ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ...

Αυτή η νύχτα μένει...
Στο "Τσάι και συμπάθεια" στο Πικέρμι.
Ο Γιώργος Καλκάνης και οι φίλοι του έπαιξαν και τραγούδησαν με πάθος και άνευ ορίων. 
Κι εμείς μαζί τους. 
Με το φεγγάρι ολόγιομο να μας κοιτάζει από ψηλά...

ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΠΟΥ ...ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ

Δύο βίντεο με φωνές και πατήματα Ρωμιών για σήμερα, αγαπητοί συνοδίτες. 

Ο Λάκης Βίγκας, Άρχων Χαρτοφύλαξ της Μ.τ.Χ.Ε., εκπρόσωπος των μειονοτήτων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων που εδρεύει στην Άγκυρα και πρόεδρος της Κοινότητος Νεοχωρίου στο Βόσπορο, συνομιλεί με τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο στο νέο Αρχονταρίκι. 

Η εκπομπή προβλήθηκε την Κυριακή 19 Μαϊου, αλλά από την Ιδιωτική Οδό σας είχαμε προϊδεάσει ένα μήνα νωρίτερα. Δείτε εδώ.

Στο δεύτερο βίντεο, ο διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου της Πόλης Γιάννης Δεμιρτζόγλου και η Άσπα Χασιώτη, διευθύντρια των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη, μιλούν στην Ειρήνη Συράκη για το μεγάλο μαθητικό συνέδριο που συνδιοργάνωσαν με αφορμή το έτος Καβάφη στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Απρίλιο.

 

ΟΙ "έξΗ" ΣΤΟ ATHENAEUM Μ' ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟ

φωτογραφίες: Χριστίνα Παπαδάκη

Το Γυναικείο Φωνητικό Σύνολο «έξΗ» παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη 22 Μαϊου το βράδυ στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου Athenaeum (Αδριανού 3, Θησείο - Αθήνα) τέσσερις κύκλους τραγουδιών των σύγχρονων συνθετών: Zoltán Kodály, David Stone, Gustav Holst, Miklós Kocsár, καθώς και τρία από τα παιδικά τραγούδια του Witold Lutoslavski (αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του). 

Ένα πρόγραμμα απαιτητικό και ιδιαίτερο που σπανίως συναντά κανείς αντίστοιχό του στην Ελλάδα. 

Το κοινό καταχειροκρότησε τις "έξΗ" και το μπιζ ήταν πραγματικά μια έκπληξη! Το γνωστό θρακιώτικο παραδοσιακό "Δω στα λιανοχορταρούδια", που έγινε πασίγνωστο κυρίως από τον Χρόνη Αηδονίδη, εδώ επεξεργασμένο ειδικά για το εξάφωνο σύνολο από τον συνθέτη Γιάννη Μεταλλινό. 

Ανάμεσα στο μυημένο ακροατήριο που παρακολούθησε τις "έξΗ", η γνωστή πιανίστρια και δασκάλα Νέλλη Σεμιτέκολο,  οι συνθέτες Κώστας Κακούρης και Γεράσιμος Σκούρης, οι μουσικοί Βασίλης Τιγγιρίδης (κιθάρα), Αμαλία Κουντούρη (φλάουτο), Δέσποινα Βαφέα (σοπράνο) κ.α.

Το γυναικείο φωνητικό σύνολο "έξΗ" αποτελούν: 

οι σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και Μορφούλα Παπαγεωργίου και οι μέτζο σοπράνο Αγγελική Κρεμπενιού, Κυριακή Τροχάνη, Ευτυχία Γεωργακοπούλου, Βάσω Καριώτη. 

Στο οκτάφωνο έργο του Gustav Holst συμμετείχαν οι σοπράνο Αλεξάνδρα Καπάνταη και Ιωάννα Κάππου. 

Στο πιάνο ήταν ο Πέτρος Μπούρας και στην άρπα η Γωγώ Ξαγαρά. 

Την εικαστική επιμέλεια είχε ο Κωστής Παπαδόπουλος.

ΟΙ ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Εν συνέσει αναδίπλωση 

Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση

Καθιστάμεθα μάρτυρες το τελευταίο διάστημα της αντιπαράθεσης του Μητροπολίτη Πειραιώς με το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Εκείνο που αξίζει να προσεχθεί στις επισκοπικές ανακοινώσεις είναι η εστίασή τους κυριότατα πάνω στα θεολογικά προβλήματα που ενυπάρχουν στους βασικούς ιδεολογικούς άξονες του εν λόγω κομματικού μηχανισμού. Δεν είναι του παρόντος να κρίνουμε ή να αποδείξουμε την ορθότητα ή μη της σύνδεσης της ιδεολογικής τους δομής με τον αποκρυφισμό ή τον σατανισμό, ωστόσο θα πρέπει να επικροτηθεί το γεγονός ότι ο Σεβασμιώτατος προτάσσει τα πνευματικά ζητήματα και μέσω αυτών προβαίνει στις όποιες ενστάσεις του και για άλλα διάτρητα ζητήματα, ως για παράδειγμα αυτό του εθνικισμού. 

Ανατρέχοντας στο πρόσφατο παρελθόν αναμιμνησκόμεθα των «βεβιασμένων» ενεργειών του Επισκόπου κατά τη συμπόρευσή του με βουλευτές του κόμματος αυτού στη διαδικασία της μήνυσης του βλάσφημου, ομολογουμένως, θεατρικού έργου. Είχαμε τότε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας και για το εσπευσμένο των επισκοπικών ενεργημάτων και για την προφανή εκχώρηση δικαιώματος εκμετάλλευσής τους από το ανερχόμενο κόμμα, όπερ και εγένετο. Δεν αρκούν εξάπαντος οι καλές προθέσεις μόνον, όσο και ο τρόπος υλοποίησής τους με την ενδεδειγμένη ετερότητα διάκρισης και πράξης κατά περίπτωση και περίσταση, πολλώ δε μάλλον σε πνευματικά θέματα και δη από τους εξάρχοντες των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. Η εν είδει δόγματος ρήση «τὸ καλὸν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται, οὐκ ἔστι καλόν» ισχύει οπωσδήποτε επί παντός και η αγνόησή της συνιστά τη βασική παράμετρο των αμαρτημάτων που διαπράττονται κατά το πλείστον από ανθρώπους με διαθέσεις έντιμες και καλοπροαίρετες, πράγματα δηλαδή που συναντάμε κατά κόρον στον χώρο και από ανθρώπους της Εκκλησίας. 

Η εν συνέσει αναδίπλωση, όταν δεν αποτελεί κίνηση πονηρού διπλωματικού ελιγμού ή οιασδήποτε ετέρας υστερόβουλης προθετικότητας, δεν εκθέτει ποσώς τον φορέα της, συνιστώντας τουναντίον πράξη εμφατική ταπείνωσης και σημειωτική γνήσιας μετανοίας. Η δυναμική πορεία της ζωής εκάστου εν Εκκλησία και της πνευματικής του εξέλιξης στο πλαίσιο της διαπροσωπικής σχέσης με τον Χριστό συνιστά εν προκειμένω και την ερμηνευτική συνιστώσα των σχετικών ανθρώπινων σφαλμάτων. Το αλάθητο στην Εκκλησία είναι προνόμιο του Χριστού και της ολότητας του Σώματός του και όχι μεμονωμένων ατόμων, έστω και υψηλά ιστάμενων θεσμικών και χαρισματικών φορέων. Άλλωστε, ήδη ο μέγας Σεραφείμ του Σαρώφ έχει παραδεχθεί: «όσες φορές μιλούσα από τον νου μου, συνέβαιναν λάθη». 

Το «ἁμαρτάνειν» ποικιλοτρόπως είναι δεδομένο της ανθρώπινης σχετικότητας και κτιστότητας, ειδικά στην προεσχατολογική διανυόμενη περίοδο, και δεν πρέπει ούτε να καταγγέλλεται εμπαθώς για κανέναν ούτε να απαιτείται με ουτοπικές προσδοκίες από τους απογόνους του Αδάμ. Το πρόβλημα οπωσδήποτε γεννιέται στις περιπτώσεις των εμμονών και της εμμονής στην αμετανοησία. Εκεί πλέον εισερχόμαστε στο πεδίο των διαβλητών αμαρτιών και παθών, στον χώρο του δαιμονισμού. Οι παρατηρούμενες τάσεις στον σύγχρονο επισκοπικό λόγο της Εκκλησίας διατρέχουν ένα τεράστιο φάσμα ποικιλιών, από τη συνετή και προσευχητική ηπιότητα μέχρι τις κορώνες των διαφόρων ακροτήτων, οι οποίες αγγίζουν ενίοτε τα όρια της φαιδρότητας. Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο είναι η θεραπεία του σχετικού, ως και κάθε εκφερόμενου λόγου, μέσα από τη διήθησή του στα νάματα του ευαγγελικού αντίστοιχου και την προσπάθεια εναρμόνισής του με το θείο θέλημα, το οποίο πρέπει εξάπαντος να αναζητεί και να προβάλλει. 

Η αναδίπλωση στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται να έχει θετικό πρόσημο. Ήδη έχουμε παρατηρήσει τον Σεβασμιώτατο να έρχεται σε ρήξη με ανθρώπους και σέκτες που κάποτε τον θεώρησαν (ή τεχνηέντως προσπάθησαν να εκβιάσουν κάτι τέτοιο) σημαία τους, μπροστάρη, ηγέτη ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Το ζητούμενο με το οποίο κάθε φορά πρέπει να αναμετριόμαστε είναι η ανέγκλητη προαίρεση, η υπαγωγή μας στο θέλημα του Θεού και η μέριμνα για τη φανέρωση και επικράτησή του. Η υποχώρηση των πιθανών ανακυπτουσών εγωτικών εξάρσεων έρχεται τοιουτοτρόπως ως φυσική απόρροια της ορθής αυτής εσωτερικής και εξωτερικής στάσης. Με χαρά τότε βλέπουμε την εν μετανοία και διακρίσει υπαναχώρηση, η οποία δεν συνιστά ταπεινωτική οπισθοχώρηση ή αυτοϋπονομευτική παραδοχή της προσωπικής μας ατέλειας, αλλά συμμαρτυρεί τη θεάρεστη πορεία μας προς την εν Πνεύματι ωρίμανση, γεγονός ταυτόσημο με την αγιότητα. 

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν σε μια εξ αγαθής «τυχαιότητος» πληροφορία του γράφοντος (ο οποίος παρακαλεί ταπεινά για τη διάψευση και διόρθωσή της σε περίπτωση που δεν ισχύει ολικώς ή και μερικώς) αναφορικά με τη διάσταση του Μητροπολίτη με τον τέως κληρικό της περιφέρειάς του π. Γεώργιο Δορμπαράκη. Σύμφωνα με αυτήν, λοιπόν, ο Επίσκοπος αναγνώρισε το λάθος της αποπομπής του εν λόγω ιερέως, καρπό εξάπαντος, ως φαίνεται στις περισσότερες των περιπτώσεων, του ορμητικού χαρακτήρος και του ασυγκράτητου «ζηλωτισμού» του Ιεράρχη, πράγματα που συντείνουν στην παράμετρο του «βεβιασμένου» ως του κατεξοχήν δομικού στοιχείου των εσφαλμένων ή, τουλάχιστον, των αμφιλεγόμενων ενεργειών του αγίου Πειραιώς. Άσχετα με την αντίδραση και απάντηση του π. Γεωργίου, αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι η τόλμη ενός εκκλησιαστικού άρχοντος και προϊσταμένου να αναγνωρίσει ένα ατόπημά του ενώπιον ενός υφισταμένου του κληρικού, γεγονός τεράστιας σημειολογικής βαρύτητας σε μέρες έντονου κληρικαλισμού και τόσο διογκωμένης δεσποτοκρατίας. Αξίζει επίσης να υπογραμμισθεί πως το περιστατικό έμεινε κρυμμένο από τα φώτα της δημοσιότητας και καλώς εγένετο ούτως, διότι η γνησιότητα της αγάπης και η αυθεντικότητα της σχέσης δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο διαφήμισης, εφόσον στην ουσία τους εκπορεύονται από την αλήθεια της εν Χριστώ αγάπης. 

Προ καιρού κατηγορήθηκε ο γράφων για περίεργη μετάλλαξη και στροφή υπέρ του Πειραιώς στις τελευταίες του αρθρογραφικές παρεμβάσεις. Έχω ήδη τονίσει πάλιν και πολλάκις ότι ο θεολογικός λόγος οφείλει να είναι αδέσμευτος, αντικειμενικός και το κατά δύναμιν απαθής, όπως επίσης ανήκει στη σφαίρα του αυτονοήτου ότι δεν πρέπει να διέπεται από σκοπιμότητες και εμπάθειες, πολλώ δε μάλλον να διολισθαίνει σε επί προσωπικού επιθετικότητες. Όταν συναντά το ορθόν και ευάρεστον τω Κυρίω, ευλογεί, όταν το εναντίον, καταγγέλλει και καυτηριάζει, πάντοτε με πνεύμα αγάπης και διάκρισης. Ο θεολόγος οφείλει να γίνεται δυσάρεστος ενίοτε, κυρίως όταν βλέπει να νοθεύεται ο ορθόδοξος λόγος τόσο κατά την εκφορά του, όσο προπαντός κατά τη βαθιά του ουσία. Στην προκειμένη περίπτωση είδε ευπρόσδεκτη αναδίπλωση στην ορθότητα και νηφαλιότητα και, ως εικός, δεν μπορεί παρά να τη σημειώσει, να την επικροτήσει και να συγχαρεί επ’ αυτή, πολύ δε περισσότερο τον φορέα της. 

Κ.Ν. 

23/5/2013

ΡΗΣΕΙΣ ...ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος προς βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου:

Κυρία Κανελλοπούλου, λίγη σεμνότης και λίγη ντροπή σας χρειάζονται! Αποτελούν στολίδι για την γυναίκα! Άλλωστε στα καθαρώς επισκοπικά μας καθήκοντα δεν σας διορίσαμε ούτε Σύμβουλο, ούτε πολύ περισσότερο ελεγκτή! Καθήστε, λοιπόν, κυρία μου, στ’ αυγά σας! «Μη, πέρα των πεδίλων!» Εάν δεν ήμουνα Ιεράρχης, θα σας έλεγα το λαϊκό ρητό «κυττάξτε τη στραβομάρα σας». Αλλά ως Ιεράρχης δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την ορολογία! Επαναλαμβάνω: Καθήστε στ’αυγά σας! ... Τι θέλετε, λοιπόν, και ασχολείσθε με την Εκκλησία; Ας μείνουν οι άθεοι με την αθεΐα τους και οι χριστιανοί με την Εκκλησία τους! Δεν νομιμοποιείσθε, ώστε να ασχολείσθε μαζί μας. Αγαπητή μου Κυρία Κανελλοπούλου, περαστικά σας! 

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για Γερμανούς 

Ανοίξτε το διαδίκτυο να δείτε αυτή η χώρα η δήθεν σπουδαία και η οποία έχει αρχές, φιλοσοφία και άλλες τέτοιες αηδίες - την Γερμανία εννοώ - ασχολείται το Κοινοβούλιο της με νόμο για την κτηνοβασία, αυτοί οι άθλιοι, οι γελοίοι, οι ανόητοι.

Οι “έξΗ” απόψε στο Athenaeum για μια συναυλία με 4+3 κύκλους τραγουδιών

Το Γυναικείο Φωνητικό Σύνολο «έξΗ» θα παρουσιάσει απόψε Τετάρτη 22 Μαϊου 2013 στις 8.30 μ.μ. στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου Athenaeum (Αδριανού 3, Θησείο - Αθήνα) τέσσερις κύκλους τραγουδιών των σύγχρονων συνθετών: Zoltán Kodály, David Stone, Gustav Holst, Miklós Kocsár, καθώς και τρία από τα παιδικά τραγούδια του Witold Lutoslavski (αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του). 

Το γυναικείο φωνητικό σύνολο "έξΗ" αποτελούν: οι σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και Μορφούλα Παπαγεωργίου και οι μέτζο σοπράνο Αγγελική Κρεμπενιού, Κυριακή Τροχάνη, Ευτυχία Γεωργακοπούλου, Βάσω Καριώτη. 

Στο οκτάφωνο έργο του Gustav Holst συμμετέχουν οι σοπράνο Αλεξάνδρα Καπάνταη και Ιωάννα Κάππου. 

Στο πιάνο ο Πέτρος Μπούρας και στην άρπα η Γωγώ Ξαγαρά. 

Εικαστική επιμέλεια: Κωστής Παπαδόπουλος. 

Οι "έξΗ" συναντήθηκαν στα τέλη του 2010, μέσα από μια ανάγκη δημιουργικότητας, έκφρασης κι αναζήτησης νέου ρεπερτορίου. Συστήθηκαν στο κοινό με τη συναυλία τους το Μάρτιο του 2011 στην αίθουσα Athenaeum, στην οποία παρουσιάστηκαν πολλά έργα σε πρώτες εκτελέσεις. Έκτοτε εμφανίστηκαν σε διάφορους συναυλιακούς χώρους, καθώς και σε χώρους τέχνης της Αθήνας. Ερμηνεύουν έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών, καλύπτοντας ένα ευρύ ιστορικό φάσμα. Στόχος τους είναι ο πειραματισμός με διαφορετικά μουσικά είδη, τόσο σε εκφραστικό, όσο και σε εικαστικό επίπεδο.

Η ...ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΝΕΥ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑΤΟΣ...

Λυπούμαι αλλά δεν συμμερίζομαι την ...οργή (!) του Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων Αμβροσίου για το λεγόμενο "αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο που προωθεί προς ψήφισιν - εν καιρώ ευθέτω, απ' ό,τι φαίνεται - η κυβέρνησις. 

Ωρύεται ο Σεβασμιώτατος ότι με την ψήφιση ενός τέτοιου νομοσχεδίου μπαίνει "φίμωτρο" για τους Έλληνες  και ότι "στο όνομα του ρατσισμού επιβάλλεται μια φίμωση και μια πνευματικής φύσεως δικτατορία!  Από τώρα και εξής το πανανθρώπινο, και γι αυτό και αναφαίρετο, δικαίωμα νά έχουμε γνώμη και κυρίως να την εκφράζουμε δημοσίως "μπαίνει στο γύψο"! Μας βάζουν φερμουάρ στο στόμα!". 

Αυτή την πρακτική που καταγγέλλει με τόση δριμύτητα ο Σεβασμιώτατος την ένοιωσα εγώ στο πετσί μου - και όχι μόνον εγώ φυσικά - από μερίδα της Διοικούσας Εκκλησίας. Προκειμένου να φιμωθώ - δηλ. να μην ακουστεί η καθόλα νόμιμη και κόσμια άποψή μου, επειδή κάποιοι ενοχλούνταν - επιστρατεύτηκαν όλες οι ...ενδεδειγμένες "λύσεις": απολύσεις, διώξεις, συκοφαντίες, απειλές και τα συναφή. Οπότε ποιο δικαίωμα γνώμης υπερασπίζεται ο Σεβασμιώτατος; Ο οποίος όταν γράψαμε κάτι το αντίθετο προς τη δική του γνώμη μάς χαρακτήρισε "υβριστές", "αθεολόγητους", "ασεβείς"  κ.ο.κ.; 

Ενοχλείται ο Σεβασμιώτατος από την προς ψήφισιν διάταξη: 

«Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, παροτρύνει, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος, κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιο-ρίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000-20.000) ευρώ». 

Κι όμως! Αυτή η διάταξη είναι αγία (!) για κάτι Κύριλλους Κωστόπουλους που θέλουν τον Πάπα Βενέδικτο ή τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ομοφυλόφιλους και άλλα παρόμοια στην αυτή λογική. 

Καλό θα ήταν να μην έχει επιλεκτική μνήμη ο Σεβασμιώτατος και να μη ...διαρρηγνύει τα ιμάτιά του τόσο εύκολα. 

Π.Α.Α.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΘΗ ΤΕΤΡΑΠΟΔΑ!

Του Αρχιμανδρίτη - εκπαιδευτικού Γεράσιμου Φραγκουλάκη

Αννόβερο Γερμανίας

Παρότι εκπαιδευτικός μέχρι σήμερα δεν ασχολήθηκα με θέματα εκπαιδευτικά, από αυτό εδώ το χώρο. Κι αν το κάνω τώρα είναι γιατί δεν μπορώ ν’ ακούω πράγματα ανεδαφικά. Περίμενα από τους συνδικαλιστές μας να είναι πιο δυναμικοί στις παρεμβάσεις τους και πιο αποφασιστικοί στις αντιδράσεις τους αφού διαπιστώνουν πως η ευγενική συμπεριφορά τους εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Όταν οι πολιτικοί μας ασχολούνται ανέξοδα με την εκπαίδευση, τότε το τι ακούμε οι εκπαιδευτικοί είναι το κάτι άλλο. Μόνο φωτοστέφανο που δεν μας βάζουν. Και τι δεν είμαστε! Η ελπίδα του έθνους, οι στυλοβάτες του πολιτισμού, οι θεματοφύλακες της πατρογονικής κληρονομιάς, οι μεταλαμπαδευτές της σοφίας, οι …, οι…, οι… και πάει λέγοντας. 

Όταν όμως πρόκειται να ασχοληθούν με παροχές τότε ακούμε τα εξ αμάξης! Και τι δεν έχουμε ακούσει από τις αμπελοφιλοσοφίες των κυβερνητικών αλχημιστών, μέχρι τις ύβρεις των διαφόρων πολιτικών και πολιτικάντηδων. 

Φαίνεται τι κράτος θέλουν να φτιάξουν με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στους εκπαιδευτικούς, στους «λειτουργούς» της εκπαίδευσης όπως μας αποκαλούν. 

Δεν ξέρω γιατί, μα στα 30 χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο της εκπαίδευσης, ο κάθε Υπουργός Παιδείας που έχει περάσει μου δίνει την εντύπωση ότι έχει προηγούμενα με τους εκπαιδευτικούς και προσπαθεί να τα λύσει νομοθετώντας εις βάρος τους. 

Όσον δε αφορά την ελληνική εκπαίδευση στο εξωτερικό, ας μην το ακουμπήσουμε το θέμα καλύτερα γιατί πονάει. Το ζω και ξέρω! 

Πιστεύω πως οι πιο απαξιωμένοι εργαζόμενοι στο ελληνικό δημόσιο σήμερα είναι οι εκπαιδευτικοί. Ότι υπάρχουν αδυναμίες και ελλείψεις και στον χώρο τον δικό μας εμάς των εκπαιδευτικών ούτε συζήτηση. Όμως αυτό δεν μπορεί να αποτελεί την αιτία, για να μπαίνουμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι. 

Δεν θα κάτσω βέβαια να ασχοληθώ με όλα αυτά τα φτηνιάρικα που παρουσιάζουν οι διάφοροι πολιτικοί μας για να δικαιολογήσουν την απρεπή συμπεριφορά τους έναντι των εκπαιδευτικών. 

Δεν θα παραπονεθώ αυτή τη φορά. Είχα ενοχληθεί όταν κάποιοι βουλευτές της «Χρυσής Αυγής» αποκάλεσαν τους εκπαιδευτικούς «γάγγραινα» της κοινωνίας και είχα γράψει σχετικώς. Αυτή τη φορά όμως θέλω να ευχαριστήσω που βρέθηκε επιτέλους ένας πολιτικός και μας παρομοίασε με τα συμπαθή τετράποδα, τα γαϊδούρια! 

Επιτέλους σκέφτηκα. Αναγνωρίζεται η αξία μας. Μας παρομοιάζουν με ζώα συμπαθητικά. 

Λίγο είναι αυτό; Να ακούς από στόμα βουλευτή, νέου, μορφωμένου να λέει ότι οι εκπαιδευτικοί που απεργούν είναι γαϊδούρια; 

Γεια στο στόμα σου λεβέντη μου. Άντε και Υπουργό Παιδείας να σε δούμε. Να’ σαι καλά αδερφέ μου!

ΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΟΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ π. ANDREW LOUTH ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΒΟΛΟΥ

Φωτογραφίες από την διάλεξη του π. Andrew Louth στην Αθήνα: Ιδιωτική Οδός

Πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία οι δυο διαλέξεις και το ειδικό πατρολογικό σεμινάριο που διοργάνωσε η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών σε Βόλο και Αθήνα με κεντρικό ομιλητή τον π. Andrew Louth, με την χορηγία του Ορθοδόξου Ιδρύματος “Virginia H. Farah Foundation”. 

O σπουδαίος πατρολόγος του καιρού μας π. Andrew Louth σπούδασε μαθηματικά και θεολογία στα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και του Εδιμβούργου, ενώ η διατριβή του αφορούσε στη θεολογία του Karl Barth. Επι σειρά ετών δίδαξε πατερική θεολογία και ιστορία στο πανεπιστήμιο του Durham, πατερική σκέψη στην Οξφόρδη και βυζαντινή και πρώιμη μεσαιωνική ιστορία στο Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Σήμερα είναι Ομότιμος Καθηγητής Πατερικών και Βυζαντινών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Duhram, ενώ συνεχίζει το διδακτικό έργο του ως Επισκέπτης Καθηγητής Ανατολικής Ορθόδοξης θεολογίας στο Vrije University του Άμστερνταμ (Ολλανδία). Υπηρετεί ως ιερέας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Πανεπιστήμιο του Durham, ενώ είναι εκδότης του περιοδικού Sobornost, και μέλος της συντακτικής επιτροπής σε άλλα διεθνή αγγλόφωνα περιοδικά. Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του αφορούν κυρίως στην ιστορία της θεολογίας στην ελληνική πατερική παράδοση κατά την περίοδο από τον πέμπτο αιώνα μέχρι την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως επίσης και τη θεολογική σκέψη ρουμάνων και ρώσων θεολόγων κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων σχετικά με την πατερική σκέψη, όπως λ.χ. The Origins of the Christian Mystical Tradition: From Plato to Denys (Oxford: 2007), Greek East And Latin West: The Church AD 681-1071 (St Vladimir’s Seminary Press: 2007), Maximus the Confessor (Routledge: 1996), St John Damascene: Tradition and Originality in Byzantine Theology (Oxford: 2005), Denys the Areopagite (Continuum: 2002). 

Το θέμα των διαλέξεων (Βόλος, 15 Μαίου, Πνευματικό Κέντρο Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αθήνα 16 Μαίου, Κτήριο Κωστής Παλαμάς Πανεπιστημίου Αθηνών) ήταν «Οι Πατέρες και η έννοια της Παράδοσης». 

Στην ομιλία του ο π. A. Louth επιχείρησε να διατυπώσει ορισμένες σκέψεις για το νόημα της εκκλησιαστικής Παραδόσεως, τη σχέση και τη διάκριση μεταξύ των Πατέρων και της Παράδοσης, αλλά και τη θέση της πατερικής σκέψης στην νεώτερη ορθόδοξη θεολογία. Ξεκινώντας από τους Φλωρόφσκυ και Λόσκυ προχώρησε σε μια ιστορική έρευνα για τον τρόπο που η έννοια της παράδοσης της Εκκλησίας διαμορφώθηκε στο πέρασμα των αιώνων, επισημαίνοντας την καίρια συμβολή της δυτικής επιστήμης και έρευνας τόσο για την αναβίωση του ενδιαφέροντος στη σκέψη των Πατέρων όσο για την κριτική έκδοση του έργου τους. 

Στο πλαίσιο αυτό αναρωτήθηκε τι μπορεί να σημαίνει και με ποιό τρόπο επηρεάζει η καθοριστική αυτή συμβολή της ετερόδοξης, επιστημονικής έρευνας την κατανόηση αυτού που αποκαλείται «πατερικό φρόνημα», εξαίροντας τη σημασία της λειτουργικής εμπειρίας για μια ορθόδοξη θεώρηση του ζητήματος. 

Με την παρουσία του Σεβ. Μητροπολίτη κ. Ιγνατίου στον Βόλο, μετά το πέρας και των δυο διαλέξεων, επακολούθησε πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους παρευρισκόμενους κληρικούς και λαϊκούς πάνω σε θέματα, όπως τη σχέση της Αγίας Γραφής προς την πατερική Παράδοση, το νόημα της πατερικής αυθεντίας, την εργαλειοποίηση της πατερικής παράδοσης για την διαμόρφωση πολιτιστικής ταυτότητας, τη συμβολή της σπουδής της πατερικής σκέψης στην προώθηση του οικουμενικού διαλόγου, κ.ά. 

Το πατρολογικό σεμινάριο

Το θέμα του ειδικού πατρολογικού σεμιναρίου (Αθήνα, 18 Μαρτίου, Αίθουσα Συνεδριάσεων Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών) ήταν: «Η θεολογία της ‘διαμεσολάβησης’: ‘σοφιανικοί’ προβληματισμοί σε ορισμένα πατερικά θέματα», στο οποίο εκτός από την κεντρική εισήγηση του π. Andrew Louth με το ομώνυμο θέμα, έλαβαν μέρος με σύντομες παρεμβάσεις οι: π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Δρ. Θ., Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Επισκέπτης Λέκτωρ Ορθόδοξου Ινσιτούτου του Cambridge και μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, και ο Νικόλαος Ασπρούλης, Master Θεολογίας, Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών και του περιοδικού Θεολογία.

Στη διάλεξη των Αθηνών ο Σταύρος Γιαγκάζογλου συμμετείχε στον διάλογο που ακολούθησε

Στην εισήγησή του ο π. Andrew Louth, ασχολήθηκε με τη χρήση της έννοιας του «μεταξύ» στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους Νεοπλατωνικούς, και σε συναφείς αναφορές στην πατερική σκέψη και ιδιαίτερα στον Μάξιμο τον Ομολογητή, τον Γρηγόριο Παλαμά και τους Ρώσους θεολόγους της διασποράς — ειδικά στην σοφιολογία του π. Σέργιου Bulgakov. Με επίκεντρο την πατερική σκέψη και την θεμελίωση της έννοιας του «μεταξύ» στην υποστατική ένωση των δύο φύσεων στον Χριστό, ο ομιλητής επεχείρησε να αξιοποιήσει τον όρο αυτό στην ερμηνεία της σχεσης Θεού και κόσμου. Στην προοπτική αυτή έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στη σημασία της εκ του μηδενός δημιουργίας και της χριστιανικής θεώρησης του κόσμου στο έργο του Μεγάλου Αθανασίου και του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, όπου δίνεται έμφαση στην απολυτότητα της ελευθερίας του Δημιουργού και της Δημιουργίας, καθώς επίσης και στην σπουδαιότητα της διάκρισης θείας ουσίας και ενεργειών για την διερμηνεία της πολύπλοκης σχέσης του Θεού και του κόσμου. Η κεντρική αυτή έννοια του «μεταξύ» σύμφωνα με τον εισηγητή θα μπορούσε να συμπεριλάβει την Σοφία, τις ενέργειες, αλλά και τους αγίους και τους αγγέλους, την προσευχή, τα μυστήρια και τις εικόνες, όπως επίσης θα μπορούσε και να αξιοποιηθεί ως χρήσιμο εργαλείο στην συζήτηση επιμέρους θεμάτων που αφορούν λ.χ. στη σχέση της Εκκλησίας προς τον κόσμο. 

Το σεμινάριο συντόνισε ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, ενώ σύντομο χαιρετισμό απήυθυνε ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Καθηγητής Μάριος Μπέγζος. 

π. Andrew Louth και π. Δημήτριος Μπαθρέλλος

Στις σύντομες παρεμβάσεις τους ο μεν π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, με αφετηρία τη σκέψη του Μαξίμου του Ομολογητή, επιχείρησε τον σχολιασμό ορισμένων πτυχών του κειμένου του π. Andrew Louth με επίκεντρο την έννοια και τον τρόπο κατανόησης της Μεσιτείας (ο Ιησούς Χριστός, στο σώμα του Οποίου ενσωματώνονται οι πάντες και τα πάντα) μεταξύ Θεού και κόσμου, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές διαστάσεις της σχετικής συζήτησης, ο δε Νικόλαος Ασπρούλης σχολίασε ορισμένες όψεις της εισήγησης του π. Louth με επίκεντρο τη θεολογική μεθοδολογία, τονίζοντας λ.χ. τη σημασία της προσωπικής αυτο-αποκαλύψεως του Θεού στην Ιστορία και τη Δημιουργία ως απαράβατη αφετηρία για τον θεολογικό στοχασμό, τον χριστοκεντρικό τρόπο κατανόησης της σχέσης και διάκρισης μεταξύ Θεού και ανθρώπου πέρα από τα τυχόν αδιέξοδα της διάκρισης ουσίας-ενεργειών, τις δυνατότητες αλλά και τα προβλήματα της έννοιας της Σοφίας για την ερμηνευτική θεώρηση της σχέσης Θεού και κόσμου κ.ά. 

π. Andrew Louth και Παντελής Καλαϊτζίδης

Στο Σεμινάριο έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ερευνητές, μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί φοιτητές, κ.ά. Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου θα φροντίσει για την έκδοση των σχετικών κειμένων στα ελληνικά και αγγλικά. 

Η διαδικτυακή τηλεόραση intv (www.intv.gr) έχει ήδη αναρτήσει το σχετικό video από τη διάλεξη των Αθηνών.

Παρών στο διάλογο και ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Χρήστος Καρακόλης

ΤΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΑΧΑΪΑΣ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΩΣ ΤΗΝ "ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΟΛΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"

Το παραπάνω δημοσίευμα της εφημερίδας Κόσμος της Πάτρας (17.5.2013) στηρίζεται, προφανώς, στην πρόσφατη, σχετική ανάρτηση της Ιδιωτικής Οδού. 

Μετά την είδηση ότι ο Σταυρός του Μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου θα μεταφερθεί στη Ρωσία, προς προσκύνησιν υπό των ομοδόξων αδελφών, μόνο ένα σχόλιο αρμόζει:

Είναι ευκολότερο να μεταφερθεί ο Σταυρός του Αποστόλου στη Ρωσία, από το να επισκεφθεί ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος την Πάτρα, στο πλαίσιο της επικειμένης επισκέψεώς του στην Ελλάδα,  και να προσκυνήσει στο Ναό του Πρωτοκλήτου. 

Πάνω στην ώρα, το Επιμελητήριο Αχαϊας προβάλλει με τον δικό του τρόπο την Πάτρα ως "Αποστολική Πόλη όλων των Ορθοδόξων"!

Στην έκδοση TRAVEL magazine που ετοιμάσθηκε ειδικά για το 1ο ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΟ FORUM που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη 16 και 17 Μαϊου 2013, προβάλλεται η Πάτρα ως Αποστολική Πόλη όλων των Ορθοδόξων, με κείμενο στην Ρωσική γλώσσα! Νομίζω πως είναι το πρώτο κείμενο στα ρωσικά με πρωτοβουλία πατρινού φορέα, που αφορά στον πολιούχο Άγιο Ανδρέα. 

Το Επιμελητήριο Αχαϊας θα συμμετάσχει και στο Β’ Συνέδριο Θρησκευτικού Τουρισμού, που διοργανώνει προσεχώς η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (Συνοδικό Γραφείο Προσκυνηματικών Περιηγήσεων) και θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη με μεγάλη συμμετοχή από Ρωσικές αποστολές.
Αυτά επί του παρόντος από το ...μέτωπο του θρησκευτικού τουρισμού, σε σχέση με την Πάτρα.
Νομίζω πως έχουμε να δούμε πολλά ακόμη...

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΜΑΝΟΛΗ ΚΟΡΡΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ

Στην Αίθουσα εκδηλώσεων του ΤΕΕ-Τμήμα Δυτικής Ελλάδας στην Πάτρα μίλησε την Τετάρτη15 Μαϊου ο διακεκριμένος καθηγητής Μανόλης Κορρές, με θέμα: «Στεγασμένοι χώροι μουσικής της Αρχαιότητας: το Ηρώδειο». 

Το  ωδείον, ως διακεκριμένο κτηριακό είδος πρωτοεμφανίζεται τον 5ο αι. π.Χ. στην Αθήνα. Είναι ένα τετράγωνο πολύστυλο κατασκεύασμα τεσσάρων σχεδόν στρεμμάτων με πυραμιδοειδή στέγη. Αργότερα εξελίσσονται ωδεία μικρότερου μεγέθους, ορθογώνια, αλλά με καμπύλη τοποθέτηση των καθισμάτων σε επάλληλες σειρές. Ταυτόχρονα, για καλύτερη ορατότητα, καταβάλλεται προσπάθεια ελαττώσεως του αριθμού των στύλων. Τούτο επιτυγχάνεται ήδη τον 1ο αι. π.Χ. με πολύ γνωστές περιπτώσεις το Ωδείον της Πομπηίας και εκείνο του Αγρίππα στην Αγορά των Αθηνών. Ακολούθως τα ωδεία σχεδιάζονται ως μικρά θέατρα, με χαρακτηριστική ημικυκλική μορφή, αλλά υψηλότερους τοίχους για τη δημιουργία περιμετρικής ζώνης μεγάλων φωτιστικών ανοιγμάτων. 

Το Ηρώδειον αποτελεί ακραία περίπτωση: Επέβαλλε την απαλλοτρίωση κάθε ιδιοκτησίας επί τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων,  ενώ έως τώρα πολλοί επιστήμονες αμφισβητούν την ύπαρξη αρχαίας τεχνολογίας κατάλληλης για την πλήρη κάλυψη τέτοιου τεράστιου χώρου με βαριά ξύλινη στέγη, χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα. 

Στην ομιλία του καθηγητού Μανόλη Κορρέ παρουσιάστηκαν ζητήματα της ιστορίας, της λειτουργίας και της κατασκευής των ωδείων. 

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι ο καθηγητής Μανόλης Κορρές στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανθέμιον» της Ενωσης Φίλων Ακροπόλεως, που είναι αφιερωμένο ολόκληρο στον Ηρώδη Αττικό και την εποχή του, αναφέρει πως «η στέγη του Ηρωδείου, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, αποτέλεσε παγκόσμιο ρεκόρ μέγιστου ανοίγματος έως και τον 19ο αιώνα! Δύναται μετά πάσης βεβαιότητος να λεχθεί, ότι το Ηρώδειο υπήρξε το υψηλότερο κτίριο της χώρας ως την εποχή της κατασκευής του ξενοδοχείου Χίλτον ενώ την δεύτερη θέση ως τα μέσα του 20ού αιώνα κατείχαν δύο επίσης ρωμαϊκά κτίρια: το λεγόμενον Οκτάγωνον κι η λεγόμενη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης».

Ο καθηγητής Μανόλης Κορρές και η αρχιτέκτων - πολεοδόμος Χαρά Παπαδάτου - Γιαννοπούλου

ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΕΒΕΖΑΝΟ ΣΥΝΘΕΤΗ ΣΠΥΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΘΩΜΑ ΤΑΜΒΑΚΟ

Η Περιφέρεια Ηπείρου-Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, ο Δήμος Πρέβεζας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πρέβεζας, η Περιηγητική Λέσχη Πρέβεζας και η Φιλαρμονική Πρέβεζας «Ορφεύς», σε συνεργασία με το Αρχείο Ελλήνων Μουσουργών Θωμά Ταμβάκου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα "100 Χρόνια Απελευθέρωσης" της Πρέβεζας, συνδιοργάνωσαν εκδήλωση - αφιέρωμα στον Πρεβεζάνο δημιουργό Σπύρο Ευαγγέλου, το Σάββατο 11 Μαΐου (στις 8 το βράδυ) στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας.   

Ο γνωστός σε όλους τους Ηπειρώτες Σπύρος Ευαγγέλου, πρωτοστάτησε σε δύσκολες εποχές στη διάδοση της λόγιας μουσικής στην Πρέβεζα και συνέβαλε καθοριστικά στη μουσική εκπαίδευση της πόλης, τόσο ως μέλος της διοίκησης του Δημοτικού Ωδείου από ιδρύσεώς του, όσο και με την άοκνη προσπάθειά του στην ανάπτυξη κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας σε πολλούς τοπικούς φορείς. 

Για το συνθετικό έργο του Σπύρου Ευαγγέλου μίλησε ο μουσικογράφος/κριτικός/ερευνητής, επίτιμο μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών Θωμάς Ταμβάκος, κάνοντας αναδρομή στη βιωτή του κ. Ευαγγέλου, από τα πρώτα βήματά του στη μουσική μέχρι την καταξίωση με χρήση οπτικού υλικού και διαφανειών.
Ο Θ. Ταμβάκος - στον οποίο οφείλουμε πάρα πολλά για την διάσωση και ανάδειξη του έργου των ελλήνων συνθετών - μίλησε για τη μουσική κίνηση στην Πρέβεζα και την καθοριστική γνωριμία του Σπύρου Ευαγγέλου με τον Σπύρο Δήμα καθώς και για το μουσικοπαιδαγωγικό και εκπαιδευτικό του έργο στη χορωδία Αρμονία και στο δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας. 

Στην εκδήλωση ερμηνεύθηκαν 15 έργα μουσικής δωματίου από καθηγητές του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας αλλά και καταξιωμένους μουσικούς της Ηπείρου. 
Συγκεκριμένα συμμετείχαν οι μουσικοί: Πιάνο: Δήμητρα Αποστολίδη και Ελονώρα Αποστολίδη, Βιολί: Αλέξανδρος Ναστούλης και Νίκος Λιόντος, Βιόλα: Γιώργος Χλίτσιος, Βιολοντσέλο: Βικτώρια Γκόγκου, Τραγούδι: Μαριάννα Τζαφέρη, Κλαρινέτο: Απόστολος Βερύκιος, Φλάουτο: Μαριάννα Βερυκίου και Νεφέλη Βερυκίου, Τρομπέτα: Κώστας Μπίτος, Χρήστος Κούτης και Αργύρης Πεσλής. 

Οι συνθέσεις του Σπύρου Ευαγγέλου - μαθητή των Σπ. Δήμα και Μ. Κουτούγκου - είναι γραμμένες για πιάνο, κουαρτέτο εγχόρδων, τραγούδι, βιολοντσέλο και πιάνο, αλλά και σύνολα πνευστών με φλάουτο κλαρινέτο και τρομπέτα. Βασίζονται στην αστείρευτη μουσική παράδοση του τόπου μας, αλλά έχουν μια ανεπιτήδευτη αμεσότητα προς τον ακροατή, που πηγάζει από την απλότητα του ύφους και την εκλεπτυσμένη χρήση των δυτικοευρωπαϊκών συνθετικών τεχνικών.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΛΕΩΝΙΔΑ ΑΣΤΕΡΗ

Όνειρο του να ψάλει στην Αγιά Σοφιά 

Tου AΡΙΣΤΕΙΔΗ ΒΙΚΕΤΟΥ (για τον Φιλελεύθερο Κύπρου)
φωτογραφίες: Ν. Μαγγίνας

Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι οι τίτλοι και τα αξιώματα δίνουν αξία στον άνθρωπο. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Οι άνθρωποι, που φέρουν τίτλους και αξιώματα, δίνουν ανάλογα με το ήθος, την ποιότητα και την ευγένεια τους αξία σε αυτά. Ένα πρότυπο αυτής της κατηγορίας ανθρώπων είναι ο Άρχων πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Λεωνίδας Αστέρης, δηλαδή ο πρωτοψάλτης στον δεξιό χορό του πανσέπτου Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Διακονεί με αυταπάρνηση και ένθεο ζήλο το Φανάρι για σχεδόν 28 χρόνια , περισσότερα από όσα βρίσκεται στον Οικουμενικό Θρόνο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και πρέπει να είναι ο μακροβιότερος πρωτοψάλτης, μετά τον μεγάλο Ιάκωβο Ναυπλιώτη. Ως πρωτοψάλτης ανέβηκε στο δεξιό αναλόγιο του Πατριαρχικού Ναού κατά την Θεία Λειτουργία της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 14 Σεπτεμβρίου 1984, χοροστατούντος του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. 

Το βιογραφικό του είναι πλούσιο. Λόγω χώρου θα περιοριστούμε σε ορισμένους μόνο σταθμούς. 

Ο Λεωνίδας Αστέρης γεννήθηκε στην πάλαι ποτέ μεγαλώνυμη Κοινότητα του Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως το 1936, όπου και άρχισε την μουσική του σταδιοδρομία πεντάχρονος στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου ως Κανονάρχης. Μαθήτευσε παρά του καλλιφώνου και μύστου της παραδόσεως αειμνήστου πρωτοψάλτου Παναγιώτου Κωνσταντινίδου. Δεκαετής και δεκατριετής προσελήφθη από τον Άρχοντα λαμπαδάριο Θρασύβουλο Στανίτσα και από τον Άρχοντα πρωτοψάλτη Κωνσταντίνο Πρίγγο στον Πατριαρχικό Ναό. Ο Λεωνίδας Αστέρης είναι απόφοιτος του Ωδείου Λυρικής Σκηνής και Τέχνης και πρωταγωνιστής της Λυρικής Κωνσταντινουπόλεως από το 1969 μέχρι σήμερα. Ερμήνευσε πάμπολλα έργα του γερμανικού και ιταλικού ρεπερτορίου. Επίσης, σπούδασε στην Μοζάρτιον Σχολήν της πόλεως Σάλτσμπουργκ σε μεγάλους διδασκάλους του άσματος (Σράϊρερ, Ντίσκαου). Βραβεύθηκε σε διαγωνισμό με το Βραβείο Καρλ Ορφ με την προσωπικήν του συναυλία στον τον Ναό του Αγίου Βλασίου. Διδάσκει από τριετίας στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας το ζωτικόν για τους ιεροψάλτας μάθημα, την ορθοφωνίαν και τεχνικήν καλοφωνίας. 

«Το Φανάριον είναι μια Σχολή», δηλώνει στον «Φ» ο Λεωνίδας Αστέρης. Αναφορικά με τη θέση του Άρχοντα πρωτοψάλτη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, όπως αποκαλείται ο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μας είπε: «Για όποιον έχει επίγνωση της θέσης και του καθήκοντος, είναι βέβαια, ένα φορτίο, το οποίο προσπαθούμε να το συνεχίσουμε, δηλαδή την παράδοση της μουσικής μας όσο μπορούμε αναλλοίωτη, αυτά δηλαδή που πήραμε και ακούσαμε από τους δασκάλους. Όλα αυτά θέλουνε καθημερινά ξανά μελέτη και ξανά μελέτη. Προετοιμασία και ξανά προετοιμασία». Με λύπη διαπιστώνει ότι πολλοί ψάλτες σήμερα, στην Ελλάδα και αλλού, αρχίζουν με τη σκέψη της αυτοπροβολής του προσώπου τους.

Σύμφωνα με ένα παλιό συνεργάτη του, τον Μιλτιάδη Παππά, ο Λεωνίδας Αστέρης θαυμάζεται ακόμη και από τους Τούρκους καλλιτέχνες, τραγουδώντας μάλιστα τουρκικά τραγούδια, αλλά με το οικείο συναίσθημα. Πώς να ξεχάσει κάποιος, αναφέρει ο Παππάς, «τον περίφημο Κιανί Καρατζά, ο οποίος τυφλός, ων, όταν μετά από την απόδοση του ύμνου "Άνωθεν οι Προφήται" από τον άρχοντα στην Αγία Ειρήνη, (σ.σ: χρησιμοποιείται ως χώρος συναυλιών ) έσπευσε να του φιλήσει το χέρι; Αυτό για τους γνωρίζοντες, είναι η ύψιστη ένδειξη τιμής σε καλλιτέχνη και μάλιστα από αντίστοιχο ευρείας φήμης και αποδοχής». 

Στο ερώτημα τι χαρακτηρίζει το πατριαρχικό ύφος του ψάλλειν ο Λεωνίδας Αστέρης απαντά ότι δεν είναι μίμηση κάποιου πρωτοψάλτου φωνητικά, που μας άρεσε για να τον μιμηθούμε απόλυτα, διότι, εξηγεί, δεν έχει σχέση με τη φωνή. Το ύφος έχει σχέση με τον τρόπο παρουσίασης και εκτέλεσης των μαθημάτων των παλαιών δασκάλων και πρωτοψαλτών. 

«Το πατριαρχικό ύφος βασίζεται στην εκτέλεση, στην παρουσίαση των μουσικών κειμένων και όχι στη μίμηση της φωνής», τονίζει και προσθέτει, δηλαδή: τη μη μίμηση, τη σωστή εκτέλεση των μουσικών κειμένων με την απαιτούμενη ευφράδεια, τη σωστή απαγγελία, τον καλό τονισμό, γιατί το κύριο είναι ο λόγος. Η μουσική, επισημαίνει, είναι μια επένδυση, η οποία πρέπει να είναι κατάλληλη στον ωραίο τον λόγο. 

Ο Λεωνίδας Αστέρης αναφέρει ότι στον Πατριαρχικό Ναό και στην Πόλη ψάλλουν βασιζόμενοι σε όλους τους παλαιούς διδασκάλους, ακόμα και τους προ της Αλώσεως, όπως ο Ιωάννης Κλαδάς, ο Ιωάννης Κουκουζέλης, και με τις ερμηνείες των τριών νεώτερων δασκάλων του Χουρμούζιου Χαρτοφύλακος, του Γρηγορίου Πρωτοψάλτη και του μεγάλου Χρυσάνθου, ο οποίος μετέπειτα έγινε Επίσκοπος. 

Στην εκκλησιαστική μουσική, λέει στον «Φ» ο Λεωνίδας Αστέρης δεν υπάρχουν άριες, υπάρχει λατρευτική μουσική. «Υπάρχει το κείμενο, που πρέπει να το προσέξεις, να το τονίσεις σωστά. Δεν χρειάζονται κορόνες πολλές, όπως στη Λυρική Σκηνή». Γνώστης της λυρικής τέχνης αναφέρει ότι αυτή υποστηρίζει άλλα ψυχικά φαινόμενα: τον έρωτα, την αγάπη. Η εκκλησιαστική μουσική, ιδιαίτερα δε η βυζαντινή «υπηρετεί την προσευχή, την κατάνυξη», τονίζει. 

Ο Λεωνίδας Αστέρης χαρακτηρίζει τον Πατριάρχη Δημήτριο, με τον οποίο ξεκίνησε ως πρωτοψάλτης στο Πατριαρχείο, «πράο, ταπεινό, ιεράρχη με βαθιά πίστη». Και ο προκάτοχός του ο Αθηναγόρας και ο διάδοχός του ο σημερινός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι, σύμφωνα με τον πρωτοψάλτη, «ο καθένας για την εποχή τους οι πλέον άξιοι». Δηλώνει πως συμφωνεί με αυτό, που λένε και γράφουν πολλοί, ότι ο νυν Πατριάρχης σε σχέση με τους προκατόχους του έδωσε ένα άλλο αέρα στο Φανάρι, ανέδειξε το Φανάρι και ιδίως με δραστηριότητες στο εξωτερικό. Πρόβαλε πολύ το Φανάρι. «Είναι πολύ δραστήριος. Μακάρι ο Θεός να τον έχει καλά να μπορέσει να συνεχίσει, γιατί ακολουθεί ένα πρόγραμμα πολύ σκληρό από το πρωί μέχρι το βράδυ και είναι σε μια ηλικία 72 ετών και πρέπει να προσέξει να συνεχίσει την Πατριαρχία του», εύχεται ο Λεωνίδας Αστέρης. Πριν κλείσουμε την συνομιλία μας τον ρώτησα σε ποια εκκλησία είναι το όνειρο και η επιθυμία του να ψάλει. «Έψαλα σε πολλές εκκλησίες στο εξωτερικό. Συγκινητική στιγμή ήταν η Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, στην Τραπεζούντα, Αυτό τώρα, που με ενδιαφέρει, είναι η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, η Αγιά Σοφιά», απάντησε. 

Η συνέντευξη του Άρχοντος Λεωνίδα Αστέρη στην τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1 Αρχονταρίκι

Στον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Λεωνίδα Αστέρη είναι αφιερωμένη και η εκπομπή Αρχονταρίκι, την οποία επιμελείται και παρουσιάζει ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος.

Η συγκεκριμένη εκπομπή θα προβληθεί την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 από την ΕΤ1, το πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία. 

Η Ιδιωτική Οδός εξασφάλισε και δημοσιεύει αποκλειστικές φωτογραφίες (του Δημήτρη Ν. Σαμπαζιώτη) από τα γυρίσματα της εκπομπής στην Κωνσταντινούπολη και ειδικότερα στο Φανάρι και τον Πατριαρχικό Ναό. 

ΔΥΟ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ

Με αφορμή την ...καταιγίδα λειτουργιών, αγρυπνιών, παρακλήσεων και δεήσεων "υπέρ φωτισμού των μαθητών" για τις Πανελλαδικές εξετάσεις, που προβάλλουν και τελούν οι περισσότερες Μητροπόλεις, σας παραπέμπουμε, αγαπητοί συνοδίτες, σε δύο παλαιότερα (πέρασαν τέσσαρα χρόνια!) κείμενα της Ιδιωτικής Οδού για το θέμα.

Το πρώτο, ημέτερον, με τίτλο: Ο Αρχιεπίσκοπος και οι "αποτυχημένοι" των Πανελλαδικών.

Στο κείμενό μας αυτό αναφερόμαστε στην ...άλλη προσέγγιση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στο θέμα:

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όχι μόνο δεν τέλεσε ειδική Θ. Λειτουργία για τους μαθητές, όπως έκανε ο προκάτοχός του και το παράδειγμα εκείνου μιμούνται σήμερα πολλοί ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας, αλλά στο μήνυμά του προς τους μαθητές καινοτομεί, τουλάχιστον! Όχι μόνο δεν τους εύχεται «Καλή επιτυχία», αλλά τους καλεί να μην παγιδευτούν «στη λογική της «αποτυχίας» ή της «επιτυχίας». Κάθε αποτέλεσμα αντιμετωπίστε το ως πρόκληση. Ως κάλεσμα για νέα αρχή, για αλλαγή πορείας».

Ολόκληρο το κείμενο διαβάστε εδώ.

Το δεύτερο κείμενο που σας παραπέμπουμε είναι του φιλολόγου - θεολόγου και μεταφραστή Roni Bou Saba, με τίτλο: Οι "μαγικές" λειτουργίες για τις Πανελλαδικές.

Ο Roni Bou Saba ξεκινά το ...αιρετικό κείμενό του με Πάπισσα Ιωάννα:

Il y a bien de différence entre rire de la religion, et rire de ceux qui la profanent par leurs opinions extravagantes (Pascal, Lettres 11). 

Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά η Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, και ελπίζω να είναι κατανοητά τοις πάσι. Και όμως τα επαναλαμβάνω: «Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ειρωνείας της θρησκείας και της ειρωνείας εκείνων που τη βεβηλώνουν με τις εξωφρενικές απόψεις τους».

Η συνέχεια του κειμένου εδώ.