ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ 1999 ΜΕ ΤΟΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Β' ο Συνετός παραιτήθηκε του θρόνου της γενέτειράς του και πατρίδας του την 1η Σεπτεμβρίου τ.ε.

Για άλλη μια φορά απέδειξε ότι μια ζωή ολόκληρη είναι κόντρα στο ρεύμα! Η προσωπικότητά του σφράγισε την Μεταπολίτευση στον εκκλησιαστικό χώρο, όπου δεν έγινε η απαιτούμενη κάθαρση, μετά την Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών δικτατορία. Ο ίδιος ήταν πάντα "ενοχλητική" φωνή, γι' αυτό και ενδιαφέρουσα και εν τέλει αληθινή. Ο απόλυτος εχθρός της υποκρισίας. Μέχρι παρεξηγήσεως...

Τον συνάντησα για μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης - και για λογαριασμό του πολιτιστικού περιοδικού "το δόντι" - το καλοκαίρι του 1999. Έκτοτε κάναμε κι άλλες συνεντεύξεις που επέστη ο καιρός να τις αναρτήσω στην Ιδιωτική Οδό.

Αρχίζω σήμερα με αυτή την πρώτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο "δόντι" (τεύχος 5, Αύγουστος 1999) και εστιάζει στο μεγάλο εκδοτικό επιστημονικό έργο που άφησε πίσω του ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, και που όμοιό του δεν υπάρχει σε Ελλαδική Μητρόπολη.

«Αν δεν αναλώσεις τον εαυτό σου στο έργο σου, τι νόημα έχει;», μου είπε με τρόπο αφοπλιστικό ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Β΄, απαντώντας στην έκπληξή μου για την υπερδραστηριότητά του. Με την πρωτοβουλία του και την προσωπική του καθημερινή επιστασία αναστηλώνονται αυτόν τον καιρό στη Ζάκυνθο ιστορικοί ναοί και μοναστήρια. Στα Στροφάδια γίνονται οι απαραίτητες εργασίες για την άρση της ετοιμορροπίας της Μονής που ίδρυσε τον 13ο αιώνα ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος ο Α΄ Λάσκαρις. Σκοπός απώτερος η πλήρης αποκατάσταση και ανάδειξη του ιερού μνημείου, όπου ετάφη το 1622 ο πολιούχος της Ζακύνθου Άγιος Διονύσιος.

Η Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών (16ος αι.) έχει ήδη αποκατασταθεί κατά το ήμισυ. Στη Μονή αυτή ασκήτευσαν επιφανείς εκκλησιαστικοί άνδρες, όπως ο άγιος Γεράσιμος (προστάτης της Κεφαλλονιάς) και ο Διδάσκαλος του Γένους μοναχός Παχώμιος Ρουσάνος. Τα έργα συντήρησης και ανοικοδόμησης των ερειπωμένων κτηρίων της συνεχίζονται, ενώ τα κειμήλιά της καταγράφηκαν και συντηρήθηκαν. Οι ειδικές εργασίες αναστήλωσης και αναπαλαίωσης στην Αναφωνήτρια (η εικόνα της Παναγίας έφτασε θαυματουργικά εκεί από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη) αποδεικνύουν ότι το ιερό της είναι φτιαγμένο τον 12ο αι.!! Αναστηλωτικές εργασίες πραγματοποιούνται επίσης στις ιστορικές μονές της Παναγίας Σπηλαιωτίσσης και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στη Λαγκαδά (16ος αι.), στο ναό της Παναγίας στο Βουγιάτο και σε άλλους ναούς που έχουν υποστεί τις ζημιές του εγκέλαδου. Ταυτόχρονα, έχει ανεγερθεί η καινούρια πτέρυγα της Μονής του Αγίου Διονυσίου (πίσω από το ναό του Αγίου), η οποία θα περιλαμβάνει Εκκλησιαστικό Μουσείο, συνεδριακό χώρο και 30 δωμάτια για φιλοξενία. Παράλληλα, συντελείται η πλήρης ανακαίνιση του παλιού μοναστηριού. Έργα πολλών δισεκατομμυρίων. Στην ερώτησή μας που βρίσκει τα χρήματα ο κ. Χρυσόστομος ήταν αποκαλυπτικός: «Πηγαίνω ο ίδιος στα Υπουργεία για τις επιχορηγήσεις. Ψάχνω τα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης πόρτα-πόρτα. Πηγαίνω στην Κέρκυρα στα συμβούλια της Περιφέρειας και καταθέτω τις προτάσεις μου, παίρνω το λόγο… Πολλή δουλειά. Όλα γίνονται με απόλυτη διαφάνεια μέσω δημοπρασιών». Αλλά ο Μητροπολίτης στη Ζάκυνθο δεν ενδιαφέρεται μόνο για τα εκκλησιαστικά έργα: «Στο Υπουργείο Υγείας μ’ έχουν βαρεθεί να ανεβοκατεβαίνω για τα θέματα του Νοσοκομείου. Μετά από εισήγησή μου το Νοσοκομείο Ζακύνθου ονομάστηκε «ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ». Έχω ηγηθεί μιας τεράστιας προσπάθειας για να γίνει μια πτέρυγα τεχνητού νεφρού. Και είπα ότι αν δεν την φτιάξει το κράτος θα την φτιάξω εγώ, ως Εκκλησία». Ακόμη ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος είναι πρόεδρος του ΟΔΑΣ (Οργανισμός Δημόσιας Αντιλήψεως Ζακύνθου), ενός οργανισμού που ιδρύθηκε τον περασμένο αιώνα και περιλαμβάνει Γηροκομείο, Ορφανοτροφείο, εκπαίδευση ανθρώπων με ειδικές ανάγκες κ.α. Σ’ αυτόν τον κρατικό οργανισμό που έχει πάντοτε ως πρόεδρο κάποιο πολιτικό πρόσωπο, για πρώτη φορά προεδρεύει ο Μητροπολίτης Ζακύνθου (εδώ και 4 χρόνια).

Φυσικά ο Δεσπότης δεν είναι εργολάβος αλλά Αρχιερεύς, ποιμένας του λογικού ποιμνίου, γι’ αυτό και δεν παραλείπει να λειτουργεί τακτικότατα, τον Ιούλιο μάλιστα σχεδόν κάθε μέρα λόγω πλήθους πανηγύρεων σε όλο το νησί. «Δεν μπορώ να μην πάω ή να τα τροποποιήσω γιατί εγώ είμαι και Ζακυνθινός και τ’ αγαπάω τα έθιμά μας».

Και μέσα σ’ όλα αυτά ξεχωριστή θέση κατέχουν οι εκδόσεις της Μητροπόλεως. Ο Σεβασμιώτατος φαίνεται πως έχει επίγνωση του εγχειρήματος: «είναι πράγματι πρωτοφανείς για την ιστορία της Εκκλησίας της Ζακύνθου». 

Τα δύο πρώτα βιβλία που κυκλοφόρησαν, είναι γνωστά και περιζήτητα έργα, τα οποία έχουν πλέον την αξία πηγών, γι’ αυτό και η Μητρόπολις προέβη στην επανέκδοσή τους. Το πρώτο βιβλίο είναι το πολύτιμο σύγγραμμα του ιστορικού της Ζακύνθου και λογοτέχνη Ντίνου Κονόμου (1918-1990) και φέρει τον τίτλο «ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ» (α΄ έκδοση 1969). Πρόκειται για το σημαντικότερο – κατά κοινή ομολογία των ειδικών – σύγγραμμα που έχει ποτέ γραφεί για τον Άγιο της νήσου. Ιστορική και Βιογραφική πραγματεία, έργο δηλαδή επιστημονικό. Στα 1997, που ήταν το «έτος Αγίου Διονυσίου» έγινε η φωτοαναστατική έκδοση του τόμου του Ντίνου Κονόμου, αλλά παράλληλα κυκλοφόρησε και μια πιο εύχρηστη που περιλαμβάνει μόνο το πρώτο μέρος (βιογραφία Αγίου Διονυσίου). Και στις δύο μορφές προστέθηκε 16σέλιδο φωτογραφικό παράρτημα. Το έργο κυκλοφορεί και σε αγγλική έκδοση (Ιανουάριος 1999).

Το δεύτερο βιβλίο-πηγή που κυκλοφόρησε σε φωτοαναστατική έκδοση είναι τα «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ» (α΄ έκδοση 1880) του λογίου Αρχιεπισκόπου Ζακύνθου Νικολάου Β΄ του Κατραμή (1820-1886). Το βιβλίο εκτείνεται σε 488 πυκνογραμμένες και μεστές περιεχομένου σελίδες. Ο συγγραφέας διαπραγματεύεται ενδιαφέροντα θέματα της ιστορίας και του πολιτισμού της Ζακύνθου στηριζόμενος στην έρευνα, σε χειρόγραφα και κώδικες του νησιού αλλά και της Δύσεως. Το έργο αποτελεί σίγουρα αξιόπιστη πηγή και χρηστικό εργαλείο έρευνας.

Οι «Εικόνες της Ζακύνθου» είναι ένας τόμος επιστημονικός που συμπληρώνει το κενό της διεθνούς επί του θέματος βιβλιογραφίας. Το εισαγωγικό σημείωμα του Ακαδημαϊκού μεγάλου Μανόλη Χατζηδάκη έμελε να είναι και το κύκνειο άσμα του: «Ιστορικά για τις τύχες της Συλλογής των Εικόνων του Μουσείου Ζακύνθου». Ο Χατζηδάκης στο κείμενό του παρουσιάζει την προσεισμική ιστορία της Συλλογής, με συγκεκριμένα στοιχεία, καθώς και την προσωπική του συμβολή στην διάσωση και στην οργάνωση του υλικού αμέσως μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1953. Τις «Εικόνες της Ζακύνθου» προλογίζει κατά τρόπο άρτια επιστημονικό η Επίτιμη Διευθύντρια του Βυζαντινού Μουσείου Δρ. Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου.  Όπως σημειώνει η ίδια στην εισαγωγή οι εικόνες αυτές «αποτελούν δείγματα, στην πλειονότητά τους εξαίρετα, των καλλιτεχνικών θησαυρών που δημιούργησε ή συγκέντρωσε η Ζάκυνθος και ευτυχεί να έχει στους ναούς, στα μουσεία, σε επίσημα και ιδιωτικά της οικήματα». Πραγματικά η επιλογή είναι μεν αντιπροσωπευτική αλλά ταυτόχρονα και ενδεικτική αφού όπως μας είπε ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος «στον τόμο παρουσιάζονται 75 έργα, αλλά σκεφθείτε ότι 72 σημαντικές εικόνες έχει μόνο το Επισκοπικό Μέγαρο της Ζακύνθου, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν άλλο τόμο». Το έργο «Εικόνες της Ζακύνθου» κυκλοφορεί και σε αγγλική έκδοση.

Ένα ακόμη βιβλίο-σταθμός στην εκδοτική δραστηριότητα της Μητροπόλεως είναι και το «Ζακύνθου Εορτοδρόμιον» που κυκλοφόρησε το 1998 με την γενική επιμέλεια του πρωτοπρεσβυτέρου και ποιητού π. Παναγιώτη Καποδίστρια. Όπως σημειώνει στον πρόλογο του τόμου ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος «πρόκειται για μια επισταμένη καταγραφή, προς διάσωσιν και μάλιστα λειτουργική χρήση, όλων των γνωστών και άγνωστων υμνογραφικών κειμένων, που αφορούν σε Ζακυνθίους Αγίους, θαύματα λοιπών Αγίων που σχετίζονται με το νησί και ιδιαιτέρως τιμώνται σ’ αυτό, μνήμες σημαντικών ιστορικών γεγονότων, αλλά και περίπτυστες εικόνες της Παναγίας. Ο υμνογραφικός αυτός πλούτος απαρτίζεται από Ακολουθίες, Παρακλητικούς ή Λιτανευτικούς Κανόνες και Χαιρετισμούς, αλλά και σκόρπια Απολυτίκια, Κοντάκια και Μεγαλυνάρια, τα οποία κατεξοχήν ψάλλονται στους Ναούς της Ζακύνθου». Στο «Ζακύνθου Εορτοδρόμιον» συναντώνται το παρελθόν και το παρόν. Περιλαμβάνονται υμνογραφήματα μεταβυζαντινών Ζακυνθίων λογίων αλλά και ολόκληρο το περί των Ζακυνθίων Αγίων έργο του αειμνήστου γέροντος, μεγάλου υμνογράφου του καιρού μας, Γεράσιμου Μικραγιαννανίτου. Δημοσιεύονται ακολουθίες από κώδικες της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης αλλά και υμνογραφικά ποιήματα του υμνογράφου των ημερών μας Δρος Χαραλάμπους Μπούσια. Το «Ζακύνθου Εορτοδρόμιον» δεν αποτελεί μόνο την πρώτη πλήρη και συστηματική καταγραφή της Ζακυνθινής Υμνογραφίας αλλά και μια εξαιρετικά σημαντική βιβλιογραφική κατάθεση στην μεγάλη υπόθεση που λέγεται «Υμνογραφία της Εκκλησίας μας».

Ουσιαστική συμβολή στην επιστημονική έρευνα αποτελεί και η έκδοση των πρακτικών (1998) επιστημονικής ημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1996 στη Ζάκυνθο με θέμα: «Μονές της Ζακύνθου. Ιστορία-Αρχιτεκτονική-Τέχνη». Το βιβλίο με τα πρακτικά της ημερίδας αυτής είναι πραγματικά πολύτιμο, καθώς περιλαμβάνει εκτός των εισηγήσεων, περίληψη στα αγγλικά, σπάνιο φωτογραφικό υλικό και αρχιτεκτονικά σχέδια που τεκμηριώνουν τις αντίστοιχες εισηγήσεις, και σημαντική βιβλιογραφία για κάθε θέμα. Όπως μας είπε ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος σε λίγο καιρό θα εκδοθούν σε δύο τόμους και τα πρακτικά ενός άλλου επιστημονικού συμποσίου με θέμα «Ο Άγιος Διονύσιος και οι εκκλησιαστικές προσωπικότητες», στο οποίο συμμετείχαν με πρωτότυπες ανακοινώσεις 50 επιστήμονες.

Αφήσαμε για το τέλος το βιβλίο «Ανθολόγιο ποιημάτων για τον Άγιο Διονύσιο» (1997) που επιμελήθηκε ο Ζακυνθινός λογοτέχνης Διονύσης Σέρρας. Το ανθολόγιο περιέχει 36 ποιήματα (ολόκληρα ή αποσπασματικά) που έχουν γραφεί για τον Άγιο Διονύσιο και έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς από την εποχή του Διονυσίου Σολωμού ως τις μέρες μας. Τα ποιήματα αυτά δεν αποτελούν μόνο μια μικρή συλλογική κατάθεση Τιμής και Μνήμης στον Άγιο της Συγγνώμης, αλλά διαλαλούν το θαύμα της αφθαρσίας, μαρτυρούν την πάμφωτη υπόσταση της αθανατίζουσας Αγιότητας.

Μετά από όσα παρουσιάστηκαν, αντιλαμβάνεται ο καθείς ότι οι εκδόσεις της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου είναι ένα μείζον εκκλησιαστικό και πολιτιστικό γεγονός. Το ενθαρρυντικό έγκειται στην διαβεβαίωση του Μητροπολίτου κ. Χρυσοστόμου ότι αυτή η προσπάθεια θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση γιατί «αν δεν αναλώσεις τον εαυτό σου στο έργο σου, τι νόημα έχει;»

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

16 - 08 - 1999

Έκτοτε ακολούθησαν λαμπρές εκδόσεις μέχρι τις μέρες μας: Άγιοι και Εκκλησιαστικές προσωπικότητες στη Ζάκυνθο (Πρακτικά Συνεδρίου, Α' και Β' τόμος, 1999), Παχώμιος Ρουσάνος (Πρακτικά Επιστημονικού Συμποσίου που διοργανώθηκε το 2003 από την Μητρόπολη Ζακύνθου για τα 450 χρόνια από την κοίμηση αυτού του Ζακυνθινού λογίου του Γένους), Αι μοναί Στροφάδων και Αγίου Γεωργίου των Κρημνών Ζακύνθου (Μελέτη φιλολογική και παλαιογραφική του Διονυσίου Ιω. Μούσουρα, 2003), Εικόνες της Ζακύνθου και τα πρότυπά τους (Β' και Γ' τόμος από τον Γιάννη Ρηγόπουλο, 2006), Ζακυνθινοί Επίσκοποι στον κόσμο (του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, 2004), Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος (του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, 2006), Παϊσιος Αγιαποστολίτης, ο Ζακύνθιος Μητροπολίτης Ρόδου (του αρχιμ. Ευτύχιου Σαρμάνη, 2007), Φιόρα Τιμής για τον Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο Β' Συνετό (Χαριστήριος Τόμος, 2009) Μουσείο Εκκλησιαστικής τέχνης Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου (της Ζωής Μυλωνά από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, 2011).

Αλλά στις εκδόσεις θα επανέλθουμε. 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΚΟΠΕΛΟ

 Του π. Κωνσταντίνου Ν. Καλλιανού από τη Σκόπελο

Ἀπό ἀνέκδοτες πηγές, ἀλλά καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἱστορία, μᾶς εἶναι γνωστή ἡ παρουσία μοναζουσῶν σέ κάποια ἀπό τά μοναστήρια τοῦ νησιοῦ τῆς Σκοπέλου: ἑνός τόπου ὁ ὁποῖος παρά τήν μικρή του ἔκταση, ἔχει ἱκανό ἀριθμό ἱερῶν καθιδρυμάτων, μοναστηριῶν καί ἐκκλησιῶν, πού συνολικά φθάνει στίς δύο ἑκατοντάδες.

Πρῶτες πληροφορίες γιά τήν παρουσία μοναζουσῶν στή Σκόπελο μᾶς δίνει ὁ Σκοπελίτης λόγιος Καισάριος Δαπόντες, στά μέσα περίπου τοῦ 18ου αἰ. ὅταν στό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως ἤ τοῦ Σωτῆρος, μόναζε ἡ Μοναχή Μελάνη, ἡ Μεσολογγίτισσα, πού ἦταν πολύ ἱκανή, γιατί προσέφερε στό μοναστήρι της ἀρκετά.

Μία ἄλλη δραστήρια μοναχή στὰ τέλη περίπου τοῦ 18ου αἰ. ἦταν ἡ Γερβασία τοῦ Οἰκονόμου, ἡγουμένη τῆς μονῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ ὁποία τήν ἐποχή αὐτή, ἔχοντας μιά μικρή συνοδεία, ἀνακαινίζει τό μοναστήρι της. Μάλιστα ὁ Καισάριος Δαπόντες ἀναφέροντας στόν Κατάλογό του τό μοναστήρι τοῦ Σταυροῦ, τό μνημονεύει ὡς "καλογράδικον", μέ καλόγριες δηλαδή.

Στά τέλη πάλι τοῦ 18ου μέ ἀρχές τοῦ 19ου αἰ. στή μονή τῆς Ἐπισκοπῆς ζεῖ ἡ μοναχή Εὐγενία, ἐνῶ στή μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὑπάρχει μικρή συνοδεία καλογραιῶν, τίς ὁποῖες ἐφόνευσαν οἱ Λιάπηδες, γύρω στά 1826, ὅταν ἐσύλησαν τό μοναστήρι.

Τέλος, στό μοναστηράκι τοῦ Τιμίου Προδρόμου, στό Κοτρονάκι, μονάζει στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰ. ἡ μοναχή Σωφρονία κι ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 1821 ἡ μοναχή Ὑπατία (κατά κόσμον Ὑπερμάχω ἡ Παριανή). Ἡ Ὑπατία ἀνακαινίζει τό μοναστηράκι, ἀλλά καί ὑφίσταται πολλές δοκιμασίες ἀπό τούς Λιάπηδες.

Στό ἴδιο μοναστηράκι, τό ὁποῖο εἶναι μετόχιο τῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Όρους, στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. ζοῦν κάποιες μοναχές ὅπως ἡ Μάρθα καί ἡ Σαλώμη (κατά κόσμον Σοφία Ραυτόγλου).
 Γύρω στά 1897 ἔρχεται στό νησί ὁ ἐρημίτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁ πολύς Σωφρόνιος Κεχαγιόγλου, ἀπό τή Ραιδεστό τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, φίλος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τῶν δύο Ἀλέξανδρων τῆς Σκιάθου κ. ἄ.

Ὀ Γέροντας συστήνει μέ τά χρόνια μικρή ἀδελφότητα μοναζουσῶν, οἱ ὀποῖες ἐγκαταβιώνουν πρῶτα στή γειτονική μονή τῆς Ἁγίας Βαρβάρας καί ἀργότερα στή μονή τοῦ Τιμίου Προδρομου. Πνευματικό ἀνάστημα τοῦ Γέροντος ὑπῆρξε ἡ μοναχή Ξένη Γαλατσάνου (+1981), μορφή φιλοκαλική, ἡ ὁποία ἐργάστηκε πολύ γιά νά στερεωθεῖ τό μοναστήρι της.

Τέλος, στά μέσα τοῦ 20ου αἰ. ἔρχεται στή Σκόπελο καί ἐγκαθίσται στή μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μικρός πυρήνας καλογραιῶν ὑπό τή καθοδήγηση τῆς μοναχῆς Ἀγαθονίκης, ἡ ὁποία ὑπῆρξε πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγιορείτη Γέροντα Ἰερωνύμου τοῦ Σιμωνοπετρίτου. Κατάγονταν ἀπό τὴ Μικρὰ Ἀσία, ὅπως καὶ κάποιες ἄλλες μοναχὲς ἀπό τὴ συνοδεία της Τὴν ἐποχὴ τῆς ἡγουμενίας της τὸ μοναστήρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὑπῆρξε κέντρο πνευματικῆς ἀναγέννησης τῶν Σκοπελιτῶν καὶ ὄχι μόνο.

Ἀπό τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 ὁ γυναικεῖος μοναχισμός στή Σκόπελο φθίνει καὶ μόνο ἡ ἐλπίδα μας στὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ ἀπομένει πιά, ώστε νὰ ξαναγίνει τὸ νησὶ ένα μικρὸ Ἅγιον Όρος, ὅπως, δικαίως, τὸ ὀνόμαζαν κάποτε.

φωτογραφίες: 
- Η Μονή του Ευαγγελισμού
- Η Γερόντισσα Ξένη Γαλατσάνου, Ηγουμένη της Μονής του Τιμίου Προδρόμου
- Εσωτερική άποψη της Μονής του Προδρόμου

ΑΣΧΗΜΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΦΟΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ

Η πολιτική κατάσταση στην Κύπρο δύο μήνες μετά την φονική έκρηξη στη ναυτική βάση της Εθνικής Φρουράς

Του ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΒΙΚΕΤΟΥ

Tον Φεβρουάριο του 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας αναδείχθηκε άνετα με 53,36% πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από το 1960 το κυπριακό κομμουνιστικό κόμμα (ΑΚΕΛ), διεκδίκησε για πρώτη φορά με δικό του υποψήφιο τις προεδρικές εκλογές και τις κέρδισε.

Το κλίμα ήταν περισσότερο από θετικό για τον Κύπριο πρόεδρο, καθώς έγινε αποδεκτός ακόμη και από εκείνους που δεν τον τίμησαν με την ψήφο τους. Οι Ελληνοκύπριοι, στην πλειονότητά τους, ανεξάρτητα από τις κομματικές τους πεποιθήσεις, επένδυσαν στον Πρόεδρο Χριστόφια ελπίδες για λειτουργική λύση στο κυπριακό και για μια «δίκαιη κοινωνία», όπως ο ίδιος επαγγελόταν.

Είχε δε στο πλευρό του, εκτός από το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, που συμμετείχαν με στελέχη τους στο Υπουργικό Συμβούλιο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ) τού πρόσφερε για δυόμισι χρόνια πλήρη στήριξη, ιδιαίτερα στο κυπριακό.

Πριν από ενάμισι χρόνο αποχώρησε από την κυβέρνηση η ΕΔΕΚ, κατηγορώντας τον Πρόεδρο για «υποχωρήσεις» στο κυπριακό. Σιγά - σιγά άρχισε να αλλάζει στάση και ο ΔΗΣΥ, επικρίνοντας τους χειρισμούς του στο ίδιο θέμα, αλλά και στα ζητήματα της οικονομίας. Τον Ιούλιο, μετά τη φονική έκρηξη στη ναυτική βάση, στο Μαρί, αποχώρησε από την κυβέρνηση και το ΔΗΚΟ. Από τα μέσα Ιουνίου, λόγω της άσχημης δημοσιονομικής κατάστασης, το κλίμα άρχισε να γίνεται βαραίνει ακόμη περισσότερο για τον Κύπριο Πρόεδρο.

Η έκρηξη στη ναυτική βάση, στις 11 Ιουλίου, των εμπορευματοκιβωτίων με πυρίτιδα που κατασχέθηκαν το 2009 από την Κυπριακή Δημοκρατία πάνω σε πλοίο υπό κυπριακή σημαία, που έπλεε από τη Συρία προς το Ιράν, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 13 ανθρώπων και την καταστροφή, λόγω γειτνίασης, του μεγαλύτερου ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό. Πέραν της ανθρώπινης τραγικής διάστασης, οι οικονομικές συνέπειες για την Κύπρο είναι τεράστιες. Γίνεται λόγος για την μεγαλύτερη καταστροφή μετά την τουρκική εισβολή του 1974.

Έτσι, εκδηλώθηκε θύελλα αντιδράσεων από τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης που έθεσαν, άλλοι αμέσως και άλλοι εμμέσως, θέμα παραιτήσεως, καθώς, στο προεδρικό σύστημα της Κύπρου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κυβερνά χωρίς να χρειάζεται ψήφος εμπιστοσύνης από την Βουλή.

Η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ κατηγόρησαν την αντιπολίτευση -κυρίως τον ΔΗΣΥ- ότι υποσκάπτει τον Πρόεδρο Χριστόφια, τον θεσμό του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι θέλει να εκβιάσει παραίτησή του και προεδρικές εκλογές και ότι επιδιώκει να πλήξει την 85χρονη πορεία και ιστορία του ΑΚΕΛ. Επίσης, η αντιπολίτευση κατηγορείται ότι από την πρώτη στιγμή ότι «δίκασε και καταδίκασε τον Πρόεδρο Χριστόφια».

Από την αρχή κυβέρνηση και ΑΚΕΛ υιοθέτησαν τη θέση ότι ο κ. Χριστόφιας χειρίστηκε «άψογα» το θέμα της κατάσχεσης του φορτίου και ότι για την τοποθέτησή του και φύλαξή του στη ναυτική βάση υπεύθυνοι και αρμόδιοι ήταν οι τεχνοκράτες. Χθες, ο Δ. Χριστόφιας επέρριψε πολιτικές ευθύνες στους παραιτηθέντες υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας και στον αρχηγό της Εθνικής Φρουράς.

Ο Πρόεδρος έκανε μια σωστή κίνηση. Αποδέχθηκε να δώσει ένορκη μαρτυρία στην ερευνητική επιτροπή υπό τον νομικό Πόλυ Πολυβίου, που διορίστηκε από το υπουργικό Συμβούλιο για να διερευνήσει όλα τα γεγονότα, εκτός από το θέμα των ποινικών ευθυνών, για το οποίο γίνεται έρευνα από την Αστυνομία.

Πολλοί ανέμεναν ότι προχθές στην ερευνητική επιτροπή ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα αναλάμβανε τις πολιτικές του ευθύνες. Αυτό δεν έγινε. Ο κ. Χριστόφιας αποποιήθηκε οποιαδήποτε πολιτική ή προσωπική ευθύνη, και στο τέλος της διαδικασίας δημιουργήθηκε ένταση, όταν τον αποδοκίμασαν οι συγγενείς των θυμάτων, με κάποιους να τον αποκαλούν κατά πρόσωπο «δολοφόνο».

Οι ερωτήσεις του προέδρου της Ερευνητικής Επιτροπής, Πόλυ Πολυβίου, επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στη διαχείριση του φορτίου και όχι στην απόφαση κατάσχεσής του. Ο κ. Πολυβίου υπέδειξε στον Πρόεδρο Χριστόφια ότι οι πολιτικές ευθύνες δεν αφορούν μόνο τις πράξεις, αλλά και τις παραλείψεις ενός πολιτικού προσώπου και μάλιστα αρχηγού κράτους, ο οποίος εκ του Συντάγματος έχει υποχρέωση να προστατεύει τις ανθρώπινες ζωές.

Η στάση του κ. Χριστόφια έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από όλα τα πολιτικά -πλην του ΑΚΕΛ- κόμματα.

Αντιδρώντας ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου δήλωσε ότι «ο Πρόεδρος Χριστόφιας ανέλαβε την ευθύνη για τους πολιτικούς χειρισμούς του θέματος, αλλά από τη στιγμή που το φορτίο δόθηκε για φύλαξη στους ειδικούς θα έπρεπε να λειτουργήσει το σύστημα και να υπάρξουν συνθήκες ασφάλειας». Είναι φανερό -είπε- ότι υπήρξε υποτίμηση των κινδύνων και μη ορθή διάγνωση. Αν γινόταν σωστή εκτίμηση και ενημέρωση -πρόσθεσε- δεν θα είχαμε την καταστροφή αυτή «τις ευθύνες, για την οποία η αντιπολίτευση, προσπαθεί να φορτώσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Ο κ. Στεφάνου δήλωσε ακόμα ότι «ουδέποτε λέχθηκε στην κυβέρνηση ότι το φορτίο έχει καταστεί πολύ επικίνδυνο».

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Σταύρος Ευαγόρου, δήλωσε ότι με την κατάθεσή του ο Πρόεδρος Χριστόφιας «κατέρριψε τους μύθους, που έχτισαν κάποιοι, για ιδεοληψίες του». Είπε, επίσης, ότι «καταρρίφθηκαν οι μύθοι πως ήταν ενήμερος για τη διαχείριση του φορτίου από τον Φεβρουάριο του 2011».

Σχολιάζοντας τις επικρίσεις της αντιπολίτευσης, ο κ. Ευαγόρου είπε ότι «ο ΔΗΣΥ δεν θα ήταν ικανοποιημένος με οτιδήποτε άλλο, πέραν της πολιτικής εξόντωσης του Προέδρου της Δημοκρατίας».

Ωστόσο, ορισμένα στελέχη του ΑΚΕΛ, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους.

Ο Τύπος, με εξαίρεση την εφημερίδα «Χαραυγή», είναι πολύ αρνητικός για τον Κύπριο Πρόεδρο. Οι εφημερίδες υποστηρίζουν ότι «δεν έπεισε κανέναν, εκτός από το ΑΚΕΛ», «τους έκαψε όλους για να σωθεί», «δεν ήξερε, δεν ρώταγε», «διέψευσε τις προσδοκίες», «στίγμα του πορίσματος Πολυβίου: έχετε ευθύνες κ. Πρόεδρε», είναι μερικοί από τους τίτλους των δημοσιευμάτων.

Πολιτικοί αναλυτές προβάλλουν δύο ερωτήματα: πρώτον, μήπως ο πρόεδρος Χριστόφιας «εγκλωβίστηκε επικίνδυνα στην αρχική του θέση για την έκρηξη» και δεύτερον, «τι θα πράξει στην περίπτωση, που το πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής του καταλογίσει πολιτικές ευθύνες;».

Το στέλεχος του ΑΚΕΛ, Αρίστος Διαμιανού, περιορίστηκε να δηλώσει ότι «σε μια τέτοια περίπτωση, που για την ώρα είναι υποθετική, ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα λάβει τις αποφάσεις του».

Η έκρηξη στη ναυτική βάση ανέδειξε και ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο για τα δεδομένα της Κύπρου. Σχεδόν καθημερινά πολίτες συγκεντρώνονται έξω από το προεδρικό μέγαρο, αποδοκιμάζουν τον Πρόεδρο, απαιτούν την παραίτηση του, ζητούν να οδηγηθούν στη φυλακή οι υπεύθυνοι και διατρανώνουν τη συμπαράσταση τους στις οικογένειες των θυμάτων. Σε πολλές από αυτές τις διαδηλώσεις έδωσαν το «παρών» πολλά γνωστά πρόσωπα της κυπριακής κοινωνίας.

Όπως υποστηρίζει η εκπρόσωπος της Ομάδας Εθελοντών για την οργάνωση των εκδηλώσεων, Μαίρη Παραΐκα, «ο κόσμος έχει αντιληφθεί ότι πρόκειται για ειρηνικές εκδηλώσεις και παρευρίσκεται. Έχει αντιληφθεί ότι είναι εκδηλώσεις απλών πολιτών με κύριο ζητούμενο τη δικαίωση των 13 νεκρών, η οποία θα επέλθει μέσα από την παραίτηση του Προέδρου Χριστόφια και την ανάληψη των πολιτικών του ευθυνών».

Κυβερνητικοί κύκλοι και στελέχη του ΑΚΕΛ αναφέρουν ότι κατανοούν την οργή των συγγενών και του κόσμου. Προσθέτουν, ωστόσο, ότι οι διαδηλώσεις τις περισσότερες φορές «καθοδηγούνται από ακροδεξιά στοιχεία».

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, Κώστας Χριστοφίδης, φρονεί «ότι αυτός ο λαός αξίζει κάτι καλύτερο, αξίζει περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη λογοδοσία». Εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός «θα τα απαιτήσει τους επόμενους μήνες πολύ πιο έντονα και με πολύ πιο δηκτικό τρόπο». Είναι μια μεγάλη ευκαιρία -σημειώνει- μέσα από τη θλίψη και τα ερείπια, να στήσουμε κάτι εντελώς καινούριο, πιο υγιές και πιο σύγχρονο.

Στις 30 Σεπτεμβρίου, παραμονή της επετείου της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, ο πρόεδρος της ερευνητικής επιτροπής κ. Πολυβίου αναμένεται να καταθέσει στο υπουργικό Συμβούλιο το πόρισμα του, το οποίο στη συνέχεια θα δημοσιοποιηθεί.

Η κυπριακή κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι, στα τέλη του Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου, παρά τις απειλές της Άγκυρας, θα αρχίσει η γεώτρηση για φυσικό αέριο στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ.

Τέλη του Οκτωβρίου στη Νέα Υόρκη θα γίνει κρίσιμη συνάντηση του γγ του ΟΗΕ με τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, ενώ το δεύτερο εξάμηνο του 2012 η Κύπρος θα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το αγωνιώδες ερώτημα είναι κατά πόσο με τα σημερινά δεδομένα θα μπορέσει η Κύπρος να ανταποκριθεί επιτυχώς στις μεγάλες προκλήσεις, που έχει ενώπιον της.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΜΟΡΦΟΥ

Μόρφου Νεόφυτος: «Το μέγα έλεος του Θεού, που έρχεται..»

Του Α. ΒΙΚΕΤΟΥ

«Από τη γη θα γίνει το θαύμα, αλλά θα είναι με φώτιση και με έφεση του Θεού», υπογράμμισε ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, αναφερόμενος στα πάθη της Κύπρου, κατά την ομιλία του στον εορτάζοντα Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάμα, στην κατεχόμενη κωμόπολη της Μόρφου.

«Είναι ένας τρόπος που ο Θεός αποφάσισε, αφού οι άνθρωποι δεν τα κατορθώνουν, να το κατορθώσει. Αυτός, μέσα από ιστορικά γεγονότα που έρχονται..», εξήγησε ο κ. Νεόφυτος.

Επίσης, τόνισε ότι "για όλους μας έχει ο Θεός και για Ελληνοκυπρίους και για Τουρκοκυπρίους και για Μαρωνίτες και για Λατίνους και για Αρμενίους". Το μέγα έλεος του Θεού, επεσήμανε «δεν έχει εθνικότητα, δεν έχει εθνικισμό».

Σε δύο ομιλίες του κατά τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία στην μνήμη του Αγίου Μάμα ο Μόρφου Νεόφυτος αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην θαυματουργή εικόνα του Χρυσοσώτηρα από το χωριό Ακανθού στο κατεχόμενο τμήμα της Κερύνειας. Η εικόνα βρέθηκε μαζί με άλλες σε αποθήκη στον περίβολο του Αγίου Μάμα και λιτανεύτηκε για πρώτη φορά φέτος, μετά από 37 χρόνια.

Για τον Χρυσοσώτηρα της Ακανθού ο Μόρφου Νεόφυτος είπε ότι είναι η θαυματουργή εικόνα του Χριστού στην Κύπρο. Ο Χρυσοσώτηρας βγήκε από την «φυλακή», που τον έθεσαν και τώρα βρίσκεται ανάμεσα μας, λαμπροφορεμένος με το χρυσό πουκάμισο του, όπως οι Ακανθιώτες τον στόλισαν εδώ και αιώνες, «για να συντροφεύει τον Άγιο Μάμα μέχρι να έρθει η ώρα για το μέγα θαύμα, για το μέγα έλεος», είπε ο Μητροπολίτης και εξέφρασε την πίστη ότι «έρχεται αυτή η ώρα. Και έρχεται αυτό το μέγα έλεος. Όχι, γιατί μας αξίζει. Αλλά, γιατί το αποφάσισε ο Θεός, για τους καλούς απογόνους που έρχονται. Να το ξέρουμε αυτό κι έτσι να ταπεινώνουμε λίγο τον νου μας». Υπέδειξε δε ότι, αφού απέτυχαν οι άνθρωποι να βρουν τρόπους ειρηνικής συνύπαρξης σε αυτό τον τόπο, αναλαμβάνει από τα σήμερα ο Χριστός. Και ο Χριστός δεν κάνει λάθη!

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Μόρφου Νεόφυτος σημείωσε ότι οι τρεις άγιοι, που κατ’ εξοχήν τιμώνται και αγαπώνται στην Κύπρο, είναι και οι τρείς από την Μικρά Ασία. Ο πρώτος, -ανέφερε- πάνω από τον Άγιο Μάμα, ο Άγιος Γεώργιος, επίσης Καππαδόκης, εκ πατρός του. Ο δεύτερος, ο άγιος Μάμας από την Γάγγρα της Παφλαγονίας και μαρτυρήσας στην Καισάρεια. Η τρίτη είναι μια αγία γυναίκα, παιδομάρτυς και αυτή, η Αγία Μαρίνα από την Αντιόχεια της Πισιδίας, πάλιν της Μικράς Ασίας.

«Όλα αυτά δείχνουν τη σχέση μας με την χριστιανική Μικρά Ασία. Και όλα αυτά δείχνουν τις περιπέτειες της πονεμένης Ρωμιοσύνης και της φυλής μας», τόνισε ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.

Τα πλήρη κείμενα των ομιλιών διαβάστε εδώ.

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

φωτογραφίες:  Νικόλαος Μαγγίνας

Τα αδιέξοδα των Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Οι σκέψεις που ακολουθούν, εντάσσονται στα πλαίσια της πρόσφατης άκρως σημαντικής Συνάξεως των Μακαριωτάτων Προκαθημένων τών Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας Κύπρου, η οποία πραγματοποιήθηκε στό Φανάρι (1-3 Σεπτεμβρίου), κατόπιν πρωτοβουλίας και υπό την προεδρείαν της ΑΘΠ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με κύριο σκοπό την ανταλλαγή απόψεων όσον αφορά στην έκρυθμο καταστάση που ταράσσει σήμερα στην Μέση Ανατολή, την έκφραση αλληλεγγύης και συμπάθειας προς στους εκείσε δοκιμαζόμενους χριστιανούς, όπως και την εξεύρεση τρόπων ειρηνικής συμβιώσεως των πιστών των διαφόρων θρησκευμάτων που από αιώνων ζουν στον ευαίσθητο αυτό γεωγραφικό χώρο. (Βλ. Μήνυμα και Ανακοινωθέν της Συνάξεως στο ΑΜΕΝ.gr, 3/9/2011).

Παρά τoν κοινό παρονομαστή ο oποίος ενώνει κατά κάποιο τρόπο τα αραβικά κράτη του χώρου αυτού μέσα στην «Ισλαμική Διάσκεψη», (γλώσσα, πολιτισμός και, Σουνιτικό κυρίως, Ισλάμ) το πολιτειακό, πολιτικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό και οικονομικό πλαίσιο, διαφέρει αισθητά από χώρα σε χώρα.

Στην αχανή και πολυπληθή αυτή περιοχή, τα αραβικά κράτη διέπονται, ως γνωστόν, από ποικίλης υφής και ιδεολογίας πολιτεύματα. Από βασιλευόμενη δημοκρατία, από δικτατορικά καθεστώτα, από Θεοκρατικά τοιαύτα, όπου ισχύει η γνωστή ως «Σαρία» Ισλαμική Νομοθεσία, και, τέλος, από φεουδαρχικού τύπου «πετρελαιο-μοναρχίες». Τα μόνα κράτη της περιοχής όπου λειτουργούν δημοκρατικώς εκλελεγμένα Κοινοβούλια, είναι ο Λίβανος και το Ισραήλ. Το οποίο, όμως, ευρισκόμενο εγκλωβισμένο μεταξύ εχθρικώς προς αυτό διακειμένων αραβικών κρατών, εκ μέρους μεγάλης μερίδας της διεθνούς κοινότητας θεωρείται ότι πολιτισμικώς ανήκει στον ευρύτερο Ευρωπαϊκό χώρο. (Εξού και η συμμετοχή του στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ποδόσφαιρου καί Καλαθόσφαιρας, ως και στον Πανευρωπαϊκό διαγωνισμό άσματος-Eurovision). Οίκοθεν δε νοείται ότι από τα κοινωνικο-πολιτικά σχήματα των χωρών αυτών, κυρίως, όμως, από την βαρύτητα και την επιρροή του «πολιτικού Ισλάμ» σ΄ αυτές, εξαρτάται εν πολλοίς και η όλη συμπεριφορά των Αρχών έναντι των Χριστιανών και των πιστών άλλων θρησκευμάτων.

Είναι γνωστό ότι μετά την ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική τον έβδομο μ. Χ. αιώνα, η χριστιανική παρουσία στον χώρο αυτό ουδέποτε υπήρξεν ευχερής. Μέσα σε μιά πολυπληθή και συμπαγή Ισλαμική κοινωνία, οι χριστιανοί, αλλά και οι εβραίοι, πάντοτε θεωρούνταν ως «ντίμμι» (dhimmi), ως μια τάξη υποδεέστερων, δευτέρας κατηγορίας, πολιτῶν, υποταγμένη στο κυρίαρχο Ισλάμ. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι διά μέσου των αιώνων υπήρξε κάποια συμβίωση μεταξύ του αυτόχθονος Χριστιανισμού και του Ισλάμ που είχε εισβάλει στον κατ΄εξοχήν χριστιανικό αυτό χώρο. Επρόκειτο, βέβαια, για μια συνύπαρξη μεταξύ «κυριάρχων» καί «υποτελών», οι οποίοι ήταν απλώς «ανεκτοί» μέσα στην «Ούμμα», την παγκόσμια αυτή «κοινότητα των πιστών».

Τις τελευταίες όμως δεκαετίες, οι αλλεπάλληλες πολιτικο-κοινωνικές αναταραχές στην περιοχή, άμεσα σχετιζόμενες με υψίστης σημασίας οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, (κυρίως της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενώσεως στο Αφγανιστάν, των ΗΠΑ δε και της Μεγάλης Βρετανίας στον Αραβο-Περσικό Κόλπο), συνετέλεσαν στην εμφάνιση ακραίων ισλαμιστικών κινημάτων στο Μεσανατολικό προσκήνιο, ως εκείνα των Ταλιμπάν και της Αλ Κάϊντα. Χάριν της ιστορίας, θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα θεμελιοκρατικά αυτά κινήματα, αρχικά είχαν τύχει της υποστήριξεως των ΗΠΑ, απλώς διότι μάχονταν κατά της Σοβιετικής Ενώσεως, η οποία, συνεπικουρούμενη από την τότε Κομμουνιστική Κυβέρνηση του Αφγανιστάν, επεδίωκε την διείσδυσή της στην άκρως στρατηγική αυτή περιοχή της Δυτικής Ασίας που ελεγχόταν από τις ΗΠΑ. Ο εμψυχωτής της Αλ Κάϊντα Ουσσάμα Μπιν Λάντεν στράφηκε κατά των ΗΠΑ, αλλά και κατά της πατρίδας του Σαουδικής Αραβίας αργότερα, μετά τον πρώτο κατά του Ιράκ πόλεμο επί προεδρείας Μπούς του πατρός, όταν δεκάδες χιλιάδες αμερικανών στρατιωτών αμφοτέρων των φύλων, είχαν στρατοπεδεύσει στην Σαουδική Αραβία. Πράγμα το οποίο είχε θεωρηθεί εκ μέρους του Μπιν Λάντεν ως κατοχή και βιασμός των ιερών εδαφών της πατρίδας του από «απίστους».

Το ερώτημα που τίθεται συχνά και βασανίζει την σκέψη μας τον τελευταίο τούτο καιρό, είναι το εξής: Οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής είναι θύματα θρησκευτικού φανατισμού ή απλώς υφίστανται συνέπειες αντιπαλοτήτων και συμφερόντων που δεν έχουν κανένα θρησκευτικό υπόβαθρο;

Στην αναστατωμένη σήμερα Αίγυπτο, μέχρι την ανατροπή του Βασιλέως Φαρούκ το 1952 και την εκ μέρους του Προέδρου Νάσσερ εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ και των επιχειρήσεων ξένων συμφερόντων, οι χριστιανικές κοινότητες δεν είχαν κανένα μείζον πρόβλημα με τις Αιγυπτιακές Αρχές, ούτε δε και με την επικρατούσα Ισλαμική κοινωνία της χώρας αυτής. Απόδειξη, οι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ανθούσες Ελληνορθόδοξες παροικίες της Αλεξάνδρειας, του Καΐρου, του Πόρτ-Σαΐντ και της Άνω Αιγύπτου, ως και αι πολυάριθμες λεβαντινικής προελεύσεως εύρωστες Ρωμαιοκαθολικές, ως επί το πολύ, κοινότητες. Η μαζική έξοδος των Ορθοδόξων προς Ελλάδα και των λοιπών χριστιανών προς Εσπερίαν, δεν οφείλεται σε πιέσεις και διωγμούς θρησκευτικού χαρακτήρος, αλλά στα επαναστατικά μέτρα του Νάσσερ, παρμένα μέσα στη δίνη του τότε ανερχομένου «Παναραβισμού», ο οποίος απέβλεπε στην απαλλαγή της Αιγύπτου, αλλά καί όλης της Μέσης Ανατολής, από την Δυτική πολιτική και οικονομική κηδεμονία. Οι εχθροπραξίες στην χώρα αυτή, που στοχεύουν σχεδόν αποκλειστικά την Κοπτική Εκκλησία, άρχισαν να σημειώνονται μετά την πολιτικοποίηση περί τα τέλη της δεκαετίας του 1970 των «Αδελφών Μουσουλμάνων», στόχος των οποίων είναι η δημιουργία μιας νέας Αιγυπτιακής κοινωνίας ερειδόμενης επί των αρχών του Ισλάμ. Κατά εκτίμηση πολιτολόγων, ειδικών περί τα θέματα της Μέσης Ανατολής, οι κατά των Κοπτών βιαιοπραγίες, αποτελούν μέρος μιας μακροπρόθεσμης πολιτικής «τακτικής», που αποσκοπεί στον εκφοβισμό των 10-12 εκατομμυρίων Κοπτών και τον διά βίας προσεταιρισμό της υπολογίσιμης ψήφου τους, χωρίς την οποία το ανωτέρω ακραίο Κίνημα δεν έχει καμιά πιθανότητα να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην Αιγυπτιακή πολιτική κονίστρα.

Αλλά και στη φλεγόμενη σήμερα Συρία, την πάλαι ποτέ αγιοτόκο αυτή χώρα, οι ποικίλης προελεύσεως και παραδόσεως Εκκλησίες και εκκλησιαστικές κοινότητες, έστω και αν βρίσκονταν υπό την στενή παρακολούθηση των μυστικών υπηρεσιών, ανέκαθεν είχαν μεγάλη ελευθερία στην άσκηση των λατρευτικών, κοινωνικών και μορφωτικών τους υποχρεώσεων. Μπορεί δε να παρατηρηθεί ότι το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας ετύγχανε ιδιαίτερης προσοχής εκ μέρους των Αρχών, μιάς και δι΄ενός λαϊκού στελέχους αυτού, του Μιχαήλ Αφλάκ, είχε συμβάλει το 1946 στην δημιουργία του κυβερνώντος σήμερα Κόμματος Μπαάθ («Κόμμα Aναγεννήσεως») και στην εμπέδωση της ιδεολογίας του Παναραβισμού. Είναι αλήθεια ότι η εγκόλπωση της ιδεολογίας αυτής από το Παλαίφατο αυτό Πατριαρχείο, αποτελούσε «στρατηγικό ελιγμό» και οφειλόταν στην πεποίθησή του ότι θα ήταν ευχερέστερο να επιβιώσει αυτό μέσα στη Συριακή κοινωνία ως μια «εθνική αραβική οντότητα», παρά ως «θρησκευτικός θεσμός».

Τα δεινοπαθήματα, όμως, των χριστιανών δεν εντοπίζονται μόνο σε προβληματικές Αραβικές χώρες ή στην Θεοκρατική Περσία, αλλά και στο Ισραήλ. Μάλιστα δε στην, από το 1967 ήδη, κατεχόμενη από αυτό Παλαιστινιακή γη, την κάποτε Υπερ-ιορδανία. Η ενσωμάτωση από το Ισραήλ της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, όπου βρίσκεται ο Πανάγιος Τάφος και άλλα Χριστιανικά και Μουσουλμανικά Προσκυνήματα, η συνεχής δήμευση αχανών Παλαιστινιακών εκτάσεων προκειμένου να ανεγερθούν οικισμοί προς στέγαση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων εποίκων από Ευρώπη, Αμερική και Ρωσσία, τα κατά των αυτοχθόνων Παλαιστινίων λαμβανόμενα διοικητικά και οικονομικά μέτρα, η αδυναμία των εκτός Μείζονος Ιερουσαλήμ διαβιούντων να επισκέπτονται τα Ιερά τους Προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ και την Βηθλεέμ, (ενώ ελεύθερα προσέρχονται σ’αυτά πλήθη αλλοδαπών, προσκυνητών τε και τουριστών), οι βεβηλώσεις Ναών και οι βιαιοπραγίες κατά χριστιανών εκ μέρους ακραίων Σιωνιστών και φανατικών «ορθοδόξων» Εβραίων, αλλά και η συνεχιζομένη αδιαφορία της Δύσεως για την τύχη της Παλαιστίνης, αποτελούν τους παράγοντες εκείνους οι οποίοι οδηγούν τον λαό της να εγκαταλείπει την πατρώαν γην και να παίρνει την άγουσαν είτε προς Ιορδανίαν και άλλα αραβικά κράτη, είτε προς υπερπόντιες χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Αυστραλία. Έτσι εξηγείται και η δραματική συρρίκνωση του γηγενούς ποιμνίου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Έπειτα από την ως άνω συντόμη περιγραφή της καταστάσεως και των προβλημάτων των Χριστιανών σε μερικές ευαίσθητες χώρες του Μασανατολικού χώρου, να μου επιτραπεί όπως διατυπώσω συμπερασματικά τις εξής εκτιμήσεις.

1- Καθώς ήδη ελέχθη, σχεδόν σε όλα τά Κράτη του χώρου αυτού, οι χριστιανοί κατατάσσονται, έστω σιωπηρώς, στην κατηγορία των υποτελών dhimmi. Όπερ σημαίνει ότι γίνονται απλώς ανεκτοί μέσα στην δεσπόζουσα κοινωνία των «πιστών». Εξαίρεση αποτελούν ο Λίβανος, λόγω της ιδιαιτερότητας του πολυθρησκευτικού πολιτεύματός του, και η Ιορδανία, όπου οι Χριστιανοί όλων των παραδόσεων, μάλιστα δε οι Ορθόδοξοι, έχουν πλήρη ελευθερία εκφράσεως και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του Ιορδανικού κοινωνικού συνόλου.

2-Οι διώξεις τις οποίες υπέστησαν οι Χριστιανοί τις τελευταίες δεκαετίες σ΄ολόκληρο τον χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, οφείλονταν περισσότερο σε φυλετικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους, παρά σε οποιαδήποτε αντιπαλότητα μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων.

3-Σε όλες τις Αραβικές χώρες, αλλά και στην Περσία και το Ισραήλ, οι Εκκλησίες βρίσκονται σήμερα μεταξύ σφύρας και άκμονος. Δεν είναι δε υπερβολή να λεχθεί ότι οι χριστιανοί πέφτουν θύματα «παράπλευρων ζημιών» τις οποίες προκαλούν: α) Η αμείλικτη αντιπαλότητα μεταξύ ακραίων και μετριοπαθών Μουσουλμάνων για επικράτηση όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και στην κοινωνία και την κρατική δομή εκάστης χώρας. β) Ο ανταγωνισμός μεταξύ οπαδών διαφόρων τάσεων του Ισλάμ, μάλιστα δε μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. (Τούτο γίνεται εμφανές στην περίπτωση της αιματοκυλισμένης σήμερα Συρίας, όπου οι Σουνίτες, που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία της χώρας, εξανίσταται κατά της μειοψηφούσης Σιιτικής παραφυάδας των Αλεβιτών, που επί τεσσαρακοντετία και πλέον, κυβερνά απολυταρχικά την χώρα εν τω προσώπω των πατρός και υιού Ασσάντ). γ) Η γεωπολιτικής και οικονομικής φύσεως διαμάχη μεταξύ Δύσεως και πολλών Αραβικών Κρατών. δ ) Η συνεπεία της διαμάχης αυτής κήρυξις εκ μέρους διαφόρων ισλαμιστικών ομάδων, «Ιερού Πολέμου» κατά της «απίστου» Δύσεως και των «συγχρόνων Σταυροφόρων» της, με τους οποίους, δυστυχώς, ταυτίζουν και τους αυτόχθονας χριστιανούς, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι «η Εκκλησία του Χριστού εγεννήθη ως ιστορική πραγματικότης εις τό χώρον της λεγομένης Μέσης Ανατολής» (Μήνυμα Προκαθημένων). Και τέλος, ε) Η εις βάρος των Παλαιστινίων ασκούμενη προκλητική επεκτατική πολιτική του Ισραήλ.

4-Τα Δυτικά κράτη, φροντίζοντα πρωτίστως για την προώθηση των στρατηγικών και οικονομικών τους συμφερόντων, κυρίως δε για τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου της Μέσης Ανατολής, ήκιστα ενδιαφέρονται για την τύχη των Χριστιανών κατοίκων της, θεωρούντα προφανώς ότι αυτοί είναι αμελητέα ποσότης, και ως εκ τούτου δεν αξίζει τον κόπο να δυσαρεστούν χάριν αυτών τις συμμάχους και φιλικές πετρελαιοπαραγωγούς χώρες της περιοχής.

Καθώς διατύπωσε με ιδιαίτερη έμφαση το προχθεσινό Μήνυμα των Σεπτών Προκαθημένων, στον χώρο της Μέσης Ανατολής έχει βαθειές ρίζες η Εκκλησία του Χριστού, μάλιστα δε η Ορθόδοξη Εκκλησία. «Ο χώρος αυτός καθηγιάσθη με το αίμα των μαρτύρων της Ορθοδόξου πίστεως...Οι ανήκοντες εις τας εκεί Ορθοδόξους Εκκλησίας χριστιανοί ευρίσκονται εκεί από αιώνων, και ουδεμία ʺεθνοκάθαρσιςʺ ή ʺθρησκειοκάθαρσιςʺ δύναται να τους μετακινήση ή να δυσχεράνη την εκεί ελευθέραν διαβίωσιν και δράσιν των».

Ας ελπίζουμε ότι ένας ειλικρινής διάλογος μεταξύ χριστιανών και των νηφάλιων εκείνων και μετριοπαθών μουσουλμάνων που τάσσονται υπέρ ενός «μετα-μοντέρνου» και απαλλαγμένου από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος Ισλάμ, θα συντελέσει στην αλλαγή του κλίματος. Και ας ευχηθούμε να φέρει αγλαούς καρπούς η «Αραβική Άνοιξη» που άρχισε προ μηνών, δημιουργώντας προσδοκίες για μια ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία στην περιοχή. Από την επιτυχία της, νομίζω, θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και η επιβίωση του εναπομείναντος Χριστιανικού πληθυσμού της Μέσης Ανατολής.

ΦΟΒΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΑΚΟΥΦΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ

Ακαπνοι και άσφαιροι κρίνουν και σχολιάζουν τους Ομογενείς που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα

Του Γρηγόρη Κεσίσογλου
anatoli

Η γνωστοποίηση της νέας κίνησης του πρωθυπουργού της Τουρκίας κ. Ερντογάν, για την επιστροφή ενός τμήματος των βακουφικών ακινήτων των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, τα οποία δημεύτηκαν και καταπατήθηκαν από το κράτος μετά το 1936, προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις.
Παρ’ ό,τι οι αναγνωρισμένες μειονότητες εξέφρασαν την κατ’ αρχήν ικανοποίηση τους από την εξέλιξη, δεν έλειψαν εκτός Τουρκίας και εκείνοι που αντιμετώπισαν με καχυποψία και δυσπιστία το διάταγμα με ισχύ νόμου, που προβλέπει την επιστροφή βακουφικών ακινήτων.
Επειδή ο εκδημοκρατισμός στην Τουρκία και η αποκατάσταση των αδικιών του παρελθόντος, γίνονται με την μέθοδο του σαλαμιού (λίγο – λίγο και όχι με μία συνολική μεταρρύθμιση), είναι λογικό και αναμενόμενο τόσο στην Τουρκία όσο και στον διεθνή περίγυρο, οι παρατηρητές των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων να υποδέχονται μεν θετικά την κίνηση της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά και να ζητούν εμπράκτως την επιστροφή και των υπολοίπων καταπατημένων ακινήτων, όπως και την αποκατάσταση όλων των δικαιωμάτων των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Υπάρχουν όμως και αντιδράσεις που εκφράζουν κάποια αμηχανία και προέρχονται κυρίως από μέλη της διασποράς των Αρμενίων και σε μικρότερο βαθμό των Κωνσταντινουπολιτών, όπως επίσης και από ελλαδικούς νέο-εθνικιστικούς κύκλους, οι οποίοι δυσκολεύονται να παράγουν πολιτική σύμφωνα με τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα και περιορίζονται σε αμυντικού χαρακτήρα φοβικές αντιδράσεις.
Και αν μέχρι τώρα, στο στόχαστρο αυτών των κύκλων ήταν η «Τουρκία» γενικώς, και η «νέο-οθωμανική πολιτική», όπως έχουν ονομάσει, την πολιτική του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, τώρα πλέον σφοδρή κριτική δέχονται και οι εκπρόσωποι των μειονοτήτων, οι οποίοι υπό σύνθετες συνθήκες καλούνται ν’ ανταποκριθούν στο Χρέος τους προς την κοινότητα που εκπροσωπούν και να υπερασπιστούν τα δικαιώματα της.
Έτσι βλέπουμε σε σχόλια που δημοσιεύονται σε κάποιους διαδικτυακούς τόπους (π.χ. infognomonpolitics) να διατυπώνονται ερωτήματα όπως: «Οργανα της νεοοθωμανικής προπαγάνδας; Εθελόδουλοι; Ραγιάδες;» και να γίνονται συγκρίσεις όπως η εξής: «…Την ίδια ώρα που ο Κος Λάκης Βίγκας (μέλος της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, εκπρόσωπος των μειονοτικών ιδρυμάτων στο πλαίσιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων) εκθειάζει την προσωπικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν (…) το Αρμενικό Πρακτορείο Ειδήσεων ΝewsAm αναφέρει ότι η απόφαση Ερντογάν ελήφθη υπό τον φόβο τόσο απόφασης του ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) όσο και ψηφίσματος του Αμερικανικού Κογκρέσου που θα εγκαλεί την Τουρκία για την διασφάλιση της χριστιανικής κληρονομιάς (συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και Σύρων) και την επιστροφή της στους δικαιούχους της κατασχεθείσας εκκλησιαστικής περιουσίας…»
Βέβαια στην σύγκριση παραλείπεται η επισήμανση, ότι ο κ. Λάκης Βίγκας είναι ένα δραστήριο μέλος της Ελληνορθόδοξης κοινότητας, που καθημερινά δίδει μικρούς και μεγάλους αγώνες, μαζί με άλλα μέλη της κοινότητας, για να προστατεύσει την μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά του Γένους μας. Ενώ το Αρμενικό Πρακτορείο Ειδήσεων, είναι ένας φορέας των Αρμενίων της Διασποράς, ο οποίος όπως και άλλοι ανάλογοι φορείς, με την ασφάλεια που τους παρέχει το γεγονός ότι δεν βρίσκονται στην επικράτεια της Τουρκίας, μπορεί να κάνουν εύστοχες ή άστοχες κριτικές, επί της ουσίας όμως δεν συνεισφέρουν εμπράκτως στην προστασία της κληρονομιάς που υποθετικά εκπροσωπούν.
Όσοι επικαλούνται τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ ως καθοριστικό μοχλό πίεσης προς την Τουρκία, ας μην λησμονούν ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ δεν εκδόθηκαν αυτεπάγγελτα. Οι εκπρόσωποι των μειονοτικών βακουφίων ήταν αυτοί που προσέφυγαν στο ΕΔΑΔ και διεκδίκησαν τα δικαιώματα τους. Και αυτό δεν έγινε «εξ αποστάσεως» και σε συνθήκες ασφάλειας, αλλά αντιμετωπίζοντας κινδύνους και απειλές στον τόπο όπου ζουν. Να υπενθυμίσουμε ότι πριν μερικά χρόνια, σε μία περίοδο που η δράση του παρακρατικού τρομοκρατικού δικτύου «Εργκενεκόν» ήταν σε πλήρη έξαρση, όσοι ομογενείς μας είχαν προσφύγει στο ΕΔΑΔ για να διεκδικήσουν βακουφική περιουσία, κατηγορήθηκαν από μειονοτικό που διαπλέκεται με το βαθύ κράτος, ως «προδότες της πατρίδας»…
Όμως οι απειλές και οι εκβιασμοί δεν πτόησαν τους ομογενείς μας και άλλους μειονοτικούς, οι οποίοι αγωνίζονται με τον τρόπο τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας. Αυτός ο αγώνας έφερε το σημερινό αποτέλεσμα της αναδίπλωσης της τουρκικής κυβέρνησης και αποδοχής εκ μέρους της, του αυτονόητου. Της επιστροφής δηλαδή, τμήματος της καταπατημένης βακουφικής περιουσίας. Και ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι την πλήρη δικαίωση της Ελληνορθόδοξης κοινότητας στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο.
Όταν λοιπόν, μία χούφτα ομογενών μας αγωνίζονται εκτιθέμενοι σε πολλαπλούς κινδύνους, για να υπερασπιστούν την πατρώα κληρονομιά, όσοι εξ Ελλάδος ενδιαφέρονται πραγματικά για την επιβίωση της Πολίτικης Ρωμιοσύνης, οφείλουν να εκφράζουν εμπράκτως την αλληλεγγύη τους, αντί ν’ αναλώνονται σε κορώνες κατά των μελών της ομογένειας με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.
Αυτό κάνουμε άλλωστε, εμείς που πιστεύουμε στην επιβίωση της ομογένειας. Συμπαραστεκόμαστε στην ομογένεια εμπράκτως και εκδηλώνουμε την αλληλεγγύη μας, στον δύσκολο αγώνα της. Και δεν θα μείνουμε άφωνοι και απαθείς, στις κινήσεις που επιδιώκουν ν’ απαξιώσουν την Πολίτικη Ρωμιοσύνη.

"Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ" ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ (Ελληνικά και Αραβικά)

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2010 πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων της Πάτρας μια εκδήλωση για τους μετανάστες που επιμελήθηκε το «Πλήρωμα 94», με τίτλο «Πάτρα, Πόλη Μεταναστών». 

Οι υπεύθυνοι είχαν επιλέξει τρία ιστορικά πρόσωπα που δεν ήσαν Αχαϊοί, αλλά σημάδεψαν την ιστορία της πόλης. Τα ονόματα των τριών προσώπων είχαν παραμείνει μυστικά πριν την εκδήλωση και η έκπληξη όσων προσήλθαν στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, το βράδυ της Τετάρτης, ήταν μεγάλη όταν συνειδητοποίησαν πως η παρουσίαση αφορούσε στον Πατρέα, τον Άγιο Ανδρέα και τον Γουσταύο Κλάους!

Μετανάστης, λοιπόν, και ο πολιούχος της Πάτρας Άγιος Ανδρέας, αφού γεννήθηκε στην Γαλιλαία του σημερινού Ισραήλ και διάλεξε έναν ξένο τόπο για να κηρύξει την πίστη του και τελικά να μαρτυρήσει γι' αυτήν, την ελληνική (Παλαιά) Πάτρα, που βρισκόταν τότε υπό την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά παράδοξο τρόπο ο Άγιος Ανδρέας συνέχισε να είναι μετανάστης και μετά τον θάνατό του, καθώς η Κάρα του, το λείψανό του και τμήμα του δακτύλου του ακολούθησαν πολλές ατραπούς και είχαν ...μεταναστευτικές περιπέτειες.

Τα μέλη του Καλλιτεχνικού Συνόλου Πολύτροπον (υπεύθυνος Π.Α.Ανδριόπουλος) που συμμετείχαν στην εκδήλωση, απέδωσαν με τον δικό τους τρόπο ένα απόσπασμα από την αποστολική περικοπή της εορτής του Αγίου Ανδρέου, που ταιριάζει και στους σημερινούς μετανάστες:

ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις... ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι.

Εμμελής απαγγελία (ελληνικά και αραβικά)

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

Peter Saliba

Roni Bou Saba

Στο πιάνο ο Τάσος Σπηλιωτόπουλος (παίζει τη Συννεφιασμένη Κυριακή του Β. Τσιτσάνη από τις Έξι λαϊκές ζωγραφιές του Μάνου Χατζιδάκι). 

Την βιντεοσκόπηση έκανε το intv.gr

ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ: ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΠΟΝΑ...

 Με αφορμή την σημερινή επέτειο των Σεπτεμβριανών στην Πόλη το 1955, αγαπητοί συνοδίτες, ξαναδιαβάστε στην Ιδιωτική Οδό την συνέντευξη του θρυλικού φωτογράφου των Σεπτεμβριανών Δημήτρη Καλούμενου, την οποία παραχώρησε στον δημοσιογράφο - φωτογράφο Νίκο Μαγγίνα το 2005, λίγους μήνες πριν πεθάνει. Ολόκληρη την αποκαλυπτική αυτή συνέντευξη διαβάστε εδώ.

Στον Δημήτρη Καλούμενο και σ' αυτή την σπουδαία συνέντευξή του στον Ν. Μαγγίνα αναφέρεται και ο δημοσιογράφος Αριστείδης Βικέτος στο αφιέρωμά του στο Κυριακάτικο φύλλο (4.9.2011) της εφημερίδας Φιλελεύθερος της Κύπρου.

Γράφει συγκεκριμένα:

Οι μαρτυρίες είναι πολλές, αλλά η πιο δυνατή είναι οι φωτογραφίες - μια φωτογραφία χίλιες λέξεις- του Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ , μακαρίτη σήμερα Δημήτρη Καλούμενου, ο οποίος αποτύπωσε με μια «Laika» όλη τη βαρβαρότητα και θηριωδία κατά των Ελλήνων της Πόλης.

Ο Καλούμενος την εποχή εκείνη ήταν δημοσιογράφος, ανταποκριτής του «Έθνους» και της «Μακεδονίας» και φωτογράφος του Πατριαρχείου από το 1940. ¨Εφυγε από τη ζωή στα 94 χρόνια του στην Αθήνα παραμονές της μαύρης επετείου των Σεπτεμβριανών.Ένα χρόνο πριν έδωσε εκτενή συνέντευξη στον επίσης Κωνσταντινουπολίτη δημοσιογράφο και φωτορεπόρτερ Νίκο Μαγγίνα με τον οποίο συνδεόταν στενά.

Ο Ν. Μαγγίνας επεσήμανε στον «Φ» ότι οι φωτογραφίες του Καλούμενου είναι μοναδικές και έχουν μεγάλη ιστορική σημασία και αξία γιατί από τουρκικής πλευράς δεν δόθηκαν ποτέ φωτογραφίες από τους βανδαλισμούς στις εκκλησίες και στα κοιμητήριά μας.

Μας μίλησε, λέει ο Μαγγίνας, χωρίς όμως, δυστυχώς, να μας βλέπει, καθώς το οπτικό του νεύρο τον είχε «εγκαταλείψει». 

Ενδιαφέρουσα, όμως, είναι και η μαρτυρία του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση, ο οποίος θυμάται για τα Σεπτεμβριανά:

"Την ημέρα εκείνη μαζί με συμφοιτητές είχαμε πάει στην Ίμβρο. Στην επιστροφή με το πλοίο πήραμε μια πρόγευση των «γενομένων», μόλις άραξε το πλοίο στον Τοπχανά και αντικρίσαμε τα πρώτα κατεστραμμένα ρωμαίικα καταστήματα του Γαλατά και του Καρακϊοί. Η εικόνα που βλέπαμε ήταν μια ανείπωτη τραγωδία".

"Η μόνη πραγματική βοήθεια καί παρηγοριά την οποία είχε λάβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, ήταν εκείνη που προήλθε εκ μέρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών" (ΠΣΕ) σημειώνει και επισημαίνει: «Η φωνή την οποία ήγειρε το ΠΣΕ, ήταν η μόνη δυναμική διαμαρτυρία κατά των αδιανόητων και βάρβαρων εκείνων γεγονότων που σημειώθηκαν στην Πόλη. Είναι ευχής έργον που η στεντόρεια υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ μέρους του ΠΣΕ συνεχίσθηκε με ευτολμία. Διότι χωρίς τη θαρραλέα κινητοποίηση του οργανισμού αυτού, το Πατριαρχείο θα αναγκαζόταν ενδεχομένως να εγκαταλείψει την Πόλη, και τούτο παρά τις σαφείς ρήτρες της Συνθήκης της Λωζάννης». 

Το αφιέρωμα του Αριστείδη Βικέτου ολοκληρώνεται με την μαρτυρία της κυρίας Ιουλία Παπά Περικλέους από την Πόλη η οποία εδώ και δεκαετίες ζει στη Λεμεσό και η οποία βίωσε την τραγικότητα των γεγονότων.

Ολόκληρο το αφιέρωμα διαβάστε εδώ.

Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΘΟΥ

Τό ρίγος τῆς μνήμης
Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης καί τό Κάστρο τῆς Σκιάθου

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Στὸν λόγιο ἀδελφό π. Παναγιώτη Καποδίστρια, εὐχετήριο τιμῆς

Ἀφορμή, παιδιά, γιά τήν ἀναπτυξη τοῦ παραπάνω θέματος στάθηκε ἡ εἴδηση ὄτι στή γείτονα Σκιάθο ἐκπονεῖται μελέτη γιά τήν, ἐπιτέλους, ἀναπαλάιωση καί διάσωση τοῦ ἐκεῖ Κάστρου ἤ Φρουρίου, ὅπως λεγόταν στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας καί τῆς Ἐπαναστάσεως. Ἔτσι, ἔχουμε πιά ἐλπίδες ὅτι "τό ἔρημον χωρίον, τό κτισμένον ἐπί θαλασσοπλήκτου βράχου ὑψηλοῦ", θά παραμείνει, ἐκτός ἀπό "παλάτιον τῆς ἐρημίας καί τῆς σιγῆς, θρόνος βαθείας μελαγχολίας, ἱερό ταμεῖο μνήμης καί παράδοσης.
Ὀφείλω, πρίν ἀρχίσω ν᾿ ἀναπτύσσω τό θέμα μου, νά κάμω δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη σχετίζεται μέ τήν ἱστορία τοῦ Κάστρου, τήν ὁποία ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος μπορεῖ νά τή δεῖ στήν μελέτη τοῦ μακαριστοῦ καί μοναδικοῦ ἱστορικοῦ τῆς Σκιάθου, τοῦ Ἰω. Ν. Φραγκούλα, "Ἀξιολόγες τοποθεσίες στό νησί τοῦ Παπαδιαμάντη". Ὁ Φραγκούλας μἀλιστα ἀναφέρει, πώς "ἡ πιό ἀξιόλογη τοποθεσία τῆς Σκιάθου εἶναι τό Κάστρο, τό Φρούριο, μέσα στό ὁποῖο ἔζησε ἄλλοτε ἡ μεσαιωνική πόλη τοῦ νησιοῦ. Τό Κάστρο ὡς ὀχυρωματικό ἔργο εἶναι ρισσότερο Φρούριο φυσικό καί λιγότερο τεχνικό. Εἶναι μιά πανοραμική κυματόλουστη χερσόνησο μέ ἀρκετή ἔκταση".
Ἡ δεύτερη εἶναι μιά ἀνοιχτή εὐχαριστία καί ἀπόδοση συγχαρητηρίων στό Δῆμο τῆς Σκιάθου πού μᾶς πρόσφερε τά ἀνεπανάληπτα "Καστρινά" διηγήματα τοῦ πράγματι κορυφαίου νεοέλληνα λογογράφου, τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη: ἑνός Ἀνθρώπου, γιά τόν ὁποῖο δέν εἶναι μόνο ἡ γειτονική νῆσος ὑπερήφανη ἀλλά καί ἡ Σκόπελος, τήν ὁποία ἀγάπησε ὁ Ππδ, γιατί ἔμεινε ἐδῶ ἕνα χρόνο μαθητεύοντας, ἀλλά καί ἐπειδή σέ ἀρκετά διηγήματά του τήν μνημονεύει ὡς τήν νῆσον τῶν νοσταλγῶν. Γιατί ἔτσι ἦταν μέχρις ἕνα καιρό ἡ Σκόπελος...
Καί γιά νά ξαναγυρίσω στό θέμα μου πού εἶναι τό Κάστρο τῆς Σκιάθου καί ὁ Ππδ, θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω πώς ὁ κύρ Ἀλέξανδρος ἀφιερώνει σ᾿ αὐτή τήν ἀρχαία πολιχνη μερικές ἀπό τίς ὡραιότερες σελίδες του. Ἄς ξαναθυμηθοῦμε λοιπόν τά διηγήματα "Στό Χριστό στό Κάστρο", ὁ Ρεμβασμός τοῦ Δεκαπενταύγουστου", "Τό Χατζόπουλο" κ. ἄ. γιά μιά πρώτη συνάντηση μέ τό Κάστρο.
Ὅμως τί ἦταν γιά τόν Ππδ. τό Κάστρο καί γιατί τό μνημονεύει τόσο συχνά;
Γιά νά τό καταλάβουμε πρέπει νά παρουμε τά πράγματα ἀπό τήν ἀρχή.
Ὀ Ππδ. γεννήθηκε τό 1851 στή σημερινή πόλη τῆς Σκιάθου, "τήν μεσημβρινήν", ὅπως τήν ὀνομάζει. Πρέπει δέ νά ποῦμε πώς ἡ σημερινή πόλη τῆς Σκιάθου ἄρχισε νά δημιουργεῖται μετά τό 1829-30, ὅταν σταδιακά κατέβηκαν ἀπό τό Κάστρο οἱ Σκιαθίτες. Οἰ λόγοι δέ πού τούς ἀνάγκασαν νά ἐγκαταλείψουν τό Φρούριο ἦταν πολλοί, κυριώτεροι ἀπό τούς ὁποίους εἶναι ἡ ἀνοδική πορεία τῆς ναυτιλίας τῆς Σκιάθου, καί τό Κάστρο μᾶς εἶναι γνωστό πώς δέν εἶχε ἀσφαλές λιμάνι, ἀλλά καί ἡ ἐμπορική κίνηση τοῦ λιμανιοῦ τῆς νέας πολίχνης. Παράλληλα, ἀναπτύσσεται καί ἡ ναυπηγική τέχνη σέ σημεῖο ὥστε ὁ ταρσανᾶς, τό ναυπηγεῖο τῆς Σκιάθου νά εἶναι ἔνα ἀπό τά καλύτερα τῶν λεγομένων ναυτικῶν νήσων.
Ἑπομένως ὁ Ππδ. γεννιέται καί μεγαλώνει σέ μιάν ἐποχή, ὅπου μιά πολίχνη ἱστορική καί γεμάτη μνῆμες σβύνει, γιά νά δημιουργηθεῖ μιάν ἄλλη, μέ νέα ἤθη, συμπεριφορές καί ἀνθρώπους πιό σκοτεινούς ἀπό ἐκείνους τοῦ Κάστρου. Καί μιλῶ ἐδῶ γιά τούς τοκογλύφους καί τούς νεόπλουτους πού ἦλθαν στό νησί καί ἀνάτρεψαν τά πράγματα. Δέν πρέπει δέ νά λησμονοῦμε πώς καί οἱ γονεῖς του εἶναι Καστρινοί, δηλαδή φέρουν ἀναμφίβολα μέσα τους τά σπέρματα τῆς νοσταλγίας γιά τήν πατρική τους ἑστία πού βρισκόταν ἀνάμεσα στίς ἄλλες μικρές κι ἀραδιασμένες στή σειρά φτωχικές κατοικίες "τοῦ παλαιοῦ ἐκείνου φρουρίου, τῆς ἀληθοῦς φωλεᾶς γλάρου". Κι αὐτό μπορεῖ νά τό διαπιστώσει κανείς ὅταν διαβάσει προσεκτικά τό χριστουγεννιάτικο διήγημα τοῦ Ππδ. "Στό Χριστό στό Κάστρο", ὅπου ἐμφανίζεται ὅλο τό δέος, ἡ νοσταλγία ἀλλά καί ἡ εὐλάβεια τοῦ παπα-Ἀδαμαντίου, τοῦ πατέρα δηλ. τοῦ κύρ-Ἀλέξανδρου, γιά "τόν ἀμαυρόν τιτάνειον αὐτόν βράχον". Κι ἐδῶ πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε, γιά νά τό μάθουμε ἐπιτέλους, πώς τό πραγματικό ἐπίθετο τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδαμαντίου Ἐμμανουήλ ἦταν Μοσχοβάκης, τό ὁποῖο φυσικά δέ χρησιμοποιήθηκε ποτέ.
Ἀποταμιεύοντας, λοιπόν, ὁ Σκιαθίτης λογογράφος ὅλον ἐκεῖνο τόν ἀπόηχο τῆς νοσταλγίας καί τῆς μνήμης τοῦ Κάστρου, πού ἀποπνέει ἡ παλαιά μεσαιωνική πολίχνη τοῦ Κάστρου, τόν καταθέτει σέ μιά σειρά διηγημάτων του, μέ εὐαισθησία, χάρη καί φυσικά μέ τόν ἀπαιτούμενο σεβασμό στίς ρίζες του.

"Ὅλον τό παλαιόν χωρίον ἦτο ἐρείπιον, ἁπλωμένον ἐπί τῶν νώτων τοῦ γίγαντος, τοῦ μέ τούς πόδας θαλασσωμένους βράχου... Ἀλλ᾿ ὅμως ἡ θειά τό Μαχώ τό Φαλκάκι, ἠγάπα τό παλαιόν χωρίον της, τό μέρος ὅπου εἶχε γεννηθῇ κι αὐτή ἕνα καιρόν, περί τούς χρόνους τοῦ ἀγῶνος (στά χρόνια δηλ. τῆς Ἑλλ. Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821) καί ὅπου διῆλθε τά προσφιλῆ εἰς πᾶσαν μνήμηνν ἔτη τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Διά τοῦτο ἐφρόντισε μέ κάθε τρόπον νά διατηρήσῃ τό παλαιόν σπιτάκι, τήν φωλεάν τῶν γονέων της, τήν κοιτίδα αὐτῆς τῆς ἰδίας". Τονίζει δὲ μέ ἔμφαση παρακάτω ὁ Ππδ. ὅτι ὁ μικρός οἰκίσκος τῆς θειᾶς Μαχῶς "ἦτο μία ἐπάνοδος εἰς τό παρελθόν, μία ὀπή διά τῆς ὁποίας ἔβλεπέ τις τά περασμένα ὡς εἰς πανόραμα..." (κινηματογραφική ταινία θά λέγαμε σήμερα).
Παρατηροῦμε. λοιπόν, μέ πόση ἀγάπη καί νοσταλγία μᾶς ἐκφράζει τό προσωπικό του βίωμα γιά τό Κάστρο ὁ Ππδ· καί παράλληλα τό πόσο ἐπαινεῖ ἐκείνη τήν ταπεινή κι ἀσφαλῶς φτωχή Σκιαθίτισσα πού συνεχίζει νά τιμᾶ τόν γενέθλιο τόπο της, τό Κάστρο καί παράλληλα νά συντηρεῖ τό παλιό της σπίτι καί μαζί μ᾿ αὐτό τό παρελθόν, τούς προγόνους της, τήν ἴδια τήν ἱστορία. Σέ ἀντίθεση μέ κάποιους ἄλλους, πού ἀδιαφόρησαν παντελῶς σέ σημεῖο ὥστε νά καταστραφεῖ καί νά ἐρημωθεῖ τό Κάστρο. "Μέχρι πρό ὀλίγων ἐτῶν, γράφει τό 1892, στό διήγημά του "Στό Χριστό στό Κάστρο", ἐσώζοντο ἀκόμη οἰκίαι τινες μέ τάς στέγας καί τά πατώματά των ἐντός τοῦ Φρουρίου, ἀλλά τελευταῖον ἡ ὀλιγωρία τῶν δημοτικῶν ἀρχῶν, ὁ ὄκνος τῶν ἀνθρώπων εἰς τό νά ἐπισκέπτωνται τό Κάστρον συχνότερα καί ἡ ἀσυνειδησία ὀλίγων τινων συλλαγωγῶν, πλεονεκτῶν ἤ οἰκοδόμων, εἶχε καταστήσει ἐρειπίων σωρόν τό Κάστρον". Θέλω δέ νά πιστεύω, πώς καταλαβαίνει κανείς πολλά ἀπ᾿ αὐτήν τήν ὁμολογία τοῦ Ππδ.
Ὅμως τό Κάστρο δέν εἶναι δυνατό νά μνημονευτεῖ δίχως "τά τριάκοντα παρεκκλήσια, λείψανα εὐσεβοῦς παρελθούσης ἐποχῆς", τά ὁποῖα "ὑπῆρχον ἐκεῖ ὅτε ἤμην παιδίον"-ἀφησα ἐπίτηδες τόν ἴδιο τόν κύρ Ἀλέξανδρο νά μᾶς τά πεῖ σέ πρῶτο πρόσωπο, γιά νά καταλάβουμε τό πότε· πού ἀσφαλῶς χρονικά ἐντοπίζεται γύρω στά 1856-1866. Μάλιστα κάποια ἀπ' αὐτά, ὅπως εἶναι τό παρεκκλήσι τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας, πού γιόρταζε τόν Δεκαπενταύγουστο, ἤ τῆς Παναγίας τῆς Μεγαλομάτας, πού γιόρταζε τό Σάββατο τοῦ Ἀκαθίστου, δηλ. τῆς Φανερωμένης, τά περιγράφει μέ λεπτομέρειες.
Μέ λίγα λόγια, γιά νά μήν κουράσω περισσότερο, προσπαθεῖ ὁ Ππδ. μέσ᾿ ἀπό τά Καστρινά διηγήματά του νά διασώσει παλιές ἱερές καί τιμημένες στιγμές πού ἔζησε τό Κάστρο, ὅπως τήν ἱστορία τοῦ "Φτωχοῦ Ἁγίου", τοῦ ἁπλοῦ τσοπάνη, πού θυσιάζεται γιά νά σώσει τό χωριό ἀπό τήν ἐπιδρομή τῶν κουρσάρων· ἤ ἀκόμα τίς ὧρες τῆς συνάξεως τῶν προεστῶν στό Κιόσκι "τό μικρόν περίπτερον, ὅπου συνερχόμενοι ἐβουλεύοντο ἤ ἁπλῶς ἠργολόγουν οἱ προεστοί". Παράλληλα θυμίζει νοσταλγικές στιγμές, ὅπως ἐκεῖνες μέ τά παιδιά, τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων, πού πηγαίνουν νά ψάλλουν τά κάλαντα "Χριστούγεννα-Πρωτούγεννα", κρατώντας τά ἀναμμένα τους φαναράκια.
Ἄς μή μᾶς φανεῖ παράξενο, ἀλλά κάποιες μνῆμες ἀπό τό Κάστρο σχετίζονται καί μέ τό νησί μας, τή Σκόπελο, τῆς ὁποίας τό Κάστρο, σέ ἀντίθεση μέ τή Σκιάθο ἀκόμα κατοικεῖται.
Μέ τή Σκόπελο, λοιπόν, σχετίζονται τά διηγήματα, "Τό Χατζόπουλο" καί "Τά μαῦρα κούτσουρα".
Τό Χάτζόπουλο μᾶς μεταφέρει στά μέσα τοῦ 18ου, ὅταν γιά κληρονομικές καί ἄλλες οίκογενειακές διαφορές, φεύγει ἀπό τή Σκιάθο καί ἐγκαθίσταται στή Σκόπελο ὁ γενάρχης μιᾶς ἀπό τίς ἱστορικές οἰκογένειες τῆς Σκοπέλου: τῆς οἰκογένειας Νικολαΐδη, αὐτῆς πού πρόσφερε στήν πόλη μας τό Ἱστορικό καί Λαογραφικό Μουσεῖο.
Ὁ γενάρχης τῆς οἰκογένειας αὐτῆς ἦταν ὁ Νικολάκης Χατζησταμάτης, πού χρημάτισε στό νησί μας προεστώς, νοτάριος (δηλ. συμβολαιογράφος), ἐφορος κ.λ.π.. Ὀ γιός του, ὁ Γιαννιός, ἀλλάζει τό ἐπίθετο ἀπό Χατζησταμάτη σέ Νικολάου ἤ Νικολαΐδης. Ἡ οἰκογένεια αὐτή, πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε ἐδῶ, πώς ἦταν συγγενεῖς τοῦ Ππδ. Ὁ ἴδιος τό ὁμολογεῖ ἄλλωστε.
Στά "Μαῦρα κούτσουρα" γίνεται λόγος γιά τόν γιό τοῦ τότε προεστοῦ τοῦ Κάστρου, στό α΄ μισό τοῦ 18ου αἰ, Δημητράκη Ἐπιφανίου Οἰκονόμου, τόν Ἀγάλλο, ἀδελφό τοῦ Σκιαθίτη Διδασκάλου τοῦ Γένους Ἐπιφανίου Δημητριάδη.
Ὁ Ἀγάλλος εἶχε ἀρραβωνιαστεῖ στή Σκόπελο μιά κοπέλα ἀπό μεγάλη ἀρχοντική οἰκογένεια, τήν Ἐγγλεζώ Τσιρώνη. Κι ἐνῶ σχεδιάζε τό γάμο του ἡ μνηστή του πεθαίνει κι ὁ ἴδιος στή συνέχεια, ὕστερ᾿ ἀπό καποιες περιπέτειες γίνεται μοναχός στό ἱστορικό μοναστήρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Σκιάθου, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἁγίου Νήφωνος τοῦ κτίτορος τῆς μονῆς αὐτῆς. Ἀργότερα ὁ Ἀλύπιος, γιατί αὐτό τό ὄνομα ἔλαβε ὅταν ἔγινε μοναχός ὁ Ἀγάλλος, ἐκλέγεται ἡγούμενος τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὁ τέταρτος κατά σειρά. Καί σ᾿ αὐτό τό διήγημα μᾶς θυμίζει ὁ Ππδ. ὅτι ἡ οἰκογένεια τοῦ Δημητράκη Οἰκονόμου εἶχε συγγενεῖς στή Σκόπελο. Ποιοί νά ἦσαν ἄραγε;
Κλείνοντας αὐτή τή λιτή παρουσίαση τοῦ θέματος γιά τό Κάστρο τῆς Σκιάθου καί τόν Ππδ. θά ἤθελα, παιδιά νά σᾶς προτρέψω νά προσέξετε καί τό δικό μας τό Κάστρο, γιά νά δεῖτε ὅτι ἔχει ἀρκετές ὁμοιότητες μέ ἐκεῖνο τῆς γείτονος νήσου. Ὅπως π.χ ὅτι καί τά δύο Κάστρα εἶναι κτισμένα κατά τό βορρᾶ, ἔχουν καί τά δύο τόν Μητροπολιτικό τους ναό ἀφιερώσει στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἔχουν ἰσάριθμο, περίπου ἀριθμό παρεκκλησίων καί τό κυριώτερο διακρατοῦν τό ἴδιο ρίγος τῆς ἱστορικῆς μνήμης. Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τήν ὑπομονή σας.

Διευκρινιστική σημείωση: Τό παραπάνω κείμενο διαβάστηκε στούς μαθητές τοῦ Γυμνασίου τῆς Χώρας Σκοπέλου, στίς 16 Μαΐου 2006, ὅταν τό παραπάνω Σχολεῖο τίμησε τόν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ἀπό τή θέση αὐτή εὐχαριστῶ θερμά τίς Καθηγήτριες, κυρίες Παρασκευή Τζαμαλή-Ξηντάρη καί Ἑλένη-Σπηλιώτη-Κεσμετζή· ὅπως ἐπίσης τήν κυρία Ἀθηνά Παπαγεωργίου, ψυχή τοῦ "Σπιτιοῦ τοῦ Παπαδιαμάντη" καί ὅλων τῶν Πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων τῆς Σκιάθου.

Βιβλιογραφία
1. Ἰω. Ν. Φραγκούλα, Ἀξιόλογες τοποθεσίες στό νησί του Παπαδιαμάντη, Σκίαθος 1995
2. Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τά Καστρινά. Διηγήματα, Ἀναπτυξιακή Σκιάθου, Σκίαθος 2οο5
3. π. Κων. Ν. Καλλιανός, Τό Χατζόπουλο, τό ἱστορικό του περίγραμμα καί ἡ μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Σκιάθου, Λαογραφικό Μουσεῖο Σκοπέλου, Σκόπελος 2002 (ἀνάτυπο ἀπό τό περ. Θεσσαλικό Ημερολόγιο)

π. Κων. Ν. Καλλιανός

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΤΟΝ ΕΛΥΤΗ - ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΚΘΕΣΗ

Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση και Ζωγραφική τιτλοφορείται η έκθεση που θα λάβει χώρα από 22 Σεπτεμβρίου - 27 Νοεμβρίου 2011 στο Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη (απέναντι από την Βουλή, επί της Βασιλίσσης Σοφίας).
Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή, με την συμπαράσταση της ποιήτριας Ιουλίτας Ηλιοπούλου, σε επιμέλεια του Τάκη Μαυρωτά και σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Στην έκθεση παρουσιάζεται για πρώτη φορά το σύνολο των ζωγραφικών έργων του Νομπελίστα ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη. Πρόκειται για ευφάνταστα κολάζ και υδατογραφίες, μικρών διαστάσεων, που αναδεικνύουν τη μοναδική καλλιτεχνική υπόσταση και αντανακλούν την αισθητική αντίληψη του μεγάλου μας ποιητή. Παράλληλα, εκτίθενται αντιπροσωπευτικά έργα κορυφαίων ζωγράφων που αγάπησε ο Ελύτης και έχει γράψει αξεπέραστα κείμενα για το έργο τους, μεταξύ των οποίων, οι: Πικάσο, Θεόφιλος, Παρθένης, Τσαρούχης, Γκίκας, Εγγονόπουλος, Καπράλος, Κανέλλης, Μόραλης, Δέρπαπας και Φασιανός. Η έκθεση πλαισιώνεται, επίσης, από χειρόγραφα και βιβλία του ποιητή μαζί με δημοσιευμένες και ανέκδοτες φωτογραφίες του. Τα περισσότερα έργα προέρχονται από τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, το Μουσείο Μπενάκη, την Εθνική Πινακοθήκη και από πολλές ιδιωτικές συλλογές.
Στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση περιλαμβάνονται κείμενα των: Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, Μαρίνας Λαμπράκη - Πλάκα, Γιώργου Μπαμπινιώτη, Αλέκου Φασιανού, Ιουλίτας Ηλιοπούλου κ.ά.
Ας θυμηθούμε αυτό που έχει πει η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου: «Υπήρχαν στιγμές που ένιωθε ότι η ποίηση είναι αχάριστη, δεν επιστρέφει τη χαρά της εικόνας της, ενώ η ζωγραφική του επέστρεφε χαρά οπτική».

Περισσότερα για την έκθεση διαβάστε εδώ.

Επίσης, η έκθεση στο Ιδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη προεκτείνει το βλέμμα του θεατή στις δημιουργίες σύγχρονων ελλήνων καλλιτεχνών που εμπνέονται από την οικουμενική ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη. Εργα ζωγραφικής, γλυπτικής και εγκαταστάσεων των: Ναταλίας Μελά, Π. Τέτση, Α. Φασιανού, Σ. Σόρογκα, Κ. Βαρώτσου, Γ. Δέρπαπα, Γ. Ψυχοπαίδη κ.α., μαρτυρούν ότι ο Οδυσσέας Ελύτης δεν παύει να αποκαλύπτει το μοναδικό του σύμπαν που συνεχίζει μέχρι σήμερα να επικοινωνεί με τις τέχνες. Περισσότερα εδώ.

Ο ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Του Αριστείδη Βικέτου

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, σε αντιφώνησή του, κατά την έναρξη της Σύναξης των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Κύπρου στο Φανάρι, υπογράμμισε ότι «η μαρτυρική Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ήταν φυσικό να εκδηλώσει την μέριμνά της και για την τύχη του χριστιανισμού στην περιοχή μας στη Μέση Ανατολή».

Ο Μακαριώτατος, ανέφερε ότι η συγκίνησή του επαυξάνεται από το γεγονός ότι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο βρίσκεται στην ίδια δυσχερή ή και δυσχερέστερη θέση και όμως εν μέσω των ποικίλων καθημερινών θλίψεων, εκδηλώνει την αγάπη του και για τις άλλες δοκιμαζόμενες αδελφές Εκκλησίες. Ο Αρχιεπίσκοπος κατήγγειλε ότι το σημερινό σκηνικό σε βάρος των Χριστιανών, στη Μέση Ανατολή, συνθέτουν επιδρομές σε χώρους και ώρα λατρείας, φόνοι αθώων ανθρώπων, βιαιότητες και βιαιοπραγίες, κατά χριστιανικών περιουσιών, κατάφωροι παραβιάσεις ακόμη και των στοιχειωδέστερων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο Κύπρου Χρυσόστομος, τόνισε ότι οι Προκαθήμενοι των ορθοδόξων Εκκλησιών οφείλουν να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας, υπερασπιζόμενοι τους πιστούς τους. «Έχει γίνει ξεκάθαρο, ότι σκοπός των στοιχείων, που φαίνεται να επικρατούν τώρα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, είναι ο εξαναγκασμός των Χριστιανών σε εκπατρισμό».
Ο Αρχιεπίσκοπος, απευθυνόμενος προς την Σύναξη, την κάλεσε να κάνει χρήση του κύρους και της προσωπικότητας του Οικουμενικού Πατριάρχη, και οι Προκαθήμενοι να προσφύγουν, διαμαρτυρόμενοι από κοινού, στα Ηνωμένα Έθνη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε οποιοδήποτε άλλο διεθνή θεσμό.
Σε άλλο σημείο της αντιφώνησής του, ο κ. Χρυσόστομος, αναφέρθηκε και στην κατάσταση στην Κύπρο, σημειώνοντας ότι: «Εμείς προσωπικά, βιώνουμε το δράμα του βίαιου εκτοπισμού του λαού μας, από τις πατρογονικές εστίες του».
Επίσης, πρόσθεσε: «Παρακολουθούμε, χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε, τον εποικισμό της γης μας, την καταστροφή των ιερών και των οσίων μας. Επαναστατεί η χριστιανική συνείδησή μας, παρακολουθώντας τις ραδιουργίες και τα μηχανεύματα των ισχυρών της γης».
Tέλος, ο Κύπρου Χρυσόστομος υποστήριξε τις θέσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη αναφορικά με την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

ΓΙΑ ΤΟ 12ο ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

Ευτυχώς το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συνεχίζει ακάθεκτο το άνοιγμα στον διαχριστιανικό διάλογο κι έτσι πραγματοποιήθηκε τις προηγούμενες μέρες το 12ο Διαχριστιανικό Συμπόσιο με θέμα «Η μαρτυρία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο», που συνδιοργάνωσε με το Ποντιφικικό Πανεπιστήμιο Antonianum της Ρώμης. Το πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα του Συνεδρίου δείτε εδώ.

Ο Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Παναγιώτης Αρ. Υφαντής έγραψε ένα συνοπτικό κείμενο για το Συμπόσιο που το επιγράφει "Συμπερασματικοί αναστοχασμοί". Και επειδή το θέμα του Συμποσίου ήταν η μαρτυρία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο, αντιγράφω κάποια ωφελιμότατα συμπεράσματα, που καταγράφει ο Π. Υφαντής, και αποτελούν το αεί ζητούμενον:

...Συνεπώς, εκείνο που καθιστά τη μαρτυρία ελκυστική, πειστική και γι’ αυτό ευπρόσδεκτη δεν είναι η ρητορική στρατηγική ή και ο επιθετικός ζήλος που προσπαθεί να επιβάλλει τη σωτηρία αλλά η ανάγλυφη προσφορά του ζωντανού παραδείγματος που μπορεί να αγγίζει την καρδιά του άλλου ακόμη και δίχως να μιλά. Πράγματι, εφόσον το περιεχόμενο της μαρτυρίας αφορά σύνολη την ύπαρξη του ανθρώπου, τότε μπορεί να εκπέμπεται ακόμη και με τη φυσική σιωπηλή παρουσία του φορέα της (P. Martinelli). Τότε, ο ευαγγελιστής και φορέας της μαρτυρίας είναι ταυτόχρονα το υποκείμενο που κηρύττει την αλήθεια και η ζωντανή επιβεβαίωση του περιεχομένου της.

Η απαραίτητη σύνδεση της χριστιανικής μαρτυρίας με την εμπειρία είναι ψηλαφητή πραγματικότητα στη ζωή αλλά και στον θάνατο των μαρτύρων, οι οποίοι διατυπώνουν τη πιο αξιόπιστη και αποτελεσματική μαρτυρία για τον Χριστό επειδή ακριβώς τον παροντοποιούν εμπειρικά σε κάθε τόπο και κάθε εποχή. Η κοινή ετυμολογική ρίζα των όρων «μαρτύριο» και «μαρτυρία» είναι εν προκειμένω αποκαλυπτική: Το μαρτύριο ως η έσχατη μίμηση του Χριστού αποτελεί την πιο αξιόπιστη μαρτυρία γι’ αυτόν. Και είναι αξιόπιστη και αποτελεσματική διότι απευθύνεται στην καρδιά του ακροατή, δηλαδή στον περιεκτικό και εσώτερο πυρήνα της ύπαρξής του. Σύμφωνα με την ωραία παρατήρηση του π. B. Petrà, η αποτελεσματικότητα της μαρτυρίας συνδέεται με την εμπειρία που προκαλεί στον ακροατή. Πρόκειται για την εμπειρική πρόσληψη και εμπέδωση του μηνύματος της σωτηρίας η οποία στη συνέχεια μεταποιείται σε συγκεκριμένη πρακτική, μεταμορφώνοντας τον ακροατή της μαρτυρίας σε ζωντανό εκφραστή και ευαγγελιστή του περιεχομένου της.

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ -ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΓΙΑ ΔΕΞΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ!

- Το διαδίκτυο, κυρίως, κατακλύζεται αυτές τις μέρες από αντιπαραθέσεις γύρω από το χρόνιο πρόβλημα της Μητροπόλεως Ναυπάκτου, που δεν είναι άλλο από την Μονή Μεταμορφώσεως Σκάλας.
Δεν θα μπω στην λογική των οικονομικών, αλλά θα επισημάνω την κανονικότητα του ζητήματος.
Εδώ υπάρχουν δεκάδες αποφάσεις της Ι. Συνόδου, οι οποίες καλύπτουν πάνω από μια δεκαετία και επιβάλλουν διάφορα επιτίμια κατά καιρούς, στον ηγούμενο και τους μοναχούς, τα οποία συστηματικά περιφρονούνται από την εν λόγω αδελφότητα.
Έτσι, η Σύνοδος έφτασε πλέον σ' ένα από τα έσχατα μέτρα, αυτό της ακοινωνησίας. Πώς αλλιώς όμως, αφού η αδελφότητα δεν συμμορφώνεται προς τις αλλεπάλληλες συνοδικές αποφάσεις;
Εν τοιαύτη περιπτώσει αν κάθε αδελφότητα περιφρονεί τόσο απροκάλυπτα την Σύνοδο, αυτή η τακτική δεν θα καταστεί παράδειγμα προς μίμησιν και η Σύνοδος τελικά ένα καταγέλαστο όργανο, που δεν μπορεί να επιβληθεί στα του οίκου της;
Με αφορμή την συγκεκριμένη υπόθεση η Ι. Σύνοδος θα πρέπει να επιληφθεί, νομίζω, σοβαρά του θέματος που ονομάζεται Μονή – Σωματείο! Υπάρχουν και άλλες Μονές σε τέτοια κατάσταση, και αυτό είναι πρωτοφανές στα χρονικά του Μοναχισμού. Κι ακόμα να σταματήσει το φαιδρό φαινόμενο σωματείων “Οι φίλοι της Μονής...”. Τι εκκλησιολογικό έρεισμα έχουν τέτοια σωματεία και δη για μοναστήρια.

- Την ίδια ώρα ο μεν Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος ανακοινώνει ότι θα τελέσει Θ. Λειτουργία στη Μακρόνησο, τόπο εξορίας των κομμουνιστών, ενώ ο Μητροπολίτης Κονίτσης Ανδρέας -στο άλλο άκρο - έκανε μνημόσυνο για τους “ήρωες του αντισυμμοριακού αγώνος”, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του! Προφανώς ο Μητροπολίτης Κονίτσης έχει μείνει στον Εμφύλιο!... Γι' αυτό και διατρανώνει πως “μόνον ο θάνατος θα μου κλείση το στόμα”!

Π.Α.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

φωτογραφία: Ν. Μαγγίνας

Σε παλαιότερο άρθρο μας με τίτλο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο Διάλογος, είχαμε καταδείξει την μεγάλη προσφορά του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην υπόθεση του διαλόγου σε όλα τα επίπεδα: με τις αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες, με τις Χριστιανικές ομολογίες, με τις μονοθεϊστικές θρησκείες, με τον σύγχρονο κόσμο και κάθε άνθρωπο προσωπικά. Γιατί ποιός έχει συναντήσει τον Πατριάρχη και δεν έχει χαρεί την ουσιαστική, και όχι τυπική, επαφή μαζί του, που συνίσταται στο κατά πρόσωπον κοίταγμα και στο αληθινό ενδιαφέρον για τον άλλον. Ακόμα κι αν πρόκειται για μια ολιγόλεπτη και “στο πόδι” συνάντηση.

Ο διάλογος, λοιπόν, χαρακτηρίζει τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Και τώρα, που πραγματοποιείται στο Φανάρι η Σύναξη των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, την οποία συνεκάλεσε με πρωτοβουλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, βρίσκονται κάποιοι να κινδυνολογήσουν ότι τάχα δέχεται πλήγμα η ενότητα των Ορθοδόξων, απ' αυτή την ...επιλεκτική Σύναξη των Προκαθημένων της Ανατολής.

Αν, όμως, σκεφτεί κανείς την πρόσφατη εκκλησιαστική ιστορία, και δη την εικοσαετή Πατριαρχία Βαρθολομαίου, θα αντιληφθεί πάραυτα ότι ουδέποτε έγιναν στην ιστορία τόσες πολλές και τόσο συχνές Πανορθόδοξες Συνάξεις. Από αυτές των Προκαθημένων όλων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, μέχρι εκείνες των Πανορθοδόξων Διασκέψεων, δι' αντιπροσώπων των κατά τόπους Εκκλησιών, για ποικίλα θέματα, μέχρι τις αναρίθμητες ανεπίσημες ευκαιρίες για συναντήσεις, εντός και εκτός Φαναρίου, με Προκαθημένους ή εκπροσώπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Γιατί σκοπός του Πατριάρχου Βαρθολομαίου είναι η ενότητα των Ορθοδόξων, παρά τα κατά καιρούς προβλήματα που πάντα θα υπάρχουν. Ακόμα και την πατρίδα του την Ίμβρο, αλλά και την Καππαδοκία, κατέστησε ο Πατριάρχης τόπους διορθόδοξης παρουσίας, καλώντας μαζί του Προκαθημένους και εκπροσώπους Εκκλησιών.

Ακόμα και από την Σουμελά του Πόντου, και πέρυσι και φέτος, απηύθυνε δημοσίως πρόσκληση στον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο για να συλλειτουργήσουν τον Δεκαπενταύγουστο στο ιστορικό μοναστήρι.

Και τώρα, κάποιοι – μήπως όχι και τόσο ...αυτοκίνητοι; - έρχονται να αμφισβητήσουν την Σύναξη των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, που συνεκλήθη για συγκεκριμένο λόγο (η τύχη των χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής εν μέσω των αναταράξεων σε χώρες του Αραβικού κόσμου), και να αποδώσουν στον Οικουμενικό Πατριάρχη προθέσεις που θεωρούνται τελείως ανυπόστατες.

Κάποιος έθεσε στο τραπέζι πάλι την λογική των αριθμών: οι Προκαθήμενοι αυτοί δεν εκπροσωπούν παρά ολιγάριθμο ποίμνιο, σε σχέση με το σύνολο των Ορθοδόξων. Δεν αξίζει να αντικρούσει κανείς αυτή την αστεία “επιχειρηματολογία”. Αρκεί να σκεφθούμε τον Αρχιποίμενα Χριστό, ο οποίος έτρεξε αμέσως και για το ένα πρόβατο, ενώ είχε τα 99 κοντά του. Κι ακόμη, αυτοί που χειμάζονται όσο και ελάχιστοι να είναι, αυτοί είναι η πρώτη προτεραιότητα του υπεύθυνου ποιμένα.

Εν κατακλείδι: Για άλλη μια φορά ο Οικουμενικός Πατριάρχης αφουγκράζεται τα μηνύματα και τις εξελίξεις των καιρών και δρα αναλόγως. Οι όποιοι δυσαρεστημένοι – αν και δημοσίως καμία Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πήρε θέση εναντίον της Σύναξης – ας μείνουν με τις μεμψιμοιρίες τους και τους καιροσκοπισμούς τους. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ευτυχώς κοιτάζει μπροστά. Ώσπου να συνέλθουν οι διάφοροι από αυτό το γεγονός, εκείνος θα έχει κάνει το επόμενο άλμα... μεγαλύτερο από τη φθορά...

amen

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΟΓΟΥ "ΑΛΗΘΩΣ" ΣΤΟ ΜΠΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Χθες το βραδάκι, 31 Αυγούστου 2011, πραγματοποιήθηκαν στο Μπανάτο της Ζακύνθου τα Εγκαίνια τού νεοϊδρυθέντος Μορφωτικού Κέντρου Λόγου «ΑΛΗΘΩΣ», με τη συμμετοχή πολλών δεκάδων ανθρώπων, τόσο από την Ενορία, όσο και τη γύρω περιοχή, αλλά και την πόλη! 

Μια ακόμα πρωτοβουλία του εφημερίου π. Παναγιώτη Καποδίστρια, ο οποίος με την ποίησή του, με το ερευνητικό του έργο και την ...ολοζώντανη διαδικτυακή του παρουσία, προβάλλει παγκοσμίως τόσο την ενορία του, το Μπανάτο, όσο και την μυροβόλο νήσο της Ζακύνθου. 

Και γύρω του συγκεντρώνεται όλη η διανόηση του Τζάντε, γι' αυτό και αίσθηση έκανε, στα εγκαίνια του νέου θεσμού, η προσέλευση πολλών άξιων εκπροσώπων των τοπικών Γραμμάτων, των Τεχνών, της Διανόησης, οι οποίοι όλοι θεώρησαν ευτυχές το γεγονός της ίδρυσης ενός τέτοιου ελπιδοφόρου και πολλά υποσχόμενου για την τοπική κοινωνία Κέντρου!

Στον Αγιασμό και την Παράκληση προς την Παναγία (λόγω της εορτής της Αγίας Ζώνης, κατά την οποία εορτάζει ο Ευκτήριος Οίκος της Θεοτόκου, στον προαύλιο χώρο του οποίου έγινε η εκδήλωση), αλλά και στην Ακολουθία υπέρ του Φυσικού Περιβάλλοντος προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Φωτικής Διονύσιος, εκ προσώπου του Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσοστόμου Β΄, ο οποίος -ως γνωστόν- ταξίδεψε στην Αθήνα, για να υποβάλει την από ετών εξαγγελθείσα παραίτησή του από τον μητροπολιτικό θώκο της Ζακύνθου, στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο.

Στην εορτή παραστάθηκαν ευγενώς, εκ μέρους του Κλήρου της Ζακύνθου, ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Μπιάζης (νέος Ιεροκήρυκας του νησιού), ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Σπουργίτης (Εφημέριος του Καθεδρικού Ναού Ζακύνθου), ο Πρεσβύτερος Αντώνιος Καλόφωνος (Εφημέριος Μουζακίου) και ο Πρωτοδιάκονος της Μητροπόλεως Νικόδημος Κεφαλληνός.

Ιδιαίτερη ευλογία αποτέλεσε για όλους η έκθεση σε προσκύνηση τής τιμίας Χειρός του Προστάτη και Πολιούχου Αγίου Διονυσίου, του θαυματουργού! Το «Άγιο Κορμάκι» (κατά την έκφραση των Ζακυνθινών) αγίασε το φυσικό περιβάλλον και τις ψυχές όσων παρευρέθηκαν!

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο Εφημέριος Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, αφού ευχαρίστησε από καρδιάς όσους τον βοήθησαν στη νέα διακονία της Ενορίας, ανέπτυξε το θεολογικο-οικολογικό θέμα: «Η συνέργεια της Θεοτόκου στην χριστοποίηση της υλικότητας της Κτίσης».

Σημειωτέον ότι, ενόψει της παραίτησης του Μητροπολίτη, διανεμήθηκε δωρεάν σε όλους τους παρισταμένους η εργασία του π. Παναγιώτη Καποδίστρια: «Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Β΄ Συνετός. Μισός αιώνας Εκκλησιαστικής Διακονίας», ανάτυπο από τον Χαριστήριο Τόμο “Φιόρα Τιμής για τον Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο Β΄ Συνετό”, Ζάκυνθος 2009. 

φωτογραφίες του Ιωάννη Πορφύριου Καποδίστρια

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες αλλά και βίντεο στο νυχθημερόν