Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Βατόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Βατόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021

"ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΝ" ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟ (ΒΙΝΤΕΟ)


Η ενορία του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Ν. Ψυχικού παρουσιάζει την διαδικτυακή εκπομπή «Προς Εκκλησιασμόν», όπου φιλοξενούνται εργάτες του πνεύματος και της τέχνης. 
Επιμελείται και παρουσιάζει ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος. 
Στη δέκατη έβδομη εκπομπή προσκεκλημένος ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Βατόπουλος. 
Επιμέλεια εικόνας και ήχου: Κατερίνα Λεονάρδου.
Ο Νίκος Βατόπουλος στην συνέντευξη μιλάει για την βιωματική σχέση του με την Αθήνα και τις πρωτοβουλίες του για μια επανανακάλυψη της πόλης, για την περιδιάβασή του στην Ελλάδα, η οποία τον συνέχει, για σημαντικά πρόσωπα του νεοελληνικού βίου που καθόρισαν τη σκέψη του, για την διαδρομή του στο πολιτιστικό ρεπορτάζ κ.α.  

  

Ο Νίκος Βατόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. 
Είναι κάτοχος πτυχίου Master of Arts σε European Studies (1985) από το Πανεπιστήμιο του Reading (Ηνωμένο Βασίλειο). 
Είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» και συγγραφέας. Αρθρογραφεί από το 1988 και ασχολείται με θέματα πολιτισμού. Από το 2007 έως το 2014 ήταν υπεύθυνος του Πολιτιστικού Τμήματος για το ημερήσιο και το σαββατιάτικο φύλλο. Έκτοτε, αρθρογραφεί με ελεύθερη θεματολογία. Το 1999 εργάστηκε για ένα διάστημα στην εφημερίδα «Το Βήμα».


Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνονται η φωτογραφική καταγραφή της Ελλάδας, η ιστορία των αστικών κέντρων, η αρχιτεκτονική του 19ου και του 20ού αιώνα, η ιστορία των εντύπων και οι διαδρομές των σκαπανέων της φωτογραφίας. Ειδική ερευνητική ενότητα αποτελεί η μη καταγεγραμμένη μικροϊστορία και η «ανεπίσημη» πόλη. Έχει λάβει μέρος σε εικαστικές εκθέσεις ως φωτογράφος και έχει διοργανώσει το πρότζεκτ «Η Αθήνα της δεκαετίας του ‘60» (Ελληνοαμερικανική Ενωση, 2014).Έχει συμμετάσχει στα συλλογικά έργα: «Φωτογραφικόν Πρακτορείον ”Δ. Α. Χαρισιάδης”» (Μουσείο Μπενάκη, 2009), «Γιώργος Ζογγολόπουλος» (Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, 2016) και «18 κείμενα για τον Γιάννη Μαρή» (Πατάκης, 2016). 
Το 2011 ίδρυσε την ομάδα πολιτών «Κάθε Σάββατο στην Αθήνα», η οποία αριθμεί πάνω από 23.000 μέλη, ενώ διαδικτυακά τα μέλη είναι τριπλάσια. 
Έχει ειδίκευση σε θέματα νεώτερης αθηναϊκής ιστορίας και αρχιτεκτονικής. Το 2014 παρουσίασε επιλογή από αθηναϊκές φωτογραφίες του σε ατομική έκθεση με τίτλο «Η Αθήνα ενός αθηναιογράφου» στην γκαλερί «ena». Έχει επίσης οργανώσει και παρουσιάσει την θεματική έκθεση «Η Αθήνα της δεκαετίας του 1960» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (2014). Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Gina Bachauer- Νικολάου Δούμπα/ Κατηγορία Κοινωνικής και Πολιτιστικής Προσφοράς. 
Είναι συγγραφέας των βιβλίων: «Το Πρόσωπο της Αθήνας» (2001 και 2008), το οποίο κυκλοφόρησε και στην αγγλική γλώσσα («Facing Athens»), «Περπατώντας στην Αθήνα» (2018), το οποίο κυκλοφόρησε επίσης και σε αγγλική έκδοση "Walking in Athens", «Μικροί δρόμοι της Αθήνας» (2019) «Όπου και να ταξιδέψω – Περπατώντας σε 24 πόλεις» (2019), «Στο βάθος του αιώνα - Ένα αφήγημα για την Αθήνα» (2020).


Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2020

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΘΩΝ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΤΗΚΕ (ΦΩΤΟ)


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Ο Αθηνολάτρης Νίκος Βατόπουλος πριν έξι χρόνια έγραφε μια ακόμα αθηναϊκή ιστορία:
"Στην καρδιά της Αθήνας, Κηφισίας και Αλεξάνδρας, είχα ξεχαστεί σ’ ένα περιβάλλον σχεδόν ημιαγροτικό καθώς είχα ήδη αγνοήσει το μεγαθήριο της χάρτινης αρχιτεκτονικής που μας σκίαζε. Η δύναμη της παλιάς πέτρας, σε αυτό το κυκλικό εκκλησάκι, με τις τόσες ιστορίες που είχε να διηγηθεί, εξασκούσε γοητεία. 
Αν ταξιδεύαμε πίσω στον χρόνο θα το βλέπαμε μέσα στον κήπο του κτήματος Θων, δίπλα στην έπαυλη με τον πυργίσκο (έργο Τσίλλερ) που ανατινάχθηκε στα Δεκεμβριανά. Ανάμεσα και ολόγυρα η συλλογή νεοκλασικών γλυπτών της οικογενείας Θων, ένας μακρύς κατάλογος, που σκόρπισε, με πολλά από τα αγάλματα να βρίσκονται εδώ και χρόνια στον κήπο του ΚΑΤ. Αλλά ο Αγιος Νικόλαος επέζησε. Δηλαδή, το κέλυφός του έχει επιζήσει, χωρίς να έχει τηρηθεί καμία δέσμευση για τη συντήρησή του. Αν το δείτε γύρω γύρω, θα το δείτε να επιζεί με βουβό ρόγχο. Τα ημικύκλια με τις σκοτίες, η ζωφόρος με τους ρόδακες σαν θάλασσα κύκλων, ο φολιδωτός τρούλος, οι οξύκορφες πύλες, η καμπάνα, τα επίκρανα με κορινθιακό απόηχο, κεντρικό ρόδακα και σταυρό ως επίστεψη, σε τυλίγουν σ’ ένα κουκούλι χρόνου μακριά από τη λεωφόρο Κηφισίας. Είναι μία ελκτική δύναμη. 
Ωστόσο, αυτή η δύναμη εκλύεται από ένα ερείπιο. Γκράφιτι το τυλίγουν και ένα υποτυπώδες υποστύλωμα δημιουργεί ψευδαίσθηση φροντίδας. Ακούς, σχεδόν, τη σιωπή από αυτό το εκκλησάκι του 1900, που το κράτος μας το έχει κηρύξει διατηρητέο μνημείο. Απέμεινε ορφανό, αποκομμένο χωρίς ομφάλιο λώρο...". 
Έξι χρόνια μετά ο Νίκος Βατόπουλος δικαιώθηκε. 
Το σημαντικό μνημείο της Αθήνας και σπάνιο δείγμα αρχιτεκτονικής του περασμένου αιώνα, αποδόθηκε σήμερα, ανήμερα του εορτασμού του Αγίου Νικολάου, αποκατεστημένο από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, στους Αθηναίους και στην Ενορία Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων.


Να πούμε ότι ο Νικόλαος Θων που έκτισε την εκκλησία, Βαυαρός την καταγωγή, ευφυής, ευχάριστος, γλωσσομαθής και ευπαρουσίαστος, ήταν έμπιστος του Βασιλέως Γεωργίου Α΄, ο οποίος τον ονόμασε Επιμελητή των Ανακτόρων και των Βασιλικών Κτημάτων. Ο Νικόλαος Θων λειτουργούσε σχεδόν ως μέλος της βασιλικής οικογενείας και ήταν επιφορτισμένος αφενός με τις προμήθειες του Παλατιού και την επαρκή κάλυψη των διαφόρων χορών και αφετέρου, με την υποδοχή του κόσμου που ήθελε να απευθυνθεί στο βασιλιά. 
Ο Νίκος Βατόπουλος αναρωτιόταν στο κείμενό του τι να έγιναν τα βιτρώ του ναού. Η σημερινή ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού σημειώνει πως είναι στη θέση τους: 
"Οι εκτεταμένες εργασίες συντήρησης αποκάλυψαν τον αρχικό γεωμετρικό διάκοσμο και τις τοιχογραφίες του, ενώ αποκαταστάθηκαν τα ξύλινα παράθυρα, η θύρα και τα περίτεχνα βιτρώ, που λέγεται ότι έφερε ο Θων από τη Ρωσία".  


Η ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ λέει κι άλλα ενδιαφέροντα:
"Ο εξωτερικός χρωματισμός, από τον οποίο σήμερα σώζονται μόνο τοπικά ίχνη, με διαβαθμίσεις στις αποχρώσεις και απομίμηση φλεβώσεων μαρμάρου, αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την επιμελή κατασκευή του ναού και την κομψότητά του. Εσωτερικά ο ναός διακοσμείται με την τεχνική al secco κατά ζώνες, με την κατώτερη να μιμείται ορθομαρμάρωση. Στον τρούλο εικονίζεται ο Παντοκράτορας μεταξύ ευαγγελιστών και προφητών, στον κόγχη η Θεοτόκος ένθρονη βρεφοκρατούσα και εκατέρωθεν αυτής ο Ευαγγελισμός. Το ιερό βήμα διαχωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξύλινο τέμπλο. 
Το 1944, κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων των Δεκεμβριανών η έπαυλη του κτήματος Θων, το οποίο ήδη από το 1921, έχει αλλάξει ιδιοκτήτη, αλλά και χρήσεις, ανατινάχθηκε. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1947, κατεδαφίστηκε. Με την ανοικοδόμηση πολυώροφων κτισμάτων στην περιοχή, από τα μέσα του 20ου αιώνα και εξής, ο ναός του Αγίου Νικολάου εντάσσεται σε ένα περιβάλλον, εντελώς ξένο από το αρχικό του. Νεότερες έρευνες ανακάλυψαν την ύπαρξη ενός σχεδόν πιστού αντιγράφου του ναού του Αγίου Νικολάου, επίσης κυκλικό, στο κτήμα της αείμνηστης Μαρίας Χορς, (κτήμα Παναγιωτόπουλου) της σημαντικής Ελληνίδας χορογράφου, στη Σαλαμίνα". 
Αυτή η τελευταία πληροφορία είναι πολύ σημαντική για μένα. 
Η Μαρία Χορς ανήκει στην προσωπική μου μυθολογία. Έχω γράψει για πτυχές του πολυσχιδούς έργου της και η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ θα αφιερώσει το 2021 στην Χορς, καθώς συμπληρώνονται - και μάλιστα στις 25 Μαρτίου! - 100 χρόνια από τη γέννησή της. 
Έτσι, θα ανακαλύψουμε και τον Άγιο Νικόλαο Θων και στη Σαλαμίνα! 
Οι φωτογραφίες που παραθέτουμε εδώ (EUROKINISSI/ Υπ. Πολιτισμού) είναι από το ανακαινισμένο και απαστράπτον, πλέον, εκκλησάκι. 

Ο ναός πριν την αποκατάσταση

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2020

"ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΗΝΟΛΑΤΡΗ ΝΙΚΟ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το Ημερολόγιο 2021, με τίτλο "Ματιές στην Αθήνα", που επιμελήθηκε ο Αθηνολάτρης - και όχι απλώς Αθηναιογράφος - Νίκος Βατόπουλος. 
Στο προλογικό του σημείωμα είναι σαφής: 
“Το ημερολόγιο αυτό είναι μια χειρονομία αγάπης για την πόλη. Με πρωτογενές υλικό φωτογραφίες που παρουσιάζουν διαφορετικές προσεγγίσεις της αστικής εμπειρίας, οι «Ματιές στην Αθήνα» υπηρετούν την ανάγκη για αισιοδοξία. Ορίζονται από την επινοητικότητα και το ταλέντο των φωτογράφων, ενθαρρύνουν τη σύμπλευση διαφορετικών και παράλληλων θεωρήσεων, σε κάθε περίπτωση, όμως, συγκλίνουν σε μια κατάφαση. Η αγάπη για την πόλη είναι το στοιχείο που ενώνει και στην περίπτωση ενός ημερολογίου, έργο 54 φωτογράφων, είναι μια συλλογική πράξη που διασώζει αυτόνομο το ανεξάρτητο βλέμμα.”
Στο ημερολόγιο αυτό ανιχνεύουμε την μυθολογία του Αθηναϊκού βλέμματος. Από παντού αναδύεται μια πόλη αγαπημένη, "μια πόλη μαγική", σαν κι αυτή του Μάνου Χατζιδάκι και του Νίκου Κούνδουρου. Κι ας έχει αλλάξει αρκετά από την εποχή τους. Οι γωνιές που ανακαλύπτει ο Νίκος Βατόπουλος παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες. 


Αίφνης θυμάμαι μια έκθεση φωτογραφίας του ίδιου του Νίκου Βατόπουλου με τίτλο «Η Αθήνα ενός αθηναιογράφου», θαρρώ πριν έξι χρόνια, το 2014, στην Αίθουσα Τέχνης "Ena", στην Βαλαωρίτου. 
Σαν  έβλεπα εκείνες τις εξαίσιες φωτογραφίες σκεφτόμουν πως οι περισσότεροι άνθρωποι όταν αναφέρονται στην Αθήνα, συνήθως ανάγονται στην Αθήνα του Περικλή! Μια αρχαιολατρεία σχεδόν πάντα στείρα. Μα ο Βατόπουλος επειδή γνωρίζει να εκτιμήσει σωστά την Αρχαία Αθήνα, επιλέγει να προβάλλει τη σημερινή. Αυτή που οι πολλοί θεωρούν άσχημη επειδή δεν την αγαπούν. Και δεν την αγαπούν γιατί αισθάνονται ξένοι σ' αυτήν την πόλη - μητρόπολη, ζώντας αναγκαστικά. 
Ο Βατόπουλος με όλες τις πρωτοβουλίες του για την Αθήνα μας καλεί να επινοήσουμε τη ζωή μας σ' αυτήν. Γράφει στην Καθημερινή για την Αθήνα, αναδεικνύει με σημαντικές εκδηλώσεις την σπάνια αρχιτεκτονική της (κάποιος ξένος μου έλεγε ότι η Αθήνα αρχιτεκτονικά είναι η "πρωτεύουσα του μοντερνισμού"), δημιουργός της διαδικτυακής ομάδας πολιτών «Κάθε Σάββατο στην Αθήνα» με αξιοζήλευτες δράσεις, ο Ν. Βατόπουλος μας υποδεικνύει ότι αυτή η πόλη είναι και σήμερα "χαρά της γης και της αυγής", που έλεγε κι ο Γκάτσος. 
Οι φωτογραφίες του Βατόπουλου αποπνέουν έρωτα για το αποκεκρυμμένον κάλλος, το οποίο καλούμαστε να σεργιανίσουμε σε γωνιές και μέρη απίθανα της αθηναϊκής γης και των κτηρίων της. Ο Βατόπουλος με τις φωτογραφίες του μας δίνει τα κλειδιά για να επανακαλύψουμε την Αθήνα, την οποία μας αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο μέσα από στιγμιότυπα! Φωτοστιγμές άδηλες και κρύφιες που είναι εν ταυτώ τόσο θετικές σα μεταφυσικές. Γιατί το φως που εκπέμπουν είναι εσώτερο αν και προέρχεται από μια καθημερινότητα που αλαζονικά προσπερνάμε. 
Η αστική ματιά του Ν. Βατόπουλου είναι εξόχως σημαντική. Τώρα που έχει σχεδόν εκλείψει η αρχοντική - όχι η επίπλαστη - αστική τάξη, ο αθηνολάτρης Βατόπουλος μας υποδεικνύει την των πραγμάτων αλήθεια. Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν, που θα 'λεγε κι ο Ελύτης. 
Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ένας άνθρωπος, ο Νίκος Βατόπουλος, συνθέτει με τη δράση του τον σύγχρονο ύμνο στην Αθήνα, σε τόνο υψηλό και ύφος επίσημο. Μια δική του Ωδή στη χαρά!

Τετάρτη 13 Μαΐου 2020

Η ΠΑΤΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Το βιβλίο του Νίκου Βατόπουλου «Όπου και να ταξιδέψω – Περπατώντας σε 24 πόλεις» (εκδ. Μεταίχμιο), είναι σίγουρα όχι μόνο ένας συναρπαστικός ταξιδιωτικός οδηγός υψηλής αισθητικής, αλλά και μια σύνοψη, θα έλεγα, του νεοελληνικού μας βίου, μέσα από τις ελληνικές πόλεις.
Το βιβλίο είναι πυκνό και δίνει αφορμή στον αναγνώστη για πραγματικό ψάξιμο παραπέρα, αναφορικά με την ιστορία και το σήμερα κάθε πόλης.
Οι πληροφορίες δίνονται με ποιητικό τρόπο  και δεν συνιστούν μια απλή παράθεση, έστω ενδιαφέρουσα.
Η οδοιπορία στα ελληνικές πόλεις είναι ψυχική υπόθεση κι όχι «ταξιδιωτική» εμπειρία.
Στέκομαι στο κείμενο για την γενέθλια πόλη μου, την Πάτρα, την οποία ο Ν. Βατόπουλος αναδεικνύει αριστοτεχνικά.
Πρώτα απ’ όλα η βιωματική εμπειρία, καθώς ο συγγραφέας έχει επισκεφθεί την Πάτρα ήδη ως έφηβος. Και κατόπιν, βέβαια, η ιστορική ματιά στη νεώτερη ιστορία της πόλης.
Άρα μιλάει για μια Πάτρα που δεν υπάρχει πια, την αστική πόλη, του εμπορίου και των νεοκλασικών, που είχαν στοιχειώσει την φαντασία του, την Πάτρα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και της γενιάς του, αυτή της Παναχαϊκής του Δαβουρλή, την μεταπολεμική Πάτρα των πολυκατοικιών και πάει …περπατώντας…
Και βέβαια στέκεται στο περίφημο θέατρο του Τσίλλερ και στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αλλά ανηφορίζει και στην Άνω Πόλη και σεργιανίζει στα προσφυγικά «έναν κόσμο που ήταν ξένος», καθώς γράφει, «αλλά απροσδιόριστος οικείος και αγαπητός».
Ο Βατόπουλος θέλγεται από την αστική αρχιτεκτονική. Είναι το πάθος του και το φωνάζει. Μπορεί, όμως, να νιώσει και την ταπεινή αρχιτεκτονική των προσφυγικών της Πάτρας και να αισθανθεί τους ισχυρούς κραδασμούς της.
Η Πάτρα με την ιταλική αύρα, ως πύλη προς την Δύση, αλλά και η Πάτρα της προσφυγιάς, που θυμίζουν στον συγγραφέα «σελίδες από τον Βενέζη».
Ανακαλύπτει κι ο Βατόπουλος «τα σπίτια της σιωπής», που μας αποκάλυψε ο Κώστας Λογαράς το 1988, στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας του μεγάλου Πατρινού Θάνου Μικρούτσικου.
Δεν παραλείπει να μνημονεύσει τον Νίκο Μπακουνάκη και τον Ξενοφώντα Παπαευθυμίου, οι οποίοι όντως έχουν συμβάλλει στην ανάδειξη της «πατρινής μυθολογίας».
Αίφνης, θυμάμαι και το σχετικά πρόσφατο άρθρο (29-11-2019) του Νίκου Βατόπουλου στην Καθημερινή, με τίτλο «Η Πάτρα πριν από μισό αιώνα», που αναφέρεται στην πολύτιμη παρακαταθήκη του αρχιτέκτονα Μιχάλη Δωρή, με φωτογραφίες από την Πάτρα εκείνης της εποχής.
Ναι! Η Πάτρα του Νίκου Βατόπουλου είναι η δική μας Πάτρα. «Η Πάτρα των Αγγέλων», που θα ‘λεγε κι ο ποιητής Διονύσης Καρατζάς.

Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

Η ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΩΔΗ ΣΤΗ ΧΑΡΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Εγκαινιάστηκε την περασμένη Τετάρτη στην Αίθουσα Τέχνης «Ena» (Bαλαωρίτου 9) η έκθεση φωτογραφίας του Νίκου Βατόπουλου με τίτλο «Η Αθήνα ενός αθηναιογράφου». 
Ο Νίκος Βατόπουλος είναι αναμφίβολα ένας αθηνολάτρης. 
Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν αναφέρονται στην Αθήνα, συνήθως ανάγονται στην Αθήνα του Περικλή! Μια αρχαιολατρεία σχεδόν πάντα στείρα. Μα ο Βατόπουλος επειδή γνωρίζει να εκτιμήσει σωστά την Αρχαία Αθήνα, επιλέγει να προβάλει τη σημερινή. Αυτή που οι πολλοί θεωρούν άσχημη επειδή δεν την αγαπούν. Και δεν την αγαπούν γιατί αισθάνονται ξένοι σ' αυτήν την πόλη - μητρόπολη, ζώντας αναγκαστικά. 
Ο Βατόπουλος με όλες τις πρωτοβουλίες του για την Αθήνα μας καλεί να επινοήσουμε τη ζωή μας σ' αυτήν. Γράφει στην Καθημερινή για την Αθήνα, αναδεικνύει με σημαντικές εκδηλώσεις την σπάνια αρχιτεκτονική της (κάποιος ξένος μου έλεγε ότι η Αθήνα αρχιτεκτονικά είναι η "πρωτεύουσα του μοντερνισμού"), δημιουργός της διαδικτυακής ομάδας πολιτών «Κάθε Σάββατο στην Αθήνα» με αξιοζήλευτες δράσεις, ο Ν. Βατόπουλος μας υποδεικνύει ότι αυτή η πόλη είναι και σήμερα "χαρά της γης και της αυγής", που έλεγε κι ο Γκάτσος. 
Οι φωτογραφίες του Βατόπουλου αποπνέουν έρωτα για το αποκεκρυμμένον κάλλος, το οποίο καλούμαστε να ανιχνεύσουμε σε γωνιές και μέρη απίθανα της αθηναϊκής γης και των κτηρίων της. Ο Βατόπουλος με τις φωτογραφίες του μας δίνει τα κλειδιά για να επανακαλύψουμε την Αθήνα, την οποία μας αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο μέσα από στιγμιότυπα! Φωτοστιγμές άδηλες και κρύφιες που είναι εν ταυτώ τόσο θετικές σα μεταφυσικές. Γιατί το φως που εκπέμπουν είναι εσώτερο αν και προέρχεται από μια καθημερινότητα που αλαζονικά προσπερνάμε. 
Η αστική ματιά του Ν. Βατόπουλου είναι εξόχως σημαντική. Τώρα που έχει σχεδόν εκλείψει η αρχοντική - όχι η επίπλαστη - αστική τάξη, ο αθηνολάτρης Βατόπουλος μας υποδεικνύει την των πραγμάτων αλήθεια. Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν, που θα 'λεγε κι ο Ελύτης. 
Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ένας άνθρωπος, ο Νίκος Βατόπουλος, συνθέτει με τη δράση του τον σύγχρονο ύμνο στην Αθήνα, σε τόνο υψηλό και ύφος επίσημο. Μια δική του Ωδή στη χαρά!

Related Posts with Thumbnails