έβαζε τις συμφωνίες του στο πικάπ. Την Πρώτη με τον Δημήτρη Μητρόπουλο, την Πέμπτη με τον Μπρούνο Βάλτερ, την Έβδομη με τον Χέρμαν Σέρχεν. Νομίζω ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα που συνέλαβε την αξία αυτού του συνθέτη και έσπευσε να τη μεταδώσει στους φίλους πρώτα κι έπειτα στους μουσικούς. Ήταν τότε ένας συνθέτης δύσκολος κι αμφισβητούμενος, ακόμα και για τους Ευρωπαίους. Οι μαέστροι που τον έπαιζαν ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Καθισμένος άκρη στην πολυθρόνα του, ο Χατζιδάκις ήταν έτοιμος να τονίσει και να υπογραμμίσει το παραμικρό πέρασμα της ορχήστρας. Από το τρομώδες πένθιμο εμβατήριο της Πρώτης, το θρηνώδες πρώτο μέρος της Πέμπτης με τα εμβατήρια και τα βαλς να διασχίζουν τις συμφωνικές μάζες, προμηνώντας το τέλος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και της Μπελ Επόκ, στο νοσταλγικό αντατζιέτο της ίδιας συμφωνίας –πολύ προτού ο Βισκόντι το χρησιμοποιήσει για θέμα στο Θάνατο στη Βενετία– ως την εξαίσια νυχτερινή μουσική της Έβδομης με το μαντολίνο. Πάει καιρός που ο Μάλερ έπαψε να ’ναι πρωτοπορία. Σήμερα κάθε ορχήστρα, ευρωπαϊκή ή αμερικάνικη, θεωρεί χρέος της να τον περιλάβει στα προγράμματά της. Και η δισκογραφία του έγινε απέραντη. Ως κι ο ίδιος ο Χατζιδάκις άρχισε να γκρινιάζει. “Ουφ”, έλεγε τα τελευταία χρόνια, “φλύαρος, βαρετός και επιτηδευμένος”. Όχι επειδή το πίστευε πραγματικά, μα από καθαρή αντίδραση στην υπερκατανάλωσή του. Καθετί που γινόταν μόδα, τον απωθούσε. Μήπως το ίδιο δεν είχε γίνει με τα ρεμπέτικα; Από τότε που μπήκαν στα σαλόνια, ο Χατζιδάκις τα είχε εξορίσει από τη ζωή και τη μουσική του. 

»Ενώ, στην εποχή για την οποία μιλώ, στη δεκαετία του ’50, μαζί με τον Προκόφιεφ ή τον Μάλερ, είχε γίνει ο απόστολος και προπαγανδιστής του λαϊκού τραγουδιού, βγάζοντας από την αφάνειά τους τον Τσιτσάνη, τον Βαμβακάρη και τον Παπαϊωάννου. 

»…Ήμασταν, πρέπει να πω, τότε ακόμη ανυποψίαστοι για το τι μπορεί να σήμαιναν οι βραδινές παραστάσεις στην οδό Μάνου 3. Αχνά και θολά αντιλαμβανόμασταν ότι μέσα από τον Τσιτσάνη ή τον Μάλερ, τον Λόρκα ή τον Γκάτσο, θα αναδυόταν το πρόσωπο μιας νέας Ελλάδας χωρίς εθνικοφροσύνες μα και χωρίς κομμουνιστολαγνεία». 

Άλλη μια μαρτυρία του Μένη Κουμανταρέα, σ’ ένα αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης στον Χατζιδάκι που μόλις είχε φύγει, συνοψίζει τα παραπάνω: 

«Ο Μάνος σου ’βαζε στο πικάπ Μάλερ, ένα όνομα εντελώς άγνωστο εκείνη την εποχή, και σε κοίταζε στα μάτια για να δει αν συγκινείσαι –όπως εκείνος– απ’ αυτό που ακούς. Αλλιώς σε απέρριπτε». 

Στο βιβλίο του Πλανόδιος σαλπιγκτής ο Κουμανταρέας και πάλι μας φωτίζει την περίοδο: 

«Εκείνη την εποχή, γύρω στο ’50, άρχισα να πηγαίνω σπίτι του, σ’ ένα μικρό ισόγειο δυάρι στην οδό Μάνου στο Παγκράτι… Ερχόντουσαν μουσικοί, ποιητές, ζωγράφοι, φίλοι της τέχνης γενικά. Ακούγαμε τον Χατζιδάκι να παίζει τη “Μικρή Λευκή Αχιβάδα” στο πιάνο, κι από το πικάπ τις συμφωνίες του Μάλερ, που ήταν άκουσμα πρωτόφαντο για κείνη την εποχή. Τα ποιήματα του Λόρκα ήταν στην ημερήσια διάταξη, κι ο στίχος του Ελύτη “είμαστε από καλή γενιά” έμοιαζε να σφραγίζει με απέραντη αισιοδοξία την ομήγυρη… Χωρίς να το νιώσω γινόμουν μέλος μιας παρέας ανθρώπων με όνειρα πολύ διαφορετικά από όσα είχα διδαχθεί σπίτι μου και στο σχολείο. Αντί “γίνε δικηγόρος”, “εργάσου”, όλα εδώ έμοιαζαν αντίθετα να προστάζουν “γίνε αυτό που εσύ θέλεις”…»

Τα παραπάνω επιβεβαιώνει και ο μουσικολόγος Μάρκος Δραγούμης, στο κείμενό του Ο Μάνος κι εγώ (μια φιλία του 1955): 

«Μια από τις μεγαλύτερες ευχαριστήσεις μου, όταν πήγαινα στο σπίτι του Μάνου, ήταν να τον ακούω να παίζει ο ίδιος τα έργα του στο μικρό όρθιο πιάνο του (Αχιβάδα, Καταραμένο φίδι, Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές). Επίσης ρούφαγα αχόρταγα τα συνήθως άγνωστα σε μένα έργα που μας έβαζε ν’ ακούμε απ’ τους δίσκους του, που καμιά φορά αγόραζε ειδικά για τις συναντήσεις μας. Έτσι από τους δίσκους της συλλογής του πρωτογνωρίστηκα (μεταξύ πολλών άλλων έργων) με τις Συμφωνίες αρ. 2 και 8 του Μάλερ. Αλλά και ο Μάνος άκουγε με την ίδια προσήλωση τα έργα που του αποκάλυπτα εγώ, από τη δική μου δισκοθήκη, όπως την… Έβδομη του Μάλερ». 

Ανταλλαγή μουσικών εμπειριών! 

Ας σημειωθεί εδώ και η μαρτυρία του μεγάλου Μωρίς Μπεζάρ, ο οποίος σ’ ένα καρδιακό κείμενό του προς τον Μάνο Χατζιδάκι, μετά τον θάνατό του, έγραψε: «Εσύ ήσουν εκείνος που με έπεισε να μεταφέρω χορευτικά το Adagietto του Μάλερ. Αυτόν τον συνθέτη και πολλούς άλλους, μου τους φανέρωσες εσύ». Που σημαίνει ότι εκείνη η μεταπολεμική μαθητεία του Χατζιδάκι στον Μάλερ επηρέασε εν καιρώ και τη δημιουργία του Μωρίς Μπεζάρ! 

Το 1988 κυκλοφορεί ο δίσκος του Χατζιδάκι Οι μύθοι μιας γυναίκας σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, με ερμηνεύτρια τη Νάνα Μούσχουρη. Συνεργασία Χατζιδάκι – Μούσχουρη μετά από 25 σχεδόν χρόνια! Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου έχει τον τίτλο: «Κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη (Ένα ταγκό για την Άλμα Μάλερ)». 

Η Άλμα Μάλερ (1879-1964), λέει ο Χατζιδάκις, ήταν «μια σημαντική γυναίκα. Ερωμένη και σύζυγος προσωπικοτήτων… Ανάμεσά τους ο Μάλερ και ο Καντίνσκι. Η κόρη της Μανόν πέθανε σε ηλικία 18 ετών και ενέπνευσε τον Άλμπαν Μπεργκ να γράψει γι’ αυτήν το περίφημο κοντσέρτο του για βιολί “στη μνήμη ενός αγγέλου”». 

Η Άλμα Μάλερ υπήρξε πολύπλευρη καλλιτέχνις: ζωγράφος, ηθοποιός, συνθέτρια, παντρεύτηκε τρεις επιφανείς άνδρες, τον συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ, τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους και τον συγγραφέα Φραντς Βέρφελ. Το 1935 πέθανε η κόρη της Μανόν Γκρόπιους από πολιομυελίτιδα. Για αυτή τη νεαρή ταλαντούχα κοπέλα ο Άλμπαν Μπεργκ, που υπήρξε αγαπημένος οικογενειακός φίλος τους, συνέθεσε το κοντσέρτο για βιολί Στη μνήμη ενός αγγέλου. 

Ο Γκάτσος έδωσε στο τραγούδι τον τίτλο «Κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη». Γράφει ο Χατζιδάκις: «Είπα στο φίλο μου το Νίκο Γκάτσο λεπτομέρειες γύρω απ’ την περίπτωση αυτής της γυναίκας που την αγάπησαν και συνέζησε με μερικούς από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στις αρχές του αιώνα μας. Κι έγραψε αυτό το μικρό, κατά τη γνώμη μου, αριστούργημα». 

Και εξηγεί πώς προέκυψε αυτό το τραγούδι: 

«Η ιδέα για το τραγούδι αυτό ξεκίνησε από μία φράση του Χέρμαν Σέρχεν όταν μια φορά έκανε δοκιμή στο 2ο μέρος της 7ης. Αποτεινόμενος στους μουσικούς είπε: “Κύριοι, και τώρα ας παίξουμε ένα θαυμάσιο ταγκό του Μάλερ”. Και πράγματι μοιάζει, μπορεί να είναι και ταγκό. Στο τραγούδι χρησιμοποιώ μέρη από το δεύτερο μέρος της 7ης συμφωνίας και από τα “Τραγούδια για νεκρά παιδιά” του Μάλερ, καθώς και από το κοντσέρτο για βιολί του Μπεργκ». 

Αυτά έγραφε ο Μάνος Χατζιδάκις στις 15 Νοεμβρίου του 1988. Ένα χρόνο αργότερα, στις 22 Οκτωβρίου 1989, την παραμονή των γενεθλίων του, ο Χατζιδάκις κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στον Μάλερ μέσα από μια ραδιοφωνική εκπομπή («Το Πέμπτο Πρόγραμμα» στον SKY 100,4). 

Αρχικά βάζει ένα απόσπασμα από το πρώτο μέρος της Πέμπτης, σχολιάζοντας στο τέλος: «Ενδιαφερθείτε ν’ ακούσετε τη συνέχεια. Οφείλετε να γνωρίζετε αυτή τη συμφωνία· εκπροσωπεί τους κραδασμούς του δεκάτου ενάτου αιώνα στις αρχές του δικού μας αιώνα, με επίκεντρο τη Βιέννη». 

Στη συνέχεια ο Χατζιδάκις αποδύεται σ’ έναν εμβριθέστατο σχολιασμό της προσωπικότητας και του έργου του Μάλερ, διατυπώνοντας παρατηρήσεις καίριες και καινοφανείς ακόμα και για τις μέρες μας:

«Ο υστερικός αυτός άνθρωπος υπήρξε μεγαλοφυής. Άγγιζε με άνεση αλλά και με μαγεία το μεγαλειώδες και το κοινότυπο. Κανείς άλλος έξω απ’ αυτόν δεν έπαιξε με το χυδαίο τόσο μαγικά. Η αίσθηση του δρόμου τον διαπερνούσε. Αφήστε κατά μέρος τους μουσικολόγους. Αυτοί γνωρίζουν όλα γύρω από τη μουσική και αγνοούν την ίδια τη μουσική. Γιατί δεν τους ανήκει. Μα ας έρθουμε στον Γουσταύο. Μια μέρα, σε δύσκολες στιγμές του, κοινοί φίλοι τον έσπρωξαν να επισκεφθεί τον Φρόυντ, που τον δέχτηκε στην Ολλανδία, εκεί που παραθέριζε. Ο Φρόυντ δεν ενδιαφερόταν για τη μουσική, αλλά τον γνώριζε. Τρεις ώρες βάσταξε η συνάντηση-περίπατος που κάνανε. Τον θαύμασε, καθώς είπε ο ίδιος ο Φρόυντ, για την ψυχολογική κατανόηση που έδειξε “αυτός ο μεγαλοφυής άνδρας” – έτσι τον ονόμασε. Και στη Μαρία Βοναπάρτη αποκάλυψε μια διαπίστωση του ίδιου του Μάλερ κατά τη διάρκεια της συναντήσεώς των: Στο διάστημα της συζήτησης ο Μάλερ ξαφνικά είπε ότι τώρα καταλάβαινε γιατί η μουσική του δεν έφτανε ποτέ τις πιο υψηλές σφαίρες, γιατί τα πιο ευγενικά περάσματα, εκείνα που εμπνέονται από τις βαθύτερες συγκινήσεις, χαλούσαν με την παρεμβολή κάποιας χυδαίας μελωδίας. Ο πατέρας του, που φαίνεται ότι ήταν βίαιος, μεταχειριζόταν πολύ άσχημα τη γυναίκα του, και όταν ο Μάλερ ήταν παιδί είχε παρακολουθήσει μια πολύ οδυνηρή σκηνή ανάμεσά τους. Τα πράγματα έγιναν ανυπόφορα και το αγοράκι έφυγε τρέχοντας από το σπίτι. Εκείνη, όμως, τη στιγμή, μια λατέρνα έπαιζε στο δρόμο το λαϊκό βιεννέζικο τραγούδι “Ω, εσύ, αγαπημένη Αυγουστίνα”. Σύμφωνα με την άποψη του Μάλερ, η συνύπαρξη στο έργο του της ευγενικής τραγωδίας και του ανάλαφρου χιούμορ ήταν από τότε μέσα του ριζωμένη και η μια διάθεση οδηγούσε πάντα την άλλη»1.

Και συνεχίζει ακάθεκτος ο Χατζιδάκις: 

«Αυτό το είχα διαπιστώσει από εικοσιενός χρονώ όταν πρωτάκουσα την πρώτη, την πέμπτη και την έβδομη του Μάλερ. Μα όπου κι αν το είπα βρήκα την αντίδραση του μουσικού λογιοτατισμού. Πώς είναι δυνατόν ένας θεός να ελκύεται από τη χυδαιότητα; Τότες η μουσική ήταν για τους εκλεκτούς παρθενογέννητη. Εγώ μόνο υποπτευόμουν τη σημασία της αμαρτίας. 

»Ακούστε ένα τμήμα από το τρίτο μέρος της πρώτης. Κάτι ουσιώδες και σημαντικό γι’ αυτό που θ’ ακούσετε. Διευθύνει ο Μητρόπουλος σε ζωντανή συναυλία. Αυτός γνώριζε τη σημασία των ανεξερεύνητων σε τόλμη λεπτομερειών». 

Ακούγεται το απόσπασμα και ο Χατζιδάκις επανέρχεται δριμύτερος: 

«Επίσης οφείλετε να τη γνωρίσετε ολόκληρη [ενν. τη συμφωνία]. Ο Μάλερ υπήρξε νευρωτικός, μεγαλοφυής και άρρωστος. Ακουμπούσε το μεγάλο όσο ακουμπούσε με το βλέμμα του τον ουρανό. Παράλληλα ζούσε την πτώση της αυστριακής αυτοκρατορίας σαν Εβραίος και σαν αστός. Διέκρινε την άνοδο των μαζών και συγχρόνως έκλαιγε την ταλαντευόμενη φλόγα των κεριών που πάν’ να σβήσουν οριστικά. Η σάρκα του υπήρξε παντοδύναμη. Με ελάχιστη πράξη. Αν ζούσε σήμερα θα ήθελε να είναι στους περιθωριακούς της Νέας Υόρκης. Μα θα κατοικούσε στη Μαγιόρκα ή στο Μοντεκάρλο. Εδώ θα σταματήσω και θα κάνω ένα αφιέρωμα στο Μάλερ· τη συγγενική ψυχή, ίσως τον πατέρα μου, που μου έδωσε το κλειδί για ένα ταξίδι στον καιρό του. Ο Ηλίας Λιούγκος θα τραγουδήσει από τις αυτοβιογραφικές Μπαλάντες της οδού Αθηνάς (το τραγούδι “Ένα αερόστατο με αίμα”)». 

Ο Μάλερ και ο Χατζιδάκις είχαν σίγουρα κοινά χαρακτηριστικά, κοινή θέαση της ζωής, γι’ αυτό άλλωστε ο δεύτερος θεωρούσε τον πρώτο συγγενική ψυχή, πατέρα του. Και οι δυο διακατέχονταν από ειρωνεία και σκεπτικισμό, από την έμμονη ιδέα του θανάτου. Ο Χατζιδάκις, μάλιστα, πολλά χρόνια πριν μιλούσε για τον θάνατό του και άφηνε υποθήκες προκειμένου να ελέγξει –όσο ήταν δυνατό– την ιερή αυτή στιγμή, για να μη γίνει εύκολη λεία των κάθε λογής κάπηλων και καιροσκόπων. Και οι δύο κατατρύχονταν από την αγιάτρευτη αναζήτηση κάποιου νοήματος στη ζωή. Ο Χατζιδάκις έγινε αρχιμουσικός χάρη στα ίδια προσόντα που διέθετε και ο Μάλερ στον υπερθετικό βέβαια βαθμό: ακατάβλητη ενεργητικότητα, διανοητική δύναμη, ακαμψία θέλησης. Έτσι ο Χατζιδάκις ως μαέστρος ευτύχησε να διευθύνει Μάλερ: Τα τραγούδια για νεκρά παιδιά (Kindertotenlieder), στις 23 Οκτωβρίου 1991 –κατά την ημέρα των γενεθλίων του– στο «Παλλάς» με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και σολίστ τον βαρύτονο Αντώνη Κοντογεωργίου. Όπως γράφει ο ίδιος στο πρόγραμμα: «Σήμερα είναι η μέρα των γενεθλίων μου. Γι’ αυτό διάλεξα να παίξω με την Ορχήστρα των Χρωμάτων 4 υπέροχους κύκλους τραγουδιών. Γιατί μου ταιριάζουν και με εκφράζουν, χωρίς αυτό βέβαια να υποδηλώνει πως έχω γράψει έστω κατ’ ιδέαν κάτι ανάλογο»2. 

O Χατζιδάκις θεωρούσε τον Μάλερ δάσκαλό του στο τραγούδι. Ο Μάλερ δεν έγραψε όπερα αλλά κύκλους τραγουδιών και κατέστη έτσι αδιαφιλονίκητος μετρ του είδους. Ο Χατζιδάκις, που τον απασχολούσε κατεξοχήν το τραγούδι στην υψηλή του εκδοχή, επηρεάστηκε βαθιά από την αντίληψη του Μάλερ για το τραγούδι. Την ενστερνίστηκε και προχώρησε με σοβαρότητα στην εφαρμογή της. Γι’ αυτό και πέτυχε ένα ακριβό αποτέλεσμα στον χώρο του τραγουδιού αποκαθαίροντας την έννοια του «λαϊκού», παραπέμποντας ταυτόχρονα και στο γερμανικό Lied. Ο Χατζιδάκις χρησιμοποίησε, όπως και ο Μάλερ, με ιδιοφυή τρόπο τις λαϊκές παραδοσιακές μελωδίες, και δεν δίστασε διόλου να ενδιατρίψει και στο είδος του εμβατηρίου, γράφοντας π.χ. το εξαιρετικό εμβατήριο της Μελισσάνθης. Είναι άραγε τυχαίο ότι και ο δάσκαλός του στο τραγούδι, ο Μάλερ, χρησιμοποίησε κατά κόρον το εμβατήριο σε μια ακούσια προσπάθεια συγκερασμού του υψηλού με το «χυδαίο», που είχε εξαιρετικού ενδιαφέροντος μουσικά αποτελέσματα; 

Πριν χρόνια, Ιούλιο μήνα, η φωνή του Μάνου ακουγόταν από τη συχνότητα του Γ΄ Προγράμματος να λέει: 

«Ονειρευόμαστε μια εποχή που η Μουσική θα είναι μια μακρινή ανάμνηση αλλοτινών μεσαιωνικών και σκοτεινών καιρών, που ο Μάλερ θα ξαναχωθεί στον τάφο του οριστικώς, μαζί του παίρνοντας κοπέλες με αλογοουρές και ναυτικούς γιακάδες, που μέχρι σήμερα κοσμούν ταφόπετρες παλαιών κοιμητηρίων. Γιατί τι να τον κάνουμε ετούτο τον νευρωτικό χείμαρρο μουσικής, που υποχρεωτικά τον παίζουν εκατό εξαθλιωμένοι κι άσχετοι, όταν απελευθερωμένοι κι ενταγμένοι σ’ ένα αστρικό σύστημα θάχουμε ένα τραγούδι για οδηγό και για επαφή μας με τους άλλους φίλους μας πλανήτες;» 

---------------------------------------- 

1. Προφανώς ο Μάνος Χατζιδάκις χρησιμοποίησε εδώ το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο της Φρανσουάζ Ζιρού, Άλμα Μάλερ. Η τέχνη να σ’ ερωτεύονται, μτφρ. Ανδρέας Ρικάκης, εκδ. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1989, σ. 164-165. 

2. Στη συναυλία αυτή παρουσιάστηκαν κύκλοι τραγουδιών των Μάρτιν, Βάγκνερ, Μάλερ και Μπρίττεν.

Δείτε την σχετική διάλεξή μας στο blod εδώ. 

Ακούστε στη συνέχεια το μουσικό μέρος. 

Ο Γιάννης Καποδίστριας επεξεργάστηκε αυτήν την φωτογραφία της Μαργαρίτας Λυμπεράκη
 γύρω στο 1950, όταν ο Χατζιδάκις ήταν 25 χρονών.
Η συγγραφέας Μαργαρίτα Λυμπεράκη είναι εκείνη που έγραψε το σενάριο
για την πρώτη ταινία του Νίκου Κούνδουρου, Μαγική πόλις, το 1954,
σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, μια ταινία-σταθμό για τον ελληνικό κινηματογράφο.

Η ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΗΣ Κ.Ο.Θ.

Απαγγελία Ακολουθιών Μεγάλης Εβδομάδας με μουσική συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (Κ.Ο.Θ.)

Μ. Τρίτη: Απόστιχο και το Τροπάριο της Κασσιανής. 

Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου 

Μουσική: Gustav Mahler (1860-1911): Adagietto από την Συμφωνία αρ. 5 

Διεύθυνση ορχήστρας: Στέφανος Τσιαλής 

Ζωντανή ηχογράφηση από την συναυλία στις 11/3/2016

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ - FRANZ SCHMIDT: ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο συνθέτης και μεγάλος μαέστρος του 20ού αιώνα Δημήτρης Μητρόπουλος, πέθανε – σαν πέφτοντας από κορυφή, αυτός ο δεινός ορειβάτης! – στις 2 Νοεμβρίου 1960, διευθύνοντας την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου στην πρόβα της Τρίτης Συμφωνίας του αγαπημένου του Γκούσταβ Μάλερ. 

«Βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση έκστασης και παροξυσμού ώστε μας κοιτούσε σαν να ήταν κάποιος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης που βοά στην έρημο. Τη στιγμή εκείνη ήμουν ολότελα συντετριμμένος. Δεν σταμάτησα βέβαια να παίζω, ήμουν υποχρεωμένος να το κάνω, αλλά δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Και αυτό μπορούσε να συμβεί με τον Μητρόπουλο οποτεδήποτε, με οποιοδήποτε μουσικό έργο». 

Έτσι τον θυμάται να διευθύνει την είσοδο των κόρνων στο πρώτο μέρος της «Δεύτερης Συμφωνίας» του Σεργκέι Ραχμάνινοφ ο Gunther Schuler, κορνίστας στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης τα χρόνια που ο Δημήτρης Μητρόπουλος βρισκόταν επικεφαλής της. Σίγουρα καμία λέξη και καμία τιμή δεν είναι αρκετή γι’ αυτόν τον τιτάνα, τον άτλαντα, που μας άφησε κληρονομιά – μεταξύ πολλών άλλων – μια ανυπέρβλητη ερμηνεία της 1ης Συμφωνίας του Μάλερ, την επονομαζομένη «Τιτάν». 

Όμως πριν από λίγο καιρό, ο νεαρός, ταλαντούχος μαέστρος Παντελής Κογιάμης, είχε την καλοσύνη να με μυήσει στην σχέση Μητρόπουλου και συνθέτη Φραντς Σμιτ (Franz Schmidt 1874-1939). 

Αυστριακός συνθέτης, τσελίστας, πιανίστας και παιδαγωγός· από τους συνθέτες του 20ού αιώνα που δεν ακολούθησαν τα πρωτοποριακά ρεύματα της εποχής τους και χρησιμοποίησε τα εκφραστικά μέσα των ρομαντικών, με προσωπικό όμως τρόπο. Φέτος συμπληρώθηκαν (11 Φεβρουαρίου), 80 χρόνια από τον θάνατό του. 

Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς το ρεπερτόριο και την δισκογραφία του Δ. Μητρόπουλου, θα έχει συναντήσει ή και θα έχει ακούσει έργα του Φραντς Σμιτ ερμηνευμένα υποδειγματικά από τον μεγάλο μαέστρο. Διηύθυνε θρησκευτικά έργα και συμφωνίες του Σμιτ συνεχώς, μέχρι και ένα χρόνο (1959) πριν το θάνατό του, στο Σάλτσμπουργκ.

Ο μαέστρος Παντελής Κογιάμης είχε στην Βιέννη, όπου σπούδασε, πρόσβαση σε βιβλιογραφία για τον Σμιτ, χάρη στον Σύλλογο Φραντς Σμιτ, που εδρεύει στην Αυστριακή πρωτεύουσα. Μας μεταφέρει εδώ ένα απόσπασμα που λέει πολλά: 

Γράφει ο Χανς Χανταμόβσκυ, μαθητής του Φραντς Σμιτ:
"Να μπορούσε να ακούσει ο Σμιτ τι είπε ο Χανς Πφίτσνερ μετά από ένα κοντσέρτο της Φιλαρμονικής (της Βιέννης), στο οποίο παίξαμε την Τέταρτη (Συμφωνία). Είπε λοιπόν:
Αυτός είναι ο πιο σπουδαίος μας! Πιο ειλικρινής απ΄ τον Ρίχαρντ Στράους, πιο επινοητικός απ΄ τον Ρέγκερ και μορφολογικά τελειότερος (πιο ολοκληρωμένος) απ΄ τον Μπρούκνερ.
Να μπορούσε επίσης να βιώσει με πόση αφοσίωση ο Δημήτρης Μητρόπουλος, αυτός ο υπέροχος άνθρωπος και καλλιτέχνης, πίστεψε στα έργα του! Αν κανείς γνωρίζει τι θα πει Μουσική, είπε ο Μητρόπουλος σε μια πρόβα της Φιλαρμονικής, τότε αυτή θα πει Σμιτ. Όταν μετά το καρδιακό μου έμφραγμα οι γιατροί του νοσοκομείου μού επέβαλαν απόλυτη ησυχία, ζήτησα να μου επιτραπεί μία μόνο παρτιτούρα για να διαβάσω. Μου την παρείχαν, και πιστέψτε με - η ζωή αυτής της παρτιτούρας του Σμιτ με δυνάμωσε και με κράτησε στη ζωή".
Και εδώ στο πρωτότυπο:
Schreibt Hans Hadamowsky, Schüler Franz Schmidts: "Hatte Schmidt doch hören können, was Hans Pfitzner nach einem Philharmonischen Konzert, in dem wir die Vierte spielten, sagte er: Das ist ja unser Größter! Ehrlicher als Richard Strauss, einfallsreicher als Reger und formvollendeter als Bruckner.
Hätte er doch erleben können, mit welcher Hingabe Dimitri Mitropoulos, dieser herrliche Mensch und Künstler, sich seiner Werke annahm! Wenn einer weiß, was Musik ist, sagte Mitropoulos einmal in einer Philharmonischen Probe, dann ist es Schmidt. Als mir nach meinem Herzinfarkt die Ärzte im Spital absolute Ruhe verordneten, erbat ich mir nur, eine Partitur lesen zu dürfen. Man gewährte mir das, und glauben Sie mir - das Leben dieser Schmidt-Partitur hat mich gestärkt und am Leben erhalten".

Ο Φραντς Σμιτ κρατώντας τη χειρόγραφη παρτιτούρα
του βιβλίου με τις 7 σφραγίδες. 

Και σχολιάζει ο μαέστρος Παντελής Κογιάμης:
"Δεν γνωρίζω πότε και για ποιο έργο του Schmidt μιλάει ο Μητρόπουλος. Πάντως δύο είναι τα έργα του Schmidt που διηύθηνε στην Αυστρία και που και τα δύο υπάρχουν ηχογραφημένα (κακές ηχογραφήσεις μεν - από άποψη ηχητικής ποιότητας - εξαιρετικά χρήσιμα ντοκουμέντα δε): το Ορατόριο και η 2η Συμφωνία. Μουσική πολύ ανώτερη από αυτή του Gustav Mahler, υπό τον δεσποτισμό του οποίου υπέφερε ο Schmidt τα χρόνια που ήταν Κορυφαίος Τσελίστας της Όπερας της Βιέννης και λόγω Μάλερ αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το γιατί σήμερα παίζεται παντού Μάλερ και όχι Σμιτ είναι μια μεγάλη, αλλά χρήσιμη κουβέντα που ίσως κάνουμε κάποια στιγμή."
Σύμφωνα με τον Απόστολο Κώστιο (Δημήτρη Μητρόπουλου "Αυτοβιογραφικά"), ο Μητρόπουλος μετά την ανάρρωσή του από τη βαριά καρδιακή προσβολή που υπέστη (23 Ιανουαρίου 1959), διηύθυνε στο Σάλτσμπουργκ το "Βιβλίο με τις επτά σφραγίδες" του Σμιτ, εμπνευσμένο από την "Αποκάλυψη" του Ιωάννη. Άρα αυτό, το θρησκευτικής πνοής έργο, είναι πολύ σχεδόν σίγουρο ότι μελετούσε στο νοσοκομείο.

Επίσης, σύμφωνα με γράμμα του Μητρόπουλου στην φίλη του Καίτη Κατσογιάννη από την Βιέννη (24.9.1958), ο μαέστρος διηύθυνε τότε στην Βιέννη όπερες και συναυλίες συμφωνικής μουσικής,  με την Συμφωνική της Βιέννης, έχοντας στο ρεπερτόριο την 2η Συμφωνία του Σμιτ.
Έχει, πάντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Μητρόπουλος έπαιζε Μάλερ σαν τρελός, θα λέγαμε - πέθανε πάνω σε πρόβα έργου του Μάλερ -, κι από την άλλη δεν παραθεώρησε τον Φραντς Σμιτ, τον οποίο ο Μάλερ θεωρούσε αντίζηλο του, κατά κάποιο τρόπο. Ο Μητρόπουλος επέδειξε τον ίδιο ιεραποστολικό ζήλο και για τους δύο.
Γι' αυτό και στους τρεις ταιριάζει το ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ!
Ας το ακούσουμε. Η εκστατική μουσική του Φραντς Σμιτ και η μοναδική ερμηνεία του Δημήτρη Μητρόπουλου, του οιστρηλατούμενου από τον έρωτα του θείου και του υψηλού.
Είναι από το "Βιβλίο με τις επτά σφραγίδες" που διηύθυνε ο μαέστρος στο Σάλτσμπουργκ το 1959.

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΦΛΩΡΟ

Π.Α. Ανδριόπουλος

Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φλώρος εκπροσωπεί την ...άλλη Ελλάδα. Αυτήν της οικουμενικότητας, της σοβαρότητας, της επιστημονικής εργασίας που μένει εις τον αιώνα. 

Ο Κ. Φλώρος είναι πολύ λίγο γνωστός στην Ελλάδα κι αυτό είναι ένα πρόβλημα της χώρας μας. Ακόμα δεν γνωρίζει τους Έλληνες που την τιμούν με το παραπάνω ανά την οικουμένη. 

Επιχειρούμε ένα ελάχιστο αφιέρωμα σε πτυχές μόνο του πολυσχιδούς έργου του. 

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στα 1930. Μετά από σπουδές νομικής στην Ελλάδα, σπούδασε στη Βιέννη μουσικολογία, ιστορία της τέχνης, φιλοσοφία και ψυχολογία. Διδακτορική διατριβή στα 1955. Διπλώματα σύνθεσης (Α. Uhl) και διεύθυνσης ορχήστρας (Η. Swarovsky, G. Kassowitz) στα 1953. Υφηγεσία στα 1961 στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, με τρίτομη εργασία για τα Κοντάκια της μεσοβυζαντινής περιόδου. Από το 1967 έως το 1995, Καθηγητής Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Στην αρχή της δεκαετίας του 1960 κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει πρώτος τις πιο παλιές βυζαντινές και σλαβικές σημειογραφίες. Συμμετοχή στα συμπόσια «Μουσικής Ερμηνευτικής» (από το 1990). Το 1998 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φλώρου Η Ελληνική Παράδοση στις Μουσικές Γραφές του Μεσαίωνα, Εισαγωγή στη Νευματική Επιστήμη των εκδόσεων Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1998, σε μετάφραση Κώστα Κακαβελάκη, που έγινε υπό την επίβλεψη του συγγραφέα, αποτελεί αναμφισβήτητα σταθμό! Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του Κ. Φλώρου στα ελληνικά. Άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του παραμένει ακόμα άγνωστο στο ελληνικό κοινό. 

Στο βιβλίο αυτό, ο Κ. Φλώρος επιχειρεί να καταδείξει με τρόπο επιστημονικό, μακρυά από θρησκευτικές ιδεοληψίες και εθνικιστικές κορώνες, την ιστορική πορεία των ελληνικών νευμάτων και πώς πάνω σ’ αυτά βασίστηκαν οι παλαιοσλαβικές σημειογραφίες, αλλά και ολόκληρο το γρηγοριανό μέλος. Το συμπέρασμα που προκύπτει από τις αποδείξεις που προσφέρει η συστηματική σύγκριση ανατολικών και δυτικών σημειογραφιών είναι ότι «η Ρώμη πήρε τη χορική της σημειογραφία, με ορισμένες αλλαγές, απευθείας από το Βυζάντιο».

Παραθέτουμε στη συνέχεια μια ιστορική - πλέον - εκπομπή του Κωνσταντίνου Κακαβελάκη, ο οποίος συνομιλεί με τον καθηγητή ιστορικής Μουσικολογίας του πανεπιστημίου του Αμβούργου Κωνσταντίνο Φλώρο για θέματα της μακρόχρονης έρευνας του πάνω στην συγκρισιολογία των νευματικών σημειογραφιών και τις αλληλεπιδράσεις τους, αλλά και για άλλα σημαντικά θέματα.

   

Ο μουσικολόγος Κωνσταντίνος Φλώρος, υπήρξε μεγάλος μαλεριστής και έγραψε πέντε τόμους για τον μεγάλο αυστριακό συνθέτη. Στις 7 Μαρτίου 2010, η Διεθνής Εταιρεία Γκούσταβ Μάλερ της Βιέννης (Internationale Gustav Mahler Gesellschaft) του απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο Μάλερ ως αναγνώριση του έργου του.

Από τις εκδόσεις Νεφέλη κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά (2010) στα ελληνικά, το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φλώρου με τίτλο Gustav Mahler, οραματιστής και δυνάστης, σε μετάφραση Ιωάννη Φούλια. 
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" (που δεν υπάρχει πια) και τον Γιάννη Τριανταφύλλου ο Κωνσταντίνος Φλώρος μας λέει τα εξής ενδιαφέροντα:

Γιατί χαρακτηρίζετε τον Μάλερ οραματιστή και δυνάστη;
«Ο Μάλερ ζούσε κυρίως για τον εσωτερικό του κόσμο, για την τέχνη του, αλλά ταυτόχρονα, θεωρώντας την κάτι το ιερό και καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες για ν' αγγίξει το τέλειο μέσα από αυτήν, γινόταν και δυνάστης. Ηταν πολύ αδιάλλακτος όταν ήταν αρχιμουσικός στο Αμβούργο ή αργότερα γενικός διευθυντής της Αυτοκρατορικής Οπερας της Βιέννης. Δεν έδειχνε την παραμικρή συγκατάβαση. Οποιος δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του, έφευγε».

Μπορεί να θεωρηθεί ιδιοφυΐα της μουσικής;
«Από μικρό παιδί έπαιζε φυσαρμόνικα και πιάνο, ενώ άρχισε πολύ νωρίς να συνθέτει. Υπάρχει η εμφάνιση μιας μεγάλης ιδιοφυΐας αλλά συγχρόνως και μιας τεράστιας πειθαρχίας. Για να γράψει κανείς τέτοιες συμφωνίες και τραγούδια, απαιτείται συνεχής απασχόληση. Η τραγωδία του ήταν η εξής: ήθελε να γίνει συνθέτης αλλά δεν μπορούσε να ζήσει από την σύνθεση. Επρεπε λοιπόν να γίνει διευθυντής ορχήστρας, ξεκινώντας από τις μικρές πόλεις. Αργότερα, στη Βιέννη, ασχολούνταν με διοικητικά θέματα. Δυσφορούσε με όλα αυτά γιατί μπορούσε να συνθέσει μόνο κατά τους θερινούς μήνες όταν είχαν διακοπές τα θέατρα. Πήγαινε σε διάφορα σπίτια απομονωμένα, έχτιζε σπιτάκια μέσα στο δάσος για να μην τον ενοχλούν οι θόρυβοι και συγκεντρωνόταν στο έργο του. Το χειμώνα, το πρωί πριν πάει στην όπερα και το βράδυ όταν επέστρεφε, τελειοποιούσε τις παρτιτούρες του».

Η ερωτική του ζωή συνδέεται με την προσωπικότητά του και τη λατρεία του για τη μουσική;
«Ο Μάλερ ελκόταν από μορφωμένες, πνευματώδεις γυναίκες. Γνώρισε στο Αμβούργο την Αννα Φον Μίλντενμπουργκ και είχε μια ερωτική σχέση μαζί της, η οποία όμως χάλασε επειδή η Αννα θεωρούσε την εργασία του αντίζηλό της. Ανάλογα ισχύουν και για το γάμο του με την Αλμα, μια πολύ προικισμένη συνθέτρια. Της απαγόρευσε να συνθέτει, γιατί νόμιζε ότι δεν γίνεται να υπάρχουν σε μια οικογένεια δύο συνθέτες. Βέβαια, τότε ήταν το πατριαρχικό σύστημα και ίσχυαν πράγματα ακατανόητα για μας. Η Αλμα θεωρούσε τον εαυτό της παραμελημένο ενώ και σεξουαλικά δεν αισθανόταν ικανοποιημένη. Και άρχισε μια σχέση με τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους. Ο Μάλερ καταβαραθρώθηκε. Σ' αυτά τα βιώματά του οφείλουμε τη δεκάτη συμφωνία του, την οποία δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει αφού τον επόμενο χρόνο πέθανε. Το έτος 1907 είναι πολύ κρίσιμο στη ζωή του. Ηταν 47 ετών και το ένα κοριτσάκι του πέθανε ενώ ένας γιατρός τού διέγνωσε καρδιακή πάθηση. Ο Μάλερ ήταν σπόρτσμαν, έκανε αναβάσεις σε όρη, διέσχιζε μεγάλες αποστάσεις με το ποδήλατο, οπότε πλέον άλλαξε η ζωή του. Παρ' όλα αυτά εξακολουθούσε να διευθύνει πολύ εντατικά ακόμη και στην Αμερική, στη Μετροπόλιταν Οπερα, στο Κάρνεγκι Χολ. Πέθανε το 1911, πριν συμπληρώσει το 51ο έτος της ηλικίας του».

Θα μπορούσε να θεωρηθεί επίκαιρος σήμερα; Θα μπορούσε να συνθέσει το σάουντρακ της εποχής μας;
«Η αναγέννηση του Μάλερ άρχισε το 1960, έπαιξε ρόλο και "Ο θάνατος στη Βενετία" του Βισκόντι, το βιβλίο του Αντόρνο και πολλά άλλα. Στην εποχή μας πολλοί ταυτίζονται με την προσωπικότητά του. Πρώτον, γιατί ήταν ουσιαστικά άπατρις. Είχε γεννηθεί στη Βοημία, ζούσε στην Αυστρία αλλά δεν θεωρούσε τον εαυτό του πολίτη κάποιας χώρας, επειδή ήταν Εβραίος. Σ' αυτό το θέμα της μετακινήσεως, του γκλομπαλισμού είχε ήδη εντρυφήσει. Πίστευε, μάλιστα, ότι ο καλλιτέχνης τις ώρες της έμπνευσής του γίνεται προφήτης. Πραγματικά, η έκτη του συμφωνία είναι ένα έργο που δείχνει την καταστροφή. Πολλοί λένε ότι διαισθάνθηκε και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα στο έργο και στην ψυχή του υπάρχουν πολλές αντιφάσεις, επίσης χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής μας. Δεν υπάρχει σήμερα κανείς μεγάλος συνθέτης που να μην αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα του Μάλερ, ενός πειραματιστή που αγωνιζόταν να φτάσει η μουσική του στον πολύ κόσμο».

GUSTAV MAHLER: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Ήταν Ιούλιος του 1994, όταν σε ιδιωτική οικία της Πάτρας, τρεις φίλοι οργανώσαμε μια αυστηρή σύναξη για να τιμήσουμε τον Μάνο Χατζιδάκι, ένα μήνα μετά τον θάνατό του. 

Αφορμή η συμπλήρωση εκατό χρόνων (25 Ιουλίου 1894) από την Συμφωνία αρ. 2 του Μάλερ, που ο συνθέτης ονόμασε «Της Αναστάσεως». Εκεί όπου η σοπράνο τραγουδάει: «Ό,τι γεννιέται πρέπει να αφανισθεί. Ό,τι αφανίσθηκε πρέπει να αναστηθεί. Θ’ αναστηθείς σκόνη μου». Η δική μου ιδέα ήταν να ιχνογραφήσω την βαθειά πνευματική σχέση που είχε ο Χατζιδάκις με τον Μάλερ, αλλά και ο μεγάλος Δημήτρης Μητρόπουλος, ο οποίος μας πρότεινε με πάθος τον Μάλερ, διευθύνοντας τις συμφωνίες του και τελικά πεθαίνοντας στο πόντιουμ κατά τη διάρκεια πρόβας της 3ης του Μάλερ. 

Η βραδιά εκείνη εκδόθηκε! Το 1996 κυκλοφόρησε από τις τότε εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ το μικρό – πρωτότυπο νομίζω – βιβλίο «Τρία κείμενα για τον Gustav Mahler».  Η  αγαπημένη φίλη καθηγήτρια Μουσικολογίας στην Αμερική Έφη Παπανικολάου, μίλησε και έγραψε για την Συμφωνία «Της Αναστάσεως», την οποία παραθέτουμε στη συνέχεια από μια ιστορική ηχογράφηση. O Leonard Bernstein διευθύνει την Φιλαρμονική της Ν. Υόρκης και συμμετέχουν δύο μεγάλες σολίστ: Barbara Hendricks (soprano) και Christa Ludwig (mezzo-soprano). 
 Χριστός Ανέστη! 

ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ "Ο ΜΑΛΕΡ ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ" ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

thebest

Κατάμεστη από κόσμο ήταν η αίθουσα «Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης» στη Φιλαρμονική Εταιρία – Ωδείο Πατρών, στην οδό Ρήγα Φεραίου και Γκότση, το περασμένο Σάββατο 16 Μαΐου 2015, όπου έγινε η εκδήλωση «Ο Gustav Mahler του Μάνου Χατζιδάκι» που σχεδίασε ο Πατρινός καθηγητής θεολόγος και μουσικός Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος. 

Η μουσική βραδιά πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 18ου Μουσικού Μαΐου και περιλάμβανε: 

- Διάλεξη του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου με προβολή οπτικοακουστικού υλικού. 

- Μουσικό μέρος με τραγούδια της Άλμα και του Γκούσταβ Μάλερ καθώς και το «Τανγκό για την Άλμα Μάλερ» του Μάνου Χατζιδάκι. 

Τραγούδησε η ταλαντούχα σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και έπαιξε πιάνο η διακεκριμένη πιανίστρια Βίκυ Στυλιανού. 

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στον Μάνο Χατζιδάκι για τα 90χρονα από τη γέννησή του (1925), αλλά και στον Γκούσταβ Μάλερ, ο οποίος πέθανε στις 18 Μαΐου 1911. 

Παρέστησαν μεταξύ άλλων στη βραδιά η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ωδείου της Φιλαρμονικής Εταιρείας Βασιλική Φιλιππαίου, ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Φιλαρμονικής και συγγραφέας Χρήστος Μούλιας, η αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της Φιλαρμονικής Ρένα Λέμη και το μέλος Χρύσα Μπογδανοπούλου, ο συνθέτης Μιχάλης Τραυλός, η σολίστ στο φλάουτο Ιβόνα Γκλίνκα, η εικαστικός Αναστασία Ντόντη-Τσιτσιλιάνη, ο ποιητής Βασίλης Λαδάς, ο πρ. πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βαγγέλης Πολίτης, ο πρ. υπεύθυνος της Δημοτικής Πινακοθήκης Δημήτρης Παπανικολάου, ο φιλόλογος και συγγραφέας Γιάννης Παππάς, η αρχιτέκτων – πολεοδόμος Χαρά Παπαδάτου – Γιαννοπούλου, μέλη της Λέσχης Φίλων Κλασσικής Μουσικής, καθηγητές του Αρσακείου Πατρών και πολλοί μουσικοί.

"Ο Gustav Mahler στην Πάτρα"! Με αφορμή την εκδήλωσή μας στην Φιλαρμονική το ερχόμενο Σάββατο

Ο τίτλος του δημοσιεύματος σε σάιτ της Πάτρας (του ραδιοφωνικού σταθμού Ράδιο Γάμμα), για την προσεχή εκδήλωσή μας "Ο Gustav Mahler του Μάνου Χατζιδάκι" στην Φιλαρμονική, έχει γούστο! 

"Ο Gustav Mahler στην Πάτρα"! 

Και ξαφνικά θυμάμαι ότι ο Μάλερ πέθανε στις 18 Μαϊου 1911. Άρα η εκδήλωσή μας στις 16/5, είναι κι ένα αφιέρωμα στη μνήμη του. 

Επίσης, σκέπτομαι ότι κάποιοι γιορτάζουν τα 90χρονα του Μίκη Θεοδωράκη με τον Σάκη Ρουβά, ενώ εμείς γιορτάζουμε τα 90χρονα του Μάνου Χατζιδάκι (1925-2015) με τον αγαπημένο του Γουσταύο! Επιμένουμε δηλαδή Χατζιδακικώς ...Μαλερικά!

Πάντως οι ιστοσελίδες της Πάτρας και της Δυτικής Ελλάδος γενικότερα, προβάλλουν την εκδήλωση που μοναδικό σκοπό έχει να φωτίσει την σχέση του Χατζιδάκι με τον μεγάλο αυστριακό συνθέτη. 

Στην Φιλαρμονική - Ωδείο Πατρών, λοιπόν, το ερχόμενο Σάββατο θα παρουσιάσουμε τον Μάλερ του Χατζιδάκι, με τις αγαπημένες ερμηνεύτριες Δάφνη Πανουργιά και Βίκυ Στυλιανού. Μια παραγωγή που παρουσιάσαμε τον περασμένο Νοέμβριο (2014) στην Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος "Λίλιαν Βουδούρη" και τώρα την παρουσιάζουμε εμπλουτισμένη στην Πάτρα, στο πλαίσιο του 18ου Μουσικού Μαϊου. 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΜΕ ΤΟΝ GUSTAV MAHLER ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Απόψε στην Αίθουσα Διδασκαλίας, στην Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος "Λίλιαν Βουδούρη", στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, παρουσιάσαμε τον Gustav Mahler του Μάνου Χατζιδάκι. 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, ομιλητής

Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι 

Βίκυ Στυλιανού, πιάνο

Περισσότερα σε αυριανή ανάρτηση.

ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΛΕΡ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014 στις 7 το απόγευμα στην Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος θα αναπτύξει το θέμα: "Ο Gustav Mahler του Μάνου Χατζιδάκι". 

Στην διάλεξη θα παρουσιαστεί η σχέση του Μάνου Χατζιδάκι με το έργο του μεγάλου Αυστριακού συνθέτη Gustav Mahler (1860-1911). 

Μια σχέση που ανάγεται στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν ο Χατζιδάκις ήταν νέος 20 ετών και άκουγε με πάθος τις Συμφωνίες του Μάλερ, οι οποίες εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν σε δίσκους. Για την περίοδο αυτή ο ομιλητής παραθέτει μαρτυρίες του συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα, του μουσικολόγου Μάρκου Δραγούμη, της Καίτης – Κασιμάτη – Μυριβήλη, υπεύθυνης του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας και του ίδιου του Χατζιδάκι. 

Στα νεώτερα χρόνια, ο Χατζιδάκις έγραψε ένα τραγούδι στον κύκλο τραγουδιών του «Οι μύθοι μιας γυναίκας» (σε στίχους Νίκου Γκάτσου), το οποίο ονόμασε «Κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη» - Ένα τανγκό για την Άλμα Μάλερ. Στο τραγούδι αυτό ο Χατζιδάκις χρησιμοποιεί με ευφάνταστο τρόπο μελωδίες του Μάλερ που υπήρξαν καθοριστικές για την μουσική του ευαισθησία.

Επίσης, γίνεται αναφορά σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του Μάνου Χατζιδάκι στο «Πέμπτο Πρόγραμμα», όπου έκανε ένα αφιέρωμα στον Μάλερ κι ακόμη αναφορά σε συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων (1991), κατά την οποία ο Χατζιδάκις διηύθυνε – μεταξύ άλλων έργων – και τα «Τραγούδια για νεκρά παιδιά» του Μάλερ. 

Ο Χατζιδάκις θεωρούσε τον Μάλερ «συγγενική ψυχή, τον πατέρα μου», όπως έλεγε, «που μου έδωσε το κλειδί για ένα ταξίδι στον καιρό του». Για τον Χατζιδάκι ο Μάλερ ήταν ο μεγάλος δάσκαλός του στο τραγούδι και τροφοδότης της νεανικής του ευαισθησίας.

Μετά την διάλεξη, η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και η Βίκυ Στυλιανού στο πιάνο, θα ερμηνεύσουν τραγούδια του G. Mahler, της Alma Mahler και του Μάνου Χατζιδάκι.

Αναλυτικά το μουσικό μέρος έχει ως εξής: 

ALMA MAHLER (1879-1964) 
- Die stille stadt, σε ποίηση Richard Dehmel (1863-1920) 
- In meines Vaters Garten, σ ε ποίηση Otto Erich Hartleben (1864-1905) 
- Laue Sommernacht, σε ποίηση Gustav Falke (1853-1916) 
GUSTAV MAHLER (1860-1911) 
- Wer hat dies Liedlein erdacht (Des Knaben Wunderhorn) 
- Blicke mir nicht in die Lieder (Ruckert lieder) 
- Ich ging mit Lust (Des Knaben Wunderhorn) 
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ (1925-1994) Κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη, Ένα ταγκό για την Άλμα Μάλερ (από τον κύκλο τραγουδιών «Οι μύθοι μιας γυναίκας» σε στίχους Νίκου Γκάτσου, 1988). Διασκευή για φωνή και πιάνο: Βίκυ Στυλιανού. 
Artwork-αφίσα: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας

ΒΙΚΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ 

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Άρχισε μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε χρόνων. Σε ηλικία δέκα χρόνων πήρε το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό πιάνου σε μνήμη Καίτης Παπαϊωάννου. Πήρε το δίπλωμά της από το Ωδείο Αθηνών με Πρώτο Βραβείο. Σπούδασε στο Παρίσι με υποτροφία από τη Γαλλική κυβέρνηση (Ecole Normale), καθώς και στη Μουσική Ακαδημία της Βασιλείας, όπου πήρε δίπλωμα σολίστ. Έχει δώσει ρεσιτάλ και συναυλίες μουσικής δωματίου στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελληνικής περιφέρειας. Επίσης έχει εμφανιστεί στην Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ελβετία, Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία, Αλβανία, Τουρκία, Ρουμανία, Κύπρο, Η.Π.Α, κλπ. Σαν σολίστ έχει εμφανιστεί με πολλές Ελληνικές και ξένες ορχήστρες. Έχει πραγματοποιήσει ηχογραφήσεις για το Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση, και έχει συμμετάσχει σε Ελληνικά και διεθνή Φεστιβάλ. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει έργα από τη μουσική μπαρόκ μέχρι τη σύγχρονη. Έχει παρουσιάσει πολλά έργα σε πρώτη Ελληνική και παγκόσμια εκτέλεση. Έχει συνεργαστεί με προσωπικότητες όπως ο Sir Neville Marriner, ο Gunther Schuller και ο Hans Werner Henze. Στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδα (2004) ηχογράφησε CD με έργα Ελλήνων συνθετών. Επίσης έχει συμμετάσχει στην ηχογράφηση πολλών CD με Ελληνικά έργα. Είναι μέλος της Ορχήστρας των Χρωμάτων, του Τρίο Αθηνών και του Ελληνικού Συγκροτήματος Σύγχρονης Μουσικής. Έχει επανειλημμένα συνεργαστεί με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Εθνική Λυρική Σκηνή, και άλλους πολιτιστικούς φορείς. Σπούδασε ανώτερα θεωρητικά (πτυχίο φούγκας). Διασκευές και ενορχηστρώσεις της έχουν ερμηνεύσει πολλές ορχήστρες και σύνολα Μουσικής Δωματίου.

ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Σπούδασε Φυσική Αγωγή και Αθλητισμό στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (Τ.Ε.Φ.Α.Α.) και τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών με την Μ. Χαραλαμπίδου. Συνέχισε τις σπουδές της με τον Φραγκίσκο Βουτσίνο και την Δέσποινα Καλαφάτη, ενώ συμμετείχε και σε σεμινάρια τραγουδιού στην Ελλάδα και στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας. 

Ως λυρική τραγουδίστρια έχει συνεργαστεί σε πολλές παραγωγές με τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Ελλάδας: Εθνική Λυρική Σκηνή, Μέγαρο Μουσικής, Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών, χορωδία της Ε.Ρ.Τ., Χοροθέατρο ΡΟΕΣ, Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, Ορχήστρα των Χρωμάτων (και στο Μουσικό Αναλόγιο της Ορχήστρας των Χρωμάτων στο Ίδρυμα «Μελίνα Μερκούρη» σε επιμέλεια Ιουλίτας Ηλιοπούλου), Μουσικό Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Μουσείο Γουλανδρή κ.α. 

Έχει επίσης συμμετάσχει σε διοργανώσεις – θεσμούς, όπως: Τελετή Αφής Ολυμπιακής Φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία με την μεγάλη χορογράφο Μαρία Χορς, Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2006, Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Πάτμου κ.α. 

Με την Χορωδία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης και διευθυντή τον Μίκη Θεοδωράκη περιόδευσε σε Ευρώπη και Αμερική (1993-96). Τον Ιούλιο του 2011 συμμετείχε στην παράσταση της Ελληνικής ομάδας για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση της Ακαδημίας Carl Orff στο Salzburg της Αυστρίας. 

Έχει συνεργαστεί με αρκετούς συνθέτες και τραγουδοποιούς σε συναυλίες, παραστάσεις, τηλεοπτικές εκπομπές και ηχογραφήσεις (δισκογραφία). Έχει τραγουδήσει πολλά έργα ελλήνων συνθετών σε πρώτη εκτέλεση. Τον Μάϊο του 2014 τραγούδησε μελοποιημένη ελληνική ποίηση (για φωνή και πιάνο) στο Αννόβερο της Γερμανίας. 

Διδάσκει Φυσική Αγωγή και Αθλητισμό στη δημόσια Εκπαίδευση και δίδαξε λυρικό τραγούδι για 14 χρόνια στο Δημοτικό Ωδείο Ζωγράφου (Αθήνα).

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: ΕΝΑ ΤΑΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΜΑ ΜΑΛΕΡ

Από τον δίσκο "Οι μύθοι μιας γυναίκας"

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Η ενασχόλησή μου με τον Μάλερ του Χατζιδάκι - το θέμα που θα παρουσιάσω κατά την διάλεξή μου στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος "Λίλιαν Βουδούρη", στις 24 Νοεμβρίου - πάει 27 χρόνια πίσω, όταν πρωτάκουσα στον δίσκο "Οι μύθοι μιας γυναίκας" των Μ. Χατζιδάκι και Νίκου Γκάτσου το τραγούδι "Κραυγές για ενός Αγγέλου μνήμη" (Ένα ταγκό για την Alma Mahler).

Τότε ανακάλυψα ουσιαστικά τον Μάλερ και τη μουσική του, την γυναίκα του Άλμα (1879-1964) και τις δικές της μουσικές (γιατί ήταν και εκείνη συνθέτης).

Το 1994 τρεις φίλοι πραγματοποιήσαμε στην Πάτρα - Ιούλιο μήνα - μια εκδήλωση πριβέ για τον Μάλερ, με αφορμή την συμπλήρωση, τότε, 100 χρόνων από τη σύνθεση της 2ης Συμφωνίας του Μάλερ, της επονομαζομένης "της Αναστάσεως". Τότε παρουσίασα το θέμα: "Η βαθιά πνευματική σχέση του Μάνου Χατζιδάκι με τον Gustav Mahler".

Δύο χρόνια μετά, το 1996, οι εισηγήσεις εκείνης της βραδιάς τυπώθηκαν σ' ένα βιβλίο με τον τίτλο: "Τρία κείμενα για τον Gustav Mahler" (εκδόσεις Παρουσία).

Επίσημη ιστοσελίδα Μ. Χατζιδάκι

Φυσικά στο κείμενο μου συμπεριέλαβα όσα ο ίδιος ο Χατζιδάκις έγραψε εκείνο τον καιρό για το τραγούδι που μας ενδιαφέρει.

Ένα Tango για την Alma Mahler: «Μια σημαντική γυναίκα. Ερωμένη και σύζυγο προσωπικοτήτων... Ανάμεσά τους ο Μάλερ και ο Καντίνσκι. Η κόρη της Μανόν πέθανε σε ηλικία 18 ετών και ενέμπνευσε τον Άλμπαν Μπέργκ να γράψει γι΄ αυτήν το περίφημο κοντσέρτο του για βιολί “στη μνήμη ενός αγγέλου”. Εδώ χρησιμοποιώ μέρη από το δεύτερο μέρος της 7ης συμφωνίας και από τα “Τραγούδια για νεκρά παιδιά” του Μάλερ, καθώς και από το κοντσέρτο για βιολί του Μπέργκ» (Μ. Χατζιδάκις στην εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 18-12-1988).

Στο εσώφυλλο του δίσκου «Οι Μύθοι μιας γυναίκας» (ένας υπέροχος και πάντοτε προς ανακάλυψιν κύκλος τραγουδιών των Χατζιδάκι - Γκάτσου με τη Νάνα Μούσχουρη σε μια πρωτόγνωρη ερμηνεία ) ο Χατζιδάκις σημειώνει για το Tango – αφιέρωμα στην Alma Mahler με τον τίτλο «Κραυγές για ενός Αγγέλου μνήμη»: 

«Η ιδέα για το τραγούδι αυτό ξεκίνησε από μία φράση του Χέρμαν Σέρχεν όταν μια φορά έκανε δοκιμή στο 2ο μέρος της 7ης. Αποτεινόμενος στους μουσικούς είπε: “ Κύριοι, και τώρα ας παίξουμε ένα θαυμάσιο τανγκό του Μάλερ”. Και πράγματι μοιάζει, μπορεί να είναι και τανγκό. Είπα στο φίλο μου το Νίκο Γκάτσο λεπτομέρειες γύρω απ΄ την περίπτωση αυτής της γυναίκας που την αγάπησαν και συνέζησε με μερικούς από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στις αρχές του αιώνα μας. Κι έγραψε αυτό το μικρό, κατά τη γνώμη μου αριστούργημα». 

Αυτά έγραφε ο Μάνος Χατζιδάκις στις 15 Νοεμβρίου του 1988.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το 2008, το τραγούδι αυτό του Χατζιδάκι ήταν το φινάλε μιας θεατρικής παράστασης. Men on fire (Φλεγόμενοι Άντρες) του Ρον Χαρτ, είναι ένα έργο για την περιβόητη Άλμα Σίντλερ - Μάλερ. Η Ζωή Λάσκαρη υποδυόταν την ομώνυμη ηρωίδα από την ηλικία των 16 ως την ηλικία των 84 ετών. Η παράσταση ξεκινούσε με τους ήχους του Μπομπ Ντύλαν (αφού η έναρξη του έργου τοποθετείται το 1964 στη Νέα Υόρκη) και έκλεινε με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Το ταγκό της Άλμα». Και τώρα συνειδητοποιώ ότι φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατο της Άλμα!
Στην εκδήλωσή μας την Δευτέρα 24 Νοεμβρίου, στην Βιβλιοθήκη του Μεγάρου, το "Ταγκό για την Άλμα Μάλερ" θα τραγουδήσει η Δάφνη Πανουργιά, με την Βίκυ Στυλιανού στο πιάνο, η οποία έκανε και την διασκευή για φωνή και πιάνο (στον δίσκο παίζει μουσικό σύνολο υπό τη διεύθυνση του Μ. Χατζιδάκι, ο οποίος έκανε και την ενορχήστρωση). 

Παραθέτω στη συνέχεια τους στίχους του Ν. Γκάτσου και βίντεο με το τραγούδι, το οποίο ερμήνευσε σε πρώτη εκτέλεση, όπως και ολόκληρο τον δίσκο "Οι μύθοι μιας γυναίκας", η Νάνα Μούσχουρη. Ήταν μια επανασύνδεση της Μούσχουρη με τον Χατζιδάκι μετά από δεκαετίες.

Alma Mahler (1902)

Κοιμάται τώρα η Μανόν
στη βασιλεία των ουρανών
κι η Aλμα πάνω στο κρεβάτι
θυμάται μ’ άγρυπνο το μάτι
παύσεις, διαστήματα και ήχους
καμπύλες, άξονες και τοίχους.
Όλα βουλιάξανε στη δόξα
σα μυθικά ουράνια τόξα
όμως εγώ θα βγαίνω μόνη
στης νύχτα τ’ άχαρο μπαλκόνι
να δω μακριά στους γαλαξίες
ανυπεράσπιστες αξίες
ν’ ακούσω πάλι μια βραδιά
τραγούδια για νεκρά παιδιά
και κάτω απ’ τ’ ουρανού τ’ ασήμι
κραυγές για ενός αγγέλου μνήμη.
Βάλτερ, Γουσταύε, Aλμπαν, φίλοι
μέσα στη δίνη των μηνών
κι από Απρίλη σε Απρίλη
μη λησμονάτε τη Μανόν
στην ερημία των ουρανών.