Ο ΜΟΝΙΜΩΣ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ Η ΑΔΙΑΤΡΕΠΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ...

Ο μονίμως θυμωμένος Πειραιώς και η αδιάτρεπτη σιωπή των Aμνών 

(άλλοις λόγοις: η υπ’ αυτού προβληματίζουσα προβληματική προβολή του 

α{υτο}κέφαλου ελλαδικού συνοδικού προβλήματος) 

Του θεολόγου - φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση

Ο πόλεμος ανακοινώσεων του λαλίστατου υποκλοπέα της δημοσιότητας, μη χρείαν έχοντος πλέον ονομαστικής αναφοράς, Μητροπολίτη, με την καταιγιστική τους συχνότητα και τη σοφιστική εκφορά και διαχείριση της επιχειρηματολογίας του, δε συνιστά παρά μια ακόμα ad extra προβολή της υπερχειλίζουσας συνοδικής δυσλειτουργίας της Ελλαδικής Εκκλησίας, γεγονός το οποίο ήδη και εν πολλοίς επισημάναμε ως επιθετικό εκκλησιολογικό καρκίνωμα των ημερών. Οι διαστάσεις του δεν είναι τόσο απλές όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως και μάλιστα για έναν που ασχολείται και νοιάζεται για τα εκκλησιαστικά δρώμενα και την Ορθοδοξία σε επίπεδο που ξεπερνά τα όρια του κουτσομπολιού και της ερασιτεχνικής αργόλογης αδολεσχίας. 

Η συνοδικότητα, δομικό εκκλησιολογικό σχήμα και σημαντική της ταυτότητας και του ορθόδοξου χαρακτήρα της (ημετέρας) Εκκλησίας, καταστρατηγείται τόσο βάναυσα κατά το διανυόμενο χρονικό διάστημα, σε σημείο θα λέγαμε όχι πια αμφισβήτησης της δυνατότητας επανεύρεσης και ανάνηψής της, αλλά αμφιβολίας για την κατ’ ουσίαν ύπαρξή της και την πιθανότητα επιβίωσής της στα χρόνια του μεταμοντερνισμού, όπου όλα επαναπροσδιορίζονται και δοκιμάζεται η αντοχή τους στις αυτοσυντηρητικές υποδομές. 

Το πρόβλημα που εκπορεύεται από τις ενέργειες του Πειραιώς συνήθως εστιάζεται στον χαρακτήρα του ανδρός και στην έξαρση της προσωπικής ευθύνης των εξατομικευμένων του ενεργημάτων, που τον αφ – ορίζουν από το Σώμα της Ιεραρχίας. Στην πραγματικότητα, όμως, η θέση αυτή τον αδικεί, διότι ούτε μόνος είναι – όπως ο ίδιος δυστυχώς το εξέφρασε επί λέξει - ούτε ευθύνεται αποκλειστικά αυτός για την πρόσκτηση της σχετικής νοοτροπίας. Η σιωπηρή ανοχή και αμνήστευση των πράξεών του από τον Πρώτο (εδώ Ιερώνυμο) και το Συνοδικό Σώμα της Ελλαδικής Εκκλησίας αποτελούν την ορατή αφορμή, τον ηθικό αυτουργό (- συνεργούς) και το πρώτο άλλοθι των περισσότερων υπερβολών και ατοπημάτων του. Για να είμαστε, επίσης, ακριβοδίκαιοι, πρέπει να σημειώσουμε πως ο εν λόγω επίσκοπος έρχεται να υποκαταστήσει τις αδυναμίες, τις ατολμίες, τις ανυπαρξίες και τις απουσίες μιας Συνόδου, καθώς και να αναπληρώσει τα υφιστάμενα κενά της ελλειμματικής παρουσίας της τελευταίας. Η όλη κατάσταση, βέβαια, φαίνεται πως άρχισε να παγιώνεται ως προς τον μητροπολίτη στο γεγονός ενός εμμονικού παρεμβατισμού επί παντός επιστητού και σε μια ψυχαναγκαστική ομολογιακή νοοτροπία και στρατηγική, η οποία δείχνει πλέον να τον οδηγεί σε συχνές υπερβάσεις των ορίων, με αποτέλεσμα σε κάποιες (τελευταία όχι λίγες) περιπτώσεις να οδηγούμαστε σε καταστάσεις φαιδρές τόσο για τα απτόμενα υπ’ εκείνου ζητήματα, όσο και για το ίδιο το πρόσωπό του. Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, είναι που πρέπει να μας θίγει όλους περισσά, διότι όχι μόνο προσβάλλεται ένας εν Χριστώ αδελφός, αλλά προς τούτοις δυσφημείται η Εκκλησία εν συνόλω και δίνεται βορά στα αρπακτικά των αιρέσεων και της δημοσιογραφίας, με αποτέλεσμα να ασχημονούν επί του χριστιανικού μηνύματος. 

Επαναστάτης, απλά, χωρίς αιτία ή με εναγώνια αναζήτηση και κατασκευή τοιούτων; Γραφικές παρενέργειες ενός ανθρώπου ζηλωτή της πίστεως και κατά τα άλλα αξιοζήλευτου διαχειριστή μιας προσωπικής πλεονάζουσας ζωτικότητας, ο οποίος περιστασιακά καθίσταται κακός χρήστης τού κατά τα άλλα ευγενούς και επαινετού μεν σε προθέσεις και στόχους, πληθωρικού δε θυμοειδούς του; Η περί των απάντων αδολεσχία του δεσπότη συνιστά ίσως τη γλαφυρή πλευρά μιας χρονίζουσας κατάστασης, ενδεικτικής σε κάθε περίπτωση της συγκεχυμένης ασάφειας και των εκκλησιολογικών μεταλλάξεων στον χώρο της ελλαδικής Ιεραρχίας. Το πρόβλημα έχει σαφείς και βαρύνουσες θεολογικές και πνευματικές διαστάσεις και προεκτάσεις πέρα από τις πρακτικές και αισθητές επιπτώσεις στο επίπεδο, ας πούμε, του σκανδαλισμού του ποιμνίου, της σχιζοφρενικής διάσπασης του χριστιανικού μηνύματος σε αλληλοαναιρούμενες εκδόσεις του και της διεστραμμένης εικόνας ενός σώματος που επαγγέλλεται, ουσιωδώς δυνάμει, αλλά ψευδώς ενεργεία, την αγάπη και την ενότητα. Σίγουρα μέσα σε όλα αυτά χωράει και η μνημόνευση της ιδιότυπης συγγραφικής δεινότητας του επισκόπου, η οποία υπερβαίνει τους - εν είδει αναφυομένων μανιταριών νεοφανέντες ανησυχητικώς και ακολουθούντες το εκείνου παράδειγμα - επισκόπους, έτερους κληρικούς και όχι μόνο. 

Ας έρθουμε, όμως, στα ενδότερα. Η συνοδικότητα είναι ταυτοτικό και συστατικό οντολογικό χαρακτηριστικό της ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και της εν γένει Θεολογίας μας, με άμεσες συνέπειες στην πνευματική ζωή και στην έξωθεν χριστιανική μαρτυρία. Η υπακοή είναι η υγιής στάση μιας αγαπώσας εν Πνεύματι καρδίας, που αφουγκράζεται το θέλημα του αδελφού χωρίς καν αυτό να εκφραστεί ρητώς και ίσως χωρίς ποτέ να διατυπωθεί δια προφορικής ή νοηματικής εκπομπής. Πάνω στην υπακοή και στο μυστήριο της αγάπης του Χριστού, μέσα στο οποίο εντάσσεται η πρώτη και το οποίο εκφαίνεται πόρρω απέχον κάθε φυσικής σχέσης και δεσμού, στηρίζεται η εν Πνεύματι ανακύκληση της πατρικής και αδελφικής αγάπης των μελών του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, τόσο μεταξύ τους όσο και με την κεφαλή. Αυτό, εξάλλου, κατά την κυριακή ρήση (Iω. 13:35) είναι δηλωτικό και διακριτικό των χριστιανών σε αντιδιαστολή με τον ‘κόσμο’. Πάνω στην υπακοή και στην άνωθεν δεδομένη συμφωνία εν Θεώ ερείδεται όλο το θεσμικό και χαρισματικό οικοδόμημα της Εκκλησίας και της ζωής της τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Εδώ πάνω ακριβώς ευλογείται, εξηγείται και ερμηνεύεται η σχέση πνευματικού πατρός και παιδιού, ηγουμένου και μοναστικής αδελφότητας, κληρικών και λαϊκών, επισκόπου και ιερέων, Συνόδου και του αυτής Πρώτου, Τοπικών Εκκλησιών και της μίας ανά την οικουμένη Εκκλησίας. 

Στην περίπτωση υποβάθμισης ή έκπτωσης των ως άνω προϋποθέσεων αρχίζουν προβλήματα, τα οποία μπορεί να φτάσουν πολύ μακριά και να γίνουν πολύ οδυνηρά. Για παράδειγμα, ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα ότι η Ελλαδική Εκκλησία θυμίζει μάλλον ένα παρακμάζον σωματείο ή επισκοπικό σύλλογο παρά Εκκλησιαστική Σύνοδο; Ο ‘πειραιώτικος’ τύπος αντίδρασης μπορεί να είναι ο πιο λαοφιλής, ισχυρός, ακραίος, δυναμικός και ενοχλητικός, όμως άρχισε να συμπαρασύρει και άλλες επισκοπικές μονάδες, οι οποίες πιθανώς λόγω έλλειψης φυσικών προσόντων και σχετικής πείρας φαντάζουν ισχνότερες και πνευματικότερες εξαιτίας της υποδεέστερης ‘χαρισματικότητας’ από την αντίστοιχη σεραφειμική. Και αυτές, ωστόσο, υποκρύπτουν σοβαρότατα θέματα, όπως ενδεικτικά βλέπουμε στην πιο φρέσκη, αυτήν του Γόρτυνος . Παραβλέποντες το αταίριαστο και άκαιρο άδραγμα της ευκαιρίας από τον Ιερεμία να βάλει κατά των «θεολογούντων της νεοπατερικής θεολογίας» - τους οποίους αφενός μεν δεν ορίζει, αφετέρου δε μας (υπο)δηλώνει κομψά και γλυκά την ‘καθαρότητα’ του ιδίου – δεν μπορούμε να μην σταθούμε στις χονδροειδείς αντιφάσεις στις οποίες διολισθαίνει , από τη μια λέγοντας ότι αποστρέφεται την «άθεη και βίαιη» Χ.Α. και από την άλλη επευφημώντας την ως το μοναδικό κόμμα που διαμαρτυρήθηκε κατά του έργου! 

Μέσα από το τελευταίο θα ήθελα να επισημάνω την έμμεσα και άμεσα προοδευτική τάση επευλόγησης του ανερχόμενου τούτου πολιτικού σχήματος. Εδώ δεν υπάρχει η πρόθεση να μιλήσουμε γενικότερα για το ζήτημα αυτό, όσο για τη θεολογική αμνήστευση που χορηγείται αδιόρατα σε μια πολιτική και κοινωνική κίνηση πάνω στην οποία βαρύνουν θεολογικές ασάφειες και αμαρτήματα τα οποία πρέπει επειγόντως να διευκρινισθούν και να θεραπευθούν. Πλανώνται, εξάπαντος, βαρύτατες ενστάσεις πάνω στις πρακτικές και στις ιδεολογικές της τοποθετήσεις, τα οποία δεν επιτρέπουν με τόση ελαφρότητα, και δη σε επισκόπους, να συσχηματίζονται παντοιοτρόπως με αυτές. Παραθέτω ένα απόσπασμα από σχόλιο ανωνύμου λίαν διαφωτιστικό: «προς τους αδελφούς εκείνους που ακολουθούν ακρίτως αυτό το κόμμα, έχω να απευθύνω με αγάπη μία παράκληση. Όταν συναντήσετε κάποιο στέλεχος αυτού του κόμματος ρωτήστε τον παρακαλώ δύο πράγματα: α) δέχεται τη Παλαιά Διαθήκη ως ΙΣΟΤΙΜΟ και ΙΣΟΚΥΡΟ βιβλίο με την Καινή Διαθήκη; Την αποδέχεται ως ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟ βιβλίο που δόθηκε κατ' επιλογήν του Τριαδικού Θεού, στον "εκλεκτό λαό" (της Π.Δ.) Ισραήλ; και β) Ποιά είναι ανώτερη πατρίδα κατ' εκείνον, η επίγεια (η Ελλάδα μας) ή η Ουράνια (του Χριστού μας δηλαδή);». Εδώ θυμόμαστε έναν άλλο σύγχρονο πολιτικό σχηματισμό που, ενώ είναι συνώνυμος της Ορθοδοξίας, έμμεσα την καπηλευόταν, διότι στέγαζε και νεοπαγανιστές ειδωλολάτρες και φιλοξενούσε στον Τύπο του άρθρα καθυβριστικά για την Π.Δ.. Συνεχίζει, λοιπόν, σχετικά ο ίδιος σχολιαστής: «Είναι εντελώς αδιανόητο σήμερα να υπερασπίζονται την Ορθοδοξία, νεοπαγανιστές και κρυπτοσατανιστές (αποδεδειγμένα μέσα από μελέτες Ορθοδόξων κληρικών, μοναχών και καθηγητών θεολογίας)» . Εμένα εδώ δεν με ενδιαφέρει παρά μονάχα και κυρίως η θεολογική προσέγγιση και αξιολόγηση του κινήματος. Άραγε, έχει αναλογιστεί ένας επίσκοπος τι ευθύνη φέρει, όταν στοιχίζεται με αυτά τα παιδιά που για διάφορους λόγους έχουν μπερδέψει μέσα τους εθνικισμό, βία και Ορθοδοξία και, αντί να τους προσεγγίσει πνευματικώς θεραπευτικά, εκείνος τους χαϊδεύει τα αυτιά και τους δίνει έμμεσα και υποσυνείδητα την ευλογία του; Δε θέλω καν να φανταστώ ότι μπορεί να τους χρησιμοποιεί ή να τους επικροτεί από φόβο. 

Ο Σεραφείμ φαίνεται πιο συνειδητοποιημένος στην παρεμβατική του ποιμαντική πολιτική και εκ της ανάλογης εμπειρίας και δαψιλούς προϋπηρεσίας (και της φυσικής ευφυΐας) πιότερο δεξιοτέχνης. Όμως εδώ αυξάνει και η προβληματικότητα και επικινδυνότητα της περίπτωσής του. Μια δεξιότητα που κάλλιστα μπορεί να αποκαθάρει ο στεντόρειος μητροπολίτης στρέφοντάς την σε ορθότερες κατευθύνσεις, προς τις οποίες δυστυχώς δεν τον συνδράμει η δειλόψυχη συνοδική περιρρέουσα κακοδαιμονία, η οποία φέρει μέγιστο μερίδιο ευθύνης για τις ικανές εκτροπές του εκ των θεμιτών και επιθυμητών οδών. Εν προκειμένω και αναφορικά με το προκλητικό θεατρικό έργο, θα ξεκινήσω με κάτι που έγραψα τελευταία και το οποίο αντιπαρήλθε ο επίσκοπος σοφιστικότατα μεν, αλλά όχι ικανοποιητικά για τη στοιχειώδη λογική. Είπα, το λοιπόν, ότι για τους χ – ψ αυτονόητους λόγους και προκειμένου να αποφύγει περιττά σχόλια και υποσκάπτοντα τη δυναμικότητα, τις προθέσεις και το περιεχόμενο της καταγγελτικής δια μηνύσεως πράξης του, θα μπορούσε κάλλιστα να αφήσει τους - τυχαίως; - συνοδοιπορούντας βουλευτές της Χ.Α. προ του δημοσιογραφικού φακού. Όχι μόνο δεν το έκανε – ερωτώ πάλι: (θα) το ήθελε άραγε; - αλλά έρχεται και να μας πείσει περί της αθωότητάς του λέγοντας ότι «κατά τή διαδικασία τῆς καταθέσεως ὁμάδα βουλευτῶν προσῆλθε αὐθορμήτως καί μοῦ ἐδήλωσε συμπαράσταση. Τούς συνεχάρην καί τούς εὐχαρίστησα ὅπως θά εὐχαριστοῦσα οἱονδήποτε ἐπώνυμο ἤ ἀνώνυμο ἔσπευδε νά ἐκφράση τήν συμπαράστασή του. Μέ ποῖα λογική θά ἔπρεπε νά ἀποπέμψω τούς συγκεκριμμένους βουλευτές» . Σεβασμιώτατε, το πιστεύετε πράγματι ότι ήρθαν αυθόρμητα, μαντεύοντας την ώρα και τον τόπο της μήνυσης; Αλλ’ έστω και έτσι, γιατί δεν τους εξηγήσατε πόσο θα σας υπονόμευε η παρουσία τους; Προσωπικά, εκτιμώ το ως άνω ως ατυχές σοφιστικό επινόημα. Και μια ακόμα ρητορική ερώτηση στον επίσκοπο: πόσο ορθόδοξο είναι ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα; Αν έχετε, ως το δηλώσατε, θεολογικές εκκρεμότητες με τους εν λόγω συμπολίτες μας, πόσο αυτό μπορεί να λησμονηθεί χάριν της οιασδήποτε ‘σύμπτωσης’ στην καταγγελία του βλάσφημου έργου; 

Και στο πιο δυσάρεστο έρχομαι ευθύς αμέσως. Καταθέτει αυτολεξεί στην ίδια ανακοίνωση: «Μέ ἀφορμή τίς ἀντιδημοκρατικές καί φασίζουσες ἀναρτήσεις τόσο στόν ἱστοχῶρο τοῦ διαδικτύου, ὅσον καί στόν ἔντυπο τύπο, μέ τίς ὁποῖες ἐπικρίνεται μία ἀπόλυτα προβλεπομένη ἀπό τό δικαιϊκό μας σύστημα ἐνέργειά μου, νά ζητήσω δηλαδή τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου γιά βάναυση καί αἴσχιστη προσβολή τοῦ προσώπου μου […] Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐνεργώντας ὄχι ὡς Μητροπολίτης ἀλλά ὡς πολίτης ὅπως εἶχα κάθε ἔννομο δικαίωμα στήν δημοκρατική χώρα πού θέλω νά πιστεύω ὅτι ζοῦμε μετέβην στό ἁρμόδιο Ἀστυνομικό Τμῆμα Ὁμονοίας, στήν περιοχή εὐθύνης τοῦ ὁποίου διαπράττεται τά ἀνωτέρω ἀδίκημα…». Στις από μένα υπογραμμισμένες φράσεις εντοπίζεται η άνευ του Πρώτου (Αρχιεπισκόπου) και της Συνοδικής επικρότησης αυτόβουλη, αυτόκλητη και αυτοσχέδια αυτό – από – σχιστική, αυτονομιστική, αυθαίρετη και εξατομικευτική ψιλή πολιτική και νομική κίνηση του ανδρός. Θίχτηκε ο Σεραφείμ ως πρόσωπο σκέτο; Πού είναι η επισκοπική ιδιότητα και δη η συνοδική του ταυτότητα; Μπορεί να ενεργεί σαν γυμνός από το αρχιερατικό ωμοφόριο προσβεβλημένος πολίτης, που χρησιμοποιεί σαν ισχυρότερο όπλο την ανθρώπινη δικαιοσύνη από την εμπιστοσύνη στη θεϊκή τοιαύτη; Τέλος, η εισπήδηση σε μια αλλότρια επισκοπή, όπου υπήρχε το πρόβλημα, πέρασε μέσα από την κανονική άδεια του οικείου μητροπολίτη; Δε νομίζω. Υπάρχει ήδη το προ πολλού και πλειστάκις de facto αντισυνοδικό δεδικασμένο του ανθρώπου αυτού. Άλλωστε, ποιος τολμάει να συγκρουστεί με τον ισχυρό αυτόν λέοντα της ομολογίας και της μάχιμης ορθοδοξίας; Ας μου συγχωρήσει το ύφος ο επίσκοπος, αλλά με παρέσυρε οι νωπές μνήμες του Σωτηρόπουλου σε τούτο. Κλείνω τον κύκλο των παραθεμάτων με κάτι αξιοσημείωτο από μια άλλη ανακοίνωση ειλημμένη από την πλούσια ποιμαντική του φαρέτρα: «κατέθεσα μήνυση ὡς εἶχα ὡς πλησσόμενος καί καθυβριζόμενος πολίτης ἔννομο δικαίωμα διότι ἀναποδράστως συμπαρασύρομαι ἐκ τῆς πρός τόν Θεό μου βλασφημίας, τήν Πέμπτη 11/10/2012 μόνος» . Δεν θα το σχολιάσω (ει μη δια της υπογράμμισης), ήδη το έκανα, μόνο θα τονίσω την τελευταία λέξη, από την οποία αν πιαστούμε, θα αρχίσουμε να αποδομούμε όλο το εκκλησιαστικό οικοδόμημα και τα εκκλησιολογικά του θεμέλια. 

Η καταστρατήγηση του 34ου Αποστολικού Κανόνα είναι εδώ περισσότερο από εμφανής: «τους Επισκόπους εκάστου έθνους ειδέναι χρη τον εν αυτοίς Πρώτον, και ηγείσθαι αυτόν ως κεφαλήν, και μηδέν τι πράττειν περιττόν άνευ της εκείνου γνώμης, εκείνα δε μόνα πράττειν έκαστον, όσα τη αυτού παροικία επιβάλλει και ταις υπ' αυτώ χώραις. Αλλά μηδέ εκείνος (ο πρώτος) άνευ της πάντων (των επισκόπων) γνώμης ποιείτω τι. Ούτως γαρ ομόνοια έσται και δοξασθήσεται ο Θεός δια Κυρίου εν Αγίω Πνεύματι». Εδώ τα βλέπουμε σχεδόν όλα και αρχίζει κάπως να υποφώσκει η αιτία του προβλήματος και η δια της καθαίρεσής της λύση του. Υπάρχει Πρώτος εν προκειμένω; Αν όχι, για ποιο λόγο να μην υφίσταται κατ’ ουσίαν και να εκπίπτει σε διακοσμητικό στοιχείο; Απλά, λοιπόν, μια διαδικαστική συνεδρίαση ή τυπική συνάθροιση περί αυτόν οι λοιποί Επίσκοποι; Δεν υπάρχουν εκκλησιολογικά ιαματικά και παιδαγωγικά Επιτίμια επαναφοράς των ατακτούντων στην τάξη και στην ακρίβεια; Γιατί η συνοδική αφασία, απουσία και ατολμία να καλλιεργεί άκομψες εξτρεμιστικές παρενέργειες και δυσάρεστες επισκοπικές αυτονομήσεις; Γιατί η Σύνοδος στο συγκεκριμένο θέμα να εκχωρήσει άτυπα και σιωπηρά το δικαίωμα υποκατάστασής της στην οιαδήποτε υπότροπη αυτοεξαιρούμενη και αυτοεξαιρόμενη μονάδα (που σιγά σιγά γίνεται ομάδα) με τις σιβυλλικές της αποφάνσεις επί του θεατρικού δρωμένου και την ενόχως υπνώττουσα αντίδρασή της προς την Πολιτεία (την καθ’ ύλην αρμόδια να επιληφθεί του θέματος); Έπραξε κάτι «περιττόν» εδώ ο Πειραιώς ή όχι; Είναι δυνατό να έχουμε τη δοξαστική του Θεού ομόνοια με άλλον τρόπο, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; 

Κ.Ν. 
24.10.2012

ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΟΡΝΙΘΕΣ"

Με αφορμή τα σημερινά γενέθλια του Μάνου Χατζιδάκι, μια πολύ ενδιαφέρουσα δική του …νότα. 

Χειρόγραφη παρτιτούρα του Μάνου Χατζιδάκι για τους "Όρνιθες" του Αριστοφάνη, 1958. Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα (ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη). 

[The score of "Ornithes (The Birds)", hand-written by Manos Hatzidakis, 1958. Nikos Hadjikyriakos-Ghika Gallery] 

Το πρόσωπο της αφιέρωσης του Χατζιδάκι πάνω στην παρτιτούρα πρέπει να είναι ο σκηνοθέτης Κωστής Λειβαδέας.

ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ: "ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ" - ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΟΛΙΑ...

Η Όλια Λαζαρίδου και ο Αντώνης Καφετζόπουλος συναντιούνται φέτος το χειμώνα στη σκηνή του θεάτρου Ροές για το ανέβασμα του εμβληματικού έργου του θεάτρου του παραλόγου «Οι καρέκλες» του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Ευριπίδη Λασκαρίδη.

Με αφορμή την παράσταση οι δύο ηθοποιοί έδωσαν μια συνέντευξη στο ΒΗΜagazino της Κυριακής 21 Οκτωβρίου.

Εκεί η Όλια Λαζαρίδου, ξεσπαθώνει για όσα σκοταδιστικά συμβαίνουν στις μέρες μας και λέει κάτι που με άγγιξε πολύ: "Μου λείπει ο Χατζιδάκις, έβαζα στο YouTube και άκουγα την απάντησή του στις συκοφαντίες της “Αυριανής” για να παίρνω θάρρος. Αυτός ήταν άνδρας, με τόλμη και προσωπική ελευθερία. Τα έβαζε με όλους. Αισθάνομαι ότι εμείς σήμερα είμαστε τσαλαπατημένοι, δεν μπορούμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας".

Σήμερα, που είναι τα γενέθλια του Μάνου Χατζιδάκι (γεννήθηκε στις 23.10.1925) συλλογιέμαι τι έκανε ο άνθρωπος σε κείνη την ανεπανάληπτη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, όπου συνυπήρξαν Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος.

Ήμουν εκεί, τότε στις 7 Σεπτεμβρίου 1987, και με είχε συνεπάρει ο μάγος Μάνος, με την τόλμη, την ανδρεία, την αλήθεια που εξέπεμπε, μιλώντας εναντίον του φασισμού της Αυριανής, που τότε κατέκλυζε τον πολιτικό και κοινωνικό βίο της χώρας.

Εκείνη τη βραδιά στο Καλλιμάρμαρο ο Χατζιδάκις ήταν δυσθεώρητος! Κάποιοι ενοχλήθηκαν... Δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτό που έλεγε, ότι προϋπόθεση για ν' ακούσουν τα τραγούδια του ήταν να ενωτισθούν το μανιφέστο του κατά της Αυριανής. Και βέβαια δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι τα ίδια θα ίσχυαν και το 2012 με την κάθε Χρυσή Αυγή στη θέση της Αυριανής. Έγινα εκείνο το βράδυ φανατικός οπαδός του.

Γι' αυτό, σήμερα, συμμερίζομαι απόλυτα την Όλια Λαζαρίδου: "Μου λείπει ο Χατζιδάκις"!

Π.Α.Α.

ΦΡΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Όπως παρατηρήσαμε σε προηγούμενο κείμενό μας ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ δεν είναι και τόσο ..."ευπειθέστατος" - όπως αρέσκεται να υπογράφει σε επιστολές του - απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο προσωπικά. 

Μια από τις νεώτερες, προκλητικές, θα λέγαμε, ενέργειές του είναι και ο εναγκαλισμός του αφορισμένου από Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο στο Φανάρι Νικόλαου Σωτηρόπουλου. Σε προηγούμενη ανάρτηση είδαμε τον ενθουσιασμό με τον οποίο ο Σεβ. Πειραιώς προσφώνησε τον αφορισμένο θεολόγο στον Ι. Ναό Αγίου Παντελεήμονος Δραπετσώνας. Μέχρι "άγιο" τον αποκάλεσε! Χθες, Κυριακή 21 Οκτωβρίου, ο Ν. Σωτηρόπουλος ομίλησε κατά τη Θ. Λειτουργία στον Ι. Ναό Αγίου Βασιλείου Πειραιώς. Κάτι που δεν μπορεί να έγινε χωρίς την "ευλογία" του οικείου Επισκόπου. 

Ένας ...νεοφανής αστήρ του "αντιοικουμενισμού" είναι και ο κληρικός της Μητροπόλεως Πειραιώς Άγγελος Αγγελακόπουλος, εφημέριος του Ι. Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, ο οποίος έχει γεμίσει το διαδίκτυο με "πύρινα" αντιοικουμενιστικά άρθρα. 

Το τελευταίο άρθρο του, όμως, "περί συμπροσευχών με αιρετικούς" (διαμαρτύρομαι που δεν παραπέμπεται ο "ειδικός" επί του θέματος π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, που έχει χύσει πολύ μελάνι γι' αυτό), ο π. Άγγελος επιτίθεται στον Οικουμενικό Πατριάρχη με σκληρούς χαρακτηρισμούς. Γι' αυτόν ο Πατριάρχης είναι "Λατινόφρων", "Παπόφρων", "Μέγας Οικουμενιστής", "επιπόλαιος ιεράρχης" (sic) κ.α. 

Ιδού τα σχετικά αποσπάσματα: 

"Η αμετανοησία του Πάπα φάνηκε καί εσχάτως, όταν τόν Νοέμβριο του 2006 διεκήρυξε από τό πάλαι ποτέ κέντρο της Ορθοδοξίας, τό Φανάρι της Κων/λεως, τό εωσφορικό πρωτείο εξουσίας του επί της καθόλου Εκκλησίας, μπροστά στά μάτια καί τά αυτιά του λατινόφρονος Μεγάλου Οικουμενιστή Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί των αρχιερέων του πατριαρχείου, χωρίς τήν παραμικρά αντίδρασή τους...". 

"Δυστυχώς, κούφοι θεολόγοι καθηγητές καί επιπόλαιοι ιεράρχες, όπως ο παπόφρων Μέγας Οικουμενιστής Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, που πρόσφατα στις 10/13-10-2012 έλαβε ενεργό μέρος στους εορτασμούς των πενήντα χρόνων από την σύγκληση της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου στη Ρώμη, συμπροσευχόμενος μετά του Πάπα Βενεδίκτου, ασπαζόμενος τον Πάπα, ομιλούντος και αναγνωρίζοντος το «σπούδαιο» έργο της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου, δηλ. την παναίρεση του Οικουμενισμού, την δαιμονική και επάρατη Ουνία και τον διαθρησκειακό συγκρητισμό, δέν θέλουν νά αντιληφθούν τήν σκληρή πραγματικότητα. Αγαπούν τά ταξίδια, τίς αβρότητες, τίς συναναστροφές, τίς κοσμικές σχέσεις, τά πολυτελή συμπόσια... Καί κάποιοι φιλοδοξούν νά γίνουν οι ειρηνοποιοί, η γέφυρα της ενώσεως". 

Χαίρομαι, αγαπητέ μου π. Άγγελε, διότι ανήκω στους "κούφους θεολόγους" και δεν αντιλαμβάνομαι "τη σκληρή πραγματικότητα". Η οποία, φυσικά, είναι ότι αν βρισκόσασταν σε ένα διάλογο με ετεροδόξους δεν θα μπορούσατε να ψελλίσετε ούτε τ' όνομά σας. Και ο νοών νοείτω... 

Π.Α.Α.

Η ANAPARASTASIS ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΖΟΥΛΙΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Χτες το βράδυ, Σάββατο 20 Οκτωβρίου, στην αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα κινηματογραφικό και μουσικό αφιέρωμα στον σπουδαίο συνθέτη Γιάννη Χρήστου (1926-1970).

Στο πρώτο μέρος ο νέος μουσικός και σκηνοθέτης Κωστής Ζουλιάτης, ο δημιουργός της ταινίας ANAPARASTASIS, που προκάλεσε και την εκδήλωση, αναφέρθηκε στην αναζήτησή του γύρω από τον Γιάννη Χρήστου, που τελικά τον οδήγησε στην ταινία.

Πολύ παρήγορο ότι ένας νέος άνθρωπος καταπιάστηκε μ' ένα τόσο δύσκολο και υψηλού επιπέδου θέμα, όπως είναι η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου, ενός φιλοσόφου όχι μόνο της μουσικής αλλά της ίδιας της ζωής. Το γεγονός, επίσης, ότι ο Ζουλιάτης κάνει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα τη φιλοσοφική σκέψη του Γ. Χρήστου όπως αυτή προκύπτει από τα χειρόγραφα του συνθέτη, τον καθιστά ακόμα πιο σπουδαίο.Τον άκουσα και μετρημένο και αληθινό στην ομιλία του και του εύχομαι από καρδιάς ευόδωση των ευγενών στόχων του.

Μετά τον Κ. Ζουλιάτη η μεσόφωνος Μαργαρίτα Συγγενιώτου και η πιανίστα Νέλλη Σεμιτέκολο –η οποία υπήρξε στενή συνεργάτης και φίλη του Χρήστου– ερμήνευσαν για άλλη μια φορά τα «Έξι τραγούδια σε ποίηση T. Σ. Έλιοτ».  Όσες φορές κι αν τ' ακούσω δεν τα χορταίνω. Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι είναι ίσως από τους καλύτερους κύκλους τραγουδιών του 20ου αιώνα. Οι δύο κυρίες, Σεμιτέκολο και Συγγενιώτου, έχουν μακρά θητεία στον κύκλο αυτό. Τις ζηλεύω γι' αυτή τη σπουδή... Παραθέτω εδώ βίντεο με μια παλαιότερη ερμηνεία τους.

 

Tο ντοκιμαντέρ «Αναπαράστασις: η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου» (συμπαραγωγή Κωστή Ζουλιάτη με την G.A.L.P. Pictures), που προβλήθηκε επίσημα στο δεύτερο μέρος της βραδιάς - γιατί ανεπίσημα έχει παρουσιαστεί στο πρόσφατο παρελθόν- γυρίστηκε με τη στήριξη του Ιονίου Πανεπιστημίου. Το φιλμ περιλαμβάνει σπάνιο αρχειακό υλικό για τον Γ. Χρήστου, πέρα από συνεντεύξεις ανθρώπων που τον έζησαν ή αναφέρονται στο έργο του.

Δείτε το επίσημο site της ταινίας εδώ.

Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα απόσπασμα από την ταινία.

Π.Α.Α.

 

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΩΝ

του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου Ι. Κώστα 

Στη χώρα των Γαδάρων, στην ανατολική πλευρά της λίμνης Γεννησαρέτ, ύστερα από ένα κοπιαστικό και επικίνδυνο νυχτερινό ταξίδι στη λίμνη με το πλοιάριο, έρχεται ο Χριστός με τους μαθητές του, όπου συμβαίνουν τρία θαυμαστά και αξιοπρόσεχτα γεγονότα. 

Το ένα είναι η θεραπεία του δαιμονισμένου ανθρώπου από το Χριστό, με την απελευθέρωσή του από την κατοχή του διαβόλου, το άλλο είναι η μαζική κατακρήμνιση του κοπαδιού των χοίρων στο γκρεμό υπό την καθοδήγηση των δαιμονίων και το τρίτο είναι η αποπομπή του Χριστού από την πόλη και την τοπική κοινωνία των Γαδάρων, που έγινε με παρακλητικό τρόπο και φοβικό σύνδρομο, από τους ιθύνοντες της τοπικής κοινωνίας των πολιτών των Γαδάρων, προκειμένου να αποφύγουν δυσάρεστες για τα συμφέροντά τους απελευθερωτικές αλλαγές με την παρουσία του Χριστού στην πόλη τους και με ανάλογες δαιμονικές ‘’κατακρημνίσεις’’ άνομων σχεδιασμών τους σε βάρος των ανυποψίαστων πολιτών, που οι ιθύνοντες είχαν μεταλλάξει σε ‘’ζαλισμένο κοπάδι’’ (Τσόμσκι), εκτρέφοντες περήφανες ‘’ομάδες απώθησης’’. 

Εξ άλλου ο Χριστός ήταν ένας ξένος. ‘’Ξένος’’ με ισχύ πάνω στο διάβολο και απόδοση ελευθερίας στον άνθρωπο. Τι γύρευε, λοιπόν, ένας ξένος με τέτοιες δυνάμεις στην πόλη που αυτοί όριζαν και διευθετούσαν; Καλύτερα μόνοι μας με τις δοκιμασμένες συνήθειές μας, αποδεκτές από το σύνολο σχεδόν των πολιτών της τοπικής κοινωνίας, που άλλωστε μας αποφέρουν χρήμα, δόξα και υστεροφημία, παρά ένας ‘’ξένος’’ ανάμεσά μας με την απελευθερωτική, και ανεξέλεγκτη από εμάς, παρουσία του. 

Και τα τρία αναφέρονται σε αλλοτινά πρόσωπα και καταστάσεις, ωστόσο ερμηνεύουν διαχρονικά σύγχρονες στάσεις και ανάλογες συμπεριφορές με πνευματικό-κοινωνικό-πολιτικό στίγμα. Διορθώνω το αλλοτινά, γιατί ο Χριστός υπάρχει και ο διάβολος επίσης, η πολτοποίηση (χοιροποίηση) των λαών είναι διακαής πόθος του διεθνούς κατεστημένου της πλουτοκρατίας και η αποπομπή του Χριστού της Εκκλησίας από τη συλλογική ζωή εθνών και (μικρο) τοπικών κοινωνιών, που λειτουργεί απελευθερωτικά στα πάθη και γι’ αυτό ενοποιητικά και συνυπαρκτικά, γεγονός, επενδυμένο με πολιτιστικό λούστρο διαιρετικής έπαρσης, μοναδικότητας και αυτοθαυμασμού. Όταν κοντά σε όλα αυτά παραστέκει και μια Παιδεία σκυφτή και παραδομένη στη λογική των ‘’Γαδαρηνών’’, τότε το απωθητικό και φοβικό σύνδρομο απέναντι στον ‘’ξένο’’, περνά για να δηλητηριάσει με το χειρότερο τρόπο αθώες παιδικές υπάρξεις με ανυπολόγιστες για το μέλλον δυσοίωνες εξελίξεις…

ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΡΙΣΗ

Εν συντομία πάνω στην κρίση της Ευρώπης

Της Χίβα Παναχί 

Όλα τα κράτη που είχαν σύστημα το Κράτος Πρόνοιας είναι υπερχρεωμένα- αλλά οι κεντρικές κυβερνήσεις της Ευρώπης για ευνόητους λόγους δεν επέτρεψαν να τους βρει εκείνους επίσημα η κρίση και έτσι ξέσπασαν σε πιο αδύναμες χώρες.

Ειδικά στην Ελλάδα που πρωτοπαρουσιάστηκε ως μαύρο πρόβατο για να την θυσιάσουν στην εκτέλεση της νέας πολιτικής τους, που συνίσταται στο ότι στους κόλπους της νέας πολιτικής σκέψης βρίσκεται η αγνόηση του κοινωνικού ιστού σε κάθε επίπεδο. 

Οι διαχειριστές αυτής της πολιτικής δεν φαίνεται να διαθέτουν τόλμη και κάποια οράματα ώστε να ανακάμψει η Ευρώπη, κι έτσι σπρώχνουν την γηραιά Κυρία στο θάνατο. Και αντί να αξιοποιήσουν τη σοφία της Ευρώπης που είναι οι αξίες της, ως γηραιά αντιπροσωπεύει και τον πληθυσμό της - γιατί όχι;-  που έχει μεγαλώσει, στο σύνολό τους οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει μια μανία να κάνουν κούνια πάνω στους αριθμούς και έτσι δικαιολογούν το άβουλο υπόβαθρο τους που είναι χωρίς σχέδιο για τη γιγαντιαία παρουσία της  Κίνας. Για ακόμη μια φόρα στις αποσκευές της κεντρικής πολιτικής στην Δύση βλέπουμε τα ίδια υπάρχοντα που χρησιμοποιήθηκαν σε αποικίες τους. 

Και από την άλλη πλευρά αυτά τα υπάρχοντα των παλαιών εποχών κάθε τόσο παρουσιάζονται στην πολιτική ζωή της Ευρώπης και ενώ δεν κάνουν περήφανο κάποιον ευσυνείδητο πολίτη, είναι μέρος της εξέλιξης της ως σήμερα. 

Εάν η Ευρώπη και τα κεντρικά Κράτη, οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις πιστεύουν στην νέα εποχή με τα ίδια υπάρχοντα μπορούν να επιβιώσουν πολιτικό- οικονομικά ενδεχομένως, αλλά σίγουρα σφάλλουν, αφού και τα αριθμητικά δεδομένα που τόσο αγαπούν και εμφανίζουν κάθε τόσο με τα ομόλογα και τα χαρτιά και τις δόσεις δανείων δεν βγαίνουν και κυριολεκτικά θα βουλιάξουν.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΠΕΡΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ

Ακούστε με προσοχή, αγαπητοί συνοδίτες, το βίντεο που παραθέτουμε εδώ με τον φιλόλογο και συγγραφέα Σταύρο Ζουμπουλάκη να μιλάει με θέμα: «Ποιον προστατεύουν τελικά οι νόμοι κατά της βλασφημίας;» 

Με αφορμή το Corpus Christi ο Σταύρος Ζουμπουλάκης ξεκαθαρίζει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να στηρίζεται στο βραχίονα κράτος για να απαγορεύσει μια παράσταση που θεωρείται βλάσφημη. 

Η εισήγηση αυτή έγινε στο πλαίσιο εκδήλωσης της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) με αφορμή τις ποινικές διώξεις για βλασφημία εναντίον συντελεστών της θεατρικής παράστασης Corpus Christi και του δημιουργού της ιστοσελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16 Οκτωβρίου και ήταν πραγματικά εξαιρετικά επιτυχημένη. 

Ένα κατάμεστο αμφιθέατρο («Δρακόπουλου» - Προπύλαια Πανεπιστημίου Αθηνών), κόσμος που «ξεχείλιζε» στο διάδρομο και υπομονετικά προσπαθούσε να ακούσει τους ομιλητές. Πράγμα που είναι πολύ παρήγορο και ενθαρρυντικό στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.

 

ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ Ή ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ;

Θεόδωρος Στάμος, από τα Βιομορφικά  (1945-49)

Σιατίστης ή Σωτηρόπουλος;

[Άλλως: μια από τα ίδια

ή αλλιώς: το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού]

Του θεολόγου-φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση

Οι αρχαίοι και σοφοί ημών πρόγονοι στο παραπάνω ρητό έκλεισαν μια μεγάλη αλήθεια, διαχρονική και κριτική ποιοτήτων και πράξεων. Ξαναχτύπησε, μάλλον έλυσε την ένοχης αμφισημίας σιωπή του, ο σεσημασμένος ελεγκτικός και ομολογιακός παρεκκλησιαστικός μηχανισμός που ακούει στο όνομα του γνωστού λαϊκού θεολόγου. Φαίνομαι και πάλι εριστικός και δηκτικός προς τον πολιό συνάδελφο - προφανώς τολμηρός εξομοιωτικός χαρακτηρισμός που δεν τυγχάνει της αποδοχής του αντίπαλου δέους  -  παρά ταύτα, όμως, ωχριούν οι δικές μου διαθέσεις και οι λεκτικοί προσδιορισμοί προς τις εκείνου επιθετικές βολές κατά του κειμένου, μάλλον του προσώπου του επισκόπου της Σιάτιστας[1].

Βρισκόμαστε ενώπιον της κατ’ ουσίαν επανάληψης ενός αυτόκλητου γραπτού ομολογιακού γεγονότος προερχομένου από τη γραφίδα του πολιού[2], κατ’ εικόνα και ομοίωσιν της διαδικτυακής τότε υπ’ αυτού υπεράσπισης του διάσημου μαχητικού μητροπολίτη, ο οποίος πλέον αναγορεύεται ευθέως, απερίφραστα και απροκάλυπτα – κάτι που διακριτικά αποφεύχθηκε στην προγενέστερη υπερασπιστική τακτική – σαν «ο υπ’ αριθμόν 1 μαχητικός Ιεράρχης» (sic) και «κατέχων πρωτεύουσα θέσι στη συνείδησι των πιστών». Αν και το άμεσα προκύπτον ζητούμενο είναι για ποιους πιστούς μιλάμε, ερχόμαστε στην εύλογη επανακάμπτουσα απορία: ένας μεγάλος ‘έρωτας’; Κάποια αίσθηση υποχρέωσης; Συναδελφική και συμπολεμική αλληλεγγύη; Ομολογιακό ορμέμφυτο; Διάθεση εκτόνωσης λόγω μακρόσυρτης σιγής; Κάτι άλλο; Όποια και να ’ναι η ορθή απάντηση, το σίγουρο είναι πως παρήχθη το αυτό άχαρο και άκομψο αποτέλεσμα: ένα προσχηματικό προϊόν χριστιανικής απολογητικής που κατέληξε σε προάσπιση του de facto Πρώτου εν τη ατύπω συνόδω των μάχιμων επισκόπων και, ως εικός, και ‘Οικουμενικού Πατριάρχου’ των απανταχού αγωνιστών της Ορθοδοξίας.

Θα αναρωτηθεί εύλογα εδώ κάποιος περί της εν προκειμένω υπό του γράφοντος φαινομενικής ακύρωσης του ελλαδίτη επισκόπου. Ειλικρινά, δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση και είμαι υπέρμαχος της ετερότητας και της ιδιαιτερότητας εκάστου. Όμως εδώ το θεολογικό κόσκινο από το οποίο περνάμε τα διάφορα (πολλώ μάλλον τα επισκοπικά) πεπραγμένα δεν μας επιτρέπει να αυθαιρετούμε, να αυτοσχεδιάζουμε ή να προτάσσουμε την ημετέρα γνώμη – κατά την εύστοχη επισήμανση του Παύλου Σιατίστης – πάνω και πριν από το ορθόδοξο ακριβές, του οποίου φυσικά όλοι είμαστε δούλοι και αναζητητές, σε καμιά δε περίπτωση κάτοχοι και μονοπωλητές. Προσωπικά, με ενόχλησε, πέρα από τα άλλα, η συμπόρευση του μητροπολίτη με τους χρυσαυγίτες. Και αυτή τη στιγμή (θέλω να) ομιλώ όσο πιο νηφάλια και θεολογικά γίνεται και, εξάπαντος, πέρα από πολιτικές χροιές και υπόνοιες. Καλώς ή κακώς (κατά τις συγκυριακές ανάγκες και καταστάσεις κρινομένη) η εν λόγω πολιτική κίνηση έχει ταυτιστεί με τον ρατσισμό, τη βία και με θρησκευτικές τάσεις ενίων μελών της ξένες προς την Ορθοδοξία. Οπότε αποτελεί τουλάχιστον εσφαλμένη επιλογή του Πειραιώς να συμπορευθεί στο αστυνομικό τμήμα μετ’ αυτών. Θα μπορούσε κάλλιστα και ευγενικότατα να χωρίσει απ’ αυτών προ της κάμερας και της πόρτας του τμήματος. Εδώ αναφύεται το ερώτημα, βέβαια, αν αυτό ανήκε στις σκέψεις και στο θέλημα του επισκόπου, οπότε το πρόβλημα διογκώνεται.

Μαζί, όμως, με τον προεστώτα της παραθαλάσσιας πολιτείας ξανάσκασε μύτη η προ πολλού ασυγκράτητη εξωτερίκευση της ελλαδικής συνοδικής ασυμφωνίας και ασυνεννοησίας, η οποία αρχίζει να παγιώνεται σε άλυτο ή δισεπίλυτο εκκλησιολογικό καρκίνωμα. Πρέπει να σέβονται οι επίσκοποι, έστω και με το ζόρι, τη συνοδικότητα και τις προϋποθέσεις της; Κατά πόσο μπορούν να προβάλουν το δικό τους γνωμικό θέλημα σε αντιδιαστολή με το φυσικό συνοδικό; Και ποιος θα αναστείλει την όποια αυτοσχέδια και αυτοπροβλητική μαχητικότητα επισκοπικών μονάδων και προσβλητική σε βάρος των υπολοίπων συν-αδελφών τους και της του εκκλησιαστικού σώματος ειρήνης; Πότε θα λειτουργήσει ο Πρώτος (Αρχιεπίσκοπος) και οι λοιποί με το προφητικό πνεύμα του αγαπητικού εν Πνεύματι θεραπευτικού εις τους εκτρεπομένους επιτιμίου; Πώς μπορεί να ευλογείται ήδη άμεσα ή έμμεσα από δυο (Γόρτυνος και Πειραιώς) δεσποτάδες της Εκκλησίας μας η εν λόγω συμμετοχή της Χ.Α. και να διακρίνεται εμφατικά στο σύνολο των διαμαρτυρομένων; Η δε υπό του Γόρτυνος διαπλάτυνση στην ερμηνεία της συνοδικής σιβυλλικής προτροπής για αποδοκιμασία του έργου (απόφαση της 7-6-2012 προωθούσα από εμπάργκο κατά της ταινίας μέχρι ραβδισμούς και εμπρησμούς) μάς βάζει σε ανησυχητικές σκέψεις για την αδυναμία αυτοπροστασίας της ελλαδικής Ιεραρχίας από εσωτερικούς διχασμούς και αναδύσεις φονταμενταλιστικών τάσεων στους κόλπους της.

Πριν ‘περιλάβω’ τον πολιό – τον οποίο και πάλι οφείλω να ευχαριστήσω μονομερώς ως την αφορμή του παρόντος – θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάπως τη δική μου θέση. Η πρώτη μου σκέψη και διάθεση ήταν – ίσως και παραμένει – η μαχητική, ως κατεγράφη ιστορικά, η φωνασκούσα καταγγελία του κατά του Χριστού αηδούς και αήθους θεατρικού εκείνου υβριστικού υποπροϊόντος. Προσπαθώ, όμως, να συλλογιστώ πάνω στο γεγονός μέσα από το φως της Ορθοδοξίας, του πνεύματος του Χριστού, και να υποτάξω τη δική μου κρίση στην αυθεντική, στην τελειότητα του θείου θελήματος. Το θέμα απαιτεί τεράστια διάκριση και συζήτηση, κάτι που δεν αντέχει στις δικές μου δυνατότητες και στον εδώ χώρο. Εντούτοις, θα ήθελα να επισημάνω απλώς ενδεικτικά ότι το πρόβλημα της αυτοδικίας στην Εκκλησία δεν επιλύεται ούτε με απλουστευτικές χρήσεις παραδειγμάτων από την Π.Δ. (τύπου προφήτη Ηλία) και τη σύγχρονη πραγματικότητα (η πρόσφατη αντίστοιχη πρακτική του γερο Παΐσιου) ούτε, επίσης, μονάχα με την αντίθετη χρήση χωρίων από την Κ.Δ., όπως η προτροπή του Κυρίου στον Πέτρο να κατεβάσει το μαχαίρι στη Γεθσημανή ή η μη αντίσταση του Κυρίου στον Πιλάτο με το επιχείρημα των αγγελικών λεγεώνων (κάτι που έκανε ο Σιατίστης). Το θέμα, επαναλαμβάνω, θέλει διάκριση. Το πιο σίγουρο, εξάπαντος, είναι η ταπείνωση, η αγάπη και η προσευχή για τους εχθρούς, όπως επίσης ότι το πρόβλημα με την εν λόγω προκλητική και ασεβέστατη παράσταση δεν πρέπει να αποδίδεται στην Ιεραρχία, αλλά στην καθ’ ύλην αρμόδια και πλέον ένοχη της υπόθεσης, την Πολιτεία, η οποία τεχνηέντως μετέθεσε τις ευθύνες και τα ατοπήματα στην Εκκλησία μας και έδωσε χώρο σε διάφορους καλοθελητές να πληρώσουν τα δικά της ύποπτα κενά, καθώς και προφάσεις  υποκατάστασης των αρμοδιοτήτων της χάρη στις (ακούσιες ή εκούσιες) δικές της αδυναμίες και αβλεψίες.

Έρχομαι, επιτέλους, στον γνωστό λαϊκό θεολόγο που, δυστυχώς, προπηλάκισε και πάλι έναν εκ των πολυτρόπως διακεκριμένων και πλέον σοβαρών σήμερα Ιεραρχών, όπως προ μηνών τον αξιολογικά σύστοιχο Αλεξανδρουπόλεως[3]. Προφανώς, αυτό γίνεται εκ της εμπαθούς θόλωσης της κριτικής ματιάς του παλιού συναδέλφου λόγω της υπολανθάνουσας διάθεσής του να προασπιστεί μάλλον το πρόσωπο του αγαπημένου του επισκόπου και όχι τόσο τη βαλλόμενη πίστη. Πώς να εξηγήσεις αλλιώς τις εμπαθείς έως απρεπείς του αποστροφές προς έναν πνευματέμφορο ορθόδοξο επίσκοπο, κατά την έξωθεν τουλάχιστον πληθωρική μαρτυρία του εκκλησιαστικού πληρώματος; Η εμμονική τάση του ανδρός σε απαξιωτικά αιχμηρές, υβριστικά ελεγκτικές και εκχυδαϊστικά κριτικές επιθέσεις κατά επισκόπων φαίνεται πως κατέστη μια παγιωμένη – φευ – στρατηγική του.

Θα παρακάμψω για τελευταία φορά από την οδό της αρχικής μου πρόθεσης, για να δούμε λίγο την παρέμβαση του Σιατίστης. Ο Σεβασμιώτατος προσπαθεί να προσεγγίσει το θέμα από τη διάσταση της εν Χριστώ τελειότητας. Αυτή είναι η μέριμνα, το μέλημα, η αγωνία και το κριτήριό του, ως φαίνεται μέσα από τα παρατιθέμενα κυριακά παραδείγματά του. Δε διστάζει, μάλιστα, να καταγγείλει τη Χ.Α. και όσους ανεξαιρέτως ταυτίστηκαν εν προκειμένω μαζί της. Και εδώ ακριβώς φαίνεται πως ‘τσίμπησε’ ο πολιός και επετέθη βάναυσα και σκαιότατα κατ’ αυτού, διότι εθίγη – ως πάλαι ποτέ - ο ηγαπημένος του μητροπολίτης. Ο πολιός θεολόγος, λοιπόν, κατά την πάγια τακτική του, έρχεται να καταρρακώσει ποικιλοτρόπως την απαρέσκουσα στον ίδιο επισκοπική παρέμβαση με παιδαριώδεις ευτελισμούς της προσωπικότητας και του κύρους του αρχιερέως ως συγγραφέα (τον ενόχλησε, για παράδειγμα, ότι ο τελευταίος εσφαλμένα λέει το έργο κινηματογραφικό αντί του ορθού θεατρικό!). Και πάλι, όμως, δεν αρκείται σε αυτά, αλλά διαστρεβλώνει κατά την προσφιλή του, ως φαίνεται, συνήθεια και τα γραφόμενα του Σιατίστης, όπως διέπραξε σχετικά και με τον Αλεξανδρούπολης[4]. Λέει αυτολεξεί: «γιὰ τὴν Πίστι ὁ Mητροπολίτης γράφει, ὅτι «κινδυνεύει» ἀπ’ αὐτούς, «ποὺ θέλουν νὰ λέγωνται πιστοί», ἐνῷ κατ’ αὐτὸν δὲν εἶνε πιστοί», ενώ ο Σεβασμιότατος: «η Πίστη κινδυνεύει από την αμετανοησία των χριστιανών, από την απουσία αγιασμού και αρώματος χάριτος σ’ αυτούς που θέλουν να λέγονται πιστοί». Πρόκειται για ακούσιο (ίσως δεν το κατάλαβε) ή εκούσιο σοφιστικό ολίσθημα του πολιού. Είναι προφανές ότι στην υπογραμμισμένη (εξ εμού) φράση εντοπίζεται η διαστροφική γενικευτική αλλοίωση των λόγων του επισκόπου, ο οποίος έτσι φέρεται να ισοπεδώνει τους αντιδρώντες, ενώ στην πραγματικότητα ο δεσπότης όχι μόνο δεν αμφισβητεί την πίστη τους, αλλά τους προτρέπει έντεχνα στην αποκάθαρσή της από δαιμονικά ζιζάνια και ποικίλα υπονομευτικά στοιχεία που την αμαυρώνουν και τη νοθεύουν. Τα ερμηνευτικά γυαλιά εδώ του καθένα οδηγούν σε εκ διαμέτρου αντίθετες ερμηνείες, ανάλογα πάντοτε με την προκαταληπτική ή μη διάθεση προσέγγισης του άλλου.

Στη συνέχεια, ο υπό κρίσιν και εις κατάκρισιν εναγόμενος θεολόγος προβαίνει σε μια επιχειρηματολογική ακροβατική πιρουέτα απροϋπόθετης, απρόκλητης, ασυνεχούς, ασυνειρμικής, σχεδόν παράλογης μετάβασης σε ύβρεις κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη (αρχαίο πάθος και παλιά βεντέτα) μέσα σε μια σόλοικη αντιθετική σύνδεση προτάσεων και νοημάτων, μαρτυρούσα τη συγχύζουσα εαυτόν «εμπάθεια στο έπακρο», δανειζόμενος τα λόγια εκείνου για τον Σιατίστης. Λίγο πιο κάτω υποπίπτει στο αυτό αμάρτημα για το οποίο ενεκάλεσε προ ολίγου τον επίσκοπο (για ‘χαρισματική’ διαίσθηση των προθέσεων των αντιδρώντων και την εξ αυτής άδικη επίθεση κατ’ αυτών) παριστάνοντας τον ετάζοντα και εγνωκότα την αρχιερατική καρδία εκείνου. Η παράγραφος κλείνει με την αφοριστική διατύπωση «παπίζετε, άγιε του Θεού!», την οποία αρνούμαι πεισματικά να ερμηνεύσω και αιτιολογήσω. Η ανόητη απρέπεια και αμετροέπεια συνεχίζεται στη σιγουριά του πως ο εν λόγω μητροπολίτης θα συμμετείχε αναδρομικά σε μια πιθανή καταδίκη του Χριστού, κάτι δηλαδή που αγγίζει τα όρια της αγένειας, χυδαιότητας και ασέβειας προς έναν ομόπιστο, πολλώ δε μάλλον σε έναν επίσκοπο.

Και φτάνουμε στα δυο πικάντικα σημεία του κειμένου. Στην ξαφνική εμφάνιση του Πειραιώς – της αφορμής και πλειοδοτούσας αιτίας του γραφομένου – που άργησε μεν λίγο να κάνει είσοδο, όμως μπήκε πανηγυρικά ως ο πρώτος και ο καλύτερος, εννοείται πάνω από τον φθονούντα (sic) και ζηλούντα τη δόξα εκείνου Σιατίστης! Αδελφέ Νικόλαε, εδώ δίνεις όντως ρεσιτάλ διορατικού χαρίσματος! Πέρα από το ευτράπελο της υπόθεσης, πάντως, μια τόσο ποιοτική και ποιητική πλοκή εγκωμίων στον Πειραιώς τελικά αδικεί και υποσκάπτει κάθε διάθεση καλόπιστης θέασης των προθέσεων και πράξεων του ανδρός και των συν αυτώ. Το ακολουθούν κρεσέντο προάσπισης, υμνολόγησης και εξαγιασμού των χρυσαυγιτών δε χρήζει, εννοείται, καν σχολιασμού, παρεκτός μιας μικρής παρενθετικής επισήμανσης:  η προς τούτους θετική στάση και συγχωρητική αμνήστευση δεν προέρχεται τόσο από αγάπη για το θρήσκευμα της πατρίδας, όπως διατείνεται ο πολιός, όσο από την προς εκείνους εύνοια και συνόδευση του Πειραιώς. Ας μην χαίρονται, επομένως, τα μέλη της, διότι άμα τη καταδίκη τους από τον συγκεκριμένο επίσκοπο, πάραυτα θα καταπέσουν στη συνείδηση του θεολόγου και θα περιπέσουν στο κατεστημένο οχετολόγιό του, από το οποίο δείγματα γραφής λάβαμε ουκ ολίγα το τελευταίο διάστημα.

Δεν περιμένω αντιδράσεις από τον πολιό. Το αυτό συνιστώ και στους εραστές των λόγων, του ύφους και της ιστορίας του. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι αυτός και ο κάθε όμοιός του. Είναι η παραφθορά του γνήσιου, του ορθόδοξου χριστιανικού μηνύματος και η έκπτωσή του σε σήματα ΓΟΧ. Είτε αυτό γίνεται από επισκόπους είτε από κάθε άλλον, κληρικό και λαϊκό. Πόσο ακόμα, αλίμονο, η Ιεραρχία μας θα εκτρέφει δια της ατολμίας της φαινόμενα εξτρεμιστικά και φονταμενταλιστικά; Πότε θα πάρει το φραγγέλιο και εκείνη να καθαρίσει τον Ναό του Θεού, την Εκκλησία;

Κ.Ν.

19-10-2012

  

---

[1] http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4760414

[2] http://aktines.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5314.html

[3] http://aktines.blogspot.gr/2012/08/blog-post_464.html

[4] http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2012/08/blog-post_19.html

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΥΣΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

"Ιστορίες με χρώματα" απόψε στην Ελληνογερμανική Αγωγή στην Παλλήνη, με την υπογραφή της σπουδαίας μουσικού και παιδαγωγού Χρύσας Αποστολάτου. 

Τα χρώματα είναι μια κρυφή γλώσσα για παιδιά και μεγάλους. Μερικές απλές και αστείες ερωτήσεις θα μπορούσαν να το αποδείξουν όπως: «Ποιο είναι το πιο χαρούμενο χρώμα;» «Ποιο είναι το πιο δυναμικό ή το πιο γαλήνιο;», «Τι χρώμα έχει ο φόβος;», «Φέρνει γρουσουζιά το μαύρο;» «Είναι πράσινες οι μάγισσες;» 

«Πες μου το χρώμα που διαλέγεις, να σου πω … πώς νιώθεις» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της μουσικοθεατρικής παράστασης για παιδιά και μεγάλους που παρουσίασε απόψε η παιδική χορωδία της Ελληνογερμανικής Αγωγής, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου, στην Παλλήνη. 

Η παράσταση θα επαναληφθεί και αύριο, Σάββατο 20 Οκτωβρίου, στις 8.00 το βράδυ.

Η Χρύσα Αποστολάτου διηύθυνε ...εξ αποστάσεως τα παιδιά. Ο συντονισμός ήταν υποδειγματικός.

Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θέαμα από διαφορετικές ιστορίες με κύριο θεματικό άξονα τα χρώματα, που αφηγούνται τα παιδιά μέσα από το τραγούδι, το λόγο και την κίνησή τους. Κάθε ιστορία βασίζεται σε ένα διαφορετικό χρώμα και «χρωματίζει» ανάλογα τη σκηνή και τη διάθεση των θεατών. 

Η σκηνοθεσία, η μουσική διδασκαλία και η διεύθυνση είναι της Χρύσας Αποστολάτου, η χοροκίνηση της Βίκυς Σαχπάζη, οι στίχοι της Χρύσας Αποστολάτου, τα σκηνικά του Κωστή Παπαδόπουλου και η φωνητική προετοιμασία των παιδιών της Ελένης Καραβούζη. 

Παίζουν οι μουσικοί Μαρία Μπιλικά (πιάνο) και Στάθης Μαραγκός (κρουστά).

Μαρία Μπιλικά στο πιάνο και Ελένη Καραβούζη, υπεύθυνη για τη φωνητική προετοιμασία των παιδιών

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΠΟΛΥΕΔΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Ο κύκλος  «Ημέρες ποίησης» -Ημέρες γνωριμίας με την πρόσφατη δημιουργία παλαιότερων  και νεότερων ποιητών- παρουσιάσεις, αναγνώσεις, σχόλια- που λαμβάνει χώρα στο Πολύεδρο της Πάτρας, συνεχίζεται με αφιέρωμα στην ποιήτρια  Ιουλίτα Ηλιοπούλου. 

Αύριο Σάββατο 20 Οκτωβρίου στη 1 το μεσημέρι, στο χώρο του βιβλιοπωλείου Πολύεδρο θα μιλήσουν για την Ιουλίτα Ηλιοπούλου η φιλόλογος Μαίρη Σιδηρά και η δημοσιογράφος Μικέλα Χαρτουλάρη υπεύθυνη του ένθετου για βιβλία «βιβλιοδρόμιο», της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ. 

Παρούσα στην εκδήλωση θα είναι και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

Το αφιέρωμα συμπίπτει και με την κυκλοφορία δύο νέων βιβλίων της ποιήτριας από τις εκδόσεις ύψιλον: τη συλλογή Το σπίτι, και το παιδικό βιβλίο άλλο και τούτο! 

Το σπίτι αποτελείται από 30 πεζόμορφα ποιήματα, 30 ολοζώντανες, μάλλον υπερρεαλιστικές  εικόνες που αποτυπώνουν τον έρωτα, την απώλεια και τη μοναξιά.  

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο διαβάστε εδώ. 

Το άλλο και τούτο! είναι τρία παραμύθια που βλέπουν το διαφορετικό με διαφορετικό τρόπο. 

Η υιοθεσία, η  αγάπη των φαινομενικά αταίριαστων, η αφοσίωση στην τέχνη είναι οι θεματικοί άξονες, ενώ και τα τρία παραμύθια προτείνουν μια γραφή μυητική στην ποιητική έκφραση με ρυθμούς και εσωτερικές ρίμες.   

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου σπούδασε Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Έχει εκδώσει έξι  ποιητικές συλλογές και τρία βιβλία για παιδιά, από τις εκδόσεις ύψιλον/βιβλία. Παράλληλα με την ποίηση γράφει δοκίμια, επιμελείται εκδόσεις βιβλίων, ενώ συνεργάστηκε για δεκατρία χρόνια  με την Ορχήστρα των Χρωμάτων στη δημιουργία προγραμμάτων λόγου και μουσικής. 

Έργα της:
Ποίηση 
Καλούς ενιαυτούς Μάρκο. Αθήνα, Ύψιλον, 1987
Δίγαμμα. Αθήνα, Ύψιλον, 1992
Ευχήν Οδυσσεί. Αθήνα, Ύψιλον, 1997
Από το ένα στο δύο. Αθήνα, Ύψιλον, 2000
11 τόποι για 1 καλοκαίρι. Αθήνα, Ύψιλον, 2006
Το Σπίτι, Ύψιλον, 2012
Παραμύθια 
Η πράσινη σκουφίτσα, Ύψιλον, 2008
Τι ζητάει ο Ζήνων; Αθήνα, Ύψιλον, 2007
Άλλο και τούτο! Ύψιλον, 2012
Πεζογραφία
Η κούκλα. Αθήνα, Ίκαρος, 2008
Μεταφράσεις 
Shelley. Υπεράσπιση της ποίησης, Ύψιλον, 1996
Λευκώματα 
Οδυσσέας Ελύτης: Ο ναυτίλος του αιώνα, Ίκαρος, 2011
Δίσκος-βιβλίο «Με το λύχνο του άστρου» μελοποιημένη ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη,Ύψιλον, 2012

ΠΕΡΙ ΖΩΟΣΑΔΙΣΜΟΥ

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Γιατί ἡ γάτα ἔρχεται στὸν κόρφο καὶ τὸ ψάρι στὸ 

τηγάνι;" 

 (A.Goetschel) 

Γιατί ἀφ’ ἑνὸς ἡ κακοποίηση τῶν ζώων καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ παθολογικὴ ἀγάπη πρὸς ὁρισμένα ἐξ’ αὐτῶν; 

Ὡς γνωστὸν ἡ τυρρανία κατὰ τῶν ζώων ὑπῆρχεν μὲν παλαιόθεν, ὅπως κατὰ τὴν σφαγήν των, ἀλλὰ συνεχίζεται καὶ σήμερον κατὰ τὴν διαμονὴν καὶ διατροφὴν αὐτῶν. Ἄρα ἐδῶ πρόκειται ὄχι περὶ ψυχολογικοῦ καὶ σεξουαλικοῦ ἢ ἄλλου σαδισμοῦ, ἀλλὰ περὶ οἰκονομικοῦ κυρίως τοιούτου. 

Μεταξὺ τῶν σκοπῶν καὶ καθηκόντων τοῦ "Συνδέσμου προστασίας τῶν ζώων" ἐν Γερμανίᾳ (1982) ὑπῆρχον καὶ οἱ ἀκόλουθοι: 1- Ἡ προστασία ὅλων τῶν οἰκοσίτων καὶ μὴ ζώων ἐκ τῆς ἀγριότητος. 2- Ἡ ἐξασφάλιση καλῆς διαμονῆς καὶ διατροφῆς τῶν κατοικιδίων 3- Ἡ ἀποφυγὴ τυρρανίας τῶν ἐκτρεφομένων τοιούτων (μπαταρίες σὲ κλουβιά, διαφράγματα σὲ κάσες τροφῆς, ἀλυσίδες σὲ σκοτεινοὺς χώρους). 4- Περιορισμὸς τῶν δοκιμῶν ἐπὶ ζώων (καὶ στὴν βιομηχανία κοσμητικῆς καὶ χρηστικῶν προϊόντων) καὶ ἀντικατάστασίς των ἐπὶ ἀνωδύνης ὕλης. 5- Ἡ ἀποφυγὴ τυρρανικῶν μεταφορῶν, καὶ σμύκρινση τῆς ἀποστάσεως πρὸς τὸν τόπον σφαγῆς ἐκ τοῦ ἀρχικοῦ τοιούτου. 6- Ἡ σφαγὴ κατόπιν ἱκανῆς ἀναισθητοποιήσεως. 7- Ἡ ἀποφυγὴ ὑπεραπαιτήσεων εἰς ζῶα κατὰ τὸν ἀθλητισμὸ καὶ τὴν ἐκγύμνασιν, καθὼς καὶ τῆς ἐκθεσιακῆς κακοποιήσεως. 8- Ὁ ἀγὼν κατὰ τῆς ἀποδεκατίσεως τῶν ποικιλιῶν. 9- Ὁ ἀγὼν κατὰ τοῦ ἐκβασανισμοῦ τῶν ζώων (ταυρομαχίες, κοκκορομαχίες, κυνομαχίες κ.ἄ.). 10- Ἡ θέσπιση καλλιτέρων νόμων προστασίας αὐτῶν. 11- Ἡ ἐκπαίδευση τῆς νέας γενιᾶς στὴν οἰκογένεια, τὴν σχολὴ καὶ τὴν ἐκκλησία, μὲ "αἰσθήματα ἀνθρωπισμοῦ πρὸς ὅλα τὰ δημιουργήματα"1. 

Ἀλλὰ καὶ οἱ νεότερες κρατικὲς ρυθμίσεις οὐδὲν σχεδὸν ἐπέφερον (2012), οὕτως ὥστε νὰ ἐξακολουθοῦν διαστροφικὲς μέθοδοι διατροφῆς, ἄθλιες καὶ ἀποκρουστικὲς συνθῆκες διαβιώσεως. Ἔτσι π.χ. οἱ "συμπαθεῖς" χοῖροι παραμένουν σὲ ἀσφυκτικὰ στενοὺς καὶ σκοτεινοὺς χώρους καὶ ἄνευ ἀσχολίας, οὕτως ὥστε νὰ ἀλληλοδαγκώνονται καὶ -πληγώνονται. Ἐπιτρεπτὸν ἀκόμη νὰ κόπτωνται οἱ οὐρές τους. Ἐπίσης οὐδεὶς ὑπάρχει φραγμὸς εἰς τὰ "προφυλακτικὰ" ἀντιβιοτικά, εἰς τρόπον ὥστε οἱ πολυανθεκτικοὶ σπόροι τους νὰ διαδίδονται στὸ περιβάλλον καὶ νὰ προκαλοῦν θανασίμους ἀσθενείας εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Μόνον οἱ ἄρρενες τυγχάνουν καλλιτέρας πῶς μεταχειρήσεως, διότι θὰ εὐνουχίζονται κατόπιν ναρκώσεως (2017)! ἐνῶ μέχρι σήμερον ὑποφέρουν δραματικῶς. Τί λέγει ὅμως ἐν προκειμένῳ ὁ ἰσοπεδωτικὸς φεμινισμός; Γνωστὰ δὲ εἶναι τὰ ὅσα ἀπίστευτα καὶ ἀνίερα μεθοδεύονται ἀπὸ ἄποψη χωρικὴ καὶ διατροφικὴ στὶς μεγάλες σύγχρονες μονάδες ἐκτροφῆς πουλερικῶν καὶ βοοειδῶν2 καὶ στὶς φάμπρικες. Ἐνδιαφέρον δὲ τὸ ὅτι οἱ "Σύνδεσμοι προστασίας τῶν ζώων", οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς συχνάκις τυγχάνουν παζάρια προσφορῶν "μαύρων προβάτων", δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα καταγγελίας τῶν καταστάσεων αὐτῶν εἰς τὰ δικαστήρια3! Καὶ πάντα ταῦτα ὡς καὶ ἄλλα πολλά συμβαίνουν εἰς τὴν Γηραιὰν Ἤπειρον, τὴν κοπτομένην διὰ τὴν οἰκολογίαν καὶ τὰ τοιαῦτα.

 Ἐδῶ πρέπει νὰ προστεθεῖ, ὅτι καὶ ὁ Μουσουλμανισμὸς δὲν ἐπιτρέπει τὴν σφαγὴν ἄνευ ἀναισθητοποιήσεως (electroschock) διότι εἰς τὸ Κοράνιον (Σούρα 5) ἀναφέρεται, ὅτι "ἀπαγορεύεται ἡ βρώση πτώματος, αἵματος, χοιρινοῦ, πνιγμένου, τραυματισμένου, κατασπαραγμένου ζώου". Καὶ αὐτὸ διότι ἐφ’ ὅσον τοῦτο διὰ τῆς ἀναισθητοποιήσεως δὲν ἀποθνήσκει, ἀλλὰ ἡ καρδία του συνεχίζει νὰ κτυπᾶ, ὅταν ἀμέσως σφαγιασθεῖ τὸ αἷμα του τρέχει κρουνηδόν4. Ἀρκεῖ αὐτὴ νὰ μὴ γίνεται ὑπὸ ἀνειδημόνων καὶ εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε. Καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν ἔχουν γίνει σημαντικὲς βελτιώσεις ἀπὸ ἐτῶν. Πάντως εἶναι γραφικὸ σχεδὸν δὲ κάθε παραμονὲς τῆς Ἑορτῆς τῶν Θυσιῶν (Kurban bayramı), νὰ ἐκφεύγει ἕνας ταῦρος ἀπὸ κάπου, δημιουργώντας μιὰ ἀτμόσφαιρα ποὺ ζεῖ κανεὶς στὴν Pamplona ἢ στὰ Rodeo τῶν ΗΠΑ.

 _____________________________________ 

1- Wir informieren: Das Schächten, Deutscher Tierschutzbund E.V. Info 3/82. Πρβλ. καὶ τὸν ἑλβετικὸ κώδικα. 

2- Δές: Α. Παπᾶ." Ἀδέλφια μου γελάδια πουλιά", Τοῦ Αὐτοῦ, Ρινήματα ἀπὸ τὸ Βόσπορο Β’, Θεσσαλονίκη 2006, 328-334. Τοῦ Αὐτοῦ, "Περὶ τὴν διατροφικὴν ζωοφιλίαν", Ἀπογευματινὴ 9.1.87 (2012) 4. 

3- G. Seyfert, Das Vieh hat das Nachsehen, Publik-Forum ἀρ. 11.6. (2012) 11. A. Rotzetter, Streicheln, mästen, töten. Warum wir mit Tieren anders umgehen müssen, Φρειβοῦργο 2012. 

4- Γνωμοδότηση ἀπὸ τῆς 25.2.1982 τοῦ Πανεπιστημίου Al-Azhar, Καθηγ. Δρος. M. El-Naggar, Πρυτάνεως καὶ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ἀγκύρας.

Melina: Je suis Grecque

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Μελίνα. 

Μια Ρωμιά οικουμενική! 

Το 18 ήταν το τυχερό της νούμερο. Στις 18 ενός Μαΐου γνώρισε στις Κάννες τον άντρα της ζωής της, τον Ζιλ Ντασέν. Στις 18 του Δεκεμβρίου γιόρταζαν τα γενέθλιά του. Στις 18 κάποιου Ιουνίου γεννήθηκε ο παππούς της και «αγαπημένος δήμαρχος των Αθηναίων» Σπύρος Μερκούρης. 

Και στις 18 ενός Οκτώβρη, ήρθε στην ζωή και η ίδια. 

Σήμερα συμπληρώνονται 90+2 χρόνια από την γέννηση της μεγάλης ντίβας. 

Όταν κάποιοι κάποτε της φέραν "τα μαντάτα πως δεν είναι πια Ρωμιά", εκείνη τους τραγούδησε δεόντως τη Ρωμιοσύνη της, ελληνιστί και γαλλιστί, όπως θα ακούσετε στα βίντεο που παραθέτουμε στη συνέχεια.

Ιστορίες, φασαρίες, που 'σαστε, μωρέ παιδιά
Τι μου λένε, τι μου λένε, πως δεν είμαι πια Ρωμιά
Ήρθαν οι καραβανάδες και μου πήραν τα χαρτιά
Και μου φέραν τα μαντάτα πως δεν είμαι πια Ρωμιά

Μαμά μου, ήσουν φρόνιμη, το ξέρω εγώ καλά
Και ο μπαμπάς μου το 'λεγε πως ήσουνα Ρωμιά

Να βρισκόμουνα στην Τήνο και ν' ανάψω ένα κερί
Να μιλήσω, να δακρύσω, να ρωτήσω το γιατί
Πες μου, πες μου, Παναγιά μου, τι είναι τούτα τα στοιχειά
Που μας βάλανε στο γύψο και μας πήραν τα χαρτιά

Μαμά μου, ήσουν φρόνιμη, το ξέρω εγώ καλά
Και ο μπαμπάς μου το 'λεγε πως ήσουνα Ρωμιά

Αχ, ραγιάδες, γαλονάδες, Αμερικανών παδιά
Πώς το λέτε, πώς το λέτε, πως δεν είμαι εγώ Ρωμιά
Θα σας πάρουν το κεφάλι, θα 'ρθουν πίσω τα παιδιά
Θα μου δώσουν τα χαρτιά μου και θα ζήσω σα Ρωμιά

Η ιστορία τέλειωσε, τα ζώα στα κλουβιά
Η θάλασσα απέραντη κι εγώ πάλι Ρωμιά 

Si tu aimes
Les aubaines
Les problèmes
Les échecs

Prends le risque
Et viens vite
Je t'invite
Je suis Grecque

Je vais te tirer les cartes
Et dans ta vie, je vois
Des voyages, des nuages
Des orages avec moi

Des voyages, des nuages
Des orages avec moi

Chez moi, là-bas au bord de l'eau
On joue toute la nuit
Chez moi, des hommes jeunes et beaux
Parfois parient leurs vies

Prends tes armes
Tout ton charme
Mets des larmes
À tes yeux secs

Je regarde
Je bavarde
Prends bien garde
Je suis grecqueAllons viens ouvre ma porte
Et rentre avec le soir
Sois superbe
Viens te perdre
Oui, viens perdre
La mémoire

Sois superbe
Viens te perdre
Oui, viens perdre
La mémoire

Chez moi, là-bas au bord de l'eau
On joue toute la nuit
Chez moi, des hommes jeunes et beaux
Parfois parient leurs vies

Si tu aimes
Les aubaines
Les problèmes
Les échecs

Prends le risque
Et viens vite
Je t'invite
Je suis grecque

Je vais te tirer les cartes
Et dans ta vie, je vois
Des voyages, des nuages
Des orages avec moi

Des voyages, des nuages
Des orages avec moi

Chez moi, là-bas au bord de l'eau
On joue toute la nuit
Chez moi, des hommes jeunes et beaux
Parfois parient leurs vies

"ΕΙΚΟΝΕΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ" ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΒΕΡΟΥΤΣΟΥ ΣΤΟ "ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ"

κείμενο-φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Απόψε στον Πολυχώρο Μεταίχμιο για τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της Κατερίνας Βερούτσου, με τον γενικό τίτλο «Εικόνες Δεκεμβρίου». 

Η Κατερίνα Βερούτσου είναι μία από τις σημαντικές Ελληνίδες εικονογράφους παιδικών βιβλίων, η οποία έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και τη σκηνογραφία για την τηλεόραση και το θέατρο. 

Η Κ. Βερούτσου γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου και έζησε ανά διαστήματα στα νεανικά της χρόνια. Στη γενέτειρά της δεν έχει εκθέσει ποτέ! Άρα στο ευρύτερο κοινό της πόλης, και εννοώ αυτό που ασχολείται με τις τέχνες, είναι μάλλον άγνωστη... Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και στο Μόντρεαλ. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ και από το 1982 ζει μόνιμα στην Ελλάδα, εργαζόμενη ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Έχει συνεργαστεί με πολλούς εκδοτικούς οίκους και έχει στο ενεργητικό της περισσότερα από 85 βιβλία. Το 2009 τιμήθηκε, επαξίως, με το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης. 

Σοβαρή δημιουργός αλλά και σοβαρός άνθρωπος η Κατερίνα Βερούτσου ζει στον αντίποδα της τρέχουσας λογικής, ακόμα και στο χώρο των τεχνών. Είναι αυστηρή στις επιλογές της και αυστηρή με τον εαυτό της. Και βέβαια είναι βαθιά ανθρώπινη. 

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της δήλωσε για τη θεματολογία της: "Η ανθρώπινη φιγούρα με κινητοποιούσε πάντα. Το ίδιο και το ανθρώπινο πρόσωπο. Με ενδιαφέρει το παράλογο και το παράδοξο των ανθρώπινων καταστάσεων. Ξεκινάω από μια αίσθηση ή πολύ συχνά από μια φευγαλέα ματιά που μπορεί να συγκρατήσω στο μυαλό μου. Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω τα μάτια των ανθρώπων". 

Την συγκεκριμένη έκθεση στο Μεταίχμιο την ονόμασε «Εικόνες Δεκεμβρίου» επειδή η πλειοψηφία των έργων που εκτίθενται εκεί δημιουργήθηκαν τον Δεκέμβρη, "κάποιες στιγμές που ήταν ανάγκη για μένα να εκφραστώ", όπως είπε η δημιουργός στη συνέντευξή της. "Αυτές οι στιγμές ήταν συναισθηματικά φορτισμένες, ενώ το κοινό στοιχείο μεταξύ των ζωγραφικών έργων και της εικονογράφησης είναι η διάθεση πειραματισμού και της χρήσης διάφορων τεχνικών", διευκρίνισε. 

Η έκθεση «Εικόνες Δεκεμβρίου» θα διαρκέσει έως τις 17 Νοεμβρίου 2012, και μπορεί να την επισκεφθεί ο καθείς καθημερινά 9:00-21:00 και Σάββατο 9:00-15:00, στον Πολυχώρο Μεταίχμιο (Ιπποκράτους 118, Αθήνα).