O ΜΑΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Η γιαγιά απ' την Πόλη «σφραγίδα» στη ζωή του Μάριου Φραγκούλη

Συνέντευξη - φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Η γιαγιά του Μάριου Φραγκούλη απετέλεσε «σφραγίδα», με τις παρακαταθήκες της, στη ζωή του δημοφιλούς καλλιτέχνη. H γιαγιά του γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πέρα της Κωνσταντινουπόλεως και έφυγε στην δεύτερη δεκατετία της ζωής της για την Ελλάδα, όπου έμελε να ζήσει το υπόλοιπο του βίου της με τον σύντροφο της ζωής της. Ας δούμε όμως πώς ξετυλίγει το κουβάρι της μνήμης και των βιωμάτων του ο ίδιος ο Μάριος Φραγκούλης.

Ερ. Ποιά συναισθήματα σε διακατέχουν ερχόμενος στην Κωνσταντινούπολη;

Μ.Φ. Επιστροφή σε μία Πόλη που ήταν το σπίτι της γιαγιάς μας στην ουσία, τα όνειρα τα παιδικά μου, αυτό που εύχεται η μητέρα μου να πραγματοποιήσει κάποια στιγμή στη ζωή της, η οποία δεν έχει έρθει στην Κωνσταντινούπολη ποτέ, αλλά τις ιστορίες της γιαγιάς είναι σαν να τις είχα ζήσει εγώ. Κατ' αρχήν με το που ήρθα στην Κωνσταντινούπολη, έβαλα τα κλάματα, γιατί αισθάνθηκα μέσα μου μια ζεστασιά που τη θυμόμουνα απ' τη γιαγιά μου, από τα παραμύθια που μου έλεγε. Της άρεσαν πολύ τα παραμύθια και να μας βάζει όλους σε μια ιστορία μαγική, σε μία ιστορία ρομαντική. Ας πούμε έβλεπε το φεγγάρι και είχε πάντα μια ιστορία να πει για το φεγγάρι, της έλειπε ο Βόσπορος, της έλειπαν οι άνθρωποι, το χαμόγελο η απλότητα των ανθρώπων. Μου έλεγε πολλές φορές ότι πολλά απ' τα γεγονότα που ο κόσμος υπερβάλλει σε πολιτικό επίπεδο δεν είναι αλήθεια, γιατί ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός απ' ότι σε αυτό το επίπεδο, ότι η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον.

Ερ. Δηλαδή η γιαγιά ήταν άνθρωπος αγάπης;

Μ. Φ. Ήταν άνθρωπος αγάπης, η γιαγιά μου ήταν μόνο αγάπη. Κατ' αρχήν ότι την λέγανε Ευτυχία και ότι έζησε μία ζωή ευτυχισμένη μέσα της, και έδωσε πολλή αγάπη σε κόσμο, γέννησε 13 παιδιά, μεγάλωσε τα παιδιά της με πολλή αγάπη. Ο παππούς μου την γνώρισε στο Πέρα. Είχε έρθει για μερικές ημέρες στην Πόλη και τη ζήτησε σε γάμο, την ερωτεύτηκε και την πήρε στην Κέρκυρα να ζήσει την υπόλοιπη ζωή μαζί της. Η γιαγιά μου λάτρευε την Πόλη, αλλά μετά που έφυγε δεν ήρθε ποτέ, αν και το ήθελε πάρα πολύ, ήταν ο μεγάλος της καημός και τελικά πέθανε στην Αθήνα. Η γιαγιά μου ήτανε ένας άνθρωπος που ποτέ δεν μίλησε άσχημα για τους Τούρκους που έζησε στην εποχή της, οι γείτονές της ήταν φίλοι της, ήτανε άνθρωποι δικοί της. Όταν έφευγε απ' την Πόλη αισθανόταν ότι άφηνε πίσω της το σπίτι της και τους φίλους της και την οικογένειά της, δεν αισθανόταν ότι επιτέλους φεύγω. Και είναι πολύ σημαντικό για μας ως νεώτερη γενιά να ξέρουμε ότι υπήρχε αυτή η φιλία μεταξύ γενεών. Εγώ επειδή μεγάλωσα με την γιαγιά μου τα έβλεπα όπως τα έβλεπε η γιαγιά μου. Η γιαγιά μου ήταν η γέφυρα μεταξύ δύο γενεών, της δικής της και της δικής μου γενιάς, προκειμένου μέσα μου να γεννηθεί η αγάπη για μια φιλία που πιστεύω ότι θα κρατήσει για πάντα. Και είναι κρίμα να βάζουμε πάντα τα πολιτικά στη μέση, πρέπει να βλέπουμε και τους ανθρώπους σαν ανθρώπους.

Δεν έχει σημασία λοιπόν όταν πηγαίνεις σε ένα τόπο να βλέπεις πάντα αρνητικά και την ασχήμια και την κακία και το πολιτικό συμφέρον. Πρέπει να βλέπεις και το μέλλον, αυτό που λέγανε οι δικοί μας ότι δεν μπορείς να βλέπεις προς τα πίσω όταν ανεβαίνεις μία σκάλα γιατί θα πέσεις να τσακιστείς. Η αγάπη πρέπει να κοιτά μπροστά και πρέπει να κοιτάει και προς τα πάνω πάντα, γιατί αυτό είναι που μας δίνει και την ελπίδα και την ώθηση να συνεχίσουμε και να αισθανόμαστε ότι μέσα μας κρατάμε τη φλόγα του ανθρώπου ζωντανή.

Ερ. Ο Πατριάρχης μιλώντας στο παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ στο Νταβός το 1999 αναφέρθηκε στην «Παγκοσμιοποίηση της αγάπης, αντί του μίσους και της υποκρισίας», δηλαδή θα πρέπει να επικρατήσει η αγάπη στην ανθρωπότητα απένταντι στην αντιπαλότητα και στα παρεπόμενά της.

Μ. Φ. Αυτό που είπε ο Πατριάρχης πιστεύω είναι το πιο σημαντικό για μένα τουλάχιστον, η παγκοσμιοποίση της αγάπης και σε συνάφεια με αυτό που λέω «Love is the greatest gift, you can give to any person or thing» δηλαδή δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει κάποιος, ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου. Τον γνώρισα τον Πατριάρχη πριν από κάποια χρόνια και στην Αμερική που έκανα μια συναυλία. Και νομίζω αυτό το μήνυμα που προσπαθεί πάντα ο Πατριάρχης να δώσει, είναι το μήνυμα της αγάπης και της ισότητας και της δικαιοσύνης και να προσπαθήσουμε να είμαστε όμοιοι μεταξύ μας.

Πάντως απ την γιαγιά μου έμαθα τα πιο σημαντικά παραμύθια στη ζωή μου, που πιστεύω ότι για μένα είναι πιο πραγματικά από τα παραμύθια. Συμβουλές για τη ζωή, διαμάντια της καθημερινότητάς μου, που τα κρατάω μέσα μου καθαρά και αγνά, δεν μου τα αλλάζει κανένας, είναι τόσο δυνατά και καθαρά όσο το διαμάντι.

Να σημειωθεί ότι το μουσικόφιλο κοινό της Πόλης ανεξαρτήτου εθνικής ταυτότητας απόλαυσε, θαύμασε, ενθουσιάστηκε και καταχειροκρότησε τον διεθνούς φήμης Έλληνα τενόρο Μάριο Φραγκούλη την περασμένη Κυριακή, αναμένοντάς τον για την επόμενη καλλιτεχνική του παρουσία στην Πόλη.

Οι φωτογραφίες από το προσκύνημα του Μάριου Φραγκούλη και του συνεργάτη του τραγουδιστή Γιώργου Περρή στον Ι. Ναό Ευαγγελιστρίας Βαφεοχωρίου, όπου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε στην Παράκληση την Κυριακή το απόγευμα.
Επίσης, φωτογραφίες από την συναυλία που έδωσε στην Πόλη.

Δείτε και άλλες φωτό στο Φως Φαναρίου

H ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΑΠΟ "ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ"

Με είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμμία
απ' την Υπάτη τό 'σκασα και πήγα στη Λαμία.
Ήμουν μικρούλα κι άπραγη και δροσερή κι ωραία
πως τό 'παθα μανούλα μου κι αγάπησα εκδορέα.
Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη
γι' αυτό και ο Αλή Πασάς έπνιξε τη Φροσύνη.

Στο δρόμο μου σφυρίζανε και με φωνάζαν Γκόλφω
μα ευτυχώς τον Τάσο μου τον λέγανε Ροδόλφο.
Ήμουν ψηλή κι ανάλαφρη κι αφράτη και μοιραία
πως έμπλεξα μανούλα μου με τέτοιο διαφθορέα.
Το γαρ πολυ του έρωτος γεννά παραφροσύνη
γι' αυτό κι οι νέοι μουσικοί θαυμάζουν τον Ροσίνι.


Από σκαλί σ' άλλο σκαλί κι από φιλί σε πάθος
πήρα σοκάκι ανάποδα και μονοπάτι λάθος.
Κι απ' το Ροδόλφο στο Μηνά κι απ' τον Κοσμά στον Πάνο
πελάγωσα μανούλα μου και τώρα τι να κάνω.
Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη
το διάβασα στον Παλαμά, το βρήκα στον Δροσίνη.


Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΝΚ ΕΥΔΟΚΙΜΕΙ ΣΤΟΥΣ "ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ"

Tο ιστολόγιο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ μου κάνει μια απίστευτη τιμή!
Στη σημερινή ανάρτηση Ο οικουμενισμός με ονόματα - ενδεικτική αναφορά με συγκαταλέγει στους οικουμενιστές, αναφέροντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Μέγα Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Τσέτση, τον Καθηγητή και Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Πέτρο Βασιλειάδη και την ελαχιστότητά μου!
Τι γράφει για μένα ο άγνωστος Χ του ιστολογίου αυτού; Ιδού:

"Τέλος στο πλευρό των οικουμενιστών τάσσονται πολλοί λαϊκοί θεολόγοι. Αναλαμβάνουν τη διαδικτυακή προβολή των οικουμενιστών, ανοίγουν ιστοσελίδες και ιστολόγια προβάλλοντας το σβησμένο φως του Φαναρίου, δίνουν βήμα στους οικουμενιστές κληρικούς και πανεπιστημιακούς. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Παναγιώτη Ανδριόπουλο που στην Ιδιωτική του Οδό όχι μόνο προτρέπει σε άρνηση υπογραφής της «Ομολογίας Πίστεως» αλλά στολίζει με ουκ ολίγους χαρακτηρισμούς όσους την υπέγραψαν μιλώντας για «φασισμό», «ολοκληρωτισμό» και «πόλωση» ως χαρακτηριστικά όσων υπέγραψαν την Ομολογία, επιδιώκοντας την «πλήρη απομόνωση» «των οθνείων προς την Εκκλησία» αυτών «στοιχείων» (http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2009/08/blog-post_6010.html). Ας μας απαντήσει όμως ο πατρινός θεολόγος: Φασισμό και ολοκληρωτισμό καταλογίζει και στους οκτώ επισκόπους και στους πέντε αγιορείτες ηγουμένους και στους χιλιάδες κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που υπογράφουν την Ομολογία Πίστεως;"

Εξ' αρχής υποστήριξα ότι η λογική των υπογραφών και των αριθμών δεν έχει σχέση με την Ορθόδοξη παράδοση. Αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη ας την πει. Αλλά εκείνο που με κάνει να είμαι κάθετα αντίθετος στην υπόθεση "αντι-οικουμενισμός" είναι η τρομοκρατία που ασκεί. Οι κύριοι αυτοί δεν αρκούνται στην έκφραση και υποστήριξη της άποψής τους μέσα σε λογικά πλαίσια και κυρίως επιδεικνύοντας στοιχειώδες εκκλησιαστικό ήθος, αλλά κατακεραυνώνουν και αναθεματίζουν από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός τους "οικουμενιστές", απαιτώντας καθαιρέσεις Πατριαρχών και Επισκόπων!!! Εδώ και τώρα, ει δυνατόν!

Αυτή τη λογική του τανκ ευαγγελίζονται οι οδοστρωτήρες της ανθρωπιάς.
Θλίψις και αποτροπιασμός!...

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - Μ' αρπάζει φως...

Παναγιώτης Καποδίστριας

Εκ Προθέσεως


Λάθρα που με κρυφοκοιτάζεις
κι εγκλωβίζομαι
μ' αρπάζει φως
και με συντρίβει χάμου
εξαίσια

άλλη δεν έχω απαντοχή
αποδεντρώθηκα
ψίχουλο η ψυχή μου εκ προθέσεως
στον πάτο εδώ του Άδη
πάει περίπατο.


Έσχατος φίλος, 2001

φωτό: Π.Κ.

ΚΑΤΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗΣ "ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ"

Φίλος του ιστολογίου με πληροφόρησε για την προτροπή που διατυπώνεται στο μπλογκ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: "Να υπογράψουν όλοι οι θεολόγοι εκπαιδευτικοί την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού".

Χαίρομαι διότι οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί δεν υπογράφουν αυτό το παραμόρφωμα. Σίγουρα πολλοί δεν ενδιαφέρονται, άλλοι δεν υπογράφουν για προσωπικούς λόγους - κι όχι από θέση - άλλοι άλλα κ.ο.κ.
Για μένα το θέμα δεν είναι πια η μη υπογραφή, που θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη για τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Το θέμα είναι η πλήρης απομόνωση αυτών των οθνείων προς την Εκκλησία στοιχείων που προσπαθούν εκβιαστικά να εκμαιεύσουν υπογραφές, με σκοπό την επίδειξη ισχύος και την επιβολή μιας νοοτροπίας φασίζουσας, τουλάχιστον...
Όσοι εκ των συναδέλφων κατανοούν την εν λόγω περίπτωση, καλό θα ήταν να αρθρώσουν λόγο εναντίον στον ολοκληρωτισμό και την πόλωση που επιδιώκουν αυτοί οι "ομολογητές", που θέλουν να διχάσουν την Ορθοδοξία και να μας πουν ότι αυτοί είναι πατερικοί και οι άλλοι όχι.

Κάτω ο φασισμός της κατάπτυστης "Ομολογίας Πίστεως".


Πίνακας:
Θεόδωρος Στάμος
Πεδία του απείρου, σειρά της Λευκάδας ακρυλικό σε καμβά 178 x 162,5 εκ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΣ: "Τα παιδιά μας ζητούν ψωμί κι εμείς τους δίνουμε πέτρες!"

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

Του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Η λάμψη και η ακτινοβολία της εκκλησιαστικής εξουσίας έσβυσαν πιά. Μάλλον αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Ήταν άλλες οι εποχές που η Πίστη γινόταν πορφύρα και ο Σταυρός ακροθίνιο στο στέμμα. Τώρα πλέον η Πίστη λογιάζεται ανάλογα με το πόσο αναπαύει συνειδήσεις κι όχι ανάλογα με το πόσο εμπνέει στρατούς.

Η χριστιανική Πίστη, ή θα απαντήσει σε εναγώνια ερωτήματα της εποχής μας ή ας σιωπήσει για πάντα. Μά, ας το παραδεχθούμε: είμαστε αναγκαίοι αλλά λιγότερο ενδιαφέροντες απ’όσο νομίζουμε. Οι λεπτομέρειες του Τυπικού μας, το ιεροτελεστικό της λατρείας μας, η κηρυκτική γλώσσα μας, η μεγαλωσύνες των δογμάτων μας, η συμβολικὴ των αμφίων μας, παρά την ιστορία τους και την αξία τους, αφήνουν παντελώς αδιάφορο τον σύγχρονο άνθρωπο, που η μεταφυσική του ενασχόληση περιορίζεται στη φευγαλέα και χαλαρή σκέψη περί του αν υπάρχει Θεός και ποιά είναι η σχέση Του μαζί μας.

Οι παρεμβάσεις μας, των εκκλησιαστικών προσώπων, στο πολιτικό γίγνεσθαι, ενοχλεί τον απλό άνθρωπο και δικαίως, η ιδρυματική φιλανθρωπία μας γίνεται ακόμα ανεκτή ως ωφέλιμη, επειδή αναπληρώνει την ανυπαρξία του Κράτους - Πρόνοιας και δεν θίγει, ακόμα, την ιδιωτική πρωτοβουλία που ορμά με μανία πλουτισμού στο χώρο. Κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος δεν διέρρηξε, μέχρι τώρα, τους δεσμούς του με την Εκκλησία, είναι επειδή δεν βρήκε με τι να την αναπληρώσει. Την ανέχεται, λοιπόν, για λόγους φολκλορικούς και για το ενδεχόμενο, Θεός φυλάξοι, που θα χρειασθεί να εμψυχώσει εθνικισμούς.

Σ’ αυτήν, λοιπόν, την πραγματικότητα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσπαθεί να αποσείσει επάνω από την Ορθόδοξη Εκκλησία την μομφή της εθνικιστικής και εγωϊστικής ασυνεννοησίας, συντονίζοντας την σύγκληση πανορθοδόξου Συνόδου, προκειμένου η Ορθοδοξία να αρθρώσει λόγο που θα αντικαταστήσει το σημερινό της ψέλλισμα.

Και ξαφνικά, η ρωσική Εκκλησία προτάσσει το θέμα των πρεσβείων των Πατριαρχείων. Αφού παλλινόρθωσε και επιχρύσωσε τους δικεφάλους, ανασύρει τώρα από τα τσαρικά σεντούκια τα οράματα που καλλιέργησε ο φεουδαρχικός 18ος αιώνας της.

Ξέρουμε ότι, η γενική ιστορία ένα πράγμα μόνο διδάσκει: ότι δεν διδάσκει τίποτε! Αλλά και η εκκλησιαστική το ίδιο;

Κατά τη διάρκεια των 80 χρόνων της κομμουνιστικής απάτης, ξεχάσαμε τους ρώσσους αξιωματικούς που ως ρασοφόροι, πριν και μετά τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, έκρυβαν κάτω από τα ράσα τους τα διπλωματικά έγγραφα με τα οποία αλώνιζαν στο Άγιο Όρος, στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία. Και προσκυνήσαμε τους στάρετς της Σιβηρίας και τις Λαύρες του Βορρά. Αγαπήσαμε τον Σεραφείμ του Σάρωφ, τον Ιωάννη τον Ρώσσο, τον Ιωάννη της Κροστάνδης και εκατοντάδες ακόμα αγίους της ρωσσικής γης, όπως βιογράφονταν στα βιβλία της Μονής Παρακλήτου και αλλού. Και προσευχόμασταν στην Ελλάδα για την λύτρωση του ξανθού γένους.Μέσα μας ελπίζαμε κιόλας. Ότι τώρα που η Ελλάδα αποχρωματίζεται πνευματικά και αποχριστιανίζεται θεσμικά, ίσως θα μπορούσαμε να συνεργασθούμε στην καλλιέργεια εκκλησιαστικού φρονήματος στους λαούς μας, προκειμένου να νικήσουμε την προτεσταντοποίηση που μας πιέζει. Εμας ήδη αφόρητα, εκείνους όπου να’ναι.

Όμως μια συζήτηση για τα Πρεσβεία των Θρόνων, ακούγεται τόσο ανεδαφική και γελοία στην εποχή μας. Ποιός, εκτός από μας θα την κατανοήσει; Ποιός, εκτός από μας θα ασχοληθεί; Είναι καιρός για να ακουστεί, ότι η Ορθοδοξία, τυρβάζεται με φαντάσματα του παρελθόντος, όταν τόσοι ελπίζουν σ’αυτήν και στη δραστικότητα του λόγου της; Είναι θεματολογία αυτή που θα αγγίξει τον σύγχρονο άνθρωπο και τα προβλήματά του; Είναι πρόβλημα αυτό που δυσκολεύει τη δραστική επίδραση του Ευαγγελίου στις σύγχρονες κοινωνίες που πνίγονται έξω από το σκάφος της Εκκλησίας;

Μια αναδρομική διεκδίκηση. Μια ρεβανσιστική αποκοτιά. Μια εγκληματική για το σώμα της Εκκλησίας μαχαιριά. Μια απαρχή κυοφόρησης καινούργιων σχισμάτων. Ένας εκκλησιαστικός μεγαλοϊδεατισμός. Αλλά κυρίως, μια εωσφορική περιφρόνηση των παιδιών μας, που ενώ μας ζητούν ψωμί, εμείς ετοιμαζόμαστε να τους δώσουμε πέτρες!

Στην κομψή και ύπουλη αθεΐα, στην παγερή μεταφυσική αδιαφορία, στην επιστροφή στον παγανισμό και στην ειδωλολατρία, στην οικονομική ανέχεια, στην χαλάρωση της οικογένειας, στον εκτροχιασμό των ηθών, στην ανεργία, στις αυτοκτονίες, στις αθρόες μεταναστεύσεις, στους βιοηθικούς ακροβατισμούς, στην επιστημονική προσπάθεια υποκατάστασης του Δημιουργού, στην παγκοσμιοποιημένη πολιτική τακτική για θρησκευτικό συγκρητισμό, εμείς θα προτάξουμε «επιχειρήματα» για την πρωτοκαθεδρία των θρόνων μας;

Ε! τότε είναι που θα μας φτύσει ο πλανήτης! Αφού πρώτα βλασφημηθεί, εξαιτίας μας, το Όνομα του Χριστού στά έθνη.

ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ σήμερα η Μαρία Αντωνιάδου μας παρουσιάζει τους "Ισχυρούς των ισχυρών της Ορθοδοξίας", ήτοι τους πρωτοπρεσβυτέρους Άλεξ Καρλούτσο (διακονεί στις ΗΠΑ και θεωρείται το "μάτι" του Οικουμενικού Πατριάρχη) και Νικολάι Μπαλασώφ (ο "σιδερένιος" βραχίονας του Πατριάρχη Μόσχας και δεύτερος τη τάξει του "Υπουργείου Εξωτερικών" της Ρωσικής Εκκλησίας).

Είχαμε σχολιάσει αμέσως την δήλωση Μπαλασώφ στην Κωνσταντινούπολη, την στοιχούμενη στη λογική των αριθμών. Την αναπαράγει με ...νόημα σήμερα η καλή δημοσιογράφος:

"Ως μέλος της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ρωσίας που συνόδευσε πριν από 15 ημέρες τον Πατριάρχη κ. Κύριλλο στην επίσκεψή του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο Νικολάι Μπαλασώφ υπενθύμισε τη σκληρή πραγματικότητα. Με δηλώσεις του επισήμανε ότι σήμερα στην Πόλη ζουν 10.000 ρώσοι ορθόδοξοι οι οποίοι διαρκώς αυξάνονται, ενώ αντίθετα η ορθόδοξη ελληνική κοινότητα απαριθμεί μόλις 1.500 μέλη. Οι επισημάνσεις του προκάλεσαν την οργή των ελληνοφώνων κληρικών... Αλλά ο πρώην χημικός ξέρει πάντα γιατί λέει κάτι, πότε το λέει και κυρίως τα όσα πρεσβεύει με τα όσα λέει... ".

Μου κάνει εντύπωση η παρατήρηση της Μ. Αντωνιάδου ότι ο Ν. Μπαλασώφ "υπενθύμισε τη σκληρή πραγματικότητα"!

Εδώ υπάρχει μια ακόμα πιο σκληρή! Αδυσώπητη θα έλεγα! Ότι οι Σλάβοι Ορθόδοξοι, με τους Ρώσους στην αρχηγία, υπερτερούν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια των Ελληνοφώνων!!!

Άρα; Μήπως τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Ανατολής θα έπρεπε να παραδώσουν την σειρά τους στην Μόσχα, αφού αντικειμενικά σαρώνει στους αριθμούς;

Νομίζω ότι τέτοιες εκτιμήσεις είναι πολύ ...ύποπτες!...

Και θλίβομαι πιο πολύ διότι κάποιοι Έλληνες μπαίνουν σ' αυτή την ...τσαρική λογική.

Το θέμα μου δεν είναι το πρωτείο της Ελληνόφωνης Ορθοδοξίας έναντι της Σλαβικής, αλλά η λογική που αναπτύσσεται, η οποία είναι ολωσδιόλου αντιεκκλησιολογική και, αν καλλιεργηθεί, άκρως επικίνδυνη για την ενότητα της Ορθοδοξίας.

ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΜΟΣΧΑΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΕΙΑ...

Διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, στο amen.gr το άρθρο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Μακαρίου Γρινιεζάκη Περί Πρωτείων ο λόγος...

Με αφορμή το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ρωσίας συγκρότησε Επιτροπή με σκοπό την επεξεργασία των ...πρωτείων μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών (!) ο π. Μακάριος καταθέτει τεκμηριωμένα την άποψή του και τα επιχειρήματά του δεν είναι καθόλου τυχαία.

Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα "η λογική των αριθμών", στην οποία από την αρχή του θέματος με τις Ρωσικές αξιώσεις εστίασα και γι' αυτήν γράφει χαρακτηριστικά ο π. Μακάριος:

"Μιλώντας για εκκλησιαστικό ήθος οπωσδήποτε δεν ταυτιζόμαστε με τη λογική των αριθμών και των μεγεθών σαν να είμαστε οικονομολόγοι, επικοινωνιολόγοι και πολιτικοί. Στη ζωή της Εκκλησίας και κυρίως στην πνευματική ζωή, για την οποία η Ρωσική Εκκλησία έχει να επιδείξει πολλούς καρπούς, δύο και δύο δεν κάνουν πάντα τέσσερα. Όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να τονίζουμε και να επικαλούμαστε μεγέθη, ποσοτικούς δείκτες και αριθμούς και το κάνουμε αυτό για να διεκδικήσουμε τον έπαινο του κόσμου και την πρωτοκαθεδρία, τότε σημαίνει ότι δεν είμαστε ποιμένες αλλά ωρομίσθιοι της εξουσίας, που καπηλευόμαστε την διοικητική και πνευματική δύναμη που απορρέει από το αξίωμά μας...".

Στο θέμα των αξιώσεων της Μόσχας αναφέρεται σήμερα και η εφημερίδα Έθνος: Νέα «φαγούρα» στη Μόσχα κατά του Φαναρίου - Ασφυκτικά μικρή για τη Ρωσία η πέμπτη θέση στην ιεραρχία.

Οι σημαίες!...

Τέλος, απίστευτη μου φαίνεται η είδηση για τις τροποποιήσεις που θέλει να κάνει ο Πατριάρχης Κύριλλος στην αίθουσα του θρόνου του Πατριαρχείου Μόσχας. Κατά την παράδοση δεξιά από τον Πατριαρχικό Θρόνο ήταν η Πατριαρχική σημαία, ενώ από αριστερά η κρατική σημαία της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ο Ρώσος Πατριάρχης ζήτησε, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, στη θέση της κρατικής σημαίας να τοποθετηθούν όλες οι σημαίες των χωρών που βρίσκονται στην κανονική, κατ' αυτόν, δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας, συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας!!!

Φαντάζεστε να έκανε το ίδιο και ο Οικουμενικός Πατριάρχης; Άπαγε!...

ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΦΡΑΓΚΑΚΗ

O παλιός φίλος, από την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου, Πρωτοψάλτης του Ι. Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αλίμου Αττικής Ηλίας Ν. Φραγκάκης ο Χίος, άρχισε την έκδοση ενός φιλόδοξου προγράμματος: Μουσικόν Κυριακοδρόμιον. Κυκλοφορήθηκε ο πρώτος τόμος, ήτοι άπαντα τα της Κυριακής του πλ. δ’ ήχου.

Ευγενής σκοπός του φιλόμουσου και φιλόπονου και καλλικέλαδου Ηλία είναι η έκδοση της Κυριακάτικης Ακολουθίας (Όρθρος – Θ. Λειτουργία) και στους οκτώ ήχους, ώστε ο ψάλτης να μη χρειάζεται να ανατρέξει σε άλλο μουσικό βιβλίο, εκτός βέβαια των περιπτώσεων που συμπίπτει και άλλη γιορτή την Κυριακή, οπότε ισχύουν ειδικές τυπικές διατάξεις.

Το βιβλίο εκδόθηκε από τον Επτάλοφο, αλλά είναι γραμμένο εξ ολοκλήρου από τον Ηλία Φραγκάκη. Δια χειρός του κυριολεκτικώς! Και μάλιστα στην διχρωμία (μαύρο – κόκκινο) των παλαιών χειρογράφων.
Το βιβλίο προλογίζει ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Λυκούργος Αγγελόπουλος, ενώ ο Ηλ. Φραγκάκης στην εισαγωγή του μας εξηγεί την λογική του εγχειρήματός του.
Η παράθεση όλων των σχετικών τυπικών διατάξεων – και μάλιστα μετ’ επιστήμης και ακριβείας – είναι πολύ σημαντική υπόθεση για τον ψάλτη, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο.

Αυτό, όμως, που για μένα είναι εξαιρετικά σημαντικό, αποτελεί πραγματική συμβολή και μας ανοίγει ορίζοντες είναι η δημοσίευση ανέκδοτων μαθημάτων (του πλ. δ’ ήχου) του σπουδαίου Χίου μουσικοδιδασκάλου και πρωτοψάλτου Γεωργίου Βινάκη (Αφθόνη Μαρμαρά 1865 – Χίος 1939). Θυμάμαι ότι ο Λυκούργος Αγγελόπουλος στην ραδιοφωνική εκπομπή που επιμελείται εδώ και χρόνια στο κρατικό ραδιόφωνο, είχε μεταδώσει πολλά μέλη του Βινάκη που έψαλε αριστοτεχνικά ο μαθητής του, σπουδαιότατος κρίκος της παράδοσης, αείμνηστος Λεωνίδας Σφήκας.

Αυτή η ψαλτική παράδοση μας πάει πίσω στην Πόλη, αν λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι ο Βινάκης ήταν μαθητής του Γεωργίου Ραιδεστηνού και μέχρι το 1912 έψαλε στον Άγιο Ιωάννη των Χίων στο Γαλατά. Όταν εγκαταστάθηκε στη Χίο δίδαξε την μουσική σε σπουδαίους, κατόπιν, ψάλτες, όπως οι Δημήτριος Κουτσαρδάκης, Νικόλαος Χατζησταμάτης (ο Ηλ. Φραγκάκης δημοσιεύει την μελοποίησή του «Μετά των αγίων» σε ήχο πλ. β’), Λ. Σφήκας, Εμμανουήλ Φαρλέκας κ.α.

Εύχομαι στα επόμενα κατ’ ήχον πονήματά του ο Ηλ. Φραγκάκης να μας δώσει περισσότερα δείγματα της πλούσιας Χιακής ψαλτικής παράδοσης. Τον ευχαριστώ γι’ αυτό το πρώτο του Κυριακοδρόμιο και του εύχομαι από καρδιάς καλή δύναμη για τη συνέχεια.

Περισσότερα για το βιβλίο διαβάστε στο Ψαλτολόγιον

ΟΙ ΑΙΝΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΤΑΣΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Ευτυχώς η υπόθεση Ιερατική Ποίηση, που με απασχολεί σε πολλά επίπεδα, ανθεί και φέρει κι άλλο και εν …αποδημία.

Ο Τάσος Βυζάντιος (π. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας) από το Λονδίνο μας χαρίζει Φαεσφόρο Αίνο (ούτις, Αθήνα 2009 - εξώφυλλο της ζωγράφου Αθηνάς Μπετίνη).

Ποιήματα, γλωσσάρια (της Μεγαλοβδομάδος και της θαλάσσης) και μεταφράσεις ποιημάτων εκ του αγγλικού.
Τα ποιήματα του Τ. Βυζάντιου χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Προεικονίσεις, …εν αποδημία, τα τρέχοντα.

Είναι λογικό οι πηγές του ιερέα – ποιητή να είναι η πατρίδα, η ζωή του ως αποδήμου, η πορεία του στην Εκκλησία, αλλά και τα κινήματα της ψυχής με διάφορα ερεθίσματα.
Η γραφή του ρεαλιστική, άμεση, χειροπιαστή. Και ταυτόχρονα δοξολογική! Ένας αίνος στη ζωή και τις ποικίλες εκφάνσεις της.
Διαβάζεις ποιήματα – ταξίδια του νου και ροές του χρόνου. Ποιήματα – σημάδια της ψυχής.
Ο Τ. Βυζάντιος είναι φανερό πως γράφει γιατί δεν έχει άλλο τρόπο να αποτυπώσει ό,τι τον συγκινεί και τον συνεπαίρνει. Μα θα μου πείτε όλοι αυτό δεν κάνουν όσοι γράφουν ποίηση;
Δεν είναι το ίδιο. Ο λόγος της αποδημίας είναι ισχυρός.

«Ο δρόμος της αποδημίας ανήφορος
Κι η καρδιά μας πέτρα ασήκωτη…»
«Το ταξίδι μας σταματημό δεν έχει…».

Ένα ταξίδι μακρύ προς την υπέρβαση.
Διαβάστε την αναφορά στην ποίηση του Τ. Βυζάντιου, αγαπητοί συνοδίτες, ενός άλλου πεφιλημένου ιερέα ποιητή, του π. Παναγιώτη Καποδίστρια (όπου και τρία δείγματα της ποιητικής του γραφής).
Περιμένουμε την νέα συλλογή του αποδήμου ποιητή η οποία ...κυοφορείται στο τυπογραφείο και προβλέπεται να ...γεννηθεί κατά τις 10 Σεπτεμβρίου.

Μέχρι τότε διαβάζουμε Φαεσφόρο αίνο και Ημερολόγιο Αποδημίας.

…Άντε, γειά χαρά
και καλά μας αρμενίσματα.
Ίσως το επόμενο λιμάνι
νάναι κι εκείνο ελληνικό.
Κι αν πάλι όχι
δεν πειράζει
ο κόσμος – η πατρίδα μας
το σύμπαν – ο κόσμος της καρδιάς μας…

(από το ποίημα Υπέρβαση).

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Το φεγγάρι η μόνη που μπορεί να το τραγουδήσει όπως του πρέπει είναι η τρελή του φεγγαριού, δηλ. η Φλέρυ Νταντωνάκη.

Το περίφημο και χιλιοτραγουδισμένο Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νότη Περγιάλη και Γιώργου Εμιρζά ακούστηκε για πρώτη φορά ως ορχηστρικό θέμα το 1957 στην ταινία του Γκρεκ Τάλλας, ΑΓΙΟΥΠΑ. Αργότερα ακούστηκε και στην ταινία του Ζυλ Ντασσέν ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (1960). Με στίχους ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1958 με τη Νάνα Μούσχουρη.

Το τραγούδι το έχουν ερμηνεύσει άπαντες! Γνωστοί και σπουδαίοι, μέτριοι και άσημοι, άξιοι και ανάξιοι. 50 χρόνια τώρα λέγεται και δεν έχει χάσει τίποτα από την γοητεία και την αλήθεια του.

Όμως η ερμηνεία της Φλέρυς, ακούστε την και προσέξτε την στο βίντεο που παραθέτω εδώ, αγαπητοί συνοδίτες, είναι πέρα από την μελωδία. Αυτή υπάρχει και είναι κατακλυσμιαία. Η Φλέρυ μας δίνει και την ... άλλη πλευρά του φεγγαριού. Τη νοσταλγία, την μελαγχολία, την χαμένη μας τρυφερότητα, την απουσία που μας συνθλίβει...

Σημειώσατε ότι παίζει πιάνο ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις!...

ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ!

Tελικά διασκεδάζω πολύ με τους, κατά δήλωσίν τους, αντι - οικουμενιστές και αυτόκλητους "σωτήρες" της Ορθοδοξίας. Τους φταίει το σύμπαν!

Δε μιλάμε για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Αυτός είναι ήδη στο πυρ το εξώτερον! Από κοντά όμως πάει και ο Αλβανίας Αναστάσιος.

Και μόνο τις τελευταίες μέρες τους φταίνε, ήτοι τους δαιμονίζουν οι (άκρως ενδεικτικά): Γαβράς, Μπέης, Νικοπόλεως Μελέτιος, Περγάμου Ιωάννης (αν μπορούσαν να τον λιθοβολίσουν θα το έκαναν) Κύπρου Χρυσόστομος (γιατί τους βγαίνει πολύ... οικουμενιστικά), το μοναστήρι του Bose την Ιταλία (εν όψει του ετήσιου συνεδρίου ορθόδοξης πνευματικότητας), π. Γ. Τσέτσης (σταθερά), το Άγιον Όρος σύσσωμον, κατά Ι. Κορναράκη και όχι μόνον: Το Περιβόλι της Παναγίας -αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας (γιατί δεν κόβει το μνημόσυνο του Πατριάρχη), ο "ουνίτης" συνεργάτης του amen. gr Theodor Petrov, πολλοί άλλοι "προδότες" και φυσικά οι Ανδριόπουλοι!

Τι να κάμει σ' αυτούς τους νόες η Μεταμόρφωσις;

Πίνακας Γιάννη Τσαρούχη "Οι τέσσερις εποχές"

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ: "Όλος ο ελληνικός λαός δεν παύει να είναι προέκτασις της Μητρός Εκκλησίας"

Ρεπορτάζ - φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε χθες το απόγευμα στην Παράκληση στον Ναό της Παναγίας Κουμαριωτίσσης στο Νιχώρι του Βοσπόρου. Παρέστη συμπροσευχόμενος και ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρος. Την ακολουθία του Παρακλητικού Κανόνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο παρακολούθησαν τα μέλη της Κοινότητας Νεοχωρίου, όμιλος Καθηγητών του τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πολλοί πιστοί από την Ελλάδα.

Ο Πατριάρχης απευθυνόμενος προς το εκκλησίασμα είπε μεταξύ άλλων:

«Ήλθαμε να αποθέσουμε στα πόδια της Παναγίας τους καημούς μας τα προβλήματά μας, τους προβληματισμούς μας, ό,τι απασχολεί προσωπικώς τον κάθε ένα από εμάς. Εγώ δε ως Αρχιεπίσκοπος και Ποιμενάρχης αυτής της ιστορικής Πόλεως των πατέρων μας, να της εμπιστευθώ τα βάσανα της Ρωμηοσύνης, τα προβλήματά μας, τις δυσκολίες μας, πάντοτε με την ελπίδα ότι εκείνη και ο Υιός της και Θεός μας θα εξεύρουν την κατάλληλον λύσιν. Με αυτή την ελπίδα, λοιπόν, περιέρχομαι τους ναούς της Πόλεως κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες του Δεκαπανταυγούστου, και απόψε εδώ εις την χαράν της προσευχής μας, μέσα εις αυτήν την κατανυκτικήν ατμόσφαιρα, έχουμε την επιπλέον χαρά της παρουσίας, εκτός των κυρίων καθηγητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και των άλλων ευλαβών προσκυνητών, και του φιλτάτου αδελφού Μητροπολίτου Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλεξάνδρου από την Πελοπόννησο, ο οποίος δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεται το Οικουμενικόν μας Πατριαρχείο. Έχει έλθει πολλές φορές, ακριβώς λόγω της αγάπης του και του σεβασμού του προς αυτό, προς το ιερόν μας Κέντρο. Αυτή την φορά ήλθε με την επιθυμίαν και την παράκλησιν να επισκεφθώ την θεόσωστον επαρχία του τον προσεχή μήνα Σεπτέμβριο, πράγμα το οποίο και θα πραγματοποιήσω με πολλήν ευχαρίστησιν, δοθείσης της αγάπης του αδελφού προς το Πατριαρχείο μας, της ιδικής μου αδελφικής αγάπης προς αυτόν, αλλά και της επιθυμίας της Μητρός Εκκλησίας να ευρίσκεται εν διαρκή επικοινωνία με τα εκασταχού πνευματικά της τέκνα.

Και αποκαλώ και τα παιδιά της θεοσώστου επαρχίας σας, αγαπητέ αδελφέ, τέκνα της Μητρός Εκκλησίας διότι, όπως το έχω πει πάρα πολλές φορές, παρά το μεσαλαβήσαν αυτοκέφαλο της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, όλος ο ελληνικός λαός δεν παύει να είναι προέκτασις της Μητρός Εκκλησίας, κάτω από την σκέπην της οποίας διετέλεσε επί πολλούς αιώνας, και παρά την διοικητικήν αυτοτέλειαν και αυτενέργειαν σήμερον της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί είναι πάντοτε αναπόσπαστο τμήμα της εκλογάδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και έτσι αισθάνονται και οι ίδιοι οι Έλληνες, και αυτό το βλέπω κάθε φορά που έρχονται προσκυνηταί, καθ΄όλην την διάρκειαν του έτους, εις τας αυλάς της Μητρός Εκκλησίας, με πόση λαχτάρα, με πόσο σεβασμό, με πόσην αγάπην υϊικήν και ευγνωμοσύνην προσέρχονται εις το Πατριαρχείον μας διότι γνωρίζουν, έστω και γενικώς και υποσυνειδήτως, το πόσα πολλά και πολύτιμα προσέφερε αυτή η μαρτυρική Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως εις το Γένος μας δια μέσου των αιώνων.

Λοιπόν, Ιερώτατε αδελφέ, καλωσορίζομεν με μεγάλην τιμήν και εγκαρδιότητα εσάς προσωπικώς και τους τιμίους συνοδούς σας και σας παρακαλώ να λάβετε τον λόγον και να απευθύνετε τα λόγια της αγάπης σας στο ευσεβές εκκλησίασμα».

Ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρος πήρε ευθύς τον λόγο και είπε τα εξής:

«Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα, η παρουσία σας, ο λόγος σας, ο τόπος που βρισκόμαστε, δημιουργούν μες στην ψυχή μου τέτοια συναισθήματα ώστε η γλώσσα μου να μην έχει την ικανότητα να τα εκφράσει για να γίνουν καταληπτά και κατανοητά σε όλους τους πιστούς.

Η χάρις της Παναγίας μας, αλλά και η αγάπη η πατρική η δική σας, έφεραν τα βήματά μας στην Βασιλεύουσα Πόλη. Στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, κοντά στον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον οιακοστρόφο της Εκκλησίας μας, τον ευλογημένο και αγαπημένο. Γιατί εμείς όπου της γης και αν είμαστε, αλλά ειδικότερα εμείς οι Αρκάδες, αγαπούμε και τιμούμε το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, γιατί την Τρίπολη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο την συνδέουν τα αίματα και οι θυσίες των πατριαρχών, για τη σωτηρία του γένους των Ελλήνων, και σήμερα εσείς συνεχίζετε αυτή την θυσιαστική πορεία για να μείνει και να συνεχίσει τη ζωή της η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.

Και το στήριγμά μας, και το φως και η χαρά μας, είστε εσείς, Παναγιώτατε. Είμεθα βέβαια χριστιανοί της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία απεκόπη από δυνάμεις ξένες, για πονηρούς σκοπούς. Και θα ηταν ορθό και πρέπον εμείς να παραμέναμε μέσα στην αγκαλιά της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας για να έχει η Ορθοδοξία την δύναμή της και τη δόξα της. Όμως τα πράγματα έτσι οδηγήθηκαν και έτσι έγιναν. Εμείς όμως νιώθουμε και βιώνουμε την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, τη Μεγάλη Εκκλησία μας, όπως την ονομάζουμε, και τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας ως τον πατέρα μας, τον οδηγό μας και εκείνον που μας οδηγεί σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου εις πάσαν την αλήθειαν. Νιώθουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ο παππούς και η γιαγιά μας, και όπως ξέρουμε όλοι ότι στου παππού τα γόνατα και στης γιαγιάς την αγκαλιά είναι οι ωραιότερες στιγμές της ζωής του καθενός μας. Έτσι νιώθουμε και τον Πατριάρχη μας και τον Πατριαρχείο μας.

Και γι' αυτό σήμερα ήρθα εδώ να ζητήσω και να προσκαλέσω και να παρακαλέσω ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος να επισκεφθεί την Πελοπόννησο, να έρθει στην Τρίπολη, να προσκυνήσουμε τον αρχηγό της Εκκλησίας μας και να λάβουμε την ευλογία του, ώστε να ανανεώσουμε τις δυνάμεις μας και να προχωρήσουμε στην πορεία μας με δύναμη και με στόχους υψηλούς και σωτηριώδεις για το γένος και για την πίστη. Η Μητρόπολις Μαντινείας και Κυνουρίας, που διαποιμαίνει η ασημότης μου είναι συνδεδεμένη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο με αίματα και θυσίες Πατριαρχών οι οποίοι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και εργάστηκαν στην Πελοπόννησο στα πρώτα χρόνια τους και κατόπιν όδευσαν εδώ στην Οικουμενικό Θρόνο και έδωσαν τη ζωή τους για την πίστη και για το Γένος».

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, απευθυνόμενος στους Νιχωρίτες, αναφέρθηκε και στο έργο που επιτελείται στην Κοινότητα Νεοχωρίου:

«Θα ήθελα να πω λίγα λόγια και να εκφράσω τα συναισθήματα χαράς, ικανοποιήσεως και πατρικής υπερηφανείας από τα οποία διακατέχομαι όταν επισκέπτομαι τέτοιες κοινότητες και βλέπω την δραστηριότητα των Εκκλησιαστικών Επιτροπών, και βλέπω και ακούω τα επιτεύγματά τους. Εχαρακτήρισα την κοινότητά σας ως οργανωμένη και νοικοκυρεμένη Κοινότητα της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και το επαναλαμβάνω με μεγάλη πατρική εγκαύχηση, δηλώνοντας ότι την προβάλλω την Κοινότητα Νεοχωρίου, ως μίαν υποδειγματικήν κοινότητα, που μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Πάντοτε λοιπόν το Νιχώρι είναι πρωτοποριακό σ’ αυτά τα οποία επιτελεί».

Στην δεξίωση που ακολούθησε στον αυλόγυρο του Ναού της Παναγίας τον Πατριάρχη προσφώνησαν ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Επόπτης της Περιφερείας Βοσπόρου, και ο Νικόλαος Καλαμάρης εκ μέρους της Εκκλησιαστικής Επιτροπής.

Βλέπε και άλλα στο Φως Φαναρίου.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΝΑΥΠΛΙΩΤΗΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ KALAN

«Πήγαμε στην Κωνσταντινούπολη ν’ αγοράσουμε ένα δίσκο. Δεν σας κάνω πλάκα. Ένα αφιέρωμα στον Ιάκωβο Ναυπλιώτη, παλιό πρωτοψάλτη του Πατριαρχείου, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα η τουρκική εταιρεία Kalan».

Χάρηκα πολύ όταν άνοιξα το δίφωνο Ιουλίου – Αυγούστου και …έπεσα πάνω στο κείμενο του Κωστή Δρυγιανάκη για την σπουδαία έκδοση με τις παλιές ηχογραφήσεις του ψάλτη – μύθου του 20ου αιώνα Ιακώβου Ναυπλιώτη. Ενός μεγαλοπρεπούς Άρχοντα Πρωτοψάλτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.
Η πολύ επιμελημένη τρίγλωσση κασετίνα με πέντε ψηφιακούς δίσκους, που αντιστοιχούν σε διακόσιους έναν ύμνους, είναι αναμφισβήτητα ένα ιστορικό γεγονός – αξίζει ένα ταξίδι στην Πόλη! – το οποίο προέκυψε από την γνωστή πιά Κalan, με παράδοση, ήδη, στην έκδοση αρχειακών ηχογραφήσεων που αφορούν τη μουσική όλων των εθνοτήτων της Τουρκίας.
Την επιμέλεια της έκδοσης έχει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αντώνης Αλυγιζάκης, ο οποίος ερεύνησε επισταμένως το σχετικό υλικό και παραχωρεί τον καρπό του επιστημονικού μόχθου του στον Σύνδεσμο Μουσικοφίλων Πέραν, ενώ ταυτοχρόνως τον αποδίδει συμβολικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου επί 60 έτη πρόσφερε τις υπηρεσίες του ο Πρωταψάλτης Ιάκωβος.

Και πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι σε πολλές από τις ηχογραφήσεις που εκδόθηκαν ο Ναυπλιώτης συμψάλλει με τον άλλο μεγάλο Άρχοντα Πρωτοψάλτη Κωνσταντίνο Πρίγγο. Σαν μια φωνή! Υποδειγματική συμψαλμωδία!

Η γενναιόδωρη χορηγία για την έκδοση αυτή ήταν του Νικολάου Μάνου και κοπίασαν για το τελικό αποτέλεσμα οι παρά τον σημερινό Άρχοντα Πρωτοψάλτη Λεωνίδα Αστέρη άξιοι ψάλτες Στυλιανός Φλοίκος (Δομέστικος) και Στυλιανός Μπερμπέρης.

Πολύ σωστά επισημαίνει στο εκτενές άρθρο του στο δίφωνο ο Κωστής Δρυγιανάκης ότι «μια έκδοση ελληνικής εκκλησιαστικής μουσικής στην Τουρκία σήμερα ξεβολεύει τον έλληνα ακροατή. Υπενθυμίζει ότι η Κωνσταντινούπολη υπήρξε η καρδιά του ελληνικού πολιτισμού για πολλούς αιώνες, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και αυτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».
Και αυτή η έκδοση έχει μια πληρότητα, καθώς αποκαθιστά όλες αυτές τις παλιές ηχογραφήσεις του Ναυπλιώτη – ο πρώτος πατριαρχικός ψάλτης που ηχογραφήθηκε! - με άρτια τεχνική επεξεργασία και μας καθιστά κοινωνούς μιας τέχνης υψηλής, σε χρόνους ακμής.
Ο τουρκικός τύπος με αλλεπάλληλα δημοσιεύματά του πρόβαλε το εκδοτικό γεγονός και αυτό δείχνει την αλλαγή που παρατηρείται στη σημερινή Τουρκία σε σχέση με θέματα μειονοτήτων, γλωσσών, παραδόσεων και εν τέλει ιστορίας.
Στην Ελλάδα η πρώτη μεγάλη αναφορά στο must αυτό της βυζαντινής δισκογραφίας είναι νομίζω αυτή του διφώνου, που δεν μας έχει συνηθίσει - είναι αλήθεια - σε θέματα εκκλησιαστικής μουσικής. Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια...
Ο Κ. Δρυγιανάκης επεκτείνει κάποια στιγμή το θέμα και στην κλασική μουσική της Οθωμανικής Αυλής, κάνοντας αναφορά και συζητώντας για το θέμα με τον σπουδαίο μουσικό Σωκράτη Σινόπουλο (πολίτικη λύρα).
Πάντως το φινάλε του άρθρου μας προβληματίζει για τη σχέση Πόλης και Ελληνικού Κράτους:

«Όταν ξαναπάμε στην Πόλη …θα αναρωτηθούμε, για άλλη μια φορά, πόσα πράγματα από τη θαυμαστή κουλτούρα της βασιλίδος των πόλεων δεν έφτασαν στο νέο ελληνικό κράτος. Είτε γιατί έμειναν εκεί – στην καλύτερη περίπτωση – είτε γιατί χάθηκαν για πάντα μέσα στις θυελλώδεις ανατροπές του 20ου αιώνα».

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ (Ιούλιος - Αύγουστος), το οποίο έχει εξαιρετικά άρθρα, περιλαμβάνεται κι ένα κείμενο - ανατομία του π. Βασιλείου Θερμού για τις εκκλησιαστικές πανηγύρεις.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο. Εδώ παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα που δίνει το στίγμα της παθολογίας του φαινομένου "για τα πανηγύρια":

"Έχετε συναντήσει, αδελφοί μου, πολλούς χριστιανούς που νοιάζονται για το νόημα της εορτής και εντρυφούν στα τροπάριά της; Είναι πασίγνωστο πως το πλήθος των κληρικών που συρρέουμε στις πανηγύρεις επωφελούμαστε (κυρίως κατά τον εσπερινό) προκειμένου να συζητήσουμε μεταξύ μας περί πάντων και άλλων τινών. Ποιος νοιάζεται για τα ως άνω κριτήρια της γνήσιας γιορτής; Αλλά αυτή η κρίση των πανηγύρεών μας δεν είναι παρά αντανάκλαση της γενικώτερης κρίσης της Εκκλησίας μας".

Εδώ ακριβώς είναι το θέμα, αγαπητοί συνοδίτες. Τα χαρακτηριστικά μιας πανηγύρεως σήμερον εν Ελλάδι (αυθαιρεσία, εκκοσμίκευση, κιτς, επιδειξιομανία και όλα τα συναφή) είναι χαρακτηριστικά του καθόλου εκκλησιαστικού μας βίου. Και δυστυχώς αυτή η κατάσταση συντηρείται και ανακυκλώνεται πολύ και από τους νέους ηλικιακά κληρικούς. Άρα; Ζόφος και έρεβος!

Μόνη ελπίς Αυτός ο Ιησούς, το μοναδικόν όνομα εν ω δει σωθήναι ημάς. Διότι πολλοί ψευδοπροφήται, και μέσα στην Εκκλησία δυστυχώς, μιλούν εξ ονόματός Του, πλανώντες και πλανώμενοι.

Πίνακας : Μοναστήρι (κάθισμα Αγ. Τρύφωνος), (1913) λάδι σε χαρτόνι 28x21 εκ.

Βασίλειος Χατζής (1870-1915)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑ ΣΕ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΣΗΜΕΙΟΓΡΑΦΙΑ

Σαν ανοίξεις την Συλλογή Εθνικών Ασμάτων του εκ Θήρας Μουσικοδιδασκάλου Αντωνίου Ν. Σιγάλα (εν Αθήναις 1880, επανέκδοση Κουλτούρα 2002), ο πρώτος ύμνος που θα δεις, σε βυζαντινή σημειογραφία και ήχο γ' είναι στον Δία!

Ζευ, Θεέ Θεών τε και ανδρών ομού πάντων βασιλεύ...

Έκπληξον, κεραυνοφόρε! τους εχθρούς των σοφών Γραικών.

Ρίψον βροντώδη σου τον κεραυνόν, Θεέ κατά των ανταρτών.

Φθάνει πλέον, αγκυλομήτα Ζευ! Ελλήνων τα κακά...

Βρόντησον, υψιβρεμετ' ερίγδουπε! βρόντον τρομερόν...

Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή σε όσους εκ των αναγνωστών του ιστολογίου σκανδαλίστηκαν με το Πολυχρόνιο του Σουλτάνου (ουκ ολίγες οι αναδημοσιεύσεις σε άλλα ιστολόγια), στους παγανιστές - αρχαιολάτρες που μάλλον αγνοούν τον ύμνο στον Δία τονισμένο σε βυζαντινή παρασημαντική και στους χριστιανούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους μπροστά σε κάθε τι αρχαιοελληνικό κ.ο.κ.

Και ο νοών νοείτω...

ΣΠΥΡΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ: ΜΥΚΗΝΕΣ

Κρατώ στα χέρια μου ένα πολύτιμο οδηγό, αρχαιολογικό παρακαλώ, δηλ. όντως ταξιδιωτικό - στην ιστορία και τον χρόνο - που έχει επιμεληθεί ο ακαδημαϊκός Σπύρος Ιακωβίδης. Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Τα Νέα, διαβάζω:

Στην Αργολίδα, «κοιτίδα πολιτισμών», και στις πολύχρυσες Μυκήνες μάς ξεναγεί ο ανασκαφέας τους Σπύρος Ιακωβίδης στο πλαίσιο της σειράς οδηγών από «ΤΑ ΝΕΑ».

«Κατοικημένη χωρίς διακοπή από την αυγή της προϊστορίας, η Αργολίδα υπήρξε πότε η δημιουργική κοιτίδα και πότε ο απλός φορέας των πολιτισμών που αναπτύχθηκαν στον ελληνικό χώρο και το επίκεντρο των σπουδαιότερων μύθων της ελληνικής αρχαιότητας, που βρήκαν την έκφρασή τους στο έπος, στο δράμα και στην τέχνη των αρχαίων και χρωμάτισαν την πνευματική τους ζωή και την πολιτική τους σκέψη».

Με τα λόγια τούτα αρχίζει την ξενάγησή του στην αργολική γη ο ακαδημαϊκός, αρχαιολόγος και ανασκαφέας των Μυκηνών, Σπύρος Ιακωβίδης, στον τόμο - ξεναγό που κυκλοφορεί σήμερα από τα «ΝΕΑ» με τη συνεργασία της Εκδοτικής Αθηνών.

Από τις πολύχρυσες Μυκήνες που γέννησαν τον αρχηγό της τρωικής εκστρατείας, τον

Αγαμέμνονα, και άφησαν ως κληρονομιά τους πλούσιους ταφικούς περιβόλους, έως τη δεύτερη πιο αρχαία πόλη της Ελλάδος (μετά την Σικυώνα), το Άργος. Και από την Τίρυνθα με τα κυκλώπεια τείχη μέχρι το εντυπωσιακό ιερό του Ασκληπιού και το άριστης ακουστικής αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, ο Σπύρος Ιακωβίδης ξεναγεί τους αναγνώστες στα μυστικά της Αργολίδας. Πέρα όμως από τους χώρους όπου χτυπούσε η καρδιά του μυκηναϊκού κόσμου, ο συγγραφέας δεν παραλείπει να σταθεί και σε λιγότερο γνωστές, αλλά επίσης σημαντικές θέσεις όπως η Μιδέα, η Ασίνη, η Λέρνα και το Ναύπλιο.

Ιδιαιτερότητα μάλιστα του γλαφυρού κειμένου - το οποίο και συνοδεύεται με πλήθος έγχρωμων φωτογραφιών χαρακτηριστικών ευρημάτων, σχεδίων και αναπαραστάσεων- είναι πως δεν περιορίζεται μόνο στα ιστορικά και ανασκαφικά δεδομένα της κάθε περιοχής. Ο συγγραφέας αποτυπώνει τον ρόλο και τη σημασία των διαφόρων χώρων που εξετάζει και στα νεώτερα χρόνια και μιλάει για τα μνημεία τους (π.χ. ο λέων των Βαυαρών στο Ναύπλιο ή το σπίτι του στρατηγού Τσώκρη στο Άργος), ενώ κάνει ειδική μνεία σε αρχαιότητες που εκτίθενται τόσο στα κατά τόπους μουσεία όσο και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Δυστυχώς δεν είμαι ικανός να πλέξω εγκώμιο αντάξιο του κ. Σπύρου Ιακωβίδη. Ο ίδιος, ολωσδιόλου άτυφος, άρχοντας πραγματικός, αντιπαρέρχεται, μάλλον μετά βδελυγμίας, επαίνους και τα τοιαύτα. Το ήθος του εκλείπει στη σύγχρονη Ελλάδα. Σίγουρα ο Σπύρος Ιακωβίδης είναι από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της Άλλης Ελλάδας. Σ' αυτήν βασιλεύουν ακόμα δυσεύρετες την σήμερον αρετές: εργατικότητα, υπευθυνότητα, αξιοπρέπεια, συνέπεια, μέτρο, συνείδηση, αρχοντιά σε όλο της το μεγαλείο.

Ο κ. Σπύρος Ιακωβίδης με έχει τιμήσει με την προσοχή του. Το θεωρώ μεγίστη τιμή. Το να συναναστρέφεσαι ανθρώπους τέτοιου σπάνιου ήθους είναι το σπουδαιότερο σχολείο. Δεν υπάρχει φυσικά ίχνος διδακτισμού. Όμως όλη η ατμόσφαιρα είναι μια διδαχή υψηλού επιπέδου.

Και ενώ ο Σπύρος Ιακωβίδης, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, εργάζεται πυρετωδώς στις Μυκήνες, εκεί όπου κάνει ανασκαφές 50 χρόνια τώρα (!), η σύγχρονη Ελλάς αναστενάζει στις παραλίες. Μα καλοκαίρι είναι, θα μου πείτε. Σωστό! Απλά υπενθυμίζω ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δουλεύουν πολύ σοβαρά καλοκαιριάτικα γι' αυτόν εδώ τον τόπο. Κι ας είναι αφανείς.

Ο Σπύρος Ιακωβίδης είναι διαχρονική αξία. Όταν όλοι οι εφήμεροι σταρ της πολιτικής, της τέχνης, της ακαδημαϊκής κοινότητας - γιατί όχι; - θα έχουν σβήσει οριστικά, το δικό του άστρο θα λάμπει φωτεινότερο παντός άλλου.

Ο Σπύρος Ιακωβίδης είναι αληθινά ευδαίμων. Γιατί έκανε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά. Οπότε τώρα απολαμβάνει - κι ας μην το υποψιάζεται ίσως - το κατά Ελύτην αμύγδαλο του κόσμου.

Του εύχομαι υγεία και δύναμη για πολλά χρόνια ακόμα. Τον χρειαζόμαστε!

Η ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ!

Ο ειδικός συνεργάτης του amen.gr σε θέματα Ρωσικής Εκκλησίας Theodor Petrov με το κείμενό του Η δύναμη των λέξεων και των... αριθμών, προεκτείνει τον προβληματισμό που είχαμε διατυπώσει μικρό κείμενό μας Η λογική των αριθμών στην Εκκλησία δεν χωρεί!
Ιδού ένα ενδεικτικό παράθεμα λόγου του Τ. Petrov.

Η Εκκλησία της Ρωσίας απέκτησε τα τελευταία χρόνια μια ιδιαίτερη «αδυναμία» για τους αριθμούς προσδιορίζοντας το «ποιμαντικό» της έργο ανάλογα με τον όγκο των ναών, του πλήθους κλπ., μετατρέποντας ταυτόχρονα τη Θεία Λειτουργία σε πρόσφορο μέσο επιδείξεως δυνάμεως. Διότι πως μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη μια Θεία Λειτουργία σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση αν οι τηλεοπτικές κάμερες δεν έχουν να δείξουν ένα εκστασιασμένο πλήθος πολλών χιλιάδων, κάτι παρόμοιο με αυτό που βλέπουμε σε προεκλογικές εκδηλώσεις πολιτικών κομμάτων.

Και αυτή η αγάπη για τους αριθμούς, για το μεγάλο και το τεράστιο, δυστυχώς έχει «μολύνει» και τους πιστούς.

Πρόσφατα κάποιος από τους Ρώσους πιστούς, που είχαν την μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουν την Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Φανάρι στα πλαίσια της επισκέψεως του Πατριάρχου Μόσχας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρατήρησε με ειλικρινή απογοήτευση: «Ωραία Λειτουργία, αλλά είχε μόνο 200 άτομα (!)», και συμπλήρωσε με προφανή ικανοποίηση, «καμία σύγκριση με τις δικές μας Πατριαρχικές Λειτουργίες!».

Η ιερότητα των αριθμών!

Δυστυχώς τέτοιες ... αριθμητικές και ποσοτικές νοοτροπίες καλλιεργούνται και εν Ελλάδι, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα. Με αποτέλεσμα την απώλεια εκκλησιολογικών κριτηρίων και την συνακόλουθη αλλοίωση του ορθοδόξου ήθους.

φωτό: Ν. Διονυσόπουλος

Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΣΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ

Μάγεψαν τα μικρά αηδόνια στα Λαγκάδια

Του Περικλή Καπετανόπουλου

Από την Απογευματινή

Με το λαϊκό στοιχείο να υποχωρεί και την έντεχνη ερμηνεία και μουσική παιδεία να κυριαρχεί, πραγματοποιήθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας, το Σάββατο 25 Ιουλίου, ο 36ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Δημοτικού Τραγουδιού, με συμμετοχή δεκάδων ερασιτεχνών ερμηνευτών και μουσικών, το 80% των οποίων ήταν νεαρής ηλικίας.

Βρέθηκα και εγώ στο χωριό των ονομαστών μαστόρων του Μοριά, με πρόσκληση του δημάρχου Στάθη Κούλη, ως εκπρόσωπος της «Α», η οποία ήταν χορηγός επικοινωνίας του μοναδικού και ιστορικού αυτού θεσμού.
Το χωρίο ήταν γεμάτο κόσμο, που είχε έρθει για τη γιορτή, Λαγκαδινούς και «μουσαφίρηδες» που γέμιζαν ασφυκτικά τη μικρή πλατεία του χωριού, που «κρέμεται» κυριολεκτικά πάνω από τη ρεματιά, που στο βάθος της κυλά το λαγκαδινό ρέμα, σε 850 μέτρα υψόμετρο.

Προκριματικές στο Δημαρχείο
Στην πρώτη επίσκεψη μου στο Δημαρχείο, Σάββατο μεσημέρι, συνάντησα έξω από την πόρτα δεκάδες ανθρώπους, μεγάλους και μικρούς, να κάνουν πρόβα τα κομμάτια που θα έπαιζαν σε λίγο, ενώπιον της κριτικής επιτροπής, η οποία συνεδρίασε στο ισόγειο του κτιρίου. Οι διαγωνιζόμενοι ξεπέρασαν τους 30 και προέρχονταν από πολλές περιοχές της χώρας μας, εκτός από την Πελοπόννησο. Ο μέσος όρος ηλικίας κάτω των 30. Οι μισοί από 13 έως 25 ετών. Αν αυτή η τάση συμμετοχής των νέων ανθρώπων συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, και δεν ήταν ένα παροδικό φαινόμενο, που οφείλεται σε προσωπικές γνωριμίες, τότε μπορεί να ελπίζει βάσιμα κανείς, ότι ο διαγωνισμός θα έχει συνέχεια και στο μέλλον.

Από την ολιγόλεπτη παραμονή μου, στο χώρο των προκριματικών ακροάσεων, ανάμεσα στα πολλά όμορφα τραγούδια που άκουσα, εντυπωσιάστηκα από δύο νέα παιδιά, τον Μηνά Τσαβδάρη και τη Μαίρη Ρούσσου από τη Σύρο, που έπαιζαν το παραδοσιακό τραγούδι «Δεν είναι εδώ κοντά χωριό» με γκάιντα και τουμπί, και τα συνόδευε στο τραγούδι ο δάσκαλος τους Ιωσήφ Πρίντεζης, από τον πολιτιστικό σύλλογο του όμορφου Φοίνικα.

Αγία Παρασκευή και θέατρο διαγωνισμού
Μετά τους προκριματικές ακροάσεις, η Επιτροπή επέλεξε τελικά δεκαεπτά ερμηνευτές και μουσικούς, για να διαγωνιστούν το ίδιο βράδυ ενώπιον του κοινού, στην πανέμορφη τοποθεσία της Αγίας Παρασκευής, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα Λαγκάδια, πάνω στο δρόμο για την Τρίπολη, πριν τα Σβόρνα.
Ο χώρος είναι διαμορφωμένος με τσιμεντένιες κερκίδες, που μπορεί να είναι λειτουργικές για τη φιλοξενία του κόσμου που συρρέει από παντού, για να παρακολουθήσει την όμορφη γιορτή του δημοτικού μας τραγουδιού, πλην όμως δεν ταιριάζουν καθόλου με τη μορφολογία του εδάφους, ενώ αποτελούν αισθητική παραφωνία, στη μέση ενός σπάνιου σε ομορφιά τοπίου.

Πολλές οι πολιτικές παρουσίες
Ας σημειωθεί ότι εδώ και πολλά χρόνια ο διαγωνισμός του Δημοτικού Τραγουδιού δεν αποτελεί μόνο μουσικό γεγονός, αλλά έχει και πολιτική διάσταση.
Δεν μπορούσε να γίνει λοιπόν και φέτος διαφορετικά.

Ο υφυπουργός Παιδείας Ανδρέας Λυκουρέντζος, μαζί με τους βουλευτές Πέτρο Τατούλη και Δημήτρη Ρέππα ήταν οι εκπρόσωποι της ελληνικής Βουλής, στήριξαν με την παρουσία τους το θεσμό που ενισχύει την πλούσια μουσική μας παράδοση.
Από την πλευρά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αρκετοί ήταν οι δήμαρχοι που ανηφόρισαν στα αρκαδικά βουνά. Ανάμεσά τους διακρίναμε το δήμαρχο Ηλίου Νίκο Ζενέτο, το δήμαρχο Καματερού Νικήτα Καμαρινόπουλο κ.ά. Παραβρέθηκαν επίσης πολλοί πολιτευτές του νομού, παλιοί και νέοι.
Παρόντες ήταν και οι Λαγκαδινοί πολιτικοί, Κώστας Γείτονας βουλευτής, Νίκος Χουντής ευρωβουλευτής και Γ. Δασκαλάκης πρώην υπουργός και βουλευτής.
Αλλά εκτός από την κεντρική πολιτική σκηνή και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, παρούσα ήταν και η τοπική Εκκλησία, με επικεφαλής το Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως Ιερεμία.

Βραβεία Κριτικής Επιτροπής
Μετά από μια μουσική πανδαισία, που κράτησε περισσότερο από δύο ώρες, η Κριτική Επιτροπή απένειμε τα εξής βραβεία:
Δημοτικό τραγούδι: Πρώτο βραβείο, στον Κωνσταντίνο Λοΐζο από τη Γαστούνη Ηλείας, δεύτερο βραβείο στον Κωνσταντίνο Τηγάνη από το Ήλιον και τον Ηλία Τυροβολά από την Τρίπολη, τρίτο βραβείο στην Ουρανία Σαραντοπούλου και στη Βασιλική Βρατσίστα από τα Τρίκαλα.
Δημοτική μουσική: Πρώτο βραβείο στον Θεόδωρο Κουρακλή από το Κομπότι Ηπείρου, δεύτερο βραβείο στον Μηνά Τσαβδάρη και τη Μαίρη Ρούσσου από τη Σύρο, τρίτο βραβείο στον Ιάσονα Κτενά από τη Λευκάδα. Σε όλους τους συμμετέχοντες απονεμήθηκε τιμητικός έπαινος. Ο δήμαρχος Λαγκαδίων Στάθης Κούλης τίμησε με αναμνηστική πλακέτα ένα μέλος της Κριτικής Επιτροπής, την πιανίστρια Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου.

Ο φετινός διαγωνισμός διέφερε σε πολλά σημεία σε σχέση με τους προηγούμενους. Αναλυτικότερα: Η συμμετοχή στον τελικό διαγωνιστικό μέρος τραγουδιστών με λαϊκή παιδεία, που είχαν διδαχθεί το τραγούδι στα χωριά τους και το ερμήνευσαν βιωματικά, περιορίστηκε αισθητά. Κυριάρχησαν οι μαθητές μουσικών σχολών, που ερμήνευσαν ή έπαιξαν, με μεγάλη τεχνική κατάρτιση, από καλά έως άριστα, άλλα χωρίς «ψυχή», ουσιώδες συστατικό του δημοτικής μουσικής και του δημοτικού τραγουδιού.

Βραβεία κοινού
Με τη θέρμη των χειροκροτημάτων του και τις επιδοκιμασίες, μετά από κάθε τραγούδι ή μουσικό σκοπό, το κοινό «έβγαλε» τα δικά τους αποτελέσματα.
Τίμησε με θερμό χειροκρότημα τον Κ. Λοΐζο, που ερμήνευσε με αυθεντικό τρόπο «α λα παλαιά» την Τζαβέλαινα, όπως την άκουγα μικρό παιδί από τον παππού μου, το γέρο Κώστα, τα χειμωνιάτικα βράδια, κοντά στο παραγώνι.
Μεγάλη ήταν η δεξιοτεχνία στο κλαρίνο του Θεόδωρου Κουρακλή, που ακολουθεί τα «χνάρια» της μεγάλης ηπειρώτικης σχολής, με το βαρύ νοσταλγικό και συνάμα λυπητερό παίξιμό του, στα «Κλάματα της ηπείρου» μάγεψε το κοινό.
Πολλά υποσχόμενες ήταν και οι ερμηνείες του Κωνσταντίνου Καραχάλιου από το Άστρος Κυνουρίας με το τραγούδι «Μοναχογιός ο Κωνσταντής», του Σωτήρη Αργύρη με τον οργανικό σκοπό «Θάλασσα Λεβεντοπνίχτρα» που έπαιξε στο σαντούρι του, του Νικολακόπουλου Παναγιώτη από τα Μυρώνεια Ηλείας, που τραγούδησε τον παλιό σκοπό της τάβλας, «Μικρός αϊτός επέταγε», της Αγάπης Καραγιώργου από τη Ρόδο με το κωνσταντινουπολίτικο νοσταλγικό σκοπό «Νεχάβεντ Λόγκα» και της κ. Γεωργακοπούλου με το περίφημο κλέφτικο «Βασίλω Αρχόντισσα». Όλες οι προαναφερόμενες ερμηνείες και τα μουσικά κομμάτια βρήκαν θερμή ανταπόκριση από τους θεατές.

Η ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Την περασμένη Τετάρτη στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία συναυλία ελληνικής μουσικής που διοργάνωσε ο Δήμος Σαρίγιερ σε συνεργασία με τις Ρωμαίϊκες Kοινότητες του Βοσπόρου, στο αμφιθέατρο των Αθλητικών Εγκαταστάσεων του Darüşafaka στο Maslak. Κατά την συναυλία η ιστορική Φιλαρμονική Ορχήστρα και Χορωδία του Δήμου Αιγίου "Ευτέρπη" παρουσίασε δημοφιλή τραγούδια ελλήνων συνθετών.



Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος προσερχόμενος απάντησε σε ερωτήσεις τούρκων δημοσιογράφων. Τις δηλώσεις του Πατριάρχου διαβάστε στο Φως Φαναρίου.

Την συναυλία παρακολούθησαν Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου (Γέρων Δέρκων Κωνσταντίνος, Ατλάντας Αλέξιος, Προικοννήσου Ιωσήφ κ.α), παράγοντες της ομογένειας, ο Δήμαρχος Σαρίγιερ και εκατοντάδες Ρωμιοί και Τούρκοι.