ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΛΙΝΕΤΑΙ Ο ΑΧΩΡΗΤΟΣ...

Στην Πόλη σαν βρεθείς, στην περίφημη Μονή της Χώρας, συνειδητοποιείς αυτό που λέει ο ποιητής: «Ουκ εάλω η Πόλις. Ουκ εάλω η ρίζα ουκ εάλω το φως! ουκ εάλω η βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων» (Νικηφόρος Βρεττάκος, Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη).
Εδώ στη Μονή της Χώρας, εξακολουθεί να ανακλίνεται ο Αχώρητος...
Κι ακούς από παντού τον αντίλαλο των Χαιρετισμών: Χαίρε Θεού αχωρήτου χώρα, χαίρε σεπτού Μυστηρίου θύρα...

Και η Παναγία στην Πόλη της στέκει ολόρθη ως Χώρα του Αχωρήτου.
Και ο Χριστός, η Χώρα των Ζώντων, μας δείχνει την πατρίδα μας που είναι πέραν του θανάτου... Και το εικονογραφικό πρόγραμμα του παρεκκλησίου που συμβολίζει τη "χώρα των νεκρών", μας επιβεβαιώνει πανηγυρικά το "Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών...".

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Για την Μονή της Χώρας διαβάστε εδώ.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΥΣ

Ημέρα δʼ Πέμπτη

Χτες επιστρέφοντας από το Μπεμπέκι, πρόσεξα μια έκθεση που γίνεται στα τοιχώματα της Ευρώπης. Είναι μια σειρά από φωτογραφίες του Κεμάλ Ατατούρκ, που εκτίθενται δημόσια στα τείχη. Πρόσεξα και κάποιο χώρο διασκέδασης με το όνομα 1453...

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ζούμε το παρελθόν που νομίζουμε ότι μας ανήκει. Αποφασίζουμε από κοινού διάφοροι άνθρωποι για λόγους γεωγραφικής συνέχειας - έστω συρρικνωμένης - ότι αποτελούμε και ιστορική συνέχεια άλλων, δίνουμε σʼ αυτό ένα νομικό κύρος - βλέπε συμβατική μοιρασιά ισχύος. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι εισπήδηση σε άπιαστο παρελθόντα χρόνο τη στιγμή που κυλάει το παρόν κάτω από τα πόδια μας. Οι Tούρκοι αποφάσισαν ότι είναι απόγονοι των Οθωμανών και οι Έλληνες απόγονοι των Βυζαντινών... Οι Αρμένιοι που ήταν κάποτε ρωμαίοι πολίτες και ύστερα οθωμανοί πολίτες που χάθηκε το μερίδιό τους; Οι Βούλγαροι; Συνεπώς η Ρωμιοσύνη είναι προνόμιο ελληνικό ή ένα γίγνεσθαι στο οποίο μπορούν να μετέχουν και διαφορετικοί λαοί και γλώσσες; Είναι φυλετικό γεγονός ή οικουμενικό; Δεν μπορεί η οικουμενικότητα παρά να είναι απειλή για την μικρότητα των ψυχών.Πέμπτη είναι. Το βράδυ μνημονεύσαμε έναν Ιούδα που επέλεξε το εθνικό σωτηριακό μοντέλο παρά το πανανθρώπινο, το οικουμενικό. Όσοι θεσπίσαν τα κράτη το δικό του παράδειγμα μιμήθηκαν... και έμεινε ο άνθρωπος με ένα σταυρό ασήκωτο στους ώμους.
Μέσα στην Αγια Σοφιά στέκεται κανείς σαν το Ζαχαρία στην γέννα του μικρού Ιωάννου. Πού να κοιτάξει κανείς; «Όλο μάτια» και δεν χορταίνει φως. Με χτυπάει η ιστορία με τις διαδοχικές ήττες της. Μετά σκέφτομαι πώς την νικά ένας - μόνο ένας! Και αυτός μωρό κάθεται στην αγκαλιά μιας δεσποτικής κυρίας κάπου ψηλά... πλέον κοντά μας.

Με κλέβει η στιγμή απ΄ την ιστορία και στέκομαι πάλι έκπληκτος μπροστά στο μεγαλείο της Αγιας Σοφιάς. Γιατί ο άνθρωπος θέλει πάντα το υπέρλαμπρο να το προσφέρει στο Θεό του; Φάτνη ζητά και λαμβάνει Αγια Σοφιά. Και αυτή φάτνη είναι, απλώς πλατυτέρα των ουρανών. Στην συνέχεια διερωτώμαι για την κατάστασή της. Τι να ήταν άραγε καλύτερο σήμερα να είναι η Αγια Σοφιά εκκλησία, τζαμί ή έτσι όπως είναι; Και έχω την εντύπωση ότι είναι και παραμένει για τον καθένα ό,τι πιστεύει πως είναι. Ζήτημα πίστης λοιπόν και σχέσης με τον χώρο.

Roni Bou Saba

ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΛΙΠΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ!

Πάσχα στην Πόλη της Τουλίπας!
Τρία εκατομύρια τουλίπες φυτεύτηκαν από τον Δήμο της Κωνσταντινούπολης, στο πλαίσιο του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Τουλίπας, που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη.

Μια πανδαισία χρωμάτων, συνθέσεων, ομορφιάς! Από το αεροδρόμιο και την πλατεία Ταξείμ μέχρι το Νιχώρι, δηλ. την άκρη του Βοσπόρου. Και ουδείς διανοείται να χαλάσει αυτή την ομορφιά.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΛΗΘΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Η Ανάσταση στο Νιχώρι του Βοσπόρου ήταν ολόλαμπρη, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε εδώ, αγαπητοί συνοδίτες.
Χάρη στις συντονισμένες ενέργειες του προέδρου της Κοινότητας της Παναγίας της Κουμαριώτισσας Λάκη Βίγκα, δραστήριου στελέχους της Ομογένειας, πολύς κόσμος, Ρωμιοί και Τούρκοι και Αρμένιοι, πήγαν για Ανάσταση στην Παναγία.

Ο Δήμος Sariyer, της περιοχής του Βοσπόρου, κινητοποιήθηκε για το Πάσχα των Ρωμιών και διευκόλυνε όλες τις προετοιμασίες για τη βραδιά της Ανάστασης.
Πολλοί τοπικοί παράγοντες παραβρέθηκαν στην Ανάσταση και συνεόρτασαν μέσα σε κλίμα χαράς και συναδέλφωσης.

Ξεχωριστή στιγμή όταν το αξιαγάπητο ζευγάρι των Τούρκων που έγιναν εδώ και χρόνια Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ο Ανδρέας και η Ειρήνη, έψαλε το Χριστός Ανέστη στα τουρκικά με δάκρυα στα μάτια.
Χριστός Ανέστη αληθώς, από το Βόσπορο, αγαπητοί συνοδίτες.

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Δευτέρα του Πάσχα πανηγυρίσαμε στον Άγιο Γεώργιο στο Νιχώρι.
Ο Άγιος Γεώργιος είνια Μετόχι του Παναγίου Τάφου και πέρυσι ανακαινίστηκε, με την φροντίδα του Επιτρόπου του Παναγίου Τάφου στην Πόλη αρχιμ. Νεκταρίου Σελαλμαζίδη.
Την πρώτη Θ. Λειτουργία, μετά την ανακαίνιση, τέλεσε ο ίδιος ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος. Δείτε εδώ το περσινό σχετικό ρεπορτάζ.

Ο ναός αστράφτει και λάμπει κυριολεκτικώς και έχει έξοχα δείγματα μεταβυζαντινής τέχνης, εκ των οποίων ξεχωρίζουν τεράστιες εντοιχισμένες πολυπρόσωπες εικόνες, με πολλές παραστάσεις από τη ζωή του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων.

Της πανηγυρικής Θ. Λειτουργίας επί τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροποιοφόρου, τον οποίο ευλαβούνται ιδιαιτέρως οι μουσουλμάνοι, προεξήρχε ο Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων κ. Ιάκωβος, ο οποίος εκ μητρός είναι Νιχωρίτης.
Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του επήνεσε τον αρχιμ. Νεκτάριο για την όλη εργασία του ως Επιτρόπου του Παναγίου Τάφου στην Πόλη, και ευχήθηκε στο εκκλησίασμα πάντα να μας αξιώνει ο Άγιος να τον γιορτάζουμε κάθε χρόνο σ' αυτόν τον τόπο.

Συγκινητική η στιγμή κατά την οποία, και ενώ ο Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων μοίραζε το αντίδωρο, προσήλθαν δύο μουσουλμάνες της περιοχής και του προσέφεραν λουλούδια, σε ένδειξη σεβασμού και φιλίας.

Στην φωτογραφία αυτή: Ο Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων Ιάκωβος με τον αρχιμ. Νεκτάριο, τον Νιχωρίτη ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Σωτήριο Βαρναλίδη, ο οποίος γράφει αυτόν τον καιρό την ιστορία του Νεοχωρίου, και τον επίσης Νιχωρίτη Νικόλαο Καβύρη, με τον οποίο και πάλι συμψάλαμε. Μαζί τους η Ρωμιά κυρά Σοφία, που επιμελείται του ναού του Αγ. Νικολάου στο Νιχώρι.

Μετά την Θ. Λειτουργία υπήρχε πλούσιο πασχαλινό κέρασμα στον αυλόγυρο του ναού.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΜΠΑΝΙΟΥ

Ανάσταση στον Ι. Ναό Γενεθλίου της Θεοτόκου Παλαιού Μπάνιου.
Ναός ταπεινός μα ζεστός και με ιστορία, φυσικά.
Φαίνεται ότι στα παλιά χρόνια εδώ εκκλησιάζονταν οι «κατεργάροι», οι δούλοι δηλαδή που εργάζονταν στον Ναύσταθμο και που κωπηλατούσαν δεμένοι στους πάγκους των πλοίων. Εκεί, μάλλον, πρέπει να αναζητηθεί και η ετυμολογία της ονομασίας Μπάνιο.

Ανάσταση, λοιπόν, στο Παλαιό Μπάνιο, με τον π. Κωνσταντίνο, τον παλιό και σεβαστό ψάλτη Βασίλειο Πασχαλίδη - κανονάρχο του Θρασύβουλου Στανίτσα επί Πατριάρχου Βενιαμίν! - τον κ. Πρόδρομο Φιλίππου, Πρόεδρο της Επιτροπής της Κοινότητος, αλλά και της Εφορείας της Μεγάλης του Γένους Σχολής, την σύζυγό του Δέσποινα, διευθύντρια του Ζαππείου, Ρωμιούς και προσκυνητές από την Ελλάδα.

Ανάσταση χωρίς ίχνος επιτήδευσης, χωρίς την παραμικρή φιοριτούρα, κατά πάντα εκκλησιαστική. Με τους Ρωμιούς να ψέλνουν με πάθος το Χριστός Ανέστη, γιατί αφού Χριστός Ανέστη και εκείνοι θα αναστηθούν, ήτοι θα ανακουφιστούν από τα πάθια και τους καημούς τόσων χρόνων.

Νομίζω πως για τα μικρά παιδιά που ήλθαν σ' αυτή την Ανάσταση, η όποια ...θορυβώδης και φανφαρόνικη Ανάσταση μπορεί να ζήσουν στο μέλλον - κυρίως στην Ελλάδα - θα είναι ...οδυνηρή εμπειρία. Εδώ η χαρμολύπη σε όλο της το μεγαλείο!
Χριστός Ανέστη από την Πόλη, αγαπητοί συνοδίτες.

Ο κ. Βασίλειος Πασχαλίδης, παρά τα 81 χρόνια του, εξακολουθεί με πάθος να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο αναλόγιο του Παλαιού Μπάνιου. Ο Θεός να του δίνει υγεία και χρόνους γιατί είναι πολύτιμος.

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Στο Νιχώρι του Βοσπόρου και οι Τούρκοι συνεορτάζουν το Πάσχα με τους Ρωμιούς. Και ο Δήμος Sariyer έκανε αυτή την πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων πιο αισθητή, με το πανώ για Καλό Πάσχα που ανήρτησε μπροστά στον Ι. Ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας στο Νιχώρι.

"Ανάστα ο Θεός"!
Μ. Σάββατο πρωί στο Νιχώρι γιορτάζουμε την Πρώτη Ανάσταση, όπως την λέει ο λαός, με δάφνες που σκορπάει ο εφημέριος π. Αντώνιος στο εκκλησίασμα, και χωρίς άλλες - ευτυχώς - τυμπανοκρουσίες... Εδώ κυριαρχεί η αρχοντική λιτότητα. Η λατρεία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει θέαμα, στο όνομα ακόμα και κάποιων εθίμων.
"Ανάστα ο Θεός", ψάλλουμε και τα πρόσωπα όλων εφαιδρύνθησαν!

Το φως στην πόρτα του ιερού βήματος είναι σα να υπομνηματίζει το Ευαγγέλιο του Μ. Σαββάτου: "Οψέ Σαββάτων, τη επιφωσκούση...".

Και οι πιστοί προσέρχονται στην μετάληψη του φωτός! "Ο γαρ Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων προσέρχεται σφαγιασθήναι και δοθήναι εις βρώσιν τοις πιστοίς...".