ΡΕΣΙΤΑΛ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΑΚΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ρεσιτάλ βιολιού του Χρήστου Κολοβού αφιερωμένου στη μνήμη του συνθέτη, μουσικολόγου και συγγραφέα Τάκη Καλογερόπουλου (1946-2009), θα πραγματοποιηθεί στις 22 Φεβρουαρίου 2010 στις 8.30 το βράδυ στην αίθουσα La Divina στο Διεθνές Καλλιτεχνικό Κέντρο και Ωδείο Athenaeum (Αδριανού 3, Θησείο).

Στον Τάκη Καλογερόπουλο (φωτό) χρωστάμε πολλά, κυρίως στον τομέα της ιστορίας της μουσικής, τον οποίο πλούτισε με το επτάτομο Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής. Χαίρομαι διότι νέοι μουσικοί που ασχολούνται και με την ιστορία του νεοελληνικού μουσικού μας βίου, όπως ο ταλαντούχος βιολονίστας Χρήστος Κολοβός, αναγνωρίζουν και τιμούν την προσφορά ανθρώπων όπως ο αείμνηστος Τάκης Καλογερόπουλος.

Μαζί με τον Χρ. Κολοβό (φωτό) στο ρεσιτάλ της Δευτέρας συμπράττουν το πρώτο τσέλο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Μαρίνα Κολοβού και ο βιολονίστας Γιώργος Σαμοϊλης. Θα ακουσθούν έργα των Γ. Καζάσογλου, Ντ. Κωνσταντινίδη, Ν. Παγκανίνι, Σ. Ντανκλά, Α. Μποροντίν, Α. Βιετάν και Γκρ. Μπάτσεβιτς. Το έργο του Γ. Καζάσογλου 11 μινιατούρες για σόλο τσέλο ακούγεται σε Α΄ Παγκόσμια Εκτέλεση.

Το πρόγραμμα αναλυτικά έχει ως εξής:
Γεώργιος Καζάσογλου (1908-1984): Τρία Κομμάτια για Σόλο Βιολί
Ι. Ελεγεία. Adagio appassionato
II. Ρομαντική Σερενάτα. Andante espressivo
III. Ερωτικό. Lento e molto espressivo (Rubato)
Ντίνος Κωνσταντινίδης (γεν. 1929): "Four Interludes for Violin alone"
Interlude 1. Slow
Interlude 2. Dance-like
Interlude 3. Very slow and free
Interlude 4. Fast
Γ. Καζάσογλου: 11 Μινιατούρες για σόλο τσέλο
Henri Vieuxtemps (1820-1881): Caprices op. 48, No 4
Niccolò Paganini (1782-1840) : Capprici op. 1, No 20
Grażyna Bacewicz (1909-1969) : Polish Caprice for Violin Solo

Β' Μέρος
Ντίνος Κωνσταντινίδης: Music for Two Violins
Prologue. Slow
Dialogue. Fast
Monologue I & II (for Mozart). Slow-Fast-Slow-Fast
Epilogue. Fast
Charles Dancla (1817-1907): 6 Duos pour Violon et Violoncelle, Op. 108
No5 : « L' Elisire d' Amore »
Alexander Borodin (1833-1887): Trio on a Russian theme for 2 Violins & Cello

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ ΟΜΗΡΟΣ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ...

Με επιστολή του προς τον πρόεδρο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας Μωυσή Κωνσταντίνη, στις 20 Ιανουαρίου 2010, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος καταδίκασε απερίφραστα την απόπειρα εμπρησμού της συναγωγής των Χανίων.

«Μετά πολλής λύπης επληροφορήθημεν εν τω Οικουμενικώ Πατριαρχείω περί της νέας αποπείρας εμπρησμού του κτηρίου της Εβραϊκής Συναγωγής εν τη Παλαιά Πόλει των Χανίων», αναφέρει ο κ. Βαρθολομαίος στην επιστολή του και τονίζει: "καταδικάζομεν την πράξιν αυτήν, ως και πάσαν ενέργειαν βίας και τρομοκρατίας και δη εναντίον τόπων λατρείας του Θεού και εκφράζομεν υμίν την βαθείαν συμπάθειαν της καθ΄ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και ημών προσωπικώς επί τω θλιβερώ γεγονότι τούτο, ευχόμεθα δε όπως ο Θεός διαφυλάττει υμάς και την εν Ελλάδι Εβραϊκήν Κοινότητα από πάσης προσβολής", καταλήγει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Με μετέπειτα ανακοίνωσή της η Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου συντάσσεται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο που καταδίκασε την επίθεση στη Συναγωγή. Στην ανακοίνωσή της η Μητρόπολη "απευθυνόμενη προς την Εβραϊκή Κοινότητα και την Χανιώτικη Κοινωνία καταδικάζει τον βανδαλισμό, ο οποίος δεν συνάδει με το ήθος και την ιστορία μας ως λαού φιλήσυχου και ευγενικού.
Το παρελθόν μας έχει διδάξει την ευγένεια και αυτοθυσία πολλών ανθρώπων προγόνων μας και δη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι πολλάκις τιμωρήθηκαν γιατί περιέθαλψαν ανθρώπους που η ιστορία απεδείκνυε ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, πόσο δε μάλλον εμείς οι νεώτεροι οφείλουμε να σεβαστούμε τον τόπο λατρείας κοινωνικής ομάδος που βρίσκεται στον τόπο μας.
Πέραν των ανωτέρω η πράξη αυτή προσβάλει τα χρηστά ήθη, την ευγένεια προς ανθρώπους συμπολίτες μας με Ελληνική ιθαγένεια. Προάγει την κοινωνική διάσπαση, την ανασφάλεια, την κοινωνική διαταραχή και εν τέλει κατηγορούμαστε ως Εθνικιστές πράγμα που δεν συμβαίνει στον τόπο μας.
Με τις σκέψεις αυτές και πάλι καταδικάζουμε το γεγονός πυρπολισμού, το χαρακτηρίζουμε ως βαρβαρότητα και καλούμε την κοινωνία των Χανίων με τη θαυμαστή ιστορία που φέρει στους ώμους της να καταδικάσει και αυτή το γεγονός το οποίο προσβάλει όλους μας".


Η καταστροφή της Συναγωγής καταδικάστηκε, δηλ. ουσιαστικά, πρώτα και μόνον από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ούτε μεμονωμένοι Ιεράρχες ούτε η Εκκλησία της Ελλάδος καταδίκασαν το γεγονός. Άρα αυτό που προτείνει σήμερα στο σχετικό με το θέμα αυτό αφιέρωμα της Καθημερινής ο Νίκος Βατόπουλος μοιάζει ουτοπικό: "Θα περίμενε κανείς ακόμη και από την Εκκλησία της Ελλάδος, ως μια κίνηση αγάπης και συμφιλίωσης, να προσφέρει αυτό που κρίνει εκείνη στην αναστήλωση της Συναγωγής των Χανίων. Η κίνηση αυτή θα είχε μεγάλο και θετικό αντίκτυπο".
Το ερώτημα φυσικά είναι σε ποιούς θα είχε τέτοιο αντίκτυπο μια τέτοια κίνηση. Σίγουρα πάντως όχι στον "πιστό λαό", ήτοι τους κατ' επάγγελμα θρησκευομένους, οι οποίοι κατέχονται από "φοβικά σύνδρομα που αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο του μίσους και της αδιαλλαξίας, ορθώνοντας νέα αλλότρια «τείχη»" κάθε φορά, όπως σωστά επισημαίνει ο Δημήτρης Μαριδάκης.
Ο "πιστός λαός", με τον εθνικισμό για πατριωτική σημαία, θα κατασπάραζε μια Εκκλησία που θα τολμούσε μια τέτοια γενναία κίνηση. Και στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι εκκλησιαστικοί μας ταγοί υπολογίζουν το "θρησκευτικό κόστος" για να διάγουν τον βίο τους αμέριμνοι. Άρα ούτε καν καταδίκη πράξεων φανατισμού για να μην έχουμε μπελάδες με τους "πιστούς " μας.
Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και με τις άλλες Εκκλησίες που συμβιώνουν με το διαφορετικό και πρέπει να συνυπάρχουν ειρηνικά με την ετερότητα καθημερινά και άρα σέβονται και συμπαρίστανται.

MΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - "...στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού"

.......

Για μας ήταν άλλο πράγμα ο πόλεμος για την πίστη του Χριστού

και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα

της Υπερμάχου Στρατηγού,

που είχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης,

εκείνου του πέλαγου τον καημό σαν ήβρε το ζύγιασμα

της καλοσύνης.

.......

Γ. Σεφέρη, Νεόφυτος ο Έγκλειστος μιλά

Loreena McKennitt's commentary on the song, taken from the transcript of an audio interview:

There is an instrumental called "Kecharitomene" and this piece of music was inspired primarily from three different directions. One of the inspirations harkens back to a book by a woman called Susan Whitfield. The book was called Life Along the Silk Road and it's a wonderful profiling of different kinds of people who travelled up and down the Silk Road, whether they were soldiers, whether they were monks, whether they were merchants. And it gives a very intimate taste of what their experience was and the different cultural expressions and permutations there was along the Silk Road at that time, how those cultural permutations expressed themselves in food or in music or in religion, even animal husbandry. And again, I'm always fascinated to look at places or roads or circumstances where cultures come together and influence each other.
One of the other inspirations came through a book called Warriors of God by a man named James Renton and it examines this sort of collision of cultures during the time of the Crusades and particularly focusing on where this collision between the Christian West and the Muslim world, and more particularly, at the end of the 12th century, and profiles the roles of Richard I or the Lionheart and the Muslim leader Saladin. And I think what I found fascinating about this book is that we in the West, you might say, have heard one side of that or a couple of similar sides to that slice of history but, indeed, we haven't heard more of the more eastern or Muslim side. And again, although this is a snapshot of history, it has very, very contemporary relevance.
The third strand of inspiration for the song, "Kecharitomene", arises and in fact informs the name, it arises from a woman called Anna Comnena who was really the first female historian and she lived around the time of the later Crusades and she chronicled this very bloody period of the Crusades. And she ended her days in a convent in Istanbul which was called Kecharitomene which essentially means full of grace.

Ευχαριστώ τον φίλο Γ.Μ. για την Θεομητορική ψηφίδα, σήμερα Παρασκευή των Α' Χαιρετισμών.

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΌ ΤΗΝ "ΣΥΝΑΞΗ"

Τὸ περιοδικὸ Σ Υ Ν Α Ξ Η, μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀφιέρωμα τῶν τευχῶν του 110 καὶ 111, σᾶς προσκαλεῖ σὲ μιὰ συζήτηση "ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΡΑΤΟΥΣ & ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ" τὴ Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010, ὥρα 18:00,στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Ἀθηναίων(ὁδ. Ἀκαδημίας 50, Ἀθήνα).

Θὰ μιλήσουν οἱ:

Νίκος Ἀλιβιζάτος, Καθηγητὴς συνταγματικοῦ δικαίου

Σταῦρος Ζουμπουλάκης, Διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ Νέα Ἑστία

Ἰγνάτιος, Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ

Νίκος Σηφουνάκης, Ὑφυπουργὸς Ὑποδομῶν, Μεταφορῶν καὶ Δικτύων

Εἴσοδος ἐλεύθερη.

"H Oρθοδοξία δεν ημπορεί να πορεύεται με μισαλλοδοξίαν και φανατισμόν"

Διαβάστε στο Φως Φαναρίου, αγαπητοί συνοδίτες, ολόκληρη την Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιο για την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Την ώρα που η Ελλαδική Εκκλησία ...σφυρίζει αδιάφορα για τις ανοίκειες αντιδράσεις "εκκλησιαστικών κύκλων" στον διαχριστιανικό διάλογο, παρά τις πρόσφατες επιστολές του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη προς την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, το Φανάρι έρχεται την μεγάλη ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας και αναδεικνύει το πρόβλημα, αναγνωρίζοντας τον διάλογο ως την φύση της Εκκλησίας και διατρανώνοντας την αταλάντευτη στάση του για συνέχιση του διαλόγου της Ορθοδοξίας με το σύγχρονο κόσμο. Παράλληλα διακηρύσσει ότι μισαλλοδοξία και φανατισμός δεν χωρούν στην Ορθοδοξία.

Παραθέτω εδώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Τοὺς διαλόγους αὐτοὺς καὶ κάθε προσπάθειαν εἰρηνικῶν καὶ ἀδελφικῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἄλλους χριστιανοὺς πολεμοῦν σήμερον, δυστυχῶς, καὶ μάλιστα μὲ φανατισμὸν ἀπαράδεκτον διὰ τὸ Ὀρθοδόξον ἦθος, ὡρισμένοι κύκλοι ποὺ διεκδικοῦν διὰ τὸν ἑαυτόν των ἀποκλειστικῶς τὸν τίτλον τοῦ ζηλωτοῦ καὶ ὑπερασπιστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὡσὰν νὰ μὴ ἦσαν Ὀρθόδοξοι ὅλοι οἱ Πατριάρχαι καὶ αἱ Ἱεραὶ Σύνοδοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖοι ὁμοφώνως ἀπεφάσισαν καὶ στηρίζουν αὐτοὺς τοὺς διαλόγους, οἱ πολέμιοι κάθε προσπαθείας ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν ὑψώνουν τοὺς ἑαυτούς των ὑπεράνω τῶν Ἐπισκοπικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μὲ κίνδυνον νὰ δημιουργήσουν σχίσματα μέσα εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν.
Εἰς τὴν πολεμικήν των αὐτὴν οἱ ἐπικρίνοντες τὴν προσπάθειαν ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν δὲν διστάζουν ἀκόμη καὶ νὰ διαστρέφουν τὴν πραγματικότητα, διὰ νὰ παραπλανήσουν καὶ ἐξεγείρουν τὸν πιστὸν λαόν. Ἔτσι, ἀποσιωποῦν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ θεολογικοὶ διάλογοι διεξάγονται μὲ ὁμόφωνον ἀπόφασιν ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καὶ ἐπιτίθενται μόνον κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Διαδίδουν ψευδῶς ὅτι ἐπίκειται ἡ ἕνωσις μεταξὺ Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων, ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι αἱ διαφοραὶ ποὺ συζητοῦνται εἰς τὸν θεολογικὸν διάλογον μεταξὺ αὐτῶν, εἶναι ἀκόμη πολλαί, καὶ θὰ ἀπαιτήσῃ μακρὸν χρόνον ἡ συζήτησίς των, καθὼς καὶ ὅτι τὴν ἕνωσιν τὴν ἀποφασίζουν αἱ σύνοδοι τῶν Ἐκκκλησιῶν, καὶ ὄχι αἱ Ἐπιτροπαὶ τῶν διαλόγων. Διατείνονται ὅτι ὁ Πάπας θὰ καθυποτάξῃ δῆθεν τοὺς Ὀρθοδόξους, διότι οὗτοι διαλέγονται μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς! Κατηγοροῦν ὅσους διεξάγουν τοὺς διαλόγους ὡς δῆθεν «αἱρετικούς» καί «προδότας» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἁπλῶς καὶ μόνον διότι διαλέγονται μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, προβάλλοντες εἰς αὐτοὺς τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Ὁμιλοῦν ἀπαξιωτικὰ διὰ κάθε προσπάθειαν συνδιαλλαγῆς μεταξὺ τῶν διῃρημένων χριστιανῶν καὶ ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητός των ὡς δῆθεν «παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ» χωρὶς νὰ παρέχουν καμμίαν ἀπόδειξιν ὅτι κατὰ τὰς ἐπαφάς της μὲ τοὺς μὴ Ὀρθοδόξους ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐγκατέλειψε ἢ ἀρνήθηκε τὰ δόγματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ πεφιλημένα,

Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει ἀνάγκην οὔτε φανατισμοῦ οὔτε μισαλλοδοξίας διὰ νὰ προστατευθῇ. Ὅποιος πιστεύει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴν ἀλήθειαν δὲν φοβεῖται τὸν διάλογον, διότι ποτὲ ἡ ἀλήθεια δὲν ἐκινδύνευσεν ἀπὸ τὸν διάλογον. Ἀντιθέτως, ὅταν ὅλοι σήμερον προσπαθοῦν νὰ λύσουν τὰς διαφοράς των μὲ τὸν διάλογον, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἠμπορεῖ νὰ πορεύεται μὲ μισαλλοδοξίαν καὶ φανατισμόν. Ἔχετε πλήρη ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν σας. Αὐτὴ ἐκράτησεν ἀνόθευτον ἐπὶ αἰῶνας καὶ μετέδωσε καὶ εἰς τοὺς ἄλλους λαοὺς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Αὐτὴ καὶ σήμερον ἀγωνίζεται μέσα ἀπὸ ἀντιξόους συνθήκας νὰ κρατήσῃ τὴν Ὀρθοδοξίαν ζωντανὴν καὶ σεβαστὴν εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην.

φωτό: Ν. Μαγγίνας

ΑΝΤΕ ΣΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ...

Ο γνωστός - διαδικτυακώς - κ. Παναγιώτης Τελεβάντος, "υπέρμαχος" της πίστεως - το τονίζω σε αντίθεση με μας τους προδότας! - μου κάνει την τιμή να με συμπεριλαμβάνει σε κείμενό του, που δημοσιεύεται στις προσκείμενες σε αυτόν "αντι-οικουμενιστικές σελίδες", στους "αστέρες πολύφωτους του θεολογικού στερεώματος".
Αφού αναφέρεται ειρωνικώ τω τρόπω σε σύγχρονες θεολογικές μορφές, κατακλείει την αναφορά του με την ελαχιστότητά μου, μόνο που συμπεριλαμβάνει και τον π. Κωνσταντίνο Μπέη:
"Τέλος ο παπά-Κώστας Μπέης θα μπορούσε να οργανώσει συναυλία ρεμπέτικων με διευθυντή ορχήστρας τον ίδιο και τενόρο τον επιστήθιο φίλο του κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλο".
Να είναι σίγουρος ο κ. Τελεβάντος ότι θα τον δικαιώσω πανηγυρικώς!
Δεν ξέρω αν θα ερμηνεύσω ρεμπέτικα, καθ' ότι είμαι και "τενόρος", δεν ξέρω αν θα φιλοξενήσει πάλι συναυλία μου ο π. Κ. Μπέης στο Κέντρο Δικανικών Μελετών, ξέρω όμως ότι θα κάνω κάτι τι το προκλητικό για να μη δυσαρεστηθεί ο κ. Τελεβάντος.
Μπορεί "Τα τραγούδια της αμαρτίας" του Μάνου Χατζιδάκι, μπορεί "Τα τραγούδια του αγώνα" του Μ. Θεοδωράκη, κάτι ...αμαρτωλό τέλος πάντων.
Επί του παρόντος αφιερώνω στον κ. Τελεβάντο ένα ...90χρονο ρεμπέτικο του Ελληνοαμερικανού Γ. Κατσαρού με τις αδελφές Βουγιουκλή.
Άντε σαν πεθάνω τι θα πούνε...

Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου: ΠΕΡΙ ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΩΝ

Aναδημοσιεύω και σήμερα το άρθρο του πολυσέβαστου Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου από την Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο μου δίνει την ευκαιρία να παραθέσω και τρεις χαρακτηριστικές εικόνες του Αγίου Χριστοφόρου ως κυνοκεφάλου. Μία από την Τρανσυλαβανία (με τον Άγιο να κρατάει τον Χριστό), μία από τον βυζαντινό νεκροταφειακό Ναό Αγίων Αναργύρων Αντρωνίου Ηλείας και - η τελευταία - μια τοιχογραφία από τον Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου Λίνδου (13ος αι.).

ΠΕΡΙ ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΩΝ
ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

Μιὰ φορὰ κι’ ἕναν καιρό, ἐκεῖ κάτω στὴν Παταγωνία τὴν ἐσχατιὰ τῆς γῆς, κατοικοῦσαν οἱ κυνοκέφαλοι, ὅπως ὁ ἐν Ἀνατολῇ Ἅγιος Χριστόφορος ὁ κυνοκέφαλος, -ὁ φύλακας κατὰ τῆς πανώλους καὶ τοῦ αἰφνιδίου θανάτου, τὰ ὁποῖα ὑπὸ ποικίλας μορφὰς θερίζουν καὶ σήμερον τὴν ἀνθρωπότητα- καὶ οἱ λοιποὶ παρόμοιοι Ἅγιοι τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰγύπτου, τοὺς ὁποίους ἀπεικόνισε ἀριστοτεχνικὰ καὶ ὁ φίλος Ε. Βαρλάμης στὸ "Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον".
Λέγεται δέ, ὅτι στὶς μορφὲς αὐτὲς ἐπιβιώνει ὁ ἀρχαιοαιγυπτιακὸς φύλακας τοῦ βασιλείου τῶν νεκρῶν, ὁ Ἄνουβις.
Ἐτοῦτοι λοιπὸν οἱ σκυλοκέφαλοι, ὅπως καὶ κάποιοι ξυλοκέφαλοι, τουπίκλην Μπουμπόνα-κέφαλοι ἀπὸ τὰ Βαλκάνια, ζοῦσαν "τρώγοντας" ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, κατὰ τὸ παράδειγμα καὶ τῶν μεταγενεστέρων Παποκαισαριστῶν καὶ Καισαροπαπιστῶν τοῦ Βυζαντίου.
Ὁπότε παραπεμπόμεθα στὸ αἰώνιο πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας μας, μεταξὺ τοῦ ἱερατείου καὶ μερίδος -εὐτυχῶς- τοῦ "βασιλείου ἱερατεύματος"!
Καὶ θὰ μποροῦσε εὔλογα νὰ διερωτηθεῖ κανεὶς "πῶς ἔσται τοῦτο" (Λουκ. 1, 34) ἐφ’ ὅσον τὰ σκυλιά, παρὰ τὸ σκυλίσιο δέρμα τους -ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατασκευάζονται τὰ πιὸ γερὰ χειρόκτια!- διακρίνονται καὶ διὰ τὴν δουλικὴν τρόπον τινα ὑποταγὴν καὶ ἀφοσίωσιν, ὡσὰν νὰ προσαρμόζονται πρὸς τὸ "ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει" (Μᾶρκ. 2, 9), ἀντίθετα πρὸς τὶς ἀτίθασες καὶ ἰδιότροπες γαλές, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον τεκμαίρεται θεαματικῶς καὶ ἄλλως ἀπὸ τὴν αὐτὸ τοῦτο "ἐρωτίζουσαν" σκυλο- γατοφιλίαν τῆς ἐποχῆς μας.
Ἀλληλοβιβρώσκονται τοίνυν οὐχὶ σπανίως, εἰσέτι οἱ ἱερουργοὶ καὶ λαϊκοὶ λειτουργοὶ καὶ ἴσως θὰ ἀλληλοβιβρώσκονται "ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος" (Ματθ. 28, 20), ὁπότε "ἥξει τὸ τέλος" (Ματθ. 24, 14).
Ἰδιαζόντως δὲ κατὰ τὴν ἡμετέραν ἐποχήν, καθ’ ἣν ἔχομεν τὸ προνόμιον νὰ ἀπολαμβάνωμεν ἡδονικοπιθηκικῶς τὰ πολύτιμα "ἐξωτικὰ καὶ μεταλλαγμένα φρουτοδῶρα" τῆς "σοφῆς Ἑσπερίας", καὶ ὄχι μόνον, παρὰ τὰ γνώριμα τοιαῦτα, διὰ τὰ ὁποῖα βεβαίως εἴμεθα εὐγνώμονες: Τὴν πολυθρύλητον ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα μὲ τὸ πανταχοῦ διατυμπανιζόμενον ἐγὼ καὶ ὄχι καὶ τὸ σύ, τὴν "φεμινίζουσαν" ἰσότητα τῶν φύλων, τὴν ἀνεξιθρησκείαν, τὸν ἀγνωστικισμὸν καὶ τόσα ἄλλα, "ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία" (Ἰω. 21, 25).
Οὕτω ζῶμεν εἰς μίαν ἄλλην καλπάζουσαν, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐπαναστατικὴν ἐποχήν. Καὶ διερωτᾶταί τις ἐὰν εἴμεθα ἐπὶ τῆς ὀρθῆς ὁδοῦ ἢ τῆς ξυλίνης, καὶ ἐὰν ἔχωμεν γίνει εὐτυχέστεροι τῶν προγενεστέρων γιαγιάδων καὶ παπούδων μας.
Ἀγνοοῦν οἱ κύριοι - κυρίες αὐτὲς (κατὰ τὴν προτεσταντικὴν πρᾶξιν καὶ διατύπωσιν, ἵνα μὴ πρὸς Θεοῦ παρεξηγηθῶσιν), -ἀνεξαρτήτως τῆς βιοπυθμενικῆς παραμέτρου καὶ τοῦ κινδύνου "Γλαυκο"-ποιήσεως αὐτῶν-, ὅτι ἡ κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἀνεκτικὴ συμβίωσις καὶ συνεργασία ἀμφοτέρων τῶν μερίδων, ἀπεδείχθη διαχρονικῶς ὡς ἡ ὠφελιμοτέρα διὰ τὸ στοιχεῖον μας. Ἀγνοοῦν τὰ ὅσα προσέφερε διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸ Γένος μας, ἢ προσποιοῦνται πὼς δὲν ξεύρουν, διὰ νὰ ἐπιτύχουν εἰς τὰ διαπλεκόμενα καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ ταλαίπωρον ἐγώ τους. Ἀγνοοῦν βεβαίως, τὸ χλευαστικὸν δι’ αὐτοὺς "πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε" (Ἑβρ. 13, 17). Ἀγνοοῦν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πάσης φυλῆς καὶ ἐθνικότητος, διὰ νὰ ζήσει "ἀνθρωπίνως" καὶ ἀξιοπρεπῶς, ἔχει ἀνάγκην ὄχι μόνον ἀπὸ χρήματα καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ καὶ κάποιο ὑποκατάστατο, "γάντζο", καταφύγιον, ἀνεξάρτητα ἂν λέγεται τοῦτο θρησκεία, τέχνη, πολιτισμὸς καὶ τόσα ἄλλα. Διότι τότε, διατί οἱ διάφορες σέκτες μὲ τὰ "θεότρελλά" τους καμώματα, διατί τὰ πολυθεάματα, διατὶ οἱ ψυχολόγοι καὶ ψυχίατροι, οἱ ὁποῖοι ὀργιάζουν στὶς Η.Π.Α. καὶ ὄχι μόνον;
Ὁ Θεὸς νὰ ἐλεήσει αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς.
Ἀμήν.

ΜΙΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Tου Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου

Χωρίς αμφιβολία το περασμένο Σάββατο (13. 2. 2010), ο Μορφωτικός Σύνδεσμος Μόδα έζησε μια από τις πιό λαμπρές εκδηλώσεις της νεότερης ιστορίας του. Και τούτο, με την παρουσία του μεγάλου Γιώργου Βαπορίδη και του Γιάννη Κλημεντάκη.

Στην αρχή, ο ευλαβώς υποσημειούμενος είπε μερικά λόγια υπό τύπον κηρυγματικού arrangement, από τον περίφημο "Καρνάβαλο" του μοναδικού Γερομελίτωνος με την "καρναβαλική αδεία" ακροτελεύτεια εισήγηση περί ενός μνημοσύνου "υπέρ των σκυλιών"!

Έτσι, προσήλθεν στην έδρα του Συνδέσμου πλήθος ουχί "τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν" (Ιω.5, 3), αλλά γραφικώς μετεμφιεσμένων: παλιών πολιτών, αρχοντισσών, Μεξικάνων, Χαβανέζων, Τσετσένων, χανουμισσών από το χαμάμ σε ενδιαφέρουσαν, commandos, σεριφισσών, χοστεσών, -βλέπετε οι κυρίες έδρασαν-, ιργκάτηδων, του πανταχού παρόντος "εξ΄ απ’ εδώ"!, χαχάμηδων, παρισταμένου ακόμη κι’ ενός Καρδιναλίου άρτι αφιχθέντος, ο οποίος όμως παρά τον προοδευτικό του (progressiv) χαρακτήρα, υπέπεσεν εις "θανάσιμα αμαρτήματα", καθ’ ότι ερόφα δημοσίως "απόσταγμα σταφυλής" και "εχορο-στάτη" μ.ά. και μετά μιάς πιστής Σπανιόλας, πράγμα που θα του εκόστιζε ασφαλώς το "Θρόνο", αν δεν ήταν εκπρόσωπος του "διαθρησκειακού χορού"! εκ της αρμοδίας πολιτισμικής επιτροπής. Ένας πλούτος δηλαδή σχημάτων και χρωμάτων.

Ο βασιλιάς της Ταβέρνας, φίλος του παλιού και βέρου Συνδεσμίτη Φ. Κάφτογλου, και Μεγαρευμιώτης Γιώργος Βαπορίδης, τον οποίον ετίμησε "ευτυχώς δεόντως" διαχρονικά η γενέτειρά του! -ας μη ξεχνάμε, ότι αυτή είναι η μοίρα των καλλιτεχνών- ήλθε με την κομπανία του, τους άριστους Hakkı İpekciler στο αρμόνιο και τον γύφτο Nedim Cılgın -όνομα και πράγμα- στο κλαρίνο, και γοήτευσε τους πάντες με τα ελληνικά, τούρκικα, αρμένικα, ποντιακά, ιταλικά και σπανιόλικα τραγούδια του. Και τούτο, παρά την αδιαθεσία του, ντυμένος τη μαυροασημένια μπλούζα του και τα λοιπά φανταχτερά επαγγελματικά αξεσουάρ. Με μια φωνή νεανική, βροντερή και κρυστάλλινη. Και όχι μόνον τούτο. Αλλά και μια εμφάνιση ενός ώριμου και καταξιωμένου πια βάρδου, ο οποίος ελέγχει απόλυτα το χορό και τις δωρικές κινήσεις του. Σαν το παλιό κρασί.

Ο Γ. Βαπορίδης επί 40 χρόνια δούλεψε στο Ραδιοφωνικό σταθμό της Πόλης, σε άπειρα κέντρα της, στη Σμύρνη, Άγκυρα, Ευρώπη και Αυστραλία. Τον τιμούσε ο μεγάλος Zeki Muren και τραγούδησε στο Κιόσκι, μπροστά στους Προέδρους Demirel και Ozal. Επίσης συμμετείχε στα προγράμματα πολλών Συλλόγων, Συνδέσμων και άλλων ιδρυμάτων της Βασιλεύουσας, πολλάκις αφιλοκερδώς. Με τη Μαντουμπάλα κ.ά.,έφερε την ελληνική μουσική στην Πόλη, σαν ένας προάγγελος της σημερινής ευχάριστης αοιδολογίας. Με τη Malaguena και τη Manolya ήταν συγκινητικός. Είχε δε και πολλούς μαθητάς. Το πλούσιο ρεπερτόριό του, ήταν θεμελιωμένο στις σπουδές του στο Κονσερβατουάρ του Βεσικτάς.

Και τώρα, ας έλθουμε στον Γιάννη Κλημεντάκη της Ταβέρνας Gunizi του Καδήκιοϊ. Και αυτός έφτασε με το συγκρότημά του, το έμπειρο μπουζούκι İzzet Beksac και τους τέσσερις χορευτές: τις δίδυμες κυρίες Nervin (αρχιτέκτονα) και Pervin (μέτοχο του Beyoğlu Sineması) Tan, και το ζευγάρι Ayşe Kayaoğlu και Fatih Bakar, όλα μέλη μιας οικογένειας που μαθήτευσαν προ ετών στον γνωστό γυμναστή Άγγελο.

Οι δύο κυρίες, παρά την μεσάζουσα ηλικία τους, ήταν άψογες με τη φίνα σιλουέττα και εμφάνιση, τα χαριτωμένα καπελλάκια τους, καθώς και με τον ελεγχόμενο και πειθαρχημένο χορό τους. Ένας αγέρας Art Nouveau και Art Deco φυσούσε απ' εκεί. Αλλά και το ζευγάρι με τον λεβέντη Zorro και την ταιριαστή και λεπτή παρτενέρ του, μασκαρεμένη δωρικά, δεν υστερούσε σε τίποτε. Ο δε πάτρωνας Γ. Κλημεντάκης, γυναικομασκαρεμένος κι’ αυτός, συνέβαλε ιδιαίτερα με το πλούσιο ρεπερτόριό του στην διασκεδαστική ατμόσφαιρα του μπάλου τούτου.

Θερμά συγχαρητήρια στο Μορφωτικό Σύνδεσμο Μόδα και στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Χαλκηδόνος, που συνέπραξαν αρμονικά για την επιτυχία της εκδήλωσης.

Και του χρόνου, και όχι μόνον.

Από την Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΤΟΝ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐπισήμου Ἀνακοινωθέντος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό ἡμερομηνίαν 12ης Φεβρουαρίου 2010, τοῦ ἀναφερομένου καί εἰς τήν πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἔκκλητον προσφυγήν τοῦ καταδικασθέντος εἰς ἔκπτωσιν ἀπό τοῦ θρόνου αὐτοῦ καί καθαίρεσιν Μητροπολίτου Ἀττικῆς Παντελεήμονος, ἀνακοινοῦνται τά ἀκόλουθα:

1. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέχεται ἐκκλήτους προσφυγάς καταδικασθέντων ἀρχιερέων βάσει τῶν ἱερῶν κανόνων, ὡς οἱ 9ος καί 17ος τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί ὄχι ἁπλῶς καί μόνον ἐπί τῇ βάσει νόμων οἱουδήποτε κράτους. Τοῦτο ἀποτελεῖ ἀναφαίρετον κανονικόν δικαίωμα αὐτοῦ, τό ὁποῖον οὐδείς ἐπιτρέπεται νά ἀμφισβητήσῃ, ἤσκησε δέ τοῦτο καί εἰς τήν περίπτωσιν τῆς ὡς ἄνω προσφυγῆς, ἡ ὁποία, ἐκτός τῶν μνημονευθέντων ἱερῶν κανόνων, ἐστηρίζετο καί εἰς σχετικόν νόμον τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους.
2. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐξήτασεν εἰς πρῶτον στάδιον τήν ἐν λόγῳ προσφυγήν καί ἔκρινεν ὅτι διά τήν τελικήν κρίσιν τοῦ προσφυγόντος θά ἔδει νά ἀκολουθηθῇ ἡ κανονική ὁδός, διό καί ἐζήτησεν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος τήν παραπομπήν αὐτοῦ εἰς δευτεροβάθμιον συνοδικόν δικαστήριον καί τήν μετά τοῦτο ἀποστολήν τοῦ σχετικοῦ φακέλλου εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον πρός τελικήν κρίσιν.
3. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐκτιμᾷ τήν δήλωσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἀποδέχεται εἰς τό σύνολόν των τόν Πατριαρχικόν Τόμον τοῦ 1850 καί τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Πρᾶξιν τοῦ 1928, ἐκφράζει ὅμως τήν ἀπογοήτευσιν καί λύπην του, διότι, ἐν ἀντιθέσει πρός τήν δήλωσιν ταύτην, ἐπικαλουμένη σχετικόν νόμον τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, ἡ Ἱερά Σύνοδος παρακάμπτει καί ἐν τῇ οὐσίᾳ ἀκυρώνει τήν ὡς ἄνω ἀπόφασιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὑπενθυμίζεται ὅτι κατά τόν ἱδρυτικόν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Τόμον τοῦ 1850 ἡ διοίκησις αὐτῆς ὀφείλει νά ἀσκῆται κατά τούς ἱερούς κανόνας ἀκωλύτως ἀπό πάσης κοσμικῆς ἐπεμβάσεως.
4. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδόλως καί εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν ἐπιθυμεῖ νά ὑποστηρίξῃ συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐμμένει ὅμως, ὡς ἔχει ἱερόν χρέος, εἰς τήν τήρησιν κανονικῆς τάξεως καί τόν ὑπό πάντων ἀνεξαιρέτως ἔμπρακτον σεβασμόν τῶν ἐκ τῶν ἱερῶν κανόνων δικαίων καί ὑποχρεώσεών του.
5. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καλεῖ τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὅπως μή χωρήσῃ εἰς τήν πλήρωσιν τῶν δημιουργηθεισῶν δύο νέων Μητροπόλεων πρίν ἤ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐκκρεμοῦσα διαδικασία τῆς ἐκδικάσεως τῆς περί ἧς πρόκειται ἐκκλήτου προσφυγῆς εἰς αὐτό.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 17ῃ Φεβρουαρίου 2010

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΟ CAFE AMAN ISTANBUL

φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Τελικά η αποκριάτικη παράσταση του Cafe Aman Istanbul με ρεμπέτικα και άλλα παραδοσιακά τραγούδια πραγματοποιήθηκε, αγαπητοί συνοδίτες, την περασμένη Κυριακή το βράδυ με μεγάλη επιτυχία.

Πολύς κόσμος, Ρωμιοί και Τούρκοι, διασκέδασαν και χόρεψαν με την ψυχή τους, ενώ το μουσικό σύνολο Cafe Aman Istanbul υπό τον δραστήριο Ρωμιό Στέλιο Μπερμπέρη, έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, όπως με πληροφορούν φίλοι από την Πόλη.

Ευχαριστώ θερμά τον Νίκο Μαγγίνα για τα χαρακτηριστικά φωτογραφικά στιγμιότυπα.

ΑΓΑΠΙΟΥ ΛΑΝΔΟΥ: Αμαρτωλών Σωτηρία

Βιβλίον ωραιότατον καλούμενον «Αμαρτωλών σωτηρία» συντεθέν εις κοινήν των Γραικών διάλεκτον παρά Αγαπίου μοναχού του Κρητός, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γνόφος σε μεταγραφή στη νέα ελληνική για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο αιώνες. Την μεταγραφή, φιλοτέχνησε, θα έλεγα, ομάδα φιλοπόνων επιμελητών.

Πρόκειται για μια ξεχωριστή διδασκαλία της ορθοδόξου πίστεώς μας σε απλή και εύληπτη γλώσσα, όπως καταγράφηκε στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Στον πρόλογο του βιβλίου ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Θωμάς Χρυσικός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, επισημαίνει ότι «το βιβλίο του Αγάπιου Λάνδου αποτελεί αφορμή για βύθισμα στην ιστορική μας αυτοσυνειδησία, στην αγωνιώδη προσπάθεια να περισωθεί η καταγωγική μας αναφορά σ’ ό,τι διέσωζε την ιδιοπροσωπεία μας, τότες που ένα ολόκληρο γένος ούτε κέντρο εξουσίας είχε, ούτε δύναμη υπερασπιστική διέθετε, ούτε εθνικά όρια γνώριζε, καθώς ήταν γέννημα οικουμενικής αυτοκρατορίας και γι’ αυτό υποχρεωμένο να επιβιώσει μέσα στην ιστορική δίνη, με τη δύναμη που αντλούσε από τους ταμιευτήρες της ίδιας του της ψυχής».
Και προσθέτει ότι αν και «συγκεκριμένες θέσεις (ενν. του συγγραφέα) δεν δικαιώνονται πλήρως από την πατερική διδασκαλία και παράδοση, όπως ο υπερτονισμός του Θεού τιμωρού και των επικείμενων κολάσεων... ο λόγος του παραμένει πάντα αληθινός και με πνευματική ευθυβολία συλλαβίζει εξ αρχής τους όρους της πίστεως και της ζωής. Γνωρίζει ο διδάχος του Γένους ότι διαχειρίζεται το έσχατο απόθεμα της αντοχής των υποδούλων, τη μόνη επιβίωσή τους, την ουσία της ψυχής τους. Σπέρνει το λόγο της σωτηρίας σε ψυχές οργωμένες από τον πόνο και τα βάσανα και ξέρει ότι θα εξανθήσει γρήγορα η πραγματική ανάσταση».

Το βιβλίο, εκ 550 σελίδων, χωρίζεται σε τρία μεγάλα μέρη, και κάθε μέρος αποτελείται από δεκάδες κεφάλαια. Η έκδοσή του σήμερα στη νέα ελληνική, με την φροντίδα του φιλόπονου κ. Ανδρέα Πορετσάνου, αποτελεί, νομίζω, συμβολή και έναυσμα για να ξαναδούμε τις πηγές, τις πρώτες ύλες του νεώτερου ελληνισμού και να επανακαθορίσουμε την εκτίμησή μας για την Τουρκοκρατία, που πνευματικά μάλλον δεν ήταν και τόσο μαύρη όσο μέχρι τώρα τη νομίζαμε.
Η εκτύπωση του βιβλίου έγινε στις Γραφικές Τέχνες «Λυχνία» και την κεντρική διάθεσή του έχει η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος .

"Απαιτείται απ' τους ακροατές ει δυνατόν νηστεία..."

Τα Παράλογα του Μάνου Χατζιδάκι (1976)

Τραγούδια σε στίχους και πεζά κείμενα του Νίκου Γκάτσου

Στον δίσκο τραγουδούν η Μελίνα Μερκούρη, η Μαρία Φαραντούρη, ο Μίκης Θεοδωράκης ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Ηλίας Λιούγκος. Ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις λέει γι' αυτή την "εθνικού περιεχομένου" εργασία του:

«Τα Παράλογα είναι ένας κύκλος λαϊκών τραγουδιών για σιωπηλή και κατ' ιδίαν ακρόαση. Το θέμα των τραγουδιών είναι η αθάνατη Ελλάδα σ’ όλη την ένδοξη διαδρομή της και γι’ αυτό απαιτείται απ’ τους ακροατές προσήλωση, θρησκευτικότης και ει δυνατόν νηστεία -χωρίς να σημαίνει αυτό ότι Τα Παράλογα πρέπει να ακούγονται μόνο τη Μεγάλη Σαρακοστή.

Τα Παράλογα αποτείνονται σε μια σιωπηλή κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα συναντά κανείς στον Ελλαδικό χώρο. Κι εδώ είναι η τόλμη αυτής της εργασίας.

Περιττό να προσθέσω, ότι η συμμετοχή τόσων εθνικών κεφαλαίων σιην ερμηνεία του έργου, καθιστά το δίσκο γνήσια ενθικόφρονα χωρίς αμφισβήτηση για το ήθος και για τους στόχους του. Μουσικά, το έργο ανήκει στις νεότερες αντιλήψεις μου περί τραγουδιού και περί μουσικής. Τα Παράλογα περιέχουν και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα αίτια αλλά και τα φαινόμενα που προκαλούν, που επιφέρουν μέσα στην Ιστορία μας, τις συχνές περιόδους εθνικής παρακμής και ανυποληψίας. Λες και μια Μοίρα τραγική ορίζει τους καιρούς, τη χρονική διάρκεια και το τέλος μιας αλογάριαστης ελληνικής ασυδοσίας».

"Γυναίκα σκύψε το κεφάλι γιατί έρχεται σαρακοστή...''

Οι μέρες είναι πονηρές
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Γυναίκα σκύψε τo κεφάλι γιατί έρχεται σαρακοστή
και θα σταυρώσουνε και πάλι τον άγγελο και το ληστή.
Λένε πως πήγανε την Τρίτη και πήρανε το Γιακουμή
μες απ’ το ίδιο του το σπίτι την ώρα που ’τρωγε ψωμί.
Κλείσ’ το παράθυρο γυναίκα, κοντεύει δώδεκα και δέκα,
σου το ’χω πει τόσες φορές, οι μέρες είναι πονηρές.
Γυναίκα χάθηκαν οι φίλοι, έγινε φίδι ο αδερφός,
κόψε την κάφτρα στο καντήλι να ’χουμε απόψε λίγο φως.
Πες μου τον όρκο του προπάπου, κι αν δε γυρίσω μια βραδυά,
να με θυμάσαι κάπου κάπου και να προσέχεις τα παιδιά.
Κλεισ’ το παράθυρο…

Από τον κύκλο τραγουδιών ΑΘΑΝΑΣΙΑ – Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς

ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΕΝ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ...

Σήμερα το απόγευμα στον Άγιο Νικόλαο Λούτσας. Με το ιδιόκτητο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής να δεσπόζει, την θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου σαν απέραντο γαλάζιο, τη φύση να σκιρτά ανοιξιάτικα!
Και η είσοδος στη Σαρακοστή να μας καλεί στη χαρμολύπη...
Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του παιδός σου ότι θλίβομαι...

Η ΤΖΟΑΝ ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΙΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ ΤΗΣ

Η φίλη Τζόαν Κολοκυθά εγκατέλειψε τον μάταιο αυτό κόσμο πριν λίγες μέρες. Είχαμε συνεργαστεί στενά στην Ορχήστρα Πατρών (τότε Σολίστ της Πάτρας) κατά τη διετία 1996-1998. Ήταν υπόδειγμα υπευθυνότητας, εργατικότητας και ανθρωπιάς. Πάντα την έβλεπα στις συναυλίες της Ορχήστρας, κι όταν άλλαξε πόστο στο Δήμο Πατρέων, όπου εργαζόταν, κι εγώ είχα πια αποχωρήσει από την επιμέλεια των προγραμμάτων της Ορχήστρας. Ήταν αληθινά φιλόμουσος! Ανυπόκριτη, ευγενέστατη και με πάθος για ζωή. Κάτι που δεν την εγκατέλειψε μέχρι την τελευταία στιγμή...

Δημοσιεύω στη συνέχεια επιστολή μιας φίλης της Τζόαν Κολοκυθά που μεταφέρει στο ιστολόγιό μας την θετική εμπειρία της από την εξόδιο ακολουθία της αείμνηστης Τζόαν.

Εξαιρετικέ μου κύριε

Για λόγους εντελώς προσωπικούς και οικογενειακούς παρακολουθώ εδώ και καιρό την διαμάχη που γίνεται στο blog σας μεταξύ των σοβαρά σκεπτόμενων χριστιανών και των άλλων, των στενόμυαλων, με εχθρικά αισθήματα στην ψυχή. Είμαι Αγγλίδα αλλά έχω παντρευτεί έλληνα άντρα και ζω στην Πάτρα πολλά χρόνια. Συγγνώμη που θα κρατήσω ανωνυμία αλλά το κάνω για κοινωνικούς λόγους και γιατί φοβάμαι το εκδικητικό μίσος των χριστιανών ανθρωποφάγων.

Το πρωί της Τρίτης 9 Φεβρουαρίου έφυγε από κοντά μας η Αγγλίδα φίλη μας Τζόαν, σύζυγος του Πατρινού Μίμη Κολοκυθά.

Η Τζόαν ήταν στο θρήσκευμα «χριστιανή διαμαρτυρόμενη», αλλά είχε παντρευτεί με ορθόδοξο γάμο και είχε βαφτίσει ορθόδοξα το παιδί της στην ορθόδοξη εκκλησία του αγίου Ανδρέα.

Παρά τα εμπόδια που δημιουργήθηκαν αρχικά, παρέμβηκε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πατρών και επέτρεψε να γίνει η κηδεία της κατά το ορθόδοξο δόγμα, επιφέροντας μια-δυό τροποιήσεις στους τύπους, για να είναι σύμφωνος με το γράμμα του νόμου. Δηλαδή είπε να μην γίνει η κηδεία στον ναό του αγίου Ανδρέα, αλλά στον ναό Παναγίας Αλεξιώτισσας, και να μην διαβαστεί μία ευχή που λέγεται «ο θεός των πνευμάτων».

Κατά τα άλλα, χάρη στο ανοιχτό πνεύμα του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη, όλοι οι φίλοι της Τζόαν –Ορθόδοξοι και Διαμαρτυρόμενοι- μαζευτήκαμε, την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010, κάτω από την στέγη του Θεού και ενώσαμε τις προσευχές μας για την φίλη μας που έφυγε. Μαζί με εμάς και ο πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος δεήθηκε χωρίς μικρότητες «υπέρ της αναπαύσεως… της δούλης του Θεού Ιωάννας-Τζόαν» καθώς και ο αγγλικανός πάστορας ο οποίος, σε όλη τη διάρκεια της εξόδιας τελετής, ενδυμένος τα δικά του λευκά άμφια, στεκόταν δίπλα στους πονεμένους γονείς της Τζόαν και, συμβουλευόμενος το κόκκινο βιβλίο που κρατούσε στα χέρια του, ψιθύριζε τις προσευχές της δικής μας θρησκείας, χωρίς να ενοχλεί καθόλου την διεξαγωγή της ορθόδοξης ακολουθίας. Στο τέλος δε, ο σεβάσμιος πάστορας συνόδευσε μαζί με τον πατέρα του νεκροταφείου την σoρό της Τζόαν και, αφού ο ορθόδοξος ιερέας ολοκλήρωσε το έργο του, εκφώνησε στην αγγλική γλώσσα τις δικές του ευχές για την κοινή μας φίλη.

Κλείνοντας, θέλω να επαναλάβω το τροπάριο που ακούσαμε όλοι και που, με τη βοήθεια ενός φίλου φιλόλογου, μπόρεσα να εξηγήσω και να καταλάβω:

«το τριλαμπές της μίας θεότητος

ευσεβώς υμνήσωμεν βοώντες

άγιος ει ο πατήρ ο άναρχος, ο συνάναρχος υιός

και το θείον πνεύμα

φώτισον ημάς πίστει σοι λατρεύοντας

και του αιωνίου πυρός εξάρπασον»

Γιατί αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι η πίστη στην μία θεότητα. Κι αυτό φαίνεται πως ο έξυπνος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών το έχει καταλάβει πολύ καλά. Θα μπορούσε να έχει αρνηθεί να δώσει την άδειά του γι’ αυτήν την τελετή. Θα μπορούσε να μας έχει στείλει στην Αγγλικανική εκκλησία της οδού Καρόλου. Και όμως, δεν το έκανε. Τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Και μαζί με εμένα και άλλοι πολλοί.

φωτό: Nαός Παναγίας Αλεξιωτίσσης, από το λεύκωμα H Πάτρα στις αρχές του 20ού αιώνα μέσα από γυάλινες φωτογραφικές πλάκες - Aνέκδοτο υλικό Επιμέλεια, εισαγωγή και σχόλια των Ξενοφώντα Αργ. Παπαευθυμίου και Παναγιώτη Στ. Φωτίου.

ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Στην Καρχηδόνα ένας ληστής μ' έναν παλιό δερβίση
Τα βράδια της Σαρακοστής δειπνούσαν με χασίσι

Ναύτης σε πλοίο της γραμμής ο Διγενής στη Σμύρνη
Κι ο Μεγαλέξανδρος νταής μέσ' σε ταβέρνες πίνει

Στην Πειραιώς, στην Αθηνάς, με βάψιμο και λούσα
Η Γκόλφω βρίζει σαν πονάς και βήχει η Αρετούσα

Κ' ανάβει ο Μάρκος το λουλά
Και το χαβά του πιάνει
Και μοσχοβόλησε ο ντουνιάς
Ρεμπέτικο λιβάνι

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης

Είναι το πέμπτο τραγούδι από την σκηνική καντάτα του Μ. Χατζιδάκι Παίδες επί Κολωνώ, έργο 43 (1978-1990) που δεν ολοκληρώθηκε τελικά.

Το έργο είναι μια τολμηρή θρησκευτική ιδέα του συνθέτη, που βασίζεται στον ερωτισμό των μεταπολεμικών συνοικιών της Αθήνας, και οραματίζεται τον Οιδίποδα να παίρνει τη θέση του Χριστού πάνω στο Σταυρό, αφού περάσει μέσα από τις ερωτικές εμπειρίες του Κολωνού. Και τον Χριστό να γίνεται Οιδίποδας μετά την αποκαθήλωσή Του. Και όλα αυτά με την ζωγραφική αισθητική του Γιάννη Τσαρούχη, περί στρατιωτών και λαϊκών αγοριών.

Αυτά αναφέρονται στον ψηφιακό δίσκο Το ρεσιτάλ του Μάνου Χατζιδάκι και του Σπύρου Σακκά. Σ' αυτόν τον σημαντικό δίσκο με τον συνθέτη στο πιάνο και τον βαρύτονο Σπύρο Σακκά σε κύκλους τραγουδιών του Χατζιδάκι, περιλαμβάνεται και η μοναδική εκτέλεση του έργου Παίδες επί Κολωνώ (πέντε τραγούδια).

ΣΤΗΝ ΟΛΟΦΡΕΣΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΣΙΩΠΗ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΚΟΥΕΙ" ΣΤΟ BIOS

Σήμερα το πρωί στο BIOS της Πειραιώς για το έργο του Νίκου Κυπουργού Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει. Μια μουσική παράσταση για παιδιά και μεγάλους, ένα ολόφρεσκο μιούζικαλ, αν και γραμμένο το 1993! Είναι αφιερωμένο από τον Ν. Κυπουργό στη μνήμη του John Cage (1912-1992).
Η παράσταση ανεβαίνει τώρα από τις Όπερες των Ζητιάνων σε ενορχήστρωση και μουσική διδασκαλία του ταλαντούχου συνθέτη Χαράλαμπου Γωγιού.
Οι τρεις τραγουδιστές: Ιωάννα Φόρτη - Μούσα, Δημήτρης Δημόπουλος - Μουσικός και Ζαφείρης Κουτελιέρης - Βασιλιάς, ήταν πραγματικά άψογοι, τόσο τραγουδιστικά όσο και υποκριτικά. Η μικρή ορχήστρα, το ARTEFACTS ENSEMBLE, αποτελούμενη από μουσικούς ειδικευμένους στη σύγχρονη μουσική, ερμήνευσε αριστοτεχνικά τη μεταγραφή του Χ. Γωγιού για μικρό σύνολο.

Η παράσταση κερδίζει αβίαστα μικρούς και μεγάλους. Και με παιχνιδιάρικο τρόπο μεταδίδει κυρίως στους μικρούς θεατές τις βασικές έννοιες της μουσικής, αφού το θέμα της είναι ο ανικανοποίητος με τη μουσική της αυλής του βασιλιάς.
Τελικά η Μούσα αναλαμβάνει να παρουσιάσει το ιδανικό έργο, που δεν είναι άλλο παρά... Σσσσσ!!!... Ο βασιλιάς ακούει τη... σσσσσ!!...
Έχω ξαναδεί τα έργα που ανεβάζει ο Χαράλαμπος Γωγιός στο BIOS και μου αρέσει πολύ η λιτότητα, η ευρηματικότητα και η σημερινή ματιά τους. Χαίρομαι γιατί η νέα γενιά λυρικών τραγουδιστών και μουσικών βρίσκει ένα βήμα για να δείξει τις πολλές ικανότητές της και το πάθος της για μουσική δημιουργία, σε πείσμα των ...αντιμουσικών καιρών μας.

Στην φωτό (από αριστερά): Ζαφείρης Κουτελιέρης, Ιωάννα Φόρτη και Δημήτρης Δημόπουλος με την σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, η οποία είχε συμμετάσχει στην παράσταση του 1994.

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΓΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

Σήμερα το μεσημέρι στο βιβλιοπωλείο IANOS στο κέντρο της Αθήνας παρουσιάστηκε μουσικά και ...παραμυθητικά ένα καινούργιο παιδικό από τις εκδόσεις Εν πλώ:
Τατιάνα Ζωγράφου- Κώστας Μάγος- Γεωργία Γκανάτσιου
«Ένας γάτος μια φορά...!»

Μαζί με την Τατιάνα Ζωγράφου ήταν η παιδική χορωδία των Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων υπό τη διεύθυνση της Χριστίνας Βαρσάμη – Κούκνη.
Τραγούδησε και η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, ενώ συμμετείχαν η Αναστασία Δουλφή και ο Κώστας Κωνσταντάτος από τους encardia.
Έπαιξαν οι μουσικοί: Βαγγέλης Ζωγράφος (μπάσο), Παναγιώτης Κανελλόπουλος (μαντολίνο), Αμαλία Κουντούρη (φλάουτο), Δημήτρης Μπουζάνης (πιάνο), Μιχάλης Πορφύρης (τσέλο), Γιώργος Διαμαντόπουλος (κιθάρα).
Ενορχήστρωση: Δημήτρης Μπουζάνης.

Τα παιδιά που κατέκλυσαν τον Ιανό ευχαριστήθηκαν παραμύθι και τραγούδια, διασκέδασαν με τον Κόκκινο γάτο, που τους μοίρασε και καραμέλες στο τέλος, πήραν αυτόγραφα από την Τατιάνα Ζωγράφου και έφυγαν περιμένοντας το επόμενο ραντεβού με την παραμυθητική μουσική.

Στην φωτό: Τατιάνα Ζωγράφου, Χριστίνα Βαρσάμη, Δάφνη Πανουργιά, Δημήτρης Μπουζάνης και παιδιά που τραγούδησαν τον Κόκκινο γάτο!

ΣΤΟ ATHENAEUM ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΝΥΚΤΩΝ ΕΓΧΟΡΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Χθες βράδυ στην αίθουσα συναυλιών La Divina του Διεθνούς Καλλιτεχνικού Κέντρου και Ωδείου ATHENAEUM στο Θησείο για την συναυλία του Συνόλου Νυκτών Εγχόρδων Αθηνών. Μια συναυλία που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του μικρασιατικής καταγωγής κιθαρίστα, μαέστρου και συνθέτη Μιχάλη Βαϊνδηρλή, ο οποίος συνέστησε την πρώτη παιδική μαντολινάτα στην Αθήνα, με έδρα τον Ι. Ναό Αγίου Ελευθερίου Άρεως.
Πολλοί από τους δώδεκα μουσικούς του Συνόλου Νυκτών Εγχόρδων Αθηνών υπήρξαν μαθητές του.
Το Σύνολο, που δημιουργήθηκε το 1994, έπαιξε έργα κλασσικής μουσικής γραμμένα για μαντολίνο (Vivaldi, Kuwahara) και μεταγραφές συνθέσεων των: Boldieu, Silvestri, Lorca, Albeniz, Verdi, Rossini. Έπαιξαν, επίσης, αποσπάσματα από το περίφημο Χαμόγελο της Τζοκόντα του Μάνου Χατζιδάκι, σε μεταγραφή του έχοντος την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος Μιχάλη Σουρβίνου. Ενορχηστρώσεις και μεταγραφές έκαναν, ακόμα, οι Μ. Βαϊνδηρλής και Γ. Θεοδωρόπουλος.

Ήταν μια ιδιαίτερη βραδυά που πέτυχε το στόχο της, δηλ. να αναδείξει και να προτείνει ένα διαφορετικό ρεπερτόριο, όπου και οι γνωστές μελωδίες μεταμορφώνονταν από τον ήχο των νυκτών εγχόρδων (μαντολίνα, μαντόλες, κιθάρες, μαντολοντσέλο). Και εκεί καταλαβαίνει κανείς την διαχρονικότητα της μουσικής του Βέρντι και του Ροσίνι, αλλά και του Λόρκα (από τα παραδοσιακά ισπανικά που συνέλεξε) και του Χατζιδάκι, του οποίου το Χαμόγελο μένει εις τον αιώνα!

Εξαιρετικό και το κομμάτι του J. Kuwahara που έπαιξε το Σύνολο για μπιζ.

ΗΘΟΣ ΑΗΘΕΣ!!!

Το παραπάνω δημοσίευμα είναι από την εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ της Πάτρας (12.2.2010) και αναφέρεται στην "περίφημη" επιστολή του Αρχιμ. Νικόδημου Πετρόπουλου, εφημέριου του Ι. Ναού Αποστόλου Παύλου Πατρών προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, την οποία επισημάναμε με σχετικό κείμενο στο amen.gr
Πολλοί μας επιτέθηκαν, με διάφορους διαδικτυακούς τρόπους, ότι πάμε να φιμώσουμε την άλλη άποψη και τα όμοια τάχα και αφελή.
Το θέμα φυσικά δεν είναι η έκφραση της αντίθετης άποψης προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιεί ένας ορθόδοξος κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδος, εν προκειμένω της Μητροπόλεως Πατρών.
Ειρωνεύεται τον Πατριάρχη, δηλώνει "αηδιασμένος" απ' Αυτόν (!), θεωρεί πως ελέγχει τον Πατριάρχη "δικαίως" και πως μπορεί να λέει ότι "η κατάπτυστος πράξις Σας, Σας απεγύμνωσε της χάριτος της Παναγίας Tριάδος και Σας απέρριψεν εκ του θρόνου της συνειδήσεως των πιστών" (!!).
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια άλλη άποψη, αλλά για ένα πρωτοφανές "ήθος" που έχει πια καταστεί καθεστώς στους "αντι-οικουμενιστικούς" κύκλους και το οποίο θα έπρεπε να στηλιτεύεται από την Εκκλησία της Ελλάδος.