ΡΕΑ ΓΑΛΑΝΑΚΗ: "Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει από την άκρα συντηρητικοποίηση"

Η γνωστή και αγαπημένη μου συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη στην Καθημερινή της Κυριακής και την Όλγα Σελλά λέει μεγάλες αλήθειες, με αφορμή το καινούργιο της βιβλίο «Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα» (εκδ. Καστανιώτης). Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ.

Στην Ιδιωτική Οδό ανθολογώ δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα, εξόχως αληθινά!

– Ποιοι είναι οι δαίμονες του σήμερα, δηλαδή από τι κινδυνεύει ιδεολογικά η σύγχρονη ελληνική κοινωνία;

– Νομίζω ότι η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει από την άκρα συντηρητικοποίηση, από την υποτίμηση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών, από την απολιτική σκέψη των επόμενων γενεών σε μεγάλο βαθμό, που είναι εξεγερσιακή και καλά κάνει, αλλά πρέπει να εξελιχθεί σε πολιτική για να είναι ουσιαστική. Στον χώρο του βιβλίου και της τέχνης βλέπω πολλά φαινόμενα λογοκρισίας, που πριν από 30 χρόνια ήταν αδιανόητα, αλλά ήταν κανόνας πριν από 60 χρόνια. Βλέπω μια όλο και πιο συντηρητική στάση ανθρώπων, κομμάτων, σκέψης.

– Εχει ιδιαίτερη θέση στο βιβλίο ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους ξένους. Εχουμε βελτιωθεί ως κοινωνία σ’ αυτό τον τομέα;

– Αν δεχτούμε ότι υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, τους αντιμετωπίζουμε μ’ έναν άθλιο τρόπο τους ξένους. Νομίζω ότι είμαστε από τις λίγες χώρες που έχουν μια τόσο σκληρή στάση. Λείπει κάθε έννοια σεβασμού και ισονομίας που υποφέρουν. Δεν λέω να γίνουν αμέσως πολίτες της χώρας, ή να συγγενέψεις μαζί τους που αυτό είναι ένα τεράστιο ταμπού που γεφυρώνεται έπειτα από πολλές γενιές, αλλά οφείλεις να συμπεριφέρεσαι ανθρώπινα. Αλλά τα παιδιά που έχουν πάρει ελληνική μόρφωση, έχουν πάει σε ελληνικά σχολεία, θα πρέπει να θεωρούνται Ελληνες. Νομίζω ότι είναι το λιγότερο που πρέπει να κάνει αυτή η κυβέρνηση. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους είναι εξαιρετικά άξιοι και αποκαλύπτομαι μπροστά στην αξιοσύνη και την ταπεινότητα αυτών των ανθρώπων, στη λιτότητα με την οποία ζουν προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν που με εντυπωσιάζουν γιατί ήταν ένας τρόπος που κάποτε ζούσαν οι Ελληνες. Είναι σαν να βλέπω μια ασπρόμαυρη ταινία του ’50.

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΜΟΙΡΑΖΕΤΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!

ΛΟΓΟΣ ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΝΕΟΖΗΛΩΤΩΝ ΤΡΙΤΟΣ

(απευθυνόμενος προς τον κ. Παν. Τελεβάντο και τους συν αυτώ)

Του Κώστα Νούση,Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ

Ένωση Θεολόγων ν. Λάρισας

Αγαπητέ αδελφέ και συνάδελφε, αφορμώμενος εκ των σχολίων σου απεφάσισα να γίνω ακόμα πιο αποκαλυπτικός και λάβρος κατά των φιλοσχισματικών ομοφρονούντων σου. Όχι τόσο ως μια προσωπική με σένα κόντρα, αλλά ως έναυσμα θεολογικής προσέγγισης ενός καυτού νοσηρού φαινομένου.

Θα ξεκινήσω και πάλι με την εμμονή σου στον όρο. Ο επιστημονικός ερασιτεχνισμός με τον οποίο ακουμπάς για πολλοστή φορά το θέμα της ορολογίας νομίζω δεν πείθει, κυρίως διότι δεν εκθέτεις για ποιον ουσιαστικό λόγο απαγορεύεται η χρήση του σε περιγραφές ανάλογων φαινομένων. Επειδή δηλαδή –ας συμφωνήσουμε συμβατικά- προέρχεται από τον προτεσταντισμό, μας στερείς την ελευθερία να τον χρησιμοποιήσουμε και αλλού; Η λογοκρισία στη τέχνη και την επιστήμη είναι τουλάχιστον χυδαία μορφή αντεπιστημονικού βωμολοχισμού, στον οποίο αμετανόητα καταφεύγεις, παρά την υπόδειξη που σου έκανα σε σχόλιό μου λίγο πριν δημοσιευθεί το κείμενό σου. Όμως δεν θα ερίσουμε περί λέξεων αλλά περί πραγμάτων. Σου θυμίζω το ιστορικά ανεπανάληπτο « ου γαρ εν ρήμασιν ημίν, αλλ’ εν πράγμασιν η αλήθειά τε και η ευσέβεια, κατά τον θεολόγον Γρηγόριον. Περί δογμάτων δε και πραγμάτων τον αγώνα ποιούμαι. Καν τις επί των πραγμάτων ομοφωνή, προς τας λέξεις ου διαφέρομαι» (Συνοδ. Τόμος 1351). Αλλά αφού κολλάς και στα λόγια, έχω και εγώ να σε ρωτήσω κάτι: μπορείς να ορίσεις επιστημονικώ τω τρόπω τι σημαίνει Γιανναρολογία και οικουμενισμός;; Μήπως εσύ με συκοφαντείς για διάτρητη επιστημοσύνη τη στιγμή που ενεργείς παρομοίως; Πρόσεχε στο εξής λοιπόν-και στο λέω χωρίς να θέλω να σε θίξω- όταν μιλάς περί επιστήμης να ενεργείς ως επιστήμων, τουτέστιν ορθώς, απαθώς και ουδόλως συνθηματολογικώς.

Πάμε πιο βαθιά τώρα. Αν με εγκαλείς ότι συκοφαντώ τη στιγμή που δεν κατονομάζω κανέναν, τότε εσύ προβαίνεις ονομαστικώς στην κατ’ εμού συκοφάντηση και θα στο αποδείξω με τα ίδια σου τα λόγια. Επαναλαμβάνεις πολλάκις για λόγους προπαγάνδας και εντυπωσιασμού ότι είμαι συκοφάντης και δε διστάζεις να με εξισώσεις με τον τρισκατάρατο. Εύχομαι πραγματικά να μη με βλέπεις σα δαίμονα αλλά ως αδερφό άρρωστο από την αμαρτία και θύμα του διαβόλου, ώστε να προσεύχεσαι για μένα. Λες λοιπόν ότι συκοφαντώ τους αντιοικουμενιστές. Θυμήσου όμως ότι δεν κατονομάζω ούτε έναν αλλά μιλώ γενικά, όπως δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που έχεις στο νου σου αλλά σε πολλές άλλες μορφές νεοφονταμενταλισμού (π.χ. τους διαφωνούντες με το πρόγραμμα του Ρ/Σ). Εσύ όμως φαίνεται ότι θέτεις εαυτόν στη συγκεκριμένη κατηγορία νεοζηλωτικής παράταξης και μιλάς μόνο για αυτούς. Πώς λοιπόν με επικρίνεις ότι τους διασύρω σε προσωπικό επίπεδο;

Επίσης μιλάς κυρίως για κληρικούς και ηγετικές μορφές. Τον καημένο το λαό τον αγνοείς; Εμένα οι απλοί άνθρωποι με νοιάζουν περισσότερο από τους κατ’ εσέ ηγέτες των εκκλησιαστικών επαναστάσεων και με πανορθόδοξο κύρος που είναι φυσικά υπό συζήτηση πόσο πανορθόδοξο είναι συγκριτικά και με άλλους, που δυστυχώς είναι αφανείς ή παρεξηγημένοι ή υπό σκιάν για ποικίλους λόγους.

Με κατηγόρησες ως αθεολόγητο. Προφανώς είμαι. Παραδόξως όμως μου ζητάς σπουδαστικές περγαμηνές για τις ψυχολογικές μου αναλύσεις. Αν τις είχα δηλαδή θα σε έπειθα; Σίγουρα όχι, διότι είσαι προκατειλημμένος κατ’ εμού, κατ’ αναλογίαν με το πτυχίο θεολογίας μου που δεν σου έφτασε ώστε να σε αποτρέψει να με πεις αθεολόγητο. Μετά χρησιμοποιείς με γκεμπελικό τρόπο φράσεις τύπου «παντελώς ατεκμηρίωτο». Μάλλον δεν ήταν αρκετές οι αγιογραφικές μου παραπομπές και τα λόγια και περιστατικά από ορθόδοξους αγίους, με τα οποία προσπάθησα να τεκμηριώσω κατ’ ελάχιστον τις θέσεις μου. Συγχώρεσέ μου μόνο το γεγονός ότι σε ένα μικρό άρθρο για το ιστολόγιο δε θα έπρεπε να έχεις και πολλές απαιτήσεις εκτενέστερης τεκμηρίωσης. Στο κάτω κάτω πιστεύω ότι ανήκεις σε εκείνους που ακούνε το λογισμό τους μάλλον παρά την αντίθετη θέση, οπότε θα ματαιοπονούσα με περισσότερες αναφορές. Ου με πείσεις καν με πείσεις, ας είμαστε ειλικρινείς, αγαπητέ φίλε… Δεν ξέρω όμως αν τεκμηριώνει τις θέσεις μου μια φράση του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ: «οι αιρετικοί και οι σχισματικοί είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος». Τι άραγε δηλοί ο μύθος;

Τα κατ’ εσέ θα τα κλείσω με μερικά σημεία με τα οποία γέλασα. Λες για παράδειγμα κανα δυο φορές ότι δεν γνωρίζω τους «αντιοικουμενιστές» ηγέτες ούτε κατ’ όψιν. Είσαι σίγουρος; Γιατί αυθαιρετείς; Μήπως είσαι διορατικός; Διότι δεν εξηγείται άλλως, αφού δε με γνωρίζεις. Ένα τελευταίο: τον αντίχριστο γιατί τον συνέδεσες με τους ηγέτες του αντιοικουμενισμού; Είσαι σίγουρος ότι το είπα για αυτούς; Τελικά μάλλον με κατασυκοφάντησες, ίσως και ακουσίως…Με αναγκάζει όμως η πρόκληση αυτή να γίνω και πάλι «κακός»:

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες δεν έχετε εισέλθει ολότελα στην εκκλησία και εμποδίζετε και άλλους να μπουν σε αυτή…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, που σκανδαλίζετε τον λαό του Θεού και διώχνετε πολλούς με τη συμπεριφορά σας έξω από την εκκλησία…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες κατηγορείτε τον πάπα Ρώμης και ενεργείτε όπως εκείνος…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες αυτοκλήτως ηγείσθε της εκκλησίας προτεσταντίζοντες εις έκαστος βάλλοντες αδιακρίτως διαμαρτυρόμενοι κατά των ποιμένων της…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες αρέσκεσθε να έχετε μια «καθαρότερη» εκκλησία παρά τη αληθή Εκκλησία…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, που θεωρείτε εαυτούς καθαρούς εγκαταλείποντας τα δάκρυα του τελώνη…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες αλληλολιβανίζεσθε ως άλλοι μάρκοι ευγενικοί, ουδεμίαν ετέραν σχέσιν έχοντες προς τους αγίους που ταυτίζεσθε…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, που αγαπάτε τα σχίσματα και τις ταραχές καταρρακώνοντας την ενότητα…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες αγωνίζεσθε κατά αιρετικών όντας στην παραπλήσια πλάνη του σχίσματος…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, που μετατρέψατε τη χριστιανική ζωή σεστείρα και ακατανόητη και από σας τους ίδιους ιδεολογία…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, που εκαταλείψατε την αγάπη και τη διάκριση και δεθήκατε με τις μάχες και τον ανεπίγνωστο ζήλο…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες δημιουργείτε ενοχές στο ευσεβές πλήρωμα ότι δεν είναι αρκετά ορθόδοξο, εφόσον δε μάχεται κατά οικουμενιστών και αιρετικών…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες μοιράζετε μεταξύ σας πιστοποιητικά πλεονάσματος ορθοδοξίας, ως ο πάπας τα συγχωροχάρτια…

Ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, οίτινες καταργείτε το νόμο της αγάπης της καινής διαθήκης με ένα περίεργο συνονθύλευμα παλαιοδιαθηκικής νοοτροπίας και ισλαμισμού…

Είπα πολλά και στενοχωριέμαι που έγινα σκληρός. Όμως δεν ανέχομαι να ατιμάζουν την ορθοδοξία μας τιμητές αυτόκλητοι και όχι θεόκλητοι. Άραγε ερχόμενος ο Κύριος ευρήσει την αγάπην επί της εκκλησίας Αυτού;

Λάρισα, 8/12/2009

Πίνακας, Το αναστάσιμο φως, του Χρήστου Γαρουφαλή

ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας. Στη στοά Στρατηγού Σπύρου - Μίλιου, στη Βουκουρεστίου, δίπλα από το ΠΑΛΛΑΣ. Κόσμος πάει κι έρχεται με γιορτινή διάθεση παρά τα ...παρατράγουδα του τελευταίου διημέρου.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ

Η «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Ο γράφων είχε το προνόμιο και την τιμή να εκπροσωπήσει μαζί με τον Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε προ ημερών στη Βενετία, κατόπιν πρωτοβουλίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδος του Χριστιανοδημοκρατικού «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» (ΕΛΚ) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέσα στά πλαίσια του Άρθρου 17/3 της Συνθήκης της Λισσαβώνος, το οποίο, ως γνωστόν, προβλέπει και προτρέπει την συνεργασία των Αρμοδίων φορέων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) με τις Εκκλησίες της Ευρώπης, όπως και με διάφορα άλλα Θρησκεύματα, που βαθμιαία ριζώθηκαν στην «γηραιά» μας ήπειρο.

Στο Συνέδριο, που συνήλθε υπό το γενικό θέμα: «Ευρωπαϊκή ταυτότητα και κοινές αξίες» συμμετείχαν περί τους 100 σύνεδροι, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν Ευρωβουλευταί του ΕΛΚ, προερχόμενοι από όλα τά Κράτη-μέλη τῆς ΕΕ, (με εξαίρεση τους Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι προφανώς ήταν απασχολημένοι με την διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου τους). Από Εκκλησιαστικής πλευράς συμμετείχαν ενεργά ικανοί Ρωμαιοκαθολικοί, μία εκπρόσωπος των Ιταλών Διαμαρτυρομένων, από δε Ορθοδόξου πλευράς, οι Εκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως, Ρωσσίας, Ρουμανίας, Κύπρου και Ελλάδος.

Στο Συνέδριο παρουσιάσθηκε εκ μέρους Ευρωβουλευτών, πολιτικών αναλυτών και εκπροσώπων Εκκλησιών σειρά όλη εισηγήσεων, στα πλαίσια τριών θεματικών ενοτήτων, οι οποίες αναφέρονταν: α) στον «Ρόλο των Εκκλησιών και των Θρησκευτικών Καθιδρυμάτων στην διατήρηση της Ευρωπαϊκής Ταυτότητος», β) στην «Κοινή ευθύνη ημών (δηλ. των πολιτικών τε καί εκκλησιαστικών ηγετών) έναντι των πολιτών της Ευρώπης» και γ) στην «Θρησκευτική ελευθερία και την προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων».

Τα περιωρισμένα πλαίσια ενός σύντομου άρθρου/σχολίου δεν επιτρέπουν βέβαια μια λεπτομερή έκθεση των όσων διατυπώθηκαν και συζητήθηκαν διεξοδικά στο Συνέδριο σχετικά με την θρησκευτική ελευθερία και τους ποικίλης φύσεως διωγμούς που υφίστανται οι Χριστιανοί της Εγγύς καί Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Καραϊβικής, αλλά και της φιλελεύθερης Ευρώπης.
Ωστόσο θα ήταν, νομίζω χρήσιμο να αναφερθούν μερικές προσφυείς και υψίστης σημασίας τοποθετήσεις Ευρωβουλευτών και πολιτικών αναλυτών, οι οποίες άμεσα σχετίζονται όχι μόνο με την «ταυτότητα», αλλά και το μέλλον της Ευρώπης. Και η αναφορά αυτή είναι, νομίζω, χρήσιμη εν όψει των όσων λέγονται, γράφονται και επιχειρούνται επ’ εσχάτων στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, αλλά και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, έπειτα από την πρόσφατη απόφαση τού Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία συνηγορεί υπέρ της αποκαθηλώσεως των Χριστιανικών συμβόλων (Σταυρών, Εικόνων) από σχολεία και δημόσια κτήρια.
Κατωτέρω παρατίθενται δειγματοληπτικά μερικές από τις άνευ περιστροφών ξεκάθαρες αυτές τοποθετήσεις.

«Υπάρχει πλέον ιδεολογική αντιμετώπιση της θρησκείας» παρατήρησε ο Ιταλός Ευρωβουλευτής Mario Mauro, εκφράζοντας συνάμα και τον φόβο ότι «αν καταργηθεί ο Σταυρός από τους δημόσιους χώρους, το επόμενο βήμα θα είναι η κατάργησή του από τις ευρωπαϊκές σημαίες». Δριμύτερος ήταν ο καθηγητής Friedrich Βokern, ο οποίος αφού πρώτα παρατήρησε ότι η λέξη Θεός έγινε πλέον «ταμπού» στην πολιτική κονίστρα, τόνισε με έμφαση ότι στην Ευρώπη και σ΄ολόκληρη την υφήλιο γενικά, δεν έχουμε «σύγκρουση πολιτισμών» καθώς είχε προβλέψει περί το τέλος της δεύτερης μετά Χριστόν χιλιετίας ο Samuel Huntigton, αλλά «σύγκρουση μεταξύ πιστών και απίστων». Στα ίδια μήκη κύμματος με τους ανωτέρω βρέθηκε και ο Martin Kugler, αναφερόμενος στις αρνητικές πτυχές τού «λαϊκού κράτους» (état laïc), αλλά και στην διαρκώς αυξανόμενη «χριστιανοφοβία» ανά τον κόσμο, όπως καί στην περιθωριοποίηση των χριστιανών από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φέροντας ως παράδειγμα την από πολλών ήδη ετών απαράδεκτη αντιχριστιανική συμπεριφορά του BBC. Τέλος ο Antonio Cancian, ασκώντας κριτική κατά του ιδίου αυτού πολιτικού κόμματος, εξέφρασε την γνώμη ότι το ΕΛΚ, εγκαταλείποντας πλέον την νέα αυτή τάση τής «πολιτικώς ορθής» συμπεριφοράς, πρέπει να ακολουθεί στο εξής μια επιθετικώτερη πολιτική στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προβάλλοντας με θάρρος τις χριστιανικές αξίες ως στέρρεα βάση για την δημιουργία μιας ομοιογενούς, κατά το δυνατόν, ευρωπαϊκής κοινωνίας, κυρίως στα πλαίσια των συζητήσεων όσον αφορά στην διεύρυνση της ΕΕ με την εισδοχή σ’αυτήν νέων Κρατών μελών.

Οι σαφείς αυτές τοποθετήσεις κομίζουν το παρήγορο μήνυμα ότι παρά το κοσμικό πνεύμα που διέπει σήμερα τις δια-Κρατικές σχέσεις στην Ευρώπη, και παρά τις τυχόν επιφυλάξεις του κόσμου για όσα «τεκταίνονται» στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο ερήμην των πολιτών, υπάρχουν και φωνές που συνηγορούν υπέρ της επανόδου των Ευρωπαίων πολιτικών στις «πηγές». Τουτέστι, στις Χριστιανικές εκείνες αξίες που είχαν προβάλλει προ πεντηκονταετίας και πλέον ως θεμέλιο του νέου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, oι συνειδητά Χριστιανοί πρωτοπόροι της ΕΕ, Robert Schuman, Konrad Adenauer και Jean Monet.

Η πρόσκληση για συνεργασία την οποία απηύθυνε προ ημερών το ΕΛΚ στις Εκκλησίες μας, παρέχει σ’αυτές μια άριστη ευκαιρία να δώσουν στην σημερινή εκκοσμικευμένη Ευρώπη την Ορθόδοξη μαρτυρία τους, και να συντελέσουν τοιουτοτρόπως στην εμπέδωση μιας ανεκτικής και δίκαιης κοινωνίας, όπου θα βασιλεύει η αγάπη και η ειρήνη του Χριστού.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΓΗΠΕΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δευτερολογία περί Nεοζηλωτισμού

Του Κώστα Νούση,
Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ

Ένωση Θεολόγων ν. Λάρισας

Χάριν της αγάπης, της ελευθερίας του λόγου και της έμμεσης παράκλησης του κατ’ εμέ σπάνιου για τη θεολογική εμβρίθεια και προσφορά του στις μέρες μας θεολόγου κ. Ανδρεόπουλου θα δευτερολογήσω – απαντήσω σε μερικά σχόλια που έγιναν με αφορμή το άρθρο μου για το νεόκοπο φονταμενταλισμό. Θα ήθελα να εκφράσω αρχικά τη λύπη μου, διότι κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να εκβράσουν τη χολή - ζήλεια τους στον κ. Ανδρεόπουλο και να εξωτερικεύσουν φασιστικές νοοτροπίες άλλων εποχών, δυσφημίζοντας το όνομα του χριστιανού και δη του ορθόδοξου θεολόγου.
Θα ξεκινήσω με την αποκατάσταση της επιστημονικής αληθείας περί της ορολογίας. Ένας οιοσδήποτε επιστημονικός όρος (εδώ ο φονταμενταλισμός) μπορεί να μεταγραφεί σε κάθε άλλο επιστημονικό χώρο και πεδίο ασχέτως της προελεύσεώς του, αρκεί να επιτυγχάνει τον τεχνικό του σκοπό. Αναφορικά τώρα με το ποικιλότροπο υβρεολόγιο ενίων το μόνο που αποδεικνύει είναι η επιβεβαίωση των λόγων μου. Πρώτος εγώ θα ανακαλέσω αν μου γίνει μια συγκεκριμένη υπόδειξη και όχι όταν οι παρατηρήσεις στα λεγόμενά μου είναι σε επίπεδο ανώριμης συνθηματολογίας.
Επί της ουσίας τώρα: η παθογένεια του κάθε είδους ζηλωτισμού ερείδεται στο βασικό και πρωτογενές πάθος της υπερηφανείας. Η υπεράσπιση του Θεού και της εκκλησίας μπορεί να γίνεται μόνο από «καθαρούς», όπως θεωρούν εαυτούς πλανώμενοι μερικοί, σε αντίθεση με τον «ακάθαρτο» και εκκοσμικευμένο κλήρο και λαό που δεν έχουν το ίδιο ποσό ευσέβειας. Τα αποτελέσματα της ψυχοπάθειας αυτής είναι οι εμμονές και η μανία καταδίωξης που οδηγούν μέχρι και το σχίσμα. Δυστυχώς καταφέρνει ο διάβολος να μας απομακρύνει από τη συναγωγή εις εαυτόν (=μετάνοια) προτρέποντάς μας σε δράσεις μη δοκιμασμένες στην ορθόδοξη παράδοση ως ασφαλείς δρόμοι προς τη σωτηρία. Η μεσσιανική νοοτροπία των οπαδών αυτών μιας θρησκειοποιμένης εκκλησίας μπορεί να ανήκει μόνο σε ανώριμους, πλανεμένους, αφελείς, επικίνδυνους ή και σχιζοφρενείς, αλλά όχι στον απλό και ταπεινό χριστιανό.Οπαδοποίηση και γηπεδοποίηση των εκκλησιαστικών αγώνων οδηγεί μάλλον σε ψυχική εκτόνωση της άχαρης και ανούσιας ζωής πολλών και όχι στην επίλυση των προβλημάτων.
Σε τελική ανάλυση η υπεράσπιση του «αδύναμου» Θεού με ορατές ενέργειες είναι προτεσταντικής προελεύσεως, διότι αυτοί πιστεύουν ότι η σωτηρία εξαργυρώνεται και κατοχυρώνεται με χειροπιαστές αποδείξεις και έργα πίστης. Μάλλον αποδεικνύονται χαμένοι οι ασκητικοί αγώνες ερημιτών που άφησαν τα κοκαλάκια τους σε άνυδρους τόπους, άγνωστοι για πάντα σε όλους. Αυτοί ούτε ελεημοσύνες κάνανε ούτε διαμαρτυρίες κατά αιρετικών, όπως μερικοί αυτοδιορίζονται στις θέσεις αυτές των προασπιστών του Θεού. Καλύτερα να πιάναμε και εμείς μια ανάλογη πνευματική συχνότητα και ας μας έλεγαν και λίγο δειλούς και ριψάσπιδες οι αδερφοί μας, ο Θεός όμως θα χαιρόταν μάλλον. Εν ολίγοις λοιπόν οι ενέργειες αυτές μαρτυρούν την αγωνία κτήσης πνευματικής υπόστασης με υλικά (χονδροειδή και επικίνδυνα) μέσα και όχι με πνευματικά. Ίσως η αυταπάτη πως οι αγώνες αυτοί συνιστούν εχέγγυα σωτηρίας και ορθοδοξίας είναι μια απάτη δαιμονική που οδηγεί στην απώλεια ψυχών.
Και τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους αναρωτιέται ο ποιητής. Τι θα κάνουμε αν δε γίνει η ένωση των εκκλησιών και δεν έρθει εντός των ημερών ο αντίχριστος; Πώς θα καλύψουμε το πνευματικό μας κενό χωρίς αυτές τις «πνευματικά πικάντικες» προσδοκίες; Θα σας δυσαρεστήσω μάλλον με τον προφητικό λόγο του πατρός Ζωσιμά, του τελευταίου στάρετς της Όπτινα, που προείπε σε πνευματικό του τέκνο ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει η ένωση των εκκλησιών μέχρι τη Δευτέρα παρουσία.
«Η Εκκλησία σώζει, δε σώζεται. Δεν έχουμε ανάγκη από μορφωμένους κληρικούς αλλά από αγίους». Είναι λόγια ρώσου επισκόπου ιερομάρτυρα επί κομμουνισμού. Αν μας διακατέχει το πνεύμα αυτό, τότε μάλλον θα πετύχουμε περισσότερα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Εν κατακλείδι είναι προτιμότερο να μας «καταδικάσει» ο Χριστός που ακολουθήσαμε το δικό του παράδειγμα του πράου και ησύχιου βίου από τον ταραχώδη βίο των συγκρούσεων στις σύγχρονες εκκλησιαστικές αρένες, που επιμελώς κατασκευάζονται από δαίμονες και αυτόκλητους σωτήρες. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε και την πρόσφατη τοπική εκκλησιαστική διαμάχη, όπου κατέληξε σε Βατερλώ για όσους ονειρεύτηκαν την «κάθαρση» της εκκλησίας και την αποκατάσταση του εκκλησιαστικού δικαίου.

Λάρισα, 6/12/2009

Πίνακας: Απόβλητος, της Μαριλένας Ζαμπούρα

Χαίρομαι πολύ για την δυναμική μαρτυρία των συναδέλφων της Λάρισας! Εύχομαι να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον όσων θεωρούν μέσα στην Εκκλησία τους άλλους απόβλητα, αιρετικούς, μιάσματα κ.ο.κ. Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση, αλλά για την φύση της Εκκλησίας, η οποία δεν μπορεί να εκπίπτει σε ιδεολόγημα που στήνει τους ανθρώπους στη γωνία.

Π.Α.

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

φωτό αρχείου

Χθες το βράδυ στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για την συναυλία της Χορωδίας της ΕΡΤ. Το επαγγελματικό χορωδιακό σύνολο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Δημήτρη Μπουζάνη ερμήνευσε:

Α' Μέρος

-Τέσσερα τραγούδια για χορωδία και τσέμπαλο του Φραντς Γιόζεφ Χάυδν (διακόσια χρόνια από τον θάνατό του) – πιάνο έπαιξε ο Θάνος Μαργέτης.

Του Φέλιξ Μέντελσον - Μπαρτόλντυ (διακόσια χρόνια από τη γέννησή του)

-“Ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου”, για οκτάφωνη χορωδία (ψαλμός 90,11 & 12).

-Ύμνο για σόλο σοπράνο, χορωδία και εκκλησιαστικό όργανο (Hymne, 1844 – πρώτη ελληνική εκτέλεση). Σολίστ: Μίνα Κοντογεωργίου, σοπράνο – Ζαφειρία Βασιλείου, εκκλησιαστικό όργανο.

- “Ευλογημένη γνώση” (Βιβλικές ρήσεις) του Βίλλα Λόμπος (Παρίσι, 1958). Πενήντα χρόνια από τον θάνατο του συνθέτη

Β' Μέρος

• Τον κύκλο Λιποτάκτες του Μίκη Θεοδωράκη, σε ποίηση Γιάννη Θεοδωράκη.

• Τέσσερα σατιρικά τραγούδια για ανδρική χορωδία σε ποίηση Γεωργίου Σουρή και δύο ακόμα, Το φιλί (ποίηση Στεφανίας Καλού) και Της Αντιγόνης (ποίηση Ανδρέα Μοθωνιού) σε μουσική του Άλκη Μπαλτά.

• Αmucograto, διασκευή των Duo Fina σε ισπανικές και ιταλικές καντσονέτες. Σολίστ Duo Fina.

Το πρόγραμμα ήταν απαιτητικό. Και ο Χάυδν και ο Μέντλεσον, ως κλασικοί, θέλουν την φροντίδα τους και η χορωδία της ΕΡΤ ανταποκρίθηκε. Στο ιδιαίτερο έργο του Βίλλα Λόμπος, όπου η μουσική είναι ...κρυμμένη, αναδείχθηκαν οι δυνατότητες της χορωδίας, που αποτελείται ούτως ή άλλως από σπουδαίο δυναμικό φωνών και μουσικών.

Η εναρμόνιση του ίδιου του Μ. Θεοδωράκη στους Λιποτάκτες δεν είναι ό,τι καλύτερο. Νομίζω ότι αδικεί το θαυμάσιο – εκ τεσσάρων τραγουδιών – έργο του Μίκη. Έτσι και η ερμηνεία της χορωδίας ήταν, αναγκαστικά, πιστή στην παρτιτούρα.

Στα σατιρικά του Σουρή που μελοποίησε ο Α. Μπαλτάς, ο ανδρικός πληθυσμός της χορωδίας ενθουσίασε το κοινό, που αφουγκραζόταν την σατιρική - παράλληλη με του ποιητή, θα λέγαμε - ευφάνταστη γραφή του συνθέτη και την αντίστοιχη εύστοχη χορωδιακή της απόδοση.

Το φινάλε με τους showmen αδελφούς Φίνα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό! Ήθελε λίγο ακόμα, για να επιτευχθεί η πληρότητα του λαοφιλούς είδους της καντσονέτας.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Πολιτεία θα πρέπει να αναδείξει το δυναμικό της. Σημαντικό κομμάτι του οποίου είναι η χορωδία της ΕΡΤ.

ΟΙ ΘΡΥΛΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΟΙ MOMIX ΣΤΟ ΠΑΛΛΑΣ

Xθες το απόγευμα στο χορευτικό ρεσιτάλ Βest of Momix στο κατάμεστο ΠΑΛΛΑΣ. Σχεδόν μια βδομάδα τώρα οι Αθηναίοι απολαμβάνουν τα καλύτερα της παγκοσμίου φήμης χορευτικής ομάδας Μomix (MOses MIXture) που ίδρυσε και διευθύνει ο διάσημος σκηνοθέτης και χορογράφος Μόουζες Πέντλετον.

Το The Best of Momix είναι ένας συνδυασμός 13 αποσπασμάτων από διαφορετικές δουλειές της δημοφιλούς ομάδας. Είναι ένα ανθολόγιο, αλλά τόσο άρτια δουλεμένο που συνθέτει, στην ουσία, μια νέα, ολόφρεσκη παράσταση με ενιαίο χαρακτήρα.

Οι Momix δεν είναι μια χορευτική ομάδα. Δεν είναι μια ακροβατική ομάδα υψηλής δεξιοτεχνίας. Δεν είναι σώματα που αιωρούνται με καταπληκτικό έλεγχο. Είναι μια θάλασσα συμβόλων και συναισθημάτων, είναι χιούμορ, ευρηματικότητα, γοητεία, εντυπωσιακό παζλ ήχων, εικόνων και φωτισμών, είναι μια συναρπαστική ιστορία - ύμνος στο ανθρώπινο σώμα, είναι αποπλάνηση και απόδραση!

Δεν είναι τυχαίο αυτό που γράφτηκε: "Ο τρελός και υπέροχος θίασος έχει δύναμη υπνωτιστή".

ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΔΩ Ή ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Έλαβα απόψε το ακόλουθο σχόλιο για την ανάρτηση "Ένα κείμενο - ράπισμα στον νοσηρό Νεο-ζηλωτισμό" (η ορθογραφία είναι του αποστολέα):

Αυτο που κανω, ισως δεν ειναι εντιμο, αλλα είσαι μια διέξοδός μου. Εορτή του Αγίου Σάββα σήμερα, καθηγητή της ερήμου, και έρημος καταντά η ψυχή του μοχανού που στερειται τη Θεία Κοινωνία, επειδή ....έτσι το θελει ο ηγουμενος.... Έρημος ειναι η καρδια του μοναχου επειδή ...ο ηγουμενος του στερει την επικοινωνία με τους υπολοίπους μοναχούς (την επιβάλει στους υπολοίπους μέσω εξομολόγησης)... έρημος η καρδια του μοναχού ....όταν ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ...., οταν έχει το ...πανω χέρι.... οταν απαιτει τον τιτλο ...γεροντα, όταν 10 χρονια δεν μπορει να τον κερδισει με την αξία του. και πολλά άλλα... ταδε εφη απο...

Ο μοναχός που μου έστειλε το μήνυμα γράφει το μοναστήρι στο οποίο εγκαταβιώνει. Δεν το δημοσιοποιώ ένεκα της ανωνυμίας του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η ουσία. Νοσηρός γεροντισμός που πασχίζει να επιβληθεί με κάθε τρόπο. Όψη του αρρωστημένου ζηλωτισμού. Οι άνθρωποι δεν κατευθύνονται πνευματικά προς την ελευθερία εν Χριστώ, αλλά προς την δουλεία του γέροντα. Κι έτσι, στο όνομα της "υπακοής", συντελείται η απώλεια ψυχών, ίσως δε και σωμάτων! Αν η ψυχή κλονιστεί και το σώμα υποφέρει.
Αυτός ο μοναχός, αγαπητοί συνοδίτες, γράφει ότι είμαι "μια διέξοδος" του. Θλίβομαι! Το μόνο που έχω να του πω είναι: "Φεύγε και σώζου"!

Του αφιερώνω το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη:

Λοιπόν τι κάνουμε εδώ

Λοιπόν τι κάνουμε εδώ
και πότε θ' αλλάξει ο κόσμος.
Όμως απόψε βιάζομαι απόψε
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της
ν' ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη.

Α, ωραίο - Α, ωραίο
να 'σαι μοναχός
να 'σαστε δυό
να 'μαστε όλοι να 'μαστε όλοι

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΡΑΠΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΝΟΣΗΡΟ ΝΕΟ-ΖΗΛΩΤΙΣΜΟ

Νεοφονταμεταλιστές εν δράσει

Του Κώστα Νούση

φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ

O φονταμενταλισμός και ο ζηλωτισμός ως γεγονός ψυχολογικής αντίδρασης ανασφαλών και προβληματικών προσωπικοτήτων αλλά και ομαδικής ψυχολογικής υστερίας θρησκευτικών ομάδων δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο φυσικά. Απαντάται ιστορικώς συχνότατα αλλά και εμπειρικώς τον βιώνουν οι κοινωνίες σήμερα σε έντονο βαθμό επί καθημερινής βάσεως. Το πρόβλημα παρουσιάζεται κυρίως σε θρησκείες βίας, όπως το ισλάμ, αλλά εμείς θα θίξουμε ακροθιγώς το θέμα με τη μορφή που έχει στη δική μας “χριστιανική” χώρα.
Μας ενδιαφέρει επομένως εδώ η εκδήλωση των νοσηρών αυτών φαινομένων στα πλαίσια της ορθόδοξης εν Ελλάδι εκκλησίας στην τρέχουσα χιλιετία και με την ιδιάζουσα μορφή που λαμβάνει στις μέρες μας. Το περίεργο και οξύμωρο για τη χριστιανική μας εκκλησία είναι ότι αυτή αποτελεί ένα σώμα κατεξοχήν αγαπητικό και μαρτυρικό, παντελώς άσχετο με την πολεμική και βίαιη φύση των ζηλωτικών κινημάτων και τρόπων ζωής και αντίδρασης.

Το κακόηθες αυτό εκκλησιαστικό γεγονός αρχικά και βασικά εντοπίζεται στους γνωστούς ως παλαιοημερολογίτες ή Γ.Ο.Χ. οι οποίοι περιορίζουν το χριστιανικό μήνυμα και την κρίση του Θεού σε 13 μέρες και σε αληθή ή και φανταστικά ατοπήματα εκκλησιαστικών ηγετών. Αυτοί όμως αποτελούν μια ξεκάθαρη και περιχαρακωμένη ομάδα που εύκολα αυτοεξαιρείται και απομονώνεται από το αναστάσιμο σώμα του Χριστού και παραμένει στη μιζέρια της πνευματικής πτωχείας όλων των παρόμοιων θρησκευτικών σεκτών. Άλλοι τοιαύτης νοοτροπίας - αλλά με τη βούλα των «εντός της εκκλησίας» - είναι τα μέλη των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων. Το φαινόμενο όμως αναγεννάται με νέες επικίνδυνες μορφές, κυρίως λόγω της ασάφειάς τους και της κεκαλυμμένης ταυτότητάς τους. Είναι οι νεοφονταμενταλιστές υπερορθόδοξοι ιεράρχες, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που εντοπίζουν συνεχώς εκπτώσεις του δόγματος σε όλες σχεδόν τις ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη και προορώσι εν οράματι την ήδη συντελεσθείσαν μετά των ρωμαιοκαθολικών ένωσιν!

Οι θεωρίες συνωμοσίας και οι εχθροί ελλοχεύουν παντού, με αποτέλεσμα η καχυποψία να μην τους αφήνει να ειρηνεύσουν ούτε στιγμή και να τους ξεσηκώνει σε ιερούς πολέμους για τα ιερά και όσια της πίστης και του γένους. Ανάμεσά τους συναντάς μεγάλη γκάμα ηλικιών και νοοτροπιών, κυρίως ιερείς που αποτελούν τους γεροντάδες καθοδηγητές του ευσεβούς λαού ωσάν έτεροι θεόδωροι στουδίτες και μάρκοι ευγενικοί. Όμως δεν είναι μόνο αυτοί οι τρόπον τινα φύλαρχοι και οι εξόφθαλμα γραφικοί τους ακόλουθοι. Είναι και άνθρωποι που δεν κινούν με τίποτε την υποψία του ζηλωτή αλλά συνήθως έχουν και σπουδαστικές περγαμηνές που τους παρέχουν το άλλοθι του σύγχρονου καλλιεργημένου φιλελεύθερου πνεύματος.

Πολλά είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τους σημεία, όπως η σκληροκαρδία, η δογματική κοσμοθεωρία και η πάσης φύσεως ιδεολογική και ψυχολογική ακαμψία με πλήθος εσωτερικών αγκυλώσεων και άκομψων συμπεριφορών. Φυσικά δεν πρέπει να παραλειφθεί ένα έντονο προσδιοριστικό τους, που είναι η εσχατολογία με ένα τεράστιο εύρος - από τον επικείμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο, την έλευση πείνας έως και τον ερχομό του αντιχρίστου. Η αιχμή του δόρατός τους τον τελευταίο καιρό είναι η συλλογή υπογραφών κατά των «οικουμενιστών» και των διαλόγων με τους ετεροδόξους, λες και οι καημένοι οι αλλόθρησκοι και αιρετικοί φταίνε στην πλειοψηφία για τη θρησκευτική τους επιλογή και λες και είναι τίποτε απόπαιδα του Θεού που δε δικαιούνται να ακούσουν ορθόδοξο λόγο.

Θαυμάζω τελευταία και μια ιερή αγανάκτηση των νεοζηλωτών κατά του νέου προγράμματος του Ρ/Σ της εκκλησίας, διότι τάχα μου είναι εκκοσμικευμένο. Εννοείται φυσικά πως όλοι αυτοί και αυτές οι κυρίες ζουν τόσο πνευματικά το υπόλοιπο εικοσιτετράωρο που ενοχλούνται από την παραφωνία του σταθμού της εκκλησίας… Έχουν λύσει τα πνευματικά τους ζητήματα, βρήκαν το Θεό και την αγιότητα και τώρα διορθώνουν και τον αρχιεπίσκοπο. Βασιλικότεροι του βασιλέως!

Η ένταση της υποκρισίας αυτής μου θυμίζει τα λόγια ενός μακαριστού γέροντα που καυτηρίαζε ένα συμπατριώτη του αρχιμανδρίτη, ο οποίος ήταν φοβερά σχολαστικός με το λειτουργικό τυπικό, άριστος γνώστης του, φοβερός εκκλησιαστικός ρήτωρ, δεινός ψάλτης αλλά και ομοφυλόφιλος! Φοβάμαι ότι αν ερχόταν ο Χριστός σήμερα, οι πιστοί αυτοί θα τον είχαν χαρακτηρίσει ως οικουμενιστή και πολλά άλλα συναφή, όπως τω καιρώ εκείνω τον κατηγόρησαν που συνέτρωγε με τελώνες και πόρνες.

Κοινός παρονομαστής όλων των προαναφερθέντων ζηλωτικών στάσεων ζωής, ενεργειών και ιδεολογικής τοποθέτησης είναι η στένωση του ευαγγελικού μηνύματος, η διαστροφή του λόγου του Θεού και της ίδιας της θεότητας και η δυσφήμηση του εκκλησιαστικού γεγονότος. Η διαστρέβλωση της εκκλησιαστικής ζωής με τη μετάλλαξη του χριστιανικού βίου σε ιδεολογία έχει ως υπόβαθρο την απουσία της θείας χάριτος και την έλλειψη πολλές φορές και της στοιχειώδους φυσικής αγάπης. Τα άτομα αυτά αγελοποιούνται και συναγελάζονται σε χώρους άγνωστους, ιδιωτικούς και αυθαίρετους, ιδιοκατασκευές μακράν του αληθούς εκκλησιαστικού οικοδομήματος πολλάκις. Θέλω εδώ να θυμίσω αφενός την πληροφορία που έλαβε εν προσευχή ο γερο Ιωσήφ ο ησυχαστής ότι η Εκκλησία είναι στην Κων/πολη, όταν ήταν με το μέρος των ζηλωτών, και αφετέρου μια ιστοριούλα με το γερο Πορφύριο που κάποτε τον επισκέφθηκαν γυναίκες με παντελόνι. Αυτός δεν τους έκανε καν υπόδειξη, ενώ κάποια πνευματικά του παιδιά εκείνη την ώρα εξανέστησαν βλέποντάς τες. Και ο γέροντας μετά είπε στους «ζηλωτές» εκείνους ότι «εγώ δεν είμαι τόσο αυστηρός όσο εσείς»! Πού φτάσαμε δηλαδή, να διορθώνουμε τους αγίους και την εκκλησία…

Βέβαια είναι φυσική συνέπεια του πνευματικού μας ελλείμματος να ασχολούμαστε με τους άλλους και τα κακώς κείμενα, ώστε να δικαιολογούμαστε μέσα μας για την πενία μας και να αυταπατώμεθα ότι έχουμε πνευματική ζωή, καταπνίγοντας τον έλεγχο της συνείδησης με σταυροφορίες ενάντια σε παπικούς και δικούς μας εκκλησιαστικούς «προδότες». Σε τελική ανάλυση είναι ένας τρόπος αυτοπροσδιορισμού και απόκτησης πνευματικής ταυτότητας μετά τη διάψευση των προσδοκιών που επέρχεται από μια κίβδηλη πνευματική ζωή. Είναι αδυσώπητος ο πνευματικός νόμος.

Ο Χριστός ήρθε στη γη να θεώσει τον άνθρωπο. Η συνειδητοποίηση του ύψιστου αυτού προορισμού δεν αφήνει το χρόνο της ζωής να καταναλωθεί σε πολυτέλειες ζηλωτικών εκτρόπων, αλλά σε υπερένταση μετανοίας για την προσωπική και του παγγενούς Αδάμ σωτηρία. Όταν οι μαθητές του Ιησού ζήτησαν την άδειά του να κατακαύσουν κάποιους αμαρτωλούς, ο πράος και ταπεινός Κύριος τους επανέφερε με τη φράση «ουκ οίδατε ποίου πνεύματός εστέ» (Λουκ. θ΄ 55). Είναι εύκολο να μάχεσαι αλλά αιματηρό να αγαπάς. Οι μαθητές όμως του Χριστού είναι και πρέπει σύμφωνα με το ευαγγέλιο να είναι άμαχοι (Τιτ. γ΄ 2). Ο αγώνας μας πρέπει να στρέφεται κατά των παθών και του διαβόλου και όχι κατά του αδερφού μας. Αυτός είναι ο ορισμός του αληθινού χριστιανού ζηλωτή, που καίγεται η καρδιά του ακόμη και για την άλογη κτίση, κατά την παράδοση των ασκητών της ερήμου, με αληθή ζήλο να εκκλησιασθεί όλη η δημιουργία και να μη χαθεί τίποτε, να σκορπισθεί παντού το φως της τριαδικής θεότητας. Ιδού ο ορθόδοξος ζήλος: ίνα τα πάντα εν ώσιν εις δόξαν Θεού. Αναρωτιέσαι ενίοτε αν πολλοί «ευσεβείς» χριστιανοί γύρω μας οσφράνθηκαν ποτέ έστω για μία και μόνο στιγμή στη ζωή τους τι είναι ο γνήσιος χριστιανισμός.

Ζήλος ου κατ’ επίγνωσιν. Ζηλούτε τα χαρίσματα τα πνευματικά. Ζηλούτε την αγάπη του Θεού και την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Ζηλούτε και την κόλαση, αρκεί να μπει στον παράδεισο ο πλησίον, είτε είναι πλανεμένος είτε αλλόθρησκος είτε εγκληματίας είτε οτιδήποτε φανταστεί κανείς… Η ζωή φεύγει και η Κρίση έρχεται. Μήπως είναι καιρός μετανοίας, περισυλλογής και προσευχής σε αντικατάσταση του ταραχώδους βίου και του ζηλωτικού ακτιβισμού; Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…

Λάρισα 4-12-2009

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ!

Τριάντα χρόνια από την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Οδυσσέα Ελύτη (10 Δεκεμβρίου 1979).
Με την σημερινή Ελευθεροτυπία ένα τομίδιο αφιερωμένο στον ποιητή της Ιδιωτικής Οδού με ξεχωριστές συνεργασίες:

Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης θυμάται τον Ελύτη που τον γνώρισε, μαζί με άλλους ποιητές της γενιάς εκείνης, το 1939, πριν 70 χρόνια. Τη χρονιά που ο Ελύτης δημοσίευσε τους Προσανατολισμούς.
Ο Χρήστος Σιάφκος και ο Βασίλης Καλαμάρας γράφουν για τη ζωή και το έργο του ποιητή, επιχειρώντας ενδιαφέρουσες αποτιμήσεις και εκτιμήσεις.
Ο Φώτης Απέργης γράφει για την πιο μαγική διαδρομή της ποίησης προς τη μουσική, δηλ. για την περίφημη μελοποίηση του "Άξιον εστι" από τον Μ. Θεοδωράκη.
Ο συνθέτης Γιώργος Παπαδάκης μας παρουσιάζει τον μελοποιημένο Ελύτη, προβαίνοντας σε καίριες παρατηρήσεις γύρω από το φαινόμενο της μελοποίησης Ελύτη.
Και, τέλος, στον τόμο της Ε αξίζει να διαβάσει κανείς ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό κείμενο του ποιητή, που αναδημοσιεύεται ολόκληρο για πρώτη φορά μετά από 73 χρόνια (είχε δημοσιευτεί στις 6.7.1936 στα Νέα Γράμματα). Πρόκειται για μια προφητική ματιά στην έβδομη τέχνη. Ο Ελύτης διαβλέπει τη δύναμη του κινηματογράφου, θαυμάζει τον Ντίσνεϊ και γοητεύεται κι αυτός από τους ήρωές του, τον Μίκι και τον Ντόναλντ.
Και φυσικά, στο αφιέρωμα της Ε, πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή και το έργο του ποιητή.

ΕΛΥΤΙΚΑ ΨΗΓΜΑΤΑ

"Eίναι περίεργο μα την αλήθεια αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας με την κριτική... Στην Ελλάδα ο αριθμός εκείνων που κάνουν κριτική ολοένα και λιγοστεύει. Και πως, κι εκεινών που μας έχουν απομείνει, η εργασία παρουσιάζει μια τρομακτική ανεπάρκεια (...) Αν στην Ελλάδα συμβαίνει το φαινόμενο να ξεκινούν πολλοί και να φτάνουν λίγοι, κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται νομίζω, στον βαθμιαίο μαρασμό που παθαίνει ο καλλιτέχνης, καταδικασμένος να σβήνει, χωρίς τη χαρά μιας ανταπόδοσης ηθικής ή υλικής μέσα στη γύρω του παγερότητα και αδιαφορία... Δεν λυπάμαι για τους ποιητές που έμειναν χωρίς κοινόν, λυπάμαι το κοινόν που έμεινε χωρίς ποιητές"!

Aπό συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ (31-10-1965)

- Ρένος Αποστολίδης: Ποιά θα ονομάζατε "πρώτη μάστιγα" της νεοελληνικής ζωής;

Ελύτης: Από τι πάσχομε κυρίως; Θα σας το πω αμέσως: Από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του "ήθους" που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολό του! Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία. Είναι όμως μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες, του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος έως σήμερα, οι πολιτικές παρατάξεις θα έλεγε κανένας ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων του για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της.

Από συνέντευξη στην εφημ. Ελευθερία 15-6-1958

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΣΕ ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ

Την ώρα που λυσσομανούν οι εν Ελλάδι “αντι-οικουμενιστές”, θεωρώντας κάθε επαφή, στην ουσία, με το Βατικανό θανάσιμο αμάρτημα, Ορθόδοξοι και Καθολικοί συναντώνται πανηγυρικά στη Ρώμη και στην Ρωσία.
Σημειώνω μόνο τις συναντήσεις της χθεσινής και της σημερινής μέρας. Όλες σε επίπεδο “κορυφής”!

- Χθες, ο Ορθόδοξος Ρώσος Πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που διατηρεί άριστες σχέσεις με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, επισκέφθηκε επισήμως το Βατικανό, συναντήθηκε με τον Πάπα Βενέδικτο 16ο και πάρθηκε η απόφαση από Ρωσικής πλευράς: τη σύναψη πλήρων διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό αποφάσισε η Ρωσία, αυξάνοντας την εκπροσώπηση της στην πρεσβεία, ανακοίνωσε το Κρεμλίνο μετά την συνάντηση ανάμεσα στο Ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ και τον Πάπα Βενέδικτο 16ο. Η εξέλιξη αυτή ιδού πώς ερμηνεύεται από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία: Οι αντιπροσωπείες Ρωσίας και Βατικανού από το 1990 και μετά δεν περιελάμβαναν πρεσβευτές. Από τον Φεβρουάριο και μετά, όμως, οπότε ανέλαβε τα ηνία της Εκκλησίας ο πατριάρχης Κύριλλος, επί σειρά ετών επικεφαλής της διπλωματίας της ρωσορθόδοξης Εκκλησίας, άρχισε η βελτίωση των σχέσεων με την Καθολική Εκκλησία που παλαιόθεν οι Ρώσοι ορθόδοξοι κατηγορούσαν για προσηλυτισμό.

-Την ίδια στιγμή ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεχόταν Αντιπροσωπεία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη Γαλλία. Καλωσορίζοντας τους Ρωμαιοκαθολικούς χθες στην κατοικία του, ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κύριλλος τόνισε τη σημασία του διαλόγου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και υπογράμμισε: «Σήμερα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της εκκοσμίκευσης και επομένως πρέπει με βάση την ιστορική εμπειρία να δίνουμε τις από κοινού σχετικές απαντήσεις».

Πλήρες ρεπορτάζ για τη συνάντηση δείτε εδώ.

-Σήμερα στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος συναντήθηκε με τον Πάπα. Διαβάστε εδώ τι είπε ο Πάπας Βενέδικτος 16ος υποδεχόμενος τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Αλβανίας και την συνοδεία του, που πραγματοποιούν επίσημη επίσκεψη στο Βατικανό.

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι πως το ποτάμι του διαλόγου δεν γυρίζει πίσω, αγαπητοί συνοδίτες. Ευτυχώς!

Η Γέννηση του Χριστού και οι γεννήσεις στον 21ο αιώνα

Την Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου και ώρα 7 το απόγευμα στον ιστορικό Μορφωτικό Σύλλογο Ελληνίδων Κυριών Πατρών (Όθωνος Αμαλίας 74) θα ομιλήσει ο θεολόγος Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος με θέμα:

"Η Γέννηση του Χριστού και οι γεννήσεις στον 21ο αιώνα".

Εικόνα: Παναγία η Βρεφοκρατούσα, 17ος αι. Μονή Οσίου Λουκά Λεβαδείας.

"Βουλομένων γαρ η σωτηρία, ουκ αναγκαζομένων"

(Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής)

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΣΤΟΝ "ΠΑΡΝΑΣΣΟ"

Το Μουσικό Τμήμα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός (Πλατεία Αγ. Γεωργίου Καρύτση 8, Αθήνα) φιλοξενεί μια ιδιαίτερη συναυλία μουσικής δωματίου με έργα για βιολί και πιάνο και έργα & μεταγραφές για δύο πιάνα, την ερχόμενη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου στις 8.30 το βράδυ.

Στο πρώτο μέρος, ο Παντελής Σταματέλος στο βιολί και ο Γιάννης Μιχαηλίδης στο πιάνο, θα ερμηνεύσουν αρχικά τη Σονάτα Νο 3 για βιολί και πιάνο του Νορβηγού συνθέτη Edvard Grieg, έργο με αυστηρά κλασική δομή που διακρίνεται για τον μελαγχολικό, σχεδόν τραγικό, χαρακτήρα του, απόρροια της εκφραστικής ωριμότητας του συνθέτη, και στη συνέχεια τους Έξι Ρουμάνικους Λαϊκούς Χορούς του Ούγγρου συνθέτη Béla Bartók, έργο βασισμένο σε παραδοσιακά μουσικά θέματα που συνέλεξε ο συνθέτης στην επαρχία της Ρουμανίας κατά το διάστημα 1910-1912.

Στο δεύτερο μέρος, ο Γιάννης Μιχαηλίδης και η Έφη Παπαθωμαΐδη παρουσιάζουν έργα για δύο πιάνα, ξεκινώντας από την εισαγωγή του Μαγικού Αυλού του W. A. Mozart σε μεταγραφή για δύο πιάνα από τον F. Busoni. Ακολουθεί το έργο Lindaraja,του Claude Debussy, του οποίου ο τίτλος αναφέρεται σε μια Μαυριτανή εταίρα και η συναυλία τελειώνει με τη Σουίτα αρ. 2 του Ρώσου συνθέτη Sergei Rachmaninov, γραμμένη το 1901, που αποτελείται από τέσσερα μέρη, δύο εκ των οποίων είναι χοροί, κάτι που παραπέμπει στην παραδοσιακή μορφή του είδους αυτού.

καλλιτεχνική διεύθυνση, Αντώνης Γιαμβριάς

οργάνωση παραγωγής specs ‘n’ arts

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΘΕΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ελευθεροτυπία

Σε μια εποχή που οι καινούργιες δουλειές ακόμα και των καλύτερων τραγουδοποιών συχνά δεν μπορούν να κρύψουν τη στιχουργική τους αμηχανία, ανθεί ένα άλλο μουσικό-αφηγηματικό είδος, που με αφορμή τα παιδιά δίνει διέξοδο σε αρκετούς νέους μουσικούς και συνθέτες να δημιουργήσουν πραγματικά ενδιαφέροντα πράγματα.
Από τον «Τεμπέλη Δράκο» του Γιώργου Χατζηπιερή, που μάλιστα ετοιμάζει δυνατό come-back, μέχρι τα δύο χιουμοριστικά μουσικά παραμύθια του Δημήτρη Μπασλάμ, τον «Κόσμο Ανάποδα» των Αγγέλου Αγγέλου και Εμης Σίνη και τα παιδικά της Δανάης Παναγιωτοπούλου, την τελευταία πενταετία η ελληνική δισκογραφία έχει κερδίσει μερικές δουλειές που, πιστές στο πνεύμα της «Λιλιπούπολης», όχι μόνο απελευθερώνουν δημιουργικά τους συντελεστές τους (με αποτέλεσμα να γράφουν θαυμάσιες μελωδίες και πανέξυπνους στίχους), αλλά μπορούν ωραιότατα να ακουστούν κι από ενήλικες.

Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι δουλειές της Τατιάνας Ζωγράφου (φωτό). Στη δισκογραφία της («Πετώντας πας στην πόλη», «Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω») πρόσθεσε μόλις άλλο ένα μουσικό έργο για παιδιά: το «Ενας γάτος μια φορά», βασισμένο στο χαριτωμένο παραμύθι των Κώστα Μάγου και Γεωργίας Γκανάτσου, περιλαμβάνει 8 τραγούδια σε μουσική και στίχους της Ζωγράφου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εν Πλω», ως ένθετο ενός βιβλίου με το ομώνυμο παραμύθι, που εικονογράφησε καταπληκτικά ο Βασίλης Παπατσαρούχας.
Αλλωστε όλα ξεκίνησαν από αυτό το παραμύθι. Ο ήρωάς του είναι ένας γάτος που μια παραξενιά της φύσης τον έκανε να γεννηθεί κατακόκκινος («Μάλλον σαν ήτανε μωρό, τον τάιζαν ντομάτες, γι' αυτό λοιπόν και διέφερε από τις άλλες γάτες!»). Είναι τόσο ξεχωριστός που οι συνάδελφοί του τον βλέπουν καχύποπτα και τον αποφεύγουν, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή με όσους διαφέρουν. Γραμμένο από δύο δασκάλους (η Γκανάτσιου είναι νηπιαγωγός και ο Μάγος καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας), το παραμύθι, χωρίς να πάσχει από πολιτική ορθότητα, έχει ένα τρυφερό μήνυμα υπέρ της αποδοχής της διαφορετικότητας. Τα τραγούδια της Ζωγράφου παρακολουθούν τις περιπέτειες του κόκκινου γάτου πότε με ρυθμό χιπ-χοπ, πότε ως μικρή συμφωνική συναυλία εγχόρδων, πότε με ρυθμό βαλς ή ροκ 'ν' ρολ.

Με τη συμβολή των Encardia στον ρόλο της «γατοπαρέας» ένα κομμάτι του δίσκου ακούγεται ως χαρούμενη ταραντέλα. Αλλά δεν είναι μόνο το συγκρότημα του Κώστα Κωνσταντάτου που εμπλούτισε τον γάτο με τους ρυθμούς της Κάτω Ιταλίας. Τους διαφορετικούς ήρωες της ιστορίας υποδύονται και τραγουδούν με αφάνταστο κέφι ο βαρύτονος Τάσος Αποστόλου, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, αλλά και οι Χριστίνα Γιαννακοπούλου, Δάφνη Πανουργιά (φωτό), Γιώργος Διαμαντόπουλος, Δημήτρης Μπουζάνης, Λίλα Πατρόκλου, Χριστίνα Γιαννακοπούλου, Κατερίνα Κανελλοπούλου. Μαζί τους, και η Παιδική Χορωδία των Αρσακείων και Τοσιτσείων Σχολείων υπό τη Χριστίνα Βαρσάμη-Κούκνη και μια εξαιρετική ορχήστρα (Β. Ζωγράφος, Π. Κανελλόπουλος, Α. Κουντούρη, Δ. Μπουζάνης, Κ. Παπαγεωργίου, Μ. Πορφύρης, Α. Σιγαλός) που συμπληρώνεται από φοιτήτριες της Μουσικής Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Ν. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΣΥΝΕΞΗΓΗΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Για να τα πούμε λοιπόν τα πράγματα με τ' όνομά τους.

Ο πρ. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος οφείλει σε μένα την εν εσχάτοις καιροίς καριέρα του ως "προμάχου της Ορθοδοξίας". Πότε άρχισε να γράφει για το θέμα των Καθολικών; Όταν έθεσα τον σχετικό προβληματισμό μετά την δραστηριότητα του - αφανούς πλέον - αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, ο οποίος το βράδυ της Ανάστασης του 2007 μίλησε εναντίον των Καθολικών (στην Μονή Μπάλα), εξεδίωξε όσους δήλωσαν ότι ήσαν Καθολικοί και είπε τα γνωστά περί ομοφυλοφιλίας του Πάπα.

Έκτοτε ο πρ. Α. Γ. ξεσπάθωσε! Τι άρθρα για να με αντικρούσει, τι εκδοτικός πανικός, τι ιντερνετική υπερκινητικότητα! Ανεδείχθη, λοιπόν, εξαιτίας μου ίνδαλμα εμπαθές της "αντι-οικουμενιστικής" μερίδος. Φυσικά δημοσιεύει τα άρθρα του και στον Αλεκολόγο για να μην ξεχνιόμαστε! Ο "ειρηνάρχης''!

Στο τελευταίο του βιβλίο "Η Συμπροσευχή με αιρετικούς" - μου το επισήμανε φίλος, γιατί δεν διαβάζω πρ. Α.Γ. - παραπέμπει σε άρθρα μου και - το κυριότερο - στις σελίδες 192 -194, σε μια τεράστια υποσημείωση, αναφέρεται στην Ιδιωτική Οδό με τα μελανώτερα χρώματα. Δικαίωμά του. Πρέπει όμως, για την ιστορία και μόνο, να σημειώσω τα εξής:

1. Στο ιστολόγιό μου φιλοξενώ και ακραίες απόψεις ανωνύμων που έχουν αντίθετη άποψη από την δική μου. Ξέρει πολλούς ο πρ. Α.Γ. που δημοσιεύουν ακόμα και σχόλια εναντίον τους; Το κάνω από την αρχή. Δεν αναρτώ μόνο τα χυδαία, εντελώς προσωπικά, τα οποία προέρχονται από τους ομοϊδεάτες του πρ. Α.Γ.

2. Αν ο πρ. Α.Γ. καταδικάζει κατηγορηματικά όσους έγραψαν στο ιστολόγιό μου σχόλια εναντίον της Ομολογίας Πίστεως, γιατί δεν κάνει το ίδιο για τους ομόφρονές του, οι οποίοι από φυλακής πρωϊας μέχρι νυκτός υβρίζουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως "αρχιαιρεσιάρχη" και χίλια δυό άλλα απίστευτα στην κυριολεξία, λοιδωρούν κατά τρόπο εξευτελιστικό και βορβορώδη τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, προπηλακίζουν λεκτικά, απόλυτα βάναυσα, όσους ιεράρχες ή θεολόγους τολμούν να διαφοροποιηθούν και αυτομάτως χρίονται "αιρετικοί"! Τι έπαθε ο Γόρτυνος Ιερεμίας μόλις απέσυρε την υπογραφή του από την "Ομολογία"! Τις σάρκες του έφαγαν! Γιατί εδώ σιωπά ο πρ. Α.Γ.; Μα είναι απλό. Αν πει έστω και μία λέξη ελέους θα τον ξεράσουν οι δικοί του! Ας μη μιλάει, λοιπόν, αυτός για ''χριστιανικό ήθος". Αυτός, ο ορισμός της παρακμής!

3. Όσο για τη συμμετοχή Ορθοδόξων στην χορωδία του Καθολικού Ναού της Πάτρας - που προκαλεί αναφυλαξία στον πρ. Α.Γ. - αυτό είναι μια δική μου επισήμανση. Δεν είπα ότι συμφωνώ. Είπα ότι γίνεται, ήδη από τον 19ο αιώνα! Αν ενοχλείται από το γεγονός ας το λύσει με τον Μητροπολίτη του.

Να είστε βέβαιοι, αγαπητοί συνοδίτες, ότι δεν θα γίνει τίποτα!

Πίνακας: Πουλιά του Παραδείσου, Αντωνιάδης Θεόδωρος

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΟΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΔΕΣΠΟΤΙΔΗ

Απόψε, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, αφιερωμένη στον διακεκριμένο βιολιστή και επί σειρά ετών εξάρχοντα της ΚΟΑ Παντελή Δεσποτίδη.
Την συναυλία προλόγισε ο διευθυντής της ΚΟΑ Βύρων Φιδετζής, ο οποίος μίλησε βιωματικά για τον Παντελή Δεσποτίδη, με τον οποίο συνεργάστηκαν στενά επί χρόνια. Στη συνέχεια ο βετεράνος βιολιστής μίλησε για λίγο, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε όλους όσοι τον τίμησαν απόψε με την παρουσία τους και ιδιαιτέρως τους ανθρώπους της γενέτειράς του, της Αμοργού (παρόντες ο Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και νήσων κ. Επιφάνιος, ο Δήμαρχος Αμοργού Νικόλαος Φωστιέρης), και δέχθηκε το θερμό χειροκρότημα του κοινού και των μουσικών της ΚΟΑ.

Το πρόγραμμα της αποψινής συναυλίας περιλάμβανε τον Μακάβριο Χορό, έργο 40 του Camille Saint - Saens (1835 - 1921), το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε ρε μείζονα του Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκυ (1840 - 1893), με σολίστ τον Γιώργο Δεμερτζή και την Συμφωνία αρ. 10 σε μι ελάσσονα, έργο 93 του Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906 - 1975).
Την ΚΟΑ διηύθυνε ο Ζανγκ Γκούο Γουάνγκ από την Σαγκάη.
Ο χορός του Σαιν - Σανς έδειξε αμέσως τις αρετές του μαέστρου: Γνώση, δυναμισμός και αίσθημα. Ο ήχος της ορχήστρας συμπαγής και αληθινά μελωδικός.
Στο Κοντσέρτο του Τσαϊκόφσκυ ο σπουδαίος Γιώργος Δεμερτζής έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ! Με δεξιοτεχνία, καθαρότητα και συναίσθημα ερμήνευσε το απαιτητικό έργο παρασύροντας το κοινό, που τον αποθέωσε, καλώντας τον, με ακατάπαυστο χειροκρότημα, πέντε φορές στη σκηνή. Τελικά ...ενέδωσε και έπαιξε μια θεσπέσια σαραμπάντα από τη δεύτερη παρτίτα του Μπαχ για βιολί. Ένα κομμάτι που προϋποθέτει ισχυρό οπλισμό: μουσικό και αισθητικό.

Στις φωτό της Ιδιωτικής Οδού: ο Γιώργος Δεμερτζής με τον Παντελή Δεσποτίδη και τον επίσης εξαίρετο βιολιστή Βύρωνα Καψάλη.

ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ "ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ" ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ!

Στο επίσημο γεύμα που παραθέτει ο Δήμος Πατρέων για την γιορτή του πολιούχου Αγίου Ανδρέου, ο Δήμαρχος Πατρέων Ανδρέας Φούρας ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο το “Επίκεντρο”!

Για όσους δεν γνωρίζουν το Επίκεντρο είναι ένα κτήριο κοντά στον Ι. Ναό Αγίου Διονυσίου Πατρών, το οποίο ανήκει, ιδιοκτησιακά, στην Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το όνομά του οφείλεται στην πρώτη χρήση του, που ήταν μια γκαλερί τέχνης, ένας χώρος τέχνης γενικώς, κατά τη δεκαετία του '80, που είχε συνδεθεί και με το περίφημο, τότε, Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας. Αργότερα ο Δήμος Πατρέων (από το 2000) το νοίκιαζε ως δεύτερη σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, και μετά την περιβόητη “Πολιτιστική” (2006 - το 2005 χρησιμοποιήθηκε μόνο, απ' όσο θυμάμαι) περιήλθε σε αχρησία και εγκατάλειψη. Πρόκειται για έναν ασήμαντο χώρο, μικρό (μόλις 150 άτομα χωρούσε), ολωσδιόλου ακατάλληλο για πολιτιστικές χρήσεις στον 21ο αι. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Δήμαρχος ζητάει στην ουσία μια αποθήκη!

Ο Δήμος όφειλε να έχει φτιάξει τόσα χρόνια σύγχρονο θέατρο στην Πάτρα, κι όχι να λειτουργεί ακόμα με το θέατρο του Τσίλερ του 19ου αι. (μη ανακαινισμένο και επικίνδυνο από τις φθορές των σεισμών) ή με το Ρωμαϊκό Ωδείο για τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού.
Ξέρετε, αγαπητοί συνοδίτες, πόσα νεοκλασικά και άλλα κτήρια έχει ο Δήμος Πατρέων στην κατοχή του; Δεκάδες! Τι τα κάνει; Απολύτως τίποτα! Τα περισσότερα ρημάζουν στην κυριολεξία! Το παλαιό Αρσάκειο που “επανακτήθηκε”; Πέφτει από την εγκατάλειψη! Και ζητάει το Επίκεντρο!
Ελπίζω η Εκκλησία να μην το παραχωρήσει και να το αξιοποιήσει προς όφελός της κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

ΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΣΕ ΑΝΘΗΣΗ!

Αγαπητοί Νιχωρίτες και φίλοι,

Έκθεση στο Παρίσι

Το Παρίσι την περίοδο αυτή φιλοξενεί την έκθεση με τίτλο ¨Από το Βυζάντιο στην Ιστανμπούλ: Ένα λιμάνι για δύο ηπείρους¨. Η έκθεση στοχεύει να ταξιδέψει τον επισκέπτη στην 8,5 χιλιετιών ιστορία της Κωνσταντινούπολης μέσα από 500 και παραπάνω σε αριθμό εκθέματα τα οποία συγκεντρώθηκαν από μουσεία της Πόλης και της Ευρώπης. Τους συνδιοργανωτές της έκθεσης, που λαμβάνει χώρα στο μουσείο Grand Palais και στα πλαίσια προβολής της Istanbul ως Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2010, αποτελούν το Πρακτορείο Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και το Πολιτιστικό-Καλλιτεχνικό ίδρυμα Istanbul. Τα εγκαίνια έγιναν την 1/07/09 παρουσία των προέδρων της Γαλλικής και της Τουρκικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί και Abdullah Gul αντίστοιχα. Η έκθεση, η οποία θα μείνει ανοικτή στο κοινό μέχρι την 31 Μαρτίου 2010, χωρίζεται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος είναι αφιερωμένο στην βυζαντινή περίοδο, το δεύτερο μέρος στην οθωμανική περίοδο, ενώ στο τρίτο μέρος εκτίθενται τα ευρήματα του αρχαίου λιμανιού του Θεοδoσίου.
Το Νιχώρι είναι παρόν στην έκθεση. Η κοινότητά μας έστειλε δύο ταφόπλακες του 19ου αι. στο Παρίσι, η μία εκ των οποίων μπήκε και στον κατάλογο της έκθεσης. Με την κίνησή της αυτή η επιτροπή πετυχαίνει και το ελληνικό στοιχείο να προβάλλει και την συνεργασία της με παράγοντες της Τουρκίας να προωθήσει. Το Πατριαρχείο έστειλε δύο χειρόγραφα στην έκθεση.

Νέοι άνθρωποι στο Νιχώρι
Ιδιαίτερα χαροποιεί την κοινότητά μας η σταδιακή εγκατάσταση νέων ανθρώπων στο Νιχώρι που, εφόσον συνεχιστεί, μπορεί να δώσει μια νέα πνοή στην εναπομείνασα ρωμαίικη κοινότητα: Ο Γιάννης Ανανά, ένας από τους νεότερους επιτρόπους στο Νιχώρι, οχτώ χρόνια είναι που έχει μετακομίσει από το Μπεμπέκι και διαμένει πλέον σε οίκημα, που ανακαίνισε με δικά του έξοδα, στον αυλόγυρο του Αγίου Νικολάου (στο παλιό σπίτι του Παπαθανάση). Τον περασμένο Ιούλιο παντρέυτηκε την Ναταλία Νιζάμ και τώρα μαζί μένουν στο Νιχώρι.

Ο Μηνάς Μηνάογλου το Σάββατο 21/11/09 παντρεύτηκε στο ναό της Αγίας Τριάδος στο Πέρα την Βενετία Κλημεντάκη και εγκαστάθηκαν στο Νιχώρι. Συγχαίρουμε τους νεόνυμφους και τους καλοσωρίζουμε στην κοινότητά μας.

Επίσης, ο Κάρολος Ταρύνας μετακόμισε από τα Τατάβλα στο Νιχώρι. Ακόμη, όπως γνωρίζετε από παλαιότερα μηνύματα, η κοινότητά μας είχε προβεί στην αγορά δύο σπιτιών τα οποία βρίσκονται πάνω στον δρομίσκο πίσω από την εκκλησία. Τα σπίτια εκκενώθηκαν από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, τον κ. Muharem, ο οποίος τα είχε αγοράσει από παλιούς Ρωμιούς, και σε αυτά διαμένουν τώρα στο μεν ένα ο ιερέας των Θεραπειών πατήρ Αντώνιος με την πρεσβυτέρα του, στο δε άλλο μία φοιτήτρια από το Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η Αλεξάνδρα. Καλοσωρίζουμε όλους στην κοινότητα και στο Νιχώρι.

Επισκέψεις στο Νιχώρι

Προσφάτως επισκέφθηκε την κοινότητα και το παρεκκλήσι της Παναγίας της Φάτνης ο Σταμάτης Κίσσας, πρόεδρος του Συλλόγου Μουσικοφίλων Κωνσταντινουπόλεως στην Αθήνα. Τον ευχαριστούμε για την επίσκεψή του, καθώς και για την συνεχή αποστολή των ακολουθιών σε ηλεκτρονική μορφή που αποτελεί σημαντική βοήθεια προς τους ιεροψάλτες. Ακόμη το Νιχώρι επισκέφθηκαν: O Ανέστης Σιμοτόπουλος με τη γυναίκα του Όλγα(φωτό) και ο Αθανάσιος Τσίμπης, παλαιοί Νιχωρίτες. Ο κ. Σιμοτόπουλος γεννημένος το 1942 στο Νιχώρι με μητέρα Νιχωρίτισσα και πατέρα Φαναριώτη το 1961 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο και είχε γυμνασιάρχες τρία χρόνια τον Μούτσογλου και τρία χρόνια τον Φραγκόπουλο. Στο Νιχώρι διέμενε σε σπίτι πίσω από την Παναγία την Κουμαριώτισσα, στο λόφο, από το Μάιο ως τον Οκτώβριο και το υπόλοιπο διάστημα στο Cihangir. Επίσης ο Κώστας Ξεντές παλαιός Πολίτης επισκέφθηκε με φίλους το Νιχώρι και τους ναούς του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας (φωτό).
Στο σημείο αυτό θα αναφέρω και ορισμένους ακόμη παλαιούς Νιχωρίτες και φίλους που επισκέφθηκαν και παραθέρισαν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στο χωριό μας για τους οποίους παρέλειψα να κάνω αναφορά στο προηγούμενο μήνυμα που λάβατε: Η κ. Χρυσταλία Καρβουνίδη, παλαιά Νιχωρίτισσα διέμεινε καθόλη τη διάρκεια του καλοκαιριού στο οίκημα δίπλα από το σπίτι του νεωκόρου Ilya και εντός του αυλόγυρου της Παναγίας της Κουμαριώτισσας, το οποίο η επιτροπή το διαθέτει σε παλαιούς Νιχωρίτες και σε φοιτητές όπως εγώ ως χώρο φιλοξενίας. Μάλιστα για ένα διάστημα μαζί της έμεινε και ο αδελφός της Γιώργος με τη γυναίκα του Θεοπούλα. Οι ανηψιοί της κ. Ελένης Κωνσταντινίδου Γιώργος Αθανασιάδης με την κόρη του Ναταλία και Αιμίλιος Αθανασιάδης με τη γυναίκα του Καλλιόπη, επίσης επισκέφθηκαν την κοινότητα. Δεκατεσσάρων χρονών η Ναταλία πρώτη φορά ήλθε στην Πόλη και ο πατέρας της την περιήγησε στο χωριό όπου μεγάλωσε, στο Νιχώρι, αλλά και στο Ζωγράφειο Σχολείο από το οποίο αποφοίτησε. Ακόμη η Μάρω Ναρλί παλαιά Νιχωρίτισσα που τώρα ζει στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενήθηκε από την αδελφή της Έλλη που κάθεται απέναντι από το ναό του Αγίου Γεωργίου και η Παρασκευή (Βούλα) Κοκκάλου επίσης παλαιά Νιχωρίτισσα, φιλοξενήθηκε για δύο περίπου μήνες σε φίλη της στο Νιχώρι. Τέλος και ο Ηλίας Κουρουλίδης, με τη γυναίκα του (από το Μέγα Ρέμα) και ο Μιχάλης Σαλεπτσής (συγγενής της Ασημένιας Σαλεπτσή που κάθεται στο Sariyer) με τη γυναίκα του, παλαιοί Νιχωρίτες, επισκέφθηκαν την ιδιαίτερη τους πατρίδα, το Νιχώρι.
Τις προάλλες ο Ευάγγελος Νικολαίδης με τη γυναίκα του Σοφία, η Αλεξάνδρα Καλφάογλου και η Κατίνα Καρακτανίδου με τον άντρα της Βασίλη (από το Μέγα Ρέμα) έφυγαν για το καθιερωμένο ολιγόμηνο ταξίδι τους σε συγγενείς τους στην Ελλάδα. Η κοινότητά μας εύχεται καλό ταξίδι και να τους δει γερούς όταν πάλι θα επιστρέψουν.
Επί τη ευκαιρία της εορτής της Αγίας Αικατερίνης στις 25 του μηνός, στις 29/11 μετά την πρωινό εκκλησιασμό μας, κόψαμε πάστα και εορτάσαμε το όνομα της κ. Κατίνας Καγιάντελε. Όλοι ανεξαιρέτως ευχηθήκαμε χρόνια πολλά στην συγχωριανή μας και να χαίρεται το όνομά της.
Η κοινότητά μας, όπως διαπιστώνετε, ενδιαφέρεται για όλα τα μέλη της στο σύνολό τους, αλλά και για κάθε ένα ξεχωριστά με ειλικρινή τρόπο και στην πράξη, μέσα στα πλαίσια ενός κλίματος σύμπνοιας, αλληλοκατανόησης και ουσιαστικής συνεργασίας που επιδιώκει να χτίσει και αδιάλειπτα να υποστηρίζει προς όφελος πρώτα των μελών της και τελικά της ίδιας. Και είναι πάντα έτοιμη να καλωσορίζει κάθε νέο επισκέπτη ή μόνιμο κάτοικο που ο δρόμος θα τον φέρει στο Νιχώρι.

Εκκλησιαστικές ειδήσεις
Περνώντας σε ειδήσεις θρησκευτικού χαρακτήρα σας ενημερώνουμε ότι: Eπ’ ευκαιρία του εορτασμού της μνήμης στις 17/02/2010 του Άγιου Θεοδώρου του Βυζαντίου, πολιούχου της Μυτιλήνης με καταγωγή από το Νιχώρι, στις 20/2/2010 στον εσπερινό της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα πραγματοποιηθούν τα μεθεόρτια της μνήμης του Αγίου στο ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με την συμμετοχή του Σεβ. Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιακώβου. Τα τελευταία χρόνια με όλο και πιο λαμπρό τρόπο κάθε φορά, η κοινότητά μας τιμούσε την μνήμη του Αγίου με αποκορύφωμα το φετινό εορτασμό όπου για πρώτη φορά ο Παναγιώτατος θα χοροστατήσει. Και ελπίζουμε με τον φετινό εορτασμό να δημιουργηθεί εκείνη η δυναμική που θα επιτρέψει να μετατραπεί σε παράδοση το ελπιδοφόρο ξεκίνημα.
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Νιχώρι που υπάγεται στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων αυτή την περίοδο ανακαινίζεται. Υπέυθυνος του έργου έιναι ο πατήρ Νεκτάριος, εκπρόσωπος του Πατριαρχέιου Ιεροσολύμων στην Πόλη, ο οποίος εργάζεται με ιδιαίτερο ζήλο για το σκοπό αυτό. Τρεις είναι οι ναοί στην Κωνσταντινούπολη που υπάγονται στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων. Και οι τρεις αφιερωμένοι στον Άγιο Γεώργιο. Ένας ναός βρίσκεται στο Φανάρι, γνωστός ως το μετόχι του Παναγίου Τάφου, ένας άλλος στη Χάλκη, στον Κρημνό, και ο τρίτος στο Νιχώρι.
Την ερχόμενη Κυριακή 6/12/09 ο ναός του Αγίου Νικολάου θα φορέσει τα γιορτινά του καθώς έχει την ονομαστική του εορτή! Στην πρωινή λειτουργία αλλά και στον εσπερινό της εορτής θα χοροστατήσει ο Σεβ. Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος αρχιερατικός προιστάμενος της περιοχής μας.
Κλείνοντας τη σημερινή επιστολή αναφέρω ότι από την περασμένη Παρασκεύη έως και σήμερα Δευτέρα ολόκληρη η Πόλη και το Νιχώρι μας, ζουν στους ρυθμούς της μουσουλμανικής Εορτής της Θυσίας (Kurban Bayrami). Οι τρελοί ρυθμοί της μεγαλούπολης φαίνεται πως φρέναραν αυτές τις μέρες και ο ελεύθερος χρόνος παρά τη φθινοπωρινή κρυάδα κατάφερε να βγάλει τους τούρκους συμπολίτες μας έξω από το σπίτι μαζικά για κάτι που άλλωστε συνηθίζουν: Το ψάρεμα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου (βλ. φωτογραφίες)...

Υ.Γ. Ευχαριστώ την κ. Ελένη Κωνσταντινίδου και τον κ. Ανέστη Σιμοτόπουλο για την συνεργασία τους.

Εις το επανιδείν,
Παναγιώτης Θωμόπουλος

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ