ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΧΙΖΟΕΙΔΕΙΑ Ή ΣΟΦΙΣΤΙΚΕΣ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣΕΙΣ;

Εκκλησιολογική σχιζοείδεια ή σοφιστικές αυτοδικαιώσεις; 

(αλλιώς : φαινομενολογικές προσεγγίσεις της συγκεχυμένης σύγχρονης εκκλησιολογίας) 

Του θεολόγου - φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση 

«Παῦσον τὰ σχίσματα τῶν ἐκκλησιῶν» φαίνεται να ευχόμαστε στη λειτουργική μας σύναξη, αλλά, καθώς φαίνεται, ή το εκφέρουμε ψιλῇ τῇ ἐκφωνήσει είτε το παπαγαλίζουμε κενό περιεχομένου, άμοιρο νοήματος και γυμνό έμπονης συναίσθησης και εναγώνιας προσευχητικής προς τον Κύριο κραυγής για την επίτευξή του. Αυτό διαφαίνεται τώρα τελευταία μέσα από μια πλειάδα ενεργειών επισκόπων, ιερέων και μοναχών, οι οποίοι, καταστρατηγώντας κάθε έννοια κανονικού δικαίου, εκκλησιαστικής ευταξίας και εκκλησιολογικής ευαισθησίας, προβαίνουν σε κινήσεις αναιρετικές της ισορροπίας και της χαρισματικής ενότητας. 

Όπως αποδεικνύεται καθημερινά σχεδόν, η αρρωστημένη προσκολλητική χρήση του διαδικτύου παίζει σημαντικότατο ρόλο στις προθέσεις και στις απόπειρες διασάλευσης του Σώματος του Χριστού, εφόσον δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να εκφράζει τις διχαστικές και στασιαστικές του απόψεις και να τις διανέμει με ευκολία προς κάθε κατεύθυνση, προκαλώντας από απλή ταραχή και σκανδαλισμό μέχρι και σοβαρότερες παρενέργειες στην Εκκλησία. Η ευχέρεια με την οποία απαξιούνται ιεράρχες - και δη ο σεπτός θεσμός της Πρωτόθρονης Εκκλησίας – και η ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ αποδόμηση του κύρους των διοικητικών οργάνων της τόσο σε τοπικό όσο και σε οικουμενικό επίπεδο, φτάνει πολύ συχνά στα όρια της χυδαιότητας, της δαιμονικής καθύβρισης και του πεζοδρομιακού ευτελισμού. Η ποικιλότροπη ικανοποίηση των διαφόρων ψυχισμών μέσα από βωμολοχικές εκτονώσεις και ομολογιακές (ψυχαναγκαστικές, αυτοεπιβεβαιούσες και αλλοειδείς) διακηρύξεις πραγματικά δεν έχουν τελειωμό και, το πιο δυσάρεστο, δε φαίνεται να υπάρχει τρόπος ελέγχου και ανάσχεσης αυτής της κατρακύλας, με την οποία σίγουρα κάνει τη δουλειά του και διασκεδάζει ο αρχαίος όφις. Το πράγμα, όμως, λαμβάνει πιο θλιβερές και ανησυχητικές διαστάσεις, όταν επίσκοποι και ιερείς, αντί να θεραπεύουν και να συνθλίβουν αυτά τα καινοφανή αντιεκκλησιαστικά αρρωστήματα και παίγνια, τουναντίον εισέρχονται σε αυτά με τις ίδιες σχεδόν διάτρητες προϋποθέσεις που το διαπράττουν και οι υπόλοιποι, τους οποίους ex officio θα όφειλαν να επαναφέρουν στην ορθοδοξία και ορθοπραξία. 

Η προκλητική ασέβεια απέναντι σε θεσμικές αποφάσεις εκκλησιαστικών προϊσταμένων και συλλογικών σχετικών οργάνων μεταβάλλει εν τοις πράγμασι την Εκκλησία από χαρισματική κοινωνία εν Πνεύματι σε μια ακόμα εκκοσμικευμένη κοινότητα δίπλα στις άλλες, όπου επικρατεί η αυθαιρεσία, η ασυδοσία, η αδικία και η αυτοδικία, όπως αβίαστα αποδείχνεται μέσα από τις αντίστοιχες ενέργειες. Η ουσία που διατρέχει όλα τα παραπάνω είναι η αίσθηση της ύπαρξης του περιεκτικού ταραχώδους λάθους, κάτι που ύπουλα αντιστρατεύεται την ειρηνική αλήθεια του Χριστού, η οποία αποτελεί και τη φυσική κατάσταση του ενός εκκλησιαστικού σώματος. Και για να μη φαντάζουν όλα τούτα λόγια του αέρα, μπορούμε να τα δούμε σε πλείστα όσα αντικανονικά περιστατικά, ανθενωτικά ενεργήματα και σχισματικά εκκλησιολογικά σχήματα που ανακυκλώνουν μια δαιμονιώδη σύγχυση στον οικουμενικό χώρο της Ορθοδοξίας. Με προεξάρχον πρόβλημα σήμερα τις παράλληλες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες της Διασποράς - με τα πρωτάκουστα φαινόμενα των επισκοπικών συνελεύσεων αντί του πανάρχαιου θεσμού των Συνόδων – και συνακόλουθα κοντά σε αθεράπευτες νομοκανονικώς ευμεγέθεις εκκλησιαστικές κοινότητες, όπως η διαβόητη «Μακεδονική», βλέπουμε και μικρότερα, αλλά υπαρκτά και ενοχλητικά τραύματα: επισήμως αφορισμένους να κοινωνούν σε άλλες επισκοπές με την επευλογία των οικείων μητροπολιτών και την ταυτόχρονη προκλητική αγνόηση και υπερβασία των αποφάσεων ανώτερων εκκλησιαστικών οργάνων, σχισματικούς και καθηρημένους κληρικούς να περιθάλπονται από κληρικούς άλλων «εθνικών» εκκλησιών και μάλιστα με διαφημιστικές διαθέσεις και όρους, τώρα δε τελευταία πρεσβυτέρους να υπέρκεινται των επισκόπων τους σε λήψη πρωτοβουλιών και σε πρόοδο αντιπράξεων πίσω από την έμμεση επικρότηση, αντάρτικη ίσως παράκαμψη και την ένοχη σιωπή, υπόθαλψη και σκιά των τελευταίων. 

Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι μια απαντητική ανακοίνωση του Πειραιώς για κάποιες αυτενέργειες, ως τις αποκάλεσε εμμέσως πλην σαφώς, κληρικών της δικαιοδοσίας του, όπου τους κάλυψε με έναν τρόπο που καταδεικνύει για μια φορά ακόμα την εκκλησιολογική σύγχυση της εποχής μας, και δη την εξηρμένη μορφή της στα ελλαδικά δεδομένα. Όλοι γνωρίζουμε πως η μετάλλαξη του επισκοπικού διακονήματος και λειτουργήματος σε δεσποτοκρατικό φασισμό και τρομοκρατία αποτελεί ένα από τα τραγελαφικά εξαμβλώματα του νεοελληνικού κρατικού εναγκαλισμού της Εκκλησίας και της μετατροπής των λειτουργών του Υψίστου σε δημοσίους υπαλλήλους – κάτι που σε πρόσφατο άρθρο του (παρ)εκκλησιαστικού τύπου υποστηρίχτηκε ως κέρδος για την Εκκλησία (!) ακυρώνοντας τη χαρισματική της διοίκηση από τον Παράκλητο και δείχνοντάς την χρήζουσα κρατικών δεκανικίων προς επιβίωση, τραγικές θέσεις, δηλαδή, άνευ χρείας περαιτέρω σχολιασμού. Οπότε η δήλωση του Σεραφείμ για τη χορήγηση άπλετης ελευθερίας έκφρασης στους υφισταμένους του ιερείς ή απλά δεν πείθει – εξαιρείται η αυτόματη πρόκληση θυμηδίας λόγω της πλεονάζουσας αντεστραμμένης πραγματικότητας – είτε μας οδηγεί σε άλλες ερμηνευτικές διεξόδους. Μπορούμε επί παραδείγματι να σκεφτούμε πολλά, όπως ότι ο ορατός πειρασμός και η υποψία της εξουσιολειχίας, άμεσης και έμμεσης, αποτελούν ένα φανερό ή υποσυνείδητο κίνητρο προς ευαρέσκεια της προϊσταμένης αρχής, ειδικά όταν συνάδουν τα πεπραγμένα των υφισταμένων με τις ορέξεις και τις ιδεοληψίες της. Από την άλλη, βέβαια, δεν μπορούμε να σκεφτούμε πώς θα αντιδρούσε ο επίσκοπος αυτός, αν υπήρχε απόκλιση των εκπεφρασμένων (υπό των εν λόγω ιερέων) θέσεων από τις δικές του, όπως και να μην υποπτευθούμε ότι off the record γνώριζε ή υπαγόρευσε σχετικώς, αυτό όμως ανήκει στον χώρο των υποθέσεων και δεν μπορεί να αποδειχθεί. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που φαίνεται να απουσιάζει είναι η πραγματική ελευθερία που οφείλει να ενυπάρχει σε έναν ορθόδοξο κληρικό προς γνώση και εξωτερίκευση της εν Χριστώ αλήθειας απαθώς και χαρισματικώς, πέρα από προλήψεις και προσωπικά ιδεολογήματα. Εκεί, όμως, που εγείρονται τα σοβαρότερα προβλήματα είναι στο ότι για μια ακόμα φορά ο συγκεκριμένος επίσκοπος συγχέει τη λειτουργική ταυτότητα του ιδίου και των υπ’ αυτόν με την ψιλή πολιτική τους ιδιότητα και ελευθερογνωμία. Άραγε, μπορεί να μιλάει όπου και όπως θέλει ένας κληρικός μιας τοπικής εκκλησίας - και δη άνευ της γνώσης, αδείας και συμφωνίας του οικείου επισκόπου, πολλώ δε μάλλον επί εκκλησιαστικών ζητημάτων, και πιο συγκεκριμένα αναφερόμενος σε συγκεκριμένα πρόσωπα, και μάλιστα επισκόπους άλλων εκκλησιών, το δε μέγιστον, για τον Προκαθήμενο της απανταχού Ορθοδοξίας – και την ίδια ώρα ο ποιμένας και πνευματικός του πατέρας να διερωτάται «μέ ποῖα λογική ἐγκαλοῦμαι γιά τίς προσωπικές ἀπόψεις καί τοποθετήσεις πού δημοσιεύουν οἱ ἀνωτέρω Κληρικοί ἐλεύθεροι ἀσφαλῶς ὄντες νά ἔχουν τήν προσωπική τους ἐκτίμηση καί εὐθύνη διά τά ὑπ’ αὐτῶν γραφόμενα»; Το θέμα της έμμεσης κανονικής εισπήδησης σε αλλότριες δικαιοδοσίες μέσω της μοδάτης ιντερνετικής αδολεσχίας των ημερών, εμφανώς εγκαλούμενης εκκλησιαστικά σε νομοκανονικό, πνευματικό και αισθητικό επίπεδο, δε φαίνεται να απασχολεί τον Ιεράρχη, ο οποίος επικαλείται πολλαπλώς τον μετανεωτερικό φιλελευθερισμό, ξεχνώντας προφανώς απανωτές προσωπικές του «τρομοκρατικές» δηλώσεις. Φυσικά, όλα αυτά παίρνουν άλλες διαστάσεις, αν αναχθούν στον χώρο των σοφισμάτων – των οποίων δε μας έχει αφήσει άγευστους τελευταία ο μητροπολίτης - και όταν μιλάμε για κάτι τέτοιο, το σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται πάντα για φαρισαϊσμό και έντεχνη απόκρυψη της αλήθειας, αλλά και για εσωτερικές διεργασίες σύγχυσης, όπου βρίσκει ο καθένας μας τρόπους να ερείσει επιλογές και μπερδέματα με εύλογες προφάσεις, που πολλάκις ενδύονται τον μανδύα της υπακοής και ταύτισης με το πλέον ευάρεστο θείο θέλημα. 

Η κορύφωση της φαινομενολογίας της εκκλησιολογικής μας σχιζοφρένειας εντοπίζεται στο τελευταίο μέρος της επισκοπικής ανακοίνωσης: «καί πῶς δέν συνεκτιμᾶται τό γεγονός ὅτι ὁ ἐν τῇ Ἱ. Μητροπόλει ὑπηρετῶν ὡς Ἱεροκήρυξ Σεβ. Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ τόσον ἀπό τήν ἐκπομπή του στόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί κατά τήν κηρυκτική του δρᾶσι στούς Ἱ. Ναούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς ὡς καί στίς κατ’ ἰδίαν συζητήσεις δέν φείδεται χρόνου καί κόπου νά ἐξυμνεῖ τό Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικό Πατριάρχη, νά ἀναγινώσκει τάς ἐγκυκλίους Αὐτοῦ καί νά μεταφέρη τάς εὐχάς Αὐτοῦ». Πώς γίνεται στον ίδιο χώρο να ευλογείς συνάμα και να καταράσαι το ίδιο πρόσωπο (αυτοπροσώπως ή δι’ εκπροσώπων άσχετο και αδιάφορο) και εν ταυτώ να αυτοδικαιώνεσαι μέσα σε έναν κυκεώνα κατασκευής συνηγορούντων λογισμών (προφανέστατα) πως ενεργείς με αγιοπνευματική διάκριση, τούτο σαφώς δεν εμπίπτει στις εξηγητικές αρμοδιότητες και ικανότητες του παρόντος. Το μόνο που μπορεί να επισημάνει ο γράφων για μυριοστή φορά είναι η έκκληση για γνήσια χαρισματική διάκριση μέσα από τα λόγια του Χρυσοστόμου: «τίποτα δεν παροξύνει τον Θεό περισσότερο όσο η διαίρεση της Εκκλησίας. Ούτε υπάρχει χειρότερο από τις φιλονικίες και τις μάχες εντός της Εκκλησίας, που την διασπούν, όπως διασπούν και τον άρραφο χιτώνα του Χριστού, τον οποίο ούτε οι ληστές δεν τόλμησαν να κομματιάσουν. Την αμαρτία της διαίρεσης ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν μπορεί να εξαλείψει».( PG 62,85)». 

Κ.Ν. 

25/11/2012

ΒΙΒΛΙΑ ΠΑΤΡΙΝΩΝ ΣΤΟ "ΤΣΑΪ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ"

Φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός 

Απόψε στη Μουσική Σκηνή "Τσάι στη Σαχάρα", εδώ στην Αθήνα, δύο Πατρινοί παρουσίασαν τα βιβλία τους, που εκδόθηκαν από τις Πατρινές εκδόσεις "Διαπολιτισμός" και "Περί Τεχνών". 

Ο Πέτρος Ψωμάς το "Ο Θησαυρός είναι Κρυμμένος στο Σακούλι" και Εύα Αθανασοπούλου το "Μέλαν σώμα, λευκό. 1981-2011: Τριάντα χρόνια μετά τη νίκη". 

Μια εκδήλωση στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας "Πατρινοί συγγραφείς ταξιδεύουν στην Ελλάδα". Και μέχρι τώρα οι δύο συγγραφείς έχουν ταξιδέψει σε 11 πόλεις και συνεχίζουν ακάθεκτοι. 

Για τα βιβλία μίλησαν οι συγγραφείς τους.

Εύα Αθανασοπούλου και Πέτρος Ψωμάς

"Ο θησαυρός είναι κρυμμένος στο σακούλι" είναι ένα βιβλίο για το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού, μέσα απ' τη ματιά ενός κυνηγού. Ο Πέτρος Ψωμάς 25 χρόνια "καρναβαλίζεται" - έστησε με τους συνεργάτες του το περίφημο Πλήρωμα 94, που είναι πλέον Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία - οπότε μοιραία το βιβλίο του γι' αυτόν τον ιδιαίτερο θεσμό του Πατρινού Καρναβαλιού έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Το βιβλίο πραγματεύεται, κυρίως, 12 (από τα 46) χρόνια του "Κρυμμένου Θησαυρού", την περίοδο δηλαδή που το "Κυνήγι" και ο Πέτρος συμπορεύτηκαν αδιαλείπτως, από το 1990 μέχρι και το 2001. 

Το βιβλίο της Εύας Αθανασοπούλου «διηγείται» την πορεία μιας γενιάς (που σήμερα έχει ήδη σαρανταρίσει) μέσα από σημαντικούς σταθμούς στη ζωή μίας νέας κοπέλλας, της Μυρτώς, έχοντας ως αφετηρία τα μαθητικά της χρόνια και ακολουθώντας την στον δρόμο προς την ενηλικίωση και την ωριμότητά της. 

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα κι από τα δύο βιβλία διάβασαν οι ηθοποιοί Καλή Δάβρη και Σωτήρης Δούβρης.

Την εκδήλωση πλαισίωσε μουσικά Άγγελος Ανδρεόπουλος στο πιάνο - γνωστός από την θητεία του στην Πατραϊκή Μαντολινάτα - με την Φιλίτσα Καλογεράκου στο τραγούδι. 

Προλόγισε ο πρόεδρος του Συλλόγου των εν Αθήναις Πατρινών Θεοδόσης Γεωργίου, ενώ παρούσα ήταν και η επί σειρά ετών πρόεδρος Ελμίνα Πασσά, όπως και δεκάδες Πατρινοί της πρωτεύουσας. Π.Α.Α.

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΜΕ ΕΡΓΑ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗ

Η συναυλία της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας υπό τη διεύθυνση του ιδρυτή της Λυκούργου Αγγελόπουλου την περασμένη Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου, στην αίθουσα "Παρνασσός", ήταν αναμφισβήτητα μια ακόμη συμβολή στην σπουδή και ανάδειξη του μεγάλου Βυζαντινού Μαϊστορα Ιωάννη Κουκουζέλη. 

Νομίζω ότι είναι η μοναδική βυζαντινή χορωδία που ασχολήθηκε επισταμένως με το έργο του Κουκουζέλη, καθιστώντας μας κοινωνούς παλιών, σπουδαίων μελισματικών και εκτεταμένων συνθέσεων και μελωδικών γραμμών, που δεν θα τις σκούγαμε αν δεν τις παρουσίαζε η ΕΛΒΥΧ. 

Η ερμηνεία ήταν ακριβής, ρωμαλέα, με πνοή. Η αίσθηση της αέναης ροής του μέλους που έχεις όταν ακούς την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία να ερμηνεύει Κουκουζέλη είναι πραγματικά ιδιαίτερη. Κορυφαία στιγμή το Κράτημα "ο μονόπονους" σε νενανώ, ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα, το οποίο απέδωσε μοναδικά η ΕΛΒΥΧ. Νομίζω ότι στα κρατήματα ειδικά του Κουκουζέλη δύσκολα θα ακούσουμε ισάξια ερμηνεία. Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος αποδεικνύεται όντως μαϊστωρ στην ερμηνεία των κρατημάτων του Κουκουζέλη. 

Παραθέτουμε στη συνέχεια σε βίντεο από την συναυλία όλα τα μέλη. 

 " Ήτω η δόξα Κυρίου..." ήχος πλάγιος του τετάρτου Στίχος από τα Μέγιστα ανοιξαντάρια, Εξήγηση Γρηγορίου Πρωτοψάλτου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας (+1821)

   

 " Άσπιλε, αμόλυντε, ευλογημένη Θεοτόκε..." Αναγραμματισμός από το δοξαστικό του εσπερινού των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου "Μετά το τεχθήναι σε..." εξήγηση Χουρμουζίου, Χαρτοφύλακος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας (+1840 ). Ήχος πλάγιος του πρώτου. 

Μονωδίες: Βασίλειος Γεωργαράς, Ιωάννης Τσιοτσιόπουλος, Άντώνιος Αετόπουλος.

   

" Άγγελοι την είσοδον της Πανάγνου..." μεγαλυνάριον εις την εορτήν των Εισοδίων Εξήγηση Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος (+1840) της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας. Ήχος τέταρτος (άγια παπαδικός) 

Μονωδίες: Ευάγγελος Κοτσώνας, Πέτρος Ανδρουτσόπουλος, Ιωάννης Τσιοτσιόπουλος, Ηλίας Φραγκάκης.

   

Κράτημα "ο μονόπνους" σε εξήγηση Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος.  Ήχος πλάγιος του δευτέρου νενανώ.

   

Και μετάτο τέλος του προγράμματος δύο από τις αργές Καταβασίες των Χριστουγέννων "Χριστός γεννάται" (ήχος α') στο μέλος του Πέτρου Πελοποννησίου.

   

Η εκδήλωση αφιερώθηκε στη μνήμη του αλησμόνητου ιδρυτικού μέλους της χορωδίας ΑΛΕΞΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (+25.10.2012) ως ελάχιστη ανταπόδοση στην ανεκτίμητη προσφορά του.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ!

Του Αρχιμανδρίτη Γεράσιμου Φραγκουλάκη

Αννόβερο Γερμανίας

«Κάτω στον Πειραιά, στο μουράγιο…» 

«Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής». Και αύτη η γη εδημιουργήθη υπό του Θεού «εν σοφία», αλλά και εν αγάπη και κορωνίδα της Δημιουργίας ετέθη ο άνθρωπος. 

Μετά την απομάκρυνση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, λόγω της παρακοής, ετέθη σε λειτουργία το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, από τον ίδιο το Θεό. Και ενσαρκώνεται ο Λόγος του Θεού για την υλοποίηση του σχεδίου αυτού. Και κατά την επί γης παρουσία Του φροντίζει να συμφιλιώσει τους ανθρώπους όχι μόνο με τον Θεό αλλά και μεταξύ τους. Ο ίδιος ο Κύριος μάλιστα προσεύχεται, λίγο πριν από το εκούσιο Πάθος Του, «ίνα πάντες εν ώσι…». Όμως ξαναυπεισέρχονται τα πάθη και οι αδυναμίες στις ανθρώπινες σχέσεις και καταλήγουν και πάλι σε διασπάσεις και διαιρέσεις. 

Απόμεινε να διακονεί και να καλλιεργεί το «ίνα πάντες εν ώσι…», η Ορθόδοξη Εκκλησία με τον ατόφιο, μοναδικό, αληθινό λόγο της και μέσα απ’ αυτή τη διακονία της καθιερώνεται και αναδεικνύεται ο ρόλος της ως Οικουμενικής. Γι’ αυτό και μπορούμε να αναφερόμαστε σε Οικουμενική Ορθοδοξία. 

Φαίνεται όμως πως κάποιοι Ορθόδοξοι θέλουν να είναι «μοναχοφαγάδες» και γι’ αυτό προσπαθούν να κλείσουν την Ορθοδοξία σε κλουβί ιδιοκτησίας τους και να την διαχειρίζονται, όπως θέλουν αυτοί και μόνο προς ίδιον όφελος! 

Εσχάτως μάλιστα έχουν επιδοθεί, κάποιοι εξ αυτών, σε αγώνα για να αποδείξουν πόσο ορθοδοξότεροι είναι από άλλους Ορθοδόξους. Και την υποτιθέμενη ανωτερότητά τους βέβαια την αποδεικνύουν όχι παρουσιάζοντας τα δικά τους πνευματικά επιτεύγματα αλλά προβάλλοντας δήθεν ανορθόδοξες ενέργειες άλλων. Και το φαινόμενο αυτό παρατηρείτε κυρίως μεταξύ των Ελλήνων Ορθοδόξων, οι οποίοι μονίμως έχουν στο στόμα τους την «καραμέλα» του Οικουμενισμού. Προσπαθούν δηλαδή, να βγουν μέσα από την ανυπαρξία τους κάνοντας θόρυβο, κουνώντας το δάκτυλο σε εκείνους, που επί μονίμου βάσεως βρίσκονται στο μετερίζι του αγώνα υπέρ των δικαίων της Ορθοδοξίας! Προκαλεί δε εντύπωση το γεγονός ότι στον πόλεμο τους αυτό αυτοχρίζονται «αντιοικουμενιστές» και στην πραγματικότητα σκιαμαχούν. Διότι με εκείνους που συνήθως τα βάζουν είναι οι πραγματικοί αγωνιστές και θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας. Πολεμούν εναντίον Ορθοδόξων και αφήνουν ανενόχλητους τους πραγματικούς «λύκους» της πίστεως. 

Περισσότερο δε γίνονται προκλητικοί σήμερα, μια περίοδο κατά την οποία ο κόσμος πένεται, δυστυχεί, υποφέρει, απελπίζεται και αυτοί επιδίδονται σε αντιοικουμενιστικούς αγώνες, δηλαδή σε «επαναστατική» γυμναστική. Είναι ίσως το μόνο που μπορούν να προσφέρουν σε αυτό τον κόσμο, αντί να ανασκουμπωθούν και να δουν πώς θα συμβάλλουν στην ανακούφισή του. Όμως να είναι σίγουροι πως γίνονται αντιληπτοί και στο τέλος και αυτοί που πιστεύουν και αυτοί που δεν πιστεύουν, θα μας στέλνουν καραβιές στον «έξω από δω», όλους εμάς που λέμε ότι είμαστε διάκονοι και υπηρέτες του λαού του Θεού. 

Γι’ αυτό ας παύσουν οι αδικαιολόγητες αντιοικουμενιστικές κορώνες και ας ασχοληθούν πραγματικά με εκείνα που η αποστολή τους, ως κληρικών, ορίζει. 

Προ πάντων όμως, ας δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό προς την Εκκλησία και ας μην προσπαθούν να την αντικαθιστούν. Ή μάλλον να μην προσπαθούν να την σώσουν από εκείνους που δεν χρειάζεται σωτηρία. 

Προκαλεί θλίψη ο τρόπος με τον οποίον αναφέρονται σε εκκλησιαστικούς ταγούς που αναλώθηκαν ή αναλώνονται στον αγώνα υπέρ της Εκκλησίας, όπως έγινε τελευταία με τις αναρτήσεις στο διαδίκτυο κειμένων, από συμπρεσβυτέρους αδελφούς οι οποίοι έχουν Μητροπολίτη που η υπό την προεδρεία του «οικουμενιστή» Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε στο επισκοπικό αξίωμα. Αναφέρονται κατά τρόπο απαράδεκτο και απαξιωτικό στους Οικουμενικούς Πατριάρχες Αθηναγόρα και Βαρθολομαίο. Και όσο μεν αφορά τον μακαριστό Πατριάρχη Αθηναγόρα, η ιστορία ήδη τον έχει κρίνει και τον έχει ονομάσει Μέγα. Τα θετικά για την Εκκλησία αποτελέσματα των ενεργειών του, μόνο οι εθελοτυφλούντες δεν μπορούν να τα δουν. 

Ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος αποτελεί τον αεικίνητο κήρυκα του Ορθοδόξου Λόγου, ανά την Οικουμένη. Αγωνιζόμενος πολεμείται. Διακονών απειλείται. Εν κινδύνω συχνά ευρισκόμενος, δεν φυγομαχεί, δεν τρομοκρατείται. 

Μπορεί ο καθένας να γράφει ό,τι νομίζει εφόσον δεν ξέρει τους αγώνες και τις αγωνίες του. Λίγες στιγμές αν ζήσει κάποιος κοντά του, θα μπορέσει να καταλάβει τους αγώνες του και να διαγνώσει τις αγωνίες του. Και δεν είναι βεβαίως απαραίτητο αυτό. Όλ’ αυτά μπορεί να τα δει κάποιος, αν δεν έχει «πνευματικές» τσίμπλες στα μάτια του. 

Αν κάποιος είναι πραγματικά Ορθόδοξος, δεν χρειάζεται να αποδείξει πόσο Ορθόδοξος είναι. Τελικά το ποιος είναι Ορθόδοξος δεν λέγεται, αλλά φαίνεται!

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ

Στο σημερινό φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ (σ. 8) δημοσιεύεται απάντηση σε ανάρτηση της Ιδιωτικής Οδού, την οποία παραθέτουμε στη συνέχεια:

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ «Ο.Τ» ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ «ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ» 

Ἐάν ὁ Ἀπ. Παῦλος ἠκολούθει τό παράδειγμα τῶν Οἰκουμενιστῶν, σήμερον δέν θά ὑπῆρχε Χριστιανισμός εἰς τήν Ἑλλάδα 

Ὁ «Ο.Τ.» εἰς πολύ πρόσφατον φύλλον του (9ης Νοεμβρίου) ἐδημοσίευσεν ἐκτενές σχόλιον ἀπό τήν ἱστοσελίδα «Ἰδιωτική ὁδός», τό ὁποῖον ἀνεφέρετο εἰς τάς εὐθύνας τοῦ Πατριάρχου Ρωσίας κ. Κυρίλλου διά τάς διώξεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Εἰς τό ἄρθρον ἐτονίζετο ὅτι εἶναι μεγάλο λάθος ὁ ἐναγκαλισμός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν κρατικήν ἐξουσίαν. Μετά τήν δημοσίευσιν τοῦ ἄρθρου εἰς τόν «Ο.Τ.» οἱ ὑπεύθυνοι ἤ ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἱστοσελίδος προέβη εἰς ἀρνητικά σχόλια διά τόν «Ο.Τ.», διότι ἐνῶ τό ἄρθρον ἐζήτει τήν ἀπαλλαγήν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀπό τό Κράτος, ὁ «Ο.Τ.» ζητεῖ τόν σφικτόν ἐναγκαλισμόν Κράτους καί Ἐκκλησίας. 

Πρός τί ὅμως ἡ «εὔλογος ἀπορία», τήν ὁποίαν διατυπώνουν οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἱστοσελίδος; Ἐπειδή ὁ «Ο.Τ.» ζητεῖ τόν ἐναγκαλισμόν Κράτους καί Ἑκκλησίας; Ὁ «Ο.Τ.» τό ζητεῖ, διά νά μή ἀπογαλακτισθῆ τό Κράτος ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν, διότι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τόν πλήρη χωρισμόν, ζητοῦν τήν ἀποκαθήλωσιν τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί ὅλων τῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπό τά σχολεῖα, τά δικαστήρια, τά Ἀστυνομικά τμήματα, τάς Ἐνόπλους Δυνάμεις, ὡς ἐπίσης, τόν ἐξοβελισμόν ἀπό τό Κράτος καί τά σχολικά βιβλία ὅ,τι εἶναι Ὀρθόδοξον καί Ἑλληνικόν. Ἐάν ὁ χωρισμός δέν συνωδεύετο ἀπό ἀντιχριστιανικάς-ἀντορθοδόξους ἰσχυράς τάσεις καί συμπεριφοράς, δέν θά εἴχομεν λόγον νά ἐπιμένωμεν εἰς τόν «ἐναγκαλισμόν» Κράτους καί Ἐκκλησίας. Ἐκτός αὐτοῦ: Πιστεύομεν ὅτι οἱ ρόλοι Ἐκκλησίας-Κράτους εἶναι διακριτοί μέ βάσιν τόν Καταστατικόν Χάρτην, τόν ψηφισθέντα ὑπό τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ἐπί τῶν ἡμερῶν τῆς παντοδυναμίας τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ καί δέν χρειάζονται ἄλλαι ρυθμίσεις, αἱ ὁποῖαι νά ἐπισημοποιοῦν τόν χωρισμόν. Ὁ τελευταῖος, ὅμως, ἐλλοχεύει καί κινδύνους διά τήν συνοχήν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά σχηματισθοῦν Ἐπισκοπικαί πα- ρατάξεις εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ὡς συμβαίνει μέ τάς παρατάξεις τῶν παλαιοημερολογιτῶν. Ὁ «ἐναγκαλισμός» τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μετά τοῦ Κράτους εἶναι πολύ διαφορετικός ἀπό αὐτόν, πού παραώραν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία «παίζει» εἰς τήν αὐλήν τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως, εἴτε αὐτή εἶναι δεξιά εἴτε ἀριστερά εἴτε δικτατορική εἴτε τά μέλη της εἶναι πρώην πράκτορες καί ἀξιωματοῦχοι τῆς ΚGB ὡς συμβαίνει σήμερον. Αὐτή δέ ἡ συμπεριφορά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας παρατηρεῖται ἀπό τήν ἐποχήν τῆς «τσαρίνας» Αἰκατερίνης, ἐνῶ ἀρκετοί ἀπό τούς Πατριάρχας καί τούς Μητροπολίτας ὑπῆρξαν πράκτορες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς χώρας, ὡςἔχει ἀποδείξει ἡ βιβλιογραφία. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος οὐδέποτε εἶχεν ἕνα τοιοῦτον ρόλον. 

Ἡ παράστασις καί τό Κράτος 

Ἡ ἱστοσελίς ἀφήνει ὑπονοούμενα καί διά τήν στάσιν τοῦ «Ο.Τ.» ἔναντι τῆς παραστάσεως, ἡ ὁποία ἐνεφάνιζε τόν Χριστόν καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους ὡς σοδομίτας, ἀφήνουσα νά ἐννοηθῆ ὅτι μίαν υἱοθετοῦμεν τό ἄρθρον της κατά τοῦ ἐναγκαλισμοῦ τοῦ Κράτους μέ τήν Ρωσικήν Ἐκκλησίαν καί ἀπό τήν ἄλλην ζητοῦμεν τόν ἐναγκαλισμόν ἀξιώνοντες ἀπό τό Κράτος νά διακόψη τήν παράστασιν. Λησμονοῦν οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἱστοσελίδος ὅτι ἀκόμη εἰς τήν Ἑλλάδα, μέ βάσιν τό Σύνταγμα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα. Λησμονοῦν ὅτι ὁ ποινικός κώδικας τήν προστατεύει ὡς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τάς ὕβρεις καί τήν χυδαιολογίαν. Λησμονοῦν, ἐπίσης, ὅτι ἀκόμη καί εἰς τά Λαϊκά κράτη εἶναι σεβαστοί οἱ «θεοί» ἤ ὁ «θεός» καί τῶν μικροτέρων θρησκευτικῶν μειοψηφιῶν καί αἱ ἀρχαί ἐπεμβαίνουν, ὅταν κάποιοι δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, καλλιτέχναι ἤ πολιτικοί θίγουν τό θρησκευτικόν συναίσθημά των καί προκαλοῦν ἀναταραχήν. Εἴτε εἴχομεν πλήρη χωρισμόν Κράτους-Ἐκκλησίας εἴτε ὄχι θά ἀξιώναμε τήν παρέμβασιν τοῦ Κράτους διά τόν τερματισμόν τῆς χυδαίας ἐξυβρίσεως τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὡς σοδομίτας καί ταυτοχρόνως θά ἐλέγχαμε τήν Ἱεραρχίαν διά τήν στάσιν της, ὅπως καί τό ἐπράξαμεν. Δέν εἶναι δυνατόν, ὅταν θίγεται ἀπό δημοσιογραφικάς ἀποκαλύψεις, πραγματικάς καί μή, ἕνας Μητροπολίτης νά καταθέτη ἀγωγάς καί μηνύσεις, διά νά ἀποκαταστήση τό τρωθέν κῦρος του καί ὅταν ἐξυβρίζεται ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ὡς ὁμοφυλόφιλοι νά ἀνεχώμεθα τάς θεωρίας περί μή ἀντιδράσεως, τάς ἐκπορευομένας ὑπό Σεβ. Μητροπολιτῶν. Ἔχει μεγαλυτέραν ἀξίαν ἡ φήμη τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου ἀπό τήν φήμην τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων; 

Οἱ διάλογοι καί ὁ Ἀπ. Παῦλος 

Τέλος ἡ ἱστοσελίς σημειώνει: «Ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος μᾶς λέει ὅτι ἡ Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς “ὑπερασπίζεται τοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους μετὰ τῶν Παπικῶν”, καὶ αὐτὸ συνιστᾶ ἀσφαλῶς μομφὴ γιὰ τὸν “Ο.Τ.” καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Ἄθελά του ἀποκαλύπτει μία ἀλήθεια. Ὅλοι οἱ “ἀντι-οἰκουμενιστὲς” εἶναι στὴν οὐσία ἐναντίον κάθε διαλόγου μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἐνῶ διατείνονται ὅτι ἐνοχλοῦνται, τάχα, ἀπὸ τοὺς διαλόγους μὲ τὸν “προδοτικὸ” τρόπο, ποὺ διεξάγονται. Στὴν πραγματικότητα ἀντιτίθενται, διότι δὲν θέλουν νὰ κάνουν διάλογο, ἀλλὰ καὶ διότι δὲν μποροῦν. Ἀλίμονο ἂν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε στοὺς Ἀθηναίους ὅ,τι ἀναμασοῦν κάθε τόσο οἱ “ἀντι-οἰκουμενιστές”. Δὲν θὰ ὑπῆρχε χριστιανισμός». Οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἱστοσελίδος εἶναι «ταγμένοι» νά ὑπηρετοῦν τόν Οἰκουμενισμόν. Αὐτό φαίνεται ἀπό τά κείμενά των. Μᾶς ἐπικρίνουν,διότι θεωροῦμεν ὅτι εἰς τούς διαλόγους προδίδεται ἡ πίστις καί μᾶς κατηγοροῦν ὅτι δέν ἀντέχομεν εἰς τόν διάλογον καί ὅτι ἀδυνατοῦμεν νά σταθῶμεν εἰς αὐτόν. Εἰλικρινῶς πιστεύομεν ὅτι προδίδεται ἡ πίστις. Τί ἆραγε εἶναι ἡ ἀναγνώρισις ὅλων τῶν αἱρετικῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ὡς κανονικῶν ὑπό τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου; Τί εἶναι ἡ διευρυμένη Ἐκκλησία καί τί ἡ Βαπτισματική θεολογία; Τί εἶναι ἡ θεωρία ὑψηλόβαθμου ρασοφόρου τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου περί δύο πνευμόνων εἰς τήν Ἐκκλησίαν (Παπικῶν-Ὀρθοδόξων), διά τῆς ὁποίας νομιμοποιοῦνται ὅλαι αἱ αἱρέσεις, αἱ κακοδοξίαι καί αἱ διαστρεβλώσεις τοῦ Εὐαγγελίου ὑπό τοῦ Πάπα; 

Ἐάν δέν προδίδεται ἡ πίστις: 

1ον) Διατί ἐτρομοκρατήθησαν ὅλοι οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς καί τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον ἀπό τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως» καί ἔσπευσαν νά δηλώσουν ὅτι σέβονται τά δόγματα ἤ ὅτι προβαίνουν εἰς τούς διαλόγους (οἱ ὁποῖοι ἀγγίζουν τά ὅρια τῆς προδοσίας) μέ τήν σύμφωνον γνώμην καί ἄλλων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καί Ἀρχιεπισκόπων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν; 

2ον) Διατί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης προέβη εἰς πράξεις τρομοκρατίας ἐναντίον Ἐπισκόπων, Καθηγουμένων Ἱερῶν Μονῶν κ.λπ, πού ὑπέγραψαν τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως»; 

3ον) Διατί ἐναυάγησεν ὁ θεολογικός Διάλογος εἰς τήν Βιέννην πρό δύο ἐτῶν; Μήπως ἀπό τάς ἀντιδράσεις Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι διαφωνοῦν μέ τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον προωθεῖται ἡ ψευδοένωσις; 

Διά τόν Πειραιῶς καί τά ἀναθέματα 

Ἡ ἱστοσελίς «Ἰδιωτική ὁδός» καταλήγει τό ἄρθρον της διά τόν «Ο.Τ.» ὡς ἀκολούθως: «Τέλος, ὁ Ο.Τ. σημειώνει ὅτι ἡ Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς “ἤλεγξε τὸν Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ διὰ τὴν ἀνά- γνωσιν τῶν ἀναθεμάτων τὴν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας”. Ἡ Ἰδιωτικὴ Ὁδός, ὅμως, δὲν εἶναι “ἀγωνιστικὸ μετερίζι”, ὅπως νοοῦν οἱ τοῦ “Ο.Τ.” τὰ δικά τους δημόσια βήματα λόγου. Δὲν ἐλέγχει ἐπισκόπους οὔτε τοὺς βρίζει οὔτε τοὺς ἐξουθενώνει, οὔτε ζητάει “καθαιρέσεις” οὔτε “παραιτήσεις” κ.ο.κ., ὅπως πολλοὶ “καθαροὶ” χριστιανοὶ μέσῳ τῶν ἱστολογίων τους καὶ ὄχι μόνο. Διατυπώσαμε τὸν θεολογικὸ προβληματισμό μας γιὰ τὴν νεοφανῆ καὐτὴ κίνηση τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος δὲν ἠρκέσθη στὰ ἀναθέματα τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως αὐτὰ ἀναγράφονται στὸ Τριώδιον, ἀλλὰ προσέθεσε καὶ νέα δικά του, ποὺ ἀφοροῦν στὶς ἡμέρες μας, ὑποτίθεται... Καὶ ἀναρωτηθήκαμε πόθεν αὐτὴ ἡ πρακτικὴ καὶ τί θὰ γίνει, ἂν ἔστω καὶ μὲ κάποιο τρόπο παγιωθεῖ ἀπὸ κάποιους, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μετὰ ἀπὸ Πανορθόδοξες ἀποφάσεις βρίσκεται ἐν ἐπισήμῳ διαλόγῳ μὲ τοὺς ἑτερόδοξους χριστιανούς. Αὐτὰ τὰ ὀλίγα». 

Περί τῶν «καθαρῶν» καί ἡ στάσις τοῦ «Ο.Τ.» 

Ὁ «Ο.Τ.» ἐπί τῶν προαναφερομένων ἔχει νά παρατηρήση τά ἀκόλουθα: 

1ον) Οὐδέποτε ὁ «Ο.Τ.» διεχώρησε τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς εἰς «καθαρούς» καί «ἀκαθάρτους». Στηλιτεύει καί ἐλέγχει τήν συμπεριφοράν τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων καί τῆς κεφαλῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Οὗτοι δροῦν ἰσοπεδωτικῶς διά τήν Ὀρθοδοξίαν εἰς τούς θεολογικούς Διαλόγους. Εἶναι σύμπτωσις ὅτι ἀ κό μη καί Ἐπίσκοποι εὑρισκόμενοι πλησίον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἤ εἶναι τοῦ κλίματος τοῦ Φαναρίου διαφωνοῦν, τόσον μέ τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον γίνονται οἱ διάλογοι ὅσον καί μέ τόν τρόπον (καί τάς θεωρίας) μέ τόν ὁποῖον κινεῖται εἰς αὐτούς ὁ Σεβ. Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας; Εἶναι σύμπτωσις ὅτι αὐτοί οἱ Ἐπίσκοποι ἐνοχλοῦνται ἀπό τάς συμπροσευχάς μετά τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν, διότι δι᾽ αὐτῶν ἰσοπεδώνονται οἱ ἱ. Κανόνες καί περιφρονοῦνται οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; 

2ον) Πράγματι ὁ «Ο.Τ.», ὅταν διαπιστώνη τήν προδοσίαν τῆς Πίστεως ἤ τήν λῆψιν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τούς Ἱερούς Κανόνας προβαίνει εἰς πολύ αὐστηράν κριτικήν καί ζητεῖ παραιτήσεις. Τό αὐτό πράττει καί ὅταν διαπιστώνη καί σκάνδαλα οἱασδήποτε μορφῆς. 

3ον) Ὁ «Ο.Τ.» στηρίζει τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί τόν ἐν αἰχμαλωσίᾳ Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, ἀλλά ἐλέγχει τάς ὑπ᾽ αὐτοῦ οἰκουμενιστικάς ἀποφάσεις καί τῶν οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων, αἱ ὁποῖαι κλονίζουν τήν πίστιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί τόν προβληματίζουν ἐντόνως. Ὅσον ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς θά ὁμιλῆ διά θέματα πίστεως καίαὐστηράς τηρήσεως τῶν δογμάτων καί τῆς παραδόσεως, ὁ «Ο.Τ.» θά τόν προβάλλη. Τό αὐτό θά κάνη καί μέ οἱονδήποτε ἄλλον Σεβ. Μητροπολίτην, ὁ ὁποῖος θά ὑπερασπίζεται τούς ἱερούς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ «Ο.Τ.» πιστεύει ὅτι ὀρθῶς ὁ Σεβ. Πειραιῶς, τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπέκτεινε τά ἀναθέματα εἰς τόν αἱρεσιάρχην Πάπαν καί εἰς τούς οἰκουμενιστάς Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι νοθεύουν τήν πίστιν καί ἐργάζονται διά τήν ψευδοένωσιν τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν πλανεμένων χριστιανῶν ἄνευ παραιτήσεως τῶν τελευταίων ἀπό τάς αἱρέσεις των. 

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης τήν παρελθοῦσαν Κυριακήν, ἐχειροτόνησεν εἰς Ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου Ρέντη ἕνα Πρεσβύτερον. Ἀπευθυνόμενος πρός τόν νέον Κληρικόν ἀνεφέρθη εἰς τό θαῦμα τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος εἰπών ὅτι τό θαῦμα αὐτό ἀποτελεῖ ἠχηρόν ράπισμα πρός ὅλους ἐκείνους τούς παράγοντας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀπεργάζονται τήν Ὀρθοδοξίαν. Ἐκάλεσε δέ τόν νέον πρεσβύτερον νά πολεμᾶ ὅλας τάς αἱρέσεις εἴτε εὑρίσκονται ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας εἴτε ὄχι. 

Ἡ ἱστοσελίς «Ἰδιωτική ὁδός» διερωτᾶται τί θά συμβῆ, ἐάν παγιωθῆ ἡ τακτική τοῦ Σεβ. Πειραιῶς (μέ τά ἀναθέματα κ.λπ.) καί ἀπό ἄλλους Σεβ. Μητροπολίτας, καθ᾽ ἧν στιγμήν ληφθοῦν ἄλλαι ἀποφάσεις ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου. Πιστεύομεν ὅτι τό «ὄνειρο» τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τοῦ Φαναρίου, Χάριτι Θεοῦ, δέν θά ἐπιτευχθῆ ποτέ, διότι ἐκτός ἀπό τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας τοῦ Ἑλληνοφώνου Ἑλληνισμοῦ ὑπάρχουν καί ἄλλαι, αἱ ὁποῖαι ἀντιμετωπίζουν προβλήματα ἀπό τήν δρᾶσιν τῆς Οὐνίας ἤ εἶναι σταθερῶς ἐναντίον τῆς προσεγγίσεως μέ τόν Παπισμόν. Ἐκτός αὐτῶν ὑπάρχει ἡ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πιστός λαός, ὁ ἔντιμος κλῆρος καί σεβαστοί Καθηγούμενοι Ἱ. Μονῶν ὡς καί Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι, Χάριτι Θεοῦ, θά ἀντιδράσουν δυναμικῶς. Ὑπενθυμίζομεν ὅτι ὁ Σεβ. Κονίτσης κ. Ἀνδρέας πρό τριῶν ἤ τεσσάρων ἐτῶν ἐδάκρυσε τήν ἡμέραν τῆς Παναγίας, διότι ἡ πίστις καί ἡ Ἐκκλησία μας προδίδεται καί ἐκάλεσε τόν πιστόν λαόν νά προσεύχεται ὑπέρ τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, λέγων ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά εἴπη περισσότερα. 

Γ. ΖΕΡΒΟΣ

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

᾿Ακτὴ Θεμιστοκλέους 190 

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 

Τηλ. 210 4514833 

Fax 210 4518476 

Πειραιεύς, 23 Νοεμβρίου 2012 

Πρός Τόν 

κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλο 

Διαχειριστή τοῦ Ἰστολογίου 

«Ἰδιωτική Ὁδός» 

Ἀγαπητέ κ. Ἀνδριόπουλε, 

Ἀπαντῶντες στούς τελευταίους σχολιασμούς σας σημειώνουμε: 

1. Τό ἀδιαμφισβήτητο θαῦμα τοῦ πολιούχου Κερκύρας καί Πειραιῶς Ἁγίου Σπυρίδωνος τῆς 12ης Νοεμβρίου 1716 διασώζεται καί ἐναργῶς περιγράφεται ἀπό τόν διδάχο τοῦ Γένους Ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Πάριο στό ἔργο του «Οὐρανοῦ κρίσις» πού ἐκδόθηκε στήν Λειψία τῆς Σαξωνίας τό 1805 καί ἐμπεριέχεται στήν ἔκδοση τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κερκύρας τοῦ 1951 ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κερκύρας κυροῦ Μεθοδίου δαπάναις τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος στίς σελίδες 209-275 ὅπου καί ἡ Ἀκολουθία τοῦ Θαύματος γεγονός πού ἀποσιωπεῖτε. Συνεπῶς ἀποροῦμε πῶς τίθεται ζήτημα «λειτουργικῆς καινοτομίας καί λειτουργικῆς τάξεως». Ταυτοχρόνως γιά τούς ἀρνουμένους τήν ἀλήθεια τοῦ πράγματος καί τή σημασία του ἀπάντηση ἀποστομωτική δίδει ὁ κενός χῶρος, παρά τό ἀδιαλώβητο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου στόν Ἱ. Ναό τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος Κερκύρας, ὅπου θά ἐτοποθετεῖτο τό ἀλτάριο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί αὐτό πανθομολογεῖται ὑπό τῶν Κερκυραίων. Ὡς ἐγκρατής θεολόγος πού γνωρίζει ὅτι δέν ὑπάρχει ἁγιότης τῶν ἀνθρώπων διακρινομένη τῆς ἀκτίστου ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ στήν ὁποίαν καί μετέχουν θεωθέντες οἱ ἅγιοι καί ἑπομένως διά τοῦ Ἱεροῦ Σπυρίδωνος ἐνήργησε τό συγκεκριμένο θαῦμα αὐτός ὁ αἰώνιος Θεός, εἰσηγῆσθε νά μήν τιμήσωμε τήν ἐνέργειά Του; 

2. Ἡ ἀναδημοσίευσις στό ἰστότοπό σας τοῦ χυδαίου καί αἰσχροῦ σχολίου τῆς Ἐφημερίδος Καθημερινή πού ἀνήκει στόν γνωστό ὅμιλο τόν ὁποῖο ἔχω δημοσίᾳ στηλιτεύσει γιά τήν προβολή τῶν σιωνιστικῶν ὕβρεων κατά τοῦ Σωτῆρος μας καί μάλιστα κατά τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μ. Ἑβδομάδος καί παρ’ ὅτι ἀσφαλῶς γνωρίζετε τό πόσον χυδαῖα διαστρεβλωμένη εἶναι ἀπό τόν ὑπογράφοντα τό σχόλιο ἡ ἀλήθεια, διότι οὐδέποτε ἀνεφέρθην σέ «σεξουαλικές πρακτικές» ἀλλά ὑπερασπιζόμενος τήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος «ναοῦ τοῦ Θεοῦ» ἀνεφέρθην στήν κακοποιό παράχρηση τῶν σωματικῶν ὀργάνων καί στίς νομοτελειακές ἐπιπτώσεις αὐτῆς τῆς παραχρήσεως ὅπως ἀποδεικνύεται καί ἀπό τήν ἰατρική κοινότητα παραθέτων δύο ἰατρικές ἀνακοινώσεις δυστυχῶς ἀποδεικνύει ἐμπάθεια καί κακότητα πρός τό πρόσωπό μου. 

3. Αἰτιᾶσθε τούς Κληρικούς τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς πού ποιμαίνω Ἀρχιμ. Παῦλο Δημητρακόπουλο καί Πρωτοπρ. Ἄγγελο Ἀγγελακόπουλο ὅτι ἐπιτίθενται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τόν Παναγιώτατο Οἰκουμενικό Πατριάρχη «μέ τήν εὐλογία» τοῦ οἰκείου αὐτῶν Ἱεράρχου παραθέτων τμήματα δημοσιευομένων ἄρθρων των σέ διάφορα ἰστολόγια πού δέν ἀνήκουν στήν Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς. Διερωτῶμαι μέ ποῖα λογική ἐγκαλοῦμαι γιά τίς προσωπικές ἀπόψεις καί τοποθετήσεις πού δημοσιεύουν οἱ ἀνωτέρω Κληρικοί ἐλεύθεροι ἀσφαλῶς ὄντες νά ἔχουν τήν προσωπική τους ἐκτίμηση καί εὐθύνη διά τά ὑπ’ αὐτῶν γραφόμενα. Θά ἐξέφραζαν τόν οἰκεῖο τους Ἱεράρχη ἐάν τά κειμενά τους ἐδημοσιεύοντο στόν ἱστότοπο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς ἤ στήν περιοδική της ἔντυπη ἔκδοση. Ἔχετε δέ κάθε δυνατότητα νά ἀντικρούσετε θεολογικῶς τά ὑπ’ αὐτῶν ὑποστηριζόμενα ἤ ἐάν θεωρεῖτε ὅτι ἔχουν ὑποπέσει σέ κανονικό ἀδίκημα νά καταθέσετε κατ’ αὐτῶν κανονική ἔγκλιση λαμβάνοντες σχετικό ἀριθμό Πρωτοκόλλου ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως. Συνιστᾶτε ἐσεῖς ὁ ἐγκρατής θεολόγος ἐν ἔτει 2012 τήν ἄσκηση τρομοκρατίας καί τήν ἐπιβολή γραμμῆς στούς Κληρικούς ὑπό τῶν Ἐπισκόπων; Καί πῶς δέν συνεκτιμᾶται τό γεγονός ὅτι ὁ ἐν τῇ Ἱ. Μητροπόλει ὑπηρετῶν ὡς Ἱεροκήρυξ Σεβ. Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ τόσον ἀπό τήν ἐκπομπή του στόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί κατά τήν κηρυκτική του δρᾶσι στούς Ἱ. Ναούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς ὡς καί στίς κατ’ ἰδίαν συζητήσεις δέν φείδεται χρόνου καί κόπου νά ἐξυμνεῖ τό Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικό Πατριάρχη, νά ἀναγινώσκει τάς ἐγκυκλίους Αὐτοῦ καί νά μεταφέρη τάς εὐχάς Αὐτοῦ. 

Ἑπομένως νομίζω ὅτι ἀδικεῖτε ἑαυτόν μέ αὐτά τά ὁποῖα γράφετε. 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Αναδημοσίευση 
amen
Αγιορείτικο Βήμα

ΤΟ "ΟΛΙΓΟΝ ΠΑΡΘΕΝΑ" ΤΗΣ ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΚΟΠΠΑ ΚΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Περί παρθενίας και κυβερνήσεων 
Tου Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 

«Το “ολίγον παρθένα” δεν έχει νόημα, ή συμμετέχεις στην κυβέρνηση ή δεν συμμετέχεις», διαβάζω ότι είπε η ευρωβουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά και, φυσικά, κοκκινίζω. Αφού έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και επανήλθα, επισημαίνω το γεγονός ότι, διά της μεταφοράς που χρησιμοποιεί, η κυρία Κοππά παραβάλλει την κυβέρνηση συνεργασίας με την κατάσταση εκείνη την οποία οι Γάλλοι -πάντα έκδοτοι εις πάσης φύσεως ηδονάς- ονομάζουν partouze. 

Με όλο τον σεβασμό που μου επιβάλλουν η γνωριμία μου μαζί της και η ειλικρινής εκτίμηση για το πρόσωπό της, παίρνω το θάρρος να της πω ότι η διατήρηση της παρθενίας σε μία partouze είναι από τεχνικής πλευράς απολύτως δυνατή. Αυτό θα μπορούσε να μας το βεβαιώσει και αυτός ούτος ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος για ποιμαντικούς λόγους έχει γνώση της ποικιλίας μεθόδων και πρακτικών με σκοπό τη σεξουαλική ικανοποίηση και προειδοποιεί το ποίμνιό του για τους κινδύνους που αυτές ενέχουν. Συνεπώς, η μεταφορά της κυρίας Κοππά πραγματολογικώς δεν ευσταθεί και, άρα, στερείται της δύναμης του επιχειρήματος. Εκφράζει, απλώς, τη δική της αντίληψη περί των καταστάσεων για τις οποίες ομιλεί...

ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Για τον αρχιμανδρίτη της Μητροπόλεως Πειραιώς Παύλο Δημητρακόπουλο ο αείμνηστος Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας είναι “ο παράνομος αξιοθρήνητος Πατριάρχης”, ο οποίος “ουκ ηβουλήθη συνιέναι”, “έκανε αιρετικές και βλάσφημες δηλώσεις”, είναι “πρωτοπόρος και συνήγορος της αιρέσεως του Οικουμενισμού όσο κανένας άλλος”, “ το πρόσωπο εκείνο, που κατ’ εξοχήν προώθησε την φοβερή αυτή αίρεση μέσα στα σπλάγχνα της Ορθοδοξίας”, και άλλα παρόμοια. 

Εξόχως ενδεικτικός είναι και ο τίτλος του σχετικού άρθρου του αρχιμ. Παύλου Δημητρακόπουλου: "Ο Αθηναγόρειος θρύλος. 40 χρόνια μετά την κοίμηση μιας αξιοθρήνητης προσωπικότητος".

Για τον έτερο κληρικό της Μητροπόλεως Πειραιώς Άγγελο Αγγελακόπουλο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι τουλάχιστον “τρομοκράτης”, όταν γράφει: “Όταν όμως αί δυνάμεις αύται κατήρτισαν και υπέγραψαν την «Ομολογίαν Πίστεως» ο οικουμενιστής Οικουμενικός Πατριάρχης έντρομος έσπευσε νά δηλώση ότι δέν προδίδει τήν Πίστιν, ετρομοκράτει τούς Σεβ. Μητροπολίτας της Ελλάδος, οι οποίοι την υπέγραψαν και απελογείτο, δηλών ότι τάς αποφάσεις διά τήν πορείαν των διαλόγων δέν τάς λαμβάνει μόνος του, αλλά αύται είναι συλλογικοί των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών”. Κι ακόμα, σύμφωνα πάντα με τον εν λόγω κληρικό “ο Οικ. Πατριάρχης έθεσεν εις τήν υπηρεσίαν του Παπισμού τό κείμενον του Αγίου Νεκταρίου, διά νά υπηρέτηση τήν «διπλωματίαν της αγαπολογίας και νά συκοφαντήση όσους αντιδρούν εις τούς θεολογικούς διάλογους, οί οποίοι ωδηγήθησαν εις αδιέξοδον και εις ναυάγιον”. Σχεδόν παντού στο κείμενο του εν λόγω κληρικού προστίθεται στον Οικουμενικό Πατριάρχη το προσωνύμιον “ο οικουμενιστής”, ο οποίος είναι "«γνήσιον τέκνον» του μακαριστού Πατριάρχου Αθηναγόρου. Παραθεωρεί τά δόγματα της Εκκλησίας μας, καταφρονεί τούς Ιερούς Κανόνας, υποκριτικώς (όπως και άλλοι οικουμενισταί Αρχιερείς) εκφωνεί τό Σύμβολον της Πίστεως, θυσιάζει τήν Αλήθειαν της Πίστεως πρός χάριν της αγαπολογίας". 

Και άλλα πολλά παρόμοια γράφονται στα προμνημονευθέντα κείμενα, τα οποία πρόσφατα κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες - σχεδόν ταυτόχρονα - στο διαδίκτυο. 

Ασφαλώς, λοιπόν, εξάγεται το συμπέρασμα, ότι από την Μητρόπολη Πειραιώς – προφανώς με τις ευλογίες του οικείου επισκόπου – επιχειρείται μια ολομέτωπη επίθεση προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον σημερινό Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με σκοπό τη μεγαλύτερη δυνατή φθορά. 

Φυσικά οι κληρικοί αυτοί είναι μειράκια έναντι των μορφών που επικρίνουν. Το ζήτημα είναι ότι δεν έχουν την παραμικρή συστολή και γράφουν ...ανελέητα, όπως προφανώς είναι και οι ίδιοι. 

Το αξιοσημείωτο είναι ότι δε νομίζω πως θα βρεθεί κληρικός να τους απαντήσει υπερασπιζόμενος τη μνήμη του Αθηναγόρα ή την Πατριαρχία Βαρθολομαίου. Για όσους καταλαβαίνουν αυτό λέει πολλά... 

Π.Α.Α.

Αναδημοσιεύσεις
ΤΟ ΒΗΜΑ
Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen
Αγιορείτικο Βήμα

Η ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ

Η Παναγία η Παντοχαρά στη Σίκινο. Το τάμα του Ελύτη που εκπλήρωσε η Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Με χαρά διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ότι στο πλαίσιο του μαθήματος «Θρησκευτική Λογοτεχνία» του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας που διδάσκει η Επίκουρος Καθηγήτρια Κίρκη Κεφαλέα, συνεχίζονται οι παρουσιάσεις σύγχρονων Ελλήνων ποιητών και αύριο Πέμπτη 22 Νοεμβρίου θα μιλήσει η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου με θέμα: «Η ιερότητα στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη».

Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Οπτικοακουστικών Μέσων της Θεολογικής Σχολής (2ος όροφος), ώρα 12:00.

Ο διάλογος Θρησκείας και Ποίησης, και Λογοτεχνίας γενικότερα, έχει γίνει πλέον συνείδηση - ευτυχώς! - και στις δύο Θεολογικές μας Σχολές. Γι' αυτό και οργανώνονται ανάλογες εκδηλώσεις, υποστηρικτικές του βασικού μαθήματος γύρω από το θέμα.

Η παρουσία της Ιουλίτας Ηλιοπούλου στην Θεολογική Σχολή με ένα τόσο σπουδαίο θέμα, νομίζω αποτελεί μια γόνιμη πρόκληση για ουσιαστικό διάλογο. Σε μια εποχή που διώκει το ιερό και τα πάντα αποϊεροποιούνται, ο Ελύτης και πάλι μας καλεί στην Ιδιωτική του Οδό, όπου σημειώνει προφητικά: 

"…που έφτασα στο σημείο να ονειρεύομαι για τον άνθρωπο μια καινούργια Σαρακοστή, όπου να νηστεύει όλους τους καρπούς της επικαιρότητας και να μη συντηρείται παρά μόνον από τη στοιχειακή έννοια των πραγμάτων και τη μεταφυσική τους προέκταση".

ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΥ (ΣΕΡΒΙΑ) ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο καθαιρεθείς Μητροπολίτης Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιος, ο συστήσας την “Εκκλησία των κατακομβών” - κατά τους υποστηρικτές του – ο σχισματικός, δυστυχώς, αυτός κληρικός, ο οποίος επιμένει να θεωρεί εαυτόν ως τον “νόμιμο” Μητροπολίτη, ενώ έχει εκλεγεί άλλος – ο και κανονικός – από την Σύνοδο της Εκκλησίας της Σερβίας, ο Ράσκας και Πριζρένης Θεοδόσιος, ο μοναχός Αρτέμιος, λοιπόν, εξήλθε των “κατακομβών”. 

Στο διαδίκτυο διαβάζουμε ότι επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Στην Πάτρα έτυχε φιλοξενίας, όπως μαθαίνουμε, από τον κληρικό της Μητροπόλεως Αναστάσιο Γκοτσόπουλο. Εκκλησιάστηκε την περασμένη Κυριακή στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου, προσκύνησε την Κάρα του Πρωτοκλήτου στον Ναό του Αγίου Ανδρέου και συναντήθηκε με πιστούς στο Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ναού Αγίου Νικολάου. Ο δε εφημέριος του Ναού Αναστάσιος Γκοτσόπουλος φωτογραφήθηκε πανηγυρικά με τον μοναχό Αρτέμιο, δηλώνοντας προφανώς την αφοσίωσή του σ' αυτόν που αποτελεί πλέον πληγή στο σώμα της Σερβικής Εκκλησίας. 

Ποια χρεία, λοιπόν, έφερε τον Αρτέμιο στην Πάτρα; Γιατί κληρικοί της Μητροπόλεως Πατρών αισθάνονται την ανάγκη να τον προβάλλουν, όταν η αδελφή Εκκλησία της Σερβίας αντιμετωπίζει τη σχισματική του κατάσταση; Αυτοί οι κληρικοί και τινες συν αυτοίς λαϊκοί δεν θεωρούν τον Αρτέμιο μοναχό αλλά Επίσκοπο. Τον αποκαλούν “Σεβασμιώτατο” και του συμπεριφέρονται αναλόγως. Τι θέλουν να διατρανώσουν με αυτή τους τη στάση; Ότι δεν αναγνωρίζουν τις αποφάσεις της Σερβικής Εκκλησίας και τις ...γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Ή πρόκειται απλώς για συνασπισμό “αντι-οικουμενιστών” ανεξαρτήτως εκκλησιολογικών κριτηρίων; 

Όπως και να 'χει αυτή η κατάσταση πάσχει σοβαρά. Κληρικοί της Εκκλησίας της Ελλάδος συνεχίζουν να προκαλούν ανερυθρίαστα την Εκκλησία της Σερβίας. Και στηρίζουν ένα σχισματικό μόρφωμα. 

Δεν περιμένω καμία λήψη μέτρων. Δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο, αν και θα έπρεπε. Απλώς επισημαίνω την εκτροπή, η οποία περιέχει απύθμενο θράσος και εωσφορικό εγωϊσμό.

Αναδημοσίευση The Best

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΗΝ "ΑΠΑΝΕΜΙΑ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΡΑΤΖΑ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Χθες βράδυ στην ιστορική μπουάτ της Πλάκας Απανεμιά για ένα αφιέρωμα στον πατρινό ποιητή Διονύση Καρατζά. Τις Δευτέρες στην Απανεμιά τις επιμελείται ο Θέμης Ροδαμίτης (ιδιοκτήτης του ξεχωριστού πάλαι ποτέ Καφέ Παράσταση). Και χθες ήταν η σειρά του Διονύση Καρατζά. 

Στο αφιέρωμα συμμετείχε ένα νέο παιδί από τη Θεσσαλονίκη θαρρώ, o Πέτρος Σατραζάνης, ο οποίος έχει μελοποιήσει Καρατζά και χθες μας παρουσίασε τραγούδια από την επικείμενη δισκογραφική δουλειά  του με τίτλο ''Πότε μίλα πότε φίλα'' σε ποίηση Δ. Καρατζά. Ο Π. Σατραζάνης έπαιξε πιάνο, με ερμηνεύτριες τις Σοφία Αβραμίδου και Ελένη Τζαγκαράκη. Μαζί τους ήταν και ο Αντώνης Τσίτσης στο βιολί.

Το κοινό που γέμισε την Απανεμιά ήταν σίγουρα μυημένο. Κι αυτό συντελεί πολύ στην ανάδειξη μιας μουσικής ποιητικής. 

Ο ποιητής Δ. Καρατζάς διάβασε ανέκδοτα, εξαίσια ποιήματα του από τη νέα ποιητική συγκομιδή του με τίτλο Έρωτας, Ύπαρξη και Επανάσταση. Μου θύμισε αυτόματα, καθώς το κλίμα ήταν και Σαλονικιό, το Για τον έρωτα και την επανάσταση του Κωστή Μοσκώφ. 

Είναι πραγματικά παρήγορο ότι ένας τόσο νέος άνθρωπος, όπως ο Πέτρος Σατραζάνης, συγκινείται από την ποίηση του Δ. Καρατζά και εισχωρεί στα άδυτα της μουσικής ποιητικής, για να βγάλει λίγα γραμμάρια ομορφιάς. Ο ίδιος είπε ότι εντυπωσιάστηκε από την απλότητα του ποιητή, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή του για μια συναυλία στη Φλώρινα πριν δυο χρόνια, απ΄όπου και το βιντεάκι που παραθέτουμε εδώ.

Η Απόφαση από το ''Πότε μίλα πότε φίλα'' του Δ. Καρατζά σε μια ηχογράφηση απο την πρώτη εκτέλεση του έργου το Νοέμβριο του 2010 στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας. 

Εύχομαι από καρδιάς στον Διονύση Καρατζά να γράφει ποίηση για πολλά χρόνια ακόμα, συγκινώντας και τις νεώτερες γενιές με την αλήθεια και την ομορφιά που κομίζει εις την τέχνην. 

Π.Α.Α.

 

ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΕΞΗ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ...ΕΤΑΙΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

Απόψε στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς για μια ειδική εμφάνιση του Γυναικείου Φωνητικού Συνόλου έξΗ, στο πλαίσιο της απονομής βραβείων της πρώτη διοργάνωσης των Corporate Affairs Excellence Awards. 

Τα Αριστεία αυτά προκηρύσσονται από τον Τομέα Εταιρικών Υποθέσεων (ΤΕΥΠ) της ΕΕΔΕ, σε μια προσπάθεια ενθάρρυνσης και έμπρακτης στήριξης σε διαρκή βάση όλων όσοι απασχολούνται και δραστηριοποιούνται στο χώρο των Εταιρικών Υποθέσεων, οριοθετώντας το πλαίσιο μέσω του οποίου θα εντοπίζονται, αναδεικνύονται, δημοσιοποιούνται και επιβραβεύονται επιτυχημένες πρακτικές, εργαλεία και εφαρμογές οι οποίες προσθέτουν αξία στη λειτουργία και στα αποτελέσματα των επιχειρήσεων και αποτελούν πρακτικές προς μίμηση στη λειτουργία των εταιρικών υποθέσεων στην Ελλάδα.

Η βραδιά, λοιπόν, αυτή ολοκληρώθηκε με δεξίωση - μετά την απονομή των αριστείων - στον φιλικό χώρο του καφέ του Μουσείου Μπενάκη και με ένα μικρό, μα απαιτητικό, μουσικό πρόγραμμα από τις έξΗ. 

Οι σοπράνο: Δάφνη Πανουργιά, Ελένη Καραβούζη και Μορφούλα Παπαγεωργίου και οι μέτζο Κυριακή Τροχάνη, Ευτυχία Γεωργακοπούλου και Βάσω Καριώτη, ερμήνευσαν κομμάτια για εξάφωνο γυναικείο σύνολο των δύο σπουδαίων ούγγρων συνθετών Zoltán Kodály (1882-1967) και Miklós Koscár (γεν. 1933), καθώς και του περίφημου Γάλλου Francis Poulenc (1899-1963). 

Με δεδομένο ότι οι έξΗ αποτελούσαν έκπληξη και εμφανίστηκαν απρόσμενα μπροστά στον κόσμο της δεξίωσης αρχίζοντας να τραγουδούν το πρόγραμμά τους, πρέπει να ομολογήσουμε ότι το πείραμα πέτυχε, αφού όλοι οι παρευρισκόμενοι άκουσαν με προσοχή το γυναικείο φωνητικό σύνολο και το χειροκρότησαν θερμά στο τέλος. 

Π.Α.Α.

Οι έξΗ με τις εκ των διοργανωτών της βραδιάς κυρίες Δήμητρα Δασκαλάκη και Αλεξία Μαχαίρα

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΔΙ- ΚΑΙ ΤΡΙΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

" Περὶ ὄνου σκιᾶς ; " 

Τὸ θέμα τοῦτο1 ἀναφέρεται εἰς μίαν ὀλίγον γνωστὴν συμβολικοῦ χαρακτῆρος λατρευτικὴν λεπτομέρειαν τῶν Raskolniky (Παλαιοπίστων), ἡ ὁποία ἐμπλέκεται μὲ τὴν πράξιν καὶ τὴν εἰκονογραφίαν τῆς Ἐκκλησίας γενικότερον. 

Εὐθὺς ἐξαρχῆς βεβαίως δέον νὰ γίνει διαχωρισμὸς τοῦ τρόπου εὐλογίας τῶν κληρικῶν, καὶ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ σταυροῦ ὑπὸ τῶν Χριστιανῶν. 

Ἡ διδάκτυλος μορφὴ τοῦ σταυροῦ, παρὰ τὴν πρότερον μονοδάκτυλον καὶ συναφικῶς ἡ "πενταδάκτυλος", εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὴν "τριδάκτυλον" (ἀντίχειρ, δείκτης, μεσαῖος τοιοῦτος) βυζαντινὴν τοιαύτην. 

Τὸ πρόβλημα ἐνεφανίσθη κατὰ τὸ μεταρρυθμιστικὸν ἔργον τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Νίκωνος, τὸ τελειωθὲν κατὰ τὴν σύνοδον ἡ ὁποία καὶ τὸν κατεδίκασε, ἀποσκοποῦν εἰς μίαν κατὰ τὸ δυνατὸν τελείαν προσαρμογὴν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ρὼς πρὸς τὰς τῆς Ἀνατολῆς ἐπὶ ἐπιπέδου λειτουργικοῦ. Ἀλλὰ πῶς ἤλλαξαν οἱ καιροί! Καὶ τί συμβαίνει σήμερον; Πῶς συμπεριφέρονται αἱ "ἀδελφαὶ" Ἐκκλησίαι πρὸς τὴν μάναν, τὴν ὁποίαν μερικαὶ τολμοῦν νὰ χαρακτηρίσουν καὶ ὡς "μητρυιάν"; Ἐλησμόνησαν, ὡς συνήθως, ὅτι τὸ ταπεινὸν Φανάριον τοὺς ἔδωσε τὸ φῶς, καὶ ἐλύτρωσε τὰς ὀρδὰς τοῦ Βορρᾶ ἀπὸ τὴν χαχολοδαιμονίαν! 

Εἰς τὸ κέντρον τῆς διατάξεως τῆς 11.2.1653 ἵστατο ἤδη ἡ ἀντικατάστασις τοῦ παραδοσιακοῦ δι- καὶ πενταδακτύλου (τριαδολογικοῦ καὶ χριστολογικοῦ χαρακτῆρος) σταυροῦ διὰ τοῦ γνωστοῦ ἀπὸ αἰώνων εἰς τὰς Ἀνατολὰς τριδακτύλου τοιούτου. 

Ἔπρεπε δηλονότι ὅταν εὐλογεῖ τις κληρικὸς νὰ μὴν ἑνώνει τὸν πρῶτον καὶ μεσαῖον δάκτυλον, σύμβολον τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὰ ἄκρα τῶν δακτύλων αὐτῶν μετὰ τοῦ ἀντίχειρος, σύμβολον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο διεδραμάτισε τὸν σπουδαιότερον ρόλον εἰς τὰς μεταρρυθμιστικὰς διενέξεις μεταξὺ τῶν ὁποίων ὑπῆρχον ἡ τριπλῆ ἀναφορὰ τοῦ ἀλληλούϊα, ἀντὶ τῆς διπλῆς, ἡ γραφὴ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ὡς "Iisus" ἀντὶ τοῦ "Isus", ὁ περιορισμὸς τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μετανοιῶν, ἡ παράλειψις ἐκ τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως τῆς διατυπώσεως "ἀληθῶς" διὰ τὸν "Χριστὸν, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὸ ζωοποιὸν" ὡς ὑπερβολή, καὶ ἀποκατάστασίς του διὰ τοῦ μελλοντολογικοῦ "οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος". Προσέτι ὁ περιορισμὸς κατὰ τὴν Προσκομιδὴν τῶν ἑπτὰ ἄρτων (Ματθ. 15, 34) εἰς πέντε (Ματθ. 14, 17), ἡ ἀλλαγὴ τῶν λιτανειῶν ἐντὸς τῶν ναῶν ἐκ δυσμῶν πρὸς ἀνατολὰς καὶ ἡ χρῆσις τῶν τετρακεραίων σταυρῶν παρὰ τοὺς ὀκτακεραίους. Δύο δὲ ἐκ τῶν μεταρρυθμίσεων, ἡ περὶ τὸ ἀλληλούϊα καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ, εἶχον καταδικασθεῖ ὑπὸ τῆς Συνόδου τῶν Ἑκατὸ Κεφαλαίων (Stoglav) τὸ 1551. 

Ἐνταῦθα καλὸν νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ὁ Πρωτόπαπας Ἀββακοὺμ (1620-1682) βεβαίως διὰ τὸ σταυροκόπημα (τύπον τοῦ σταυροῦ) ἀναφέρει2, ὅτι ἕκαστος Χριστιανὸς δέον νὰ ἔχει τὰ δάκτυλα σταθερὰ καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ καὶ νὰ μὴν ποιεῖ τὸ σημεῖον μὲ νωθρότητα, διότι τοῦτο θὰ ἤρεσκε εἰς τὸν "ἐξ΄ ἀπὸ ΄δῶ". Ἐνῶ βλέπει τις σήμερον πῶς πολλοὶ "κάμνουν τὸ σταυρό" τους, ὅλως μηχανικῶς καὶ "μαντολινάτως"! Πολὺ δὲ περισσότερον κατὰ τὴν προσευχὴν νὰ ἀγγίζει μὲ τὴν χεῖρα του τὴν κεφαλήν, τὸ σῶμα καὶ τοὺς ὤμους, εἰς τρόπον ὥστε ὅλον τὸ σῶμα νὰ συναισθάνεται καὶ ἐνθέρμως νὰ βυθίζει τὸ πνεῦμα του εἰς τὰ μυστήρια ταῦτα, διότι τὰ πλέον ἀπόκρυφα ἐκφράζονται διὰ τῶν δακτύλων τῆς χειρός. Ὅτι κατὰ τὴν πατερικὴν παράδοσιν, ὁ ἀντίχειρ, ὁ μικρὸς καὶ ὁ τρίτος δάκτυλος δέον νὰ συνδέονται μὲ τὰ ἄκρα των, συμβολίζοντας τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ἐνῶ ἡ σύνδεσις τοῦ δείκτου μετὰ τοῦ μεσαίου τὰς δύο χριστολογικὰς φύσεις. Ἀκολούθως ἡ ἀνύψωσις τῆς χειρὸς εἰς τὴν κεφαλὴν σημαίνει τὸ ἄκτιστον Πνεῦμα καθ’ ὅτι ὁ Πατὴρ ἐγέννησεν τὸν Υἱὸν ὡς προαιώνιον Θεὸν καὶ δὴ πρὸ τῶν αἰωνίων αἰωνιοτήτων. Ἐν συνεχείᾳ τὸ ἄγγιγμα ἐπὶ τοῦ ὀμφαλοῦ τὴν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ ὑπὸ τῆς Θεοτόκου, τὸ τοῦ δεξιοῦ ὤμου τὴν Ἀνάληψιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἐγκατάστασίν του ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Τέλος τὸ τοῦ ἀριστεροῦ ὤμου, τὸν διαχωρισμὸν τῶν δικαίων ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ τὴν ἔξωσίν των εἰς τὴν αἰωνίαν βάσανον3. 

Τώρα τί σημαίνουν ὅλα τὰ ἀνωτέρω εἰς μίαν "ἀποϊερωτικὴν" ἐποχήν, τοῦτο εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις.

 _____________________________________ 

1- Κ. Καλλινίκου, Πρωτοπρ., Ὁ χριστιανικὸς ναὸς καὶ τὰ τελούμενα ἐν αὐτῷ, Ἀθῆναι2 1958, 256-266. 

2- P. Hauptmann, Das russische Altgläubigentum und die Ikonenmalerei, Ikonenmuseum Recklinghausen, Gesellschaft "Freunde der Ikonenkunst E.V.", ἐκδ., Beifräge zur Kunst der christlichen Ostens. Erste Studien-Sammlung, Ρέκλινγκχαουζεν 1965, 9-11. 

3- R. Jagoditsch, ἐκδ., Das Leben des Protopopen Awwakum, von ihm selbst niedergeschrieben, Βερολῖνο καὶ Κένιγκσμπεργκ 1930, 179-181. 

4- Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ διάφοραι ἄλλαι πατερικαὶ ἑρμηνεῖαι: –, Πῶς κάνουμε σωστὰ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, http://www.impantokratoros.gr. –, Πῶς καὶ γιατί πρέπει νὰ κάνουμε τὸν Σταυρό μας, http://vatopaidi.wordpress.com.

ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Ή ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ;

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Θερμού, Δρ. Θεολογίας

Αυτό το κείμενο εμπνέεται από τόν κατά καιρούς θόρυβο που ξεσπά με αφορμή κάποιο «σκανδαλώδες» ή «προσβλητικό» έργο τέχνης. Το γράφω για να βοηθήσω να αναδειχθούν οι αντιφάσεις και των δύο πλευρών που εμπλέκονται σε αυτόν τον δημόσιο διάλογο, συντηρητικών και προοδευτικών (εξαιρώντας βέβαια τους ψηφοθηρούντες πολιτικούς). Και κατ’ αρχήν ας δούμε τους συντηρητικούς, που συνήθως είναι πιστοί χριστιανοί. 

Το βασικό επιχείρημα με το οποίο δικαιολογούν τις αντιδράσεις τους είναι η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Πράγματι, έτσι έχουν απολύτως τα πράγματα. Άν αφήσουμε κατά μέρος την καταστροφή των έργων με την οποία όλοι διαφωνούμε, το ερώτημα παραμένει: αποτελεί η δημόσια αντίθεση τους τον καλύτερο τρόπο δράσης; Ή μήπως οδηγεί σε μεγαλύτερη διαφήμιση του βλάσφημου έργου και ευρύτερη γνωστοποίηση του περιεχομένου του; Κάθε φορά που κατέφυγαν στη δικαιοσύνη ή διατυπώθηκε δημόσιος λόγος διαμαρτυρίας, τα ΜΜΕ σπεύδουν να ζητήσουν γνώμες «πνευματικών ανθρώπων», τα τηλεπαράθυρα φιλοξενούν τις γνωστές συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά, το δε βλάσφημο κινηματογραφικό έργο ή βιβλίο πραγματοποιεί «τρελλές» πωλήσεις. Το φαινόμενο παρουσιάζει πλέον μια θλιβερή επαναληπτικότητα. 

Το πρόβλημα με τους διαμαρτυρόμενους πιστούς είναι ότι, ενώ έχουν δίκιο στην ουσία, ενεργούν με αναχρονιστικές μεθόδους οι οποίες είχαν αποτελεσματικότητα στην εποχή πριν διαμορφωθεί το σημερινό τοπίο των ΜΜΕ. Τότε η δημόσια διαμαρτυρία δεν είχε το βεληνεκές που λαμβάνει σήμερα που κάποιοι δημοσιογράφοι, μόλις καταγγελθεί ένα έργο τέχνης, ενεργούν προκλητικά από αντίδραση, βάζοντας την επίμαχη εικόνα σε κάθε σπίτι. Επί πλέον, πριν από δεκαετίες οπότε διαμορφώθηκε το σημερινό νομικό πλαίσιο, η δικαιοσύνη ήταν αυστηρότερη με την προσβολή θρησκευτικών συμβόλων, αποδιδόταν με ταχύτερους ρυθμούς, είχε δε και την καθολική συναίνεση της κοινωνίας. 

Στην πραγματικότητα οι συντηρητικοί θρησκευόμενοι μαρτυρούν με την συμπεριφορά τους ότι ακόμη νομίζουν πως ζουν σε μια εποχή πατερναλιστική, όπου οι ακραίοι και προκλητικοί βρίσκονται στο περιθώριο και θριαμβεύει το δίκαιο. Αλλά είναι γνωστό ότι σήμα κατατεθέν της μετανεωτερικότητας παραμένει η αποδόμηση και αποκαθήλωση των παραδοσιακών αξιών, στο δε ακραίο και προκλητικό αποδίδεται ισοτιμία με οποιαδήποτε άλλη στάση. Εξ άλλου, στον πολιτισμό της εικόνας που ζούμε ισχύει μια νέα καταστατική αρχή: «δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα, υπάρχει μόνο δημοσιότητα». Επειδή η μετανεωτερικότητα τούς είναι ψυχικά απολύτως ξένη, αγνοούν όλες αυτές τις εξελίξεις, δεν έχουν συνήθως καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και δεν μπορούν να εκτιμήσουν ούτε και τις επιτυχημένες στιγμές της μοντέρνας τέχνης. Έτσι, παρά τη θέληση τους, η αντίδραση τους καταλήγει σε υποκρισία, διότι συντελούν σε μεγαλύτερο διασυρμό των συμβόλων. Αν θέλουμε να ενεργήσουμε με τους όρους της εποχής μας, απέναντι σε τέτοια προκλητικά έργα η καλύτερη αντίδραση είναι η σιωπή και η παράδοση τους στην αφάνεια. Αλλιώς παίζουμε το παιγνίδι τους που είναι η τέχνη να προκαλούν σκόπιμα σκάνδαλο. 

Από την άλλη πλευρά έχει περισσέψει επίσης η υποκρισία δημοσιογράφων και καλλιτεχνών. Η ομοβροντία των τυποποιημένων δηλώσεων για την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, οι οποίες εγγίζουν πλέον τα όρια ενός συλλογικού υπερεγώ πολιτικής ορθότητος, παραβλέπει μερικές οφθαλμοφανείς πραγματικότητες. Κατ’ αρχήν της διαφεύγει ο έντονα ιδεολογικός χαρακτήρας ορισμένων ακραίων έργων. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες δηλώνουν συχνά ότι σκοπός τους ήταν να σοκάρουν. Υπό τέτοιους όρους γιατί σπεύδουν κάποιοι να ευνουχίσουν τον αντίλογο «αποστειρώνοντας» το έργο στο όνομα μιας φαντασιακά καθαρής καλλιτεχνικής ιδιότητας; 

Η δημιουργία καλλιτεχνικών έργων ως ιδεολογικά στρατευμένη πράξη δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να υπάρχουν, αλλά τα εκθέτει στη δημόσια ιδεολογική αντίστοιχη κριτική. Αν κάποιοι καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι αυτό δεν το αντιλαμβάνονται και διακηρύσσουν πως η τέχνη βρίσκεται υπεράνω ιδεολογικής κριτικής, τότε είναι ανίκανοι να προστατέψουν τον χώρο της τέχνης από ατάλαντους που τη μεταχειρίζονται για να εκφραστούν πρωτίστως ιδεολογικά ή από απλώς κομπλεξικούς Ηρόστρατους οι οποίοι χρησιμοποιούν την τέχνη ως σημαία ευκαιρίας προκειμένου να ξεφύγουν από την ανωνυμία έστω και μέσα από την καταστροφικότητα.

Αλλά και κάτι άλλο διαφεύγει της προσοχής τους, το οποίο μάλιστα μπορεί να λάβει και επικίνδυνες διαστάσεις. Πώς θα αντιδρούσαν οι τώρα φωνασκούντες αν κάποιος καλλιτέχνης αποφάσιζε να δημιουργήσει π.χ. μια μοντέρνα σύνθεση ή ένα χάπενινγκ τέτοιο που να προσβάλλει προκλητικά π.χ. την αλβανική σημαία; Δεν θα τον έλεγαν εθνικιστή; Κάτι ανάλογο θα μπορούσε επίσης να συμβεί με εβραϊκά σύμβολα· δεν θα έσπευδαν τότε οι ίδιοι να τον χαρακτηρίσουν αντισημίτη; Θα συνέχιζαν να διακηρύσσουν πως η καλιτεχνική δημιουργία βρίσκεται στο απυρόβλητο; Οι τυποποιημένες δηλώσεις για την καλλιτεχνική ελευθερία εγγίζουν πλέον την πολιτική ορθότητα, χωρίς να λείπουν ο υπολογισμός και η μεροληψία. Με βρίσκουν ριζικά αντίθετο εκδηλώσεις φανατισμού και μισαλλοδοξίας. Προσβολές (πραγματικές ή φανταστικές) θρησκευτικών συμβόλων αξίζουν την αδιαφορία των πιστών, αλλιώς είναι η θρησκεία που ζημιώνεται. Ελάτε, όμως, που σήμερα συστηματικά εξευτελίζονται και αποδυναμώνονται τα σύμβολα της ανθρωπότητας, ιδιαίτερα μέσω της διαφήμισης, κάτι που κατάγγειλε με οξυδέρκεια ο Νηλ Πόστμαν. (Θυμηθήτε την απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου για διαφήμιση αρώματος ή της Οδύσσειας για διαφήμιση τσιγάρων). Ένα τέτοιο ευαίσθητο και ήδη πληγωμένο πεδίο χρειάζεται προστασία. Υπονόμευση συμβόλων δημιουργεί μακροπρόθεσμα λαούς απλώς καταναλωτές, χωρίς μνήμη. 

Αν δεν προστατευθούν οι θρησκείες με την κοινή αλληλεγγύη όλων μας, ποιός θα εμποδίσει την τέχνη να γίνει άλλοθι στα χέρια της μισαλλοδοξίας και του φονταμενταλισμού και μάλιστα στο σύγχρονο παγκόσμιο κλίμα που γνωρίζουμε όλοι; 

Φυσικά οι δήθεν προοδευτικοί κύκλοι δεν μπορούν να σκεφθούν τα παραπάνω διότι τους βολεύει που οι μέχρι τώρα προκλητικές ενέργειες (τουλάχιστον στην Ελλάδα) έχουν γίνει μόνο σε βάρος των χριστιανικών συμβόλων (λόγω της σύνδεσης της τέχνης με την αθεΐα και την αντιθρησκευτικότητα για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους), πράγμα που τους εκφράζει στην πλειονότητα τους όπως είναι φανερό. Αν όμως μια τέτοια υβριστική πράξη λάμβανε χώρα από χριστιανό καλλιτέχνη σε βάρος άλλης θρησκείας, θα έσπευδαν με την ίδια ορμή να υπερασπιστούν την ελευθερία της έκφρασης; Τότε η αντίφαση τους θα αποκαλυπτόταν. 

Σήμερα προσβαλλόμαστε οι χριστιανοί, αλλά αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά άλλων, που θα πληρώνουν το τίμημα της σημερινής σιωπής των διανοουμένων. Αυτό στο οποίο όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι πως οι θρησκείες (και αυτές που μας αρέσουν και αυτές που απεχθανόμαστε) αποτελούν πτυχές του ανθρώπινου πολιτισμού. Αν δεν τύχουν της αλληλεγγύης όλων μας, πιστών και αθέων, ποιός θα εμποδίσει την τέχνη να γίνει εργαλείο του φανατισμού και άλλοθι του φονταμενταλισμού; Λειτουργούμε απερίσκεπτα και ανώριμα, οπότε θα εισπράξουμε θύελλες. 

Αν η ελευθερία απέναντι στα σύμβολα έχει όρια, είναι για τον ίδιο λόγο που καμία κυβέρνηση δεν δικαιούται π.χ. να εκποιήσει την Ακρόπολη σε ιδιώτες προκειμένου να καλύψει ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ή για τον ίδιο λόγο που κανένα σχολείο δεν θα μπορέσει ατιμώρητα να μεταχειριστεί τη σημαία του όταν τελειώσουν τα σφουγγαρόπανα. Τα σύμβολα μας θυμίζουν αυτό που έχει ξεχάσει ο καπιταλισμός: ότι δεν είναι ο άνθρωπος αχαλίνωτος, δεν του επιτρέπονται όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο «άγριοι» καπιταλιστές επικαλούνται διαρκώς την ατομική ελευθερία της έκφρασης. 

Οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες και οι δημοσιογράφοι οφείλουν να λάβουν θέση αλληλεγγύης απέναντι στα σύμβολα της ανθρωπότητας και να μην αφήνουν το έργο αυτό στις θρησκείες ώστε κατόπιν να τις κατηγορήσουν υποκριτικά για αναχρονιστική και συντεχνιακή νοοτροπία. Βρισκόμαστε μπροστά σέ μια συνειδητή πονηριά. 

Αν θέλουμε να μην είμαστε κάθε λίγο στο ίδιο έργο θεατές παρατηρώντας τους αναμενόμενους και γι’ αυτό ανιαρούς ρόλους των εμπλεκομένων, χρειάζεται εντιμότητα καί θάρρος. Είτε χτυπιέται η αισθητική στο όνομα της ιδεολογίας από τους μεν, είτε παραβλέπεται η ιδεολογία στο όνομα της αισθητικής από τους δε, και τα δύο είναι συμπτώματα μιας ανώριμης κοινωνίας. Και μας είναι ήδη φανερό από πολλές αφορμές πως η νεοελληνική κοινωνία παραπαίει και ως προς την ιδεολογία και ως προς την αισθητική. 

Σημ. Ιδιωτικής Οδού 

Το παραπάνω κείμενο του π. Βασιλείου Θερμού έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο του "Διαδρομές αγάπης και γνώσης" (εκδόσεις Αρχονταρίκι) και είχε γραφτεί σε κάποια παρόμοια περίπτωση εικαστικού βλάσφημου πίνακα.