"Είμαστε παιδιά μιάς μαμούθ επικοινωνιακής κοινωνίας"!

ΛΙΓΟ ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ…. 

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου  

Ἡ πρὸς τὸν "πλησίον" –δηλ. τὸν συγκεκριμένο ἄνθρωπο ὅπως τὸν ὀνόμασε ὁ Χριστὸς– προσοχὴ1 ὁμοιάζει μὲ τὸ ὀξυγόνο ποὺ ἀναπνέουμε. Διότι χωρὶς αὐτὸ θὰ κλατάρουμε. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προσέχουμε τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον εἶναι σημαντικοὶ γιὰ μᾶς.

Ἐξ ἄλλου, δέν ἐπιζητοῦμε νὰ προσελκύσουμε καὶ ἡμεῖς κάθε στιγμή, ὥρα καὶ ἡμέρα τὴν προσοχὴ τῶν ἄλλων; Μὲ τὴν ἐμφάνισή μας, τὴν ἐνδυμασία, τὴν κόμμωση –δὲς τὴν δαιμονόμορφη ἀκανθινοστέφανη τοιαύτη τῶν Punk καὶ ὄχι μόνον! –, τὶς κινήσεις, τὶς σκέψεις, τοὺς τρόπους, τὴν ὁμιλία, τὴν φωνή, τὰ γράμματα, τὰ τηλεφωνήματα, τὰ Blog, τὶς προκλήσεις καὶ προσκλήσεις καθὼς καὶ ὅλα τὰ σήματα ποὺ ἐκπέμπουμε καὶ τὰ ὁποῖα ἀπευθύνονται σὲ ὁρισμένα πρόσωπα, σὰν νὰ λέμε ὄχι "λουστραριστικὰ" ἀλλὰ "ἐμπύρετα": "Σ’ ἀγαπῶ, θέλω νὰ ἔχω ἐπαφὴ μαζί σου, δίχως διακοπὴ τῶν συνδέσμων ποὺ μᾶς ἑνώνουν". Αἰώνια; Εἶναι ὅμως τοῦτο δυνατό, ἰδιαίτερα καὶ στὴν κατ’ ἐξοχὴν ταχυρρυθμο-αλλακτικὴ ἐποχή μας; 

Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ποντάρει ἡ μόδα, ἡ ὁποία στὶς ἡμέρες μας συχνὰ στοχεύει τὸ "νέο γιὰ τὸ νέο" ἀκόμη καὶ στὰ ἄψυχα ἀξεσουάρ, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐξαίρετων ἀρχιτεκτονικῶν μορφωμάτων (πρβλ. τὰ τοῦ Christo), τὰ ὁποῖα ὅμως τεκμηριώνουν καὶ τὴν "φωνὴν τῶν μνημείων". Ἔτσι βλέπουμε μαῦρες σὰν τὸ χάρο πετσέτες καὶ πιάτα, τετράγωνα σερβίτσια, πολυγωνικὰ ποτήρια καὶ τόσα ἄλλα ἀ-λειτουργικὰ κατασκευάσματα ποὺ σοφίζονται ἐξτραβαγκάντες σχεδιασταί, καὶ τὰ ὁποῖα ἀπωθοῦν τὸν εὐαίσθητο χρήστη. 

Ὑπάρχουν μάλιστα στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες διψοῦμε γιὰ προσοχή, ὅπως στὶς περιπτώσεις θανάτου ἢ ἐγκατάλειψης ἀγαπητοῦ καὶ ἀγαπητικοῦ προσώπου. Στιγμὲς ποὺ μᾶς κατακυριεύει ἡ σκέψη: Βρίσκεσαι σὲ λάθος δρόμο, κάθε στάση σου εἶναι ἐσφαλμένη. Διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε, ὅτι στὴν κοινωνία μας εἶναι εὑρέως διαδεδομένη ἡ Amigo-Kultur, ἂν καὶ δὲν μᾶς ἀγγίζει ὅλους. 

Καὶ ὅταν σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση στραφοῦμε σὲ κάποιον ἀπὸ τὸν ὁποῖον τουλάχιστον κρυφὰ θὰ ἀναμέναμεν, ὅτι εἶναι φιλικὰ διατεθειμένος, καὶ μᾶς ἀφήνει στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ, τότε τοῦτο εἶναι ἕνα χαστοῦκι στὸ πρόσωπό μας. 

Τοῦ ἀπευθύνουμε ἕνα γράμμα ποὺ μένει ἀναπάντητο, ἐνῶ στὸ γραμματοκιβώτιό σας βρίθουν οἱ ἀποδείξεις καὶ συχνὰ οἱ ἄσκοπες διαφημίσεις ἀπὸ τὰ κουφάρια τῶν πανέμορφων δασῶν, γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα ἰδίως στὴν Εὐρώπη, στρέφονται πρὸς τὸ Recyclingpaper. Tὸ ἴδιο καὶ μὲ τὸ ἀναπάντητο τηλέφωνο. Ἐνίοτε καὶ μὲ τὰ Blog. Καὶ διερωτᾶται κανείς, μήπως ἔκανε λάθος; 

Τὸ μεγαλύτερο ὅμως κακὸ γιὰ τὸ συνάνθρωπό μας, εἶναι ὄχι τὸ μίσος, ἀλλὰ ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀπόλυτη παλιανθρωπιὰ (B. Schaw), ἀκόμη καὶ ἡ "ἐτσιθελιστικὴ" προσοχή, ποὺ ἐπιλέγει, ὅσους μόνο γουστάρουμε καὶ ὄχι ὅσους ἀξίζουν. Διότι ὅλοι μας εἴμεθα παιδιὰ μιᾶς μαμοῦθ ἐπικοινωνιακῆς κοινωνίας, στὰ ὁποῖα ὑπόσχεται κανεὶς κάτι, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δώσει: τὴ σύνδεση πάντοτε μ΄ ὅλο τὸν κόσμο. 

Γιατί ὅμως τὸ μίσος, ἡ ἀδιαφορία ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπίθεση; Διότι κυριαρχεῖ ὄχι ἡ ἀγάπη, ἀλλὰ ἡ ἀλαζονεία, ἡ ζήλεια, τὸ πάθος τῆς προβολῆς, τὸ συμφέρον καὶ ἄλλα πολλά. Οἱ ἄνθρωποι ὁμοιάζουν τὰ τρωκτικά, τὰ ὁποῖα μόλις διαγνώσουν τὸν "ἐχθρό", ποὺ θὰ τοὺς στερήσει τὴ λειχουδιά, ἀμέσως δραστηριοποιεῖται ὁ μηχανισμὸς διὰ τῆς ὁράσεώς των, πρὸς τὸ ἁρμόδιον ὄχι "Ὑπουργεῖον", ἀλλὰ κέντρον τοῦ ἐγκεφάλου, τὸ ὁποῖον ἐκκρίνει τὴν σχετικὴν "ἐξουθενωτικὴν" ὁρμόνην καὶ μετὰ ἀκολουθεῖ ἡ ἐπίθεσις. 

Διὰ τοῦ E-mail καὶ τοῦ Facebook μπορεῖ κανεὶς νὰ ἔλθει σὲ ἐπαφὴ ταχύτατα μὲ κάθε ἄνθρωπο, μανιακὸ τῆς ἐπικοινωνίας, νὰ ἀποκτήσει φίλους τοῦ διαδικτύου, ἐρωτικοὺς "κομπάρσους", νὰ κάμει παραγγελίας, νὰ ἀντλήσει γνώσεις κλπ. 

Καὶ ὅμως, ἂς μὴ αὐταπατώμεθα. Τὸ πλῆθος αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὸ ἀναμενόμενο γράμμα ποὺ πρέπει νά ΄ρθει ἀζήτητα. Οὔτε τὸ ὄμορφο βιβλίο, ἰδίως τῆς τέχνης, ποὺ θέλει στοργὴ καὶ χάδι καὶ ὄχι στεγνὴ μουγγαμάρα τοῦ ἱστολογίου. Γι’ αὐτὸ ἡ προσοχὴ εἶναι τόσο πολύτιμη, ὅσο λίγα πράγματα στὴ ζωή μας. 

 ____________________________________ 

1- P. Bacher, Kaum etwas ist so kostbar wie Aufmerksamkeit, Die Welt am Sonntag 29. 7 (2007). Σ. Σκλήρη, π., Περὶ εὐαισθησίας Β΄, Ἐφημέριος 61 (2012) 4-5.

ΑΠΟΨΕ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΒΥΧ ΣΤΟ DE BIJLOKE PUUR MUZIEK ΤΗΣ ΓΑΝΔΗΣ

Πρωί πρωί πετάξαμε με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου για Βρυξέλλες κι από εκεί με τρένο για Γάνδη, όπου απόψε στις 8 (ώρα Βελγίου) θα πραγματοποιήσουμε μια συναυλία στο πλαίσιο του περίφημου φεστιβάλ De Bijloke puur muziek.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι ενδεικτικές της σημερινής μας διαδρομής.

Στον σταθμό των τρένων στη Γάνδη βρέθηκε μπροστά μας - κυριολεκτικά! - ένας Έλληνας. Ο Σωτήρης άκουσε τη μητρική του γλώσσα, ενθουσιάστηκε και μας πλησίασε φιλικά. Γεννημένος στο Βέλγιο από Έλληνες μετανάστες και παντρεμένος με Ελληνίδα, δεν ξέχασε τις ρίζες του. Μιλάει ελληνικά και - το κυριώτερο! - μαθαίνουν και τα μικρά παιδάκια του τα ελληνικά. Έξι και τριών χρονών παίδες ...τριγλωσσίτες! Ελληνικά, Γαλλικά και Φλαμανδικά. Σαν παιχνίδι!

Ο σταθμός των τρένων στη Γάνδη ιδιαίτερος και αρχιτεκτονικά - φέρνει κάτι από ανατολή - και διακοσμητικά.

Η Γάνδη φιλική και ανθρώπινη. Έχουμε άλλωστε ξανάρθει επανειλημμένως. 

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ

Με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου από αύριο στο Βέλγιο και το Άαχεν της Γερμανίας για συναυλίες και λατρευτικές εκδηλώσεις.

Αύριο το βράδυ μια μεγάλη συναυλία στη Γάνδη, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ De Bijloke puur muziek. Ύμνοι από την περίοδο του Πεντηκοσταρίου στο πρώτο μέρος και συνθέσεις του μεγάλου βυζαντινού μαϊστορα Ιωάννη Κουκουζέλη καθώς και μέλη της αγιορειτικής παράδοσης στο δεύτερο.

Την Παρασκευή στον Ελληνορθόδοξο Ναό του Άαχεν και το Σάββατο στο Αββαείο Notre - Dame de Saint-Remy στο Rochefort του Βελγίου.

Την Κυριακή του Θωμά το πρωί Αρχιερατική Θ. Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό των Ταξιαρχών στις Βρυξέλλες, προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονα. Η Θ. Λειτουργία θα μεταδοθεί από την Βελγική Τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση με τον Ορθόδοξο ναό.

Άρα, αγαπητοί συνοδίτες, η Ιδιωτική Οδός θα εκπέμψει για τις επόμενες μέρες της Διακαινησίμου εβδομάδος από το Βέλγιο. 

"ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ" ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Το κείμενό μας Οι Άγγελοι στις συνεικόνες του Ελύτη γράφτηκε για ένα περιοδικό που δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Έτσι, αυτονοήτως βρήκε τη θέση του στην Ιδιωτική Οδό. Και αν κρίνουμε από το γεγονός ότι παραμένει για μήνες στις δημοφιλείς αναρτήσεις, συμπεραίνουμε ότι έχει κάποια απήχηση.

Ήταν αναπάντεχη έκπληξη για μας η αναδημοσίευσή του - προφανώς από την Ιδιωτική Οδό - στο Δελτίον Διοικήσεως Επιχειρήσεων (τεύχος 391, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2011, σ. 118-119). Το εν λόγω επιχειρηματικό περιοδικό περιλαμβάνει και μια θεματική ενότητα με τίτλο η κίνησις (Αθηναϊκή Κοσμική Επιθεώρησις), με την ένδειξη: "Σύγχρονα πολιτισμικά ενδιαφέροντα για τους μάνατζερ". Πρώτο θέμα το άρθρο μας και ακολουθούν πολιτισμικά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ομογένεια της Πόλης.

Αν Οι Άγγελοι στις συνεικόνες του Ελύτη είναι ένα θέμα που προτείνεται στους μάνατζερ (!) είμαστε ευτυχείς. Πάντως δεν ήταν στις προθέσεις μας...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΦΩΤΟΧΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Μια φωτογραφική φωτοχυσία είναι οι πασχαλινές αναρτήσεις του παμφίλτατου ποιητού π. Παναγιώτη Καποδίστρια στο νυχθημερόν και Στον ίσκιο του Ήσκιου.

Ο φακός, ήτοι η ιδιαίτερη ματιά του Ιωάννη - Πορφύριου Καποδίστρια αποτυπώνει με νεανικό πάθος την Πασχαλιά στο Μπανάτο της Ζακύνθου και αναδεικνύει την ομορφιά της στιγμής σε όλο της το μεγαλείο.

Ζηλευτή διαδικτυακή εργασία που νομίζω πως σε τέτοιο εύρος για μια ενορία - και δη χωρίου - δεν έχει κάτι ανάλογο. 

Μια Πασχαλιά στο Μπανάτο φωτογραφική - ποιητική!

Χριστός Ανέστη, φίλοι της Ζακύνθου.

Συνεχίστε απτόητοι!

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Επιτάφιος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Thebarton στη μακρινή Νότιο Αυστραλία, αγαπητοί συνοδίτες.

Οι Πανέλληνες γιορτάζουν το Πάσχα "έως εσχάτου της γης"!

Έτσι, χιλιάδες ομογενείς προσκύνησαν με έκδηλη συγκίνηση τον Επιτάφιο του Κυρίου στην Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου κατά την οποία προεξήρχε ο Επίσκοπος Δορυλαίου Νίκανδρος, Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού. 

Την περιφορά του Επιταφίου ακολούθησε πλήθος πιστών. Οι έλληνες ομογενείς στην Αυστραλία έδωσαν για άλλη μια φορά δυναμική μαρτυρία της Ορθοδοξίας. 

Και του χρόνου πατριώτες.

Χριστός Ανέστη!

ΠΑΣΧΑ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ!

Σημειώνει, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός στο Πασχαλινό Μήνυμά του:

Η βιβλική λέξη Πάσχα, που όπως γνωρίζομε σημαίνει πέρασμα (από μια κατάσταση σε μια άλλη), δεν θα μπορούσε να εκφράσει το μυστήριο της σωτηρίας ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, αν δεν εταύτιζε ο Πασχάλιος Κανόνας της Υμνολογίας μας τον ίδιον τον θυσιασθέντα Θεάνθρωπον Χριστόν με την λέξη Πάσχα!

Με άλλα λόγια, δεν είναι χρόνος μήτε τρόπος Εορτής. Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Θεός, ο θανών και αναστάς υπέρ πάντων ανθρώπων, ονομάζεται Πάσχα: “Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής”!

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος διά τον οποίον ο Απ. Παύλος επισημαίνει προς όλους τους πιστούς την άμεση σχέση που έχει το βάπτισμά μας με τον θάνατον και την Ανάσταση του Χριστού (Ρωμ. 6,4).

Όταν όμως ο Απ. Παύλος μας καλεί να “περιπατήσωμεν εν καινότητι ζωής”, δεν υποδεικνύει απλώς μια ευλαβέστερη ζωή μετά το βάπτισμα. Η διά του βαπτίσματος καινή ζωή, που οπωσδήποτε προϋποθέτει τον θάνατον της προηγουμένης ζωής εν φιλαυτία, είναι εξ ολοκλήρου “ζωή εν Χριστώ”. Γι' αυτό και μας χαρίζεται, “διά της δόξης του Πατρός”, οπότε και μετέχομε της Αναστάσεως του Χριστού, γενόμενοι “συγκληρονόμοι” της βασιλείας Του. 

Ανάσταση: ένα παραμύθι για μεγάλους (;)

Kirkeby Ανάσταση 1997

Του Κώστα Νούση

Διαλεγόμενος με τους γυμνασιόπαιδες – και δι’ αυτών με  τα οικογενειακά τους περιβάλλοντα ως κατ’ εικόνα εκείνων παράγωγα - για το θέμα της Ανάστασης, δεν αποφεύγεις πολλές φορές τη θλιβερά τραγική διαπίστωση πως αυτή δε συνιστά πλέον για τον σύγχρονο άνθρωπο γεγονός πίστης, αλλά μάλλον μύθο (εθνικής προέλευσης και παραδοσιακής κατανάλωσης κυρίως) στην καλύτερη των περιπτώσεων, να μην πω παραμυθάκι που κυκλοφορεί με μια διάθεση θυμηδίας και με κάποια ειρωνικής απόχρωσης ευτραπελία. Όταν, μάλιστα, πληροφορείσαι πως τέτοια και τόση αγνωστικιστική ρευστότητα κυκλοφορεί στις ψυχές ουκ ολίγων παλαιότερων Νεοελλήνων, ανθρώπων πιο «φυσικών» και όμορων εξ επόψεως χρονικής και ψυχοσυνθετικής στις ελληνοχριστιανικές μας ρίζες – διότι, όπως και να το κάνουμε, οι νεότερες γενιές αποτελούν φωτοκόπιες της παγκοσμιοποίησης και προκάτ του εξαμερικανισμένου και γενικότερα του δυτικού τρόπου ζωής – τότε στ’ αλήθεια καταθλίβεσαι. Και αναπόφευκτα σου ’ρχεται στον νου το προφητικό παράπονο του Κυρίου: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης» (Λουκ. 18:8);

Το ρητορικό ερώτημα του Χριστού φαίνεται να βιάζεται να επαληθευθεί σήμερα, διότι αν ένας κατά παράδοση ορθόδοξος λαός έχει τόσο απομακρυνθεί από την πίστη του – αγνοώντας την ουσία της, τουτέστιν την ανάσταση - εύκολα κανείς φαντάζεται το χάλι που επικρατεί στις εκκοσμικευμένες «χριστιανικές» κοινωνίες της Εσπερίας. Δεν είναι τυχαία εξάλλου η ευρύτατη απήχηση σε αυτές μιας πληθώρας ανατολικών φιλοσοφιών, παραθρησκευτικών μυστικισμών και  χιλιαστικών αιρέσεων, τα οποία υπόσχονται τα δύο βασικά υποκατάστατα της ανάστασης: την ατομική σωτηρία και τον εγωτικό φωτισμό τα πρώτα και μια θριαμβολογική υλιστικής διάστασης εσχατολογική ενθαδική αποκατάσταση οι τελευταίες.

Η μόδα του αποχριστιανισμού μας – έχοντας κατά νου  πάντοτε την αυθεντική μορφή πνευματικότητας, αυτήν της Ορθοδοξίας – ανερυθρίαστα προβάλλεται πλέον μέσα και από την τηλεόραση, διαπερνώντας ύπουλα τον τρυφερό και απροστάτευτο ψυχισμό της νέας γενιάς. Να θυμηθώ εδώ ένα γνωστό σήριαλ του Mega που δομείται πάνω στη βουδιστική φιλοσοφία του κάρμα; Ή μήπως να προσπαθήσω να χωνέψω το βασικό δόλωμα της προσηλυτιστικής εκστρατείας των μαρτύρων του Ιεχωβά, που επαγγέλλονται σε βαπτισμένους Ορθοδόξους (;) την ανάσταση των νεκρών, οπότε θα ξαναδούν τους κεκοιμημένους οικείους τους; Το αβίαστα εξερχόμενο συμπέρασμα – πέρα από το ότι η θεσμική Εκκλησία δεν κάνει καλά τη δουλειά της – είναι πως χάθηκε η πίστη στον νοηματικό πυρήνα, στην καρδιά του χριστιανισμού: την Ανάσταση.

Ο Παύλος το λέει ξεκάθαρα: «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. 15:14). Γιατί, όμως, τόσο έντονη η επισήμανσή του εδώ; Απλούστατα, διότι χωρίς την Ανάσταση του Κυρίου, που συνεπάγεται την εκ νεκρών ανάσταση όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων (Ιω. 5:28-29), δεν έχει κανένα νόημα η νέα αυτή θρησκεία του Ναζωραίου, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να καταχωρηθεί ως μια ακόμα ιουδαϊκή αίρεση επινοημένη από μερικούς επικίνδυνους ή ευφάνταστους ψυχωτικούς και απευθυνόμενη σε γραφικούς, ρομαντικούς και ονειροπόλους. Φυσικά, η οικουμενική διασπορά της νέας θρησκείας με το κήρυγμα του Σταυρού και της μη αντίστασης στο κακό πιστοποιεί, κατά την εύστοχη παρατήρηση του Χρυσοστόμου, αυτήν ακριβώς την παρουσία και τη δύναμη του Αναστάντος. Τι σημαίνει, όμως, για μας προπαντός, η Ανάσταση του Χριστού; Δε θα επεκταθούμε, βέβαια, εδώ πέρα από μια απλή σκιαγράφηση της πολύπτυχης αξιακής σημαντικής της για τον άνθρωπο. Eνδεικτικά και επιγραμματικά: ο θάνατος, ο αμείλικτος αυτός εχθρός μας, που ευτελίζει κάθε ιδανικό και ομορφιά και αποδομεί κάθε μορφή ηθικής, δεν υφίσταται κατ’ ουσίαν πλέον. Η ματαιότητα της ζωής, η αμηχανία και η αδυναμία μπροστά στον πόνο και την ερμηνεία του, βρίσκουν επιτέλους διέξοδο νοηματοδοσίας. Η αποκατάσταση της φθοράς και η ανάπλαση του σώματος είναι η αρχή μιας νέας και αιώνιας μορφής ζωής - είναι σε συμπαντικό επίπεδο. Η ανάσταση του ανθρώπου (Χριστού), καθ’ έλξιν της πτώσης στην αμαρτία του πρώτου Αδάμ και των κοσμογονικών παρεπομένων της, συνεπάγεται και την ανακαίνιση του σύμπαντος (Ρωμ. 8:20-21). Κινούμαστε ήδη στον χώρο μιας εν Χριστώ καινής ανθρωπολογίας και κοσμολογίας. Αυτό, όμως, που θα ήθελα να τονίσω περισσότερο αμέσως παρακάτω είναι κάποιοι μύθοι που κυκλοφορούν αναφορικά με την ανάσταση και που συνέβαλαν στην «απομύθευσή» της στις συνειδήσεις των χριστιανών.

Όταν μιλάμε για ανάσταση, εξάπαντος αναφερόμαστε σε αυτήν του σώματος. Η ψυχή του ανθρώπου, αυτό το μυστηριώδες αόρατο στις επιστημονικές μετρήσεις πνευματικό στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας, παραμένει αθάνατη (όχι φύσει αλλά με τη θεία θέληση και ενέργεια) και λειτουργεί τρόπον τινα ως καλούπι για την εξανάσταση του ίδιου συγκεκριμένου ανθρώπου (κατά την άριστη παρατήρηση του αγίου Γρηγορίου Νύσσης) ακυρώνοντας την ιδέα μιας ριζικής επαναφοράς του στο είναι από τον χώρο της ανυπαρξίας, στον οποίο περιέρχεται υποθετικά κάποιος μετά το θάνατο, όπως πρεσβεύουν και σήμερα αιρέσεις θνητοψυχιτικού τύπου (π.χ. οι μάρτυρες του Ιεχωβά), κάτι που εγείρει και εύλογες ενστάσεις αν πρόκειται όντως για την ανάσταση του ίδιου ακριβώς ανθρώπου. Ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτη επίσης διαπίστωση είναι η θεία επανακατάφαση της ύλης, της σάρκας. Ανίσταται ο άνθρωπος όπως είναι, όπως τον έπλασε εξαρχής ο Θεός, ως σωματοψυχή (φράση του κορυφαίου σύγχρονου δογματολόγου π. Νικολάου Λουδοβίκου) και όχι μια μονοφυσιτίζουσας υποτροπής σπιριτουαλιστική έκδοση της ανθρώπινης φύσης εν είδει αερικού και φαντάσματος (Λουκ. 24:39-40). Αποδεικνύει και πάλι ο Θεός πως δε λάθεψε στην πρώτη δημιουργία του, εφόσον στην ανάσταση (:αναδημιουργία) διατηρεί τα ίδια στοιχεία, τα οποία όμως μεταμορφώνει. Είναι σημαντικό εδώ να παρατηρήσουμε την απορρέουσα ισχυρή εν(από)δειξη της δυνατότητας της ύλης να μετάσχει στη ζωή του Πνεύματος, του Θεού. Κανένας μανιχαϊσμός ή γνωστικισμός (συνήθεις αιρετικές τάσεις των σημερινών χριστιανών), καμιά υποτίμηση της ύλης δε χωράει εδώ. Η προσπάθεια των σύγχρονων διαλογιστών εξ Ανατολής να περικλείσουν τον άνθρωπο στον χώρο του νου και να τον απογυμνώσουν από την υπόλοιπη πραγματικότητά του, πέφτει στο κενό. Η Ανάσταση, τα προεόρτια και οι απαρχές της προσδοκώμενης Βασιλείας του Θεού, είναι βεβαίως κατά κύριο λόγο μια εσωτερική, «μυστική» κατάσταση της ψυχής (Λουκ. 17:21). Παράδεισος εξάλλου είναι ο ίδιος ο Χριστός. Γι’ αυτό και ψάλλουμε για την Παναγία το «μυστικός ει, Θεοτόκε, παράδεισος». Όμως αυτή η παραδείσια κατάσταση τελείται εν τόπω, χρόνω και σώματι.

Ο αναστημένος Χριστός ηγέρθη εν πρώτοις στον γνωστό μας κόσμο της φθοράς. Δεν αναλήφθηκε άμεσα. Δεν επίσπευσε την εσχατολογική του έλευση και Βασιλεία. Δεν υποσχέθηκε ταχεία ενδοϊστορική αποκατάσταση των αδικιών, καθαίρεση του κακού και παγκόσμια επικυριαρχία, ούτε δόξα (κενή), τιμές (κούφες), σαρκικές απολαύσεις και ιμπεριαλιστικά οράματα. Δεν έταξε υλιστικές ψευτοχαρές εκ φύσεως μάταιες, θνησιγενείς και ανίκανες να συντηρήσουν την ευτυχία μας στην απερινόητη διαδρομή μιας αιωνιότητας. Τόνιζε, αντιθέτως, πως η ατέρμονη Βασιλεία του είναι κατ’ ουσίαν ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι (Ρωμ. 14:17). Αυτή ταυτόχρονα είναι και η οντολογική πρόκληση της Ανάστασής του στον θνητό και ασθενή (: αμαρτωλό) άνθρωπο και η πρόσκλησή της στη μετοχή της θείας Τριαδικής ζωής. Για τον λόγο, άλλωστε, αυτόν σαρκώθηκε ο Κύριος, για να ενώσει το σύνολο του κτιστού με τον άκτιστο εαυτό του και έτσι να το διατηρήσει ακέραιο - σώο (: σώσει στην εκκλησιαστική γλώσσα) για πάντα. Δεν υπήρχε άλλη οδός, μάλλον δεν υπήρχε πιο φιλάνθρωπα τιμητικός, σοφός και τέλειος τρόπος.

Δεν είναι, επομένως, η Α(α)νάσταση ένας ακόμα προνεωτερικός θρησκευτικός μύθος, αλλά η διαχρονική της επικαιρικότητα συνιστά και τη θεραπεία της μετανεωτερικής αγωνίας και την απάντηση της διιστορικής απορίας. Η ανάσταση  (πρέπει να) βιώνεται από τη ζωή αυτή – η αίσθησή της με τη Χάρη του Πνεύματος είναι μια πραγματικότητα, για τους αγίους ειδικότερα, όπως διαφαίνεται για παράδειγμα στη λαχτάρα του Παύλου να πεθάνει και να βρεθεί με τον Χριστό (Φιλ. 1:23)· εκπληκτικές σχετικές αναλύσεις βρίσκουμε επίσης στον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο – και βεβαιώνεται εμπειρικά μέσα από την αφθαρσία, τη θαυματουργία και την ευωδία των ιερών λειψάνων.   

Η Ανάσταση του Χριστού κατοχύρωσε (στα μάτια μας) την αλήθεια της Θεότητάς του. Φανέρωσε μια καινή (Αποκ. 21:5), την τελική και τέλεια μορφή ύπαρξης – αν και αρχικώς υφιστάμενη στο προαιώνιο σχέδιό του – τον θεανθρώπινο τρόπο του υπάρχειν. Δεν έχει να περιμένει η ανθρωπότητα κάτι περισσότερο από αυτό, διότι απλούστατα δεν υφίσταται ούτε ως πραγματικότητα, αλλά ούτε και ως δυνατότητα. Ίσως μερικοί ονειρεύονται το ελιξήριο της εδώ ζωής, για να διαιωνίσουν τη μίζερη πολιτεία τους και τα ακόρεστα πάθη τους. Ο Θεός, όμως, προτείνει την κτήση της όντως ζωής – της προσωπικής του, η οποία με τον εν Χριστώ πνευματικό αγώνα χορηγείται και σε μας ως ίδιον κτήμα και κατηγόρημα του είναι - και της δικής του ευτυχίας που υπερβαίνει τα διανοητικά, συναισθηματικά, ενσυναισθητικά, επιθυμητικά και όποια άλλα αντιληπτικά μας όρια, εν ολίγοις πέραν πάσης προσδοκίας. Η αντιπρόταση του Θεού είναι ξεκάθαρη και γεμάτη φως (Ιω. 11:25-26). Αυτό, όμως, που σε καμιά περίπτωση δε θέλει ο Θεός είναι η νόθευση της ελευθερίας μας. Μιλάμε, επομένως, μόνο για ανάσταση φύσεως, αλλά όχι και προαιρέσεως. Η επιλογή από κει και πέρα του ποιοτικού τρόπου της αιωνιότητας του καθενός επαφίεται αποκλειστικά στην προσωπική του επιλογή (Ιω. 5:29, Ματθ. 25:46). Πρόκειται για το «σκάνδαλο» της ατελεύτητης κόλασης.

Η Ανάσταση είναι εγγυητικό γεγονός – πιστοποίηση της κοινής ανάστασης του ανθρώπινου γένους (Κολ. 1:18). Τον αναστημένο Χριστό τον είδαν, του μίλησαν, τον ψηλάφησαν. Δεν μπορεί όσοι τον έβλεπαν σαράντα μέρες - και αμέσως μετά να αναλαμβάνεται στους ουρανούς - να είχαν πάθει ομαδική παράκρουση. Αυτά τα φαινόμενα εξάλλου είναι πολύ περιορισμένα χωροχρονικά και εύκολα αναγνωρίσιμα. Τον Χριστό, όμως, συνεχίζουν να τον βλέπουν αγιασμένοι άνθρωποι και να επικοινωνούν μαζί του, όπως καταγράφει πλειστάκις η εκκλησιαστική ιστορία. Άλλωστε, η Ευχαριστία, το κεντρικό εκκλησιαστικό μυστήριο, είναι αυτό το ίδιο το αναστημένο σώμα του Κυρίου υπό τα «αντίτυπα» του άρτου και του οίνου. Είναι η διαχρονική μαρτυρία της Εκκλησίας για τον ζώντα Κύριο, την ένσαρκη παρουσία του σε αυτήν. Όλοι καλούνται να τον δουν (sic), να συναναστηθούν με τον Κύριο ήδη από αυτήν τη ζωή. Αυτή είναι η πραγματικότητα, η οντολογία της ζωής στην Εκκλησία, ασχέτως αν στην εκκοσμικευμένη μεταχριστιανική μας εποχή φαντάζει μυθολογία.

Ορθότατα παρατηρεί ο Παύλος την κενότητα μιας πίστης χωρίς ανάσταση. Ο Χριστός, εάν δεν εγείρετο, θα ήταν ένας καλός, ίσως ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά όχι ο Θεός και σωτήρας μας. Οι καλές προθέσεις και οι υψηλές διδασκαλίες εξάπαντος δεν επαρκούν για τη λύση της πανανθρώπινης τραγωδίας, του θανάτου. Η ματαιότητα που θα κάλυπτε τη ζωή του κόσμου θα ήταν άκρως κατανοητή και η δίκαιη οργή των όντων για την κρατούσα τυχαιότητα απόλυτα δικαιολογημένη. Αποδείχθηκε, όμως, εμπράγματα – τουλάχιστον για όσους πιστεύουν – πως ο κεντρικός συμπαντικός νόμος δεν είναι η ορώμενη φυσιοκρατική αναγκαιότητα, αλλά το αγαπητικό θέλημα του προσωπικού Θεού. Χωρίς την ανάσταση η επιτέλεση του αγαθού θα εξέπιπτε σε μια ναρκισσιστική αυτοϊκανοποίηση μιας τραγικά ψευδαισθητικής αυτοθέωσης ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια άγονη εμμονή ουμανιστικής φυσιολογίας. Όλα αυτά, όμως, δεν έχουν πια σημασία· ήρθε ο Θεός και αποκάλυψε ποιο ήταν (είναι) το οντολογικό του σχέδιο για τον άνθρωπο: η αγάπη, η ακηλίδωτη και αέναη ευφροσύνη, η αθανασία και η κατά θείο νομοτελειακό τρόπο σύνδεση της (εν Χριστώ) ανάστασης του ανθρώπου με τη θέωσή του, όπερ και το «τετέλεσται» του καθ’ ομοίωσιν.

Τελικά, είναι δυνατό να πραγματωθεί η ανάσταση και με ποιο τρόπο; Το αδύνατο για μας είναι φυσικότατο και υπεραπλούστατο για την άπειρη και ασύλληπτη παντοδυναμία του Θεού (Λουκ. 1:37, 18:27). Το σώμα του ανθρώπου σπέρνεται στο χώμα (η ομορφιά αυτής της συμβολικής πράξης της Εκκλησίας θα καταστρεφόταν με την καύση των νεκρών), όπως τα μικροσκοπικά σπέρματα των φυτών και των δέντρων που εφεξής γιγαντώνονται. Και θα εξέλθει μια μέρα από κει μέσα ένδοξο, άφθαρτο, μεταμορφωμένο. Θα αναστηθώ εγώ ο ίδιος που πέθανα, όπως ήμουν – αλλά και όχι ακριβώς, διότι θα έχω αποβάλει τα στοιχεία της φθοράς, της ατέλειας, του θανάτου. Θα ανασυρθούν από τη λήθη της ανθρώπινης ιστορικής κακεντρέχειας τα εκατομμύρια των εκτρωθέντων εμβρύων και όσοι δεν πρόλαβαν για ποικίλους λόγους να δουν ποτέ το φως του ήλιου· θα αναπλασθούν πλήρεις άνθρωποι τα αναρίθμητα στίφη των «ελλειμματικών»  αδικημένων είτε από φυσικούς είτε από ηθικούς λόγους. Εκείνη τη μέρα θα συνειδητοποιήσουν άπαντες πως το αίτιο του παγκόσμιου «κακού» δεν ήταν τελικά ο Θεός αλλά οι αστοχίες (: αμαρτίες) της ανθρωπότητας.

 Ίσως η εικόνα του σπόρου που χρησιμοποίησε η Εκκλησία και η Βίβλος στις αγροτικές τότε κοινωνίες να μην ηχεί ευχάριστα και πειστικά σήμερα. Προφανώς μια αναφορά στη δύναμη ενός Θεού, ο οποίος έκτισε δισεκατομμύρια γαλαξίες ως προαπαιτούμενη για την απιστία μας ενδεικτική προκαταβολή της ικανότητάς του να αναστήσει τα τρισεκατομμύρια των πεθαμένων και να ανακαινίσει το σύμπαν (ή τα σύμπαντα), θα είναι πιο συμβατή στις παραστάσεις του μετανεωτερικού κοσμοειδώλου. Η πιο σίγουρη οδός, όμως, παραμένει πάντοτε αυτή που προτείνει η Εκκλησία, μάλλον ο ίδιος ο Κύριος: «έρχου και ίδε» (Ιω. 1:47).

Κώστας Νούσης

Μ. Σάββατο

14/4/2012

Λάρισα 

ΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

 

Τα Αναστάσιμα Ευλογητάρια (ήχος πλ. α' Κε) του Πέτρου Πελοποννησίου όπως τα έψαλε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος στο πρόγραμμα ηχογραφήσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή.

Περιλαμβάνονται στην 2η Ανθολογία της εκδοτικής σειράς Μνημεία Εκκλησιαστικής Μουσικής (Κέντρο Ερευνών και Εκδόσεων, Αθήνα 2000).

Τα Ευλογητάρια αυτά ψάλλονται (όπως και η πρώτη σειρά των Ευλογηταρίων του Πέτρου) κατά την Ακολουθία του Επιταφίου (Όρθρος Μ. Σαββάτου), αλλά και στον Όρθρο των Κυριακών του ενιαυτού.

Ο Μ. Χατζηγιακουμής θεωρεί το μέλος "αριστουργηματικό" και σημειώνει τα χαρακτηριστικά του: "Αργό ειρμολογικό, εύρυθμο και ηδύ, στο εξαγγελτικό ήθος του αρχαίου πλαγίου πρώτου τετραφώνου ήχου, αποτελεί λαμπρή μελική επένδυση σε κείμενα, στα οποία κυριαρχούν ρεαλιστικοί ποιητικοί τόνοι και το μεγάλο μήνυμα της Αναστάσεως".

Η ερμηνεία του Πατρών Νικοδήμου είναι εδώ ανάλογη του Αναστασίμου μηνύματος. Πανηγυρική, μεγαλοπρεπής, στιβαρή. Μια ερμηνεία που δίνει τα κλειδιά για την κατά το δυνατόν εξήγηση του παραδόξου: πώς ο θάνατος πατείται θανάτω!

Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν!

Δείτε, επίσης, στην Ιδιωτική Οδό:

Ο Μητροπολίτης Νικόδημος Βαλληνδράς στις ηχογραφήσεις του Μανόλη Χατζηγιακουμή.

ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ (Ξένος ήμην...)

Αποκαθήλωση El Greco

«Κατά το δειλινό, ένας άνθρωπος πλούσιος από την Αριμαθαία, που τον έλεγαν Ιωσήφ και ήταν κι αυτός μαθητής του Ιησού, ήρθε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του. Τότε ο Πιλάτος διέταξε να του το δώσουν.» (Ματθ. 27, 57-58) 

Στην ακολουθία του Μ. Σαββάτου ο Υμνογράφος ονομάζει ξ έ ν ο ν τον Ιησούν και επαναλαμβάνει επτά φορές τον παρακλητικό στίχο: 

«Δoς μοι τούτον τον ξένον...». 

Πρόσκληση προς όλους μας για επικαιροποίηση του αιτήματος του Ιωσήφ! Είπεν ο Κύριος: «ξένος ήμουν και δεν με βάλατε στο σπίτι σας...», ταυτίζοντας τον εαυτό του με τον ελάχιστον αδελφό Του. Τον οποίον αναδεικνύει σε κριτήριο κρίσης και κατάκρισης ενώπιον του «φοβερού βήματός» Του. 

Η διαχείριση και αυτής της μεγάλης κρίσης της χώρας μας οφείλει να είναι υπόθεση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Φρονούμε δε πως εκείνο που προέχει δεν είναι απλά το τί, αλλά το πώς θα γίνει ό,τι πρόκειται να γίνει. 

Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός

"ΕΞΕΔΥΣΑΝ ΜΕ..." ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΚΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΦΙΡΦΙΡΗ

Το περίφημο Δοξαστικό της Ακολουθίας των Παθών "Εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου..." σε ήχο πλ. β' από τον αείμνηστο αγιορείτη πρωτοψάλτη διακο Διονύση Φιρφιρή.

Η ηχογράφηση περιέχεται στο 6ο από τα έξι cd (παλαιότερα κασέτες) με μέλη που έψαλε ο μακαριστός διακο Διονύσης και εκδόθηκαν από την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία.

Το μέλος είναι του Πέτρου Φιλανθίδη, αγαπημένου μελοποιού των αγιορειτών κατά τον 20ο αιώνα. Η σύνθεση είναι αρκετά διαφορετική από την κλασική, αλλά και από την γνωστή εξεζητημένη νεωτερική, αυτή που περιστρέφεται σε υψηλές φωνητικές περιοχές.

Εδώ η ένταση ρέει. Το μέλος δεν προσφέρεται για ακροβατισμούς, αλλά δεν στερείται καθόλου πάθους!

Η φράση "στέφανον εξ ακανθών και επί την δεξιάν μου χείρα έδωκαν κάλαμον" ξαφνιάζει για την πρωτοτυπία και την αποτύπωση της χαρμολύπης. 

Καλή Ανάσταση! Με τον μελωδό της χαρμολύπης διακο Διονύση. Αιωνία του η μνήμη!

"ΑΓΓΕΛΕ ΜΑΣ ΑΛΛΟΔΑΠΕ..."

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

___________________________

περιοδικό  Νέα Ευθύνη 9 (2012), σσ. 36-37.

Της δικής μου προσφυγιάς

 Όϊ, μαρός μαρός...

Μέρα ζεστή, σχεδόν καλοκαίρι, 24 Σεπτεμβρίου του 2008. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα για πάντα, στην οδό Χρυσαλλίδος, μέσα σε μια μυστήρια παγωνιά, μέρα ζεστή, σχεδόν καλοκαίρι, σε μια παγωνιά ειδικά για μένα. Πέρασα την έξοδο σέρνοντας τις ρίζες μου. Βίωσα το κρακ-κρακ τους, καθώς τις τραβήξαν βίαια απ'το χώμα, και πονούσαν πολύ· πάρα πολύ! Πιο πολύ απ' ο,τιδήποτε άλλο στην απέλασή μου από το σπιτικό μου. Να σου πω εγώ, τι σημαίνει ξερριζωμός εν Αθήναις... Στη ζωή του παλιού μου καθηγητή στη Νομική, Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη είχε υπάρξει ένα περιστατικό, το οποίο από τα νιάτα μου το θεωρούσα ύψιστη ευλογία. Όταν η δικτατορία τον έδιωξε από τη Σχολή, ο Μαγκάκης μπόρεσε να κάνει το τελευταίο του μάθημα και έτσι, ως δάσκαλος, αποχαιρέτισε τους φοιτητές του - το σπιτικό του. Είναι ακριβώς αυτό που στερήθηκα εγώ. Κρακ κρακ οι ρίζες... Την απόφαση της απέλασης την εξύφαναν ιεροκρυφίως επί τρίμηνο σχεδόν και, μόλις ήρθε η ώρα της κοινοποίησής της, κανόνισαν να σταλεί η απόφαση με φαξ - για να τραβήξει τις ρίζες με μιας! Οι ιεροκρύφιοι υπολόγιζαν ότι δεν θα κλαυθμήριζα στις ποδιές τους και ότι, άρα, η έξοδός μου ήταν μονόδρομος. Υπολόγιζαν σωστά. Μάζεψα αυθωρεί τα μπογαλάκια μου από το γραφείο και άφησα μόνο το απόσπασμα από τη Σοφία Σειράχ, που είχα αναρτήσει λίγο καιρό πριν: "Ποτέ να μην έχεις για κάτι να ντραπείς... Σε άνθρωπο ανόητο μην υποταχτείς και το δυνάστη μην τον λογαριάσεις... Να μη λιχνίζεις σ’ όποιον λάχει άνεμο, μην παίρνεις όποιο να ’ναι μονοπάτι". Το μονοπάτι μου δεν ήταν όποιο να 'ναι, και είχε πολύ κρύο... 

Νιέ μαρός μινιά!

Είναι παγίδα η παγωνιά! Με στιβαρή λογική σε προκαλεί να απελπιστείς, σε προκαλεί να ξημεροβραδυάζεσαι με οργή, σε προκαλεί με τις εικόνες που έχασες με μιας, σε προκαλεί να αφήσεις την ψυχή σου δαγκωμένη στη μιζέρια. Η παγωνιά σε μαρμαρώνει στην κατάψυξη του δίκιου σου. Σου ψιθυρίζει να πεις: "Ιεροκρύφιοι, σας εγκαλώ ενώπιον του κριτή. Δεν θα σας συγχωρέσω ποτέ, μέχρι να μου φέρετε πίσω ένα μόνο· αυτό που δεν στερήθηκε ο Μαγκάκης"! Θέλει καλπασμό γερό, για να μη σε ξεράνει η παγωνιά! Θέλει κάτι σαν Αβραάμ, κάτι σαν Λωτ, σε μετανάστευση χωρίς επαναπατρισμό, με έναν ξερριζωμό που δεν ξεγίνεται και δεν παύει στιγμή να πονάει, αλλά που παρ' όλ' αυτά κυοφορεί νεόφαντες και εκπλήσσουσες χαρές. Άντρες φοιτητές άναψαν φωτιές στα ξέφωτα και στα περάσματα, στον ανοιχτό αέρα. Κι ο άνεμος που κατεβάζει στο Ζεφύρι η Πάρνηθα είναι ζεστασιά. Και η Σάρρα εκεί, μαζί στον καλπασμό για να μην σε νυστάξει η παγωνιά. Δεν μαγειρεύω την ανάγκη σε φιλότιμο! Όλ' αυτά είναι αληθινά η αποκάλυψη ευτυχίας ανείπωτης, στα νέα τοπία του ταξιδιού μέσα σου κι έξω σου, στο φτάσιμο εκεί που πριν δεν φαινόταν.

Μάγιεβο κανιά!

Απ' τους αναβολείς ανεμίζουν γυμνές οι ρίζες, χτυπούν στα πλευρά του αλόγου, και τ' άλογο τραβά. Μη σταματάς - θα μαρμαρώσουμε στο δίκιο μας! Κρυφοκυττάς στα πίσω και βλέπεις δρόμο πολύν, ακόμα πριν κι από την οδό Χρυσσαλίδος. Το 1989 πέρασε ο Αρέθας απ' τα αντίσκηνά μας στην Υεμένη για δευτερόλεπτα. Ίσα που κοντοστάθηκε στην είσοδο, κι έφυγε. Ίσα που μας είπε "σηκωθείτε και τραβάτε". Για τον αστραπιαίο Αρέθα τίποτα δεν ψελλίσαμε σε κανέναν, πάρεξ της υπόκρυφης αφιέρωσης στον "Θεό μου τον αλλοδαπό". Και τ' άλογο τράβηξε βορειότερα, πάντα με την αγωνία μην κουραστεί. Μακρύ ταξίδι κι ανομολόγητοι σταθμοί, και πάντα η παγωνιά να απειλεί... Άλλη φορά τα λέμε... 

Κι άλλο βορειότερα, δίχως χάρτη. Ο άγγελός μας ο αλλοδαπός ήρθε τραγουδώντας μας το τραγούδι μας: ένα τραγούδι που το πρωτοακούσαμε απ' αυτόν ως ξένοι, σε ξένη γλώσσα, σε ξένη χώρα. Μα ήταν το τραγούδι της δικής μας ζωής! Άραγε το τραγουδούσε κι ο Αλέξανδρος Νιέφσκι των πάγων;Το τραγουδούσαν οι κοζάκοι της ξένης χώρας; Στα τέλη Οκτώβρη του 2011 το τραγούδι ήρθε σαν κάλαντα που φανερώνουν αφανέρωτα, σαν πρόσωπο που ανατέλλει έξω από την πόρτα. Όχι ένα πρόσωπο που σου χτυπά την πόρτα, αλλά το πρόσωπο που συναντάς όταν χτυπήσεις τη δική σου πόρτα για να βγεις.

Όϊ, μαρός μαρός / Ω, παγωνιά, παγωνιά

Νιέ μαρός μινιά! / Μη με παγώσεις εμένα,

Μάγιεβο κανιά / μήτε τ' άλογό μου!

Είναι το τραγούδι των δρόμων που βρίσκονται μπροστά. Είναι προσευχή. Αχ, να μπορούσα να το πω στην ξένη μου τη γλώσσα, και να βεβαιώσω την αλήθεια του στον άγγελό μας! Να του πω για την ευλογία των γυμνών ριζών, που ανεμίζουν στους αναβολείς μας και χτυπούν τα πλευρά του αλόγου, κι αυτό τραβά! Προσώρας μιλά τα πλούσια άρρητά της η καρδιά, μιλούν τα μέλη, μιλά η ξαγρύπνια, μιλά το τραγούδι το σοφό. Κι αν η ψυχή σου, άγγελέ μας αλλοδαπέ, ρωτά σαν τον Οστάπ, "Πατέρα! Πού είσαι; Ακούς;", η απάντησή μας είναι με μια φωνή, ιλιγγιωδώς μονολεκτική, σαν του Ταράς:

"Ακώ!".   

___________________

 *  Π α π α θ α ν α σ ί ο υ,  Θ α ν ά σ η ς  Ν.  (1959). Γεννήθηκε στην Αθήνα. Διδάκτωρ Θεολογίας, πτυχ. Νομικής και Θεολογίας. Είναι καθηγητής στο Λύκειο Ζεφυρίου Δυτ. Αττικής και αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη. Έργα του: "Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται", "Ο Θεός μου ο αλλοδαπός", "Κανόνες και ελευθερία" κ.ά.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ: Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΥ

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Οφφικιάλου της Μ.τ.Χ.Ε.

Οι επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σελευκίδες και Πτολεμαίοι  ξέχασαν το πανανθρώπινο μήνυμα του για την ενότητα του ανθρώπινου γένους  και ξεκίνησαν ένα αμείλικτο αγώνα αναμετρήσεως μεταξύ τους για την διεκδίκηση της Παλαιστίνης. Οι Πτολεμαίοι κράτησαν την ελληνιστική οικουμενικότητα και πύργωσαν στην Αλεξάνδρεια τον Φάρο του πολιτισμού φωτίζοντας τους ορίζοντες της ανθρωπότητος. Οι Σελευκίδες ενστερνίστηκαν ένα δυναμικό πατριωτισμό και θέλησαν βίαια να τον επιβάλουν και στον εβραϊκό λαό επιδρώντας στην πολιτική και στα ήθη του.  Ο Αντίοχος Δ΄ ο λεγόμενος Επιφανής θέλησε να ξεριζώσει και την  θρησκεία από τους Εβραίους εφαρμόζοντας ως «τελική λύση» για την κατάργησή της και προκάλεσε γύρω στο 165 π.Χ., την  ανταρσία της οικογενείας των Ασσιδαίων. Αυτή  η  αντίσταση  εξελίχθηκε στην επική επανάσταση των Μακκαβαίων στα χρόνια του Ιούδα του Μακκαβαίου (140 π.Χ.) με στόχο  την υπεράσπιση της πατροπαράδοτης «ευσέβειας» έναντι του βίαια εισαγόμενου έξωθεν ελληνιστικού παγανισμού.

Τη στήριξη της ιουδαϊκής  ευσέβειας  κατ' εξοχή εγκολπώθηκε  το θρησκευτικό ρεύμα  των «διϊστάμενων» (εβρ. perûsim) με το κρατούν καθεστώς, που «αποτειχίστηκε» από τον λοιπό όχλο  για να διακρίνεται  η «ευσέβειά» του και εξ αυτού προέκυψε και η επώνυμη «ιδιότητα» του Φαρισαίου (perichayya) για τα μέλη της συντηρητικής αυτής αδελφότητος της εβραϊκής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Φαρισαίων ήταν η  προσκόλλησή τους σάν όστρακο στο βράχο του Νόμου και των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεών τους με μιά όμως παθιασμένη Νομικίστικη ακριβολατρεία που ανέπτυξε ένα ολόκληρο σύστημα «επηρμένου θρησκευτικού Ναρκισσισμού»! Το σύστημα αυτό θυσίαζε το «πνεύμα» του Μωσαϊκού Νόμου στο «γράμμα» του γιά να  συσπειρώσει γύρω του όλους εκείνους τους εγωτραφείς   που  διατυμπάνιζαν τις «αρετές» τους γιά να επιδεικνύουν την δήθεν «ευσέβειά» τους. Όμως αυτή η «ευσέβεια»  περιόριζε τον ορίζοντα της αγάπης του Θεού εις εαυτούς και εις τους πέριξ αυτών  γιατί ερμήνευε με σχολαστικότητα το θείο θέλημα., μέσα από τον όγκο 613 ταξινομημένων θετικών και αρνητικών εντολών περί των «καθαρμών», που διαμόρφωσαν μέχρι τον πρώτο  αιώνα  οι επτά τάξεις των Φαρισαίων. Μαζί με τους Φαρισαίους συμπνευματίζονταν στις διδασκαλίες τους  και γραμματείς και νομοδιδάσκαλοι και μερικοί ιερείς που στα χρόνια του Χριστού ανήρχοντο σε 6.000 μέλη, διατυμπανίζοντας τις κίβδηλες «αρετές» τους. Είναι αυτοί που καταγγέλλονται από τον Ιησού ότι εκάθησαν επί της «Μωϋσέως καθέδρας» ως εκπροσωπούντες την «ακρίβεια» του θείου θελήματος και παρέδιδαν στον απλό θρησκευόμενο λαό μαθήματα αποστεωμένης «ευσέβειας» και ξηράς τυπολατρίας, αλλά και του νοσηρού σοβινιστικού φανατισμού με την μάσκα της αυστηρής προσηλώσεως στη Δικαιοσύνη του Θεού.

Κατά τον τριετή δημόσιο βίο του ο Κύριος είχε πολλές συναντήσεις μαζί τους γιατί αυτοί επίμονα ήθελαν να εξιχνιάσουν το μυστήριο της αποστολής του μέσα από την πιστότητά του στην «ακριβή» τήρηση του Νόμου και των παραδόσεων του λαού του. Οι ερωτήσεις τους άρχιζαν από τα απλούστερα, όπως π.χ. «γιατί οι μαθητές του δεν έπλεναν πάντα τα χέρια τους πριν κάθε γεύμα», μέχρι το «ποιά είναι η σπουδαιότερη εντολή του Θεού για τον άνθρωπο» !  Αν και νομομαθείς προσποιούνταν ότι  «αγνοούσαν»: το «Αγαπήσεις Κύριο τον Θεόν σου...και τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Δευτ. στ΄. 4).   Υποκρινόμενοι έδειχναν πως δεν καταλάβαιναν την εντολή του Θεού  γι' αυτό ο Κύριος μεταχειρίστηκε από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων τον εικονογραφικό παραβολικό  λόγο για να  προκαλέσει την αυτενέργεια των ακροατών του προς μίμηση των υψηλότερων εννοιών  κάθε παραβολής. Έτσι,  για την βραδυκαρδία  των Φαρισαίων  μας παραδόθηκαν οι παραβολές περί της «πρωτοκαθεδρίας» (Λουκ. ιδ΄ 7-11), περί του «Τελώνου και του Φαρισαίου» (Λουκ. ιη΄ 9-14) και περί της «Άκαρπης συκιάς» (Ματθ. κα΄18-19). Αυτή η τελευταία ακούστηκε μετά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα όταν αμφισβητήθηκε η αποστολή του από τους κακούς γεωργούς της Αμπέλου του, μετά την  όξυνση της διαμάχης των Φαρισαίων με τους μαθητές του.
Την Τρίτη, στις 4 Απριλίου του 30, ο Ιησούς δεν διδάσκει τον λαό, όχι όπως πριν στον ναό  με την ανατροπή  των τραπεζιών των  αργυραμοιβών, αλλά  με φωνή βροντής ελέγχει τον Φαρισαϊσμό για  να διδαχθούν όλοι από τα λάθη εκείνων που αυθαίρετα αναρριχήθηκαν επί της «Μωϋσέως καθέδρας»  και «γεγόνασι»  διδάχοι του Νόμου ξεχνώντας το πνεύμα του. Με τον έλεγχο ο Κύριος  έντονα αποδοκιμάζει την αφροσύνη των τότε παραχαρακτών της αληθινής πίστεως με το επιφώνημα «ουαί-αλλοίμονον».  Με τα επτά (7) αυτά «ουαί» ο Χριστός κατακρήμνισε το ξόανο της υποκριτικής «ευσεβείας» του Φαρισαϊσμού.  Τα «Ουαί» αυτά είναι αντίστοιχα με τα επτά «θανάσιμα αμαρτήματα» και στις επτά τότε «τάξεις-σχολές» των Φαρισαίων, Έτσι στιγματίστηκε για πάντα η Φαρισαϊκή δεοντολογία, δηλαδή ο κώδικας συμπεριφοράς   εκείνων που διαστρέφουν την πραγματική «ευσεβείας» με  όλα εκείνα τα δυσβάστακτα καθήκοντα που απομακρύνουν τους ανθρώπους από την ορθή βίωση της αληθινής πίστεως και επομένως εμποδίζουν την πραγμάτωση της  «Βασιλείας του Θεού ως εν ουρανώ και επί της γής».
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας διέσωσε την ευρύτερη συνοπτική παράδοση για τον έλεγχο του Φαρισαϊσμού και δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι στο κειμένου του αρχικά γράφτηκε «εβραϊδι  διαλέκτω». Επομένως, οι επτά μομφές του «ουαί» ταλανίζουν όλους εκείνους που συνειδητά ή ασυνείδητα συλλογίζονται «εβραϊκά»: δηλαδή έχουν «στενή νόηση και φρένες» και γίνονται ομόγνωμοι των Φαρισαίων όταν  βλέπουν το θείο Θέλημα περιορισμένο μόνον για τον εθνικοθρησκευτικό ορίζοντα τους και  αρνούνται να δουν τα γεγονότα και τα ζητήματα  χωρίς  την προοπτική της αιωνιότητος («sub specie aeternitatis»).   Ο έλεγχος αυτός του Ιησού έχει διαχρονική διάρκεια για όλους όσοι βουλεύονται φαρισαϊκά και πολιτεύονται με υποκριτική  «ευσέβεια»! Αυτοί είναι  όσοι εξαπατήθηκαν από τα δαιμόνια της αλαζονείας και της εγωπάθειας, της φιλαρχίας για την πρωτοκαθεδρία, της φιληδονίας και της φιλοχρηματίας, της φιλαρέσκειας, και της φιλοδωρίας, δηλαδή  όλων εκείνων των αμαρτιών που προκαλούν  την πνευματική ξηρασία και  την ακαρπία της «ξηρανθείσης συκιάς» που όχι μόνον δεν παράγει τίποτα, αλλά και η σκιά της είναι  αφιλόξενη  για τον άνθρωπο γιατί  κάτω της φυτρώνουν μόνον χόρτα που τριγυρνούν συνήθως τα φίδια!  Οι «ευσεβείς» αυτοί, δεν διακρίνουν τα σημάδια των καιρών που έρχονται (Ματθ. ιστ΄3-4) και με αναίδεια  κομπάζουν πώς εκπροσωπούν τους «ευσεβείς» των ημερών τους!   Οι μομφές αυτών των ουαί έχει και ιστορικοθρησκευτική σημασία και γι' αυτό  παραμένουν  ανεξάλειπτα στη μνήμη  της Εκκλησίας, όχι μόνον γιατί είναι λόγοι Κυρίου ολίγο προ του Πάθους του, αλλά και γιατί  συχνάκις ο Φαρισαϊσμός φέρει  εκκλησιαστικό και θρησκευτικό ένδυμα και γι' αυτό  συναντάται:  

α) Μεταξύ  εκείνων που «ξεχωρίζουν» όπως οι Φαρισαίοι γιατί μετέτρεψαν την ιερατική κλίση της διακονίας σε κυνήγημα της δόξας και της πρωτοκαθεδρίας και την αποστολή τους σε επαγγελματική επιδίωξη για βιοπορισμό. Στα χρόνια των προγόνων μας την διάβρωση της τότε «εθνικής ευσεβείας» την πέτυχε το διεφθαρμένο ιερατείο της με τις αμαρτίες του και όχι τόσο ο ζήλος  των τότε προσήλυτων χριστιανών!  Αλλοίμονο-ουαί,  γιατί  στην «Καθέδρα» του Ιησού Χριστού  «κλωνοποιήθηκαν»  και πρόσωπα ανώριμα, αδιάβαστα που δεν διδάχθηκαν από την Εκκλησιαστική Ιστορία, ότι η Ορθοδοξία δεν είναι getto για να «περιτειχιστούν» κάποιοι που νομίζουν ότι μόνοι αυτοί θα χωρέσουν στην αγκαλιά του Θεού.   Το να αγνοείς κάτι  είναι φυσικό, αλλά το να μη θέλεις να το μάθεις είναι ίδιο της περιορισμένης Φαρισαϊκής αντιλήψεως, αυτής δηλαδή που ακόμη δεν   αντιλαμβάνεται πώς είμεθα συνεπιβάτες στο λεωφορείο της γης με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που παρέλαβαν το θρησκευτικό ένστικτο από τους γεννήτορές τους και μ' αυτό ως πιστοί πορεύονται στη ζωή. Όλοι αυτοί δεν μπορεί να απορρίπτονται, από  φαρισαϊκή τυφλότητά και μάλιστα από όσους αναρριχήθηκαν τυχοδιωκτικά στην καθέδρα του Χριστού. Αυτοί αντί να ειρηνεύουν και να συνοδεύουν παρακλητικά τους ετερόδοξους και τους αλλόθρησκους για να κατανοήσουν την πληρότητα της ορθοδόξου «ευσέβεια» τους «καταρώνται» για να τους απομακρύνουν από το θεϊκό έλεος.  Είναι  κατάντημα μερικοί να λοιδωρούν ακόμη και όσους είχαν την τιμιότητα να υπακούσουν στην Χρυσοστομική συμβουλή  πώς: « Ο Κύριος ποικίλας έτεμε οδούς εις σωτηρίαν και ότι ου δύνασαι δια της μονογαμίας, είσελθε  δια της δευτερογαμίας» (Migne, P.G. τ.54. στ. 410).  Είναι κατάντημα η ασυδοσία να εκτραχύνεται  για να αμφισβητηθούν άφρονα διαχρονικές τακτικές της Εκκλησίας και να ποδοπατηθούν Πανορθόδοξες αποφάσεις και όταν φθάνει η «απανταχούσα» της ανακλήσεως στην τάξη από τον δωρεοδότη ιερό Θεσμό να συνασπίζονται  οι υπόλογοι  και με κατάχρηση του φιλάδελφου να  οχυρώνονται πίσω από την  διάτρητη από παραβιάσεις  αυτοκεφαλία για να αυθαδιάσουν. Η άγνοια της Ιστορίας οιστρηλατεί  την φαρισαϊκή αλαζονεία για να σκαρώνει ψευδώνυμες «Ομολογίες πίστεως» και διχαστικές «Ημερίδες» με τις οποίες φαίνεται επείγονται να «ξεχωρίσουν», οι διϊστάμενοι Φαρισαίοι,  από την κίνηση για την ενότητα των χριστιανών. Μήπως αγνοούν ότι αν αυτή  «εκ Θεού εστιν» τότε οπωσδήποτε «Θεομάχοι θα ευρεθούν» (Πραξ. ε΄ 39);                                       
β)  Πολλοί  και από τους θεράποντες της ιερής Επιστήμης της Θεολογίας σήμερα δεν βρίσκονται μακριά από την κατάσταση των Φαρισαίων.  Αυτοθαυμάζονται για τις κατασκευές του στοχασμού τους και μεταβάλλουν το λειτούργημά τους  σε διαλεκτική τέχνη για να δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα στη Εκκλησία. Τα προβλήματα αυτά στο τέλος τα αφήνουν  άλυτα για να βαττολογούν οι επαγγελματίες των λογομαχιών και να ταράσσεται με τους σοφιστικούς λογισμούς  τους η Συνείδηση της Εκκλησίας.  Η συναγωγή γνώσεων και πορισμάτων, χωρίς κρίση της αντοχής τους από τον διάλογο είναι «έπεα πτερόεντα». Συνήθως αποδεικνύονται θνητές φλυαρίες δοκιμάζουσες την Εκκλησία. Δυστυχώς πολλοί  θεράποντες της ιερής επιστήμης αρνούνται την παγκοσμιότητα της Χάριτος του Θεού και είναι  περισσότερο Χριστιανολόγοι και λιγότερο θεολόγοι.  Δυστυχώς, σήμερα πολλοί εργάτες του Ευαγγελίου είναι αναιμικοί, αδύνατοι να προσεγγίσουν το πνεύμα της Αγίας Γραφής και των ιερών κανόνων και γίνονται υποτυπώδεις συνεχιστές της ορθοδόξου Παραδόσεως.  Μόνη τους  φιλοδοξία είναι να τρυγούν και να προσφέρουν την πατερική σκέψη με τις ερμηνείες κάποιων σημερινών Φαρισαίων                   
γ) Υπάρχει ακόμη  και μια πανσπερμία μαθητών του  Φαρισαϊσμού που ξεφύτρωσε μέσα από οργανώσεις που στην Ελλάδα του  20ο αιώνα δεν συνετέλεσαν πάντα στην κατά Θεό οικοδομή του εκκλησιαστικού φρονήματος  γιατί κακοφόρμισε η «εκκλησιαστική συνείδηση» και ο ζήλος μεταβλήθηκε σε προπέτεια και θράσος και ασέβεια. Αυτοί  μιμήθηκαν τους οξύθυμους Παραβολάνων της Αλεξάνδρειας, που έγραψαν στην Έφεσο και στη χώρα τους κακόφημες σελίδες με βίαιες πράξεις  από ακραίες θέσεις. Αυτούς τους γνώρισα από κοντά το 1962 και το 1965 και έχω πολλά κάποτε να γράψω. Αυτοί  διαπαιδαγώγησαν  για να «εισπηδούν» στα εκκλησιαστικά και στα κοινωνικά ζητήματα ως μαχητικοί ταραξίες  και τώρα που γέρασαν μεταμορφώθηκαν σε ξέφρενους επικριτές κάθε Διαλόγου και αρθρογραφούν σε έντυπα που «πορισμό έχουν την ευσέβεια», και συνεργάζονται με «αγοραίου τύπου» ιστότοπους, που καθημερινά αυξάνουν σαν τα δηλητηριώδη μανιτάρια στην κοπριά του εκκλησιαστικού περιβόλου, Μάλιστα μερικοί που εκπαιδεύτηκαν σ' αυτούς τους κύκλους  και έχουν σήμερα  κάποια ιδιότητα   άνανδρα καλύπτονται  υπό την μάσκα του συνεργείου κάποιου άφαντου ομογενούς για να διαδίδουν τις ιδεοληψίες τους με κείμενα  που αδειάζουν τις καρδιές  των ανθρώπων από την αγάπη του Θεού και από  την προς τον  πλησίον αγάπη. Όμως όταν η αξία και η σημασία αυτών των «ουαί» λησμονείται και καταφρονούνται τότε αρχίζει η αγωνία για το αντίτιμο του επιτιμίου, όπως διδάσκει η Ιστορία. Όμως, ευχόμεθα «μη Γένοιτο» προσβλέποντες στην Ανάσταση  γιατί η «αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β’ Κορ. ε΄14) και αυτή «έξω βάλλει τον φόβον» (Α΄Ιω. δ΄18),  γιατί «καλύπτει πλήθος αμαρτιών» μας (Α΄ Πέτρου δ΄8) .

Η ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΩΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

Πίνακας του Θεόδωρου Στάμου

Του Π. Α. Ανδριόπουλου

Σε απάντησή μας στην πρώτη επιστολή που απηύθυνε προς την Ιδιωτική Οδό ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ πριν ένα χρόνο, είχαμε κάνει προς τον Σεβασμιώτατο την ακόλουθη έκκληση:

“...θα ήθελα να σας καλέσω και να σας παρακαλέσω, να αποκηρύξετε όλους εκείνους τους τάχα και "αντιοικουμενιστάς", οι οποίοι πολλάκις σας ηρωοποιούν επειδή τους εκφράζετε, και οι οποίοι γράφουν κατά τρόπο αισχρότατο και βάναυσο εναντίον πάντων: από του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πατριάρχου Σερβίας, μέχρι του Περγάμου Ιωάννου και του Ειρηναίου Μπούλοβιτς, και της ελαχιστότητός μου. Δεν πρόκειται για έκφραση διαφωνίας, έστω και εντόνου, αλλά για λεκτικό προπηλακισμό χειρίστου είδους! Θέλω να πιστεύω ότι τέτοιες πρακτικές δεν μπορεί να έχουν την παραμικρή κάλυψή σας”.

Από πέρυσι μέχρι φέτος πολλά – και δεινά – μεσολάβησαν.

Περιορίζομαι μόνο στα πρόσφατα.

Η ημερίδα που διοργάνωσε η Μητρόπολις Πειραιώς για την “μεταπατερική αίρεση” εξελίχθηκε σε δια βοής αποδοκιμασία του Οικουμενικού Πατριάρχου για τον διάλογο με τους ετεροδόξους. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ αναθεμάτισε την Κυριακή της Ορθοδοξίας πολλούς! Ανάμεσά τους θα μπορούσε να συμπεριληφθεί – σύμφωνα με τους ακραίους υποστηρικτές του – ακόμα και ο Οικουμενικός Πατριάρχης (εκεί στα περί “παναιρέσεως του Οικουμενισμού και διαχριστιανικού και διαθρησκειακού συγκρητισμού).

Την ίδια μέρα ο Μητροπολίτης Πειραιώς βράβευσε τον Λ. Ντετζιόρτζιο (της “Φιλορθοδόξου”), ο οποίος αυτές τις μέρες ζητεί την καθαίρεση του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου “επί αιρέσει”!

Ο αφορισμένος από Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος υποστηρίζει αναφανδόν τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και υπερθεματίζει για τα αναθέματα που εξεφώνησε, την ίδια ώρα που ο Σεβασμιώτατος από την Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους κλίνει γόνυ στον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Οι υποστηρικτές του Σεβασμιωτάτου αποδεικνύονται μέρα με τη μέρα χειρότεροι και από την Ιερά Εξέταση! Όσο ο Μητροπολίτης Πειραιώς δεν αποκηρύσσει αυτές τις ακρότητες, που δεν έχουν καμία σχέση με την έκφραση αντίθετης γνώμης, τόσο παραμένει εκτεθειμένος! Δυστυχώς...
Εύχομαι και ελπίζω να κάνει το άλμα το μεγαλύτερο από τη φθορά...

Ο "ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ" ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Χρήστος Γαρουφαλής, Το πρόσφορο

"Εμένα από την Εκκλησία με ενδιαφέρει μόνο το κοινωνικό της έργο", μου είπε προχθές ένας σοβαρός άνθρωπος, καθηγητής πανεπιστημίου, με πολλές περγαμηνές.

Και η Εκκλησία στις μέρες μας φροντίζει να ενισχύει το κοινωνικό της "προφίλ" με τράπεζες τροφίμων, κοινωνικά παντοπωλεία, συσσίτια και άλλα παρόμοια.

Ακούγοντας όμως το Ευαγγέλιο άλλα σκέφτομαι. Ο Χριστός δεν ενοχλήθηκε από την σπατάλη του μύρου της αμαρτωλού και είπε το περίφημο "τους πτωχούς πάντοτε έχετε μεθ' εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε". Φαντασθείτε η πόρνη να έκανε αυτή τη σπατάλη σ' αυτούς τους καιρούς "κρίσης" που ζούμε! Θα την είχαμε κατασπαράξει "οι χριστιανοί"!

Το ζήτημα είναι ότι ο "κοινωνισμός" των ημερών μας είναι γυμνός πνευματικότητας. Η Εκκλησία αποδύεται σ' ένα τεράστιο αγώνα για την εξασφάλιση ενός πιάτου φαγητού, αφιερώνει εκεί όλη της την ικμάδα, και "οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην" υποφέρουν από λιμό και δίψα. Η πόρνη "σπουδάσασα ταχύ" εβόησε την μετάνοια πάση τη κτίσει.

Το πρόβλημα των ημερών μας θαρρώ πως είναι η αμετανοησία σε όλα τα επίπεδα! Από την πολιτική μέχρι την προσωπική, ενός εκάστου, διαδρομή.

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο έρχεται στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ένα μήνυμα για τον Άρχοντα Μυρεψό Αντώνη Σαμαρά. Διαβάστε το εδώ. Συμφωνώ, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η ανοιχτοσύνη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς πάντας, επωνύμους και ανωνύμους, μας διδάσκει την συνάντηση και την φιλαδελφία με τους άλλους χωρίς αποκλεισμούς. Γιατί αν το Πατριαρχείο μπει στη λογική της απόρριψης, τότε ποιος θέτει τα κριτήρια του "έλα εσύ, φύγε εσύ";

Οι εκμεταλλευτές της στιγμής είναι γνωστοί. Και μια ...σεμνοπρεπής φωτογραφία εν Φαναρίω δεν τους σώζει...
Π.Α.Α.

Ο ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΟΥ ΦΕΤΟΣ ΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Φέτος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Φανάρι, πραγματοποιείται για τρίτη φορά επί Πατριαρχίας Βαρθολομαίου Α' ο καθαγιασμός του Αγίου Μύρου.

Διαβάστε στο ιστολόγιό μας Φως Φαναρίου:

- Την εγκύκλιο του Πατριάρχου για τον φετινό καθαγιασμό κατά την Μ. Εβδομάδα.

- Ένα κατατοπιστικό άρθρο του θεολόγου Χρήστου Κ. Τσούβαλη, Άρχοντος Οστιαρίου της Μ.τ.Χ.Ε., για την παρασκευή του Αγίου Μύρου.

- Την ανάθεση της παρασκευής στον Άρχοντα Μυρεψό από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

- Τον Αγιασμό που τέλεσε ο ίδιος ο Πατριάρχης.

- Την ανάγνωση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου κατά την Μ. Δευτέρα υπό των Αρχιερέων του Θρόνου και εκπροσώπων άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. 

Στο Φως Φαναρίου θα υπάρχει συνεχής ενημέρωση για την όλη τελετή χάρη στον δημοσιογράφο-φωτογράφο Νικόλαο Μαγγίνα, που βρίσκεται στο Φανάρι.

Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μαγδαληνή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ


Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του, 

πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω. 
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί 
μου, 
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες· 
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι 
άγνωστοι. 
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του. 
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι 
κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών. 
Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση. 
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου. 
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα. 
Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του, 
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του, 
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω. 
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια, 
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο. 
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του· 
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ’ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει. 
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μου ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια 
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο 
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ». 


 Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) του Ντίνου Χριστιανόπουλου