 |
| Έγκον Σίλε, Ο θάνατος και η κόρη |
Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
«Ένας κύριος που ακούει στο όνομα Μάνος Λαμπράκης, έχει γίνει εσχάτως ο «εθνικός μας σχολιαστής» στα social media, με μεγάλη επιδραστικότητα σε ανθρώπους πολλών χώρων (πολιτιστικό, εκκλησιαστικό, εκπαιδευτικό κ.ο.κ.).
Το επ’ εμοί δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του φιλοθεάμονος κοινού για τις τοποθετήσεις του κ. Μάνου Λαμπράκη, καθώς διακρίνω έναν ενοχλητικό εξυπνακισμό, πασπαλισμένο με μπόλικη «φιλοσοφική» σαντιγί και εν τέλει έναν λαϊκισμό που τέρπει τα ώτα ενός κόσμου που αρέσκεται, στις μέρες μας, σε μια …γοητευτική απελπισία σε όλα τα επίπεδα».
Αυτά έγραφα τον περασμένο Σεπτέμβριο για τον «εθνικό σχολιαστή» μας Μάνο Λαμπράκη.
Από τότε μέχρι σήμερα ο εν λόγω έχει γράψει εκατοντάδες αναρτήσεις επί παντός επιστητού, και πολλές από αυτές που άπτονταν εκκλησιαστικών θεμάτων τις αντιπαρήλθα από μία …συγκατάβαση στον ταλαίπωρο «εθνικό σχολιαστή».
Τώρα όμως, είδα πως κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα κείμενο του για την θανούσα Γωγώ Μαστροκώστα, το οποίο προκάλεσε πολλές διαμαρτυρίες για το ύφος και το περιεχόμενο. Είναι ένα κείμενο το οποίο, λόγω του αφόρητου συναισθηματισμού του, μυρίζει θανατίλα...
Προσωπικά δεν με εξέπληξε, καθώς από την πρώτη στιγμή είχα επισημάνει την ρηχότητα του Λαμπράκη και την επιστράτευση γλυκερών συναισθηματισμών, προς διέγερσιν του θυμικού.
Είναι, πάντως, παρήγορο, που κάποιοι, επιτέλους, αντιλαμβάνονται την περίπτωσή του.
Το τραγικό είναι ότι τύποι σαν τον Μάνο Λαμπράκη δεν σε αφήνουν ούτε να πεθάνεις…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου