ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Eκδρομή των νέων της Ομογενείας

Ευχαρίστως ανακοινούται, ότι η Α. Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, προσκαλεί τα πνευματικά Του τέκνα, τους νέους της ομογενείας, μαθητάς Λυκείων, φοιτητάς Πανεπιστημίων και εργαζομένους, εις ημερησίαν εκδρομήν, το Σάββατον, 20ην τ.μ., εις το χειμερινόν θέρετρον Kartepe (www.karteperesort.com), κοντά εις τον Όλυμπον της Βιθυνίας (Uludağ).
Οι επιθυμούντες να συμμετάσχουν παρακαλούνται να επικοινωνήσουν εγκαίρως με τον κ. Κωνσταντίνον Τσικάκην και με τον κ. Νικόλαον Καλαμάρην.
Η αναχώρησις θα γίνει έμπροσθεν της Όπερας Ταξείμ και ώραν 9 π.μ.

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως 17-9-08

HOMER AND THE BRONZE AGE ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ Π. ΚΑΡΑΒΙΤΗ

Ο πατρινός Καθηγητής της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Bridgewater της Μασσαχουσέτης κ. Παναγιώτης Καραβίτης, είναι άξιο τέκνο της αχαϊκής γης και της Ελλάδος γενικότερα, που τιμά τη χώρα μας με την επιστημοσύνη και την εν γένει πολιτεία του επί δεκαετίες στις Η.Π.Α.

Τον γνώρισα εδώ και λίγα χρόνια εδώ στην Πάτρα, όπου έρχεται πια τακτικά με την θαυμάσια σύζυγό του κ. Χριστίνα. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή για την συναναστροφή με τέτοιας ποιότητας ανθρώπους. Ο κ. Παναγιώτης Καραβίτης, ομότιμος καθηγητής πιά, είναι γιός του αειμνήστου Θεμιστοκλή Καραβίτη, διατελέσαντος επί πολλά έτη αριστερού ιεροψάλτη στην Παντάνασσα. Πρόκειται για μια ένδοξη εποχή, της οποίας ζωντανό χνάρι και πολύτιμος κρίκος στην αλυσίδα της πατρινής ψαλτικής παράδοσης είναι ο Άρχων του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Παναγιώτης Καραβίτης, ο οποίος μας πάει πολύ πίσω με το ψαλτικό ύφος του, στην εποχή του μεγάλου Νίκου Μαυρόπουλου, που σφράγισε με την παρουσία του το δεξιό αναλόγιο της Παντάνασσας.

Ο Π. Καραβίτης είναι και σπουδαίος καθηγητής της αρχαίας ιστορίας, όπως προείπα, και είχε την καλοσύνη να μου στείλει το νέο του πόνημα που μόλις εκδόθηκε στα αγγλικά με τίτλο: HOMER AND THE BRONZE AGE. Ένα επιστημονικό σύγγραμμα 242 σελίδων, στο οποίο αναφέρεται συνοπτικά, επιφυλασσόμενος να επανέλθει - όπως κι εγώ άλλωστε - ο παλαιός φίλος του Π. Καραβίτη έγκριτος νομικός και εκδότης της μοναδικής στο είδος της εφημερίδας ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ κ. Γεώργιος Γιαννόπουλος.

Την σχετική παρουσίαση του κ. Γιαννόπουλου αναρτώ εδώ για τους βουλομένους.

Εύχομαι στον καθηγητή Παναγιώτη Καραβίτη μακροημέρευση και υγεία σταθερά, για να μας δίνει τέτοιους εύχυμους επιστημονικούς καρπούς, που πλουτίζουν τη σύγχρονη βιβλιογραφία και ανατρέπουν στερεότυπα και παρωχημένες αντιλήψεις γύρω από τα αρχαιοελληνικά ιστορικά θέματα.

ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ

Έχω την τιμή για άλλη μια φορά – σταμάτησα πια το μέτρημα – να συμμετέχω σε μιαν ακόμη εξόρμηση στο εξωτερικό της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας, πάντα υπό τη διεύθυνση του ιδρυτού της Λυκούργου Αγγελόπουλου, Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.
Την ερχόμενη Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου στον καθεδρικό ναό του San Alessandro στο Μιλάνο, στο πλαίσιο του εκεί Διεθνούς Φεστιβάλ, και το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στον καθεδρικό ναό του San Domenico στο Τορίνο (Settembre Musica) θα παρουσιάσουμε, στο πρώτο μέρος, παλαιορωμαϊκά μέλη, μέλη από την έρευνα και ύμνους από την ορθόδοξη και ανατολική μουσική παράδοση. Στο δεύτερο μέρος η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Τάσου Συμεωνίδη θα ερμηνεύσει σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το έργο Ωδή Α’ του Έλληνα συνθέτη Σωτήρη Φωτόπουλου, που ζει και εργάζεται στην Γαλλία. Η Ωδή Α’ (Ode Alpha), γραμμένη ειδικά για την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία, ή και εμπνευσμένη απ’ αυτήν, είναι ένα έργο απαιτήσεων, που χρησιμοποιεί διάφορες τεχνοτροπίες της έντεχνης μουσικής δημιουργίας του συνθέτη (το έργο είναι γραμμένο στη δυτική σημειογραφία) προσαρμοσμένες στην ελληνική μουσική θεωρία, όπως επιβίωσε στο βυζαντινό μέλος. Το έργο απαιτεί από τα μέλη της χορωδίας συγκέντρωση και επαγρύπνηση, για να αποδοθούν με ακρίβεια ο ρυθμός που ποικίλει, τα μικροδιαστήματα που αφθονούν, ο διάλογος των φωνών (τενόροι 1 και 2, βαρύτονοι, μπάσοι και ισοκράτες), η εναλλαγή του ύφους και οι επιμέρους κορυφώσεις του έργου. Ακόμα και οι παύσεις και τα λιγοστά κρουστά που παρεμβάλλονται υπηρετούν ένα πρωτοφανέρωτο μουσικό ήθος! Άλλωστε νομίζω ότι το έργο αυτό είναι μοναδικό στο είδος του.
Το κείμενο είναι του συνθέτη:
Αγώνα πανόλεθρο επρόσταξες Κύριε, τα βλέμματα ανατείνουμε προς Εσένα!

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ γίνεται αναφορά στις προσεχείς συναυλίες της ΕΒΧ στην Ιταλία.

DANIEL BARENBOIM Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Διακεκριμένος πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας, o Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, εθεάθη να κυκλοφορεί σε δρόμο της Ιερουσαλήμ, συνοδευόμενος από σωματοφύλακες, σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ». Δεν επρόκειτο για τάση επίδειξης από μέρους του, αλλά για στοιχειώδες μέτρο προφύλαξης, που πήραν για λογαριασμό του, οι διοργανωτές του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου, που πραγματοποιείται εκεί. Μόλις την προηγούμενη μέρα, ακροδεξιοί είχαν διαδηλώσει έξω από το σπίτι του στην Ιερουσαλήμ, εκτοξεύοντας απειλές εναντίον αυτού και της οικογένειάς του για την κριτική που ασκεί στις πολιτικές του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους. Ο Μπάρενμποϊμ, με την ισραηλινοπαλαιστινιακή ορχήστρα «Ντιβάν», που ίδρυσε και διευθύνει, προσπαθεί να φέρει κοντά τους δύο λαούς μέσω της μουσικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που στοχοποιείται από τους ακροδεξιούς. Πέρυσι, την παραμονή μιας συναυλίας της ορχήστρας «Ντιβάν» στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, δέχτηκε επίθεση σε εστιατόριο, όπου γευμάτιζε.

Ο κορυφαίος εβραϊκής καταγωγής (παιδί Ρωσσοεβραίων) πολυβραβευμένος Αργεντινός βιρτουόζος πιανίστας και αρχιμουσικός (επίσης Ισραηλινός και Ισπανός υπήκοος) Daniel Barenboim μας διδάσκει με όλη την μέχρι τώρα θριαμβευτική του πορεία ότι η μουσική πρέπει να ξεπερνά τα εμπόδια της πολιτικής προκατάληψης. Τρανό δείγμα, εκτός των άλλων, αυτής της πεποίθησής του, οι σπουδαίες εργασίες του (ηχογραφήσεις και παραγωγές) στο έργο του Βάγκνερ. Και βέβαια το μεγάλο τόλμημά του: The West - Eastern Divan Orchestra, μια ορχήστρα αποτελούμενη από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους μουσικούς, με έδρα το Ισραήλ, θέλοντας ο μεγάλος μαέστρος να περάσει το μήνυμα για γεφύρωση του χάσματος και της έχθρας μεταξύ των λαών.

Ο Barenboim μας λέει με τη ζωή του, την αντισυμβατική και οικουμενική, αυτό που μας θυμίζει εμφαντικά ο ποιητής της Ιδιωτικής Οδού: "Οι νόμοι της τέχνης είναι και νόμοι της ζωής. Ο πολιτικός οφείλει να μη διαφέρει σαν αντίληψη απ' τον καλλιτέχνη. Και στην αντίληψη του καλλιτέχνη ο αγώνας για τη σωτηρία του ανθρώπου είναι αγώνας για την ορθή έκφραση, και τίποτε άλλο".

Ο ...ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ "ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΣ" ΠΑΠΑΣ

Η είδηση έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Την αναδημοσιεύω εδώ από την Καθημερινή του περασμένου Σαββάτου (13-9-08):

Προέβλεψε ότι ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος θα οδηγηθεί στο πυρ το εξώτερον και γεννήθηκε ιλαροτραγωδία γνήσιας ιταλικής έμπνευσης. Ηταν μια ημέρα του περασμένου Ιουλίου στην Πιάτσα Ναβόνα, όταν η Σαμπίνα Γκουτζάντι, ειδικευμένη στην πολιτική σάτιρα, αποφάσισε να διασκεδάσει τα συγκεντρωμένα πλήθη, προφητεύοντας ότι ο Ποντίφικας θα πάει στην Κόλαση.
Η μεγάλη του αμαρτία, διευκρίνισε η Γκουτζάντι, γνώριμη από παλιά του Τύπου και της ιταλικής κοινής γνώμης, είναι η σκληρή στάση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας προς τους ομοφυλόφιλους. Η Γκουτζάντι, πομπώδης και στομφώδης ως άλλος Μουσολίνι, προέβλεψε με το χέρι υψωμένο ότι σε είκοσι χρόνια ο Πάπας «θα είναι εκεί που πρέπει να είναι, δηλαδή στην Κόλαση», όπου θα τον τυραννούν αυτοί που τώρα δεν αποδέχεται η Εκκλησία. Η κ. Γκουτζάντι κατέφυγε σε ιδιωματισμούς της ιταλικής γλώσσας, και οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι στη διάσημη πλατεία της Ρώμης επ’ ευκαιρία της εκδήλωσης - διαδήλωσης «CAV DAY», ξεκαρδίστηκαν. Δεν ξεκαρδίστηκε η εισαγγελία της Ρώμης, η οποία κίνησε δικαστική διαδικασία εις βάρος της αθυρόστομης κωμικού, που τώρα κινδυνεύει να διαπιστώσει ότι της φυλακής τα σίδερα δεν είναι μόνο για τους λεβέντες, αλλά και για όσους ή όσες εμπλέκουν τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με διαβόλους. Ο εισαγγελέας Τζιοβάνι Φεράρα επικαλέστηκε τη Συνθήκη του Λατερανού μεταξύ Ιταλίας και Βατικανού (1929), βάσει της οποίας η ύβρις εις βάρος του Πάπα τιμωρείται με ποινή αντίστοιχη της ύβρεως κατά του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας.
«Δεν ξέρω τι ακριβώς είπε η Σαμπίνα, αλλά όλα αυτά μοιάζουν με επιστροφή στον Μεσαίωνα. Ας την τιμωρήσουν, ας τη βάλουν να περπατήσει πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και ας την κρίνει ο Θεός», είπε ο πατέρας της Γκουτζάντι, κεντροδεξιός και βουλευτής του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την ανυπόταχτη θυγατέρα του, που του έχει δημιουργήσει προβλήματα και στο παρελθόν. Ανθρωπος της Εκκλησίας, ο ιησουίτης λόγιος Μπαρτολομέο Σόρτζε κρίνει εξωφρενική την τιμωρία της Σαμπίνα στη φυλακή και είναι βέβαιος ότι ο Ποντίφικας, μεγάθυμος, έχει ήδη συγχωρήσει την ανεκδιήγητη.
Εις βοήθειαν έσπευσαν ο γερουσιαστής Αντόνιο ντι Πιέτρο, ο διάσημος κατά της διαφθοράς με την επιχείρηση «καθαρά χέρια», και ο Ντάριο Φο, θεατρικός συγγραφέας και κάτοχος του Νομπέλ Λογοτεχνίας. «Μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει –προσωπικώς εγώ διαφωνώ– με τα όσα λέει. Αλλά το να κλείνει κανείς ανθρώπους στη φυλακή γι’ αυτά που σκέφτεται, παραπέμπει σε άλλες εποχές, τότε που όσοι σκέφτονταν αλλιώτικα έπιναν καστορέλαιο», είπε με νόημα ο Ντι Πιέτρο. «Ετσι όπως το πάμε, εάν εφαρμόσουμε τη Συνθήκη του Λατερανού, θα δικάσουμε και τον Δάντη, που στο Ινφέρνο στέλνει τον Βονιφάτιο τον Ογδοο στην Κόλαση πριν ακόμη πεθάνει», κραύγασε ο Ντάριο Φο. Αλλά οι εισαγγελείς έμειναν ασυγκίνητοι.
Τώρα όλοι περιμένουν την τελική κρίση του υπουργού Δικαιοσύνης, Αντζελίνο Αλφάνο. Ίσως λόγω και του ονόματός του να δείξει επιείκεια στη «διαβολική» Σαμπίνα.

Τελικά, φίλοι μου, βλέπετε πόσο αμφιλεγόμενο πρόσωπο μπορεί να είναι ένας Πάπας! Πριν ενάμισι χρόνο βγήκε στον Πατρινό τύπο η είδηση ότι ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλος Κωστόπουλος χαρακτήρισε τον Πάπα Βενέδικτο "ομοφυλόφιλο"! Δεν διαψεύστηκε η είδηση, εξέφρασα την έντονη διαφωνία μου στον χαρακτηρισμό του ορθοδόξου κληρικού, η Μητρόπολη Πατρών δεν πήρε θέση, κατά πάγια τακτική στα μείζονα ζητήματα, και το σάπιο "εκκλησιαστικό" κατεστημένο επήρεν επ' εμέ πτερνισμόν...

Για την Σαμπίνα Γκουτζάντι ο Πάπας Βενέδικτος είναι "κολασμένος" επειδή η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κρατάει σκληρή στάση έναντι των ομοφυλοφίλων!

Τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς φίλοι μου;

Προσωπικά πιστεύω ότι η ιταλίδα δημοσιογράφος έχει το δικαίωμα να ασκεί κριτική ακόμα και στον Πάπα. Αυτή είναι η δουλειά της. Ο ορθόδοξος κληρικός όμως δεν έχει το ίδιο δικαίωμα ένεκα της Ορθοδοξίας του και της ιερωσύνης του. Όχι τον Πάπα, αλλά κανένα άνθρωπο δεν πρέπει να κατακρίνει, για πράγματα αναπόδεικτα κιόλας, και μάλιστα δημόσια.

Νομίζω ότι τώρα αρχίζει το πανηγύρι!...

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ για την διδασκαλία των Θρησκευτικών σε 21 Ευρωπαϊκές χώρες. Παραπέμπω όσους ενδιαφέρονται στο κείμενο - έρευνα της Μυρτώς Μπούτση με τίτλο Θρησκευτικά πολλών ... διδασκαλιών. Τα συμπεράσματα προκύπτουν από την πιο πρόσφατη καταγραφή του ευρωπαϊκού παρατηρητηρίου Eurydice της Ε.Ε. για εκπαιδευτικά θέματα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων που επιτρέπει η διαδικτυακή πύλη του προγράμματος, περισσότερες ώρες Θρησκευτικών από τους Έλληνες διδάσκονται οι μαθητές στη Σκοτία, στην Ιρλανδία, στη Μάλτα, στη Νορβηγία, στο Λουξεμβούργο, στο Βέλγιο, στην Αυστρία, στην Ισπανία, στην Πολωνία, στην Ιταλία και την Κύπρο.

Πέρα από τις γενικές διαπιστώσεις ο αναγνώστης μπορεί να δει τι ισχύει σε κάθε χώρα, σχετικά με τη διδασκαλία των Θρησκευτικών, και πόσες οι διδακτικές ώρες που αφιερώνονται στο μάθημα.

Τώρα βέβαια τα Θρησκευτικά στην Ελλάδα ίσως θα 'πρεπε να διδάσκονται με την εσχάτως αποκαλυφθείσα Βατοπαιδινή μέθοδο! Καλλιεργεί και το επιχειρηματικό τάλαντο των μαθητών, που φαίνεται ότι είναι απαραίτητο εφόδιο είτε γίνεις μπίσνεσμαν είτε αγιορείτης!

"Το τόξον μου τίθημι εν τη νεφέλη..."

Διάβασα σήμερα στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ μια επιστολή των Εσφιγμενιτών του Αγίου Όρους, που λένε πολλά και διάφορα. Λένε αυτά που πιστεύουν. Δικαίωμά τους. Αυτό που δεν είναι δικαίωμά τους είναι να μας λένε ότι αυτοί έχτισαν το μοναστήρι, για να μην πω τον κόσμο: «Το Φανάρι αυθαίρετα μας "έχρισε" "καταληψίες" και "σχισματικούς", αν και επί δεκαπέντε αιώνες έχουμε κρατήσει ζωντανό το μοναστήρι μας».
Επί δεκαπέντε αιώνες (!!!) έχουν κρατήσει ζωντανό το μοναστήρι τους! Δεινόσαυροι είναι; Όχι. Αλαζόνες! Νομίζουν ότι είναι απλανείς και ως εκ τούτου λένε ό,τι φτάσει. Πού έχουμε καταντήσει… Ταυτίζουν τους εαυτούς τους με την αλήθεια!

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι Βατοπαιδινοί: «Ο στόχος των ενεργειών αυτών, ήταν, όχι ο προσπορισμός οιουδήποτε προσωπικού οφέλους, αφού ως μοναχοί είμεθα ακτήμονες, αλλά η συνέχιση και ενίσχυση του υπερχιλιετούς ιστορικού έργου της Ιεράς Μονής…» (Ανακοίνωση της Μονής 31 Αυγούστου / 13 Σεπτεμβρίου 2008).
Το υπερχιλιετές έργο της Μονής Βατοπαιδίου συνεχίζεται!… Ποιο είναι αλήθεια; Πώς πορεύτηκε η Μονή μέχρι την εγκατάσταση της σημερινής αδελφότητος; Τι ακριβώς συνεχίζουν οι σημερινοί Βατοπαιδινοί;

Μη χάσετε, φίλοι μου, το απίθανο δημοσίευμα του Αλεκολόγου – μου έστειλε το σχετικό λινκ φίλος της Ιδιωτικής Οδού - με τίτλο: «Μητέρα κατασκηνωτή»! Γίνεσαι άθεος και είσαι απόλυτα δικαιολογημένος. Εμετικές καταστάσεις…

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

H άποψη του Μάνου Στεφανίδη στο FAQ που κυκλοφορεί, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, καταγράφει την πραγματικότητα και είναι και βιωματική!
Αφορά στο πολιτιστικό (μη) γίγνεσθαι, αλλά νομίζω ότι ταιριάζει γάντι και στο εκκλησιαστικό παρα - γίγνεσθαι! Παραθέτω, εδώ φίλοι μου, τα πιο χτυπητά σημεία του άρθρου του Μάνου Στεφανίδη και όπου πολιτισμός εκεί νοήσατε εσείς και Εκκλησία με την τρέχουσα, φθαρμένη σημασία. Θα βγάλετε σημαντικά συμπεράσματα. Αν δε τα ταυτίσετε με πρόσωπα που σίγουρα γνωρίζετε... Τότε είστε απολύτως "μέσα"! Τα εντός αγκυλών είναι ημέτερα:

"Για κάποιους, λοιπόν, "πολιτισμός" δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια κοσμική ευκαιρία για να συναντηθούν οι γνωστοί μεγαλοπαράγοντες, ν' ανταλλάξουν τα πιο ευκολοδιάβαστα σύμβολα του κοινωνικού τους prestige, που είναι βέβαια η σχέση με τας τέχνας, και να προχωρήσουν έπειτα στις business και τους οικονομοπολιτικούς τους διακανονισμούς.

...Βλέπω τα ίδια γνωστά φθαρμένα και διεφθαρμένα πρόσωπα να "κάνουν παιχνίδι", κατά το χύδην λεγόμενο, και η νυν πολιτιστική νομενκλατούρα να συνυπάρχει όλο και πιο θερμά με την προηγούμενη στο σταυροδρόμι που συναντιούνται ο σοσιαλισμός, η κοινοτοπία, ο κομφορμισμός και το συμφέρον.
...Ασφαλώς κανείς ηγεμών {ή ηγεμονίσκος όπως ο κ. Σκαρμέας για παράδειγμα} δεν ενθουσιάζεται ν' ακούει δυσάρεστα πράγματα, τη στιγμή μάλιστα που κόλακες - οσφυοκάμπτες έχουν ήδη λάβει τις θέσεις τους για ν' αποδώσουν τιμές.
...Ο πολιτισμός χρειάζεται ρηξικέλευθες παρεμβάσεις και όχι διεκπεραίωση, ανθρώπους με πάθος και πάθη και όχι στεγνούς γραφειοκράτες ή θεωρητικούς της showbiz και των κωδίκων Ντα Βίντσι {ή θεωρητικούς της νήψεως στην Εκκλησία, που καπηλεύονται την ησυχαστική παράδοση}.
Οι αφηρημένες έννοιες δεν ονομάζονται έτσι επειδή εύκολα ξεχνιούνται, αλλά επειδή απαιτούν ισχυρή, θεωρητική θωράκιση και άποψη {και ανάλογο βίωμα}".

Η ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΙΕΦ ΜΗΔΕΙΑ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ

Στο Ηρώδειο απόψε Σάββατο για την κατά Βασίλιεφ Μήδεια του Ευριπίδη. Η πολυσυζητημένη υπερπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε συνεργασία με το Ελληνικό Φεστιβάλ. Πήγα χωρίς να μπορώ να προβλέψω τι θα γινόταν. Μια νέα Επίδαυρος με γιουχαϊσματα και αποχωρήσεις; Μια παράσταση που θα κυλήσει ομαλά; Για να δούμε...

Το Ηρώδειο μισοάδειο θα έλεγα. Ένας πιο αισιόδοξος μπορεί να το 'βλεπε μισογεμάτο. Πάντως οι αρνητικές κριτικές για την παράσταση πιστεύω ότι επηρέασαν αρκετούς.

Την Μήδεια του Βασίλιεφ με την Λυδία Κονιόρδου στον ομώνυμο ρόλο έσπευσαν πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί να δουν στο Ηρώδειο: Θόδωρος Τερζόπουλος, Λευτέρης Βογιατζής, Γιώργος Μιχαηλίδης, Άρης Λεμπεσόπουλος, Δημήτρης Πιατάς κ.α. Πατρινούς δεν ξεχώρισα πρέπει να πω, αν και δεν τους αναζήτησα.
Με την έναρξη της παράστασης απλώθηκε άκρα σιωπή. Το κοινό παρακολούθησε με προσήλωση και κάποιες αποχωρήσεις έγιναν κι αυτές διακριτικά. Μετά από τρεις ώρες και ένα τέταρτο - χωρίς διάλειμμα - το κοινό χειροκρότησε θερμά και με επευφημίες τους συντελεστές της Μήδειας, οι οποίοι θα ανακουφίστηκαν μετά τα ...Επιδαύρια. Το Ηρώδειο είναι ο σημαντικότερος χώρος μετά την Επίδαυρο. Κι εδώ έτυχαν αποδοχής.


Η κατά Βασίλιεφ Μήδεια δεν ήταν τόσο προκλητική όσο θα περίμενα και με βάση αυτά που άκουγα. Μάλλον συντηρητική θα έλεγα πως ήταν μέσα στην πρόθεση ανατρεπτικότητάς της. Η κυριαρχία του ρεμπέτικου με παρέπεμψε αμέσως στο "Ρεμπέτικο" των Κ. Φέρρη - Στ. Ξαρχάκου και στο τηλεοπτικό "Μινόρε της αυγής". Τόσο ρεμπέτικο, γιατί ήταν πολύ, σε μια τραγωδία σήμερα συνιστά μάλλον αναχρονισμό. Βέβαια η μουσική του Τάκη Φαραζή ήταν πολύ καλή και οι μουσικοί ερμήνευσαν θαυμάσια.

Οι χορογραφίες ήταν άλλη μια υπερβολή, νομίζω, που μαζί με την μουσική συντέλεσαν στην .. φλυαρία, ολότελα άσκοπη. Ωραία στιγμιότυπα αλλά όχι για Μήδεια. Μερικές φορές είχες την εντύπωση τσίρκου! Γεγονός που επέτεινε και το σκηνικό του Δ. Φωτόπουλου. Τώρα τα ... τροχοφόρα μέσα στη σκηνή, μάλλον σε λούνα παρκ παρέπεμπαν. Οι δε υπάλληλοι που ανοιγόκλειναν τις πόρτες της αρένας, μου θύμισαν πορτιέρηδες! Προς τι όλα αυτά; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Θα ταίριαζαν πολύ σ' έναν Αριστοφάνη! Και τώρα που το λέω, σκέφτομαι ότι οι ξένοι (εννοώ και τους σκηνοθέτες όπως ο Βασίλιεφ) ανεβάζουν αρχαία τραγωδία, αλλά όχι Αριστοφάνη. Προς έρευναν...

Και ο χορός ήταν πολύ δουλεμένος και οι ηθοποιοί επίσης, με κορυφαία βέβαια την Λυδία Κονιόρδου, η οποία "το 'χει", όπως λέμε λαϊκά. Ξέρει την υπόθεση τραγωδία και την αναδεικνύει με κάθε μέσο, ακόμα και με το τραγούδι της. Όμως στον όλο χαμό της υπερβολής των πάντων, από σκηνικής πρωτίστως απόψεως, έχανε κι αυτή στα σημεία. Με μια άλλη εκδοχή θα έβγαζε, πιστεύω, αυτό που υμνεί ο Γ. Χειμωνάς στη Μήδεια: την βαρβαρική καταγωγή του έρωτα. Μέγα θέμα και ζητούμενο σ' αυτή την απαιτητική τραγωδία του Ευριπίδη.

Τιμώ τον Ανατόλι Βασίλιεφ ως μεγάλο θεατράνθρωπο και πνευματικό άνθρωπο του καιρού μας. Εδώ όμως, στην εκδοχή του για τη Μήδεια, δεν με έπεισε. Νομίζω ότι επέλεξε ευκολίες, δηλ. σκηνοθετικά τερτίπια και φανφάρες σε κάποιες περιπτώσεις, που δεν είναι στη φύση του. Και βέβαια δε νομίζω ότι η μεγάλη διάρκεια έχει σχέση με την ουσία. Αντίθετα δρα εναντίον της. Η τραγωδία σήμερα δεν χρειάζεται ξεχείλωμα, αλλά συμπύκνωση. Χρειαζόμαστε παραστάσεις δυναμικές, με έμφαση στον λόγο, ευφάνταστες και σημερινές. Η "επικαιροποίηση" της αρχαίας τραγωδίας είναι μεγάλο στοίχημα!

Η ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ

Όλες οι Κυριακάτικες εφημερίδες αναφέρονται σήμερα εκτενέστατα στην υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου, αλλά και σε διεκδικήσεις γης και από άλλα αγιορείτικα μοναστήρια. Και φυσικά συνδέουν άμεσα την παραίτηση του Γ. Βουλγαράκη από το υπουργικό αξίωμα και τον ρόλο του υπουργού Θ. Ρουσόπουλου με τα αγιορειτικά.
Για τους παροικούντας εν Ιερουσαλήμ δεν είναι βόμβα τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας αυτές τις μέρες. Η …πολιτική πολλών αγιορειτών είναι γνωστή από χρόνια. Ηγούμενοι και άλλοι …πρωτοκλασάτοι μοναχοί, ικανοί μέχρι και δαιμόνιοι, περιέρχονται πάσαν γην και χώραν και συνάπτουν σχέσεις με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, ενδιατρίβουν στα κοσμικά σαλόνια, όπου κινούνται με εκπληκτική άνεση, ανοίγουν τις πόρτες των υπουργείων με …κλωτσιά (!), παίρνουν και με το παραπάνω αυτό που θέλουν, πουλώντας πανάκριβα την αγιορειτική τους ιδιότητα. Τι κερδίζουν; Ό,τι θελήσουν. Κυρίως όμως αποκτούν σφαίρες επιρροής σε πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, ήτοι είναι θηρευτές της δύναμης και της ματαιοδοξίας.
Φυσικά το Άγιον Όρος δεν είναι αυτό. Αλλά, αγαπητοί μου φίλοι, τα τελευταία χρόνια το κακό έχει παραγίνει, δηλαδή το παιχνίδι της εξουσίας και της «απορρόφησης κονδυλίων» καλά κρατεί! Και η άσκηση ψυχολογικής βίας εν ονόματι του «θείου θελήματος» οργιάζει! Γι’ αυτό και συναντάς ανθρώπους οι οποίοι νομίζουν ότι το Όρος κατοικείται μόνο από αγίους!
Παλιά οι μοναχοί σπάνια έβγαιναν από το Άγιον Όρος. Μερικοί αρνούνταν να εγκαταλείψουν την άσκησή τους ακόμα και για λόγους υγείας! Εναπόθεταν τις ελπίδες τους στην Παναγία. Σήμερα δεν είναι λίγοι οι μοναχοί που έχουν το Όρος για ξενοδοχείο. Τον περισσότερο καιρό είναι στον «κόσμο» για «υποθέσεις της Μονής». Και αν αρχίσουμε μ’ αυτά και άλλα παρόμοια δεν θα τελειώσουμε.
Το Άγιον Όρος πάσχει! Και γι’ αυτό ευθύνεται η εκκοσμίκευση που έχει εισαχθεί από τους ίδιους τους αγιορείτες. Απαιτείται επανεύρεση της πνευματικότητος. Όλα αυτά τα περί νοεράς προσευχής που λένε κάποιοι αγιορείτες στον κοσμάκη και τον θαμπώνουν τα έχουν ξεχάσει οι ίδιοι. Πρέπει λοιπόν να αφήσουν την άσκηση δημοσίων σχέσεων για χάρη της όντως ασκήσεως της εν Χριστώ Ιησού. Και θα πρέπει ακόμα να πάψει το Άγιον Όρος να είναι η πρώτη και καλύτερη εστία «εκκλησιαστικού» κουτσομπολιού. Οι γνωρίζοντες αντιλαμβάνονται πλήρως τι εννοώ.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΝΣΤ'

JUAN VICENTE PIQUERAS Ευλογία Μακάριοι όσοι μονάχα κλαιν μονάχοι όσοι μιλούν γλώσσες νεκρές όσοι πιστεύουν σε θεούς που ακόμη δεν φάνηκαν και αποκοιμιούνται πάνω στον άτλαντα (τα χείλη στην Κεϋλάνη η μύτη στην Αγκόλα) μακάριοι όσοι τρέπονται σε φυγή όσοι λεν όχι και φεύγουν σφυρίζοντας οι χαζοί οι άχρηστοι οι άλλοι όσοι δεν λεν τη γνώμη τους για τίποτε όσοι πονούν που δεν ξέρουν να ψεύδονται μακάριοι όσοι αγαπούν και μένουν μόνοι όσοι δεν έχουν βιασύνη ούτε τόπο όσοι δεν λένε τίποτα όσοι φεύγουν χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις Ποίημα δημοσιευμένο στο (.poema..), από την ενότητα "Ιστορία της δίψας", μτφρ.: Κώστας Βραχνός & Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, 2008

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΥΡΙΑΣ

Μη χάσετε, αγαπητοί φίλοι τις εξώπορτες της Δαμασκού και τις φιγούρες της Συρίας που δημοσιεύει στο ιστολόγιό της η Δέσποινα Καποδίστρια, η οποία ταξίδεψε πρόσφατα στη Συρία και φιλεύει και την Ιδιωτική Οδό κάποια υπέροχα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Την ευχαριστώ και πάλι από καρδιάς.

Φωτό: - Κωμόπολη Μααλούλα, η τελευταία περιοχή όπου μιλούνται τα Αραμαϊκά (1,2) - Βράδυ στην παλιά πόλη της Δαμασκού (3) - Στο τζαμί Ομεγιάντ της Δαμασκού. Εδώ φυλάσσεται η κεφαλή Ιωάννου του Προδρόμου (4) - Η κλειστή αγορά στο Χαλέπι (5)

ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο ποιητής και συναντιλήπτωρ στην μπλογκόσφαιρα π. Παναγιώτης Καποδίστριας έρχεται με μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση να εμπλουτίσει την υπόθεση που εκείνος μας υπέδειξε και μεις προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε: Λόγου συνέχεια για την Ιερατική Ποίηση. Στο κείμενό του ο ιερέας ποιητής αναφέρεται στο πρώτο του πόνημα περί Ιερατικής Ποιήσεως και στην εκδήλωση που διοργανώσαμε προς τιμήν και ανάδειξιν αυτού του ιδιαιτέρου είδους:

"...ο θεολόγος και φίλος τής όντως Ποίησης Παναγιώτης Ανδριόπουλος μερίμνησε, ώστε να μελοποιηθούν ικανά ποιητικά κομμάτια των Ιερέων / Ποιητών και, συνδυάζοντας μ’ επιτυχία, λόγο και μέλος, να παρουσιασθούν στο κοινό, υπό τον γενικό τίτλο «Ιερατική Ποίηση». Κορυφαία στιγμή ήταν η «πρεμιέρα», στην Πάτρα, τον Ιανουάριο του 2007 (φωτό). Έκτοτε ο Π. Ανδριόπουλος, κατά περίστασιν, παρουσιάζει όπου δει την εν λόγω εκδήλωση, ενισχύοντας έτσι την ύπαρξη της κληρικής Ποίησης, σε καιρούς, κατά τους οποίους οι πάντες την αγνοούν, της διοικούσης Εκκλησίας -ατυχώς- συμπεριλαμβανομένης".

Στη νέα του ανάρτηση ο π. Π.Κ. μας προτείνει δύο νέους ποιητές: τον Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ (Οικουμενικό Πατριαρχείο) και τον π. Αναστάσιο Σαλαπάτα (Αρχιεπισκοπή Θυατείρων).
Πάνω στην ώρα είδα κι ένα πολύ ωραίο κείμενο του Αrdalion, που αναφέρεται στην ιδιότυπη περίπτωση του μοναχού Νικοδήμου, που γράφει χρόνια ποίηση και τώρα επανέρχεται με την συλλογή Αναδάσωση μνήμης (Αρμός 2008).
Έτσι! Ας γίνονται ποιητικές ζυμώσεις! Γιατί από τις... άλλες (οικονομικές, επιχειρηματικές, εξουσίας) έχουμε πνιγεί!

Ο μέγας Wilhelm Dörpfeld και η Λευκάδα

Πριν δυο χρόνια είχα την ευκαιρία να είμαι στην έναρξη της 51ης περιόδου των Γιορτών Λόγου και Τέχνης στη Λευκάδα, την οποία κήρυξε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Οι Γιορτές άνοιξαν τον κύκλο τους με ένα σημαντικότατο διεθνές επιστημονικό συνέδριο, αφιερωμένο στον μεγάλο γερμανό αρχιτέκτονα και αρχαιολόγο Βίλχελμ Ντέρπφελντ (1853 – 1940). Έλληνες και ξένοι επιστήμονες συγκεντρώθηκαν στο νησί – που κατά τον Ντέρπφελντ είναι η Ομηρική Ιθάκη – για να φωτίσουν άγνωστες και λησμονημένες πτυχές του πολυσχιδούς έργου που πραγματοποίησε ανά την Ελλάδα ο μέγιστος αυτός φιλέλληνας, ο οποίος, μάλιστα, επέλεξε ως τόπο της αιώνιας ανάπαυσής του την Λευκάδα!

Ψυχή του συνεδρίου ήταν η αρχιτέκτων – πολεοδόμος Χαρά Παπαδάτου – Γιαννοπούλου (φωτό), που ζει και εργάζεται στην Πάτρα αλλά δεν παύει να αναλώνει τον εαυτό της στην υπηρεσία της γενέτειράς της. Η κ. Γιαννοπούλου (ας σημειωθεί ότι ο σύζυγός της Γεώργιος Γιαννόπουλος, διακεκριμένος νομικός και συγγραφέας, είχε διατελέσει νομάρχης Λευκάδος ), κατά την πανηγυρική εκδήλωση το βράδυ της 6ης Αυγούστου στο κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός», αναφέρθηκε συνοπτικά στην εξαίρετη προσωπικότητα του Ντέρπφελντ και στην ανάγκη να ξαναρχίσουν οι ανασκαφές στους χώρους του νησιού που εκείνος ξεκίνησε και, δυστυχώς, κάποια στιγμή σταμάτησαν.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία Ορχήστρας εγχόρδων υπό την διεύθυνση της μαέστρου Κωνστάντιας Γουρζή, που έχει Λευκαδίτικη καταγωγή.

Πριν ένα μήνα, με την ευθύνη του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Λευκαδίων, εκδόθηκαν (περί τεχνών) τα Πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου προς τιμήν του Wilhelm Dörpfeld, που πραγματοποιήθηκε πρόπερσι στη Λευκάδα.
Οι ομιλίες των συνέδρων παρουσιάζονται στην γλώσσα του ομιλητού με περιλήψεις στις άλλες δύο γλώσσες του συνεδρίου (Ελληνικά, Γερμανικά, Αγγλικά).
Αναλυτικά, οι επιστημονικές ανακοινώσεις έχουν ως εξής:

Α΄Μέρος: Η ζωή και το έργο του Wilhelm Dörpfeld

Prof. Dr. Klaus Goebel: Ο Wilhelm Dörpfeld από την Bergischen Land: Καταγωγή, Νεότητα
και Σπουδές μέχρι την πρώτη του ανάληψη εργασίας στην Ελλάδα.

Dr. Stefanie Kennell: Dörpfeld και Schliemann: Νέο φως στα πρώτα έτη της συνεργασίας τους (1879 –1885).
Dr. Michael Krumme: Ανάλυση φωτογραφικής εκθέσεως από το ανασκαφικό έργο και τα ταξίδια του W. Dörpfeld.
Dr. Joerg Rambach: Η προϊστορική Ολυμπία του Wilhelm Dörpfeld υπό το φως των καινούργιων ανασκαφών στο Πελόπιον της Άλτεως.
Dr. Tobias Mühlenbruch: Wilhelm Dörpfeld και η Τίρυνθα. Η συνεισφορά του στις ανασκαφές του Heinrich Schliemanns (1884‐ 1885).
Dr. Βjørn Lovén: Οι νεώσοικοι της Ζέας –Περπατώντας στα βήματα του W. Dörpfeld.
Δρ. Αγγ. Ντούζουγλη, Δρ. Κων. Ζάχος, Ελ. Βασιλείου: Χοιροσπηλιά Λευκάδας: Αναθεώρηση της κεραμικής της.
Dr. Imma Kilian: Βασιλείς της Λευκάδας: W. Dörpfeld και οι ταφικοί τύμβοι του Νυδρίου.
Δρ. Γεωργία Κουρτέση‐ Φιλιππάκη: Τα λίθινα εργαλεία στο έργο του W. Dörpfeld: Προσεγγίσεις και ερμηνείες.
Δρ. Γαρουφαλιά Μεταλληνού: Ο W. Dörpfeld και η Κέρκυρα (1911).
Γιαγκούδη Ελένη, Σακκάς Δημήτριος: Η ανασκαφή του W. Dörpfeld στο Κεφάλι της Κέρκυρας.
Prof. Dr. Franziska Lang: Νέες έρευνες στην χερσόνησο της Πλαγιάς.
Ιωάννα Ανδρέου: Η συμβολή των ερευνών του W. Dörpfeld στην μελέτη της αρχαίας
Λευκάδας (πόλης).
Dr. Fiedler Manuel: Όχι μόνον ο Όμηρος: Οι έρευνες του W. Dörpfeld από την αρχαϊκή
μέχρι την ελληνιστική Λευκάδα.
Prof. Dr. Ernst Kluwe : Οι εργασίες του Dörpfeld κατά την έκδοση του έργου «Alt‐ Ithaka»
στην Ιένα.
Dr. Uwe Eckardt: Υποτροφίες Dörpfeld μεταξύ 1953 και 1971.
Κωνσταντίνος Χρ. Νικολέντζος: Οι ανασκαφές του W. Dörpfeld στον Κακόβατο Ηλείας,
στις αρχές του 20ου αιώνα, μέσα από τα Ημερολόγια Ανασκαφής.
Dr. Ing. Martin Bachmann: Ακολουθώντας τα ίχνη της οθωμανικής δομικής παραδόσεως.
Αρχιτεκτονικές εργασίες του Dörpfeld στην Κωνσταντινούπολη και στην Πέργαμο.
Δρ. Μιχάλης Πετρόπουλος: Ο Dörpfeld στην Αρκαδία.

Β΄Μέρος: Ομηρική Ιθάκη

Μαρία Σταυροπούλου‐ Γάτση: Τοπωνυμιακές επιβιώσεις για την Ομηρική Ιθάκη στην Αιτωλοακαρνανία και αρχαιολογικά τεκμήρια για την μυκηναϊκή εποχή.
Δρ. Λάζαρος Κολώνας: Οι θολωτοί τάφοι στο Λουτράκι Κατούνας και η σχέση τους με την Λευκάδα.
Prof. Dr. Ernst Ludwig Schwandner: Νήρικος και η Ακαρνανική Περαία των Λευκαδίων.
Dr. Andreas Vött, Dipl. Geogr. Matthias May, Dipl. Geogr. Svenja Brockmuller: Αλλαγή των ακτών κατά το ολόκαινο στο Στενό της Λευκάδας (ΒΔ Ελλάδα) και οι γεωαρχαιολογικές επιπτώσεις.
Δρ. Ευάγγελος Πανταζής: Ο προσανατολισμός του Ομήρου και το αίνιγμα της Ιθάκης.
Δρ. Χάρης Κουτελάκης: Το Μυστήριο των Ταφίων και τα νησιά Τάφοι.
Κώστας Δούκας: Λευκάδα: Η Ιθάκη του Ομήρου. Φιλολογική προσέγγιση.

Στον τόμο περιλαμβάνεται επίσης η πρώτη ανακοίνωση της αποκαλύψεως μυκηναϊκού θολωτού τάφου στην Λευκάδα.
Μαρία Σταυροπούλου –Γάτση: Ο Μυκηναϊκός θολωτός τάφος στον Αγ. Νικήτα Λευκάδας.

Πρόκειται για μια υψηλού επιστημονικού επιπέδου έκδοση, που σίγουρα προάγει την έρευνα και εμπλουτίζει την σχετική βιβλιογραφία. Ευχόμαστε και εις άλλα τέτοια καρποφόρα συνέδρια, με υγεία!

ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

Η φίλη συν-ιστολόγος Δέσποινα Καποδίστρια, νέα κοπέλα με σπουδές στη Γαλλία και καλλιέργεια ευρύτατη, ταξίδεψε πριν λίγο καιρό στη Συρία. Και αντί άλλου φιλέματος ή αναμνηστικού μού έστειλε μερικές φωτογραφίες, που σαν ιστολόγος του κόσμου που είναι πια, τράβηξε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην ιστορική αυτή χώρα της Μέσης Ανατολής.

Έτσι, σ' αυτή την πρώτη φωτογραφία βλέπουμε μια από τις λεωφόρους της πρωτεύουσας της χώρας Δαμασκού, έδρα του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Στην αγορά της Δαμασκού

Στο Εθνικό Μουσείο της Δαμασκού

Το σημείο της οχύρωσης της παλιάς πόλης της Δαμασκού, απ' όπου δραπέτευσε με το καλάθι ο Απόστολος Παύλος

Εξωτερική άποψη του μοναστηριού της Παναγίας της Σαϊντνάγια στην ομώνυμη πόλη

Το εσωτερικό παρεκκλησίου στο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στην πόλη Μααλούλα

Στην αγορά του Χαλεπιού

Ευχαριστώ από καρδιάς την Δέσποινα για τις φωτογραφίες που έστειλε στην Ιδιωτική Οδό και τής εύχομαι από καρδιάς κάθε καλό και πολλά ταξίδια ανά τον κόσμο!

ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΜΕ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Περνώντας το Σάββατο από την Ρωμαϊκή Αγορά στην Αθήνα και αποτυπώνοντας φωτογραφικά ηλιόλουστες όψεις της δεν ήταν δυνατόν να μη σκεφθώ τον Μάνο Χατζιδάκι στη Ρωμαϊκή Αγορά! Και μάλιστα την συναυλία του ΚΚΕ προς τιμήν του, που πραγματοποιήθηκε τελικά εκεί την Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου.

Ένας καλλιτέχνης σφραγίζει ένα μνημείο! Με μια μυθική συναυλία που έκανε εκεί ο ίδιος το καλοκαίρι του 1985 και μ’ ένα ομώνυμο δίσκο: «Η Ρωμαϊκή αγορά περιέχει όσα τραγούδια μου διάλεξα για να σας τα ξαναδώσω με λεπτομέρειες γνήσια μουσικές και τραγουδισμένα από αληθινούς τραγουδιστές, που υπηρετούν τη Μουσική και όχι την ειδωλολατρία ενός επηρμένου και κορεσμένου κοινού. Νομίζω πως έγινε ό,τι ήταν δυνατόν για να τ’ ακούσετε σαν καινούργια. Συγχρόνως ελπίζω να σας βοηθήσω έτσι να με δείτε πιο σωστά και πιο αληθινά». Αυτά έγραφε στον διπλό δίσκο ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν το 1986 εξέφραζε την άποψή του για την εκ νέου ηχογράφηση 35 τραγουδιών που είχε συνθέσει από το 1947 έως το 1985.

Είκοσι τρία χρόνια μετά την συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, αποφασίζει να γιορτάσει τα 90 χρόνια από την ίδρυσή του, με μια μεγάλη συναυλία αφιέρωμα στον «δεξιό» Μάνο Χατζιδάκι! Σκέπτομαι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο τη δεκαετία του ’60, όταν ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν το «έμβλημα» των αριστερών κι ο Μάνος εθεωρείτο «δεξιός». Ληγούσης όμως της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα ο Χατζιδάκις προβάλλει ενώπιόν μας διαχρονικότερος από ποτέ!

Την εκδήλωση του ΚΚΕ στην Ρωμαϊκή Αγορά την περασμένη Δευτέρα, τίμησαν με την παρουσία τους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας. Στη συναυλία παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, οι αντιπρόεδροι της Βουλής Έλσα Παπαδημητρίου και Βέρα Νικολαΐδου, ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, πρέσβεις της Κούβας και της Παλαιστίνης καθώς και πολυμελής αντιπροσωπεία της Κ.Ε. του ΚΚΕ. «Αυτή τη συναυλία θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε ως εξής: Μια συναυλία που δεν έγινε δεδομένου ενόσω ζούσε ο Χατζιδάκις είχαμε συμφωνήσει να πραγματοποιήσουμε μια συναυλία, στον Περισσό τότε, όμως λόγω των εξελίξεων της υγείας του δεν τα καταφέραμε» είπε σε δηλώσεις της η κ. Παπαρήγα. «Θεωρήσαμε λοιπόν υποχρέωσή μας και καλύτερη στιγμή να πραγματοποιήσουμε αυτή την εκδήλωση μετά από παρέλευση χρόνου, στα πλαίσια του εορτασμού των 90 χρόνων από την ίδρυση του κόμματος» όπως εξήγησε.

Τις θερμές ευχές του για την επέτειο των 90 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ εξέφρασε ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης. «Στα 34 χρόνια από τη νομιμοποίησή του από τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή, το ΚΚΕ έχει πολλά προσφέρει στην ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών, στον πλουραλισμό, στη πολυφωνία και στην ενδυνάμωση του κράτους δικαίου» τόνισε ο υπουργός, πρόσθεσε δε ότι «μπορεί να έχουμε ιδεολογικές διαφορές, πάντα όμως με μεγάλη προσοχή ακούμε τις απόψεις που διατυπώνει. Σαν Έλληνες πολλά μας ενώνουν πια, λίγα μας χωρίζουν».

Τη συναυλία χαιρέτησε ο βουλευτής και υπεύθυνος για τη σκηνοθετική επιμέλεια της βραδιάς Κώστας Καζάκος, ενώ το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Θ. Τζιαντζής την προλόγισε. «Το ΚΚΕ, με τη σημερινή εκδήλωση, αναγνωρίζει και τιμά την πολιτιστική προσφορά του Μάνου Χατζιδάκι "από καρδιάς", με την ίδια φράση που κι εκείνος χαιρέτισε την έναρξη της λειτουργίας του 902 αριστερά στα fm» είπε ο κ. Τζιαντζής.

Ο Μάνος Χατζιδάκις, αληθινά αντιεξουσιαστής, γνήσια αντισυμβατικός και στην ουσία του αναρχικός, δεν θα είχε πιστεύω πρόβλημα να έδινε ο ίδιος σήμερα μια συναυλία για το ΚΚΕ. Όμως η διαφορετικότητά του θα συνίστατο στην πάντα άλλη εκτίμηση των πραγμάτων, ενδεικτική της οποίας και η απίστευτη πρόταση σ’ ένα κείμενό του για τον Ελύτη: «Ένα κορίτσι ζωντανό είναι μια ύλη καταλυτική, χίλιες φορές πιο δυνατή από δυό τίτλους με κεφαλαία στο Ριζοσπάστη»!

ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ ΜΕ ΤΟΝ PASOLINI ΤΟΥ BATTAGLIA

Ανηφορίζοντας προς το θέατρο "Μελίνα Μερκούρη" μέσα στον πολυχώρο του Δήμου Υμηττού, την περασμένη Κυριακή, συναντούσα μεγάλα πόστερς έργων διάσημων ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Μια απλή ιδέα, που ομορφαίνει τη ζωή και δεν κοστίζει τίποτα. Θαυμάζεις και μαθαίνεις περπατώντας.

Όλες οι γωνιές του πολυχώρου φωτισμένες επαρκώς και με σημασία στη λεπτομέρεια. Πριν την είσοδο στο ανοιχτό θέατρο που διεξαγόταν το 1ο Φεστιβάλ της παγκοσμίου φήμης δισκογραφικής εταιρείας ECM, ο κόσμος που είχε έλθει για την διπλή συναυλία του Βασίλη Τσαμπρόπουλου (9 μ.μ.) και του Stefano Battaglia (11 μ.μ.) μπορούσε να αγοράσει βιβλία και δίσκους από τα δύο περίπτερα που είχαν στηθεί: του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ και του περιοδικού jazz & τζαζ.

Μα και το σκηνικό του πολυχώρου γεμάτο! Ιδού ένα παλιό βαγόνι του ΟΣΕ φωτισμένο κατάλληλα.

Η σκηνή του ανοιχτού θεάτρου μπροστά ακριβώς από τους βράχους. Όντως θέατρο βράχων. Ο ήχος ήταν πολύ φροντισμένος και αναδείκνυε την δουλειά των καλλιτεχνών.

Ο Stefano Battaglia μας παρουσίασε τη μουσική που εμπνεύστηκε από τον συμπατριώτη του Pier Paolo Pasolini (1922-1975). Ο Pasolini υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους κινηματογραφιστές του 20ου αιώνα και συγχρόνως διακεκριμένος ποιητής, νοβελίστας, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, ζωγράφος και πολιτικός ακτιβιστής. «Αυτό που έκανε τη πρόκληση ακαταμάχητη για μένα ήταν η ίδια η προσωπικότητα του Pasolini και κυρίως αυτή η εξαιρετική ικανότητά του να φέρνει τα αντίθετα σε μια κατάσταση συνύπαρξης» υπογραμμίζει ο Stefano Battaglia. Το λυρικό πιάνο του Battaglia συνομιλεί με την ατμοσφαιρική και ευγενή τρομπέτα του Ελβετού Michael Gassmann. Το ηχόχρωμα του σεξτέτου ενισχύεται δραματικά από το κλαρινέτο του Mirco Mariottini και το τσέλο της Αya Shimura από το Τόκιο. Η μελωδία δεσπόζει εδώ, και η μελαγχολία, η τρυφερότητα και η νοσταλγία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που πηγάζουν από τη μουσική με αναφορά στην εικόνα.

Σκοτεινοί ήχοι με κυρίαρχο τον αυτοσχεδιασμό ήταν το δεύτερο μέρος των συνθέσεων. Ο Battaglia καταπιάστηκε με θέματα που σχετίζονται με την ταραχώδη σχέση του Pasolini με την Εκκλησία, τις ριζοσπαστικές πολιτικές του απόψεις, αλλά και τον βίαιο θάνατό του το 1975. Νομίζω ότι η προσπάθεια του Battaglia να αποδώσει ένα Pasolini Passion, ένα σάουντρακ μιας βίαιης και μυστηριώδους τραγωδίας, ευοδώθηκε. Οι ήχοι του Battaglia λεπτοί και καθαρτικοί διαπέρασαν το κυριακάτικο βράδυ στον Υμηττό και τις καρδιές μας.