Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΡΗΤΗΣ

Τον Αύγουστο του 1967 πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης η συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), ύστερα από πρόσκληση του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Δικαίως θεωρήθηκε κορυφαίο εκκλησιαστικό γεγονός του 20. αιώνα για το νησί μας και ολόκληρη την Ορθοδοξία. Πολύς δε υπήρξε διεθνώς ο έπαινος για την αποστολική Εκκλησία της Κρήτης, τον κλήρο και το λαό της, ιδίως για τον Προκαθήμενό της μακαριστό Μητροπολίτη Ευγένιον, τον πολλά τότε μοχθήσαντα για την άρτια οργάνωση και φιλοξενία. Μετά το πέρας των εργασιών, αξιωματούχοι και πολλά μέλη της Επιτροπής τίμησαν την Ι. Μητρόπολή μας Κισάμου και Σελίνου. Στην υπό ανέγερση ακόμη Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης τους καλωσορίσαμε, ο Σεβασμιώτατος κ. Ειρηναίος και ο γράφων, που τους ενημέρωσε για την αποστολή του Ιδρύματος. Εκ μέρους της Επιτροπής απάντησε, ευχαριστών και συγχαίρων, ο εκ των Προέδρων του Π.Σ.Ε. Martin Niemöller, Πρόεδρος της Εκκλησίας Έσσεν-Νασσάου της Γερμανίας, γενναίος και πολύπαθος αντίπαλος του Χίτλερ. 

Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ) έχει τη μεγάλη τιμή, να φιλοξενήσει την Κεντρική Επιτροπή του Π.Σ.Ε. από 28 Αυγούστου μέχρι 5 Σεπτεμβρίου, και πάλι ύστερα από πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ως οικοδεσπότης της μεγάλης αυτής οικουμενικής Συνελεύσεως έρχεται στην Κρήτη ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος, πλαισιούμενος αφ΄ ενός από τα μέλη της συνοδείας του και αφ’ ετέρου από τον Σεβασμ. Αρχιεπίσκοπον Κρήτης κ. Ειρηναίον, τόν Πρόεδρον της ΟΑΚ Σεβασμ. Μητροπολίτην Κισάμου και Σελίνου κ. Ἀμφιλόχιον καί άλλους Ιεράρχες, θα καλωσορίσει τους συνέδρους με τον πάντοτε μεστό λόγο του και θα τους βεβαιώσει πως η Εκκλησία της Κρήτης, κλήρος και λαός, όπως και το Ίδρυμα που φιλοξενεί την Επιτροπή, ακολουθούν πιστά και αταλάντευτα το πνεύμα και στηρίζουν τον αγώνα του Πατριάρχου τους και του Φαναρίου «υπέρ της των πάντων ενώσεως», υποδέχονται με αγάπη και τιμή τα διακεκριμένα μέλη της Επιτροπής και εύχονται ευόδωση των εργασιών της. 

Προς ενημέρωση των ανθρώπων του τόπου σημειώνουμε, σε περίπου τηλεγραφική μορφή, τις ακόλουθες σχετικές πληροφορίες: 

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών αποτελεί μια «κοινωνία» 349 Εκκλησιών, Ομολογιών και Κοινοτήτων, που αποδέχονται την τριαδολογική βάση του Καταστατικού Χάρτη του Συμβουλίου, ζουν σε 110 χώρες του κόσμου και υπολογίζεται πως αντιπροσωπεύουν 560 εκατομμύρια χριστιανούς. Στο συμβούλιο συνεργάζονται προς τρεις βασικές κατευθύνσεις: Την προαγωγή της χριστιανικής ε ν ό τ η τ α ς, την κατά το δυνατόν κοινή μ α ρ τ υ ρ ί α του Ευαγγελίου στο σύγχρονο κόσμο και την κατά Χριστόν δ ι α κ ο ν ί α αναξιοπαθούντων ατόμων και λαών. 

Το Π.Σ.Ε. έχει την έδρα του στη Γενεύη. Ιδρύθηκε το 1948. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την ιστορική Εγκύκλιο του 1920, με την οποία κάλεσε όλες τις χριστιανικές Εκκλησίες του κόσμου να συγκροτήσουν μια «Κοινωνία των Εκκλησιών», καθώς και με άλλες πρωτοβουλίες και ενέργειές του, υπήρξε κύριος συντελεστής της ιδρύσεως του Συμβουλίου. 

Μέλη του Συμβουλίου είναι όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, εκτός από εκείνες της Γεωργίας και της Βουλγαρίας, που αποχώρησαν προ ετών (1997 και 1998) υπό την πίεση εσωτερικών κυρίως ακραίων κεντρομόλων τάσεων. Επίσης δεν είναι ακόμη μέλος η Αυτόνομη Ορθόδοξος Εκκλησία της Εσθονίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν είναι μέλος του Π.Σ.Ε., συνεργάζεται όμως με αυτό ποικιλοτρόπως και μάλιστα ως πλήρες μέλος της Επιτροπής ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΣ, που είναι το ανώτατο θεολογικό σώμα του Συμβουλίου. Ανώτατο όργανο του Συμβουλίου είναι η Γενική Συνέλευση των αντιπροσώπων των Εκκλησιών-Μελών. Η επόμενη, 10η Συνέλευση, θα γίνει, Θεού θέλοντος, στο Πουσάν της Νοτίου Κορέας (30.10.-8.11. 2013). Η προηγούμενη, που έγινε στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας τον Φεβρουάριο του 2006, εξέλεξε τα 150 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία είναι το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του Συμβουλίου μεταξύ δύο Συνελεύσεων. Στην Ορθόδοξο Ακαδημία θα συγκεντρωθούν συνολικά 299 πρόσωπα (τα μέλη της Επιτροπής, αξιωματούχοι και στελέχη του Συμβουλίου, ειδικώς προσκεκλημένοι κ.λπ). 

Στη σημερινή Κεντρική Επιτροπή το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει 4 θέσεις, στις οποίες έχουν εκλεγεί ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος, ο oυκρανικής καταγωγής Γάλλος κληρικός Ιώβ Getcha, η Άννα Θεοδωρίδη από την Πόλη και η Εμμανουέλα Λαρεντζάκη, βασικό στέλεχος της ΟΑΚ. Ο Σεβασμ. Σασίμων έχει εκλεγεί επίσης, λίαν επαξίως, στην υψηλή θέση του Αντιπροέδρου της Κεντρικής Επιτροπής. Έχει μακρά θητεία σε διάφορες μεγάλης ευθύνης θέσεις και αποστολές του Συμβουλίου. Με το ακραιφνές ορθόδοξο φρόνημα και το ακέραιο εκκλησιαστικό ήθος του, την επιστημονική κατάρτιση και τη σοφία του Φαναρίου υπηρετεί από τη θέση αυτή δυναμικά το Συμβούλιο, προασπιζόμενος αποτελεσματικά, όπου και όταν χρειάζεται, τα δίκαια και τις αρχές όχι μόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και ολόκληρης της Ορθοδοξίας. Δεν παραλείπει δε να συνδράμει και το έργο της Ορθοδόξου Ακαδημίας. 

Γενικός Γραμματέας του Π.Σ.Ε. είναι ο Νορβηγός κληρικός Olav Fykse Tveit, μια προσωπικότητα με ένθερμη πίστη, οικουμενική πιστότητα, έμπνευση και δυναμισμό, χαρίσματα που υπόσχονται ασφαλή πορεία του Συμβουλίου, παρά το ότι θαλασσομαχεί και αυτό σε νερά, που δεν μοιάζουν καθόλου με τη συνήθως γαλήνια λίμνη της Γενεύης! 

Στο πλάι του βρίσκεται ο εκ της Σχολής της Χάλκης και της Πατριαρχικής Αυλής προερχόμενος θεολόγος Γεώργιος Λαιμόπουλος, πνευματικοπαίδι του πολιού και εμπειρότατου στελέχους του Π.Σ.Ε. Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Δρος Γεωργίου Τσέτση. Ο κ. Λαιμόπουλος είναι από πολλών ετών Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου. Το ότι ανανεώθηκε κάμποσες φορές η θητεία του στην πολλών απαιτήσεων και ευθυνών θέση αυτή φανερώνει την ηγετική αποτελεσματικότητά του και την προς αυτόν εκτίμηση και εμπιστοσύνη του συνόλου των Εκκλησιών-μελών του Συμβουλίου. 

Χαιρόμεθα γιατί θα ευλογήσει και πάλι την Κρήτη ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης μας με τις προβλεπόμενες εκκλησιαστικές τελετές. Ὁ ίδιος θα τιμηθεί από το Πολυτεχνείο μας με αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα του ανώτατου αυτού ακαδημαϊκού ιδρύματος, ύστερα από αξιέπαινη πρωτοβουλία του Πρύτανη κ. Ι. Φίλη. Ευχαριστούμε τον Παναγιώτατο, μεταξύ πολλών άλλων, για το ότι στην τίμια συνοδεία του περιέλαβε και τον νέο Μητροπολίτη Αυστρίας και Έξαρχον Ουγγαρίας και Μεσευρώπης, τον Κρητικό Ιεράρχη κ. Αρσένιον (Καρδαμάκην), η ολιγόμηνη επισκοπική διακονία του οποίου βεβαιώνει ήδη, ότι είναι αντάξιος διάδοχος διακεκριμένων προκατόχων του. 

Ευχή και παράκλησή μας είναι, ο λαός της Κρήτης να συνοδεύσει την Κεντρική Επιτροπή με την αγάπη και την π ρ ο σ ε υ χ ή του. 

Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός

Εκείνη του Αυγούστου - Αύγουστος ήταν; - η βραδυά...

 

Κ.Π.Καβάφης

Μακρυά

Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω...

Μα έτσι εσβύσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει —

γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...

Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά...

Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά...

A ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Το ...Αυγουστιάτικο αυτό ποίημα του Καβάφη μας το διαβάζει ο Γιάννης Τσαρούχης από το cd Ο Γιάννης Τσαρούχης διαβάζει Καβάφη στο σπίτι του Ανδρέα Εμπειρίκου (Εκδόσεις Άγρα 2004)και το ερμηνεύει ο Γιάννης Παλαμίδας, από την δουλειά της Λένας Πλάτωνος πάνω σε δεκατρία καβαφικά ποιήματα. 

Για μένα παραμένει αξεπέραστη η μελοποίηση του συγκεκριμένου ποιήματος, όπως και άλλων, από τον Δημήτρη Μητρόπουλο. 

"Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟ

Η εφημερίδα Ο Κόσμος της Πάτρας (Παρασκευή 17.8.2012) για την πρόσφατη διαδικτυακή αλληλογραφία μας με τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο.

Dete

Με τον Πατρινό θεολόγο Παναγιώτη Ανδριόπουλο και τον εκκλησιαστικό συντάκτη Νίκο Παπαχρήστου οι οποίοι υπερασπίζονται τον πατριάρχη Βαρθολομαίο τα έβαλε ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος ο οποίος... διέκοψε την «αργία» στην οποία είχε θέσει το προσωπικό του blog για να απαντήσει! Γράφει πως «παρά το γεγονός, ότι εδώ στα Καλάβρυτα δεν έχουμε τις κατάλληλες συνθήκες για την διαδικτυακή και την ηλεκτρονική μας επικοινωνία, τα γεγονότα μας αναγκάζουν να διακόψουμε την σιωπή μας προκειμένου να απαντήσουμε -με σκληρή οπωσδήποτε γλώσσα, θυμηθείτε το αμβροσιακό στύλ- σε μερικούς καλούς μεν αλλά νέους σε ηλικία δημοσιογράφους, οι οποίοι μέσα από την ηλεκτρονική τους εφημερίδα (amen.gr) ή του προσωπικού των blog (Ιδιωτική οδός, panagiotisandriopoulos. blogspot.gr) ασεβούν όχι μόνο πρός τους όρους της κανονικής Διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και προς τό ταπεινό πρόσωπό μας, προκειμένου να υπερασπισθούν τα δίκαια του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ή καί νά ευαρεστήσουν στα πολύ υψηλά ιστάμενα Πρόσωπα της εκκλησιαστικής διοικήσεως, αγνοούντες ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει η ελευθερία της εκφράσεως και ότι οι Αρχιερείς έχουν υποχρέωση να "ορθοτομούν τόν λόγο της αληθείας"! Λησμονούν επίσης, ότι στην καθ ημάς Ανατολή έχουμε Πατριάρχη και όχι Πάπα! Το σύστημα είναι Συνοδικό και όχι Προσωποπαγές. Ο Πατριάρχης είναι πρώτος μεταξύ ίσων! Ο Πάπας νομίζει ότι είναι αλάθητος! Αν λοιπόν αναγκασθήκαμε να αναφερθούμε και πάλι σε λάθη, παραλείψεις καί ατοπήματα του Οικουμενικού Πατριάρχου μας, τον οποίον και σεβόμεθα και υπερήδιστα αγαπάμε, αυτοί ας "όψωνται"! Τελικά, αντί να ωφελούν τον Οικουμενικό Θρόνο, τον ζημιώνουν, καθώς μας αναγκάζουν να ανοίξουμε το στόμα μας. 

Αγαπητοί μου Νικόλαε και Παναγιώτη, γέγονα άφρων! Εμείς με αναγκάσατε»!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ Ή ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ;

Έργο του Βλάση Κανιάρη (1928-2011)

Αλεξανδρουπόλεως ή Σωτηρόπουλος;

(ή άλλως: θεολογία ή ομολογία;)

Του θεολόγου-φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση

Σκοπός του παρόντος δεν είναι εξάπαντος η προσωπική επίθεση προς τον πολιό συνάδελφο με τη συνθηματική απαξίωση της υπόστασής του δια του χρόνιου αφορισμού του. Άλλωστε, ο αφορισμός σήμερα και ως όρος ηχεί βασανιστικά στη νοοτροπία μας και ανέκαθεν συνιστούσε την επισκοπική ή συνοδική επικύρωση και δημοσιοποίηση των ποικίλων αυτοαφορισμών μελών του εκκλησιαστικού σώματος. Δεν είναι, εξάλλου, στην εκκλησιαστική ιστορία απούσες οι υπερβολές ή και oι αδικίες εις βάρος των εξοστρακισθέντων εκ της θείας Ευχαριστίας – εκείνο, βέβαια, που παραμένει άλυτο μυστήριο για το εν λόγω πρόσωπο είναι η μη συμμόρφωσή του με το εκκλησιολογικό πνεύμα, τις ενέργειες και τα λόγια των σύγχρονων γερόντων, όπως του πατρός Πορφυρίου, με τους οποίους διατηρούσε, εξ όσων γνωρίζω, αγαστές σχέσεις και οι οποίοι ουδέποτε απέστησαν της μετά Φαναρίου κοινωνίας· ο π. Πορφύριος έλεγε μάλιστα χαρακτηριστικά: «αν τα χαλάσω με τον Επίσκοπο, τότε η προσευχή μου δεν ανεβαίνει ψηλά»· κλείνουμε όμως εδώ την παρένθεση μη προτιθέμενοι να παραβιάσουμε τα άδυτα εκάστης συνειδήσεως και των εφευρισκόμενων τρόπων αυτοϊσορρόπησής της. Το μόνο, επομένως, που θα κάνουμε λίαν ακροθιγώς είναι ένα αντισχόλιο σε σχετικό κείμενο του ‘ομολογητή’ θεολόγου εις βάρος άρθρου σοβαρού ιεράρχη της ελλαδικής εκκλησίας με αφορμή το ‘διαβολικό’ μποζόνιο. Φυσικά, ένα γραπτό κείμενο δεν μπορεί παρά να κρύπτει αμύθητο θησαυρό χαρακτηρολογικών και πνευματικών ενδείξεων για τον γράφοντα, τη νοοτροπία του και τη γενικότερη εκκλησιαστική ατμόσφαιρα.

Εκείνο που χρήζει ιδιαίτερου σχολιασμού στο συγκεκριμένο κείμενο[1], όπως άλλωστε και σε κάθε γραπτό ή προφορικό παράγωγο λόγου, είναι το πνεύμα του και όχι το γράμμα του, η ουσία του και όχι τα άστοχα ή εύστοχα γραμματικοσυντακτικά του συμβεβηκότα, όπως θα έλεγε και ο μέγας Αριστοτέλης, τον οποίο ακολουθεί σε κάποιο σημείο ο πολιός λαϊκός θεράπων της θεολογικής επιστήμης. Και λέω επιστήμης και όχι τέχνης, διότι το πώς και το δια ταύτα της συγκεκριμένης γραφίδος του δε συνάδει προς τον απώτερο πνευματικό σκοπό που θα έπρεπε να υπουργεί η θεολογία ως τέχνη τεχνών και απότοκος πνευματικής εμπειρίας και παιδευτικής κοινωνίας της. Η προβληματική που αναπτύσσεται στο ημέτερο παρόν άπτεται κυρίως και κατ’ επέκταση της ανάγκης προσαρμογής του εκκλησιαστικού λόγου στα ήθη και στις επιταγές των καιρών, χωρίς φυσικά να απεμπολεί τη βαθιά και ασάλευτη ουσία του.

Θα πρέπει εξαρχής να επισημάνουμε πως η σιωπηρή ή και εν γνώσει αποδοχή του ‘ομολογιακού’ οφικίου (με τη σύναψη του οποίου δημοσιεύθηκε το κείμενο αυτό σε έτερον ιστοχώρο) συνιστά διολίσθηση σε κάποιο φανταστικό αυτοείδωλο, αδικούσα την όποια σοβαρότητα των προθέσεων του συγγραφέα και των διαθέσεων του υποψιασμένου αναγνώστη. Επιφυλασσόμεθα, όμως, μήπως η συγκεκριμένη αποδοχή δεν υφίσταται για τον πολιό παρά μόνον ως αποκλειστικό μυθικό εφεύρημα των αναρτώντων και των εν γένει προσαπτόντων τούτο σε εκείνον ερασιτεχνών κριτών και κατόχων της θεολογικής παιδείας και λαϊκής ευσέβειας.

Περνάμε επιτέλους στο απτό υλικό, στη ‘Γραφή’ του, μια και ο άξονας της απολογητικής του ελίσσεται περί αυτής. Το κείμενο δίνει μάλλον την εικόνα μιας απολογίας υπέρ του πασίγνωστου ‘ομολογητού’ επισκόπου (μη χρήζοντος συγκεκριμενοποίησης δια λόγους πλεονασμού!) παρά μιας ομολογίας ορθοδόξου κατά των ‘ηλιθίων από περιωπής’ (sic από το υπό εξέτασιν κείμενο) αθέων cernιστών (αν μας επιτρέπεται η σύνθεση) επιστημόνων. Αν και κατά την ταπεινή μας γνώμη το πρόβλημα που ενυπάρχει σε όλο το μήκος του λόγου υφίσταται ήδη εν τη συλλήψει και τη γενέσει του, θα λέγαμε ότι διογκώνεται με την εις βάρος ετέρου ορθοδόξου επισκόπου οικοδόμηση της πολεμικού χαρακτήρος επιχειρηματολογίας του. Η προκαταληπτική αυτή έναρξή της δε θα με αφήσει αμέτοχο, καθώς θεωρώ τον Αλεξανδρουπόλεως έναν εκ των πλέον σοβαρών ελλαδιτών ιεραρχών με νηφάλια και ορθοτομούσα εκφορά του εκκλησιαστικού λόγου. Το πρώιμο, λοιπόν, και εγγενές ενοχλητικό ζητούμενο είναι η πρόθεση του γράφοντος. Μήπως ο βασικότερος λόγος και σκοπός του είναι η προάσπιση του απειλούμενου ‘συνομολογητού’ επισκόπου στο πλαίσιο μιας εγκαλούμενης αλληλεγγύης και με το ανεπαίσθητο άρωμα ενός κάποιου αλληλολιβανίσματος;

Προχωρούμε άμεσα στην κριτική ματιά της ‘κατά γράμμα θεοπνευστίας’ του κειμένου του. Άρχεται και εμμένει επαναληπτικά στην προσβολή της ‘θρησκείας’, με την οποία εξισώνει γενικά και αόριστα την (Ορθόδοξη) Εκκλησία. Σε ένα κρεσέντο σχολαστικής χροιάς δυτικού τύπου απολογητικής φρασεολογίας ‘υποβιβάζει’ τη Γραφή σε ‘θρησκευτικό και ηθικό βιβλίο’ (sic). H Γραφή, αγαπητέ, είναι γραπτή μαρτυρία της οντολογίας της Εκκλησίας του Θεού. Δεν είναι νομικού χαρακτήρα κώδικας ηθικής και θρησκευτικής πορείας, όπως αφήνεται να εννοηθεί από την ανωτέρω υμετέρα διατύπωση. Ας μην κολλάμε όμως στις φράσεις, κάτι που έγινε καθ’ υπερβολήν από την άλλη πλευρά. Αυτό που θέλω να πω είναι πως μερικά πράγματα, ως τα ανωτέρω, ανήκουν σε άλλες εποχές, παρήλθαν (ευχόμαστε ανεπιστρεπτί) και δε χρειάζεται να γυρνάμε πίσω. Δυστυχώς, αυτά επανήλθαν στο υπό ανάλυση κείμενο, όπως θα φανεί και στη συνέχεια.

Ασυγκράτητος, μάλιστα, ο  πολιός γράφων, ωσεί ‘λέων της ομολογίας’ (δε θα ήμουν τόσο δηκτικός, αν δεν προέβαινε με τόσο ανεπίτρεπτη ευκολία σε έγκληση του Ανθίμου επί αιρέσει) ευθύς εξαρχής βάλλει ενάντια στο ‘γραμματικό ήθος’ του αντιπάλου με προφανή στόχο – προσωπικά δε συμμεριζόμαστε από φιλολογικής επόψεως αυτήν τη θέση για το κείμενο του σεβασμιοτάτου,[2]  καθώς δε φαίνεται να είχε τόσο την πρόθεση να το επεξεργαστεί με λογοτεχνική επιμέλεια, όσο να απευθύνει ένα άμεσο ποιμαντικό μήνυμα. Κατ’ αυτόν, λοιπόν, ο Άνθιμος είναι ‘άκομψος και κακόγουστος’ γλωσσικά, πολλώ δε μάλλον ‘αδικαιολόγητος θεολογικά, και μάλιστα για Ιεράρχη’. Προλαμβάνει, έτσι, εντέχνως και απαράδεκτα (με τη σειρά μας του αντιστρέφουμε επιστρεπτικώς τη μομφή) την κρίση των υπολοίπων για τον ιεράρχη και συνεχίζει, εκτιθέμενος μάλλον, με μια - άκομψη και αυτοϋπονομευτική -διδακτική προς όλους έμμεση υπόμνηση χρήσης του πολυτονικού συστήματος και ταύτισή του με δείκτη της ορθόδοξη ακρίβειας! Εξ αυτών των προκαταρκτικών ερανισμάτων εκ των λεγομένων του εξάγεται σχεδόν αβίαστα η έλλειψη αντικειμενικότητας, που θα έπρεπε a priori να ενυπάρχει σε ένα θεολογικό κείμενο.

Η δε ανασκευή των ουσιωδών θέσεων του Αλεξανδρουπόλεως – τελικά βάλλει κατά αθέων ή κατά του επισκόπου; Φοβερή όντως η λοξοδρόμηση του τίτλου, του ίδιου του λόγου και η απροσχημάτιστη εκδίπλωση των προθέσεων – γίνεται με τον πλέον απαράδεκτο τρόπο. Φαίνεται να μην κατανοεί – εσκεμμένα ή όχι – τα λόγια του επισκόπου και να τα διαστρέφει μερικώς ή ολικώς. Δεν επιτρέπει η οικονομία του λόγου μας να προβούμε σε μια επισταμένη ανασκευή των ‘ανασκευών’ εκείνου. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε ότι οι κανόνες της λογικής και της (θεολογικής) ερμηνείας παραβιάσθηκαν αλλού εμφανώς και αλλού αδιόρατα από τον γηραιό θεολόγο. Για παράδειγμα, λέει ότι οι δυο εκδοχές της δημιουργίας στη Γένεση σημαίνουν ‘δυο διαφορετικές γνώμες - αντίθετες’,  κάτι που δεν αναφέρει ο Άνθιμος αλλά και που αντίκειται σε αυτήν ταύτην τη χρήση, έννοια και περιεχόμενο των λέξεων (από λογικής και γλωσσολογικής και θεολογικής εν προκειμένω επόψεως) και στη συνάφεια του συγκεκριμένου λόγου. Για να γίνω πιο κατανοητός, ‘εκδοχή’ πρώτον δε σημαίνει κατ’ ανάγκη γνώμη και, δεύτερον, δυο εκδοχές – εδώ περιγραφές – δε σημαίνουν εξάπαντος αντίθεση μεταξύ τους, αλλά (κυρίως εδώ) αλληλοσυμπλήρωση. Μάλιστα λίγο παρακάτω, την πλήρη υπό του ιδίου διαστροφή των σημαινόντων (λέξεων) και των σημαινομένων (νοημάτων) του επισκόπου τη βαφτίζει ‘πολύ μεγάλη αίρεση’ (sic!) και την κοτσάρει (ας ελπίσουμε στο έλεός του, να μη μας τα ‘χώσει’ και μας για σολοικο - βαρβαρισμό) στο πρόσωπο του δεσπότη. Η συνάφεια του λόγου του τελευταίου, όμως, μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο: λέει δηλαδή ότι η Γραφή περιγράφει τις δυο εκδοχές κατά το κοσμοείδωλο της εποχής, ακολουθώντας το ως γνώμονα λεκτικής διατύπωσης και περιγραφικό τρόπο και όχι ως υποσκελίζον και υποκαθιστών τη θεία αποκάλυψη, όπως το διείδε η δημιουργική φαντασία του λαϊκού κατήγορού του. Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε το αθέμιτα αντεστραμμένο σόφισμα – επιχείρημά του επί λέξει: «αν γίνῃ δεκτὴ ἡ γνώμη, ὅτι γιὰ τὴν προέλευσι τοῦ κόσμου ἡ Γραφὴ δὲν διδάσκει θεία ἀποκάλυψι, ἀλλὰ «τὸ κοσμοείδωλο», τὴν κοσμοθεωρία, τῆς ἐποχῆς της, τότε ἡ Γραφὴ δὲν εἶνε ὅλη θεόπνευστη, ὁ δὲ Παῦλος ψεύδεται». Ενώ ο Άνθιμος γράφει: «Η Αγ. Γραφή περιγράφει δυο εκδοχές γένεσης, σύμφωνα πάντοτε με το κοσμοείδωλο της εποχής της και με τρόπο που μπορούσε να γίνει κατανοητός από τα επιστημονικώς απαίδευτα μυαλά των βεδουΐνων στη 2η προ Χριστού χιλιετία». Στις (δικές μου) υπογραμμίσεις φαίνεται η εξόφθαλμη διαστρέβλωση ακόμα και της ίδιας της συντακτικής δομής του λόγου – σύνηθες φαινόμενο μεταξύ ‘αδελφών’ χριστιανών οι αλλήλων παρερμηνείες και παραχαράξεις – με τη μετατροπή του εμπρόθετου προσδιορισμού σε άμεσο αντικείμενο και τη συνακόλουθη πλήρη αλλοίωση του νοήματος.

Στο ίδιο πνεύμα που συναντάμε σε παλιότερα ορθόδοξα ‘σχολαστικά’ εγχειρίδια,  βλέπουμε ακόμα μια έντονη φοβικότητα για την ταύτιση ή ομοιότητα πατερικών θέσεων με σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες (όπως εδώ την εξέλιξη των ειδών ή τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης). Ακόμα και η ελλιπής γνώση των ίδιων των θεωριών και η τοιαύτη χρήση τους ως αντεπιχειρήματα είναι εξάπαντος ανεπίτρεπτη. Π.χ. άλλο να μιλάς για την εξέλιξη των ειδών (κάτι που δεν αμφισβητείται πια, εκτός και αν θες να παριστάνεις τον τυφλό) και συγγενείς σε αυτήν θέσεις του Μ. Βασιλείου και άλλο να διαφωνείς με το προηγούμενο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ποτέ δε θα συμφωνούσε ο άγιος αυτός πατήρ με μια εξέλιξη από ένα είδος σε άλλο (εδώ πίθηκος σε άνθρωπο), κάτι που φυσικά ποτέ δεν έγραψε ούτε υπονόησε ο άγιος. Έπειτα, είναι ακατανόητη η φοβία και η σαθρότητα μιας τέτοιας φύσεως επιχειρηματολογίας. Αν, ας πούμε, ο Γρηγόριος Νύσσης υπαινίχθηκε το big bang και σήμερα το δέχεται και η επιστήμη, πού το πρόβλημα; Ομολογώ πως μερικά δεν τα καταλαβαίνω. Και για να γυρίσω λίγο στη (φανταστική καθαρά στο μυαλό του πολιού) σύνδεση του Μ. Βασιλείου με τον Δαρβίνο και την επακόλουθη ομοειδή θριαμβική της κατάρριψη (!), θα ήθελα να τον ερωτήσω ευθέως: πιστεύει πραγματικά ότι αυτό συνάγεται μέσα από το κείμενο του επισκόπου και ότι εν πάση περιπτώσει είναι ο ορθόδοξος αυτός επίσκοπος οπαδός μιας εκδοχής (εδώ δαρβινικής) αντικείμενης στη δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό και υπονοούσης μια άνευ Θεού αυτόματη, τυχαία ή με οιονδήποτε άλλον τρόπο πρόοδό του στο είναι (είτε από τον πίθηκο είτε όχι); Ας μου επιτραπεί η σύσταση να είμαστε όλοι πιο προσεχτικοί και σοβαροί. Βέβαια, μπορώ και εγώ  με τη σειρά μου να ‘μαλώσω’ τον Αλεξανδρουπόλεως, διότι αντιθέτει (με το επίρρημα ‘αντιθέτως’) Μ. Βασίλειο και Γρηγόριο Νύσσης πάνω στο θέμα της δημιουργίας των όντων. Εμένα τα δυο παραθέματά του από τους πατέρες αυτούς δε μου φαίνονται αλληλοσυγκρουόμενα, όπως και η θεωρία της εξέλιξης δεν αντίκειται στη θεωρία της έκρηξης, αλλά τουναντίον προκύπτει απ’ αυτήν.

Ακολουθεί η καταθλιπτική και προτεσταντικής απόχρωσης επάνοδος στην ειδωλοποιητική θεώρηση της θεοπνευστίας της Γραφής. Όταν λες ότι «ἔπρεπε νὰ λεχθῇ, ὅτι οἱ Πατέρες πήγαιναν πρῶτα στὴ Γραφή, καὶ ἔπειτα πήγαιναν στὶς Oἰκουμενικὲς Συνόδους, γιὰ νὰ διατυπώσουν τὰ δόγματα τῆς πίστεως ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Γραφῆς, ἀλλὰ βεβαίως καὶ τῆς ἱερᾶς παραδόσεως», αντιδιαστέλλεις (χωρίς ή με παρεξηγήσιμο νόημα) τη Γραφή προς την Εκκλησία και τη συνοδικότητά της, λες και η Γραφή είναι πάνω ή πριν από την Εκκλησία και όχι η Γραφή της Εκκλησίας που ερμηνεύεται ορθά μόνον εντός και από την Εκκλησία. Και μια παρατήρηση: ανεπίτρεπτη η χρήση του κόμματος στα υπογραμμισμένα σημεία. Δάσκαλε, που πριν δίδασκες (με σχεδόν επί λέξει αναφορά στην περί κομμάτων χρήση, λίαν χαμηλού επιπέδου απαξιωτικό και προσβλητικό υπονοούμενο για το επισκοπικό κείμενο) και διόρθωνες τον δεσπότη για το ίδιο λάθος, και νόμο δεν εκράτεις… Θεωρώ δε περιττό  να αναφερθώ στον α-νόητο ή κακοήθη σχολιασμό του για τη φράση του επισκόπου περί ‘προσώπου’ του Θεού. Λέτε, φίλτατε, ο δέσποτας να είναι τόσο αγράμματος δογματικά και να χρήζει των υποδείξεών σας, και μάλιστα τέτοιου είδους και ύφους;

Προς τούτοις, υποπίπτει ο γηραιός κατά συρροήν στο αυτό αμάρτημα του ‘σολοικισμού’ για το οποίο ενάγει τον Άνθιμο. Αρνούμενος ή αδυνατώντας να κατανοήσει τη χάρη των σόλοικων κατά τη γνώμη του φράσεων του επισκόπου – ξεχνάει, φαίνεται, πως ο δεσπότης απευθύνεται στον λαό του Θεού και όχι στην επιστημονική ή λογοτεχνική κοινότητα - προτιμάει προδήλως την ξύλινη δημοτικοφανή καθαρεύουσα του αγαπημένου του έτερου επισκόπου, υπέρ του οποίου αναλίσκεται σε μια ‘απολογητική ομολογία’ ή σε μια ‘ομολογιακή απολογία’. Φράσεις του τύπου ‘χαλασμένα μυαλά’, ‘ἠλίθιοι σὲ ἀπειροστὴ δύναμι’, ‘ἠλίθιοι ἀπὸ περιωπῆς’ μαρτυρούν τη χυδαιότητα της κατάχρησης των ιδίων πταισμάτων, για τα οποία καθυβρίζεται το αντίπαλον δέος. Αμέσως πιο κάτω μιλά για ‘λάθη’ του επισκόπου,  ο οποίος κατά τη δική μας εκτίμηση απλά προστατεύει από ‘γκάφες’ τους θεολόγους, όταν εισέρχονται σε αλλότρια εδάφη. Εννοείται πως οι προσαγόμενοι αποδεικτικοί συλλογισμοί («λάθη τὰ λεγόμενά σας, ἅγιε Ἀλεξανδρουπόλεως! Oἱ θεολόγοι πέρασαν ἀπὸ Πανεπιστήμια καὶ εἶνε καὶ αὐτοὶ ἐπιστήμονες. Ἡ δὲ Θεολογία εἶνε ἀνώτερη ἐπιστήμη, διότι τὸ ἀντικείμενό της εἶνε ὁ Θεός») εκτός του ότι δεν έχουν σχέση με την κατ’ ουσίαν σύσταση του επισκόπου, μάλλον προκαλούν και θυμηδία, ειδικά όταν σε αυτά εξαντικειμενοποιείται ο Θεός και αν αναλογιστεί κανείς την επιστημοσύνη των κατά λάθος και κατά τύχη εισερχομένων και εξερχομένων θεολόγων από τα ελληνικά ειδικότερα πανεπιστήμια. Κλείνω την παράγραφο αυτή με μια επαναληπτική εκκλησιολογική διευκρίνιση. Λέει: «ἡ Ἁγία Γραφὴ ὡς θεόπνευστη εἶνε ἀλάθητη». Συμφωνώ, αλλά μόνον ως εν τη Εκκλησία και υπ’ αυτής ερμηνευομένη και, για να ακριβολογήσω: η Αγία Γραφή ως γραφή της Εκκλησίας (η οποία είναι ως Σώμα Χριστού εν συνόλω αλάθητη) είναι θεόπνευστη. Στο εν συνόλω εννοώ διαχρονικά και εν χαρισματική ομονοία και συν - φωνία εν Πνεύματι.

Αφήσαμε για το τέλος το ‘ζουμί’ του επίμαχου κειμένου. Μιας ακόμη ‘ομολογίας πίστεως’ – μοδάτου φαινομένου των ημερών - υπερασπιστικής της βαλλομένης ορθοδοξίας έναντι των διεστραμμένων και ‘απειράκις ηλιθίων’ άθεων αδελφών μας. Δεν μπορώ εδώ να μη θυμηθώ και πάλι τον γερο Πορφύριο – τον υποδειγματικά εκκλησιοκεντρικό,  σε σημείο που θα μπορούσε κάλλιστα να καταστεί κανών σύγχρονης εκκλησιολογίας – που έλεγε  πόσο ευγενικά και με ανάλογο σεβασμό στις δοξασίες τους πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους, διότι όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Πατέρα. Γράφει, λοιπόν, ο πολιός θεολόγος ξεκάθαρα, στην αρχή μάλιστα του μακροσκελούς του άρθρου: «ὁ κ. Ἄνθιμος θίγει προπάντων ἐν Xριστῷ ἀδελφό του, ἀτρόμητο πολέμιο ὅλων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τὸν Mητροπολίτη Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ἔγραψε γιὰ τὸ μποζόνιο ἀπὸ ἀπολογητικῆς πλευρᾶς, κατὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ παράδειγμα τῶν ἀπολογητῶν τοῦ Xριστιανισμοῦ, ἀρχαίων καὶ νεωτέρων». Ο συμβατός στα θεολογικά και ψυχολογικά δεδομένα του μητροπολίτης προσλαμβάνει – εννοείται πως δια μιας σιωπηρής εις άτοπον τινι τρόπω απαγωγής ο έτερος μητροπολίτης και πιθανώς και το σύνολο της Ιεραρχίας  έχουν τα αντίθετα χαρακτηριστικά και υπολείπονται εκείνου είτε δια φόβου είτε δι’ ανικανότητας είτε δια μικρότερης πνευματικότητας είτε και εγώ δεν ξέρω για τι άλλο ακόμα – στο χωρίο αυτό σχεδόν μυθικές διαστάσεις, καθώς  και τα δυο κύρια χαρακτηριστικά με τα οποία στολίστηκε και κατέστη σημαία της ‘μαχόμενης ορθοδοξίας’ σε όλα τα μέτωπα: ατρόμητος πολέμιος (οι άλλοι αυτομάτως δειλοί σιωπώντες) και σύγχρονος απολογητής (οι έτεροι προφανώς συμβιβασθέντες σε θέματα ομολογίας και πίστεως, εκπίπτοντες ή έστω χέοντες ύδωρ στον οίνο τους). Θα λέγαμε πως εδώ αποκαλύπτει μόνος του τη γυμνή αλήθεια περί της ουσίας των λόγων του και αναπόφευκτα μάς έρχεται στη σκέψη η ελευθεριάζουσα λαϊκή παροιμία, που ταιριάζει γάντι εδώ και την παραφράζουμε για την περίσταση και για λόγους ευπρεπείας: «θέλει ο αντιοικουμενιστής να κρυφτεί αλλά ο αντιοικουμενισμός δεν τον αφήνει». Και μια αδελφική υποσημείωση παρενθετικά: αν θεωρείται (και πιθανότατα ορθώς) κάποιος αστέρι στη θεολογία, πόσο ωραιότερο είναι αυτό να λάμπει εντός του εκκλησιαστικού στερεώματος και όχι εκτός τούτου…

Ο σεβασμιότατος Αλεξανδρουπόλεως στη λιτή ποιμαντική του ανακοίνωση απλά επανέφερε στην τάξη τα πράγματα. Η νηφάλια και θεολογική σύστασή του, ερειδόμενη πάνω στη διπλή μεθοδολογία των Πατέρων, αποκαθιστά την αλήθεια της σχέσης θεολογίας και επιστήμης. Με αυτές τις προϋποθέσεις κανείς δε διαφωνεί πως οι θεολόγοι μπορούν και οφείλουν να έχουν λόγο και σε επιστημονικά θέματα. Απόντων όμως αυτών, αρχίζει η εισπήδηση εκατέρωθεν σε αλλότριες δικαιοδοσίες  με τις γνωστές άγονες συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και ανωμαλίες.

Το δια ταύτα εξ όσων προαναλύθηκαν είναι πως το κείμενο που ‘κάναμε βίδες’ σίγουρα δεν αποτελεί νηφάλια κριτική σε ορθόδοξο επίσκοπο, αλλά μάλλον εμπαθή υπεράσπιση του φαντασιακά υπ’ αυτού βαλλομένου και θιγομένου ‘υπερορθόδοξου’ αδελφού συνεπισκόπου του. Υποχωρεί έτσι σαφέστατα η ουσία του αντιρρητικού - έστω - λόγου, που (πρέπει να) είναι η υπέρ Χριστού ομολογία. Αυτό αποδείχνεται εν τοις πράγμασι, αν αναλογιστεί κανείς με το εκ του αντιθέτου υποφώσκων επιχείρημα και υπόρρητο επινόημα ότι ο Αλεξανδρουπόλεως ουσιαστικά γράφει υπέρ των άθεων cernιστών, κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν εξάγεται ούτε από το πνεύμα ούτε από το γράμμα του λόγου του. Δε βάλλεται, ως φαίνεται, τόσο ο Θεός, όσο ο επί γης εκπρόσωπός του, και αυτό φαίνεται να ‘καίει’ περισσότερο τον πολιό θεολόγο, κάτι που αυτόχρημα αποδομεί το σύνολο της ‘ομολογίας’ του, μάλλον της υπέρ του ετέρου αυτόκλητης απολογίας του. Είμαστε δε σίγουροι πως δεν υπάρχει περίπτωση να ενοχληθεί ιδιαίτερα με τον υπογράφοντα το παρόν ο κρινόμενος, διότι εν προκειμένω πρέπει να κατανοήσει ότι οφείλει να ισχύει και για εκείνον ο πνευματικός νόμος ‘και οι κρίνοντες κρίνονται’. Να προσθέσω διευκρινιστικά στο σημείο τούτο πως δε βάζω σε καμιά περίπτωση στο ίδιο τσουβάλι τον εν λόγω θεολόγο με τύπους ταλεβάντου (εκ του τάλας· επί το ληξιαρχικώς ορθότερον τελεβάντος). Στη βιβλιοθήκη μου βρίσκεται η εξαιρετική εργασία του ‘ο Ιησούς Γιαχβέ’. Η επισταμένη και φαινομενικά σκληρή κριτική μου έγινε και διότι θεωρώ πως αδικεί εαυτόν με μερικές επιλογές, ως η παρούσα, και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν οι Ορθόδοξοι να πάψουν τους μεταξύ τους προπηλακισμούς και να δίνουν ad extra την εικόνα της χαρισματικής ενότητας και αγάπης. Αν οι θεολόγοι και οι επίσκοποι, τουναντίον, δίνουν τέτοια παραδείγματα και δεν κάνουν την καλή αρχή της μετανοίας, δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Αυτή που σε τελική ανάλυση βάλλεται και αδικείται από τέτοιες συμπεριφορές είναι η ίδια η Εκκλησία. Διό στώμεν καλώς.

Το παρόν αφορμήθηκε εξαιρετικά από μια πρόσφατη προσωπική εμπειρία. Συνομιλώντας με έναν χιλιαστή, κυριολεκτικά εξεμάνην κάποια στιγμή και του άρπαξα τη Γραφή μέσα από τα χέρια και του την έκλεισα με ιερή αγανάκτηση. Σίγουρα προς στιγμήν έχασα το παιχνίδι και στενοχωρήθηκα με την ιδέα ότι η ψυχή αυτή πήρε μια αρνητική γεύση του υποτιθέμενου από μένα εκφραζομένου ορθοδόξου ήθους. Από την άλλη, όμως, είδα και το θετικό της υπόθεσης: ο άνθρωπος αυτός (ίσως) πήρε το μήνυμα της ορθόδοξης αποειδωλοποίησης της Γραφής. Η Εκκλησία είναι ο Χριστός, είναι Χάρις, δεν είναι βιβλία, κείμενα και σχολικά γυμνάσματα (έτσι περίπου μετέτρεψαν την αιρετική τους κατήχηση οι ‘γιαχωβάδες’ με την υπερβολή των γραφικών τους σεμιναρίων). Πρέπει αυτό να κατανοηθεί πλέον και στην καθ’ ημάς Ορθοδοξία, ώστε ο λόγος μας να γίνεται όσο πιο θεολογικός γίνεται, τουτέστιν εκκλησιολογικά εν Πνεύματι οντολογικός, και τοιουτοτρόπως να μπορεί να καταστεί - αποδοτικά και φύσει - αβίαστα ομολογιακός.

Κ.Ν.

Λάρισα

18/8/2012

 

---

[1] http://aktines.blogspot.gr/2012/08/blog-post_464.html

[2] http://www.imalex.gr/761B93B9.el.aspx

Επικίνδυνες ισορροπίες σε μια διχασμένη Πάτρα

«Παιχνίδια κρίκετ» του Β. Λαδά 

Ο Βασίλης Λαδάς έχει εμμονές. Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος. Μόνο που ο ίδιος δεν καταβάλλεται από αυτές, ούτε παρεξηγείται. Αντίθετα: Τις εμμονές του τις μετατρέπει σε δημιουργία, σε κείμενα και βιβλία, με τέτοιο πάθος που τελικά τις μοιράζονται και τις συμμερίζονται όλοι όσοι τον διαβάζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα «Παιχνίδια κρίκετ», το νέο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. 

Οι δύο βασικές εμμονές του Λαδά, φανερές (πότε η κάθε μία μόνη της πότε και οι δυο μαζί) και στα πέντε πεζά που έχει κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαετία, είναι η Πάτρα και οι μετανάστες. 

Η Πάτρα. Όχι με την έννοια της πόλης – «πύλη προς τη Δύση» με το σπουδαίο αστικό παρελθόν και τη λάμψη του καρναβαλιού, αλλά με την έννοια ενός αστικού κέντρου που έχει μεν μεγάλη ιστορία, αλλά ακόμα μεγαλύτερες αντιφάσεις, πολλά κρυμμένα πάθη και πολλές γοητευτικές αν και άγνωστες γωνιές. Στο Λαδά αρέσει να μπλέκει την Πάτρα με αρκετούς μύθους και μισές ή ολόκληρες αλήθειες, σε τέτοιο βαθμό που να τη μετατρέπει κάποιες φορές σε μια πόλη, όχι φανταστική, όμως εντελώς δική του. 

Οι μετανάστες. Ο Λαδάς και ως δικηγόρος και ως συγγραφέας, ξέρει κι έχει υπερασπιστεί πολλές φορές τα δικαιώματα των μεταναστών (και μην αρχίσουμε τώρα τη συζήτηση για «επιχειρήσεις σκούπα» ή νόμους – εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές). Γνωρίζει από πρώτο χέρι τις αντοχές της τοπικής κοινωνίας που δοκιμάζονται από τη λαθρομετανάστευση τις τελευταίες δεκαετίες κι έχει γράψει γι’ αυτό το θέμα το καλύτερό του βιβλίο, ένα εκπληκτικό χρονικό που πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπίτι και σχολείο της πόλης («Μουσαφεράτ», Futura 2008).

Στα «Παιχνίδια κρίκετ», τοποθετημένα χρονικά το τελευταίο τρίμηνο του 2010, δύο συνεργεία από τρεις Έλληνες και τρεις μετανάστες μαζεύουν ελιές ως την τελευταία τους ελπίδα κόντρα στην ανεργία και την ανέχεια. Μοιραία η συνάντηση και πολλές φορές η συνύπαρξη δεν μπορεί να είναι ούτε εύκολη, ούτε επιφανειακή. Θα βρεθούν σε κοινά στέκια, θα δουλέψουν σε διπλανούς ελαιώνες, θα μοιραστούν ανάλογες αγωνίες, θα σκέφτονται έρωτες και οικογένειες, αλλά η ταυτότητα και η εθνικότητά τους θα είναι πάντα παρούσα, σε κάθε τους κίνηση. 

Θα τους ενώσει και θα τους χωρίσει το κρίκετ, το αγαπημένο παιχνίδι των μεταναστών όπου κι αν βρίσκονται, στο οποίο οι ήρωες του Λαδά επιδίδονται κάθε Κυριακή σε ένα εγκαταλειμμένο γήπεδο. Η εξέλιξη του παιχνιδιού, όπως και του βιβλίου, έχει και νικητές και ηττημένους. Μόνο που όταν το «γήπεδο» γίνεται μια ολόκληρη πόλη, η Πάτρα, κι όταν δεν μιλάμε για κρίκετ, αλλά για ένα παιχνίδι ισορροπιών σε μια κοινωνία που υποφέρει, διχάζεται και αγωνιά, η εξέλιξη είναι συχνά τραγική… 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΛΙΡΑΣ 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σύμβουλος Επιχειρήσεων», 10/8/2012

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ π. ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΣΕΤΣΗ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος ενοχλήθηκε σφόδρα, όπως φάνηκε από το σημερινό κείμενό του για την Ιδιωτική Οδό, λόγω του σκίτσου που επιλέξαμε για να πλαισιώσει - ως είθισται - μια προγενέστερη απάντησή του σε μας.

Επειδή σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο σκοπός μας να προσβάλλουμε τον Σεβασμιώτατο, αποσύραμε το εν λόγω σκίτσο, γιατί θέλουμε η διαφωνία μας μαζί του να είναι επί της ουσίας.

Δηλώνουμε, επίσης, πως τον σεβόμαστε, κι ας έχει εκείνος διαγνώσει το εντελώς αντίθετο.

Επί της ουσίας τώρα:

1. Αν ανατρέξει κανείς στα Δίπτυχα του Οικουμενικού Πατριαρχείου θα διαπιστώσει ότι δεν αναφέρεται πουθενά η Μονή της Αγίας Παρασκευής Μαζίου ως Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή. Αντιθέτως, η εν λόγω Μονή αναγράφεται στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως υπαγομένη στην Ι. Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνος. Αυτό το στοιχείο νομίζουμε πως θα πρέπει να διερευνηθεί κάπως καλύτερα από τον Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ο οποίος χρεώνει στον Οικουμενικό Πατριάρχη εισπήδηση στην Εκκλησία της Ελλάδος μέσω Μαζίου.

2. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια την επιστολή - απάντηση του Σεβ. Αμβροσίου στο πρόσφατο άρθρο του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση, την οποία απέστειλε προς την Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen, κάνοντας και πάλι αναφορά σε θέσεις της Ιδιωτικής Οδού.

Π.Α.Α.

Ιστολόγιο Μητροπολίτου Καλαβρύτων

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΕΠΙΚΡΙΤΩΝ ΜΑΣ 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ Π. ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΣΕΤΣΗ

Στην ηλεκτρονική εφημερίδα "ΑΜΕΝ.gr" δημοσιεύεται η απάντηση του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση μέ τον τίτλο: "Το κατά του Φαναρίου μένος" μέσα από το οποίον εκτρέπεται σε υβρεις και ευτελισμό των προσώπων με την γνώμη η τις θεολογικές θέσεις των οποίων διαφωνεί! Η κοινή λογική διδάσκει, ότι ο διάλογος, για να είναι οικοδομητικός, πρέπει να διεξάγεται με νηφαλιότητα. ¨Οταν όμως δεν έχεις πειστικά επιχειρήματα, τότε ένα καλό εργαλείο για να εξουθενώσεις τόν συνομιλητή σου είναι να τον υβρίζεις! 

Την αρχή αυτή, δυστυχώς, εφαρμόζει το άρθρο του ο π. Γεώργιος, παλιός καλός μας φίλος! Ποδοπάτησε την φιλία μας, τήν μακρόχρονη γνωριμία μας έστω, και "γυμνή τη κεφαλή" προέβη σε απαράδεκτες ύβρεις. Να ενα δείγμα: μας αποκαλείανισόρροπο και λιποβαρή μπλογκο-μανιακό!!!!  "πάσης φύσεως ανισόρροπων και λιποβαρών τον νουν «μπλογκο-μανιακών».   (Ας μας επιτρέψει  και μια διόρθωση του όρου "λιποβαρής" στο νού, που οπως έχει γραφεί σημαινει τον χοντρό, αυτόν που έχει πολύ λίπος! Προφανώς θα ήθελε να γράψει  "ελλειποβαρής", δηλ. λιψός στο νού, άμυαλος, αλαφρούλης!) 

Χωρίς να κατεβαίνουμε στο δικό του επίπεδο με τον τρόπο μας, δηλ. με την γραφίδα μας, θέλουμε να του αποδείξουμε, ότι δεν σηκώνουμε μυίγα στο σπαθί μας! Μιλάμε και γράφουμε με γλώσσα, την οποία δεν συνηθίζουμε, αλλά στην παρούσα φάση την θεωρήσαμε αναγκαία. Γι αυτό άλλωστε και ζητάμε την κατανόηση των αναγνωστών μας.

Καλάβρυτα, 17 Αυγούστου 2012

Ημέρα επετειακή της εις Μητροπολίτην χειροτονίας μας από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό ΣΕΡΑΦΕΙΜ, 17 Αυγούστου 1976.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Πρός

τήν Πύλην Εκκλησιαστικών Ειδήσεων

AMEN.gr

          Αγαπητέ μου κ. Παπαχρήστου                 

Με ιδιαίτερη προσοχή ανέγνωσα το άρθρο του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση, παλιοῦ καλού φίλου και εγκρίτου θεολόγου της Ορθοδοξίας.

Επειδή ο π. Γεώργιος είναι εξ ορισμού υπερασπιστής των δικαίων του Οικουμενικού Θρόνου, (πολύ δε δικαίως εφ’όσον και εκεί ανήκει εκκλησιαστικώς, διότι «όποιος δεν πενέψει το σπίτι του θα πέσει να τον πλακώσει», αλλά και πάρα πολύ έχει ευεργετηθεί από το Πατριαρχείο μας!) είχαμε την απορία πως και γιατί τόσες μέρες δεν φάνηκε ο π. Γεώργιος για να αντικρούσει τις θέσεις μας!

Να, λοιπόν, ότι ήλθε αυτή η στιγμή, οπότε είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε

1.     τον υπερφίαλο εγωϊσμό με τον οποίο αντιμετωπίζει τους έχοντες διαφορετική γνώμη  για τα τρεχούσης φύσεως εκκλησιαστικά πράγματα,

2.     τον ευτελισμό των προσώπων μετά των οποίων αντιδικώντας συνδιαλέγεται,

3.     τήν μονομανή μονομέρεια της σκέψεως του, ένεκα της οποίας ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης δεν είναι βέβαια ΑΛΑΘΗΤΟΣ, αλλά την ίδια ώρα ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΛΑΘΗ! Ό,τι πράττει είναι καλό! Είπε τό Κοράνιο ΑΓΙΟ, τότε αυτό είναι άγιο! ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ αντίρρηση!

4.     Την αδυναμία προσκομίσεως πειστικών επιχειρημάτων. Την αδυναμία αυτή καλύπτει με μακρόσυρτες θεολογικές αναλύσεις, έτσι που στο τέλος ο αναγνώστης ξεχνάει από πού ξεκίνησε ένα θέμα.

Επί των σημείων αυτών θα επικεντρώσουμε λοιπόν τήν προσοχή των αναγνωστών σας και έτσι θα τους αφήσουμε να συναγάγουν εκείνοι τα συμπεράσματά τους. Και οι κρίνοντες κρίνονται!, είπε κάποτε ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο.

Εκ προοιμίου θέλουμε να δηλώσουμε για μια ακόμη φορά, ότι σεβόμεθα απολύτως και τον Οικουμενικό Θρόνο, ως θεσμό, και τόν Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, ως Πρόσωπο, και μάλιστα πολύ σπουδαίο, αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ! Αγαπάμε, σεβόμαστε, αλλά δεν λατρεύουμε τα πρόσωπα! Στην Ορθοδοξία ισχύει το primus inter pares, οπότε κι εμείς, ως ισότιμος εν Χριστώ Αδελφός, ασκούμε και το δικαίωμα της καλόπιστης κριτικής.

Ερωτώ λοιπόν τον π. Γεώργιο:. Αναγνωρίζει αυτό το ισότιμο των Αρχιερέων; Είναι ο Πατριάρχης «Πρὠτος μεταξύ ίσων»;  Αναμένω την  απάντηση.

 Και τώρα ας έλθουμε στα σημεία:

1.      Ο υπερφίαλος εγωϊσμός!  Διάχυτο είναι το κείμενό του από αυτό το πνεύμα. Δεν γράφει για να απαντήσει σε κάποια αντίθετη άποψη, δεν γράφει για να πείσει! Γράφει για να ταπεινώσει τον θεωρούμενο αντίπαλο. Εν τούτοις μόνο από τον καλόπιστο διάλογο προάγεται η αλήθεια. Όλοι, ως γνωστόν, κατέχουμε ένα μέρος της αλήθειας, άρα όλοι μαζί συμβάλουμε στην ορθότερη αντίληψη των πραγμάτων, δηλ. στην προσέγγιση της αληθείας.

2.      Ο ευτελισμός των προσώπων! Δεν τιμά τον π. Γεώργιο, όταν για τους έχοντες μια ἀλλη άποψη εκφράζεται με τον τρόπο αυτό, ήτοι: «.....δεν μπορεί παρά να μελαγχολεί και να προβληματίζεται οσάκις γίνεται μάρτυς της δόλιας και συστηματικής υπoνόμευσης του κύρους τού Πατριάρχου και αυτής της υπόστασης του Οικουμενικού Θρόνου, εκ μέρουςολίγιστων μεν, αλλά λαλίστατων Αρχιερέων, παροπλισμένων πανεπιστημιακών, μεντόρων συλλόγων και οργανώσεων, πάσης φύσεως ανισόρροπων και λιποβαρών τον νουν «μπλογκο-μανιακών», όπως και μερικών καιροσκόπων δημοσιογράφων...,  

Επειδή λοιπόν τά με κόκκινη γραφή αναγραφόμενα αναφέρονται στο ταπεινό πρόσωπό μας,  ευχαριστούμε τον αγαπητό μας π. Γεώργιο για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται για ένα ιεράρχη, που αξιώθηκε να υπηρετεί τήν Αρχιερωσύνη επί 36 τόσα χρόνια. Αυτός ο ανισόρροπος και λιποβαρής τον νούν «μπλοκο-μανιακός» ιεράρχης, π. Γεώργιε, σας ασπάζεται αδελφικά και σας συγχωρεί!  Συγχρόνως χαράσσει αυτές τις γραμμές, ώστε οι αναγνώστες τους ΑΜΕΝ να κρίνουν την ανισόρροπη στάση του και τον λιποβαρή νούν του.

Ερωτώ τον π. Γεώργιο:.   Έχει συνειδητοποιήσει τι εν ώρα ψυχικής διεγέρσεως έγραψε;  

3.      Η μονομανής μονομέρεια της σκέψεως του. Εμείς ποτέ δεν αναφερθήκαμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη με τά λόγια, που χρεώνει στη μερίδα μας: «ως Τούρκος πολίτης κατοικοεδρεύων σε ξένη Επικράτεια, δεν μπορεί να διεκδικεί διαποίμανση ποιμνίου το οποίο ζει στην Ελλάδα».  Συκοφαντεί λοιπόν τους έχοντες μια άλλη άποψη και υβρίζει! Αφού όμως μας προκαλεί, υπενθυμίζουμε, ότι πολύ παλιά έχουμε κατακρίνει τόν Πατριάρχης μας, διότι σε κάποια ομιλία του, αναφερόμενος στους Ήρωες Έλληνες της εποποιΐας του 1821, είπε περίπου και τα εξής απαράδεκτα: «κάποιοι ξεβράκωτοι Έλληνες έκαμαν τήν Επανάσταση του 1821».

Ερωτώ τον π. Γεώργιο:.    Συμφωνεί με τους χαρακτηρισμούς αυτούς;          

4.      Αδυναμία προσκομίσεως πειστικών επιχειρημάτων.  Ο αγαπητός μας  π. Γεώργιος, γράφοντας το κείμενό του, δυστυχώς,  ασχημονεί! Υπό της ελαχιστότητός μας έχει τεθεί το ερώτημαεάν δηλ. ένας Ορθόδοξος Ιεράρχης, μάλιστα δε η Κορυφή της Ορθοδοξίας, έχει α) το δικαίωμα να προσφέρει το Κοράνιο ως δώρο σε ένα Μουσουλμάνο και β) εάν μπορεί να ονομάζει το βιβλίο αυτό «ΑΓΙΟ ΚΟΡΑΝΙΟ».

Αντί λοιπόν να μας απαντήσει στα σαφή αυτά ερωτήματα, προβαίνει  στήν ασχημοσύνη να συνδέει ασύνδετα και άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, τα οποία μάλιστα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ σχέση με το ταπεινό μας πρόσωπο. Ιδού η απόδειξη:

5.      «Στις ως άνω αιτιάσεις, προσετέθη πρόσφατα και η μομφή ενός Αρχιερέως (που έγινε «καραμέλα» στο στόμα πολλών Φαναριομάχων), ότι ο Πατριάρχης, ευρισκόμενος προ τινος στις ΗΠΑ, κακώς δώρισε ένα Κοράνιο σ΄ ένα διαπρεπή μουσουλμάνο τουρκικής καταγωγής. [Σχετικά με το τελευταίο τούτο σημείο, ας μου επιτραπεί να σημειώσω παρενθετικά ότι αν ο Σεβασμιώτατος αδυνατεί να κατανοήσει τη σημασία της Πατριαρχικής αυτής χειρονομίας, δεν χάθηκε ο κόσμος! Θα παρατηρούσα όμως ότι  κάλλιον εστί το δωρίζειν, δι΄ ευνοήτους λόγους, σε κάποιο μουσουλμάνο παράγοντα ένα Κοράνιο, έστω αποκαλώντας το «ιερό», (διότι για τον παραλήπτη του ήταν όντως ιερό), παρά το επιβραβεύειν με χρυσό Σταυρό τον «πατριωτισμό» τού  σήμερα επί γενοκτονία και εθνοκαθάρσει δικαζόμενου στην Χάγη, «Ορθόδοξου» (;) το δόγμα, Βοσνο-Σέρβου ηγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς]». 

Εδώ ο επίσης «λαλίστατος» Πρωτοπρεσβύτερος, για να του ανταποδώσουμε τον αφιλάδελφο χαρακτηρισμό, που μας προσάπτει (ενθυμούμενοι την παροιμία «είπε ο γάϊδαρος τόν πετεινό κεφάλα» και ζητώ συγγνώμην, π. Γεώργιε) διαπράττει τρεις απρέπειες:

Α) Σκοπίμως παραποιεί τα γεγονότα. Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας δεν κατακρίθηκε, επειδή αποκάλεσε το Κοράνιο «ιερό», αλλά επειδή το χαρακτήρισε «άγιο».

Ερωτώ τον π. Γεώργιο:.    Μπορούμε να ονομάζουμε «άγιο»  το  Κοράνιο;

Β) Παραποιεί ωσαύτως τα γεγονότα και συγχρόνως καθίσταται συκοφάντης, όταν παραλληλίζει τό «δωρίζειν» ένα Κοράνιο στον Μουσουλμάνο Ηγέτη με το «επιβραβεύειν με χρυσό Σταυρό» τον Κάρατζιτς.  Τον πληροφορώ λοιπόν, ότι εμείς ουδέποτε προσφέραμε ένα χρυσό ή αργυρό ή χάρτινο έστω Σταυρό στον κ. Κάρατζιτς!  Άρα ψεύδεται και ψευδόμενος μας συκοφαντεί!

Ερωτώ τον π. Γεώργιο: α) Μπορεί να αποδείξει  τόν ισχυρισμό του; Προσφέραμε εμείς ποτέ χρυσούν Σταυρόν στον τότε Πρόεδρο της Βοσνίας κ. Κάρατζιτς;  β) Ήταν άραγε τότε γνωστό, ότι ο Κάρατζιτς ήταν ένοχος γενοκτονίας;  Και γ)  Αγνοεί την γενική αρχή του Δικαίου, ότι κάθε κατηγορούμενος είναι ΑΘΩΟΣ έως ότου εκδοθεί τελεσίδικη καταδικαστική Απόφαση από νόμιμο Δικαστήριο;  Εγνωσμένως λοιπόν παραποιεί τα γεγονότα, για να εξαγάγει τα συμπεράσματα, που εκείνος επιθυμεί. Εύγε λοιπόν στον Διδάκτορα της Θεολογικής Επιστήμης.    

Γ) Νομιμοποιεί τήν σκοπιμότητα, δηλ. αγιάζει την σκοπιμότητα! Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται αβίαστα κατά την γνώμην ημών των «ανισόρροπων» απο τό παρακάτω απόσπασμα του κειμένου του π. Γεωργίου: Ο Πατριάρχης μας  «δώρισε ένα Κοράνιο σ΄ ένα διαπρεπή μουσουλμάνο τουρκικής καταγωγής. [Σχετικά με το τελευταίο τούτο σημείο, ας μου επιτραπεί να σημειώσω παρενθετικά ότι αν ο Σεβασμιώτατος αδυνατεί να κατανοήσει τη σημασία της Πατριαρχικής αυτής χειρονομίας, δεν χάθηκε ο κόσμος»!   Βεβαίως ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ο κόσμος, εάν ο Καλαβρύτων αδυνατεί να κατανοήσει τη σημασία της πατριαρχικής αυτής χειρονομίας! Αν όμως η ενέργεια αυτή υποκρύπτει κάποια σκοπιμότητα, την οποία υπονοεί, αλλά δεν κατονομάζει, ο π. Γεώργιος, τότε η Τσέτσιος αυτή θεωρία οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι κάποιες  ευγενείς «χειρονομίες» επιτρέπονται, όταν η σκοπιμότης τις επιβάλλει. Η δε σκοπιμότης εδώ είναι το να κολακεύσουμε τον διαπρεπή Μουσουλμάνο λέγοντας του ότι η ΑΓΙΑ Γραφή των Χριστιανών και το ΑΓΙΟ Κοράνιο των Μουσουλμάνων είναι ισοδύναμα μεγέθη! «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί», οι λέγοντες το σκότος φως και το φως σκότος!   

6.     Ερχόμεθα τώρα και σε ένα άλλο άκρως λεπτό σημείο του κειμένου του. Γράφει λοιπόν ο π. Γεώργιος περί ημών: Ό «πολιός Ιεράρχης Πελοποννησιακής Επαρχίας λησμονεί....«προφανώς ότι από τον πέμπτο ήδη αιώνα ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι όχι μόνο ο «επιτηρητής» των εξελίξεων σε άλλους Θρόνους, βάσει  Ιερών Κανόνων Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και ο εγγυητής της Ορθοδόξου ενότητος» 

Απαντάμε ευθέως στον αγαπητό παλιό φίλο και τώρα υβριστή μας. Δεχόμεθα στο ακέραιο την ιδιότητα του επιτηρητού και του εγγυητού της Ορθοδόξου Ενότητος, μόνο και μόνο για να συμφωνήσουμε κάπου μαζί του.

Και τώρα ερωτώ τον π. Γεώργιο: Εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα η κανονική τάξη δεν έχει διασαλευθεί; Ένας Πατριάρχης έχει κηρυχθή έκπτωτος ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ! Ο ίδιος Πατριάρχης, ο Μακαριώτατος κ. Ειρηναίος, έχει καθαιρεθεί από την Πατριαρχική Του αξία και έχει επαναφερθεί στις τάξεις των Μοναχών ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ! Ο ίδιος Πατριάρχης, με απόφαση του Διαδόχου (;) Του έχει καταδικασθεί σε εγκλεισμό μέσα στα Πατριαρχικά Δώματα ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ! Ο ίδιος Πατριάρχης έχει αθωωθεί από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για όλες τις κατηγορίες, όσες του είχαν καταλογισθεί και ΟΜΩΣ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ στη ζωή Του! Ένας ΑΘΩΟΣ λοιπόν Πατριάρχης της Ορθοδοξίας ευρίσκεται έγκλειστος στο Διαμέρισμά του και είναι εκεί ένας ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ! Για όλα αυτά ΤΙ ΕΠΡΑΞΕΝ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. Βαρθολομαίος υπό τήν ιδιότητά Του «ως ρυθμιστού καί «ως εγγυητού της Ορθοδόξου Ενότητος; Ο π. Γεώργιος γράφει , ότι ο Πατριάρχης είναι ο «επιτηρητής των εξελίξεων σε άλλους θρόνους  βάσει ιερών κανόνων Οικουμενικών Συνόδων». «Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού και το πήδημα», λαλίστατε πάτερ!

Για να μένουν ζωηρά τα ερωτήματα αυτά στη μνήμη σας, αγαπητέ π. Γεώργιε, θα επαναλάβουμε εδώ τα σχετικά ερωτήματα, όπως τα θέσαμε προ ολίγων ημερών στους αγαπητούς μας επίσης υβριστές κ.κ. Παπαχρήστου καί Ανδριόπουλο, οι οποίοι εξ ορισμού είναι επίσης συνήγοροι και υπερασπιστές του Οικουμενικού Θρόνου, ερωτήματα στα οποία δεν ελάβαμε απάντηση:

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 7^{η ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ}:  Ας έλθουμε τώρα και σε ένα ακόμη ερώτημα, που αφορά τήν Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Όπως γνωρίζετε, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους αποφάνθηκε, ότι ο Μακαριώτατος κ. Ειρηναίος ουδεμία κατάχρηση διέπραξε κατά την άσκηση των καθηκόντων του είτε ως Πατριάρχης Ιεροσολύμων, είτε ως Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα, είτε ως Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως! Έπειτα από τήν ουσιώδη αυτή Απόφαση δημιουργείται αμέσως ένα ΗΘΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Μπορεί πλέον ο Πατριάρχης κ. Ειρηναίος να παραμένει έκπτωτος και μάλιστα ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ στα δώματα του Πατριαρχείου;

          Ας μη μου προβάλλετε, παρακαλώ, ως επιχείρημα, ότι ο Οικουμενικός ΔΕΝ έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει σε διοικητικά ζητήματα μιάς άλλης εκκλησιαστικής Δικαιοδοσίας, διότι έχουμε τα εξής δεδομένα:

1.     Ο εξ υμών αντιρρησίας κ. Παπαχρήστου ομολογεί, ότι «....Ιεράρχες και Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, όλοι εκείνοι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΘΕΝΟΣ  τα δίκαια της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας..» άρα παραδέχεται τήν υπερόριο δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχου, και άρα του Χωροφύλακα της Ορθοδοξίας.

2.     Ο έτερος αντιρρησίας κ. Ανδριόπουλος παραδέχεται ότι ο Πατριάρχης «σαρκώνει τό πρωτεύθυνον». Συνεπώς κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω ο Οικουμενικός Πατριάρχης μας έχει ευθύνη και οφείλει να επέμβει στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων και να συστήσει την επανεξέταση του φακέλλου «Πατριάρχης Ειρηναίος». 

Υπο-ερώτησις: Συμφωνούμε έως εδώ; Ένα, λοιπόν, το κρατούμενο.

3.     Ο Πατριάρχης μας κ. Βαρθολομαίος αναμείχθηκε ενεργώς στην πρώτη φάση της καθαιρέσεως, καθ’ όσον α) δέχθηκε τους Συνοδικούς Αρχιερείς των Ιεροσολύμων σε ακρόαση και τίς έδωσε κατευθύνσεις, β) δέχθηκε επίσης τον Πατριάρχη Ειρηναίο, πρός τόν Οποίο συνέστησε να παραιτηθή, γ) προσκάλεσε τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών σε Συνδιάσκεψη για το ίδιο θέμα, δ) δεν αντέδρασε όταν έγιναν, όπως έγιναν, τα γνωστά γεγονότα στα Ιεροσόλυμα, τότε που ο Πατριάρχης Ειρηναίος ανακηρύχθηκε ΕΚΠΤΩΤΟΣ από τον Πατριαρχικό Του Θρόνο,  χωρίς Δικαστήρια, χωρίς Απολογία κλπ. και τέλος ε) δεν αντέδρασε, όταν με διοικητική-Συνοδική-Απόφαση τόν καθαίρεσαν από την Αρχιερωσυνη Του και Τον υποβίβασαν στην τάξη των Μοναχών!

Υπο-ερώτησις: Συμφωνούμε και έως εδώ; Άρα ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχεν ενεργό ανάμειξη στη φάση καταδίκης του Πατριάρχου Ειρηναίου! Δεύτερο λοιπόν από τα κρατούμενα. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Άρα ο Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως και ως έχων το Πρωτεύθυνον και διότι αναμείχθηκε στην διαδικασία καταδίκης ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΗ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ σε ένα εν Χριστώ Αδελφό του, ο Οποίος μάλιστα διετέλεσε και εξακολουθεί αληθώς να είναι κανονικός Πατριάρχης των Ιεροσολύμων, καθ’ όσον περιτράνως πλέον αποδείχθηκε, ότι είναι αθώος των κατηγοριών, οι οποίες του είχαν αποδοθεί. Οι κατηγορίες εκείνες, που Του αποδόθηκαν προ πέντε-έξη ετών τελικά ήσαν ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΒΑΣΙΜΕΣ! Οφείλει λοιπόν να επέμβει και  ΝΑ ΛΥΣΗ το ζήτημα και γιά τον πρόσθετο λόγο, ότι είχε και ο ΙΔΙΟΣ ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ  Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος ενεργό ανάμειξη στη διάπραξη αυτού του κανονικού εγκλήματος!  Εκτελέσθηκε ηθικά ένας ΑΘΩΟΣ!

Αυτά, λοιπόν, είχαμε να πούμε απαντητικά στον αγαπητό μας Πρωτοπρεσβύτερο του Θρόνου εμείς, ένας από τους πάσης φύσεως ανισόρροπους και λιποβαρείς τον νουν «μπλογκο-μανιακούς»!!!!!!!, με αγάπη στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη,  ερωτευμένος με την Αγία Ορθοδοξία μας.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟIΗΣΙΣ:

1.      Πρός τους Σεβ. Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά τουe-mail

2.      Romfea.gr

3.      Διάφορα Blogs