Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
O πρώην – και νυν, λέω εγώ – μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, με ανάρτησή του στο προσωπικό του ιστολόγιο μας λέει ότι η χρήση μάσκας μέσα στο ναό, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, «είναι άρνηση του Χριστού στην πράξη» (sic). 
Και στο πλαίσιο αυτής της «λογικής» επιτίθεται για άλλη μια φορά στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αυτή τη φορά επειδή φόρεσε μάσκα εντός του ναού. 
Γράφει, λοιπόν, ο πρώην – και νυν – Καλαβρύτων: 
«Δυστυχώς η προδοτική και αιρετική αυτή νοοτροπία έχει διαδοθή πολύ στις ημέρες μας! Την έχουν αποδεχθεί και την εφαρμόζουν (δηλ. φορούν τη μάσκα μέσα στο Ναό) πολλοί Αρχιερείς, πολλοί Κληρικοί, και πάμπολλοι πιστοί! Προσφάτως μεταξύ αυτών Κορυφαίος, δυστυχώς, συγκαταλέγεται ο Παναγ. Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, ο Οποίος ενεφανίσθη φορώντας μάσκα μέσα στο Ναό!! Ο Παναγιώτατος, ο Οποίος παρά ταύτα με δηλώσεις Του εδήλωσε, ότι με την Θεία Κοινωνία ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ο ιός! Δυστυχώς η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή! Η ΣΥΓΧΥΣΗ, ή ΜΑΛΛΟΝ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΑ! ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΦΘΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ!» 

Βέβαια, ο πρώην – και νυν – Καλαβρύτων επιτίθεται κατά πάντων, δηλ. και στην Εκκλησία της Ελλάδος και στους ιεράρχες της Αμερικής και στο Φανάρι. 
Τι να του απαντήσει κανείς; Δεν έχει νόημα, αφού η Εκκλησία (φιλανθρώπως) και η κοινωνία (ακατανοήτως) τον ανέχονται μια ολόκληρη ζωή. Θα έπρεπε να έχει απομονωθεί προ πολλού από όλους. Και θα έπρεπε να έχει τιμωρηθεί – γιατί όχι; - για την αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του. 
Μια απάντηση θα ήταν ότι ο πρώην – και νυν – Καλαβρύτων φοράει μια ζωή την μάσκα της υποκρισίας, οπότε αδυνατεί να διακρίνει ότι ο Πατριάρχης φοράει την μάσκα από αγάπη! Άλλωστε για εκείνον όποιος μιλάει για αγάπη είναι – φευ! - «αγαπούλης»! Πώς να κατανοήσει ο ...πολεμοχαρής Καλαβρύτων τον λόγο του Πατριάρχη: «η δοκιμασία του κορωνοϊού είναι μία ευκαιρία να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο. Προς την κατεύθυνση της εδραίωσης της αγάπης και της αλληλεγγύης». 
Νομίζω ότι τώρα ο Αμβρόσιος πρέπει να στοχεύσει το παλαίφατο Πατριαρχείο Αντιοχείας, διότι οι αρχιερείς και οι ιερείς που τέλεσαν την εξόδιο ακολουθία του αρχιμανδρίτη Αλεξίου Chehadeh, ο οποίος έχασε την μάχη με τον κορωνοϊό, φορούσαν όλοι μάσκες! 
Κι αν τολμά, ας μας πει πόσοι κληρικοί στην «Αγία Ρωσία», στην Σερβία και σε άλλες ορθόδοξες χώρες, έχασαν την ζωή τους από τον κορωνοϊό. 
Δεν θα το κάνει γιατί φοράει μονίμως την μάσκα της υποκρισίας...

Ο Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ φορώντας μάσκα 

"Pagliacci" του Leoncavallo με τον έλληνα μαέστρο Παντελή Κογιάμη στην Αυστρία

Σήμερα, Παρασκευή 14 Αυγούστου 2020, ο ταλαντούχος έλληνας μαέστρος Παντελής Κογιάμης θα διευθύνει την πρεμιέρα των "Pagliacci" του Leoncavallo στο φεστιβάλ Schloss-Wartholz στο Reichenau an der Rax στην Αυστρία. Από απόψε και για επτά βραδιές, μέχρι τις 30 Αυγούστου ο Παντελής Κογιάμης  θα διευθύνει αυτό το μοναδικό αριστούργημα του ιταλικού Βερισμού, με τους διεθνούς φήμης σολίστ Ekaterina Doss-Hayetskaya, Miki Stojanov, Peter Doss, Thomas Weinhappel, Savva Tikhonov. Πριν από αυτό, μέσα στον Ιούλιο, διηύθυνε παραστάσεις του μιούζικαλ "My Fair Lady". 

Η όπερα "Παλιάτσοι" είναι η μόνη παιζόμενη σήμερα όπερα του ιταλού μουσουργού και φαίνεται πως επισκίασε το υπόλοιπο έργο του, που έχει μείνει στην αφάνεια. Το έργο εντάσσεται στην κατηγορία του μουσικού Βερισμού (του ιταλικού ρεαλισμού), που δόξασε ο φίλος του Λεονκαβάλο, Τζιάκομο Πουτσίνι. Ο Λεονκαβάλο, όπως και στις περισσότερες όπερές του, έγραψε ο ίδιος το λιμπρέτο κι έδειξε πως είχε λογοτεχνική κλίση και αντίληψη για τα θεατρικά εφέ. Η πρεμιέρα των Παλιάτσων δόθηκε στις 21 Μαΐου 1892 στο Τεάτρο νταλ Βέρμε του Μιλάνου, υπό τη διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι. Το 1893 ακολούθησε η πρεμιέρα σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Η επιτυχία του έργου ήταν άμεση και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ιδιαίτερα ημοφιλής είναι η άρια του τενόρου Vesti la giubba (Βάλε το κοστούμι).

Ο μαέστρος Παντελής Κογιάµης με καταγωγή από τη Χίο, έκανε λαμπρές σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στο Πανεπιστήµιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης (MDW), έπειτα από απαιτητικές εισαγωγικές εξετάσεις. και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2016 µε Αριστείο και Διάκριση διευθύνοντας την καταξιωµένη Ορχήστρα της Αυστριακής Ραδιοφωνίας στην φηµισµένη αίθουσα του Μουζίκφεραϊν της Βιέννης, παρουσιάζοντας σε πρώτη Αυστριακή εκτέλεση το 4ο µέρος της 9ης Συµφωνίας του Άντον Μπρούκνερ. Τον Νοέµβριο του 2016 το Πανεπιστήµιο Μουσικής της Βιέννης του απένειµε το “Τιµητικό Βραβείο MDW 2016” για τις υψηλές επιδόσεις του κατά τη διάρκεια των σπουδών του, βραβείο που απονέµεται κάθε δύο χρόνια σε έναν φοιτητή/τρια. Έχει παρακολουθήσει σεµινάρια διεύθυνσης µε διακεκριμένους ξένους μαέστρους, έχει κερδίσει βραβεία διεύθυνσης ορχήστρας σε διεθνείς διαγωνισμούς και έχει διευθύνει ήδη αρκετές ορχήστρες. Δραστηριοποιείται κυρίως στο εξωτερικό και διακρίνεται για την ευρυμάθειά του, αλλά και για την πιστότητα και εργατικότητά του στην διεύθυνση ορχήστρας. 

Π.Α.Α.

Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΟΥ 4ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ"


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το 4ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής, που διοργανώθηκε και φέτος στη Χίο από τον πολιτιστικό και ανθρωπιστικό οργανισμό ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. 
Το Φεστιβάλ, το οποίο είχε θέμα «Μουσική και Λόγος», πραγματοποιήθηκε από 26 Ιουλίου – 1 Αυγούστου 2020 υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της μουσικού και φιλολόγου Ελευθερίας Λυκοπάντη. Καλλιτεχνικός σύμβουλος είναι ο Αλέξανδρος Καλογεράς, καθηγητής στο Berklee College of Music στη Βοστώνη των Η.Π.Α. 
Το Φεστιβάλ αυτό είναι το μοναδικό στη χώρα που εστιάζει στην έντεχνη και λόγια ελληνική μουσική δημιουργία και φέτος, παρά την πανδημία του κορωνοϊού, πολύς κόσμος αγκάλιασε όλες τις εκδηλώσεις του, οι οποίες έγιναν σε υπαίθριους χώρους, με την τήρηση όλων των προβλεπόμενων υγειονομικών μέτρων. 
Στο Μουσείο Μαστίχας, σε Αρχοντικά του Χιώτικου Κάμπου, στο Ίδρυμα Τσάκος και στην Κεντρική Πλατεία της Χίου, ξεδιπλώθηκαν οι πλούσιες και μοναδικές παραγωγές του Φεστιβάλ. 
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της μεγάλης διοργάνωσης είναι ακριβώς ότι οι εκδηλώσεις αποτελούν πρωτότυπες παραγωγές και δεν πρόκειται για απλές μετακλήσεις έτοιμων παραγωγών που – ως συνήθως – περιοδεύουν ανά την Ελλάδα. 
Έτσι, είχαμε ένα αφιέρωμα στον μεγάλο μουσουργό Διονύσιο Λαυράγκα, εισηγητή του Ελληνικού μελοδράματος, μια μουσική ποιητική βραδιά με τραγούδια λόγιων ελλήνων συνθετών βασισμένα σε Χιώτες ποιητές, μια ξεχωριστή εκδήλωση για τους Χίους ψάλτες και υμνογράφους του 19ου αιώνα, ένα πρόγραμμα για δύο κιθάρες και φωνή, όπου ερμηνεύτηκε το περίφημο Romacero Gitano του Μίκη Θεοδωράκη (σε ποίηση Λόρκα και απόδοση Οδ. Ελύτη), την ημέρα των 95ων γενεθλίων του μεγάλου έλληνα συνθέτη που γεννήθηκε στη Χίο. 
Κι ακόμα, προβολή της ταινίας «Το Παρίσι κοιμάται» (1923) του Rene Clair, σε πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Μακρή και ζωντανή εκτέλεση, συναυλία νέων της Χίου και για φινάλε μια μεγάλη συναυλία που επιμελήθηκε ο καθηγητής στη Βοστώνη και συνθέτης Παναγιώτης Λιαρόπουλος με αγαπημένα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. 
Στις παράλληλες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ οργανώθηκε και μια πραγματικά ωραία Έκθεση Εικαστικών που ζουν και εργάζονται στη Χίο με θέμα «Μουσική και Λόγος». 
Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχαν και οι τρεις συναντήσεις με τον συνθέτη Αλέξανδρο Καλογερά, κατά τις οποίες έγινε παρουσίαση φωνητικών έργων του Ιταλού συνθέτη Luciano Berio, που βασίζονται στην πρωτοποριακή προσέγγιση της ανθρώπινης φωνής και του λογοτεχνικού κειμένου. 
Μαζί με τα παραπάνω και εργαστήρια – masterclasses για παιδιά και νέους της Χίου, από τους μουσικούς του Φεστιβάλ, στους οποίους συγκαταλέγονται και μουσικοί από την Ορχήστρα ΑΛΕΑ ΙΙΙ, που ιδρύθηκε από τον αείμνηστο συνθέτη και ακαδημαϊκό Θόδωρο Αντωνίου το 1979 και εδρεύει στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. 
Το Φεστιβάλ Μούσα Ελληνική θα συνεχίσει και του χρόνου (2021) με το ίδιο θέμα «Μουσική και Λόγος», το οποίο από τη φύση του απαιτεί πολύπλευρη προσέγγιση.

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

"ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ" ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ


Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος... (Καβάφης) 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Βαθύς γνώστης των εκκλησιαστικών πραγμάτων, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος που μετέστη εκ των λυπηρών του βίου τούτου εις τα θυμηδέστερα, γνώριζε την περίφημη αγιογραφία του αββά Σισώη, ο οποίος παριστάνεται να στέκεται μπροστά στον ανοιχτό τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και φρίττων να θρηνεί «το άστατον του καιρού και της δόξης της προσκαίρου...». 
Έχων διαρκή μνήμην θανάτου ο Χριστιανόπουλος επέλεξε την αγιογραφία του αββά Σισώη, όπως την φιλοτέχνησε στα 1951 ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου στον Ι. Καθεδρικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Παιανίας Αττικής, για να την βάλει ως εξώφυλλο στην δική του «Νεκρώσιμη Ακολουθία»! 
Το χριστιανόπουλο που πήγαινε "με χαρά" στα κατηχητικά της δεκαετίας του '40 στη Σαλονίκη, έγινε ο "αιρετικός" Ντίνος Χριστιανόπουλος, ήτοι: ο αμαρτωλός ποιητής, με την ειρωνεία που σε διαπερνά σύγκορμο, με την απολυτότητα στο λόγο και την έκφραση, με την επιθετικότητα συχνάκις προς πολλούς, με μια γλώσσα που επιβεβαιώνει πανηγυρικά την παροιμία: κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει! 
Για τη συμμετοχή στα κατηχητικά ο Γιώργος Ιωάννου έγραψε ότι τα νιάτα και η ζωή πολλών παιδιών «σημαδεύτηκαν ανεξίτηλα, για να μην πω ρημάχτηκαν, από την εμπλοκή εκείνη». Αντιθέτως, ο Χριστιανόπουλος περιγράφει την εμπειρία ως μάλλον θετική. Στην πρώτη του ποιητική συλλογή «Εποχή των ισχνών αγελάδων», που κυκλοφόρησε το 1950, η επίδραση των εκκλησιαστικών κειμένων είναι εμφανής, αφού τα περισσότερα από τα ποιήματα που τη συγκροτούν αναφέρονται σε θέματα που έχουν σχέση με τη Βίβλο και με τη χριστιανική παράδοση. 
Στους ...κάτω χρόνους του βίου του καταπιάστηκε με την απόδοση στα νέα ελληνικά του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου (Το Ροδακιό, 1997) – και σε αυτόνομη έκδοση «Η επί του όρους ομιλία του Κυρίου» [Ματθ. Κεφ. Ε΄-Ζ΄] (Μπιλιέτο, 2014) - αλλά και με αποσπάσματα από την περίφημη Νεκρώσιμη Ακολουθία του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (εκδόσεις Μπιλιέτο, Παιανία, σ. 48, 2009). Τι θα συνεισέφερε μ' αυτό του το εγχείρημα; Ίσως ένα δίλεπτο, μα μάς είναι απαραίτητο. 


Ο Χριστιανόπουλος μεταφράζει τη νέα ελληνική τα κατ’ ήχον νεκρώσιμα ιδιόμελα «Ιωάννου μοναχού του Δαμασκηνού», το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Προς Θεσσαλονικείς Α΄ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, Δ΄ 13-17), το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (εκ του κατά Ιωάννην Αγίου Ευαγγελίου, Ε΄ 24-30), το πρώτο τροπάριο «κατά τον τελευταίον ασπασμόν του λειψάνου», το γνωστό «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν...», αλλά και το δοξαστικό «Ορώντες με άφωνον και άπνουν προκείμενον, κλαύσατε πάντες επ’ εμέ...», το οποίο σπάνια ψάλλεται πια. Ο Χριστιανόπουλος γνώριζε την ποιητική και οντολογική του δύναμη! Και το μικρό βιβλίο κλείνει με το «επί του τάφου», «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι...» και «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής...». Ο τελευταίος στίχος είναι το γνωστό: «Χώμα είσαι και στο χώμα θα γυρίσεις». 
Η μεταφραστική του ακρίβεια και η ποιητική του υπόσταση συνθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον μίγμα. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε. Με την ευχή της εμπέδωσης της ματαιότητας. Κατά το δυνατόν... Και καθ' ημέραν... Και σ' αυτή την μεταγραφή του, ο Χριστιανόπουλος αρνείται να χρησιμοποιήσει τον λόγο συγκινησιακά, παρότι το θέμα θα ευνοούσε τέτοιου είδους χρήση. Οι μεγάλες αλήθειες που λέγονται σαν να είναι αυτονόητα πράγματα και η απουσία ουσιαστικών αναφορών σε άλλα κείμενα της εκκλησιαστικής παράδοσης, δίνουν στο κείμενο αυτό μία σπάνια ομορφιά και μία πρωτογενή, αυτοφυή λάμψη. 
Ιδού τέσσερα σύντομα αποσπάσματα: 
«Σαν λουλούδι μαραίνεται και σαν όνειρο χάνεται, και διαλύεται κάθε άνθρωπος». «Αλίμονο, τι αγώνα κάνει η ψυχή, όταν χωρίζεται απ' το σώμα! Αλίμονο, τι δάκρυα χύνει τότε και κανείς δεν βρίσκεται να την ελεήσει! Στρέφει τα μάτια στους αγγέλους, μα ικετεύει άδικα. Απλώνει τα χέρια στους ανθρώπους, μα ποιος να τη βοηθήσει;». «Πράγματι, πόσο είναι φοβερό το μυστήριο του θανάτου! Πώς η ψυχή χωρίζεται απότομα απ' το σώμα, και χάνεται αυτή η αρμονία, κι ο τόσο φυσικός δεσμός της συνυπάρξεως κόβεται με τη θέληση του Θεού». «Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατο, και δω την ωραιότητα, που πλάστηκε για μας ολόιδια με την εικόνα του Θεού, στους τάφους να την κατεβάζουν, χωρίς μορφή, χωρίς σκοπό, χωρίς κανένα σχήμα. Ω τι θαύμα είν' ετούτο, ετούτο το μυστήριο που γίνεται για μας! Πώς στη φθορά παραδοθήκαμε, πώς με τον θάνατο δεθήκαμε;». 
Το κείμενο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού δημοσιεύεται αντικριστά με τη μετάφραση κι έτσι μπορεί ο αναγνώστης να παρατηρήσει την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας μέσα στον χρόνο. Από τη μονή του Αγίου Σάββα, κοντά στην Ιερουσαλήμ, του 9ου αιώνα, ώς τη Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα η εικόνα της ελληνικής γλώσσας είναι ενιαία, με κάποιες σημαντικές ωστόσο και ενδιαφέρουσες αλλαγές στη μορφή και στις σημασίες των λέξεων. 
Ο συγγραφέας Διονύσης Στεργιούλας παρατηρεί: "Η μεταφραστική του άποψη συνδυάζει το σεβασμό στον εσωτερικό ρυθμό του πρωτοτύπου και την απόλυτη μεταφραστική ακρίβεια κατά τη μεταφορά στην τωρινή μορφή της ελληνικής γλώσσας, εκτός από εκείνα τα δύσκολα ή ασαφή σημεία όπου ο φιλόλογος αποσύρεται, για να δώσει τη θέση του στην ποιητική διαίσθηση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ακόμη και οι λεπτότατες αποχρώσεις μεταξύ κάποιων λέξεων αποκτούν σημασία και προσθέτουν ή αφαιρούν από το ειδικό βάρος της μετάφρασης, σε σύγκριση πάντα με το πρωτότυπο κείμενο. Ενα παράδειγμα: η γνωστή φράση της νεκρώσιμης ακολουθίας «μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται» μεταφράζεται: «λίγο να γύρει η ζυγαριά, και όλα αυτά τα διαδέχεται ο θάνατος». Σε άλλα σημεία, η λέξη «βιαίως» μεταφράζεται «απότομα», η έκφραση «επελθών γαρ ο θάνατος» αποδίδεται «γιατί μόλις ορμήσει ο θάνατος», ενώ η έκφραση «της βρώσεως μετέσχε» αποδίδεται «πήρε μέρος στο φαγί»." 
Εδώ, όμως, θέλω να ...διορθώσω τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και εξηγούμαι. Στο "Εντευκτήριο" (Διαγώνιος 1989), που περιλαμβάνει διάφορες μεταφράσεις του, υπάρχει κι ένα τροπάριο που αποδίδεται στον νηπτικό συγγραφέα Πέτρο Δαμασκηνό (σ.23), ενώ είναι του Ιωάννη. Πρόκειται για το τροπάριο "Έθελξας πόθω με Χριστέ..." από την θ' ωδή του β' Κανόνος του Όρθρου στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, το οποίο συναντάμε και στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως: «’Εθελξας πόθω με, Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι. αλλά κατάφλεξον πυρί αύλω τας αμαρτίας μου, και εμπλησθήναι της εν σοι τρυφής καταξίωσον, ίνα των δύο σκιρτών μεγαλύνω, αγαθέ, παρουσίας σου». 
Άρα, ο Χριστιανόπουλος απέδωσε Ιωάννη Δαμασκηνό στα νέα ελληνικά ήδη στο "Εντευκτήριο" και μάλιστα έναν ερωτικό ύμνο προς τον Δεσπότη Χριστό, γεγονός που κάτι δηλώνει... 
Αιωνία του η μνήμη!

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ 4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΗ ΧΙΟ

The Best

Patras Events

Ο Πατρινός θεολόγος και μουσικός Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος συμμετείχε στο 4ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής, που διοργανώθηκε και φέτος στη Χίο από τον πολιτιστικό και ανθρωπιστικό οργανισμό ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. 
Το Φεστιβάλ, το οποίο είχε θέμα «Μουσική και Λόγος», πραγματοποιήθηκε από 26 Ιουλίου – 1 Αυγούστου 2020 υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της μουσικού και φιλολόγου Ελευθερίας Λυκοπάντη. Καλλιτεχνικός σύμβουλος είναι ο Αλέξανδρος Καλογεράς, καθηγητής στο Berklee College of Music στη Βοστώνη των Η.Π.Α. Το Φεστιβάλ αυτό είναι το μοναδικό στη χώρα που εστιάζει στην έντεχνη και λόγια ελληνική μουσική δημιουργία. 
Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος έκανε την μουσικοφιλολογική έρευνα για μια πρωτότυπη παραγωγή, η οποία παρουσιάστηκε την Δευτέρα 27 Ιουλίου, στο Αρχοντικό Σπύρου Στεφάνου, στον Κάμπο της Χίου. Ήταν ένα αφιέρωμα σε Χιώτες ποιητές του παρελθόντος που αποτελούν πηγή έμπνευσης και για συνθέτες του σήμερα. Ποιήματα των: Λάμπρου Πορφύρα, Ματθαίου Μουντέ, Φώτη Αγγουλέ και Γεώργιου Σουρή, μελοποίησαν οι έλληνες συνθέτες: Θόδωρος Αντωνίου, Γεώργιος Γεωργιάδης, Βασίλειος Δέλλιος, Μίκης Θεοδωράκης, Δημήτρης Μηνακάκης, Άλκης Μπαλτάς, Γεώργιος Λαμπελέτ, Γιάννης Α. Παπαϊωάνου. Επίσης, παρουσιάστηκαν τα Πέντε Ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια του διάσημου Γάλλου συνθέτη Μωρίς Ραβέλ, ο οποίος τα συνέθεσε για φωνή και πιάνο βασιζόμενος σε χιώτικες μελωδίες. 
Ανάμεσα στα τραγούδια ακούστηκαν σπάνια κείμενα που αφορούν στους Χιώτες ποιητές, καθώς και ένα μικρό αφιέρωμα στην σφαγή της Χίου (1822). Στην εκδήλωση αυτή, με τίτλο: «Είκοσι Τραγούδια για τη Χίο», παρουσιάστηκε ο (άγνωστος στους πολλούς) κύκλος τριών τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη «Πέντε Ναύτες», που έγραψε ο συνθέτης το 1945, σαν ήταν 20 χρονώ. Τρία αισθαντικά τραγούδια σε ποίηση: Μίκη Θεοδωράκη, Φώτη Αγγουλέ (ποιητή που έζησε στη Χίο) και του Μήτσου Λυγίζου. Ο Μίκης Θεοδωράκης, που γεννήθηκε στη Χίο το 1925, γιορτάζει φέτος τα 95χρονά του.
Συντελεστές: 
Δάφνη Πανουργιά, σοπράνο 
Παναγιώτης Κραμπής, πιάνο 
Γιώργος Κροντήρης, ηθοποιός 
Εισαγωγή στην συναυλία: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, ο οποίος συμμετείχε και στο τραγούδι «Δέηση του Δεκαπενταυγούστου», σε ποίηση Ματθαίου Μουντέ και μουσική Δημήτρη Μηνακάκη.


Την Τρίτη 28 Ιουλίου, στο αρχοντικό «Περιβόλι», ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος πραγματοποίησε εισήγηση για τους Χίους υμνογράφους του 19ου αιώνα, στην εκδήλωση με τίτλο: «ΧΙΟΙ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΨΑΛΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 19ο ΑΙΩΝΑ». Στους περιώνυμους ψάλτες της Χίου αναφέρθηκε ο Μιχάλης Στρουμπάκης, Επίκουρος Καθηγητής Ιστορικής Βυζαντινής Μουσικολογίας, της Πατριαρχικής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης. Πρωτοψάλτες και Λαμπαδάριοι της Χίου απέδωσαν μονωδιακά πρωτότυπες και άγνωστες συνθέσεις Χίων Πρωτοψαλτών του 19ου αιώνος.
Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος έψαλε στίχους από τον «Πολυέλεο στην εορτή των Θεοφανείων» του Γεωργίου Βινάκη, στην καταγραφή του πατρινού μουσικοδιδασκάλου Κωνσταντίνου Πανά. 
Την Τετάρτη 29 Ιουλίου, στο αρχοντικό «Ρίζικο» του Χιώτικου κάμπου, το Φεστιβάλ έκανε ένα αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη την ημέρα των γενεθλίων του, Το κιθαριστικό ντουέτο Αλεξάνδρα Χριστοδήμου και Γιάννης Πετρίδης συνέπραξαν με τη σοπράνο Δάφνη Πανουργιά στο περίφημο Romancero Gitano του Μ. Θεοδωράκη, σε ποίηση Λόρκα και στην απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη, σε μεταγραφή για δύο κιθάρες, που επιμελήθηκαν ειδικά για το Φεστιβάλ οι ερμηνευτές. Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος προλόγισε τη συναυλία, που περιλάμβανε και έργα για δύο κιθάρες ξένων συνθετών. 
Το Φεστιβάλ περιλαμβάνει κι άλλες συναυλίες, σεμινάρια, διαλέξεις, μουσική για κινηματογράφο, εκπαιδευτικές συναυλίες, έκθεση εικαστικών. Έκλεισε με μια μεγάλη συναυλία στην Κεντρική πλατεία της Χίου, που επιμελήθηκε ο καθηγητής στη Βοστώνη και συνθέτης Παναγιώτης Λιαρόπουλος αφιερωμένη στα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώνονται φέτος 95 χρόνια. 
Πρόκειται για ένα Φεστιβάλ - γιορτή της Ελληνικής Μουσικής, με δεκάδες καλλιτέχνες από τη Χίο, την Ελλάδα και το εξωτερικό, ένα επταήμερο εκδηλώσεων, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020

ΜΝΗΜΗ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος του Αντώνη Φίκου

π.α. ανδριόπουλος

Πριν ένα χρόνο ο Άρης Δημοκίδης φιλοξένησε στα mikropragmata.lifo.gr ένα κουίζ που ετοίμασα για μια ...άλλου είδους γνωριμία με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο και το έργο του. 
Σήμερα που ο ποιητής απέδρασε στ' άστρα, τον μνημονεύουμε έτι μάλλον και παραθέτουμε στη συνέχεια το σχετικό κουίζ. 
1. Το πραγματικό όνομα του ποιητή είναι: 
Κωνσταντίνος Χρίστου 
Κωνσταντίνος Δημητριάδης 
Κωνσταντίνος Δημητρίου 
2. Ο Χριστιανόπουλος έχει πει πως θεωρεί την μελοποίηση: 
Ιδανική υπόθεση 
Πρόκληση 
Υποβιβασμό 
3. Ο ποιητής στα νιάτα του ήταν μέλος: 
Πολιτικών κομμάτων 
Χριστιανικών οργανώσεων 
Ακαδημαϊκών κύκλων 
4. Έχει αποδώσει στα νέα ελληνικά: 
Τον Ερωτόκριτο 
Την Ερωφίλη 
Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 
5. Δικό του είναι το ποίημα: 
Ιθάκη 
Τρώες 
Αβησσυνία 
6. Έχει γράψει μελέτη για τον: 
Παπαφλέσσα 
Παύλο Μελά 
Καραϊσκάκη
7. Η πρώτη ποιητική του συλλογή ήταν: 
Η πιο βαθιά πληγή 
Ξένα Γόνατα 
Εποχή των ισχνών αγελάδων 
8. Την πρώτη ποιητική συλλογή του έστειλε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στον: 
Γ. Θ. Βαφόπουλο 
Μανόλη Αναγνωστάκη 
Κλείτο Κύρου 
9. Παρ’ ότι είναι εναντίον των βραβεύσεων δέχθηκε μία: 
Επίτιμος Διδάκτωρ ΑΠΘ 
Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 
Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 
10. Ο Χριστιανόπουλος απεχθάνεται: 
Τις συνεντεύξεις 
Τα ταξίδια 
Τα τραγούδια 
11. Έχει βγει βιβλίο στο οποίο ο Χριστιανόπουλος μιλάει για την σχέση του με τον: 
Ανδρέα Κάλβο 
Οδυσσέα Ελύτη 
Διονύσιο Σολωμό 
12. «Οι προγραμματισμένοι στο χαμό» είναι μια ποιητική ανθολογία Θεσσαλονικέων ποιητών για τους:
Μακεδονομάχους 
Εβραίους της Θεσσαλονίκης 
Πολεμιστές ποιητές 
13. Τα «Τραγούδια της Αμαρτίας» του Μάνου Χατζιδάκι σε ποίηση Ντ. Χριστιανόπουλου χορογράφησε ο: 
Κωνσταντίνος Ρήγος 
Αντώνης Φωνιαδάκης 
Δημήτρης Παπαϊωάννου 
14. Ο Χριστιανόπουλος επηρεάστηκε από τον: 
Ρεμπώ 
Καβάφη 
Ουάϊλντ 
15. Ο Χριστιανόπουλος δώρισε το αρχείο του στο: 
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος 
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης 
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης 
16. Ο Χριστιανόπουλος έχει τραγουδήσει σε συναυλίες και δίσκους: 
Τσιτσάνη 
Κουγιουμτζή 
Σαββόπουλο 
17. Ο ποιητής εργάστηκε ως: 
Καθηγητής στην Μέση Εκπαίδευση 
Υπάλληλος του Πανεπιστημίου 
Επιμελητής και διορθωτής εκδόσεων 
18. Στην «Διαγώνιο» (περιοδικό και εκδόσεις) που διηύθυνε επί σειρά ετών, ίδρυσε και: 
Μικρή Πινακοθήκη 
Τομέα κοινωνικών δράσεων 
Κέντρο Λογοτεχνικής Τεκμηρίωσης 
19. Το «Εντευκτήριο» του Χριστιανόπουλου περιλαμβάνει: 
Σκόρπιους στίχους 
Μεταφράσεις ποιημάτων 
Μικρές μελέτες 
20. Δικό του είναι το ποίημα: 
Εκατόνταρχος Κορνήλιος 
Εαρινή συμφωνία 
Συμεών ο Στυλίτης
Τον καιρό της θητείας μας στον Τηλεοπτικό Σταθμό της Ι. Μητροπόλεως Πατρών "Λύχνος" είχαμε καλύψει μια αρκούντως ...αιρετική ομιλία του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου στο βιβλιοπωλείο της Πάτρας "Πολύεδρο" (16-5-2000) με θέμα: "Θεώρηση της νεοελληνικής ποίησης στον 20ο αιώνα". Σας την παρουσιάζουμε σήμερα και ελπίζουμε να την απολαύσετε. Ακόμα κι αν διαφωνείς με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, δεν μπορείς να μην απολαύσεις τη συγκροτημένη σκέψη του και να μη θαυμάσεις τη σπάνια ευφράδειά του. 
Επιμέλεια: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος (υπεύθυνος προγράμματος του Τηλ. Σταθμού "Λύχνος" την περίοδο 1996-2001).


ΩΣ ΠΕΡΙΚΑΘΑΡΜΑΤΑ...

Mark Rothko, A Last Supper, 1941
 

Ως περικαθάρματα...
 
Ζητάνε χώρο πολύ 
Απαιτούν σεβασμό αυτονοήτως 
Επικαλούνται το 95% του λαού 
Διαμαρτύρονται για άνιση μεταχείριση 
Καταγγέλλουν την καταστροφή της πατρίδος 
Προβάλλουν εμμονικά τον μεσσιανισμό τους 
Καλούν σε εξέγερση πιστών γιατί «είναι η ώρα» 
Ολοφύρονται για τα περασμένα μεγαλεία 
Κι όλα στο όνομα του Χριστού! 
Φαίνεται πως δεν άκουσαν ποτέ τον Παύλο 
για το ποια είναι η θέση τους 
ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. 
π.α.α.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Μια θλιμμένη αρχόντισσα είν' η Παναγιά μου
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ C.N.S. - Έργο 8 (1952-54), κύκλος τραγουδιών σε στίχους του Μάνου Χατζιδάκι, για φωνή και πιάνο. 
Ένας κύκλος έξι τραγουδιών, που γράφτηκαν από το συνθέτη το 1952, με αφορμή το θάνατο ενός νεαρού φίλου του στις 9 Αυγούστου του '51 και που στη συνέχεια τα χάρισε σε έναν άλλο φίλο του στη Βαρκελώνη, C. N. S. τα αρχικά του ονόματός του.
Ο Μάνος Χατζιδάκις αναφέρει πως «οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με τη μουσική τους. Κλίμα τους είναι η υγρασία ενός λιμανιού και θέμα ο χωρισμός. Είναι τραγούδια κι έτσι μονάχα ολοκληρώνουν αυτό που θέλησα να πουν» («Μυθολογία», εκδόσεις «Ύψιλον»). Οι στίχοι των τραγουδιών μάς αποκαλύπτουν τον ποιητή Μάνο Χατζιδάκι. Στην έντυπη έκδοση συνοδεύονταν από σχέδια του Μίνου Αργυράκη.
Πρώτος τραγούδησε τον «Κύκλο του C.N.S» ο Γιώργος Μούτσιος. Η πρώτη παρουσίαση έγινε το Γενάρη του 1959 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών από το Μούτσιο και το Χατζιδάκι στο πιάνο. «Τα τραγούδια αυτά τ΄ αγαπώ ιδιαίτερα, γιατί μου φτιάξανε μερικά χρόνια ζωής από τα πιο δικά μου», σημείωνε ο Χατζιδάκις στο οπισθόφυλλο της πρώτης έκδοσης. Και διευκρίνιζε: «Τους στίχους τους έγραψα ή σύγχρονα με τη μουσική ή πρώτα απ' αυτήν, ακολουθώντας πιστά ή ψάχνοντας πολλές φορές μια φόρμα, ένα σχεδιάγραμμα που να περικλείει με λιτότητα ό,τι ήθελα να πω».
Η Φλέρυ Νταντωνάκη χάρισε στα έξη τραγούδια «του C.N.S» τη δική της ερμηνεία, που αποτυπώθηκε στο δίσκο «Ρυθμολογία», από ηχογράφηση στη Νέα Υόρκη το καλοκαίρι 1971, με το Μάνο Χατζιδάκι στο πιάνο. Ήταν μόλις ο Χατζιδάκις είχε συναντήσει τη Νταντωνάκη και «Ο κύκλος του C.N.S» ήταν η πρώτη τους συνεργασία, λίγο πριν την τελετουργία του «Μεγάλου Ερωτικού».


ΜΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑ
Κωνσταντίνος Παρθένης, Παναγία, 1940 - 1942 

Το δημοφιλές τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι "Μια Παναγιά" γράφτηκε για την ταινία του Ηλία Καζάν AMERICA AMERICA (1963), αλλά στην ταινία ακούγεται η ορχηστρική του μορφή. 
Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού “Μια Παναγιά”, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, από τον Λάκη Παππά ηχογραφήθηκε τον Ιανουάριο του 1964 και είναι το μόνο τραγούδι της συλλογής του Χατζιδάκι ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ (Συλλογή τραγουδιών της περιόδου 1961 - 1964), που εκδόθηκε για πρώτη φορά (1965).
Το τραγούδι γνώρισε πολλές εκτελέσεις από σπουδαίους ερμηνευτές της εποχής, όπως ο Γιώργος Μούτσιος και ο Κώστας Χατζής. Δημοφιλής και η ερμηνεία της Χορωδίας της Θάλειας Βυζαντίου. 
Το 1986 ο Μάνος Χατζιδάκις το συμπεριέλαβε στον κύκλο τραγουδιών “Ρωμαϊκή Αγορά” με νέα ενορχήστρωση και ερμηνεία από τον Ηλία Λιούγκο.
Αξίζει να σημειωθεί πως το τραγούδι αυτό έχει γνωρίσει και ...τζαζ εκτέλεση, από το Κουϊντέτο του Δημήτρη Καλαντζή, καθώς συμπεριλήφθηκε στα τραγούδια του Χατζιδάκι που προσέγγισε με ...τζαζ ματιά και διάθεση το συγκεκριμένο μουσικό σύνολο. 
Εδώ παραθέτουμε τις εκτελέσεις του Λάκη Παππά και του ΗλίαΛιούγκου. Και οι δύο φέρουν τη σφραγίδα του συνθέτη. 


Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι
αλαργινό.
Κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
κοιτάζω λίγο και προσκυνώ.
Πότε θα `ρθει, πότε θα `ρθει
το καλοκαίρι
πότε τ’ αστέρι θ’ αναστηθεί
να σου φορέσω στα μαλλιά
χρυσό στεφάνι
σαν πυροφάνι
σ’ ακρογιαλιά.
Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι
αλαργινό.
Κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
δακρύζω λίγο και προσκυνώ.


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ...
 

Η ΠΑΡΘΕΝΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΟΥ
Την ίδια ώρα οι γείτονες μου, περίεργοι, έκπληκτοι και βιαστικοί, μαζευόντουσαν στην εκκλησιά να δουν το θαύμα που από στόμα σε στόμα είχε μαθευτεί. Η Παναγία κλαίει. Τρέχω κι εγώ, μα από τον κόσμο δεν μπορώ να μπω. Όλοι μιλούν με φόβο και με περιέργεια για το θαύμα. Είναι η μοναδική Παναγία της πολιτείας που κλαίει, κι είναι πολύ για τη μικρή κι ασήμαντη γειτονιά μας. Παρακαλώ για να μ' αφήσουνε να μπω, θέλω να δω, με σπρώχνουν, με πατούν, πονώ, ίσαμε που άρχισα να κλαίω κι εγώ. 
Μα ξαφνικά σαν μ' είδανε να κλαίω, όλοι τους γύρω μου φτιάξανε κύκλο και σιγά σιγά απομακρυνόντουσαν από κοντά μου ταραγμένοι αφήνοντας με μόνη στο κέντρο ενός κύκλου που ολοένα μεγάλωνε, κι εγώ να κλαίω, να κλαίω και να γίνομαι ένα μικρό σημάδι της πολιτείας, ενώ αυτοί να φεύγουν και να χάνονται στους γύρω δρόμους ψελλίζοντας: Η Παναγία που κλαίει.
Μάνος Χατζιδάκις, από "Το χαμόγελο της Τζοκόντας"


"Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΗΣΙΩΝ" ΑΠΟ ΤΗΝ "ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


"Η Παναγία των Πατησίων"
Ένα τραγούδι σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, από το δίσκο Πορνογραφία του Μάνου Χατζιδάκι, που κυκλοφόρησε το 1982. Το ερμηνεύει η Γιάννα Κατσαγιώργη.

Μάνος Χατζιδάκις και Γιάννα Κατσαγιώργη 


ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟ ΜΟΥΝΤΕ ΣΤΟ ΒΡΟΝΤΑΔΟ

Ένα συγκινητικό, τιμητικό αφιέρωμα στον ποιητή Ματθαίο Μουντέ, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2020 στις 8.30 το βράδυ στις ναυταθλητικές εγκαταστάσεις της ΠΕΚΕ Βροντάδου Χίου, στον Ορμο Λω. 
Με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από το θάνατο του ποιητή, (1935-2000), η ΠΕΚΕΒ σε συνεργασία με την περιφερειακή Ενότητα διοργάνωσαν την εκδήλωση «Ο Ματθαίος Μουντές και η αντοχή της ποίησής του». 
Την φιλολογική επιμέλεια είχε η Στέλλα Τσιροπινά και η απόδοση κειμένων, ποιημάτων και τραγουδιών έγινε από τους ηθοποιούς Ζαχαρία Ρόχα και Σωτήρη Τσακομίδη. 
Στο μουσικό μέρος της βραδιάς συμμετείχαν οι Μιχάλης Μάγνης (πιάνο) και Δώρα Μουντέ (τραγούδι), που απέδωσαν τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, σε στίχους του Ματθαίου Μουντέ. 


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

Η Α' ΩΔΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΑΔΑΜΗ ΑΠΟ ΤO ΣΥΝΟΛΟ CAPELLA ROMANA

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Ο συνθέτης Μιχάλης Αδάμης (1929-2013) είναι γνωστό ότι γνώριζε βυζαντινή μουσική και από νέος ασχολήθηκε με την προβολή του εκκλησιαστικού μέλους. 
Σημαντική ήταν η εργασία που έκανε την περίοδο που ήταν διευθυντής της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων (1950-1967). Αλλά και μετά έκανε πολλά και πρωτοποριακά με τη χρήση του βυζαντινού μέλους στο έργο του. Ο ίδιος υποστήριζε με πάθος ότι «η βυζαντινή µουσική είναι ένας πλήρης µουσικός πολιτισµός, µε αρχές, ήθος και φιλοσοφία»
Στα 1999 γράφει μερικά κομμάτια για χορωδία a capella επηρεασμένα από το βυζαντινό μέλος, μεταξύ των οποίων και την πρώτη ωδή («Των λυπηρών επαγωγαί») από τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο, σε ήχο πλ.δ΄ τρίφωνο. Η εναρμόνιση του Μιχάλη Αδάμη, ιδιαίτερη και πολυμελωδική, βασίζεται στο παραδεδομένο μέλος του Παρακλητικού Κανόνα και γράφτηκε για γυναικεία χορωδία τρίφωνη. 
Ο συνθέτης Μιχάλης Αδάμης - Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας

Την παρτιτούρα του έργου δημοσίευσε ο αείμνηστος Αντώνης Κοντογεωργίου στον δεύτερο τόμο του πολύτιμου έργου του "Για τις χορωδίες μας", που εκδόθηκε από τον οίκο "Παπαγρηγορίου - Νάκας" (Αθήνα 2012, σ. 26-30). Στον τόμο αυτό περιλαμβάνονται βυζαντινά μέλη και δημοτικά τραγούδια σε χορωδιακή επεξεργασία από έλληνες συνθέτες. 
Αλλά ποιός ήταν ο ποιητής του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, που ψάλλουμε κάθε Δεκαπενταύγουστο; 
Έζησε μόλις 36 χρόνια! Μαθητής των μεγάλων λογίων του ΙΓ’ αιώνα Γεωργίου Ακροπολίτου και Νικηφόρου Βλεμμύδη. Σπουδαίος θεολόγος και φιλόσοφος. Αριστοτελιστής από τους λίγους! Γνώστης των μαθηματικών και των φυσικών επιστημών. Και υμνογράφος! 
Αυτός! Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Β' Λάσκαρις (1222 – 1258). Που δεν πρόλαβε, για τρία χρόνια, να δει την επανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Βυζαντινούς. Βασίλεψε στη Νίκαια, λόγω της κατάληψης της Πόλης από τους Φράγκους. Ήταν μια από τις ευγενέστερες και ταυτόχρονα τραγικότερες φυσιογνωμίες του Βυζαντίου. 
Περίφημα έργα του: «Της Φυσικής Κοινωνίας λόγοι εξ» και «Κόσμου εξήγησις ή Κοσμική δήλωσις». Συνέγραψε επίσης θεολογικά και πολιτικά έργα, εγκώμια, σατυρικά, επιστολές και υμνογραφικά. Ο καθηγητής Τωμαδάκης λέει πως δια του κορυφαίου υμνογραφικού του έργου, του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, «επί αιώνας αντηχεί η πονεμένη κραυγή του». 
Ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις σε χειρόγραφο του 15ου αιώνα.

Το ίδιο λέει και ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου. Ο ήρωάς του, ο γερο Φραγκούλας «έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου είς βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη». 
Την πρώτη ωδή από τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα, λοιπόν, του Θεοδώρου του Λασκάρεως, του εστεμμένου υμνογράφου, επέλεξε να επεξεργαστεί χορωδιακά ο Μιχάλης Αδάμης. Πρόκειται για τα ακόλουθα τέσσερα τροπάρια: 
Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς
Τν λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσι τὴν ταπεινήν μου ψυχήν, καὶ συμφορῶν νέφη, τὴν ἐμὴν καλύπτουσι, καρδίαν Θεονύμφευτε, ἀλλ' ἡ φῶς τετοκυῖα, τὸ θεῖον καὶ προαιώνιον, λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον. 
Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς 
ξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων, καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καὶ συμφορῶν βίου, λυτρωθεὶς Πανάχραντε, τῇ κραταιᾷ δυνάμει σου, ἀνυμνῶ μεγαλύνω, τὴν ἄμετρόν σου συμπάθειαν, καὶ τὴν εἰς ἐμέ σου παράκλησιν.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. 
Νῦν πεποιθὼς ἐπὶ τὴν σὴν κατέφυγον, ἀντίληψιν κραταιάν, καὶ πρὸς τὴν σὴν σκέπην, ὁλοψύχως ἔδραμον, καὶ γόνυ κλίνω Δέσποινα, καὶ θρηνῶ καὶ στενάζω, μὴ με παρίδῃς τὸν ἄθλιον, τῶν Χριστιανῶν καταφύγιον. 
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἷς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 
Οὐ σιωπήσω τοῦ βοᾶν τρανώτατα, τὰ μεγαλεῖα τὰ σά· εἰμὴ γὰρ σὺ Κόρη, πάντοτε προΐστασο, ὑπὲρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ σου, τὶς ἐκ τοσούτου με κλύδωνος, καὶ δεινῶν κινδύνων ἐρρύσατο. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια την ερμηνεία του συνόλου Capella Romana, υπό τη διεύθυνση του μουσικολόγου, ιδρυτή και διευθυντή του συνόλου Αλέξανδρου Λίγκα, ο οποίος έχει τιμηθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το οφφίκιο του Άρχοντος Μουσικοδιδασκάλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. 
Η εκτέλεση που παραθέτουμε εδώ περιλαμβάνεται στον ψηφιακό δίσκο της Capella Romana “Live in Greece” και ηχογραφήθηκε στον ιστορικό Ναό της Παναγίας Εκατονταπυλιανής στην Πάρο.


Σάββατο, 8 Αυγούστου 2020

"Phos Phanariou" Ökumenische Information


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Στις 25 Ιουλίου 2020 δημοσιεύσαμε στο ιστολόγιό μας Φως Φαναρίου το αποκαλυπτικό κείμενο του δημοσιογράφου – φωτογράφου Νίκου Μαγγίνα, με τίτλο: «Οι πιο χαρακτηριστικές τοποθετήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου για την Αγία Σοφία». 
Το κείμενο αποτελεί μια ηχηρή απάντηση σε όσους – κυρίως στην Ελλάδα - αμφισβήτησαν την ξεκάθαρη και κατηγορηματική θέση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στο ζήτημα της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως: ο χριστιανικός ναός, παγκόσμιο σύμβολο πολιτισμού, να παραμείνει μουσείο και να μην μετατραπεί σε τέμενος, να μην αλλάξει, δηλ., το καθεστώς της λειτουργίας του. 
Στο κείμενό του ο Ν. Μαγγίνας αναφέρεται σε ομιλίες και δηλώσεις του Πατριάρχου, σε συνεντεύξεις και επικοινωνίες του με επισήμους παράγοντες στην Τουρκία και άλλες χώρες, στις επαφές του με την UNESCO, με πανεπιστήμια και με άλλους φορείς, προς τους οποίους εξέφρασε κατά καιρούς με παρρησία τις σκέψεις και τις θέσεις του για την Αγία Σοφία. 
Το σημαντικό άρθρο του Ν. Μαγγίνα αναδημοσίευσαν διάφοροι ιστότοποι, αλλά έκανε και μια εκτενή αναφορά η γνωστή εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» (φ. 7-8-2020), παραπέμποντας στο Φως Φαναρίου. Βέβαια η «καλή» εφημερίδα δεν μπορεί να χωνέψει την ξεκάθαρη πατριαρχική θέση και κάνει λόγο για «μετακίνηση του Πατριάρχου Βαρθολομαίου εις την άποψίν του διά την Αγίαν Σοφίαν» από το 2007 έως σήμερα! Έχουν δηλ. οι ορθοδοξοτυπίτες στα χέρια τους δηλώσεις του Πατριάρχου πριν το 2007, όπου ο Πατριάρχης θέλει την Αγία Σοφία τέμενος; Η πολεμική τους εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου καταντάει θλιβερή, το ολιγότερον... 
Το σημαντικό, όμως, είναι ότι αναφορά στο Φως Φαναρίου και στο άρθρο του Ν. Μαγγίνα γίνεται στο πρόσφατο τεύχος (31/28.07.2020) της εβδομαδιαίας έκδοσης «Οικουμενική Πληροφορία» („Ökumenische Information“). Στις σελίδες 3-4 υπάρχει άρθρο για το ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και στη σελ. 4 μνημονεύεται ως πηγή το άρθρο του Ν. Μαγγίνα. 
Το περιοδικό αυτό εκδίδει το «Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων» („Katholische Nachrichten-Agentur“) σε σύνδεση με το Ινστιτούτο Johann-Adam-Möhler, το οποίο αποτελεί μία από τις κυριότερες γερμανόφωνες δημοσιογραφικές πηγές πληροφόρησης για ζητήματα οικουμενικής κίνησης και διαθρησκειακού διαλόγου. Έμπειροι δημοσιογράφοι καταγράφουν, μεταξύ άλλων, συστηματικά τις εξελίξεις στο χώρο της Ορθοδοξίας.

"ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ" ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΧΕΛΙ

Σήμερα, Σάββατο 8 Αυγούστου 2020, στις 9.15 του βράδυ, στο Κτήμα Μάνεση στο Πόρτο Χέλι και στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πορτοχελίου για την Τέχνη και τον Πολιτισμό, θα παρουσιαστεί το πρόγραμμα «Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα». 
Τραγούδια του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη.
Με τον διεθνούς φήμης βαρύτονο Τάση Χριστογιαννόπουλο, την ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, στην απαγγελία και τον πιανίστα Γιάννη Τσανακαλιώτη. 
Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Σύλλογο Φίλων Πορτοχελίου. 
Το πρόγραμμα της βραδιάς έχει ως εξής: 
- Τα παιδικά μου χρόνια… (απόσπασμα από τον Μικρό Ναυτίλο
- Τοσοδούλα τύχη (τραγούδι από τα Ρω του Έρωτα
- Η Πορτοκαλένια (ποίημα από τον Ήλιο τον Πρώτο
- Η Ωραία μας άγνωστη (τραγούδι από το Εν Λευκώ
- Συναυλία των γυακίνθων, ΙΧ (ποίημα από τους Προσανατολισμούς
- Ακόμα μια φορά (τραγούδι από τους Προσανατολισμούς
- Γεγονός του Αυγούστου (τραγούδι από το Φωτόδεντρο
- Άνεμος της Παναγίας (ποίημα από τους Προσανατολισμούς
- Κατασταλαγμένη μουσική (τραγούδι από τους Προσανατολισμούς
- Όλβια Ντόννα (τραγούδι από τους Προσανατολισμούς
- Συναυλία των γυακίνθων, Ι (ποίημα από τους Προσανατολισμούς
- 13/8 με αγάπη (solo πιάνο) 
- Η Μαρίνα των βράχων (ποίημα από τους Προσανατολισμούς
- Η Πεντάμορφη στον Κήπο (τραγούδι από τους Προσανατολισμούς
- Μονόγραμμα Ι,ΙΙ,ΙΙΙ,ΙV, (συνδυασμένο με μουσική) 
- Εαρινό απόσπασμα (τραγούδι από τους Προσανατολισμούς
- Περασμένα Μεσάνυχτα (ποίημα από τα Ελεγεία της Οξώπετρας, συνδυασμένο με μουσική) 
- Τύχη (τραγούδι από τα Ρω του Έρωτα
- Ιουλίου Λόγος (ποίημα από τα Ελεγεία της Οξώπετρας
- Το χρυσό κλειδί (τραγούδι από τα Ρω του Έρωτα
- Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα (τραγούδι από το Σηματολόγιο

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

ΤΟ "ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ" ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ DIE PRESSE

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ρεπορτάζ της αυστριακής Die Presse αναφέρεται σε βανδαλισμούς σε παλιά τζαμιά της Ελλάδας ως αντίποινα για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος. 
Die dem Ökumenischen Patriarchat nahestehende Blogsite "Phos Phanariou" warnte indes vor solchen und weiteren Gegenmaßnahmen zur Hagia Sophia in Griechenland. Bezeichnend sei auch, dass die "Vergeltung" von genau denselben extrem griechisch-nationalistischen und ultraorthodoxen Kreisen ausgingen, die auch den Ökumenismus von Patriarch Bartholomaios I. bekämpften. 
Το δημοσίευμα, δηλαδή, αναφέρεται και στην ιστοσελίδα μας στο «Φως Φαναρίου», "που πρόσκειται στο Πατριαρχείο", και η οποία είχε προειδοποιήσει για τέτοιου είδους «αντίποινα» στην Ελλάδα εξαιτίας της απόφασης για την Αγία Σοφία. 
Όπως σημειώνει η Die Presse κλείνοντας: «Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αυτά τα αντίποινα ξεκίνησαν από τους ίδιους ελληνικούς, εθνικιστικούς και ακραία oρθόδοξους κύκλους που πολεμούν τον Οικουμενισμό του Πατριάρχη Βαρθολομαίου». 
Δυστυχώς, τα πράγματα είναι έτσι και χειρότερα, ίσως. Οι «υπέρμαχοι» της Αγίας Σοφίας στην Ελλάδα, είναι δυστυχώς – στην πλειοψηφία τους – αυτοί που πολεμούν συστηματικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως «οικουμενιστικό» και «αιρετικό». Αυτοί που, εκ του ασφαλούς, μέμφονται τον Πατριάρχη γιατί τάχα δεν αντέδρασε όπως έπρεπε στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και του χρεώνουν το γεγονός.
Αλήθεια, όλοι αυτοί ξέρουν επί ποίου Πατριάρχου έγινε, με την απόφαση του Κεμάλ, η Αγία Σοφία από τέμενος μουσείο; 
Δεν έχουν καμία επίγνωση του καθημερινού αγώνα που δίνει το Φανάρι για να λειτουργούνται δεκάδες Εκκλησίες και Αγιάσματα στην Πόλη και στις Μητροπόλεις του Θρόνου στην Τουρκία. 
Αυτός ο καθημερινός – και άγνωστος στους πολλούς αγώνας – είναι που κάνει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λέει: «Κάθε Ορθόδοξος ναός είναι τόσο μεγάλος όσο και η Αγιά Σοφιά».
Να σημειώσουμε ότι το δημοσίευμα της Die Presse με την αναφορά στο "Φως Φαναρίου" αναπαρήγαγαν πολλά ελληνικά sites, όπως εδώ
Σχετική αναφορά υπάρχει και στην δίγλωσση ομογενειακή ιστοσελίδα Hephaestus Wien της Αυστρίας, την οποία και παραθέτουμε στη συνέχεια.
Inzwischen warnt aus Istanbul die dem Ökumenischen Patriarchat nahestehende Blogsite „Phos Phanariou“ (Licht des Phanars) vor solchen und weiteren Gegenmaßnahmen zur Hagia Sophia in Griechenland. Bezeichnend sei auch, dass die „Vergeltung“ von genau denselben extrem griechisch-nationalistischen und ultra-orthodoxen Kreisen ausgingen, die auch den Ökumenismus von Patriarch Bartholomaios I. bekämpften!  

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ


- «Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως…» 
Από τον Οίκο της Μεταμορφώσεως 

- Ο νους μου τρέχει στα παιδικά χρόνια τέτοια μέρα. Στον μεγαλοπρεπή Παντοκράτορα της Άνω Πόλης στην Πάτρα, ο ανεπανάληπτος Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος, εισόδευε ηγεμονικά για να χοροστατήσει στην ακολουθία του όρθρου της εορτής. Άμα τη ανόδω του στον θρόνο έψαλλε πανηγυρικά τις καταβασίες «Σταυρόν χαράξας» στο αργό μέλος του Πέτρου Πελοποννησίου (απέξω, φυσικά, κατά την πατριαρχική τάξη) και στη συνέχεια την θ’ ωδή της εορτής, συνεπαίρνοντάς μας με το «Δεῦτέ μοι πείθεσθε λαοί, ἀναβάντες εἰς τὸ ὄρος τὸ Ἅγιον...», που ερμήνευε με απαράμιλλο ενθουσιασμό. 
Προλάβαμε και τα ζήσαμε, ως μοναδικά λειτουργικά γεγονότα!
Σημειώνει ο Μανόλης Χατζηγιακουμής για τις Καταβασίες του Σταυρού, που ηχογράφησε με τον μακαριστό Δεσπότη: «Το μέλος σ’ αυτές, ομόλογο απόλυτα και πάλι προς την ιδέα του ποιητικού κειμένου, είναι το ίδιο εκφραστικό και πλούσιο, περισσότερο ωστόσο εμβατηριακό και μεσόφωνο. Επίσης, η ερμηνεία, εμφαντική και εύφωνη, κυριαρχείται και εδώ από την αυτεπίγνωση και την άνεση της λειτουργικής εμπειρίας και πράξης. Και επιπλέον, ηχεί με λαμπρό και διαυγές ηχόχρωμα, με εύρος, με αρχοντική και επιβλητική διατύπωση, ακόμη με λιτά και, ταυτόχρονα, πλουσιότυπα μελίσματα. Ένα όντως εξαιρετικό μέλος σε μια, κατά συγκυρίαν, εξαιρετική εκτέλεση.»  


- Διψασμένοι για λίγη λάμψη όρους Θαβώρ 
Ελύτης, Παλίντροπον 

- ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 
Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα 
Με κίνδυνο ν’ αγγίξω μια ευτυχία 
Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακριά 
Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα 
Έκανε πως δεν έβλεπε 
Και το πουλί του κοριτσιού πηρ’ ένα ψίχουλο θαλάσσης 
και αναλήφτη. 
Ελύτης, από Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά 

- Και κάθε τέτοια μέρα ακούω τη Νεφέλη φωτεινή, του μακαρίτη δασκάλου μας Μιχάλη Αδάμη. Μια σπουδαία εκτέλεση του έργου από την Cappella Romana του Αλέξανδρου Λίγκα παραθέτουμε εδώ.


Μιχάλης Αδάμης: Νεφέλη φωτεινή, για οκτάφωνη μεικτή χορωδία (1999). 
Ερμηνεύει το σύνολο Cappella Romana (Records Album: Live in Greece 2012), υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Λίγκα. 
Το κείμενο του χορωδιακού κομματιού είναι δύο καθίσματα από τον όρθρο της εορτής της Μεταμορφώσεως, σε ήχο δ’ και μέλος Παλατινόν. Ένα ιδιαίτερο μέλος που ονομάστηκε έτσι γιατί – κατά την παράδοση – άρεσε στους βασιλείς. 
Να υπογραμμίσουμε ότι η επιλογή των δύο αυτών τροπαρίων δεν είναι καθόλου τυχαία. Συμπυκνώνουν το γεγονός και το θεολογικό βάθος της εορτής της Μεταμορφώσεως. Μη ξεχνάμε ότι ο Αδάμης ήταν και θεολόγος. Ήξερε πολύ καλά την ορθόδοξη υμνογραφία, η οποία αποτελεί, φυσικά, και την πρώτη και κύρια ύλη για τα έργα του τα εμπνευσμένα από την υμνολογία και το βυζαντινό μέλος. 
πὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης, Ἰησοῦ, καὶ νεφέλη φωτεινή, ἐφηπλωμένη ὡς σκηνή, τοὺς Ἀποστόλους τῆς δόξης σου κατεκάλυψεν· ὅθεν καὶ εἰς γῆν ἐναπέβλεπον, μὴ φέροντες ὁρᾶν τὴν λαμπρότητα, τῆς ἀπροσίτου δόξης τοῦ προσώπου σου, ἄναρχε Σῶτερ Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχάς ἡμῶν. 
πὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ ἐστι, ποιῆσαι τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Το έργο Νεφέλη Φωτεινή, είναι ενδεικτικό της χορωδιακής γραφής του Αδάμη: πολυμελωδική, πολυρυθμική και πολυχορική. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα πυκνό και προκύπτει από εξαιρετικά λεπτοδουλεμένες σχέσεις συνηχήσεων επάλληλων οριζόντιων διαδοχών.
Θα λέγαμε πως το έργο αυτό του Αδάμη (διάρκεια 10') μας εισάγει σε μια μυσταγωγική έκσταση και αποτελεί μια ηχητική εικόνα της Μεταμορφώσεως. Ένα έργο καθαρά πνευματικό και απόλυτα μουσικό.
Π.Α.Α.


VIDEOS ΑΠΟ ΤΟ 4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΧΙΟ


Το 4ο Φεστιβάλ Μούσα Ελληνική, με θέμα "Μουσική και Λόγος", ολοκληρώθηκε για φέτος, αλλά θα έχει συνέχεια και του χρόνου με το ίδιο θέμα. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά videos από τις εκδηλώσεις, που δίνουν μια αίσθηση του ξεχωριστού κλίματος που επικράτησε στους μοναδικούς εξωτερικούς χώρους της Χίου όπου πραγματοποιήθηκαν. 


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Η ...ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ...ΛΥΠΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΙΕΡΕΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΠΑΛΑΣΩΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Πρωτοπρεσβύτερος Νικολάι Μπαλασόφ σε δηλώσεις του στο Sputnik, μας …υπενθυμίζει σε όλους τους τόνους ότι «οι Θείες Λειτουργίες για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Παναγία Σουμελά είχαν γίνει και το 2010 μετά την επίσκεψη του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου στην Τουρκία το 2009». 
Κι ακόμα μας λέει ότι «η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία θα χαρεί αν τελεστεί η Θεία Λειτουργία για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά μετά τις εργασίες αποκατάστασης. Αν και, όπως τονίζει, οι Ρώσοι πιστοί θα πάρουν ευλογία για να προσκυνήσουν μόνο μετά την αποκατάσταση της Κοινωνίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο». 
Στο τέλος των δηλώσεών του, βέβαια, δεν παραλείπει να μας πει αυτό που τον …πονάει: «Σήμερα, μετά την ουκρανική "περιπέτεια" και την κοινωνία και την αμετανόητη κοινή Θεία Λειτουργία με τους σχισματικούς, δεν μπορεί να γίνει λόγος για οποιοδήποτε ρόλο του ηγέτη και συντονιστή του Οικουμενικού Πατριάρχη σε οποιαδήποτε ουσιαστική έννοια αυτού του ιστορικού τίτλου. Προφανώς, μια τέτοια αποδυνάμωση της ενότητας των Ορθόδοξων επηρεάζει και την κατάσταση στην ίδια την Τουρκία, για την οποία, φυσικά, μπορεί μόνο να λυπηθεί κανείς». 
Και χαίρεται και λυπάται, λοιπόν, ο πρωθιερεύς Ν. Μπαλασόφ. Η ενσάρκωση της χαρμολύπης! 

φωτογραφία: Νικόλαος Μαγγίνας

Μήπως, άραγε, η Θ. Λειτουργία που τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Καππαδοκία, στον ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Σινασού, την Κυριακή 13 Μαΐου 2007 και συλλειτούργησε ο τότε Μητροπολίτης Σμολένσκ κ. Κύριλλος (ο νυν Πατριάρχης Μόσχας), πραγματοποιήθηκε κατόπιν ρωσικών ενεργειών και δεν μας το λένε οι αδελφοί Ρώσοι για να τους είμαστε ευγνώμονες και γι’ αυτό; 
Μήπως, τελικά, και η επίσκεψη του μητροπολίτου Βολοκολάσμκ Ιλαρίωνα και του πρωθιερέως Μπαλασώφ τον Αύγουστο του 2011 στην Ίμβρο, όπου είχαν προσκληθεί υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου, ήταν έργο των αδελφών Ρώσων και όχι του τέκνου της Ίμβρου Βαρθολομαίου; 
Μάλλον για ό,τι καλό γίνεται στο Φανάρι ευθύνονται οι Ρώσοι και τώρα που απέσυραν – λόγω Ουκρανικού – την κραταιά χείρα τους, έγινε η Αγία Σοφία και πάλι τζαμί και έπονται (;) και άλλα δεινά… 


Παρ’ όλα αυτά ο πρωθιερεύς Μπαλασόφ δεν έχει καταλάβει κάτι. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης μνημονεύει «Κυρίλλου Μόσχας» σε κάθε Θ. Λειτουργία. Ο Μόσχας έχει το πρόβλημα και έχει διακόψει την μνημόνευση και την κοινωνία. Κι αυτό καταγράφει η ιστορία. Ο Οικουμενικός μνημονεύει και ο Μόσχας όχι. 
Γι’ αυτό, αγαπητέ πρωθιερεύ Μπαλασόφ, είστε αξιολύπητοι. 
Την ενότητα την διαφυλάσσει ως κόρην οφθαλμού ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε κάθε Θ. Λειτουργία. Εσείς την κάνατε κουρέλι γιατί δεν την αντέχετε… Φαίνεται πως η ενότητα δεν σας πάει… Λυπάμαι…

Related Posts with Thumbnails