ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Αποκαθήλωση στο Ναό της Παναγίας Κουμαριώτισσας στο αγαπημένο Νιχώρι του Βοσπόρου.

Μαζί με τους προσφιλείς Νιχωρίτες. Τους ντόπιους αλλά και κείνους που έρχονται από την Ελλάδα για το Πάσχα. Η Εσταυρωμένη Ρωμιοσύνη γιορτάζει το Πάσχα της, εδώ στην Πόλη, με ελπίδα αναστάσιμη.

Η άνοιξη στο Νιχώρι είναι μεθυστική. Ο Βόσπορος σα να αναχαιτίζει τα ρείθρα του αυτές τις μέρες, που είναι το Πάσχα των Ρωμιών. Σα να μη μπορεί κι αυτός να χωρέσει το θαύμα της Ρωμιοσύνης, που αιώνες ολόκληρους στέκει εδώ ακλόνητη.

Ο σεβαστός μας π. Αντώνιος, ο εφημέριος του Νεοχωρίου, και ο Πρόεδρος της Κοινότητας και ακάματο στέλεχος της Ομογένειας Λάκης Βίγκας. Κρατάει το θυμιατό, μπροστά από τον Επιτάφιο του Θεανθρώπου, ο οποίος φιλανθρώπως δεν αφήνει τη Ρωμιοσύνη να σβήσει.

Φέτος ήρθε από την Αθήνα και ο παλιός Νιχωρίτης Νικόλαος Καβύρης, ο οποίος ψάλλει αρχοντικά, με την πλούσια, βαθειά φωνή του.

Πάντα παρών και ο τελευταίος Ρωμιός ψαράς του Νιχωριού, ο ευγενέστατος κ. Ανδρέας Μαστοράκης. Ήθος αλλοτινών καιρών...

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΟΥ

Η Ακολουθία των Παθών στην περίφημη Εκκλησιά της Παναγίας Σταυροδρομίου, στο Πέραν. Χοροστατεί ο Μητροπολίτης Τρανουπόλεως Γερμανός. Ψάλλει ο πρωτοψάλτης του Ναού Αντώνιος Παριζιάνος, καθηγητής στο Ζωγράφειο. Προσπαθώ να τον ακολουθήσω από το αριστερό αναλόγιο. Ο ρυθμός και η απλότητα στην απόδοση των μελών είναι στοιχεία μάλλον δυσπρόσιτα για μας τους Ελλαδίτες, που μας κατατρέχει η επιτήδευση, έτσι ή αλλιώς.

Οι βοηθοί του Άρχοντα Αντ. Παριζιάνου είναι και μαθητές του στο Σχολείο. Και οι δύο βουτηγμένοι στην Πολίτικη παράδοση.
Ο Τρανουπόλεως αρχοντικός πέρα ως πέρα. Μουσικότατος και με αρχιερατικό ήθος σπάνιο στις μέρες μας.

Η Ακολουθία των Παθών στην Παναγία του Πέραν ανέδυε μια γνήσια πνευματικότητα. Στιβαρή και ολότελα αληθινή. Είμαι ευτυχής που την έζησα.

Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ

Ένα διαμάντι από τον θησαυρό του διαδικτύου. Η Φλέρυ Νταντωνάκη ερμηνεύει το εγκώμιο της Μ. Παρασκευής "Ω γλυκύ μου έαρ". Απόσπασμα από την ταινία ντοκιμαντέρ του Βασίλη Κεσίσογλου "Ω γλυκύ μου έαρ". Παραγωγή Υπουργείο Πολιτισμού © 1984.

ΟΙ ΕΠΤΑ ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΤΡΩΝ

φωτογραφίες: Ιωάννης Μαραζιώτης

Ουσιαστική η χθεσινή συναυλία της Ορχήστρας Πατρών υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Μποτίνη στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων της Πάτρας.
Στο πρώτο μέρος η Αδαμαντία Πανούτσου ερμήνευσε το δημοφιλές κοντσέρτο για πιάνο του Μότσαρτ (αρ. 21) με άρτια τεχνική και χαρίεσσα διάθεση, ενθουσιάζοντας το κοινό.

Στο δεύτερο μέρος το έργο του Γιόζεφ Χάυδν Οι επτά λόγοι του Χριστού στον Σταυρό, με κείμενο που επιμεληθήκαμε ειδικά για τη συναυλία αυτή.
Φυσικά κύριος οδηγός τα Ευαγγέλια. Οι περικοπές που αναφέρονται στη Σταύρωση. Όμως προσθέσαμε κι άλλα χωρία του Ευαγγελίου, που είχαν σχέση με τα λόγια του Χριστού από τον Σταυρό, και στίχους και ποιήματα των: Ρωμανού Μελωδού, Νίκου Γκάτσου, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Το κείμενο που ακούστηκε έχει ως εξής:

1. Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσιΚαὶ ὅτε ἀπῆλθον ἐπὶ τὸν τόπον τὸν καλούμενον Κρανίον, ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς κακούργους, ὃν μὲν ἐκ δεξιῶν, ὃν δὲ ἐξ ἀριστερῶν. ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλεγε· Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.
Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να κάνετε καλό σ' εκείνους που σας μισούν και να προσεύχεστε για κείνους που σας κακομεταχειρίζονται και σας κατατρέχουν, για να γίνεται γιοί του πατέρα σας που είναι στους ουρανούς...
Πάτερ, άφες αυτοίς... Πάτερ... άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Κύριε, μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην.

2. Αμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσωΕις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτόν λέγων· ει συ ει ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς. αποκριθείς δε ο έτερος επετίμα αυτώ λέγων· ουδέ φοβή συ τον Θεόν, ότι εν τω αυτώ κρίματι ει; και ημείς μεν δικαίως· άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε. και έλεγε τω Ιησού· μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. και είπεν αυτώ ο Ιησούς· αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω.

Βαριά τα βήματά μου σέρνω
στο φως της μέρας το θαμπό
κρίνα της άνοιξης σου φέρνω
και στο σταυρό σου τ’ ακουμπώ
φίλε δακρυοπότιστε
των πρωτίστων πρώτιστε.

Σήμερα ο Άδης ηνεώχθη
γεφύρι εγίνη ο Γολγοθάς
και στου θανάτου εσύ την όχθη
άφατο δρόμο ακολουθάς
έγγιστε κι ανέγγιστε
των μεγίστων μέγιστε.


3. Γύναι ιδού ο υιός σου - Ιδού η μήτηρ σουΕἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή.
Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ, Γύναι ίδε ὁ υἱός σου εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ Ἰδού, ἡ μήτηρ σου καὶ ἀπ᾽ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν αὐτὴν ὁ μαθητὴς εἰς τὰ ἴδια (Ιω. 19. 25-27).

Πηγαίνεις, Παιδί μου, σὲ ἄδικο φόνο
καὶ κανεὶς δὲν Σὲ πονεῖ.
Οἱ μαθητές σου, ποὺ πρόκειται νὰ κρίνουν τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, τώρα ποῦ βρίσκονται;
Κανένας ἀπ᾿ ὅλους καὶ Ἕνας γιὰ ὅλους.
Πεθαίνεις, Τέκνο μου, Μόνος, μιᾶς καὶ ὅλους τοὺς ἔσωσες,
μιᾶς καὶ ὅλους τους ευεργέτησες.
Σὺ ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου».

4. Θεέ μου, Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλιπες;Απὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, ἕως ὥρας ἐνάτης. Περὶ δὲ τὴν ἐνάτην ὥραν ἀνεβόησεν ὁ ᾿Ιησοῦς φωνῇ μεγάλῃ, λέγων· Ἠλὶ, Ἠλί, λαμὰ σαβαχθανί, τοῦτ᾿ ἔστι, Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνα τί με ἐγκατέλιπες; Τινὲς δὲ τῶν ἐκεῖ ἑστώτων ἀκούσαντες, ἔλεγον· ὅτι ᾿Ηλίαν φωνεῖ οὗτος. Καὶ εὐθέως δραμὼν εἷς ἐξ αὐτῶν, καὶ λαβὼν σπόγγον, πλήσας τε ὄξους, καὶ περιθεὶς καλάμῳ, ἐπότιζεν αὐτόν. Οἱ δὲ λοιποὶ ἔλεγον· Ἄφες, ἴδωμεν εἰ ἔρχεται ᾿Ηλίας σώσων αὐτόν. Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς, πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα.

5. Διψώεἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· Διψῶ. σκεῦος οὖν ἔκειτο ὄξους μεστόν· οἱ δὲ πλήσαντες σπόγγον ὄξους καὶ ὑσσώπῳ περιθέντες προσήνεγκαν αὐτοῦ τῷ στόματι· και γευσάμενος ουκ ήθελε πιείν.

Μες στην τόση μου εκμηδένιση Κύριε,
εδίψησέ σε η ψυχή μου
Ἐν γῇ ἐρήμω καὶ ἀβάτω καὶ ἀνύδρω.
Θέλω ν’ ἀγγίξω τὸ χέρι σου καὶ νὰ σωπάσω.
Νὰ καρτερέσω τὴν Κυριακή, τὴν ἀνάπαυση,
νὰ λυτρωθῶ ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ σώματος,
νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὸν πολὺ θερισμό,
γιὰ τὴν ὥρα ποὺ ἔρχεται.
Ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου.
Μες στην τόση εκμηδένιση...

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.
Τα περιστέρια πετούν αργά
σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς
σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.
Εδίψησέ σε η ψυχή μου, Κύριε, εδίψησέ σε η ψυχή μου.

6. Τετέλεσταιὅτε οὖν ἔλαβεν τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκεν τὸ πνεῦμα.
Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱὸς σου δοξάσῃ σε ... ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί.

7. Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μουἮν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος, καὶ ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ μέσον·
καὶ φωνήσας φωνῇ μεγάλῃ ὁ Ἰησοῦς εἶπε· πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου· καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐξέπνευσεν.
Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου· ἐλυτρώσω με, κύριε ὁ θεὸς τῆς ἀληθείας.
Και τότε το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο από πάνω ως κάτω, και η γη σείστηκε και οι πέτρες σκίστηκαν, και τα μνήματα άνοιξαν και πολλά σώματα κεκοιμημένων αγίων αναστήθηκαν και μπήκαν στην αγία πόλη και εμφανίστηκαν σε πολλούς. Αλλά και ο εκατόνταρχος κι αυτοί που ήταν μαζί του και φύλαγαν τον Ιησού, βλέποντας τον σεισμό και τα γενόμενα φοβήθηκαν πολύ και είπαν: "Αληθινά, γιός Θεού ήταν αυτός".

Επιμέλεια κειμένου-Αφήγηση: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

ΕΚ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΗΣ ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΟ...

φωτό: Ν. Μαγγίνας

Εκ της Βασιλευούσης Ημερολόγιο Περιθωρίου
Ημέρα α’ Μεγάλη Δευτέρα
«Τίποτε! Τι να σκεφτώ… να ήμασταν λίγο πιο ανθρώπινοι να τα κρατούσαμε» απάντησε ο ρωμιός κύριος που μ’ έφερε απ’ το αεροδρόμιο όταν τον ρώτησα τι σκέφτεται βλέποντας τα τείχη της Πόλης.
Αυτά τα τείχη για έναν ντόπιο ρωμιό δεν είναι παρά μια καθημερινότητα χωρίς ποιητικότητα. Μάλλον έτσι προτιμάει να τα δει για να αντέξει... Ποιος ξέρει;
Είναι τείχη μεγαλοπρεπή παρά την μιζέρια της ηττημένης Ιστορίας. Αλήθεια τι είναι η Ιστορία εκτός από διαδοχικές μίζερες ήττες; Και τα τείχη στο μεγαλύτερο μέρος στηρίζονται στη γη για να σηκώσουν το βάρος της ασήκωτης ήττας και όλο πέφτουν κάτω. Αλλά στο θάνατό τους φύουν πολλές πράσινες ασημαντότητες.
Για να φτάσουμε στον Κεράτιο, κάναμε τον γύρο των τειχών. Αλλά εδώ δεν μετράει μόνο η διαδρομή μετράει εξ ίσου και ο προορισμός...
Το πατριαρχείο σεμνό! Σ’ αυτό έγκειται το σκάνδαλό του!
Ημέρα β’ Μεγάλη Τρίτη
Προηγιασμένη η στιγμή. Γονυκλισίες αιώνων, ανοιχτές καρδιές και προσευχές που ανυψώνονται σαν το καιόμενο λιβάνι. Ο σεπτός Πατριάρχης εκεί άλλοτε όρθιος και άλλοτε γονατισμένος. Το εκκλησίασμα τουρίστες ή κάτι παρεμφερές. Αλλά ο Πατριάρχης εκεί! Μ’ όλη την οικουμενικότητά του. Κατάλαβα σήμερα ότι αυτή την κουβαλάει κάποιος σαν τον σταυρό... μόνος του. Μπορεί και να βρεθούν ο Σίμων και η Βερονίκη με ένα παλαιό μαντίλι- κατά σύμπτωση το δικό της. Η οικουμενικότητα παραμένει γιατί δεν περιμένει κανένα...
Και πήγα στην πλατεία Ταξίμ. Εκεί οι Κούρδοι- όπως έμαθα εκ των υστέρων. Πρέπει να παραβρίσκονται σε τακτά διαστήματα για να διεκδικήσουν τα στοιχειώδη. Η πλατεία δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον ούτε και οι ελάχιστοι δρόμοι που διέσχισα γύρω γύρω. Ζωή απλοϊκή, έως και φτωχική. Παρά ταύτα δεν μένουν απαρατήρητες οι τουλίπες που στολίζουν τους δρόμους και δίνουν χρώμα στην φαυλεπίφαυλη καθημερινότητα των ανθρώπων.
Τ’ απόγευμα στο Μπεμπέκι. Ζεστοί οι λίγοι άνθρωποι εκεί. Μείγμα γλωσσών, πολιτισμών, εθνικοτήτων, αφετηριών, και σταθμών... Τι να πρωτογράψω για μια συνταρακτική συνάντηση με έναν αντιοχειανό κύριο. Ξέχασα να τον ρωτήσω μέσα στα άλλα πώς νιώθει που εκείνος έδωσε το όνομα του τόπου του σε αμέτρητα μιλέτια που απλώθηκαν στην περιοχή της Μεγάλης Συρίας; Σημασία στην κουβέντα έδωσα στο να μάθω για το μέλλον αυτού του ανθρώπου, των παιδιών του και των ρωμιών στο Μπεμπέκι. Αυτός δεν μιλά ελληνικά, δεν ξέρει να γράψει τα αραβικά που μιλάει, και τις ακολουθίες τις παρακολουθεί σε μια γλώσσα που αγνοεί παντελώς, αλλά έρχεται κάθε μέρα μαζί με τους άλλους 3-4! Τα παιδιά του, αν και αντιοχειανοί, δεν μιλούν την αραβική, και πηγαίνουν στο σχολείο των ρωμιών... Τ' αδέλφια του στον Λίβανο!
Η ρωμιοσύνη; Κάπως υπάρχει... τη νιώθω. Πώς; Ψάχνω να το περιγράψω...

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ Β΄ ΤΟΣΙΤΣΕΙΟΥ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΕΚΑΛΗΣ

Ο κυρ-Αλέξανδρος ανθεί και φέρει κι άλλο!
Με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατό του, 29 μαθήτριες και μαθητές του Γ’ 1 τμήματος του Β’ Τοσιτσείου Αρσακείου Γυμνασίου Εκάλης ψάχνουν στο διαδίκτυο, γράφουν κείμενα και δημιουργούν έργα τέχνης για τον κυρ-Αλέξανδρο.
Ένα από τα δημιουργήματα των μαθητών είναι και το σκίτσο του Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύουμε εδώ, το οποίο φιλοτέχνησε η μαθήτρια Λίλιαν Αναγνωστοπούλου.

Ευχάριστη έκπληξη για την Ιδιωτική Οδό η αναδημοσίευση δύο άρθρων της:
Το πρώτο είναι η αναφορά στην ημέρα της μετάστασης του Σκιαθίτη.
Σαν απόψε στην Σκιάθο πριν εκατό χρόνια...
Οι μαθητές το αναδημοσιεύουν εδώ.
Το δεύτερο είναι Το μέλος της Μ. Εβδομάδος κατά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Βημόθυρο.
Οι μαθητές το αναδημοσίευσαν εδώ.
Δεν μπορεί παρά να συγχαρεί ο καθείς την πρωτοβουλία των Γυμνασιόπαιδων του Β' Τοσιτσείου της Εκάλης - και των δασκάλων τους που τους καθοδήγησαν - να ασχοληθούν διαδικτυακώς με τον Παπαδιαμάντη, δημιουργώντας μια μικρή ψηφιακή βιβλιοθήκη. Εύχομαι να συνεχίσουν ακάθεκτοι όλο το 2011, ώστε να γευθούν όσο γίνεται περισσότερο τους εύχυμους καρπούς του αειθαλούς κυρ-Αλέξανδρου. Σε μια εποχή τόσης ξηρασίας...

Και για να επεκτείνουμε τον διαδικτυακό διάλογο για τον Παπαδιαμάντη, δημοσιεύουμε εδώ το πρόγραμμα του μουσικοποιητικού, ας το ονομάσουμε έτσι, αναλογίου για την "μυστική συνομιλία" του Ελύτη με τον Παπαδιαμάντη, που παρουσιάσαμε την Δευτέρα 11 Απριλίου στον πολυχώρο του Αρσακείου Πατρών με τους μαθητές της Α' και Β' Λυκείου.


ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

ΑΡΣΑΚΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

- Για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τραγούδι σε στίχoυς Δ. Γιαλαμά και μουσική Χρ. Τσιαμούλη

Προτού το τρίτο τάλαντο σημάνει εσπερινό
είχε τελειώσει το στερνό του το ποτήρι
ο κυρ-Αλέξανδρος κρατούσε το ψαλτήρι
και χάραζε πορεία στον ουρανό.

Αχ, κυρ-Αλέξανδρε, αυτή η ώρα έχει περάσει,
η νέα γλώσσα κι η εποχή μας απαρνήθηκαν,
γιατί η κτίση έχει γεράσει.

Τα λόγια του μικρές φωτιές, απόμειναν κρυφές
κάπου βαθιά στα σπλάχνα του η ομορφιά πονάει
κι εκείνος παίρνοντας πνοή απ' το γλυκύ το ναι,
μετρά τις ταπεινές του τις γραφές.

- Αυτοβιογραφικό σημείωμα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

- Νυν το έαρ ανέτειλε (ήχος δ'), ύμνος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, από την ακολουθία του Αγίου Αντίπα Επισκόπου Περγάμου (11 Απριλίου).

Νυν το έαρ ανέτειλε, νυν η χάρις εξήνθησε, νυν το Ευαγγέλιον επεκράτησεν· η γαρ σταγών η εκβλύσασα, εκ της Παναχράντου σου, και ζωοποιού πλευράς, τα της κτίσεως πέρατα, πάντα ήρδευσε· και εβλάστησαν δάφναι και μυρσίναι, και υάκινθοι και ρόδα, μαρτυρικώς εν σοι θάλλοντα.

- “Μανιφέστο” Παπαδιαμάντη – προοίμιο από τον Λαμπριάτικο Ψάλτη

- Οδυσσέα Ελύτη: Η μαγεία του Παπαδιαμάντη (αποσπάσματα)

- Τω θεώ τω ποιήσαντι (ήχος δ'), ύμνος Αλεξ. Παπαδιαμάντη, από την ακολουθία του Αγ. Αντίπα.

Τω Θεώ τω ποιήσαντι θαυμαστά και τεράστια, άσμα αναπέμψωμεν, ω φιλόχριστοι· ιδού γαρ όντως συνήχθησαν, τα έθνη ως γέγραπται, και τα πρώην ακουστά, αληθώς εισεδέξατο· όθεν σήμερον, Ιουδαίος ουκ ένι ουδέ Έλλην, ουκ ελεύθερος ου δούλος, αλλ' εν Χριστώ πάντες έν εσμέν.


- Λαμπριάτικος Ψάλτης, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (εκλογή Οδυσσέα Ελύτη)

- Ο λαός: απόσπασμα από το δοκίμιο Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη του Οδυσσέα Ελύτη

- Στα μάτια τα ψιχαλιστά, στίχοι: Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μουσική Μανώλη Λιαπάκη

Στα μάτια τα ψιχαλιστά ποχ' έρωτας καρτέρι
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει

- Ο Ελύτης μας εισάγει στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Η Φαρμακολύτρα
Η Φαρμακολύτρα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Όραμα στην Εκκλησία- εκλογή Οδ. Ελύτη)

- Νεκρώσαι τον έξω επιποθών (ήχος πλ. δ'), η α' ωδή από τον Κανόνα στην Παναγία την Γοργοεπήκοον, ποίημα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Νεκρώσαι τον έξω επιποθών και ζωοποιήσαι νεκρωθέν το πνευματικόν, προς σε μόνην, Άχραντε, προστρέχω, την αρωγόν την εμήν και προστάτιδα.

Η κόσμον φωτίσασα τον τυφλόν, και τον της μορφής σου επιτρίψασα καπνιστήν, και τούτον οικτείρασα δε πάλιν, συ φώτισόν με, σεμνή παναμώμητε.

Φωνής σου ακούων της φοβεράς, ουχ όμως συνήκεν ο αμόναχος μοναχός, πλην τούτον επαίδευσας παιδεία, του συνιέναι και σώζεσθαι, Πάναγνε.

- Ο Ελύτης μας οδηγεί στην ανάγνωση του διηγήματος Τ' αστεράκι
Τ' αστεράκι, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Η Πούλια – εκλογή Οδυσσέα Ελύτη)


- Εικόν' αχειροποίητη, στίχοι Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη - μουσική Ορφέα Περίδη

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Πορτραίτο Αλ. Παπαδιαμάντη: Έλενα Μπουζούκα, μαθήτρια της Β' Λυκείου

Η "ΚΑΣΣΙΑΝΗ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στο μεγάλο συνέδριο Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960): πενήντα χρόνια μετά, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο (2010) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, υπήρξε και μια λίαν ενδιαφέρουσα ανακοίνωση της μουσικολόγου Σοφίας Κοντώση: «Η Κασσιανή του Δημήτρη Μητρόπουλου σε ενορχήστρωση του Νίκου Σκαλκώτα. Ένα νεοευρεθέν αυτόγραφο»

Στην ανακοίνωση παρουσιάστηκε ένα αχρονολόγητο αυτόγραφο του Νίκου Σκαλκώτα, το οποίο ανακαλύφθηκε στο Αρχείο Λεωνίδα Ζώρα και περιέχει ενορχήστρωση της Κασσιανής του Δημήτρη Μητρόπουλου. Του έργου που συνέθεσε ο Μητρόπουλος, σε ποίηση Κωστή Παλαμά (πρόκειται για νεοελληνική απόδοση του Τροπαρίου της Κασσιανής), το 1919 και το αφιέρωσε στην αγαπημένη του μούσα Κατίνα Παξινού.

Με απώτερο στόχο τον προσδιορισμό της χρονολόγησης του αυτογράφου του Σκαλκώτα, έγινε προσπάθεια και δόθηκαν, πιστεύω, απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα που εγείρει το νέο εύρημα. Αφενός, η έρευνα σε διάφορα αρχεία επιχείρησε να αναδείξει κατά πόσον ο Μητρόπουλος γνώριζε την ύπαρξη της άλλης εκδοχής, καθώς και εάν το έργο έχει εκτελεστεί στην επεξεργασία του Σκαλκώτα. Αφετέρου, η συγκριτική μελέτη της εκδοχής του Σκαλκώτα με τα υπάρχοντα μουσικά τεκμήρια της αυθεντικής εκδοχής για φωνή και πιάνο της Κασσιανής (το χειρόγραφο του Μητρόπουλου και δύο εκδόσεις) καταδεικνύει ότι, αντίθετα από την πρακτική του Σκαλκώτα κατά την ενορχήστρωση της Κρητικής Γιορτής του Μητρόπουλου, έχουν γίνει επεμβάσεις στο αυθεντικό κείμενο κατά το χειρισμό της ενορχήστρωσής του, των οποίων επιχειρείται η αιτιολόγηση και αποτίμηση.

Την περασμένη Πέμπτη 14 Απριλίου παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση αυτή η Σκαλκωτική Κασσιανή του Μητρόπουλου, από την ΚΟΑ υπό τον Βύρωνα Φιδετζή, στο πλαίσιο των Ελληνικών Μουσικών Γιορτών.

Την Κασσιανή του Μητρόπουλου μετέγραψε για κουαρτέτο εγχόρδων ο συνθέτης Φίλιππος Τσαλαχούρης. Πρωτοπαρουσιάστηκε από το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο και την σοπράνο Μίνα Πολυχρόνου, στο μικρό Συνεδριακό του Πανεπιστημίου Πατρών, θαρρώ το 2006. Αργότερα ο Φίλιππος Τσαλαχούρης το προσάρμοσε και για ορχήστρα εγχόρδων και παίχτηκε από την Ορχήστρα Πατρών, με σολίστ την σοπράνο Βασιλική Καραγιάννη.

ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ Η Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓ. ΕΙΡΗΝΗ ΑΙΟΛΟΥ

Aπό σήμερα το βράδυ στο Κανάλι της Βουλής, αγαπητοί συνοδίτες.
«Μεγάλη Εβδομάδα. Μια κορυφαία στιγμή της Μουσικής και της Υμνογραφίας, με τους Βυζαντινούς Χορούς της Αγίας Ειρήνης, Aθηνών».
Ψάλλουν οι Χοροί της Αγίας Ειρήνης, πρώτης Μητρόπολης των Αθηνών, υπό την διεύθυνση του Άρχοντος Πρωτοψάλτη της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Λυκούργου Αγγελόπουλου και σχόλια του ίδιου.

Μια δημιουργία της Στέλλας Αρκέντη και της Σωτηρίας Αδάμ. Αναλυτικά το πρόγραμμα των μεταδόσεων έχει ως εξής:

Σήμερα Μ. Τρίτη 19/4, 20:00 -21.00 «Ο Πάπυρος της Οξυρύγχου. Το Τέλος μιας Εποχής και η Αρχή μιας Άλλης» Ο χριστιανικός « Ύμνος στην Αγία Τριάδα» του παπύρου της Οξυρύγχου και η «Επίκληση στη Μούσα Καλλιόπη και στο Θεό Απόλλωνα» του μελοποιού Μεσομήδη ρίχνουν φως στο πέρασμα από την αρχαία στην βυζαντινή περίοδο της ελληνικής μουσικής. Διάρκεια: 41' Έρευνα, Παρουσίαση: Σωτηρία Αδάμ, Συνθέτις-Μουσικολόγος Σκηνοθεσία, Παραγωγή: Στέλλα Αρκέντη

Oι ακολουθίες: Μ. Τρίτη 19/4 21.00-23.00 Μ. Τετάρτη 20/4 19:30-21:30 Μ. Πέμπτη 21/4 19.00-22.10 Μ. Παρασκευή 22/4 12.40-15.00

Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ! ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ...

Λόγος εκφωνηθείς υπό του Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος (1913 - 1989) στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, κατά την Ακολουθία του Νυμφίου, το εσπέρας της Κυριακής των Βαΐων, την 2α Απριλίου του 1972

Αδελφοί μου,

Όπως επί αιώνας, διασχίζων κάθε είδους νύκτες και ανέμους, ακολουθούμενος από τα ία και τις ανεμώνες, προσπερνών αρχαία γνώριμα τείχη και βαδίζων επάνω εις τα λιθόστρωτα των ιδίων στενών δρόμων, έρχεται απόψε εις του Φαναρίου το παλαιόν μοναστήριον, εις την Μεγάλην Εκκλησίαν Του –Μόνος και Ολόϊδιος– ο Νυμφίος.

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται. Και έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, ωσάν ένα φως, μέσα από τον άνεμον, ωσάν την γαλήνην. Έτσι, όπως πάντοτε, απόψε εις το Φανάριον, ο Νυμφίος έρχεται. Και ημείς οι δούλοι, γρηγορούντες, Τον αναμένομεν, πιστοί, εις τον ίδιον τόπον, και διαβαίνοντες τα σύνορα των αλλαγών. Τον υποδεχόμεθα και τον προσκυνούμεν. Ευλογημένος ο Νυμφίος, ο που πάλιν έρχεται. Και μακάριοι οι δούλοι, που και πάλιν ευρίσκει γρηγορούντας.

Αλλ’ ο Νυμφίος απόψε δεν έρχεται μόνον εδώ και μόνον προς ημάς. Έρχεται προς την κάθε ανθρωπίνην κατάστασιν, προς τον κάθε άνθρωπον. Και έρχεται διά να μας εισαγάγη εις το δραματικόν μυστήριον του Θείου Πάθους. Έτσι, ως Νυμφίον πορευόμενον προς γάμον, Τον είδε και Τον εβίωσε η Εκκλησία τον Κύριόν της, εις την είσοδον του Πάθους. Γάμος και Πάθος. Παντοδυναμία και ένδεια. Λατρεία και χλεύη. Θείον μεγαλείον και τελειότης και κάλλος –και ακάνθινος στέφανος και κοκκίνη χλαμύς και κάλαμος και θρόμβοι αίματος. Απαστράπτουσα Θεότης και πάσχουσα ανθρωπότης…

Όλα αυτά, τα άντικρυς αντίθετα, επί το αυτό συναπτόμενα, συνταυτισμένα και ηνωμένα εις το ένα και μοναδικόν πρόσωπον του Νυμφίου της Εκκλησίας. Οποία αντινομία, οποίον φοβερόν παράδοξον, που εκστασιάζει τον νουν του ανθρώπου και συντρίβει την ανθρωπίνην καρδίαν. Αλλά και οποία θεολογική σοφία εις αυτό το όραμα και εις αυτήν την υπαρξιακήν εμπειρίαν της Εκκλησίας, να βιώση και να εικονίση ως Νυμφίον τον προς το πάθος εκλόμενον Κύριόν της. Με την εικόνα του Νυμφίου έναντι της προοπτικής του βάθους της όλης πλοκής του Θείου Δράματος, έχουμε μίαν γεύσιν του παραδόξου, δηλαδή μίαν προσπέλασιν του θεανδρικού μυστηρίου και της δι’ αυτού απολυτρώσεως της όλης χριστιανικής αληθείας και περιπετείας.

Θεώμενοι απόψε τον Νυμφίον, αιφνιαδιαζόμεθα προς στιγμήν, ή περιπίπτομεν εις άτοπον συναισθηματισμόν. Θεωρούμε τον Νυμφίον ως κάτι παρόμοιον προς ήρωα αρχαίας τραγωδίας, ως μορφήν τραγικήν. Δεν είναι. Διότι το Θείον Πάθος δεν είναι τραγωδία. Δεν είναι η αδιέξοδος της αμαρτίας. Είναι η διέξοδός της. Το πάθος εδώ δεν επιβάλλεται έξωθεν, αλλ’ έσωθεν, εκ της αγάπης. Είναι εκούσιον. Εδώ ο πάσχων δεν είναι αυτός που νομοτελικώς οφείλει να πάθη, ούτε το θύμα ανωνύμων δυνάμεων, αλλ’ ο παντάπασιν αδιανοήτως πάσχων. Και ο θείος παράγων δεν είναι, εδώ, είδος από μηχανής Θεού, που επεμβαίνει την τελευταίαν στιγμήν και μηχανικώς λύει την τραγωδίαν. Εδώ είναι ο Θεός πάσχων ως άνθρωπος, αντί του ανθρώπου. Είναι ο αναμάρτητος, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Είναι η αγάπη, που εκουσίως εμπλέκεται εις την ανθρωπίνην τραγωδίαν, εν παραδόξω ευθυνη αμαρτωλότητος, και με το πάθος και την θυσίαν λύει τα άλλως άλυτα. Αυτό είναι και λέγεται: Τα επέκεινα της τραγωδίας. Απόψε ο Νυμφίος μας οδηγεί επέκεινα της τραγωδίας, εις την περιοχήν του θεανδρικού παραδόξου, το οποίον ημπορούν να προσψαύσουν και να βιώσουν, όσοι γνωρίζουν εν πίστει να σιωπούν, να κενώνουν εαυτούς από τον εαυτόν τους και να θαυμάζουν.

Απόψε μείνατε σιωπηλοί, αδειάσατε τον εαυτόν σας από τον εαυτόν σας και θαυμάσατε. Σας βεβαιώ, απόψε, μέσα από τους στενούς δρομίσκους του Διπλοφαναρίου, μέσα από την άνοιξιν, εδώ προς ημάς ο Νυμφίος έρχεται.

Γρηγορείτε και προσεύχεσθε.

"Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου..." από τον μακαριστό Μητροπολίτη Πατρών Νικόδημο

"Πάσα πνοή" και ιδιόμελον τών αίνων του Όρθρου της Μ. Τρίτης "Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου..." σε ήχο α' και μέλος Νικολάου πρωτοψάλτου Σμύρνης.
Ψάλλει ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς
Ζωντανή ηχογράφηση - Αρχείο: Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

ΤΟ ΑΡΣΑΚΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΙΜΗΣΕ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΕΛΥΤΗ

VPRESS

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας 11 Απριλίου, στον πολυχώρο των Αρσακείων Σχολείων Πατρών στο Πλατάνι, η αφιερωματική εκδήλωση για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη μετάσταση τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) και από τη γέννηση τού Οδυσσέα Ελύτη (1911-1996).

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο λογοτέχνης και δημοσιογράφος Σπύρος Χρ. Γιανναράς, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Διαβάζοντας Παπαδιαμάντη εκατό χρόνια μετά τον θάνατό του. Η λογοτεχνία του ως αποκούμπι σε καιρούς κρίσης». Ο ομιλητής επεχείρησε ένα εμβριθές σχόλιο στον Παπαδιαμάντη με οδηγό την προσωπική του σχέση με τα παπαδιαμαντικά διηγήματα, και αρωγό τα κείμενα τού Ελύτη, του Σεφέρη, του Ζήσιμου Λορεντζάτου, του Χρήστου Βακαλόπουλου, του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου κ.α.

Στην συνέχεια οι μαθητές της Α΄ και της Β΄ Λυκείου διάβασαν αποσπάσματα κειμένων τού Παπαδιαμάντη από το σχετικό ανθολόγιο τού Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο ακολουθεί το κριτικό του δοκίμιο «Η μαγεία τού Παπαδιαμάντη». Εκεί ο Ελύτης αναδεικνύει με τα μέτρα τού ποιητή την αληθινή μαγεία τού διηγηματογράφου. Οι μαθητές οικοδόμησαν μιαν «μυστική συνομιλία» των δύο κορυφαίων των γραμμάτων μας, απήγγειλαν Παπαδιαμάντη ανθολογούμενο από τον Ελύτη και στην ουσία παρακολούθησαν τη ματιά τού νομπελίστα ποιητή σε καθένα από τα διηγήματα τού κυρ Αλέξανδρου. Ταυτόχρονα έψαλαν υμνογραφήματα τού Παπαδιαμάντη και τραγούδησαν στίχους του μελοποιημένους από τον Μανώλη Λιαπάκη, τον Ορφέα Περίδη και ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη σε μουσική Χρήστου Τσιαμούλη και στίχους Δ. Γιαλαμά, δημιουργώντας έτσι μυσταγωγική ατμόσφαιρα, που καθήλωσε το πολυπληθές ακροατήριο.

Τον γενικό συντονισμό της εκδήλωσης είχε η Διευθύντρια τού Αρσακείου Λυκείου Θεοδώρα Κοσμοπούλου – Μεταξά, ενώ τη διδασκαλία και επιμέλεια τού μουσικού αναλογίου είχε ο θεολόγος Παναγιώτης Ανδριόπουλος.

Στους μαθητές και τους προσκεκλημένους της εκδήλωσης δόθηκε από ένα έντυπο που εξέδωσε το Αρσάκειο Λύκειο Πατρών με τίτλο: «Στιγμές της αληθινής μαγείας τού Παπαδιαμάντη», που επιμελήθηκε ο φιλόλογος Στέφανος Σκαρπέλλος και φιλοτέχνησε η καθηγήτρια Καλλιτεχνικών Νάντια Στεφανοπούλου.

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Κωνσταντινούπολη
Ρεπορτάζ - φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος πραγματοποίησε διήμερη επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη. Επισκέφθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι και σήμερα το πρωί, Κυριακή των Βαϊων, εκκλησιάστηκε στον Πατριαρχικό Ναό.
Χθες το απόγευμα ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης παρέστη σε δεξίωση προς τιμήν του στην αίθουσα του Ναού Αγίας Τριάδος Ταξείμ, που διοργάνωσε το νεοσύστατο συντονιστικό όργανο της Ομογένειας "Σύνδεσμος Υποστήριξης Ρωμαίϊκων Ευαγών Ιδρυμάτων".

Κατά την δεξίωση ο Πρόεδρος του νεοσύστατου φορέα Λάκης Βίγκας, ο οποίος είναι και εκπρόσωπος των Μειονοτήτων της Πόλης στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Άγκυρα, προσφώνησε τον Έλληνα Αντιπρόεδρο ως εξής:

Εξοχώτατε κύριε Αντιπρόεδρε της Ελληνικής Κυβέρνησης,

Χάρη στην υψηλή παρουσία σας, κύριε Αντιπρόεδρε, τόσο η Κοινότητά μας όσο και ευρύτερα η ομογένειά μας ζει σήμερα μία ξεχωριστή ημέρα.
Η Ρωμαίϊκη Κοινότητα του Σταυροδρομίου (Πέρα) συνηθίζεται στην πολίτικη γλώσσα να ονομάζεται μεγαλώνυμος. Όχι μόνο για την ένδοξη ιστορία της, αλλά και διότι την ίδρυσαν, την στελέχωσαν, την λειτούργησαν, την διοίκησαν και την προικοδότησαν πλουσιοπάροχα μεγάλοι στην ψυχή πατέρες ομογενείς μας.
Εμείς, όπως και η πλειοφηφία των νέων διοικήσεων των ευαγών μας ιδρυμάτων, προσπαθούμε να φανούμε αντάξιοι των πατέρων μας φυλάσσοντας, συντηρώντας και αξιοποιώντας για το γενικότερο καλό την πατρική μας κληρονομιά.

Εκπροσωπούμε μία νέα αντίληψη στην διοίκηση των κοινοτήτων, την οποία διδαχτήκαμε από τον φυσικό και πνευματικό Αρχηγό της Ομογένειας, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη.
Η νέα αυτή αντίληψη σημαίνει:
Πρώτον: τακτικές και δημοκρατικές εκλογές.
Δεύτερον: διαφάνεια στη διοίκηση και στη διαχείριση της περιουσίας.
Τρίτον: Συντονισμός μεταξύ των κοινοτήτων και αλληλοβοήθεια.
Αυτές τις αρχές στοχεύει να προωθήσει ο Σύνδεσμος Υποστήριξης Ρωμαίϊκων Κοινοτικών Ιδρυμάτων (Rumvader). Έτσι από την αρχή τυγχάνει ευρύτερης αποδοχής και ευελπιστούμε ότι και με τις ευχές του Οικουμενικού Πατριάρχου μας οι στόχοι μας για το κοινό όφελος θα ευωδοθούν.
Σας καλωσορίζουμε, κύριε Αντιπρόεδρε, στην Κοινότητά μας όλοι μαζί οι ρωμιοί, και οι νέοι εξ Ελλάδος και οι παλιοί Κωνσταντινουπολίτες, και σας παρακαλούμε να διαβιβάσετε τόσο στον Πρωθυπουργό και τα εκλεκτά μέλη της Ελληνική Κυβερνήσεως, όσο και στα αδέλφια μας τους έλληνες, ότι η εδώ ομογένεια παρακολουθεί με αγωνία και συμπαραστέκεται στην προσπάθεια της χώρας να βγει από τη δύσκολη αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσης. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα γίνει με επιτυχία.
Και πάλι καλώς ήρθατε Εξοχώτατε κύριε Πάγκαλε!

Τον Θεόδωρο Πάγκαλο προσφώνησε και ο Πρόεδρος της μεγαλωνύμου Κοινότητος Σταυροδρομίου Γιώργος Παπαλιάρης, ενώ αντιφώνησε ο Έλληνας Αντιπρόεδρος.
Παρόντες στην δεξίωση ήταν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Βασίλειος Μπορνόβας, ο Πρόξενος Νικόλαος Σαπουντζής, μέλη και συνεργάτες του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίϊκων Κοινοτικών Ιδρυμάτων και άλλα μέλη της Ομογένειας.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΡΓΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ: "Προ εξ ημερών του Πάσχα"

«ΠΡΟ ΕΞ ΗΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ» (1)

Ἔστρωσε ἡ φύση στή γῆ τήν ἀνοιξιάτικη πνοή της. Γαλάζιο τό στερέωμα. Κι οἱ ἡλιακτίδες ὡς ἀργά μαζί μας. Πάνω σ᾿ αὐτήν τήν ἐμβίωση θά βαδίσει ὁ Ἀναμάρτητος γιά νά σπείρει τό θαῦμα τῆς Χριστιανοσύνης. Kι᾿ ἕνας ὕμνος γλυκός, γεμάτος προσδοκία καί χαρμοσύνη μᾶς περιμένει, μᾶς ὠθεῖ νά τόν τραγουδήσουμε ἐαρινά. Νά τόν ψάλουμε σάν τά μικρά κανοναρχάκια, γιά νά τόν ἀκούσει ὁ Θεός: «Ψυχή μου, ψυχή μου ἀνάστα, τί καθεύδεις;» (2).
Βλέπω τίς ἀνθισμένες μιγδαλιές, ὅλες μαζί μπουμπουκιασμένες, ἀγκαλιασμένες.
Καί μούρχεται νά τίς ρωτήσω, ποῦ πάτε τόσο στολισμένες, τόσο χαρούμενες; Κι᾿ ὕστερα νά στραφῶ στή Ρωμηοσύνη. Νά τῆς πῶ νά βάλει κι᾿ αὐτή τά καλά της. Νά μοσχομυριστεῖ.
Νά κρατήσει βάγια στά χέρια της. Καί νά τήν καλέσω νά ψάλλουμεν μαζί, σάν μικρά παιδιά, τό «Ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν» (3). Νά τ᾿ ἀκούσει κι᾿ ὁ κόσμος, πώς κι᾿ ἀπό κάστρα μέσα, μπορεῖ οἱ φύλακες τοῦ Ἀληθινοῦ νά κρατήσουνε χρυσές λαμπάδες, νά φωνάξουνε τό «Χριστός Ἀνέστη».
Πάμε νά μποῦμε σέ κατάνυξη. Μᾶς φωτίζουνε οἱ οὐρανοί τό δρόμο. Καί μέ τό ρυθμό τῆς ζωῆς, ν᾿ ἀνεβοῦμε σκαλί σκαλί στόν Πατέρα μας. Εἴμαστε ἡ μάζα ἡ ἡρωϊκή τῆς πόλης.
Καί πιασμένοι χέρι χέρι μέ τό πεπρώμενο μας στολίζουμε τό χρόνο τῆς μαρτυρίας μας μέ ὄνειρα ἀξεπέραστα. Σάν κάποιος ἄγγελος νά μᾶς τά θυμίζει στ᾿ αὐτί. Ἀθανατίζουμε τή συντροφιά τῆς λαλίστατης σιωπῆς βαδίζοντας πάνω της γιά νά μποῦμε νοσταλγημένα στόν κεκοσμημένο νυμφῶνα τοῦ Χριστοῦ.
Μέ Γλυκειά μυσταγωγία μᾶς σκεπάζουν οἱ νύχτες πού ἔρχονται. Γεμάτες ἀπό τό μυστήριο τῆς Πόλης, πού μᾶς βρίσκει μέσα της, σκεπασμένους ἀπό τήν ἀόρατη Χάρη ἀπό προικιά κειμηλιώδη τῶν αἰώνων. Εἶναι τό «γλυκύ μας ἔαρ». Ἡ ἀσίγαστη φωνή τοῦ Ζωοδότου, πού ἠχολογεῖ μέσα μας τήν ἐλπίδα. Ἕνα κρυφομίλημα τοῦ γένους μέ τό Θεό, πού μᾶς τρέφει μέ τό ἀχόρταγο μάννα τῆς ράτσας.
Νοιώθουμε τήν ἀνάσα τοῦ Θεοῦ νά μᾶς δροσίζει τό μέτωπο. Καί κάθε φορά σά᾿ νά πρωτοπίνουμε καί κάτι ἀπό τό θαῦμα καί τό νάμα τῆς Ἀνάστασης. Τῆς πολίτικης Ἀνάστασης, τῆς φωτισμένης μέ τό φέγγος τῆς Ἀνατολῆς, καί μέ τό μήνυμα τῶν ἀστέρων. Μέ τά βλέμματα τοῦ Σεραφείμ. Σάν τοῦ ἐνός τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς πού παρέμεινε μαζί μας στήν Πόλη, νά μᾶς φέρνει τά μηνύματα τοῦ Ἀθεώρητου.
Γίνεται ὄμορφο τό Πάσχα ὅταν ἀνασταίνεται μέσα ἀπό ἀνθρώπινο πάθος. Αἰσθάνεσαι νά σέ κρατάει ὁ Ἀναφής ἀπό τό χέρι ζεστό νά σ᾿ ἔχει μέ τήν πίστη σου, μέ τήν Ὀρθοδοξία σου, μέ τήν κάθε ἀγάπη σου καί φορεμένο ἕνα «ἔνδυμα ἀφθαρσίας», πλεγμένο ἀπό τά χέρια τῆς Κυρᾶς Ρωμηοσύνης, καθισμένης στή σφραγισμένη κι᾿ ἀλησμόνητη αὐλόπορτα τῆς παλιᾶς γειτονιᾶς.
Πρίν ἀπό τή νύχτα τῆς Ἀνάστασης, λογιῶν λογιῶν ὧρες χτυποῦν τήν πόρτα μας, γεμᾶτες ἀπό ρέμβη ἑαρινή. Γεμάτες ἀπό ὄρθρους καί δειλινά, βουτηγμένα στόν ἦχο μιᾶς καμπάνας, πού τήν κρούει ἡ Πόλη, πού τήν ἐναρμονίζει ἡ Ρωμηοσύνη μαζί μέ τά παιδιά της, πού ντυμένα ἀγγελικά μᾶς τραγουδοῦν, «ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν».
Ἄνοιξη, φίλησε μας μέ τή δύναμη τῆς φρεσκάδας, σου. Κύριε, «ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν Σοι φαγεῖν τό Πάσχα»;

+ ὁ Πέργης Εὐάγγελος
Φανάρι,
Βαγιανή Ἑβδομάδα

--------------------------
Ἀπό τό
(1)Δοξαστικόν τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων
(2)Ὕμνος τοῦ Τριωδίου
(3)Τέλος τοῦ Κοντακίου τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων
(4)Ἀπό τό Δοξαστικόν τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων

ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΤΡΩΝ ΤΗΝ Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΑΠΟΛΛΩΝ" ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Εναρμονισμένη στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας θα είναι η Πασχαλινή Συναυλία της Ορχήστρας Πατρών, που θα πραγματοποιηθεί τη Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου και ώρα 21.00 στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων».

Το πρόγραμμα της συναυλίας αποτελείται από έργα κλασικής μουσικής με θρησκευτικό χαρακτήρα, που υπογράφουν δυο κορυφαίοι μουσουργοί, ο Wolfgang Amadeus Mozart και ο Joseph Haydn, ενώ με την ορχήστρα θα συμπράξουν η Αδαμαντία Πανούτσου (πιάνο) και ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος σε ρόλο αφηγητή.

Αναλυτικά η Ορχήστρα Πατρών υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Μποτίνη θα ερμηνεύσει τα ακόλουθα έργα:

Α΄ Μέρος

-Wolfgang Amadeus Mozart: Αντάτζιο και Φούγκα για έγχορδα σε ντο ελάσσονα, KV 546

-Wolfgang Amadeus Mozart: Κοντσέρτο για πιάνο αρ.21 σε ντο μείζονα, KV 467

1. Allegro maestoso

2. Andante

3. Allegro vivace

Σολίστ στο πιάνο θα είναι η Αδαμαντία Πανούτσου.

Β΄ Μέρος

-Joseph Haydn: Οι επτά τελευταίοι λόγοι του Χριστού στο Σταυρό, op.51

1. Maestoso ed adagio

2.Vater,vergib ihnen - Largo

3. Fürwahr, ich sag' es dir - Grave e cantabile

4. Frau, hier siehe deinen Sohn - Grave

5. Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen? - Largo

6. Jesus rufet: Ach, mich dürstet! - Adagio

7. Es ist vollbracht - Lento

8. Vater, in deine Hände empfehle ich meinen Geist - Largo

9. Terremoto - Presto e con tutta la forza

Aφηγητής: Παναγιώτης Ανδριόπουλος

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ

Τα μουσικά χαρίσματα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756-1791), ενός από τους κορυφαίους συνθέτες του κλασικισμού, αναδείχτηκαν πολύ νωρίς με την ολοκλήρωση των πρώτων του συνθέσεων σε ηλικία πέντε μόλις ετών. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του γνωρίζει όχι μόνο σημαντικούς σύγχρονους του συνθέτες όπως ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, ο Σαμμαρτίνι και ο Χάιντν, αλλά και μουσικά είδη, όπως η ιταλική όπερα, που επηρέασαν την μεταγενέστερη συνθετική του πορεία. Μετά το γάμο του με τη Κονστάντζα Βέμπερ το 1882, ο Μότσαρτ εγκαθίσταται οριστικά στη Βιέννη όπου και επιδίδεται στη σύνθεση της Λειτουργίας σε ντο ελάσσονα, της Συμφωνίας αρ. 36, των Κοντσέρτων για πιάνο αρ. 14-19 και τον κύκλο των έξι κουαρτέτων που αφιέρωσε στο Χάιντν. Κατά τη διάρκεια αυτής της ιδιαίτερα δημιουργικής περιόδου, ο Μότσαρτ συνθέτει (στις 29 Δεκεμβρίου του 1883) μια φούγκα για δυο πιάνα. Το θέμα της φούγκας μπορεί να προήλθε από ένα κουαρτέτο του Μποκερίνι ή ένα μπαλέτο του Στάρτσερ (πιθανόν των ετών 1770-80). Θα περάσουν τέσσερα χρόνια πριν να καταπιαστεί και πάλι ο Μότσαρτ με αυτή τη σύνθεση για να τη μεταγράψει για κουαρτέτο εγχόρδων προσθέτοντας και ένα πρελούδιο το οποίο ενισχύει τον δραματικό χαρακτήρα της τετράφωνης φούγκας. Η μεγάλη πολυπλοκότητα της φούγκας δείχνει το πόσο ο Μότσαρτ είχε μελετήσει και αφομοιώσει τα έργα του Μπαχ και του Χαίντελ.

Δυο μόλις χρόνια αργότερα, ο Μότσαρτ γράφει το Κοντσέρτο για πιάνο αρ.21 (1785). Το ενδιάμεσο μέρος του, Andante, -με χαρακτήρα νυχτερινού που διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο χάρη στις ευφυείς μετατροπίες του Μότσαρτ- επιλέχθηκε ως μουσική επένδυση πολλών κινηματογραφικών ταινιών, κάνοντας το έργο ευρύτατα γνωστό. Το αρχικό μέρος, Αλλέγκρο μαεστόζο, ξεκινά με ένα θέμα εμβατηριακό που προσδίδει σοβαρότητα και επισημότητα. Ακολουθεί το δεύτερο θέμα, ένας σύντομος διάλογος ανάμεσα στα πνευστά. Μετά την επάνοδο του πρώτου θέματος προετοιμάζεται η είσοδος του σολίστα. Το τελικό Allegro vivace assai συνδυάζει τη φόρμα-σονάτα με αυτή του ροντό και συναρπάζει με την ενέργεια και ζωντάνια του δίνοντας περισσότερη βαρύτητα στο μέρος του πιάνου.

Ο F. J. Haydn (1732-1809), από τους κορυφαίους εκπροσώπους της περιόδου του κλασικισμού, θεωρείται δίκαια «πατέρας» της συμφωνίας και του κουαρτέτου εγχόρδων, αφού συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση των δυο αυτών μουσικών ειδών. Το συνολικό έργο του εξάλλου, επηρέασε βαθύτατα τους δυο μεταγενέστερους κλασικούς συνθέτες Μότσαρτ και Μπετόβεν.

Τρία σημαντικά γεγονότα σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του. Το πρώτο ήταν η συνάντηση του με τον Πόρπορα, διάσημο συνθέτη της εποχής που δίδαξε στο Χάιντν τη τέχνη του τραγουδιού και της σύνθεσης. Τα πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων op. 1 και 2 (1757) τον κάνουν διάσημο στους κύκλους της βιεννέζικης αριστοκρατίας. Το τρίτο όμως και σημαντικότερο γεγονός ήταν η πρόσληψη του από τους Εστερχάζι για τους οποίους θα συνθέσει όπερες, έργα συμφωνικά και μουσικής δωματίου, αλλά και θρησκευτική μουσική. Το 1791 ο Χάιντν εγκαταλείπει τους Εστερχάζι και ταξιδεύει στο Λονδίνο για να επιστρέψει οριστικά στη Βιέννη το 1795. Εκεί θα συνθέσει και τα δυο περίφημα ορατόρια του τη «Δημιουργία» και τις «Εποχές».

Το επόμενο έτος, η εκκλησία της Santa Cueva στο Cadix της Ισπανίας παραγγέλνει στον Αυστριακό συνθέτη μια σύνθεση για την Μεγάλη Εβδομάδα. Η μουσική του Χάιντν πρέπει να συνοδεύει τους Λόγους του Χριστού που εκφωνεί ο ιερέας. Ο Χάιντν συμπληρώνει τα μέρη της Ακολουθίας με μια εισαγωγή και ένα φινάλε που ονόμασε terremoto (σεισμός). Σε αυτή την πρώτη εκδοχή του έργου «Οι τελευταίοι επτά λόγοι του Χριστού στο Σταυρό» δεν υπήρχε καθόλου φωνητικό μέρος, μόνο τα εννέα μέρη για κουαρτέτο εγχόρδων. Το 1787, ο Χάιντν προσθέτει τα λόγια του Χριστού (στη λατινική γλώσσα) στα αντίστοιχα οργανικά μέρη και το έργο παρουσιάζεται στη Βιέννη. Το 1792, ο Joseph Friberth γράφει ένα σχετικό κείμενο στα γερμανικά και δημιουργεί μια τραγουδιστική εκδοχή την οποία ο Χάιντν ανακαλύπτει και ενσωματώνει στη μουσική του με την βοήθεια του Gottfried van Swieten. Το έργο παίρνει τη τελική του μορφή με την προσθήκη ενός ιντερλούδιου (adagio e cantabile σε λα ελάσσονα) ανάμεσα στον τέταρτο και πέμπτο Λόγο που παιζόταν μόνο από τα πνευστά. Αυτή η τελευταία εκδοχή του έργου υπό μορφή ορατορίου χρονολογείται στα 1795-96.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΔΕΠΑΠ

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - Η Κυριακή των Βαΐων του Τ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗ

ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ (1895-1976)

Η Κυριακή των Βαΐων

Τρεις Καλογέροι εβαίνανε τη χαραυγή στη στράτα
για ν’ ανασάνουν του πρωιού τ’ αεράκια τα μοσχάτα·
και στο μισόφωτο, γλυκά γλυκά, σαν Υμνωδία
αγγέλων, σκόρπισε θαμπή μιαν άγια μυρωδία,
που κάθισε απαλά, ως λυγμός, στα κούφια μεσοκάρδια
των Καλογέρων, που διψάαν για τέτοια όμορφα χάδια·
λιγώνουνται οι ταλαίπωροι, κι αγιάζουν, και φιλούσιν
τους ώμους τους, νομίζοντας πως, τάχα, ιερουργούσιν
πασχαλινές Αγάπες, και, δίχως ορμή ανασαίνουν
το στάλαγμα της μυρωδίας, και το μεταλαβαίνουν.
Κι ευθύς ο γεροντότερος σιγηλά καβαλάει
κάποιο γαϊδούρι, που έβοσκε στον Κάμπο εκεί πλάι,
και η ακολουθία των άλλων δυο, ίδιο αγιαστό κοπάδι,
διαβαίνουν με τον Σεβαστόν Ηγούμενον ομάδι,
όσο που φτάνουν σοβαρά, επισκοπικά, στο Φρούριο,
στο Μοναστήρι, πούν’ μακριά από κάθε τι καινούργιο,
και με σφυράκια ολάργυρα βροντάν τη στέρεα πόρτα
(που ανοίγουν τα δυο φύλλα της, και στέκουνται ολόρθα,
γιγαντωμένα), και στρατοί Μαυροφόρων Οσίων
τιμώσι τον Ηγούμενον, με κλάδους των Βαΐων.
Και ύστερα, καθώς είν’ λευκοί από την πολλή νηστεία,
σφαλάν την Πύλη, κι αρχινάν την ιεροτελεστία.
Τι δεν οραματίζεται τινάς σε κεια τα βάθη,
που μέλλουνται να θρηνηθούν πιστά τα τίμια Πάθη.
Θυμιατά, Αξαφτέρυγα, Λάβαρα, σ’ έναν γύρον
Διακόνους, φέρνοντας το Φως των Δικηροτρικήρων,
και Στέμματα χρυσάργυρα, και πένθιμα Ωμοφόρια,
(βελούδα, με κεντήματα λευκών ανθών), - και χώρια
τις μελωδίες από τις Άρπες, και από τα Βιολίνα,
και από το Θείον Όργανον, ή από τ’ απλά Κλαρίνα,
ή απ’ τις φωνές των δυο Χορών, που κλαίνε αληθινά
ψέλνοντας το θριαμβευτικό και πένθιμο Ωσαννά!
………………… Μετά, στα Εσπερινά,
αφού τελειώσει η τελετή των πράσινων Βαΐων,
τα ορναμέντα κρύβουσι, και ψέλνουν το Νυμφίον.

"Ερχόμενος ο Κύριος..." από τον μακαριστό Μητροπολίτη Πατρών Νικόδημο

Το γνωστό ιδιόμελο των Αίνων του Όρθρου της Μ. Δευτέρας "Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος...", όπως το έψαλλε επί σειρά ετών στις αλησμόνητες χοροστασίες του στην Πάτρα, ο αείμνηστος Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος.
Πρόκειται για μια ζωντανή, όπως λέμε, ηχογράφηση, από τον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Πατρών.
Ο Μητροπολίτης Νικόδημος ψάλλει το ιδιόμελο από το μουσικό βιβλίο της Μ. Εβδομάδος του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Μ.τ.Χ.Ε. Κωνσταντίνου Πρίγγου.
Από εκεί, κατά το πατριαρχικό ύφος, έψαλε όλη την Μ. Εβδομάδα, εκτός των ιδιομέλων του Όρθρου της Μ. Τρίτης, οπότε προτιμούσε το ιδιότυπο μέλος του Νικολάου Πρωτοψάλτου Σμύρνης.

Δ.Ι.Σ. ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ: Μακρυά από την παρασυναγωγή του Αρτεμίου

Επιτέλους η Διαρκής Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ελάλησε περί του καθηρημένου Επισκόπου Αρτεμίου της Σερβικής Εκκλησίας.

Με την υπ. αρ. 2913 Εγκύκλιό της προς τους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος γνωστοποιεί τις θέσεις του Πατριαρχείου Σερβίας επί του θέματος, όπως αυτές διατυπώθηκαν σε σχετική επιστολή προς την Δ.Ι.Σ. του Πατριάρχου των Σέρβων Ειρηναίου και εν κατακλείδι μεταφέρει την παράκληση του Πατριάρχου να μη τυγχάνουν ανταποκρίσεως από τους Επισκόπους οι προκλητικές ενέργειες του Αρτεμίου και των ομοίων του:

Ταῦτα πάντα γνωρίζων τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης τῶν Σέρβων κ. Εἰρηναῖος παρακαλεῖ, ἵνα μὴ εὑρίσκωσιν ἀνταπόκρισιν αἱ ἀνυπόστατοι αἰτιάσεις καὶ συκοφαντίαι τῆς παρασυναγωγῆς τοῦ ἀποσχηματισθέντος Ἀρτεμίου, ἀναπτυσούσης πυρετώδη προπαγανδιστικὴ δραστηριότητα ἐν Σερβίᾳ, Ρωσία καὶ Ἑλλάδι, κατὰ τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Πατριάρχου τῶν Σέρβων προσωπικῶς καὶ πολλῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἱεραρχῶν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι την Εγκύκλιο αυτή της Δ.Ι.Σ. υπογράφει, ως Συνοδικός, και ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος έχει εκφραστεί επανειλημμένως υπέρ του Αρτεμίου.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος σημειώνει ότι και στη Ρωσία έχει απήχηση η "αντιοικουμενιστική" - και όχι μόνο - προπαγάνδα του καθηρημένου Αρτεμίου.

Εύλογον, αφού κι εκεί έχουμε θλιβερά φαινόμενα αποτείχισης, όπως πρόσφατα τριών ιερέων. Την περίπτωσή τους ανατέμνει σοφά ο Theodor Petrov σε σχετικό άρθρο του στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen.gr και διαπιστώνει εύστοχα:

Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις των διαφόρων «γνησίων» Ορθοδόξων υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής: ο φόβος του διαλόγου, η «αγοραφοβία», η επίμονη και στείρα άρνηση της διαφορετικότητας, του αδιαμφισβήτητου γεγονότος ότι η Ορθοδοξία στον 21ο αιώνα δεν μπορεί να αρνείται το διάλογο στο όνομα κάποιων διεστραμμένων αντιλήψεων για την ίδια την ουσία του Χριστιανισμού. Τα εσωτερικά προβλήματα που δημιουργεί η νέα «ποιμαντική της εξουσίας» πρέπει να αποτελέσουν την αφορμή ενός διαλόγου Κοινωνίας και Εκκλησίας και όχι νέων διασπάσεων ή αρνήσεως του διαλόγου με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο. Οι αστείες κατηγορίες των τριών κληρικών ότι ο διάλογος με την Καθολική Εκκλησία έχει σκοπό την ένωση με το Βατικανό ή ότι η συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών αποτελεί συμμετοχή στην αίρεση, έχουν μοναδικό σκοπό τη μετατροπή της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε μια περιφερειακή, «γραφική» θρησκευτική ομάδα χωρίς παρελθόν, εφόσον αποσπάται από την παγκόσμια ιστορία του Χριστιανισμού, και επομένως χωρίς μέλλον.

Υ.Γ. Αλήθεια, ο ένθερμος υποστηρικτής του Αρτεμίου, κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος θα συμμορφωθεί, άραγε, με την Συνοδική Εγκύκλιο ή θα ακολουθήσει την της αποτειχίσεως οδόν; Η αυτή απορία ισχύει και για αρκετούς ακόμα κληρικούς της Ελλαδικής Εκκλησίας που έσπευσαν ακόμα και να υπογράψουν κείμενο υπέρ του καθηρημένου Επισκόπου, παρεμβαίνοντας ωμά στα εσωτερικά της Σερβικής Εκκλησίας.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΛΥΤΗ ΣΤΟ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Μεθαύριο, Σάββατο του Λαζάρου 16 Απριλίου, στο ιστορικό Ζωγράφειο Λύκειο της Κωνσταντινούπολης θα πραγματοποιηθεί το καθιερωμένο Πασχαλινό Μπαζάρ του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων (15.00 – 18.00) και στη συνέχεια θα ακολουθήσει η πολιτιστική εκδήλωση:100 χρόνια ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Πρώτο μέρος
Αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του μέγιστου Νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, στην αίθουσα τελετών «Δημήτριος Φραγκόπουλος».
Γενική επιμέλεια: Θωμάς Κοροβίνης
Εισηγήσεις: Θωμάς Κοροβίνης, συγγραφέας, Ευτυχία – Αλεξάνδρα Λουκίδου, ποιήτρια και Κώστας Καλημέρης, κριτικός λογοτεχνίας.
Μαθητές της Σχολής μας θα πάρουν μέρος με αναγνώσεις αποσπασμάτων από το ποιητικό έργο του Ελύτη.

Δεύτερο μέρος
Συναυλία με θέμα «Η νεοελληνική ποίηση στο τραγούδι».
Θα ακουστούν μουσικές συνθέσεις του Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκου, Λοΐζου και άλλων, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Γιάννη Ρίτσου, Τάσου Λειβαδίτη και άλλων σπουδαίων ποιητών της Ρωμιοσύνης. Τα τραγούδια θα ερμηνεύσουν η Λιζέτα Καλημέρη και ο Θωμάς Κοροβίνης.
Μουσικοί: Θάνος Δραγάνης (κιθάρα), Θεοφάνης Χάσκος (μπουζούκι), Αγγέλικα Παπανικολάου (ακορντεόν).

... και εβλάστησαν δάφναι και μυρσίναι και υάκινθοι και ρόδα...

Νυν το έαρ ανέτειλε, νυν η χάρις εξήνθησε, νυν το Ευαγγέλιον επεκράτησεν· η γαρ σταγών η εκβλύσασα, εκ της Παναχράντου σου, και ζωοποιού πλευράς, τα της κτίσεως πέρατα, πάντα ήρδευσε· και εβλάστησαν δάφναι και μυρσίναι, και υάκινθοι και ρόδα, μαρτυρικώς εν σοι θάλλοντα.

Προσόμοιο των αίνων από την Ακολουθία του Αγίου ιερομάρτυρος Αντίπα, Επισκόπου Περγάμου (11 Απριλίου) - ποίημα Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ

Στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen.gr διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, δύο ξεχωριστής σημασίας άρθρα του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη, οφφικιάλου της Μ.τ.Χ.Ε.

1. Η οικογένεια Παπανδρέου και η Εκκλησία.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας από τους έντιμους κληρικούς της εποχής που είχε την τόλμη μαζί με άλλους να καταγγείλει τους «Σιμωνιακούς» αρχιερείς - που αγόρασαν την εκλογή τους σε μητροπόλεις - και γι’ αυτό υπέστη τα πάνδεινα με εξορίες και διωγμούς από τα επίορκα μέλη της τότε Ιεράς Συνόδου, ήταν ο περίφημος Ιερόθεος Μητρόπουλος, αδελφός του παππού του μεγάλου μαέστρου. Ο Ιερόθεος τελικά εκλέχτηκε μητροπολίτης Πατρών το 1892! Στα λίγα χρόνια της εκεί ποιμαντορίας του θεμελίωσε στην πρωτεύουσα της Αχαΐας τέτοια πνευματική αναγέννηση που επέδρασε σε μητροπόλεις και μοναστήρια και αδελφότητες όλο τον 20ο αιώνα.

Ξεκίνησε την αρχιερατεία του παίρνοντας κοντά του ένα νεόφυτο κληρικό από την Χάλκη, τον Σιφναίο Πολύκαρπο Συνοδινό που τον διόρισε ιεροκήρυκα της μητροπόλεως. Ο Πολύκαρπος ήταν άνδρας πολυτάλαντος και ζηλωτής που όργωσε την μεγάλη επαρχία στην οποία τότε περιλαμβάνονταν και η Ηλεία. Μετά διετέλεσε μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως και αργότερα Μεσσηνίας.

Σε ένα τελευταίο ορεινό χωριό του Ερύμανθου, το Καλέντζι υπηρετούσε στην ενορία του Αγίου Ιωάννη ένας πτωχός αγρότης ιερέας ο παπα - Ανδρέας Σταυρόπουλος και είχε δύο αγόρια τα οποία έδειχναν μεγάλη αγάπη στα γράμματα. Τον μικρότερο, τον Γιώργο, τον πρόσεξε ο π. Πολύκαρπος γιατί ταίριαζε στην ηλικία με τον ανεψιό του, τον Θεοδόση Σπεράντζα, τον οποίο είχε καλέσει από τη Σίφνο για να τελειώσει κοντά του το σχολαρχείο στην Πάτρα. Στο σπίτι που έμενε ο ιεροκήρυκας υπήρχε κενό δωμάτιο που έμενε ο μικρός Θεοδόσης και προσφέρθηκε να φιλοξενήσει εκεί και τον Γιώργο του παπα-Ανδρέα Σταυρόπουλου για να πηγαίνουν μαζί στην ίδια τάξη με τον ανεψιό του.

Έτσι, ο Γιώργος και ο Θεοδόσης από συγκάτοικοι και συμμαθητές έγιναν αδελφικοί φίλοι. Μάλιστα η φιλία τους ήταν τόσο δυνατή που ο π. Πολύκαρπος παρεκάλεσε τον μητροπολίτη Ιερόθεο να μεταθέσει τον παπα-Ανδρέα Σταυρόπουλο σε μια καλή ενορία στην Πάτρα για να μπορέσει να βοηθήσει τον Γιώργο στις σπουδές του μετά το σχολαρχείο. Αυτό έγινε και ο παπα-Ανδρέας έστησε την οικογένειά του στην Πάτρα και είχε την οικονομική ευχέρεια να βοηθήσει τον Γιώργο να σπουδάσει στην Νομική Σχολή των Αθηνών και μετά στην Γερμανία. Το ίδιο έπραξε και ο π. Πολύκαρπος για τον ανεψιό του τον Θεοδόση και τον έστειλε να σπουδάσει στην Φιλοσοφική των Αθηνών.

Την συνέχεια διαβάστε εδώ.

2. Με το θάρρος της γνώμης...

Το άρθρο που έγραψα εξ αφορμής της προσπάθειας μεταφυτεύσεως στην Αυστραλία κάποιων εκ των Γ.Ο.Χ για να διχάσουν το εκεί ελληνικό ποίμνιο, και το οποίο δημοσιεύθηκε στο Amen.gr στις 4 Νοεμβρίου 2010 με τον τίτλο «Κατάντημα μιας κάλπικης "διαδοχής"» , πίκρανε κάποια από τις πολλές και μεταξύ τους «ακοινώνητες» μερίδες τους και με απείλησε με δικαστικές διώξεις για να με φοβίσει! Ίσως τους συμβούλεψε κάποιος να κτυπήσουν «λάθος πόρτα» για να επιβεβαιωθεί η παροιμία: «λαγός την φτέρην έσειε, κακόν της κεφαλής του»!

Επειδή πάνω από μισό αιώνα μελέτησα τα εκκλησιαστικά και τα θεολογικά πράγματα του τόπου μας, αλλά και τα δίδαξα και έγραψα γι’αυτά, νομίζω ότι δικαιούμαι να έχω και υπεύθυνη γνώμη για πρόσωπα και γεγονότα, που έδρασαν στον περίβολο της Εκκλησίας μας. Αυτά τα πεπραγμένα δεν διαγράφονται από την μνήμη ιστορικού επειδή κάποιοι προς «πορισμόν της ευσεβείας» τους θέλουν να τα παρασιωπούν!
Γνωρίζουν οι μαθητές και οι αναγνώστες μου πως δεν γράφω ποτέ «στο γόνατο», αλλά μετά από έρευνα αρχείων και μετά διασταύρωση πηγών, ακόμη δε και με την ανάκληση στη μνήμη συζητήσεων με έγκυρα πρόσωπα. Έτσι, κανένα πρόσωπο της Ιστορίας δεν αδίκησα, αλλά φυσικά και κανένα δεν αποδέχομαι ως λογοκριτή μου. Αν υπάρχει αντίθετη άποψη ας προσκομισθούν επιστημονικά επιχειρήματά στο ίδιο ιστολόγιο για να λάβουν και τις απαντήσεις μου. Γράφω πάνω από μισό αιώνα και μερικοί ίσως διαφωνούν με τις θέσεις μου, αλλά κανείς δεν με κατηγόρησε ποτέ για συγγραφική αναξιοπιστία, ιδίως τώρα με την έκδοση των δύο ογκωδέστατων τόμων του «Συνοδικού της εν Ελλάδι Εκκλησίας», στους οποίους απομυθοποιούνται πρόσωπα και γεγονότα.

Δύο θέματα ενόχλησαν τους κατηγόρους μου: Το πρώτο είναι η πολιτεία του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη και το δεύτερο είναι η εγκυρότητα της «Αποστολικής Διαδοχής» κατά την «χειροτονία» του Ακακίου Παπά.

Την συνέχεια διαβάστε εδώ.