Η Παναγία η Βλαχέρνα στην Άρτα

Φίλος της Ιδιωτικής Οδού βρέθηκε στην Παναγία Βλαχερνών κοντά στην Άρτα, και μοιράζεται με μας το φωτορεπορτάζ.
Η Παναγία η Βλαχέρνα είναι ένα συγκλονιστικό μνημείο που η ιστορία του ανάγεται στον 10ο αι. όταν πρωτοχτίστηκε. Κατά καιρούς γίνονταν ανακατασκευές ή προσθήκες στο ναό, με τελευταία την προσθήκη του κωδωνοστασίου τον 19ο αι. Περισσότερα για το μνημείο εδώ.

ΑΠΟΨΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΑΦ' ΥΨΗΛΟΥ

Η Πόλις από τον 16ο όροφο του Marmara Hotel στην πλατεία Ταξείμ.

Ακριβέστερα μια άποψη της Πόλεως.

Με τον ιστορικό ναό της Αγίας Τριάδας του Πέραν να δεσπόζει!

Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Ο "ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ" Ο ΦΙΛΙΚΟΣ ΣΤΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ

Όπως νόμιζα ότι έπρεπε κοινοποίησα και στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων ΡΟΜΦΑΙΑ την απάντησή μου στον κ. Κώστα Σπανό.
Έλαβα πριν από λίγο το εξής ηλεκτρονικό μήνυμα από τον υπεύθυνο του ΡΟΜΦΑΙΑ κ. Αιμίλιο Πολυγένη το οποίο δημοσιεύω αυτούσιο (τηρώντας και την ορθογραφία του):

Κύριε Ανδριόπουλε στη θέση σας, θα έκανα μια έρευνα πρώτα και μετά θα έγραφα το εν λόγω δημοσίευμα.

Λέτε ότι ο κ. Σπάνος είναι αγνώστων στοιχείων, σας ενημερώνω ότι ο κ. Κώστας Σπανός ανήκει στον Εφοπλιστικό χώρο και είναι μέλος των "Φίλων της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου".

Δεν σημαίνει το ότι επειδή, δεν τον γνωρίζεται εσείς είναι ανύπαρκτο πρόσωπο. Αυτά προς ενημέρωση Σας.

Αιμίλιος Πολυγένης

Όποιος διαβάζει προσεκτικά το κείμενό μου, αγαπητοί συνοδίτες, αντιλαμβάνεται ότι δεν αμφισβήτησα το ότι ο κ. Σπανός είναι υπαρκτό πρόσωπο. Είπα ότι είναι άγνωστο σε μένα πρόσωπο. Η πληροφορία του κ. Πολυγένη ότι ο κ. Σπανός "ανήκει στον Εφοπλιστικό χώρο και είναι μέλος των Φίλων της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου", είναι νομίζω καταλυτική! Ομολογώ πως δεν γνωρίζω, όπως οι Βατοπαιδινοί, τον Εφοπλιστικό χώρο.Κι αυτή είναι, ίσως, η διαφορά μας...

Πίνακας, Καράβι, Πιερράκος Άλκης

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον κ. Κώστα Σπανό του "Εφοπλιστικού χώρου"

ΥΠΑΡΚΤΟΤΑΤΟ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΗΘΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ

Την Παρασκευή 9 Ιουλίου στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων ΡΟΜΦΑΙΑ δημοσιεύτηκε μια άποψη ενός κ. Κώστα Σπανού με τίτλο: Ενοχλούνται από το ανύπαρκτο “σκάνδαλο”;

Το κείμενο αυτό αποτελεί “απάντηση” στο δικό μας: Ανύπαρκτο το σκάνδαλο Βατοπαιδίου; που δημοσιεύτηκε στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων AMEN και στην Ιδιωτική Οδό μας.

Ο αγνώστων λοιπών στοιχείων κ. Κώστας Σπανός (τις εστιν ούτος και πόθεν μας προέκυψε;) “απαντάει” προφανέστατα στο κείμενό μας, άσχετα αν δεν το δηλώνει ρητά.

Γι' αυτό ξενίζει το γεγονός ότι διατυπώνει αυθαίρετες ερμηνείες του στυλ: “Ίσως, η παραπληροφόρηση αυτή που προσφέρεται από τους εν λόγω αρθρογράφους, γίνεται και με σκοπό να εξυπηρετηθούν οικείοι του περιβάλλοντός τους, όπως σχολιάζουν εκκλησιαστικοί κύκλοι. Καταλαβαίνουμε όμως την αιτία που γράφονται αυτά. Υπάρχει ένας σοφός Πατερικός λόγος: «Ο φθόνος άπτεται και των τελείων». Πόσο μάλλον ο φθόνος αυτός δραστηροποιείται και ενεργοποιείται εκεί που υπάρχουν μικροσυμφέροντα, ιδιοτέλειες και όλα τα άλλα μοντέρνα πάθη!” (πραγματικά πολύ με ενδιαφέρει να μάθω ποια είναι τα “μοντέρνα πάθη”).

Και αφού προσπαθεί να αποδείξει ότι το σκάνδαλο Βατοπαιδίου είναι όντως “ανύπαρκτο”, στο τέλος μας ...προειδοποιεί και λιγάκι: "Για όλους αυτούς τους «καλούς χριστιανούς» οψόμεθα… θα επανέλθουμε….!"

Κατ' αρχάς πρέπει να δηλώσω για πολλοστή φορά ότι είμαι αυτοκίνητον όργανον και άρα ότι γράφω είναι εν γνώσει φρενών και προαιρέσει ημετέρα. Άρα το να θέλει ο κάθε κ. Σπανός να βλέπει πίσω από μένα “περιβάλλον, μικροσυμφέροντα, ιδιοτέλειες”, συνιστά απλώς ματαιοπονία και υπεκφυγή, στην καλύτερη περίπτωση.

Τα περί “φθόνου” τα αντιπαρέρχομαι ως φαιδρότητες.

Δεν προτίθεμαι να απαντήσω εκτενώς στον κ. Σπανό. Άλλωστε για την υπόθεση Βατοπαιδίου με καλύπτει πλήρως η αρθρογραφία του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά.

Μόνο για το “ανύπαρκτο σκάνδαλο” θα ήθελα να θυμίσω προς πάντας, γιατί τα ξεχνάμε, τα κάτωθι:

1. Παρά την προσεκτική και επιφυλακτική στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο θέμα, ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ, μετά από σχετική προτροπή, αποσύρθηκε “άχρι καιρού” από τα διοικητικά και διαχειριστικά καθήκοντά του.

2. Ο ηγούμενος Εφραίμ και ο μοναχός Αρσένιος καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 15 μηνών, με τριετή αναστολή, από το Τριμελές Εφετείο Κομοτηνής για την καθυστέρηση έκδοσης απόφασης που δικαίωνε το Δημόσιο στην υπόθεση των διεκδικήσεων του μοναστηριού. Μαζί τους κρίθηκε ένοχη και η πρόεδρος Πρωτοδικών Μαρία Ψάλτη, για παραβίαση μυστικότητας δικαστικής διαδικασίας και παράβαση καθήκοντος, ενώ οι δύο μοναχοί για ηθική αυτουργία στις παραπάνω πράξεις. Αυτή η ηθική αυτουργία είναι για μένα το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου.

3. Η ίδρυση τόσων “φορέων” από την Μονή και τους “φίλους της”, από το Κέντρο Ελληνικού Ορθοδόξου Πολιτισμού μέχρι τον Σύλλογο Φίλων Θαλασσίου Σκι Μονής Βατοπαιδίου, αποτελεί από μόνη της σκάνδαλο, άσχετα από τις ποικίλες οικονομικές παραμέτρους.

4. Ο σκανδαλισμός του κόσμου που έχει προκληθεί από την υπόθεση είναι τέτοιος που το σκάνδαλο είναι υπαρκτότατο, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ελπίζω ο κ. Κώστας Σπανός στην επόμενη απάντησή του να μας αποκαλύψει πλήρως και την ταυτότητά του για να γνωριστούμε καλύτερα.

Πίνακας, Αναχωρητής Ι, Ρήγου Αλίκη

ΣΤΟ CIRAJAN ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΦΕ

Ένας καφές στο Cirajan Palace της Πόλης, με φίλους ηγαπημένους και συζήτηση άκρως ενδιαφέρουσα. Κι ένα ντούο, βιολί και πιάνο, να μας συνοδεύει.

Πολυτελής ασκητισμός, κατά Χατζιδάκι. Καθόλου λίγο...

Από τις αποδράσεις - απολαύσεις της Πόλης.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ...

O παμφίλτατος συνοδίτης Π.Κ. εμπνεύστηκε από την προηγούμενη ανάρτηση για τα αρχοντικά της Χάλκης και μας χάρισε 24 λέξεις που σαρκώνουν το αλφαβητάρι της πίστης στα έμψυχα, μες στην ερήμωσή τους, σπίτια των Ρωμηών της Χάλκης.
Τον ευχαριστώ εκ βάθους για την διαρκή μαθητεία στην ομορφιά της ποίησής του.


ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

στον Π.Α.

Τα πανωραία
δεν πεθαίνουν. Ωστόσο
κλαιν ολονυχτίς.

Έχουν χαραχθεί
οι μορφές οι εύμορφες
στα σάπια ξύλα.

Προσδοκούν πνοή
πάμφωνες φωταψίες
και την κονταυγή.

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

Στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων σαν βρέθηκα το περασμένο Σάββατο άκουγα παντού φωνές Ελλήνων, έβλεπα πατήματα Ρωμηών.

Ήταν μια βροχερή μέρα και ηρεμία επικρατούσε στους δρόμους του νησιού που δεν το μολύνουν αυτοκίνητα. Και περπατώντας είχα την ευκαιρία να χαθώ μες στη μνήμη των παλιών ρωμέϊκων αρχοντικών, που στέκουν στύλοι ακλόνητοι της Ρωμηοσύνης και μαρτυρούν ακόμα τη ζωντάνια της.

Τα σπίτια αυτά δεν είναι απλές κατοικίες. Είναι μια μεγάλη ιστορία που θαρρώ πως δύσκολα ένας ιστορικός μπορεί να καταγράψει. Γιατί οι αλάλητοι στεναγμοί δεν καταγράφονται... Τους αφουγκράζεσαι... Κι αυτό προϋποθέτει μια άλλη από τη συνήθη λογική.

Νιώθω σαν καθένα απ' τα αρχοντικά που φωτογραφίζω να μου εξομολογείται δανειζόμενο τους στίχους του από πάντα Χαλκίτη τα καλοκαίρια Μητροπολίτη Πέργης Ευάγγελου:

Αν θα σου μιλούσα

μόνο για τα περασμένα

θα σου προσέφερα

λουλούδια μυρισμένα.

Σου μίλησα

και για τα τωρινά

να σε ραντίσω

και με πέταλα παρθενικά.

ΑΠΟ ΤΟ EMINONU ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Aπό την Κωνσταντινούπολη, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010, καλή σας νύχτα, αγαπητοί συνοδίτες.

Πολύ Πόλη από αύριο.

ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΝΑΟ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι σήμερα το πρωί, αγαπητοί συνοδίτες.

Το λείψανο της αγίας και πανευφήμου Ευφημίας, της οποίας την μνήμη γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία, και το οποίο λείψανο φυλάσσεται ως πολύτιμο κειμήλιο στον Πατριαρχικό Ναό. Στο μέσον, λοιπόν, προς προσκύνησιν υπό των πιστών που κατέκλυσαν σήμερα το Φανάρι.

Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ.

Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος καλωσόρισε τους πολυπληθείς προσκυνητές από την Κύπρο, την Πάτρα, την Καλαμάτα, την Κόρινθο και άλλα μέρη της Ελλάδος και τόνισε τον αγώνα της Μητρός Εκκλησίας για την επιβίωση της Ρωμιοσύνης στην Πόλη.

Στην Θ. Λειτουργία παρέστη και ο Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Νικόλαος Σαπουντζής, ο οποίος κατά την τάξιν ανέγνωσε το Σύμβολο της Πίστεως και την Κυριακή Προσευχή.

Αλλά σήμερα εδώ στην Πόλη γιορτάζουμε και τα ονομαστήρια της φίλης Όλγας Νικολαϊδου, της συμπορευομένης στην Ιδιωτική Οδό μας. Της ευχηθήκαμε τα κάλλιστα και κυρίως πάντα να την απολαμβάνουμε απαστράπτουσα εν υγιεία και δυνάμει.

8.000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

Καλοκαιρινή αύρα Πόλης στον εξαιρετικό πάντα ιστότοπο ΑΠΑΝ (Αρχείο Πανοράματος) της ιστορικού Μαριάννας Κορομηλά. Στα νέα του Ιουλίου 2010 δημοσιεύεται ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την έκθεση "Από το Βυζάντιον στην Ισταμπούλ, 8.000 χρόνια μιας πρωτεύουσας" που διοργανώνεται στο Μουσείο Σαμπαντζί αυτόν τον καιρό, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010. Αντιγράφουμε προς γνώσιν και τέρψιν των συνοδοιπόρων της Ιδιωτικής μας Οδού.

Κωνσταντινούπολη. Ο τίτλος «Από το Βυζάντιον στην Ισταμπούλ, 8.000 χρόνια μίας πρωτεύουσας» / “From Byzantium to Istanbul, 8000 Years of a Capital” είναι ατυχής, ή μάλλον αλλοπρόσαλλος και άσχετος από την ιστορική πραγματικότητα, αλλά η περιοδική Έκθεση που εγκαινιάστηκε στο Μουσείο Σαμπαντζί/Sabanci στις 5 Ιουνίου είναι εξαιρετική! Εξαιρετικός και ο Κατάλογος, ο οποίος κυκλοφορεί και σε αγγλική μετάφραση. Μα και το ίδιο το Μουσείο: ένα αξιολογότατο ίδρυμα σε ένα θαυμάσια διαρρυθμισμένο κτίριο. Ο δε κήπος υπέροχος. Και η θέα στον Βόσπορο και την απέναντι ασιατική ακτή μοναδική.

Η έκθεση ξεκίνησε από το Παρίσι (στο Grand Palais, 10/10/2009-25/01/2010), με τον ίδιο ακατάληπτο ή παραπλανητικό τίτλο: «De Byzance à Istanbul κλπ κλπ». Με το «Byzance» ή «Byzantium» οι οργανωτές εννοούν την αρχαία ελληνική πόλη-κράτος Βυζάντιον (και όχι το Βυζάντιο, δηλαδή τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας η πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη απουσιάζει από τον τίτλο). Για τη γαλλοτουρκική έκθεση στο Παρίσι είχαμε πολλές αντιρρήσεις, τις οποίες έχουμε ήδη αναφέρει. Η μουσειολογική άποψη των Γάλλων και Τούρκων υπευθύνων ήταν εντελώς ξεπερασμένη. Εξίσου ξεπερασμένη ήταν και η κυρίαρχη ιδεολογία που απέπνεε η έκθεση, προσπαθώντας να υπηρετήσει τις «εθνικές» αγκυλώσεις της Τουρκίας. Έμοιαζε δηλαδή σαν να αγνοούν οι Γάλλοι ότι η τουρκική κοινωνία –ή τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος της– βρίσκεται σε διαδικασία απεμπλοκής από τα στερεότυπα του 20ού αιώνα κι έτσι, αντί να προωθήσουν τις αναζητήσεις του 21ου αιώνα και να μεταβάλουν την έκθεση σε ένα πρωτοπόρο πολιτιστικό γεγονός στο οποίο θα καθρεφτίζονταν τα νέα ρεύματα, έμειναν προσκολλημένοι στο παρελθόν. Ευτυχώς, η έκθεση δεν μεταφέρθηκε ατόφια στην Πόλη. Βεβαίως ένα μεγάλο μέρος από τα εκθέματα είναι τα ίδια. Άλλωστε πολλά προέρχονται από το Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινουπόλεως. Έφυγαν από την Πόλη για το Παρίσι κι επιστρέφουν στην Πόλη μέσω Σαμπαντζί. Τα κύρια στοιχεία που διαφοροποιούν όμως τις δύο, σχεδόν όμοιες, περιοδικές εκθέσεις είναι πολύ ενδιαφέροντα και σημαντικά. Το πρώτο είναι η μουσειολογική αντίληψη του επιτελείου που έστησε αυτή την έκθεση: ο εκπαιδευτικός στόχος, που πρέπει να υπηρετεί μία τέτοια έκθεση, συνδυάζεται θαυμάσια με την απόλαυση, την ψυχαγωγία και την έκπληξη. Η επιλογή και η οργάνωση του πλούσιου υλικού, μαζί με τα πρόσθετα εκθέματα (ορισμένα εκ των οποίων σχετικά άγνωστα) και τα συνοδευτικά κείμενα, προκαλούν τον επισκέπτη όχι μόνον να τα θαυμάσει αλλά να σκεφτεί, να αναρωτηθεί, να αναζητήσει περισσότερα στοιχεία. Κυρίως, τον βοηθούν να παρακολουθήσει την ιστορική εξέλιξη, να κατατάξει τις σκόρπιες γνώσεις ή τις εικόνες που είχε έως τώρα και να καταλάβει. Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι αποκαλύπτεται αυτή η νέα επιστημονική και πολιτιστική τουρκική αντίληψη για το παρελθόν. Όχι μόνο το βυζαντινό παρελθόν –για το οποίο επικρατούσε μέχρι πρόσφατα πλήρης σιωπή και βαθύτατη άγνοια, με άλλα λόγια άρνηση– αλλά και το οθωμανικό παρελθόν, το οποίο είχε λίγο πολύ την ίδια τύχη με το βυζαντινό. Ας μην ξεχνούμε ότι ένας από τους πυλώνες της εθνοκεντρικής ιδεολογίας του ατατουρκισμού ήταν η επιστροφή στον τουρκισμό και η απαξία της «διεφθαρμένης, σκοταδιστικής» και πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ας αναλογιστούμε, εξάλλου, ότι κι εμείς περάσαμε από το αντίστοιχο λούκι: απαξιώνοντας την Οθωμανική περίοδο της ελληνικής ιστορίας και τον βυζαντινό «σκοταδισμό» και αποσιωπώντας τα πεντακόσια χρόνια της Ρωμαϊκής εποχής, γαντζωθήκαμε στην ελληνική αρχαιότητα – και μάλιστα την κλασική. Κοινές οι αγκυλώσεις και οι αποσιωπήσεις, διαφορετικές οι διαδρομές.

Το επιτελείο του Μουσείου Σαμπαντζί και οι συγγραφείς των άρθρων που συνοδεύουν τον Κατάλογο της Έκθεσης διατυμπανίζουν ότι όλα αυτά τα θέσφατα τελείωσαν. Ίσως να είναι νωρίς ακόμα για να συμφωνήσουμε μαζί τους, αλλά ο ρόλος της πρωτοπόρου διανόησης είναι να προβάλλει τις πλέον προωθημένες ιδέες της εποχής της. Με τόλμη και με επιστημονικό ήθος. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι σε όλα τα κείμενα η οθωμανική πρωτεύουσα αναφέρεται με το ιστορικό της όνομα, δηλαδή «Κονσταντινίγιε», ενώ το «Ισταμπούλ» απέκτησε την πραγματική του θέση. Από κάθε άποψη αυτή η Έκθεση αποτελεί ένα υψηλής ποιότητας πολιτιστικό γεγονός που εντυπωσιάζει και προκαλεί ευχάριστες εντυπώσεις. Παράλληλα, δίνει ερεθίσματα για πολλές συζητήσεις. Μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι η Τουρκία διεκδικεί το μερίδιο του λέοντος στη βυζαντινή κληρονομιά. Ναι. Το δηλώνει άλλωστε ξεκάθαρα το άρθρο για τον Μεχμέτ Β΄ τον Πορθητή, ο οποίος επέβαλε την εικόνα του διαδόχου / συνεχιστή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μήπως αυτό παραπέμπει στην πολιτική του νεοοθωμανισμού της σημερινής τουρκικής ηγεσίας; Μήπως την εξυπηρετεί κιόλας; Τίποτα δεν αποκλείεται. Στο βοσπορινό Μουσείο, πάντως, υπηρετείται η ιστορική πραγματικότητα με αξιοζήλευτη επιστημονικότητα. Και η παλαιολόγεια εικόνα της Παναγίας της Παυσολύπης βρίσκεται εκεί για να επαληθεύσει τις προθέσεις των οργανωτών. Το μόνο αρνητικό είναι η μικρή διάρκεια της Έκθεσης: τελειώνει στις 4 Σεπτεμβρίου. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να σπεύσει κανείς μέσα στο κατακαλόκαιρο. Παρά τη ζέστη και την υγρασία, η Πόλη είναι ιδανική τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Και γιατί μειώνεται ο τουρισμός και γιατί φεύγουν οι ντόπιοι για διακοπές, άρα μειώνεται το κυκλοφοριακό πρόβλημα, ενώ και τα ξενοδοχεία κατεβάζουν τις τιμές. Το δε φως του Ιουλίου στην Πόλη έχει μία ιδιαίτερη φωτεινότητα.




Και, τέλος... εκλεκτές πολίτικες προτάσεις για το καλοκαίρι από το εκλεκτικό Πανόραμα:


Σε ό,τι αφορά στα «δικά μας», θυμίζουμε: στις 11/07 (χθες) τη γιορτή της αγίας Ευφημίας (το λείψανο της οποίας βρίσκεται στον πατριαρχικό ναό) και Εσπερινός στις 10/07, τους δύο βοσπορινούς ναούς της αγίας Παρασκευής που εορτάζουν στις 26/07, ένας στα Θεραπειά κι ένας στο Μπουγιούκντερέ (και οι δύο κοντά στο Εμιργκάν, όπου βρίσκεται το Μουσείο Σαμπαντζί), καθώς και τα πολλά βοσπορινά Αγιάσματα της αγίας Παρασκευής, τον βοσπορινό Άγιο Παντελεήμονα στο Κουσκουντζούκι (προάστιο της ασιατικής ακτής) και βεβαίως όλες τις μεγάλες εορτές του Αυγούστου.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

Στα Νέα του Σαββατοκύριακου διαβάζουμε την κριτική του Δημοσθένη Κούρτοβικ για το πρόσφατο βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα; (Βιβλιοπωλείον της Εστίας 2010).

Η μοναξιά στον δημόσιο χώρο

Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο; Αυτό στην Ελλάδα ακούγεται απειλητικό, μετά τις εμπειρίες των τελευταίων δεκαετιών. Αλλά ο Σταύρος Ζουμπουλάκης είναι άλλου τύπου χριστιανός. Βαθιά και ακλόνητα χριστιανός ορθόδοξος, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης μού θυμίζει ωστόσο περισσότερο καθολικό ή προτεστάντη στοχαστή. Διότι το αίτημα για μια χριστιανική ηθική εντός του κόσμου, αίτημα που προβάλλει συνεχώς ο Ζουμπουλάκης και τον οδηγεί όχι απλώς σε σύγκλιση αλλά σε ταύτιση με τον ανθρωπισμό της αριστερής ιδεολογίας, αρθρώθηκε με επεξεργασμένη, συνεπή μορφή κυρίως μέσα στο πλαίσιο της πνευματικής παράδοσης αυτών των δύο ομολογιών.

Στην ορθόδοξη παράδοση, το ζήτημα της χριστιανικής ηθικής ως μεταρρυθμιστικής κοινωνικής δράσης εξαερώθηκε ανάμεσα σε μια θεολογία αδιάφορη για το επίγειο ανθρώπινο δράμα και μια διάχυτη θρησκευτικότητα που τιμά την Ορθοδοξία όχι για το περιεχόμενο αλλά για τους τύπους της, αναγνωρίζοντάς τους ως αναπόσπαστο τμήμα της πολιτισμικής-εθνικής ταυτότητας.

Θαυμάζω τον Ζουμπουλάκη. Είναι εύκολο για έναν αριστερό να στηλιτεύει τον ακραίο συντηρητισμό της Εκκλησίας, τον φανατισμό και την εθνικιστική μισαλλοδοξία της, τη διαφθορά της και το καθεστώς διοίκησης που θρέφει αυτή τη διαφθορά, να διακηρύσσει την ανάγκη εκσυγχρονισμού και ευαισθητοποίησής της σε προβληματισμούς της εποχής μας, ανοίγματός της σε ειλικρινή, ουσιαστικό, χωρίς δογματική αλαζονεία διάλογο με άλλες ομολογίες, άλλες θρησκείες, άλλες πολιτισμικές παραδόσεις, να υπερασπίζεται το δικαίωμα των μουσουλμάνων να έχουν τζαμί στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις, να είναι υπέρ του ουδετερόθρησκου κράτους. Είναι όμως δύσκολο για έναν αριστερό χριστιανό, όταν πρέπει να υποστηρίξει τέτοιες θέσεις σχεδόν μόνος απέναντι σ΄ ένα κοινό -το δικό του κοινό- που έχει συνηθίσει σ΄ έναν πολύ διαφορετικό λόγο.

Το Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο συνεχίζει, εξειδικεύει και επικαιροποιεί κατά τόπους την προβληματική του προ οκταετίας Ο Θεός στην Πόλη. Αποτελείται, όπως κι εκείνο, από άρθρα του Ζουμπουλάκη και εισηγήσεις του σε συνέδρια, ύλη που εδώ καλύπτει την περίοδο από το 2003 ώς το 2009. Τι έχει αλλάξει στον δημόσιο χώρο από τo προηγούμενο βιβλίο, σε ό, τι αφορά τα θέματα που απασχολούν τον Ζουμπουλάκη; Ο ρασοφόρος ηγεμονισμός και εθνικιστικός φανατισμός της εποχής Χριστόδουλου έχει παρέλθει ή έστω έχει πάψει να κυριαρχεί. Η ελληνική Εκκλησία, κηλιδωμένη και από τα σκάνδαλα που συγκλόνισαν το πανελλήνιο το 2005, δεν έχει πια το κύρος και τη συνεγερτική δύναμη που είχε λίγο παλιότερα. Μου φαίνεται πως και γενικά οι θρησκείες (με την εξαίρεση του Ισλάμ) βρίσκονται διεθνώς πάλι σε υποχώρηση, μετά τη σχετική ανάκαμψή τους τις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα. ΄Εχουν ανακύψει καινούργια ζητήματα, με περιεχόμενο περισσότερο πολιτικό και πολιτισμικό παρά θρησκευτικό, όπως π.χ. η διαμάχη για τη μουσουλμανική μαντίλα. Αν αυτές οι εξελίξεις αφαιρούν από τα νεότερα κείμενα του Ζουμπουλάκη τον χαρακτήρα της επείγουσας τοποθέτησης πάνω σε φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας, του επιτρέπουν ωστόσο να κρίνει με περισσότερη νηφαλιότητα και, προπαντός, βαθαίνοντας την προοπτική της σκέψης του.

Πράγματι, στα πιο ενδιαφέροντα (για έναν μη ειδικό περί τα εκκλησιαστικά) κομμάτια αυτού του βιβλίου, που συναπαρτίζουν το πρώτο μισό του, ο Ζουμπουλάκης διαλέγεται, κριτικά τις περισσότερες φορές, αλλά κατανοητικά, με διανοητές και καλλιτέχνες της σύγχρονης πολιτισμικής μας παράδοσης που τους απασχόλησε η Ορθοδοξία: με τον Γιώργο Θεοτοκά και τον χριστιανικό ανθρωπισμό του, με την άθεη ορθόδοξη ευλάβεια του αρχαιολόγου και ιστορικού της βυζαντινής τέχνης Δημητρίου Πάλλα, με τον Χρήστο Γιανναρά ως κύριο εκφραστή του νεορθόδοξου ρεύματος, με τον αριστερό και «λακανικό» χριστιανισμό του Θάνου Λίποβατς, με τον ζωγράφο Χρήστο Παπανικολάου και το ζήτημα της ανανέωσης της ορθόδοξης εκκλησιαστικής ζωγραφικής. Το κρισιμότερο κείμενο του βιβλίου είναι ίσως το σχετικό με τον Γιανναρά. Ο Ζουμπουλάκης εκφράζει κατανόηση για το εγχείρημα του Γιανναρά, στο μεταίχμιο ανάμεσα στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ν΄ απεγκλωβίσει την ορθόδοξη διδασκαλία αφ΄ ενός από την αποστεωμένη ακαδημαϊκή θεολογία, αφ΄ ετέρου από τη στενόμυαλη και στενόκαρδη χρηστοήθεια των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων. Αλλά αμέσως έπειτα ασκεί δριμύτατη κριτική στην αποηθικοποίηση του χριστιανισμού από τον Γιανναρά, ο οποίος ερμηνεύει την έννοια της αμαρτίας απλώς ως συνολική υπαρκτική αποτυχία του ανθρώπινου γένους («πράγμα λίαν ανακουφιστικό για τον καθένα μας», σχολιάζει ειρωνικά ο Ζουμπουλάκης). Για τον Γιανναρά, η μόνη χριστιανική ηθική είναι η μέθεξη του πιστού στο μυστήριο της Ευχαριστίας, «μια συλλογική πράξη ενότητας και κοινωνίας». Σε συμφωνία με αυτή τη θέση, η ατομικότητα απορρίπτεται κατηγορηματικά από τον Γιανναρά (και από ολόκληρο το νεορθόδοξο ρεύμα) ως δυτική στρέβλωση της ανθρώπινης ουσίας, και σε κριτήριο της αλήθειας αναγορεύεται ο λαός, με κορυφαία έκφραση της λαϊκής ευλάβειας τη θρησκευτική πανήγυρη. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τις πολιτικές προεκτάσεις αυτής της θεολογίας, οι οποίες βρήκαν άλλωστε συγκεκριμένες εκφράσεις στον δημόσιο βίο μας των τελευταίων δύο δεκαετιών.

Ο Ζουμπουλάκης είναι σφοδρός πολέμιος αυτού του ρεύματος σκέψης. Η χριστιανική ηθική σημαίνει γι΄ αυτόν την προσωπική ευθύνη απέναντι στον άλλο, τον εντελώς συγκεκριμένο κάθε φορά άλλο. Η αμαρτία δεν έχει την ισοπεδωτική οντολογική έννοια που της δίνει ο Γιανναράς, είναι η παράβαση των βιβλικών εντολών της αγάπης και της φροντίδας για τους άλλους. Η ατομικότητα όχι μόνο δεν απορρίπτεται αλλά αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τη στάση ευθύνης του πιστού, όπως εξάλλου και για κάθε δημιουργική έκφραση της χριστιανικής πίστης στον σύγχρονο κόσμο. Χωρίς να παραγνωρίζει καθόλου τον ρόλο που έπαιξε η Ορθοδοξία στη συγκρότηση της εθνοπολιτισμικής ταυτότητας των ορθόδοξων λαών, ο Ζουμπουλάκης θεωρεί ότι η ευλάβεια που απορρέει από τη συγκίνηση για τα ήθη, τα έθιμα, τις ιερουργίες που συνδέονται με το χριστιανορθόδοξο εκκλησιαστικό τυπικό δεν έχει σχέση με το ευαγγελικό μήνυμα. Η Ορθοδοξία με τέτοιο περιεχόμενο δεν είναι παρά η λατρεία των προγόνων, μια πιο εκλεπτυσμένη μορφή μαγείας και δεισιδαιμονίας. Εδώ βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσής του με τον Δημήτριο Πάλλα. «Δεν θλίβομαι διόλου», καταλήγει ο Ζουμπουλάκης, «που ο ορθολογιστής και μαρξιστής Πάλλας δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτή [τη μορφή ευλάβειας], συντάσσομαι όμως με εκείνους που, επειδή πιστεύουν στην καθολική αλήθεια της ευαγγελικής διδασκαλίας, μπορούν και θυσιάζουν τις αγαπημένες φόρμες του παρελθόντος προς χάριν της».

Δήλωση που συνοψίζει άριστα το πώς ο Ζουμπουλάκης αντιλαμβάνεται τη χριστιανική θρησκευτικότητα. Στο δίλημμα του υπότιτλου του βιβλίου του, «πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;», αυτός τάσσεται με το μέρος της πίστης. Επιλογή που μπορεί ν΄ αφήσει σκεπτικό έναν ρασιοναλιστή, αλλά που κάνει την πίστη, με το νόημα που της δίνει ο Ζουμπουλάκης, ανοιχτή επιτέλους στον κόσμο και στο καινούργιο.

Βυζαντινοί Ύμνοι στα ελληνικά και στα αραβικά

Από τη συναυλία του Καλλιτεχνικού Συνόλου Πολύτροπον στο Κέντρο Δικανικών Μελετών του καθηγητή Κώστα Μπέη (Αθήνα 2.6.2009). Στο πρώτο μέρος ψάλλουν οι Peter Saliba, Paul Saliba και Roni Bou Saba, τρεις ελληνομαθείς φίλοι από το Λίβανο, μερικούς στίχους από τη Μεγάλη Δοξολογία. Το μέλος είναι του πρωτοψάλτη του Πατριαρχείου Αντιοχείας Δημητρίου Αλ Μουρ (1880-1969) σε ήχο πλ. α' (μακάμ ατζέμ κιουρντί).
Στο δεύτερο μέρος, σε μια σύντομη ιστορική αναδρομή, μιλάει ο Roni για τη Βυζαντινή Μουσική στην Αραβόφωνη Ορθοδοξία. Το κείμενο της ομιλίας, σε εκτενέστερη εκδοχή, δημοσιεύτηκε σε παλαιότερη ανάρτηση στην Ιδιωτική Οδό.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος ψάλλονται ένα Άξιον Εστίν, αργοσύντομο, μέλος Δημητρίου Αλ Μουρ, ήχος α'. Και ύστερα ακολουθεί το Βασιλεύ Ουράνιε, μέλος Ανδρέα Μουάικιλ, σε ήχο πλ. β'.

"ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ" ΚΑΙ Η ΕΙΣΠΗΔΗΣΗ;

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος σε άρθρο του στον Ορθόδοξο Τύπο (9.7.2010) παρεμβαίνει, κατόπιν εορτής, στην υπόθεση “Ο Πάπας στην Κύπρο”, θεωρώντας ότι δεν έπραξε κανένα ατόπημα ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ όταν συνεχάρη δι' επιστολής του Κυπρίους ιεράρχες, οι οποίοι δεν παρέστησαν στην υποδοχή και τις λοιπές εκδηλώσεις κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου 16ου στην Κύπρο.

“Η μομφή της εισπηδήσεως” που επέριψαν στον Πειραιώς κάποιοι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, είναι “αστήρικτος από κανονικής πλευράς”, μας λέει ο αρχιμ. Κ. Κωστόπουλος, ο οποίος μας αυτοσυστήνεται, εν ταυτώ, ως “Κανονολόγος” που “καταθέτει την κανονική αλήθεια”!

Εν πρώτοις ο π. Κύριλλος θεωρεί ότι οι εκδηλώσεις στην Κύπρο “προς τιμήν του αιρεσιάρχου Πάπα” ήσαν “κατάπτυστες” (!) και όσοι από τους Κυπρίους Μητροπολίτες αρνήθηκαν να παρευρεθούν σε αυτές, το έκαναν “με θάρρος και ομολογιακό σθένος”. Επίσης, μας λέει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου “προέβη σε αντικανονική συμπροσευχή (με τον αιρεσιάρχη Πάπα), αφού πρώτα ομολόγησε ότι ο Πάπας δεν είναι αιρετικός και είναι κανονικός επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης και τέλος ότι το Βατικανό είναι αδελφή Εκκλησία”.

Άρα, κατά τον π. Κύριλλο, “όταν θίγωνται τα της πίστεως όλα τα μέλη της Εκκλησίας, κληρικοί και λαϊκοί, υποχρεούνται να διαμαρτύρωνται και να επεμβαίνουν”! Επομένως δεν υπάρχει θέμα εισπήδησης στα εσωτερικά της Εκκλησίας της Κύπρου από τις αντιδράσεις των εν Ελλάδι.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τη λογική Κυρίλλου ο καθείς ο οποίος νομίζει ότι θίγεται η πίστη, μπορεί ακωλύτως να επεμβαίνει οπουδήποτε. Χθες ήταν η Κύπρος, λόγω Πάπα, σήμερα είναι η Σερβία. Στο όνομα “της πίστης” οι ομόφρονες του π. Κυρίλλου προπηλακίζουν λεκτικά, με βάναυσο τρόπο, ολόκληρη την Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Σερβίας, για το θέμα του Μητροπολίτου πρ. Ράσκας και Πριζρένης Αρτεμίου, και ένα εσωτερικό θέμα μιας άλλης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας το καθιστούν Ελλαδικό! Αν κάτι αντίστοιχο συμβεί αύριο στην Εκκλησία της Ρουμανίας, για παράδειγμα, “ο πιστός λαός” της Ελλάδας αναλόγως θα πρέπει να αντιδράσει.

Αφήνω στην κρίση κάθε νοήμονα αυτή τη “λογική”.

Επίσης, ο Μητροπολίτης Πειραιώς δεν διαμαρτυρήθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για την όλη υπόθεση του Πάπα, αλλά έστειλε μια συγχαρητήρια επιστολή στους ιεράρχες Κυπρίους, με τους ο Αρχιεπίσκοπος είχε έλθει σε διάσταση για το θέμα. Είχε διχαστεί, ας πούμε, η Σύνοδος, η Εκκλησία της Κύπρου έπρεπε να βρει μια λύση και ένας ιεράρχης μιας άλλης Εκκλησίας συγχαίρει τους “αντιστασιακούς”, ρίχνοντας “λάδι στη φωτιά”.

Ο Λεμεσού Αθανάσιος, ο οποίος δεν παρέστη στην εκδηλώσεις για τον Πάπα στην Κύπρο, έκανε χθες στο Φανάρι ενθουσιώδεις δηλώσεις υπέρ του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, τον οποίο ο π. Κύριλλος και οι συν αυτώ τον θεωρούν οιονεί αιρετικό λόγω του διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών. Μήπως να στείλει ένας Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος ή ο π. Κύριλλος, αν προτιμάει, μια επιτιμητική επιστολή στον Λεμεσού γι' αυτόν τον “ενδοτισμό” του;

Η επιστολή Πειραιώς προς τους Κυπρίους ιεράρχες ήταν μια παρορμητικού τύπου ενέργεια – ανάλογες έγιναν και από λαϊκούς - που πολύ απέχει από το να είναι σοβαρή “έκφραση διαμαρτυρίας” και “ομολογία πίστεως”.

Τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κίνηση με τα πατερικά παραδείγματα που μας αραδιάζει ο “Κανονολόγος” π. Κύριλλος;

Μήπως ο αρχιμανδρίτης θα πρέπει να συνέλθει και να αντιληφθεί, όσο του είναι δυνατόν, το περίφημον του Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος: «Η χθες παρήλθε προ πολλού, ούτε καν την σήμερον ζώμεν, μας προέλαβεν η μεθαύριον»!

ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ

Εξομολογείσθε τω Κυρίω. Στίχοι από τον 135ο ψαλμό σε ήχο πλ. α'.

Ερμηνεύει η Δάφνη Πανουργιά.

Από την συναυλία του Καλλιτεχνικού Συνόλου Πολύτροπον στο Κέντρο Δικανικών Μελετών του καθηγητή Κώστα Μπέη (Αθήνα 2.6.2009)

ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Η χαρά μου είναι μεγάλη, αγαπητοί συνοδίτες, γιατί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής που πραγματοποιείται για 10η χρονιά στην Πάτμο, στο νησί της Αποκάλυψης, θα κάνουμε την Ιερατική Ποίηση.
Ο σπουδαίος μαέστρος, συνθέτης και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Άλκης Μπαλτάς μετά το Τετράδιο του Πατριάρχη που παρουσιάσαμε το 2006, αποφάσισε να προχωρήσουμε και σε μια πρωτόπυπη εκδοχή της Ιερατικής Ποίησης, που πρωτοανεβάσαμε στην Πάτρα το 2007. Τα μελοποιημένα από σύγχρονους έλληνες συνθέτες ποιήματα των ορθοδόξων κληρικών και μοναχών θα εναλλάσσονται με κομμάτια κλασικών συνθετών που θα υπομνηματίζουν, τρόπον τινά, την ανάγνωση των επιλεγμένων ποιημάτων.
Μεταξύ άλλων θα ακουστεί και η ζ' ωδή από τον Κανόνα τον Ωφελιμότατο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια (συλλογή Της αγάπης μέγας χορηγός), την οποία έχουμε παρουσιάσει επανειλημμένως με το Πολύτροπον.
Το βίντεο που αναρτούμε εδώ είναι από την εκδήλωση του συνόλου στο Κέντρο Δικανικών Μελετών του καθηγητή Κώστα Μπέη στην Αθήνα (2.6.2009).
Ερμηνεύει η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, με τον Τάσο Σπηλιωτόπουλο στο πιάνο ως "ισοκράτη". Διαβάζει ο Δημήτρης Καραδήμας.
Στην Πάτμο το συγκεκριμένο κομμάτι θα παρουσιαστεί από ορχήστρα σε ενορχήστρωση του γνωστού μέλους από τον Άλκη Μπαλτά.
Περισσότερα για την Πάτμο προσεχώς.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ

Στο Φως Φαναρίου, διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, το ρεπορτάζ του Νίκου Μαγγίνα για την σημερινή πανήγυρη της Αγίας Κυριακής στο Κοντοσκάλι. Εδώ παραθέτω το όσα είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τον αείμνηστο προκάτοχό του Πατριάρχη Αθηναγόρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 38 ετών από την εκδημία του:

Σχετικά με τον Πατριάρχη Αθηναγόρα ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είπε ότι "δημιούργησε την Οικουμενική Κίνηση για το Πατριαρχείο μας, συνήψε σχέσεις με την Ρώμην, με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, με όλους τους άλλους Διαχριστιανικούς Οργανισμούς, και έδειξε την καλή διάθεση της Ορθοδοξίας να διαλέγεται με πἀντα άνθρωπον καλής θελήσεως, αποδεικνύοντας τοιουτοτρόπως ότι δεν φοβείται τον διάλογον, πιστεύουσα ότι κατέχει την Αλήθειαν". Μέσα σε αυτό το πνεύμα ο Πατριάρχης χαιρέτισε τους παρισταμένους στον Ναό Ορθοδόξους και Καθολικούς Θεολόγους, οι οποίοι τις ημέρες αυτές πραγματοποιούν Συνέδριο στην Πόλη με αντικείμενο συζητήσεως τις Οικουμενικές Συνόδους που συνήλθαν κατά το διάστημα της αδιαιρέτου Εκκλησίας. "Εμείς οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι πάνω στο έδαφος της αδιαιρέτου Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας μπορούμε κατά τρόπο ασφαλή να επανασυναντηθούμε και να ενωθούμε. Η Εκκλησία την οποία ίδρυσε ο Χριστός, η Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως, δεν έπαυσε ποτέ να είναι μία. Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε διηρημένοι και θέλουμε να επιστρέψουμε και στην ορατή ενότητα της Εκκλησίας, γι' αυτό και αγωνιζόμεθα και υποστηρίζουμε ενθέρμως τον Θεολογικόν Διάλογον μεταξύ Ρώμης και Ορθοδοξίας, διότι δεν πρόκειται περί διαλόγου μόνον μεταξύ Ρώμης και Νέας Ρώμης, δηλαδή Κωνσταντινουπόλεως, αλλά περί διαλόγου Πρεσβυτέρας Ρώμης και συμπάσης της Ορθοδοξίας".

ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Στην Λευκάδα στις 27 Ιουλίου με τον Χρόνη Αηδονίδη!

Με το Πολύτροπον θα συμμετάσχουμε σε μια μεγάλη συναυλία στο Ανοιχτό Θέατρο Λευκάδας: Από τον Όμηρο στο Δημοτικό Τραγούδι της Λευκάδας – Η διαχρονική ενότητα Μουσικής, Τραγουδιού και Χορού.

Μια συναυλία – χορευτική παράσταση αφιερωμένη στον χορευτή Τάσο Φαλκώνη. Μια ιδέα και σε σκηνοθεσία του Γιάννη Φαλκώνη, δραστήριου Λευκαδίου σκηνοθέτη, ποιητή, φωτογράφου και από τους λίγους εναπομείναντες ιδεολόγους του καιρού μας.

Την συναυλία σφραγίζει η παρουσία του μεγάλου δασκάλου της παραδοσιακής μας μουσικής Χρόνη Αηδονίδη, τον οποίο θα συνοδεύει η συνεργάτις του Νεκταρία Καραντζή και ορχήστρα παραδοσιακών οργάνων.

Την περίοδο του Βυζαντίου θα καλύψει ο Βυζαντινός Χορός του Λευκαδίτη Δημήτρη Βερύκιου, ενώ τα αρχαιοελληνικά θα ερμηνεύσουν η Αλίκη Μαρκαντωνάτου (αρχαία λύρα) και ο Παναγιώτης Καπερνέκας (αυλός).

Με το Πολύτροπον θα αποδώσουμε αποσπάσματα από τα χορικά του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου (στη μετάφραση του Ι. Γρυπάρη) που μελοποίησε η Εύα Πάλμερ – Σικελιανού για τις Δελφικές Γιορτές του 1927.

Συμμετέχει με όλα τα τμήματά του ο Πολιτιστικός Οργανισμός “Φωτεινός” του Δήμου Σφακιωτών.

Μια συνύπαρξη που όλοι οι συντελεστές περιμένουμε με αδημονία!