"Πολλοί συμφωνούν αλλά σιωπούν διά τον φόβον των Ιουδαίων..."

EIΣ ΩΤΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΝΤΩΝ

Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση

Μετ’ εκπλήξεως ακούω τις τελευταίες ημέρες νέες αντιδράσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός που τα βάζει με τα μεγαθήρια». Είναι εις νέος καινοφανής τρόπος κατακρήμνισης της του αντιπάλου επιχειρηματολογίας επί τη βάσει της απαξίωσης της προσωπικής αξίας του εναντίου κατ’ αντιπαράθεση με εγνωσμένου βεληνεκούς αντίπαλα δέοντα. Τακτικές γνωστές από άλλους χώρους, κοινές και τετριμμένες, μάλιστα πολύ φθηνές σε τελική ανάλυση, αποδεικνύουσες για μια ακόμη φορά την αδυναμία αντιπαραβολής επί της ουσίας και τα ισχνά θεμέλια της θέσεως των αντιφρονούντων. Πάντως δεν ξέρω αν τα έβαλα με μεγαθήρια αλλά σίγουρα προέβαλαν κεφαλήν απέναντί μου τινά «θηρία» ωσεί λαγωοί εξερχόμενοι εκ των υπό γην φωλεών τους και πάραυτα επιστρέφοντες εις αυτάς - συνήθως πνευματικά τέκνα παπίσκων πνευματικών διεκδικούντων το αλάθητο σε έργα και λόγια - που βγάζουν οιμωγές αγανάκτησης και φόβου εκ της προερχομένης εξ εμού – ως φαντάζονται – απειλής, μάλλον εκ των αποκαλυπτικών της εσωτερικής των ακτινογραφίας – ως φαίνεται – λόγων μου, τα οποία δεν είναι τόσο κυρίως προσωπική μου τοποθέτηση, όσον αρυόμενα εκ των λαγαρών ναμάτων της ορθοδόξου εκκλησιολογίας.

Ποια είναι δε τα ισχυρά χαρτιά των «ομολογούντων»; Οι δυο γνωστοί πανεπιστημιακοί. Ουδέποτε όμως ο γράφων είχε πρόθεση να κάνει το δάσκαλο ή να συγκριθεί με άλλους παρά μόνο να μαρτυρήσει περί της απολεσθείσης ορθοδόξου εκκλησιολογίας, ενός χώρου αυτοσχεδιασμού από τον πάσα ένα (κατά κυριολεξίαν), ενώ πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα πίστεως, για να μην πω θέμα δογματικής. Η αρχική μου απορία είναι ποιοι βαφτίζονται και από ποιους ως τιτάνες και με τι κριτήρια. Μέτρο πάντων είναι ο λόγος του Θεού και όχι η προσωπική αξία ή αγιότητά μας. Κριτήριο όμως δυστυχώς κεντρικό για χριστιανούς αυτών των ιδεολογικών αποχρώσεων είναι το δόγμα: « ο μη ων μετ’ εμού εν πλάνη εστί», ως ορθότατα σχολίασε γραπτώς εν τω διαδικτύω προσφάτως εις εκ των ελαχίστων υποστηρικτών μου ανωνύμως. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί συμφωνούν και θα ήθελαν να τολμήσουν να εκφρασθούν αλλά σιωπούν δια τον φόβον των Ιουδαίων – να μη χαρακτηρισθούν ως οικουμενιστές ή χάσουν οι ιερωμένοι την πνευματική τους πελατεία. Μην ξεχνάμε ότι οι παραδοσιακοί διατηρητέοι και οι ανεγκέφαλοι πιστοί βαφτίζουν όποιον θέλουν οικουμενιστή - θύμα τους και εγώ - αλλά και αντιοικουμενιστή αντιστρόφως. Τους τελευταίους μάλιστα έχουν ήδη μέσα τους – και έξω τους βεβαίως με δηλώσεις και κινήσεις λατρείας – αγιοποιήσει όντας εν ζωή.

Δυστυχώς η εκκλησιολογία είναι ένας χώρος πειραματισμού και αυθαιρεσίας κατά το δοκούν εκάστου, με αποτέλεσμα έκτροπα λίαν επικίνδυνα – ως η προκειμένη περίπτωση – πολλάκις δε και ευτράπελα. Θυμάμαι τα χρόνια του εκκλησιαστικού της Λάρισας, τότε που υπήρξε περίοδος κατά την οποίαν άλλοι μνημόνευαν το μακαριστό Θεολόγο, άλλοι τον υπό της συνόδου διορισθέντα, άλλοι την Ιερά Σύνοδο εν συνόλω και άλλοι, πιο «διπλωματικοί», άφηναν το χώρο της μνημόνευσης του επισκόπου κενό, δίδοντας έτσι την ελευθερία εις ένα έκαστον να συμπληρώσει κατά συνείδηση το υπό σιωπήν παραδιδόμενον μυστήριον! Φαινόμενα που και σήμερα συναντούμε στις πολυάριθμες συνόδους απεσχισμένων του ενός σώματος του Χριστού παλαιοημερολογιτών, οίτινες διεκδικούν τη μοναδικότητα της επί γης ιστορικής παρουσίας της εκκλησίας και την αποκλειστικότητα της διατήρησης ανοθεύτου της παραδόσεως από το μίασμα του οικουμενισμού και πάσης άλλης αιρέσεως. Μάλιστα επινόησαν και τη νεοφανείσα αίρεση του νεοημερολογητισμού – όπως άλλοι επινοούν το φαναριώτικο νεοοικουμενισμό, παράλληλοι βίοι – ανάγοντας το θέμα των δεκατριών ημερών σε μέγα δογματικό ζήτημα, αγνοούντες ότι η ειδωλολατρική προσκόλληση στο χρόνο καθιστά τους ιδίους εκτεθειμένους δογματικώς – η Εκκλησία είναι ζων Σώμα Χριστού, τον οποίο και μόνο προσκυνά, και μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και ημερολόγιο προερχόμενο από παγανιστική πρωτόγονη φυλή του Αμαζονίου, αρκεί να εξυπηρετεί το λειτουργικό της χρόνο και εν γένει σκοπό. Μπορούμε λοιπόν σε μια ιστορική μητρόπολη να συναντήσουμε καμιά δεκαριά μητροπολίτες και αυτονομημένους κατώτερους κληρικούς, λες και το σώμα της εκκλησίας είναι πολυκέφαλο τέρας. Πράγματα βλάσφημα και εγκληματικά επί του ενός Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Ζηλούντες τη δόξα αυτών ανεφάνησαν νέοι «γνήσιοι ορθόδοξοι» που με προχειρολογίες και άτακτες ακτιβιστικές εφορμήσεις θέτουν σε κίνδυνο την εκκλησιαστική ισορροπία. Για να στηρίξουν μάλιστα τους ακροβατισμούς τους είναι ικανοί να ανασύρουν από τα συρτάρια της εκκλησιαστικής ιστορίας περιπτώσεις διακοπής αρχιερατικών μνημονεύσεων και έτσι εν τη συνειδήσει τους όχι μόνον αναπαύονται αλλά και εξαγιάζονται.

Χρόνια τώρα προσπαθούν να πολεμήσουν τον αόρατο εχθρό τον εκ του Φαναρίου προερχόμενον, παραπέμποντάς μας στην παράλληλη χρόνια αναμονή του ελληνοτουρκικού πολέμου και την εξ αυτής πρόνοια συγκέντρωσης τροφίμων, αλλά και στην ομώνυμη αναμονή του αντιχρίστου και την εξ αυτής αναζήτηση καταφυγίων και κατασκευής κρησφυγέτων σωτηρίας. Ας αναλογιστούν τινές σε ποιους χώρους απαντώνται ανάλογα φαινόμενα, ώστε να κατανοήσουν την ομοιότητα των αντιδρώντων κατά «οικουμενισμού».

Ο χώρος της εκκλησίας δεν είναι τόσο στενός όσο θα 'θελαν μερικοί, για να χωράει μόνο φατρίες και αυτοκεχρισμένους καθαρούς. Ούτε επίσης είναι ξέφραγο αμπέλι να αλωνίζει κανείς κατά βούλησιν ιδίαν αλλά ουχί θείαν. Ο ρόλος του επισκόπου είναι λίαν ευαίσθητος, όσο και η εκκλησιολογική συνείδηση των αγίων. Θεωρώ ότι η στάση τους πρέπει να αποτελεί οδοδείκτη στην πορεία πάντων ημών των υπολειπομένων πνευματικώς, για αυτό άλλωστε και τους χρησιμοποίησα κατά κόρον ως παράδειγμα στα ως τώρα σχετικά γραφόμενά μου.

«Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεό και στερεώθηκε διά του αίματος των μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και τη συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκονται από την ιστορία ότι όσοι την επολέμησαν εχάθησαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθεί μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία, όταν πολεμείται, νικά. Όταν σκέπτονται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται πολλάκις επιθέσεις, όμως δε νικάται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δε ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλαίει, χωρίς ποτέ να ηττάται» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Η αλήθεια σίγουρα δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνων ερεισμάτων. Αυτό άλλωστε θα φανεί, όταν το εν λόγω οικοδόμημα το οποίο έκτισαν κάποιοι πάνω σε δύο κυρίως «ακρογωνιαίους λίθους», αφαιρουμένων αμφοτέρων ή και ενός μόνον εξ αυτών, θα καταρριφθεί ως χάρτινος πύργος.

Κ.Ν. 26/12/2009

Πίνακας, Λόγος, Ξόνογλου Δημήτρης

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΑΙΟΛΟΥ

Χριστούγεννα στην Αγία Ειρήνη της οδού Αιόλου στην Αθήνα, με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο τους μαθητές του και φίλους ψάλτες.

Αγρυπνία επί τη μεγάλη εορτή της Χριστού Γεννήσεως. Έναρξη 9 το βράδυ της 24ης Δεκ. και πέρας 2.15 μετά το μεσονύκτιο.
Μια μοναδική πραγματικά εμπειρία! Το Μέγα Απόδειπνο μετά της Λιτής της εορτής και των αποστίχων αυτής, ο όρθρος και η Θ. Λειτουργία.

Ο Όρθρος της εορτής των Χριστουγέννων αποτελεί αναμφισβήτητα σταθμό στην Ορθόδοξη Υμνολογία. Ψάλαμε τον στίχο από τον Λατρινό Πολυέλεο του Ιωάννη Κουκουζέλη "Ευλογήσατε τον Κύριον Εμμανουήλ παιδίον..." σε ήχο α', τους κανόνες της εορτής, τις Καταβασίες στο μέσον του ναού αμφότεροι οι χοροί, κατά την τάξιν, στο αργό μέλος του Πέτρου Πελοποννησίου, τους αίνους (με την στιχολογία).
Στην Θ. Λειτουργία, προκείμενο του Αποστόλου και αλληλουάριο, χερουβικό σε ήχο α' σε μέλος του Ιωάννη Αρβανίτη, ο οποίος συνέψαλε, τα κατά την Πατριαρχική παράδοση Λειτουργικά, το Κοινωνικό της εορτής στο μέλος Δανιήλ Πρωτοψάλτου και, λόγω της μεγάλης προσέλευσης στην Θ. Κοινωνία, και στο μέλος Μπαλασίου ιερέως και νομοφύλακος.
Στη διανομή του αντιδώρου το πρώτο ιδιόμελο της Λιτής σε ήχο πρώτο τετράφωνο, στο αργό μέλος Ματθαίου Βατοπαιδινού.

Μαζί με τον χορό και οι μικροί κανονάρχοι της Αγίας Ειρήνης, υπό την άγρυπνη, κυριολεκτικά καθοδήγηση του Λυκούργου Αγγελόπουλου.

Ύμνους στα σλαβωνικά έψαλαν ο Σέρβος μοναχός Ιερόθεος, με τον Σέρβο φοιτητή Μιλούτιν Μιχαήλοβιτς και τον Ουκρανό ιερομόναχο Αθανάσιο. Το "Είη το όνομα Κυρίου..." είπε στην διάλεκτό του ο μοναχός Αθανάσιος από το Κονγκό.

Μετά το πέρας της αγρυπνίας εόρτιος τράπεζα στο αρχονταρίκι του ναού, με την επιμέλεια του σεβαστού εφημερίου π. Θωμά Χρυσικού και των συνεργατών του.

ΣΤΟ ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗ Μilliyet

Στο Φως Φαναρίου διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, το ρεπορτάζ του Νίκου Μαγγίνα για την βαρυσήμαντη συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην τουρκική εφημερίδα Milliyet.

Χριστουγεννιάτικη Πατριαρχική Θ. Λειτουργία στο Φανάρι

Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστός ετέχθη εκ της Παρθένου.

Δείτε στο Φως Φαναρίου, αγαπητοί συνοδίτες, το φωτορεπορτάζ του Νίκου Μαγγίνα από τη σημερινή Χριστουγεννιάτικη Πατριαρχική Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

"Η Παρθένος σήμερον..." με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Απόψε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού στην Αθήνα.
Συναυλία με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τη διεύθυνση του ιδρυτού και χοράρχη της Λυκούργου Αγγελόπουλου.
Το πρώτο μέρος της συναυλίας περιλάμβανε την παλαιά βυζαντινή "Ακολουθία εις τους Αγίους Τρεις Παίδας εν Καμίνω", η οποία ψαλλόταν την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.
Την μεταγραφή από το αρχαιότερο μουσικό χειρόγραφο της Ακολουθίας (το 2406 του έτους 1453 της Εθνικής Βιβλιοθήκης) έχει κάνει ο γνωστός συνθέτης Μιχάλης Αδάμης ήδη από το 1971. Με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τον Λυκούργο Αγγελόπουλο έχουμε παρουσιάσει επανειλημμένως την Ακολουθία αυτή τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (θυμάμαι χαρακτηριστικά μια 10ήμερη περιοδεία στην Ιταλία Δεκέμβρη μήνα, στις αρχές της δεκαετίας του 1990).
Απόψε έγινε η πρώτη εκτέλεση της συμπληρωμένης από τον Μιχάλη Αδάμη μορφής (από νεότερες μεταγραφές).

Το δεύτερο μέρος της αποψινής συναυλίας στον Κορυδαλλό περιλάμβανε χριστουγεννιάτικους ύμνους.
Τρεις ωδές από τις προεόρτιες καταβασίες του Πέτρου Μπερεκέτη "Χριστός εν πόλει", ένα προεόρτιο στιχηρό προσόμοιο "Εν κυμβάλοις ηχήσωμεν" σε μέλος κολλυβάδικο, το δοξαστικό "Αυγούστου μοναρχήσαντος" στο μέλος της Κασσίας και εξήγηση του Σίμωνα Καρά, εκλογή ψαλμικών στίχων στην εορτή των Χριστουγέννων (μέλος Λ. Αγγελόπουλου), το περίφημο κοινωνικό του Δανιήλ πρωτοψάλτου "Λύτρωσιν απέστειλε...", προεόρτια στιχηρά "Αι αγγελικαί..." του Ρωμανού του Μελωδού και μέρος από κράτημα του Ιωάννη Κουκουζέλη σε ήχο α'.

Στο τέλος της συναυλίας ο Δήμαρχος Κορυδαλλού τίμησε τον συνθέτη Μιχάλη Αδάμη για την προσφορά του στη μουσική και τον πολιτισμό.

Στις δύο τελευταίες φωτό:
- Οι "Παίδες" στην Ακολουθία: Κατερίνα Βέγνερ, Γκορντάνα Μπλαγκόγεβιτς και Στέφανος Σουλδάτος.
- Ο Μιχάλης Αδάμης με τον επίσης συνθέτη και μαέστρο Νίκο Χριστοδούλου, υπεύθυνο για τα μουσικά δρώμενα του Δήμου Κορυδαλλού.

ΣΤΟ ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Στο Φως Φαναρίου, διαβάστε αγαπητοί συνοδίτες:

- Το άρθρο του Εβρέν Ντεντέ, μέλους της μειονότητας Δ. Θράκης και δημοσιογράφου, για τον Πράσινο Πατριάρχη.

...Ο Πατριάρχης είναι ο πιο δραστήριος θρησκευτικός ηγέτης στον κόσμο, ο οποίος μέσω συμποσίων φέρνει κοντά θρησκευτικούς λειτουργούς, επιστήμονες, πολιτικούς και περιβαλλοντολόγους με διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις και τους παροτρύνει να συνεργαστούν πάνω σε οικολογικά θέματα. Ενώ αυτή η δυναμικότητα του Πατριάρχη, ο οποίος μπορεί να φέρει κοντά όλον τον κόσμο, δίνει την ευκαιρία ακόμα και στην Τουρκία να πρωταγωνιστήσει σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον. Βέβαια υπάρχει ανάγκη για μυαλά που θα μπορέσουν να αντιληφτούν τούτο το πράγμα και θα μπορέσουν να δουν αυτά που θα προσφέρει στην Τουρκία η «οικουμενικότητα» του Πατριάρχη.

-Το κήρυγμα του Μ. Αρχιδιακόνου κ. Μαξίμου κατά την Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

...Εσχάτως, παρατηρούνται φαινόμενα ιδεολογικοποιήσεως της Eκκλησίας εις ωρισμένους κύκλους ορθοδόξων χριστιανών, μελών μάλιστα της κανονικής Εκκλησίας, οι οποίοι εκ μίσους και εγωϊσμού κινούμενοι, ως άλλοι Νάρκισσοι, συμπεριφέρονται ως οι οπαδοί των πολιτικών κομμάτων, υβρίζοντες ετεροδόξους χριστιανούς, τουθ’ όπερ απάδει προς το ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η υπερτελεία ενσάρκωσις της θείας αγάπης ο Κύριος ημών συνωμίλησε και διελέχθη μετά της Σαμαρείτιδος, η οποία, ως γνωστόν, ήτο εθνική και εθεωρείτο υπό των Ιουδαίων ως βδέλυγμα.

"Η πνευματική ζωή ανήκει στο χώρο του ευχολογίου και του ονειρικού απωθημένου"

ΛΟΓΟΣ ΔΙΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΙΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙΣ

Του Κώστα Νούση, θεολόγου-φιλολόγου ΑΠΘ

Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν.

Δεν υπάρχει ίσως ωραιοτέρα συμπύκνωση και σύνθεση του ορθοδόξου δόγματος και ζωής σε μία μικρή φράση. Το δόγμα είναι πρωτίστως βεβιωμένη εμπειρία και τούμπαλιν οδηγεί στην ορθόδοξη θεωτική εμπειρία, όπερ και η ουσία της εν Χριστώ πνευματικής ζωής.
Εάν έχω πάσαν την πίστιν και πάσαν την ακρίβειαν του δόγματος, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον, προειδοποιεί ο απόστολος των εθνών. Η απόδειξη και πάλι είναι η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα. Ιερείς ορθοδοξότατοι, καθʼημέραν σχεδόν κοινωνούντες Σάρκα Θεού και εν τέλει ουδέν ποιούντες, τουναντίον δε πόρρω απέχοντες της αγιότητας, συνηθέστατα και της στοιχειώδους ανθρωπιάς. Ανέφερα κληρικούς πρωτίστως, διότι εκ θέσεως και μόνο «αναγκάζονται» να εγγίζουν συχνότερα Χριστό. Αλλά τα ίδια και οι απλοί πιστοί. Διότι το δόγμα δε λειτουργεί μαγικά. Δε σώζει η πίστη μόνο ούτε τα έργα, αλλά ο συνδυασμός τους εν ταπεινώσει και αγάπη, λέξεις κενές αντικρύσματος στη ζωή του σύγχρονου ευσεβιστή αλλά και εκκοσμικευμένου χριστιανού.
Λέξεις χαμένες δηλούσαι τη χαμένη ουσία. Λέμε ο «άγιος τάδε» για τους επισκόπους. Λέμε «τα άγια τοις αγίοις» για όλους τους χριστιανούς. Αποκαλούμε τους αρχιμανδρίτες πανοσιολογιότατους. Αδέρφια αλληλοπροσφωνούμεθα και αισθανόμεθα ξένοι. Μπορώ να φέρω αμέτρητα παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: μετατρέψαμε την εκκλησία από κοινωνία προσώπων εν Θεώ και ζωντανό εργαστήρι αγιότητος σε μουσειακό ιστορικό μνημείο. Αυταπατώμεθα και αλληλοεμπαιζόμεθα σε ένα ανίερο παίγνιο υποκρισίας στο οποίο συμφωνήσαμε με το νόμο της σιωπής να μη θίξουμε το νέο status quo: την εξορία του Χριστού από τη ζωή μας, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες αλλά και στη χώρα μας σε καταθλιπτικό σημείο. Μάλιστα εμείς οι εν πολλοίς ειδωλολάτρες νεοέλληνες χριστιανοί επαναλαμβάνουμε τα τελευταία έτη και το αρχαίο αμάρτημα των Ιουδαίων: την απόκτηση της ψευδαίσθησης του νέου περιούσιου αυτάρκους λαού, του αδιαφορούντος για τη μετάδοση του ευαγγελικού μηνύματος στον κόσμο, μάλιστα και ενοχλουμένου και ενισταμένου πολλάκις κατά τις προσπάθειες πραγμάτωσής της. Μίζερος και αγενής λαός απολωλώς συν τη ορθοδόξω ευλαβεία και την ευρωπαϊκή ευγένεια (γέρων Παΐσιος).
Η εκκίνησή μου θα γίνει από τον όρο οικουμενισμός. Μια νέα εφευρεθείσα λέξη σημαίνουσα το συγκρητισμό. Μια άστοχη λέξη όμως, διότι διαβάλλει το ιεραποστολικό οικουμενικό πνεύμα του χριστιανισμού: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. κηʼ 19). Αλλά το είπαμε: εψύγη η αγάπη των πολλών και διέστρεψε και τις θεάρεστες λέξεις και έννοιες.
Όχι μόνο αυτές όμως. Αλλά και οι λειτουργίες του εκκλησιαστικού σώματος ανετράπησαν, αποτελούσαι λεκτικό απολίθωμα της εκκλησιαστικής προϊστορικής δομής και ευταξίας. Η εν είδει παπικής αυθεντία ενός εκάστου αμφισβητεί ολοένα και συχνότερα ανοιχτά την κατά τάξιν ηγεσία, κινείται διορθωτικά και διδασκαλικά και επιθυμεί να την υποκαταστήσει. Ο ταπεινός «εφʼ ω ετάχθη έκαστος» αγώνας θεωρείται αδυναμία, δειλία και προδοσία. Η αποστολική προτροπή «πάντα κατά τάξιν και ευσχημόνως γινέσθω» (Αʼ Κορ. ιδʼ 40) μας αφήνει ανάλγητους.
Το μείζον: η πνευματική ζωή ανήκει στο χώρο του ευχολογίου και του ονειρικού απωθημένου. Αμφιβάλλω, και το λέω μετά λύπης, για το πόσοι όντως ιλιγγιούν για την κινδυνεύουσα πίστη μας περισσότερο από την κατά το μάλλον ή ήττον υποσυνείδητη επιθυμία της αυτοπροβολής. Το εγώ ενίοτε είναι τόσο δαιμονικό που παίρνει τεχνηέντως τη θέση της ίδιας της κατά δόκησιν ή και αληθεία διακυβευομένης ορθοδοξίας. Πόσοι εφορμούν σε ένα εξωτερικό πόλεμο, κυρίως λόγω ελλείμματος του αντίστοιχου οφειλομένου και όντως επιβεβλημένου και συμφέροντος εσωτερικού;
Είναι καλά κεκρυμμένοι οι εκ δεξιών πειρασμοί σε προσπάθειες ηρωοποίησης μέσω πνευματικών αγώνων και πάντα υφίσταται ένας πανάρχαιος πειρασμός του χριστιανού όλων των εποχών: η με ανθρώπινα μέσα μάχη κατά του κακού εν αντιθέσει με το θυσιαστικό και φαινομενικά ηττημένο προφίλ της εκκλησίας εν τω κόσμω τούτω. Η εκκλησία μάχεται πνευματικά κατά βάση και η μεγάλη και τελική της δικαίωση και επικράτηση επί των εχθρών της θα γίνει ορατή μετά την παρέλευση του σχήματος του κόσμου τούτου. Σε ειδικές βέβαια και με μέγιστη διάκριση περιπτώσεις προβαίνει και σε πιο «μαχητικές» ενέργειες. Ο κανόνας όμως είναι άλλος.
Λέει ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: «αν σκέφτεσαι κακό για τους ανθρώπους, αυτό σημαίνει πως μέσα σου ζει πονηρό πνεύμα και αυτό σου υποβάλλει πονηρές σκέψεις εναντίων των αδελφών. Ο Κύριος θέλει να αγαπούμε τον πλησίον. Και αν σκέφτεσαι για αυτόν πως ο Κύριος τον αγαπά, σημαίνει πως η αγάπη του Κυρίου είναι μαζί σου. Και αν σκέφτεσαι πως ο Κύριος αγαπά πολύ το πλάσμα του και συμπονείς και συ ο ίδιος κάθε κτίσμα και αγαπάς τους εχθρούς, ενώ τον εαυτό σου τον θεωρείς χειρότερον από όλους, αυτό σημαίνει ότι είναι μαζί σου η μεγάλη χάρη του Αγίου Πνεύματος» (κεφ. η Μετάνοια).
Ποιος τελικά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της εκκλησίας; Οι χριστιανοί των εσχάτων, οι κατʼ όνομα και έχοντες μανία καταδιώξεως λόγω σαθρής πνευματικότητος. Ο πνευματικός νόμος επομένως δε λειτουργεί και πήραμε το νόμο στα χέρια μας.
Τι θα δώσω, αν δεν έχω; Τι θα ομολογήσω, αν δεν το βιώνω; Θα ομολογήσω αυταπατώμενος εις μάτην για μένα πρωτίστως και κυρίως και εν συνεχεία θα προκαλέσω γενικότερη ταραχή άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος. Μάλλον ακούγομαι ουτοπικός, αν και καταθέτω τα αυτονόητα. Ομολογία έργοις πρωτίστως και ουχί μόνον λόγοις. Αύτη εστίν η αληθής και αγία.
Η εν Χριστώ ενότητα αποτελεί και αυτή σήμερα για τους πολλούς νεκρό γράμμα - ψιλό μνημείο σε λειτουργικά, αγιογραφικά και πατερικά κείμενα. Όμως θα οφείλαμε να βιώνουμε αυτό που έλεγε ο π. Πορφύριος: «όταν προσεύχεσαι για τους άλλους, δε θα λες ελέησον ημάς αλλά ελέησόν με».
Εν κατακλείδι θα ήθελα εν όψει και των εορτών να ζητήσω συγγνώμη αν πίκρανα ή έθιξα κάποιους υπερβαίνων τα όρια ενίοτε. Από την άλλη εύχομαι να προβληματίσω άπαντας τους εν Χριστώ αδελφούς μου σε όσα σημεία καλοπροαιρέτως κύπτοντας έκαστος διαπιστώσει αλήθειες, έστω και οδυνηρές. Έχω τη γνώμη, η οποία πηγάζει από την ορθόδοξη παράδοση, ότι οιαδήποτε ενέργεια απάγουσα εμφανώς ή αφανώς σε σχίσμα συνιστά πνευματική πλάνη. Και όπως όλες οι αντίστοιχες πλάνες είναι εκ φύσεως λεπτοτάτη, δυναμένη πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς.
Οι καιροί ου μενετοί. Ενωμένοι μόνο και συναγμένοι γύρω από το φοβερό θυσιαστήριο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα επερχόμενα δεινά.
«Υπάρχουν άνθρωποι που εύχονται για τους εχθρούς τους ή για τους εχθρούς της Εκκλησίας την απώλεια και τα βάσανα στη φωτιά της κολάσεως. Σκέφτονται έτσι, γιατί δεν εδιδάχθηκαν από το Άγιο Πνεύμα την αγάπη του Θεού. Όποιος την εδιδάχθηκε πραγματικά, αυτός χύνει δάκρυα για όλο τον κόσμο.
Λέγεις ότι είναι κακούργος και ας καεί στη φωτιά του άδη. Σε ερωτώ όμως: αν ο Θεός δώσει σε σένα μια καλή θέση στον παράδεισο και δεις πεταμένο στις φλόγες εκείνον για τον οποίο τα ευχόσουν αυτά, άραγε δεν θα λυπηθείς τότε γιʼ αυτόν, όποιος και αν ήταν, έστω και εχθρός της Εκκλησίας;
Ή μήπως έχεις καρδιά από σίδερο; Στον παράδεισο όμως δεν χρειάζεται σίδερο. Εκεί χρειάζεται ταπείνωση και αγάπη Χριστού, η οποία σπλαγχνίζεται τους πάντες.
Όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, σʼ αυτόν δεν έχει κατοικήσει ακόμη η χάρη του Θεού.
Ελεήμων Κύριε, δίδαξέ μας με το Πνεύμα σου το Άγιο να αγαπούμε τους εχθρούς και να προσευχόμαστε με δάκρυα για αυτούς.
Κύριε, δώσε Πνεύμα Άγιο στη γη, για να σε γνωρίσουν όλοι οι λαοί και να μάθουν την αγάπη Σου» (Άγιος Σιλουανός, λόγος περί Δίψας Θεού).
Είθε το άκτιστο φως που σκορπίστηκε στην κτίση το βράδυ της γέννησης του Σωτήρος να θεραπεύσει τα εκκλησιαστικά και προσωπικά εκάστου ασθενήματα. Αμήν.

Κ.Ν.

Πίνακας, Εκκλησία, του Σπύρου Παπαλουκά

ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΕ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ρεπορτάζ - φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Μια ξεχωριστή βραδυά έζησε το Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη στην ιστορική οδό του Πέρα, με ρεμπέτικα τραγούδια. Η εκδήλωση διοργανώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο των Συναντήσεων της Τετάρτης, οι οποίες πραγματοποιούνται στο Σισμανόγλειο και αποχαιρέτισαν, έτσι, το 2009 με μια βραδυά αφιερωμένη στο Ρεμπέτικο τραγούδι.

Προηγήθηκε ομιλία για την ιστορία του ρεμπέτικου, με θέμα: Οι απαρχές και η εξέλιξη του ρεμπέτικου, από τον έγκριτο δημοσιογράφο της εφημερίδος Σαμπάχ Engin Ardinc. Την ομιλία μετέφραζε ταυτόχρονα στα ελληνικά, με δεξιοτεχνία, ο Αντώνιος Χατζόπουλος, συντονιστής εκπαίδευσης στο Ελληνικό Προξενείο.

Ακολούθησε συναυλία με το συγκρότημα Cafe Aman Istanbul σε τραγούδια της Πόλης και της Σμύρνης.
Το πολυπληθές κοινό (Ρωμιοί, Τούρκοι και Ελλαδίτες), που κατέκλυσε κυριολεκτικά το Σισμανόγλειο, χαιρέτισε ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη Βασίλειος Μπορνόβας, εκφράζοντας τις ευχαριστίες του στον ομιλητή, στο συγκρότημα με επικεφαλής τον ταλαντούχο Στέλιο Μπερμπέρη, και σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης. Τον χαιρετισμό του Προξένου μετέφραζε στα τουρκικά η νομικός σύμβουλος του Προξενείου κ. Μωυσάκη.

Επίσης, ο Γενικός Πρόξενος δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την πανταχού παρούσα στην διοργάνωση, ψυχή της εκδήλωσης, Άρτεμι Παπαθεοδώρου.

Η βραδυά έκλεισε με χορό δεκάδων νέων και με ενθουσιασμό, που έδειξε το μέγεθος της επιτυχίας της εκδήλωσης. Όλοι ευχήθηκαν με τη νέα χρονιά να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες ευκαιρίες.

ΣΤ. ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗ: μετα-λειτουργία

O φίλος Στέλιος Τσομπανίδης, επίκ. καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. με αντικείμενο την "Οικουμενική Κίνηση", μας δίνει ένα ακόμα διαμάντι. Πρόκειται για την διατριβή του με τίτλο μετα - λειτουργία, που εκδόθηκε στα γερμανικά ήδη από το 1999.

Τώρα, με τις αναγκαίες βιβλιογραφικές προσθήκες, βλέπει το φως της δημοσιότητας και η ελληνική έκδοση (εκδ. Π. Σ. Πουρναρά, 2009).

Ο Στ. Τσομπανίδης ασχολείται με την ορθόδοξη συμμετοχή στην κοινή χριστιανική μαρτυρία για δικαιοσύνη, ειρήνη και ακεραιότητα της δημιουργίας, μια υπόθεση που ξεκίνησε από την ΣΤ' Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Βανκούβερ (1983). Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση "να συνδεθούν οι Εκκλησίες-Μέλη σε μια συνοδική πορεία αμοιβαίας υποχρέωσης (σύνδεσμος) για δικαιοσύνη, ειρήνη και ακεραιότητα της δημσιουργίας". Κατά τον Σ.Τ. η συμβολή των Ορθοδόξων, κυρίως σε επίπεδο θεολογικής τεκμηρίωσης, ήταν πολύ σημαντική, αλλά δεν υπήρξε σχετική μελέτη γι' αυτό. Στην Ελλάδα η πληροφόρηση για την ορθόδοξη παρουσία στην προσπάθεια αυτή, σχεδόν ανύπαρκτη...

Η μελέτη, λοιπόν, του Σ.Τ. μας μυεί στην συνάντηση των δύο παραδόσεων της Οικουμενικής Κίνησης, της κοινωνικοηθικής και της δογματικοθεολογικής, στην εκκλησιολογία κατά την ΣΤ' Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στο Βανκούβερ. Μας ενημερώνει για τη συζήτηση περί εκκλησιολογίας και ηθικής στα πλαίσια της "συνοδικής πορείας". Μας προβάλλει την Ορθόδοξη Εκκλησία στο σύγχρονο κόσμο ως ευχαριστιακή και συνοδική κοινωνία. Και στο επίμετρο γίνεται λόγος για την παγκοσμιοποίηση ως εκκλησιολογική πρόκληση για την οικουμένη.

Στις 422 σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλήρως πόσο σημαντική είναι η Ορθόδοξη παρουσία στο ΠΣΕ. Η συμμετοχή της αποτελεί ουσιαστική συμβολή. Η Ορθοδοξία στο σύγχρονο κόσμο δίνει σημαντική μαρτυρία και ο Τσομπανίδης μας λέει και τις δυνατότητες δράσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας η ευχαριστιακή δυναμική θα οδηγεί σε μια λειτουργία μετά τη Λειτουργία. Δηλαδή σε μια λειτουργική χρήση του υλικού κόσμου, σε ένα μετασχηματισμό της ανθρώπινης κοινωνικότητος σε κοινωνία, του καταναλωτισμού σε μια ασκητική στάση απέναντι της δημιουργίας και σε μια αποκατάσταση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Το βιβλίο του Στέλιου Τσομπανίδη μας ανοίγει τα μάτια. Αρκεί να είμαστε έτοιμοι για να διανοιχθούν τα μάτια της ψυχής μας. Και να κατανοήσουμε τη δυναμική της πίστης μας και την αγάπη ως τη δύναμη που έξω βάλει κάθε φόβο.

Ζακυνθινά Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΚΑΛΑΝΤΩΝ

Στις παραμονές των Χριστουγέννων του 1951 οι πρόσκοποι της Ζακύνθου ετοιμαζόμαστε για τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις. Όπως θυμάμαι και έγραψε σχετικά και ο αείμνηστος τοπικός έφορος και φίλος Γιάννης Μεγαδούκας (στο «Ζακυνθινό Τριφύλλι»-Φύλλο 7, Φεβρουάριος 1990) «αποφασίσαμε», γράφει, «τα δύο προσκοπικά συστήματα να πρωτοτυπήσουμε για τη Ζάκυνθό μας και να ψάλλουμε κάλαντα την παραμονή των Χριστουγέννων. Τους στίχους έγραψε ο υπαρχηγός της 1ης Ο.Π. Διονύσιος Γιακουμής και τη μουσική επένδυση έκαμε ο παλιός ναυτοπρόσκοπος Γιάννης Βίτσος». Έτσι έγραψα τότε τα πρώτα Ζακυνθινά Κάλαντα, που περιέχονται στη Συλλογή των φίλων του «Μουσείου Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων», που τυπώθηκε στην Αθήνα το έτος 1992. Υπό τη διεύθυνση του καθηγητή μας και ρέκτη κάθε πολιτιστικής εκδήλωσης στη Ζάκυνθο Χρήστου Ρουσέα κάναμε τις πρόβες μας στο Προσκοπείο, που βρισκόταν τότε στην αρχή της οδού Φιλικών και πανέτοιμοι ψάλλαμε την παραμονή των Χριστουγέννων τα Κάλαντα, που είχαν μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε τα κάλαντά μου ψάλλονται στη Ζάκυνθο και μάλιστα έγινε νέα μελοποίηση από τον καθηγητή της βυζαντινής μουσικής στο Μουσικό Γυμνάσιο Ζακύνθου και γνωστό μουσικοσυνθέτη Αντώνη Κλάδη, ο οποίος βραβεύθηκε μάλιστα για τη σύνθεση του το 2008 με το Γ΄ Βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό σύνθεσης χορωδιακής μουσικής, που προκηρύχθηκε από το Δημοτικό Ωδείο Κατερίνης.
Από ό,τι δε έμαθα από τον ίδιο, που με παρακίνησε να γράψω λίγα λόγια για την προϊστορία τους, από πέρυσι ψάλλονται τά κάλαντα ευρέως στη Ζάκυνθο με τη νέα τους μουσική επένδυση του καθηγητή Αντώνη Κλάδη.
Οι παρακάτω φτωχοί στίχοι μου, που ευτύχισαν να έχουν ζωή αρκετών ετών, είναι οι ακόλουθοι:

Χριστός γεννιέται σήμερα
στη γη χαρά μεγάλη,
η φύση ως πέρα αγάλλεται
το σύμπαν όλο ψάλλει.

Χριστός γεννιέται σήμερα
και στήνει αγάπης θρόνο,
Χριστός του κόσμου λυτρωτής,
γιατρός για κάθε πόνο.

Και το τραγούδι που γλυκά
τώρα η φωνή ξεχύνει
ας σας χαρίζει στις καρδιές
τη θεία του γαλήνη.

Νέα Σμύρνη, Δεκέμβρης 2009
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΗΣ, Δρ.Ν. Δικηγόρος στον Α.Π (ε.τ.)

ΒΗΜΟΘΥΡΟ: Ένα περιοδικό ανοικτό

Aπόψε στην Αθήνα η παρουσίαση του νέου περιοδικού Βημόθυρο.
Από τους εκδότες Εύη Βουλγαράκη και Δημήτρη Πισίνα και τα μέλη της Συντακτικής Επιτροπής Νίκη Τσιρώνη, Άγγελο Καλογερόπουλο, Παναγιώτη Βολάκη και Ρόνι Μπου Σάμπα.

Παραθέτω ακολούθως την παρουσίαση του Roni Bou Saba

Βημόθυρο θα πει συμβολικά ένα περιοδικό ανοικτό, μια πόρτα που σημαίνει τον χωρισμό δύο χώρων, και σε αναγκάζει τέλος να πάρεις θέση: θα είσαι μέσα ή έξω! Εδώ πρόκειται για μια πόρτα αεί ανοικτή, για μια συνεχόμενη όσμωση, για ένα ασταμάτητο, δηλαδή, διάλογο. Γι’ αυτό το Βημόθυρο έχει πάνω απ’ όλα μια ταυτότητα. Ας τολμήσω εν συντομία εδώ να αναφερθώ στην ιδιαίτερη θέση που κατέχουν στην συγκρότηση της ταυτότητας του Βημόθυρο η νεολαία, η ορθόδοξη οικουμενικότητα και η θρησκειολογία.

Όλα τα παιδιά της Εκκλησίας έχουμε ένα υιικό παράπονο να Της πούμε, κανείς όμως μεγαλύτερο όσο η νεολαία. Οι νέοι είναι αυτοί που έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν από την Εκκλησία πολλά... ξεκινώντας με τον λόγο ύπαρξής της μέχρι και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και εκφράζεται. Τίποτε λιγότερο! Οι άδειες Εκκλησίες είναι η απόδειξή μου. Οι νέοι ρωτάνε αλλά συνήθως η Εκκλησία δεν ακούει, και άμα ακούει δεν απαντάει! Το Βημόθυρο προσδοκά να λάβει μέρος στις προσπάθειες που γίνονται για την έξοδο από την έντονη κρίση προτείνοντας εαυτόν πρώτα απ’ όλα ως βήμα όπου οι νέοι μιλάνε. Γι’ αυτό θα δείτε, για παράδειγμα στο τεύχος που κρατάτε, ότι οι νέοι προβληματίζονται για το σχολείο που ονειρεύονται και που τους αξίζει, αυτή την περίοδο μάλιστα που αναβιώνει η περσινή μαθητική οργή. Οι εκπαιδευτικοί επίσης μιλάνε και καταθέτουν ιδιαίτερες εμπειρίες και προτάσεις. Ο ειδικός π. Βασίλειος Θερμός ερμηνεύει και προτείνει. Και το σημαντικότερο είναι ότι και η Εκκλησία μιλάει μέσω του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και άλλων διακεκριμένων κληρικών. Μ’ αυτά δικαιώνεται νομίζω το Βημόθυρο ως βήμα. Αυτά που ανέφερα δίνουν μια πρώτη γεύση, αλλά το Βημόθυρο έχει και άλλα στοιχεία να παρουσιάσει στη νέα γενιά ως περιοδικό και ταυτόχρονα να δείξει ότι φέρει μια νεανική πνοή. Τέτοια στοιχεία είναι η τόλμη στη διατύπωση των απόψεων η οποία θαρρώ είναι πια αξία που λιγοστεύει στον χώρο της Εκκλησίας και στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Η γλώσσα και το ύφος επίσης αντλούνται πολλές φορές από τον σύγχρονο τρόπο έκφρασης, χωρίς καμία έκπτωση στο επίπεδο σοβαρότητας αλλά με κάθε βδελιγμία προς τη σοβαροφάνεια. Η ζωντάνια των χρωμάτων καθρεφτίζει, αν μη τι άλλο, τη ζωηρότητα της ονειρεμένης και ασυμβίβαστης νεολαίας.

Η ορθοδοξία δεν νοείται εθνικά. Κάθε άλλο! Ταυτίζεται με την οικουμενικότητα. Και πώς γίνεται στην εποχή μας_ της κάθε λογής επικοινωνίας και ενημέρωσης_ να ξέρουμε τι γίνεται σε επίπεδο πολιτικής για παράδειγμα στην άλλη άκρη του κόσμου και να μην είμαστε ενήμεροι και μέτοχοι, ει δυνατόν, στην πορεία της Εκκλησίας πανταχού; Η οικουμενικότητα συνεπώς δεν αποκτά άλλη διάσταση στην εποχή μας; Μια διάσταση τροπική και όχι ουσιαστική, που αφορά την επικοινωνία και όχι την Κοινωνία; Γι’ αυτό το Βημόθυρο μεταφέρει εμπειρίες άλλων ορθοδόξων εκκλησιών π.χ. από τη Φιλανδία, την Κορέα, τη Συρία, χωρίς να λησμονήσουμε την ενότητα Επισκόπιο εκκλησιαστικών γεγονότων όπου τα εκκλησιαστικά γεγονότα δεν είναι ειδήσεις αλλά αφορμές προβληματισμού. Έτσι το Βημόθυρο παρουσιάζεται ως περιοδικό που προτείνει στους αναγνώστες του μια οικουμενική ορθοδοξία που δεν περιορίζεται στην τοπική Εκκλησία αλλά στις κατά τόπους Εκκλησίες. Καθ’ ότι κάθε ορθόδοξη εκκλησία έχει ένα δικό της περιβάλλον όπου μαρτυρεί το Ευαγγέλιο με ανάλογο και αρμοστό τρόπο, του οποίου η σπουδή αποτελεί ένα κεφάλαιο της πνευματικότητας της σύγχρονης ορθοδοξίας. Οι ορθόδοξοι παντού θεολογούν ασταμάτητα και δεν μπορούμε να περιφρονήσουμε αυτή τη θεολογία κοιτάζοντας μόνο πίσω, ως αν να θεωρούμε ότι το Πνεύμα φώτιζε τους παλαιότερους να θεολογούν και τους σύγχρονους να τους έχει στερήσει τη θεολογία. Γι’ αυτό στο Βημόθυρο συγκαταλέγονται άρθρα και παρουσιάσεις θεολόγων όπως του μητροπλίτη Όρους Λιβάνου και του π. Νικολάε Στάινχαρντ.

Μια άμεση συνέπεια της οικουμενικότητας της ορθοδοξίας είναι η ενασχόληση με τη θρησκειολογία. Την κατ’ εξοχήν επιστήμη όπου διαδραματίζεται ο διάλογος με σεβασμό και επιστημονικότητα χωρίς κανένα φόβο συγκρητισμού. Οι κοινωνίες σήμερα είναι τόσο ανοιχτές όσο να μας αναγκάζουν να έλθουμε σε διάλογο με τους πιστούς όλων των θρησκειών, να αλληλογνωριστούμε, να αγαπήσουμε αλλήλλους και να τιμήσουμε τον Άνθρωπο που θεοποιήθηκε όπως αρμόζει σε λίγες μέρες. Το Βημόθυρο ενστερνίζεται αυτή την πραγματικότητα και προσφέρεται ως ανοιχτός χώρος για να εκφραστεί αυτός ο τόσο θεωρητικός και συνάμα πρακτικός θεολογικός κλάδος αφιερώνοντάς του ολόκληρη ενότητα. Φιλοξενούνται άρθρα που παρουσιάζουν στους αναγνώστες αυτό το νέο κλάδο με απλό τρόπο, μαζί με άλλα άρθρα που ρίχνουν φως σε θρησκείες της διπλανής πόρτας, θα έλεγα, όπως είναι το Ισλάμ για παράδειγμα σήμερα, και άλλα άρθρα που παρουσιάζουν λατρευτικά έθιμα σε χώρες όπου συνυπάρχουν πολλές θρησκείες όπως η Συρία στο παρόν τεύχος.

Μετά από αυτή τη σύντομη παρουσίαση κάποιων από τα συστατικά που συνθέτουν την ταυτότητα του Βημόθυρο, οφείλω να τονίσω τέλος ότι η ταυτότητα είναι «η φθορά του καθρέφτη που πρέπει να σπάσουμε κάθε φορά που μας αρέσει η εικόνα», όπως λέει ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς. Συνεπώς η ταυτότητα του Βημόθυρο όπως παρουσιάζεται τώρα δεν θα είναι στατική αλλά θα αναδιαμορφώνεται τακτικώς ώστε να μην συμβιβαστούμε ποτέ με όσα μας ενοχλούν. Αντιλαμβάνεστε πιστεύω μετά απ’ όλα όσα είπα τη συγκίνησή μου και τη χαρά που έχω, εγώ ένας ορθόδοξος του Λιβάνου που μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω τη γέννηση του Βημόθυρο και να δω από κοντά τη ζωντάνια της εν Ελλάδι Ορθοδοξίας.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΒΗΜΟΘΥΡΟ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Κάτι καινούργιο γεννιέται!
Βημόθυρο. Τριμηνιαίο Περιοδικό Ορθόδοξης Θεολογίας και Ζωής.
Μόλις κυκλοφόρησε το Πρώτο Τεύχος (στα καλά βιβλιοπωλεία και σε ενημερωμένα περίπτερα).
248 έγχρωμες σελίδες μεγάλου σχήματος με εκλεκτά κείμενα των πιο επώνυμων συγγραφέων και πλούσια εικονογράφηση (ζωγραφική, αγιογραφία, φωτογραφία, γραφιστικά).

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: βαρυσήμαντο άρθρο-παρέμβαση με θέμα: Εκκλησία και Κοινωνία Σήμερα.
Μεγάλο Αφιέρωμα: Παναγία, η πάντων χαρά.
Σε πάνω από 100 σελίδες αναπτύσσεται μια ολόπλευρη προσέγγιση στο πρόσωπο της Παναγίας. Παράδοση, ιστορία, λαογραφία, τέχνη, θεολογία, πίστη, θαύματα, βιώματα, βιογραφία και πολλές γνωστές και άγνωστες εικόνες.
Αφιέρωμα: Καυτός Δεκέμβρης 2008, ένας χρόνος μετά.
Γιατί η Νεολαία καταφεύγει στη βία; Τι γίνεται με την Παιδεία;
Και ακόμα:
Ζωντανή Κοινότητα, Μορφές του 20ού αι., Επισκόπιο των Γεγονότων, Παιδεία, Άγιοι του Καιρού μας, Περισκόπιο στην Παγωμένη Φινλανδία, Θρησκειολογία, Φυλακές, Μετανάστευση, Περιβάλλον, Γεωργία, Οικογένεια και Ανθρώπινες Σχέσεις, Ταξίδι στο Πολυθρύλητο Αργυρόκαστρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Βιβλίο, Εικαστικά, Σινεμά, Επιστήμη, Τέχνη.

Ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου

Πρὸς τὸ περιοδικὸ Βημόθυρο
Ἀθήνα, 17 Ἰουνίου 2009

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
ἔλαβα μὲ μεγάλη χαρὰ τὸ δειγματικὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Βημόθυρο, μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ ὑπότιτλο Τριμηνιαῖο Περιοδικὸ Ὀρθόδοξης Θεολογίας καὶ Ζωῆς. Συγχαίρω ἀπὸ βάθους καρδίας γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα.
Εἶμαι ἀπὸ καιρὸ ἐνήμερος γιὰ τὰ σχέδια, τὴν προετοιμασία, τοὺς μόχθους καὶ τὴ φροντίδα τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ περιοδικοῦ, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἔγκριτους ἐπιστήμονες καὶ συνάμα πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀνθρώπους τῆς πίστης καὶ τοῦ διαλόγου. Συμμερίζομαι τὴν ἀνάγκη τῶν καιρῶν νὰ ἀκουστεῖ εὐκρινέστερα ὁ ἐκκλησιαστικὸς λόγος στὴν κοινωνία, καὶ μάλιστα χωρὶς τυμπανοκρουσίες ἀλλὰ μὲ τὴ σεμνότητα ποὺ ἁρμόζει στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος.
Ἡ Ἐκκλησία πορεύεται μέσα στὴν Ἱστορία καὶ τὸν κόσμο ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ ἀντιπαρατεθεῖ πρὸς κάτι ἢ κάποιον ἀλλὰ νὰ προσλάβει τὸν κόσμο καὶ νὰ τὸν μεταμορφώσει. Κι ἐμεῖς, οἱ διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ὑπάρχουμε γιὰ νὰ ἀντιπαραθέτουμε ἰδεολογικὲς ἀντιλήψεις ἔναντι ἄλλων ἰδεολογιῶν, διότι τότε δὲν θὰ εἴμαστε Ἐκκλησία ἀλλὰ μιὰ θρησκευτικὴ παράταξη, αὐτοπεριορισμένη στὴ στενωπὸ τῶν ἰδεῶν της. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς λόγος ὀφείλει νὰ ἑνώνει, ὅπως ἑνώνει ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος Χριστός, ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε ἕνα σῶμα, χορηγώντας μας τὸ Σῶμα Του. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ εἶναι σημαντικὴ ἡ καλλιέργεια τοῦ θεολογικοῦ λόγου, τοῦ κοινωνικοῦ προβληματισμοῦ, τοῦ διαλόγου, τοῦ κριτικοῦ λόγου ἀκόμα κι ἂν ἐκφέρεται ἔναντι ἡμῶν, τῆς διοίκησης καὶ συνάμα διακόνων τῆς Ἐκκλησίας καὶ πατέρων σας. Μαζὶ μὲ τὸν κριτικὸ λόγο εἶναι σημαντικὴ ἡ διδαχή τῶν ἀνθρώπων, ἡ καλλιέργεια τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ τῆς ἐλπίδας. Πρωτοβουλίες ὅπως ἡ δική σας φανερώνουν ἄλλωστε τὴ ζωντάνια τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας κοινότητας. Ὅλοι ὀφείλουμε στὴ διακονία μας νὰ θυμόμαστε πὼς δὲν σώζουμε ἐμεῖς τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία μᾶς σώζει χορηγώντας μας τὴν ὄντως ζωή. Αὐτὴ ὑπόμνηση ἂς εἶναι χαρακτηριστικὴ τῆς ποιότητας τοῦ Βημόθυρου, τὸ ὁποῖο εὔχομαι νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θύρα τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, ὅπως ὑπονοεῖ ὁ τίτλος του, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Χαίρομαι γιὰ τὴν ποιότητα τῶν κειμένων καὶ γιὰ τὴν ὑψηλὴ αἰσθητικὴ ποὺ χαρακτηρίζει τὸ Βημόθυρο, ὅπως τὴ διαπίστωσα στὸ δειγματικὸ τεῦχος. Χάρη στὴ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ ἀντίληψή του, στὴν εἰκόνα του καὶ τὸν λόγο του, δὲν θὰ περάσει ἀπαρατήρητο γενικῶς καὶ θὰ προσελκύσει ἰδίως τὴ ἡ νέα γενιά.

Εὐλογῶ τὴν προσπάθειά σας, στηρίζω καὶ εὔχομαι κάθε ἐπιτυχία.
Μὲ πατρικὲς εὐχές,
Ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος

Η εν παρρησία και έμπονη αγάπη καταγραφή της αληθείας

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΤΑ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

Tου Κώστα Νούση

θεολόγου - φιλολόγου ΑΠΘ

Αποσυνάγωγος πλέον και επισήμως υπό των παρασυναγώγων, κεκτημένος την ταυτότητα του οικουμενιστού και με την προσημμένη μοι κατηγορία ότι οι ενέργειές μου είναι έμπλεες εγωισμού και προσωπικής εκδικήσεως, ουδόλως όμως πεφιμωμένος και ανελεύθερο τραγικό φερέφωνο προγονολατρών, μάλλον δε πρωτογονολατρών, ου παύσομαι μαρτυρών τη αληθεία και μόνον, αυτονοήτως παρορών τα ανοητολογήματα, πειθόμενος δε τη θεολογική αληθεία και τη υπεράνω όλων εκκλησιολογική ορθότητι. Υπήκοος λοιπόν γενόμενος τω γέροντι Παϊσίω, όστις προ ετών με συνεβούλευσε «να έχω τον καλό εγωισμό» θα συνεχίσω να ομιλώ παρά την θλίψη ενίων «κεκαθαρμένων από το πάθος του εγωισμού» και τις περί του αντιθέτου αυτογελοιοποιούσες αστείες έμμεσες ενέργειές τους. Ενέργειες φασίζουσας απόχρωσης με στόχο τη φίμωση της ετερότητας.
Η αλήθεια είναι όντως κοφτερό μαχαίρι και δεν αρέσει, διότι αποκαλύπτει εκ πολλών καρδιών διαλογισμούς. Παραφράζοντας το Γιουνγκ, προβάλλουμε στις κατά των άλλων αιτιάσεις μας περί προβλημάτων την προσωπική μας συναίσθηση των ιδίων και την αδυναμία μας να τα επιλύσουμε. Αυτή την εναγώνια κραυγή της εσωτερικής κάθαρσης πιστεύω πως εκφράζουν και όλες αυτές οι νεόκοπες εκκλησιαστικές διαμαρτυρίες. Ας προβληματίσει πάντως μερικούς πόσο επηρμένος μπορεί να είναι ο γράφων τη στιγμή που δυσαρεστεί τα ίδια του τα αδέρφια. Όμως «πειθαρχείν δεί Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πραξ. ε’ 29). Τους ίδιους όμως ποιος θα τους ελέγξει περί της αμαρτίας ταύτης; Κανείς άλλος φυσικά παρά η όλη πολιτεία εκείνων που με ιοβόλα διάθεση και τακτική πήραν από το Θεό την εντολή να σώσουν την κινδυνεύουσα και μαγαρισμένη από τους οικουμενιστές ορθοδοξία! Οι με υποκριτική ευαισθησία ενοχλούμενοι από το δριμύ κατ’ αυτών έλεγχο τη στιγμή που σκορπούν παντού και πάντα πυρά κατά πάντων. Δε μας θυμίζουν το λόγο του Χριστού: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδερφού σου» (Ματθ. ζ’ 5); Αυτό όμως πρέπει να είναι το δόγμα ζωής του ορθοδόξου, πολλώ δε μάλλον του και θεολόγου όντος. Η εν παρρησία και έμπονη αγάπη καταγραφή της αληθείας. Αυτά όλα όμως συμβαίνουν διότι ο χώρος της εκκλησίας κατήντησε δυστυχώς μια κατακερματισμένη σύναξη, όπου αντί να βασιλεύει η χαρά, η ταπείνωση, η ομόνοια, η ελευθερία και η αγάπη, αντ΄αυτών καλά κρατούν η υποκρισία, η πνευματική τρομοκρατία, η γραφικότητα, η ψυχοπαθολογία, η αφέλεια, η ημιμάθεια, η νοσταλγία των δικτατορικών πρακτικών, η αυθεντία της γνώμης ενός εκάστου και η λησμοσύνη του Χριστού και της αγιότητος. Είναι αξιοζήλευτος ο ιεραποστολικός ζήλος των χιλιαστών που τρέχουν από σπίτι σε σπίτι και εμείς αποδυόμεθα σε εμφυλίους πολέμους σχίζοντας σε ολοένα και περισσότερα τεμάχια το χιτώνα του Χριστού.
Πριν καταπιαστώ με το κυρίως θέμα της παρέμβασής μου αυτής, που είναι η απομάκρυνση των επισκόπων και ιερέων από το ευαγγελικό πνεύμα, θα κάνω μια ακόμα παρένθεση. Το κύριο και πανάρχαιο όπλο του χριστιανού ήταν η προσευχή και η αγιότητα του βίου. Σήμερα ήρθε να τα υποκαταστήσει η πρωτοφανής θεολογία της υπογραφής (πόσο απέχουν άραγε αυτά από αντίστοιχες του τύπου θεολογία της απελευθέρωσης;) την οποία τα τελευταία χρόνια εισήγαγε ο μακαριστός Χριστόδουλος και η οποία επανήλθε στο προσκήνιο με άξιους συνεχιστές. Και η κατάληξή της στον κάλαθο έχει ήδη ιστορικό προηγούμενο. Αυτό που με θλίβει είναι και η ευκόλως προβλέψιμη πορεία των εργασιών των νέων υπογραφόντων. Να υποθέσω ότι θα καταθέσουν έγγραφες διαμαρτυρίες, έπειτα διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχη και άλλων «οικουμενιστών» ιεραρχών και τέλος σύγκληση νέας ιεραρχίας- εκκλησίας μέχρι την απομάκρυνση του πατριάρχου; Να επαναληφθούν άραγε τα γεγονότα της δεκαετίας του 1920; Πιστεύω πως μάλλον όχι, διότι τις επαναστάσεις συνήθως δεν τις κάνουν δημόσιοι υπάλληλοι, όπως ορθά είχε τονίσει ο Πάγκαλος για τις λαοσυνάξεις με το θέμα των ταυτοτήτων. Εφιαλτικά σενάρια παρ’ όλα αυτά, τα οποία εκκολάπτουν στη φαντασία τους ήδη διάφοροι, και με γραπτές μάλιστα ανακοινώσεις τους. Ίσως από τις «φάσεις» αυτές που ονειρεύονται και σχεδιάζουν μερικοί και πριν ακόμη αρχίσουν να ενσαρκώνονται θα έπρεπε να επιληφθεί του θέματος η Ιερά Σύνοδος με ξεκάθαρη θέση και στάση.
Παραμένουν στο μεταξύ αμείλικτα κατά των νεοομολογητών ένια ρητορικά ερωτήματα:
· Οι διαφορές σας υπερτερούν ή οι ομοιότητες με τους ΓΟΧ;
· Προχωράτε με σχέδιο ή απλώς πειραματιζόμενοι σε τόσο σοβαρά ζητήματα όπως η εκκλησιαστική ενότητα, τουτέστιν εν ου παικτοίς;
· Εκτός από φληναφήματα μπορείτε να μου υποδείξετε ένα σημείο αιρετικής αποκλίσεως σε αυτά που καταθέτω;
· Ποια συγκεκριμένη ενέργεια προδοσίας της ορθοδοξίας εντοπίσατε, ώστε να προβείτε στην κήρυξη της επαναστάσεως;
· Γιατί τόσο άγχος μήπως αλωθεί η ορθοδοξία; Πού είναι η εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον αληθινό φρουρό της εκκλησίας;
· Πώς είστε σίγουροι ότι οι ιεράρχες έχουν λιγότερη δογματική ευαισθησία από εσάς κρίνοντας επιδερμικά μόνο από φαινόμενα και δημόσιες εμφανίσεις τους;
Επιστρέφω στο κύριο ζητούμενο. Είναι πράγματι εντελώς αδικαιολόγητος ο θόρυβος που γίνεται μέσα στην εκκλησία; Ποιοι προκαλούν το πλήρωμά της και προβαίνει συνήθως σε τοιούτου είδους ενέργειες; Πέρασαν κοντά 2010 χρόνια από την κάθοδο του Χριστού στη γη και η χρονική και μόνο απόσταση φαίνεται πως κατέστησε τόσο έντονη την ασθένεια της απιστίας, ώστε και οι ίδιοι οι διάδοχοι και εκπρόσωποι του Ιησού στη γη κατήντησαν χείρονες των απλών πιστών και ουδεμίαν σχεδόν ομοιότητα έχοντες με τον αρχηγόν της πίστεώς μας. Η εικόνα του Χριστού έρχεται σε οξεία αντίθεση με την πληθώρα των κληρικών, οίτινες
αηδιαστικώς φιλάργυροι, διαβιούντες εισίν εν πολυτελεία,
με σαθρή πίστη, κοσμική εμφάνιση και τρόπο συμπεριφοράς,
με προκλητικές αντιορθόδοξες δημόσιες τοποθετήσεις,
πλημμελώς αγρυπνούντες και επιμελούμενοι την υλική και πνευματική τροφοδοσία και θωράκιση του λαού του Θεού,
με διαβλητά σαρκικά πάθη έως ακατονόμαστα,
εμπαίζοντες το μοναχικό σχήμα εν τω κόσμω,
ελεγχόμενοι μερικοί και για μυστική συμμετοχή σε «άλλες θρησκευτικές ομάδες» καθαρά μακράν της ορθοδοξίας,
οι αναισχύντως ιστάμενοι στη θέση του πτωχού και ανυπόδητου Ιησού,
σκληροί τη καρδία, τυραννικοί δεσπότες αντί επισκόπων, δυνάστες εργοδότες των απλών ιερέων,
αγνοούντες σχεδόν εν συνόλω έστω και κατ’ όψιν τα πνευματικά τους παιδιά,
φιλόδοξοι καριερίστες του αρχιερατικού «επαγγέλματος», εκπληρούντες τις προφητείες του αγίου Κοσμά του Αιτωλού για τους ιερείς των εσχάτων.
Ισχύει για αυτούς ο λόγος του Χριστού: «πάντα ούν όσα εάν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και ποιείτε, κατά δε τα έργα αυτών μη ποιείτε» (Ματθ. κγ’ 3).
Το φυσικό επακόλουθο είναι η απομάκρυνση της συντριπτικής πλειοψηφίας από την Εκκλησία και η αναζήτηση στέγης στις αιρέσεις και την αθεΐα, τους καρπούς των οποίων βιώνουμε στα πρόσφατα έκτροπα της νεολαίας μας.
Ο επίσκοπος (οιουδήποτε ιερατικού βαθμού, κατά μείζονα δε λόγο ο αρχιερέας) οφείλει να έχει διέλθει κατά την πατερική παράδοση από τα ύψιστα πνευματικά στάδια (φωτισμός και θέωση), ώστε να αποτολμήσει όχι μόνο να ανέλθει στους βαθμούς αυτούς αλλά και απλώς να ιερουργεί. Βέβαια δεν πρέπει να απαιτούμε από τον κλήρο την ακριβή εφαρμογή των προϋποθέσεων αυτών ειδικά σήμερα, όπως άλλωστε δε συνέβη και σε καμιά περίοδο της εκκλησιαστικής ιστορίας, ούτε να παραιτούνται των ιεροπραξιών οι ιερείς, όπως είχε κάνει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, λόγω διαπιστωθείσης διάστασης πραγματικότητας και πατερικών προαπαιτουμένων. Οφείλουν όμως όλοι τους να έχουν αποκτήσει μια ποιοτική αγιοπνευματική κατάσταση.
Διάβαζα σε μια αυτοβιογραφία ενός τέως μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος πήγε σε επίσκοπο ορθόδοξο να του ανακοινώσει όλος ενθουσιασμό την επιστροφή του από την πλάνη και εκείνος τον επέπληξε, διότι έπρεπε να δείξει σταθερότητα εμμένοντας στην θρησκεία που ήδη ανήκε, στο χιλιασμό δηλαδή! Απαράδεκτος συγκρητισμός που μαρτυρεί την προβατοσχημία και επικινδυνότητα επισκόπων νέας κοπής ως ένα ακόμη σημείο των εσχάτων καιρών.
Οι φωτιστές του δικού μας λαού, των αλλοδόξων και αλλοθρήσκων αλλά και πασών των φυλών της γης, οφείλουν κατά την ιεραποστολική τους διακονία να έχουν τις αρχές:
«πρώτον φωτισθήναι και είτα φωτίσαι» (αρχαίος άγιος επίσκοπος),
να είναι διακριτικοί στις δημόσιες δηλώσεις και ενέργειές τους, ώστε να μη σκανδαλίζουν τους ελάχιστους αδελφούς τους κατά την παύλεια προτροπή αναλογικά με το φαινόμενο των ειδωλοθύτων του καιρού εκείνου,
να έχουν αφομοιώσει το ορθόδοξο δόγμα όχι μόνο γνωσιολογικά αλλά πρωτίστως βιωματικά,
να αποσύρονται οικειοθελώς διακριτικά - εδώ μάλλον ισχύει η ομόλογη πρωτοβουλία του πατρός Ρωμανίδη - όταν διαπιστώνουν το προσωπικό τους πνευματικό έλλειμμα αναφορικά με τις πατερικές προϋποθέσεις που αντιστοιχούν στον ιερατικό τους βαθμό, ώστε και τον εαυτό τους να μην καθιστούν υπόλογο ενώπιον του Θεού αλλά κυρίως να μη στερούν από καλοπροαίρετους αλλοδόξους και αλλοθρήσκους τη δυνατότητα επανάκαμψής τους στη μία και αληθινή του Χριστού Εκκλησία.
Στην αντίθετη περίπτωση καθίστανται ψευδεπίσκοποι και πρέπει να αναμένουν τη φοβερή κυριακή ρήση «ουαί δι’ ού το σκάνδαλον έρχεται» (Ματθ. ιη’ 7).
Δηλαδή ποια στάση - ευλόγως θα αναρωτηθεί κάποιος - πρέπει να κρατήσει κανείς στην περιπεπλεγμένη στις μέρες μας εκκλησιαστική κατάσταση; Τη δεδοκιμασμένη πάλαι και πολλάκις πνευματική οδό της διακρίσεως. Την αποφυγή των άκρων και την εν αγάπη, ταπεινώσει και προσευχή πρόοδο στην πνευματική ζωή του έκαστος εν τω σώματι του Χριστού, τουτέστιν εν τη Εκκλησία.
Ο γέρων Πορφύριος έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν δεν τα έχω καλά με τον επίσκοπο, η προσευχή μου δεν ανεβαίνει στον ουρανό». Αυτό ας προβληματίσει άπαντας αφενός για την εκάστοτε εκκλησιολογική τους τοποθέτηση και αφετέρου για τη δύναμη της εκκλησίας, η οποία ούτε μαγαρίζεται από τις προσωπικές αιρετικές γνώμες και αμαρτωλές πράξεις ουδενός (μηδέ των επισκόπων εξαιρουμένων) ούτε και κινδυνεύει να αλωθεί ούτε από τον πάπα ούτε από οποιονδήποτε άλλο φανταστικό ή υπαρκτό εχθρό της. Άλλωστε ο ακαταμάχητος προστάτης της είναι ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός, ο οποίος και μας διαβεβαίωσε ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ιστ’ 18).

Κ.Ν.
21/12/2009

Ο ΜΕΓΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ ΑΠΕΔΡΑΣΕ...

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή στα 93 του χρόνια.
Η κηδεία του θα τελεστεί σήμερα Δευτέρα στις 11:30 σε στενό οικογενειακό κύκλο. Ως σοβαρός άνθρωπος ο Γ. Μόραλης άφησε εντολή να μην εκφωνηθούν επικήδειοι λόγοι.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.

Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος. Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται: ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.

Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Έργα του Γ. Μόραλη δείτε στο Εικαστικόν

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Ο ΟΝΤΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ!

«Προτιμούμε να παραμείνουμε εδώ έστω και αν σταυρωνόμαστε ορισμένες φορές». Με τα λόγια αυτά περιγράφει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η πρωτόθρονη Εκκλησία της Ορθοδοξίας και το ποίμνιό της στην Τουρκία κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στην κορυφαία εκπομπή του CBS, «60 λεπτά», η οποία θα μεταδοθεί σε λίγες ώρες στην Αμερική.

«Το Τουρκικό Κράτος θα ήταν χαρούμενο να έβλεπε το Πατριαρχείο να αφανίζεται ή να μετακινείται στο εξωτερικό αλλά πεποίθησή μας είναι ότι αυτό ουδέποτε θα συμβεί», επισημαίνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης μιλώντας στον δημοσιογράφο Μπομπ Σίμονς.

«Μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και αισθανόμαστε ότι δεν απολαμβάνουμε τα πλήρη δικαιώματά μας ως πολίτες της Τουρκίας» προσθέτει.

«Σας μεταχειρίζονται σαν Β’ κατηγορίας πολίτες και είστε έλληνας. Γιατί δεν πάτε στην Ελλάδα;», ρώτησε ο αμερικανός δημοσιογράφος τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

«Γιατί αυτή είναι η πατρίδα μας, εδώ γεννηθήκαμε, εδώ θέλουμε να πεθάνουμε. Αισθανόμαστε ότι εδώ είναι η αποστολή μας, όπως ήταν εδώ και 17 αιώνες και διερωτώμαι γιατί οι αρχές της χώρας μας δεν σέβονται την ιστορία μας», απάντησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και η Ομογένεια στις ΗΠΑ έκαναν διαβήματα στον Πρόεδρο Ομπάμα για την ασφάλεια του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από πληροφορίες ότι κινδυνεύει.

Πού είναι όλοι αυτοί οι Ελληναράδες ανθέλληνες, που ευδοκιμούν στο Ελλαδικό κράτος και παριστάνουν τους σούπερ Ορθοδόξους και κατά καιρούς έχουν κάνει ελεεινές επιθέσεις στον Πατριάρχη; Στο καβούκι τους κλεισμένοι, οι μικρόψυχοι...
Ο Πατριάρχης δίνει τον αγώνα του νυν και αεί! Προχωράει μπροστά, ευτυχώς! Κι αφήνει όλους μας πολύ πίσω... Πότε θα καταλάβουμε την κατάστασή μας;

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΣΤΟ YOU TUBE!

O καθηγητής Ιωάννης Κονιδάρης στο σημερινό του άρθρο στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ με τίτλο Εκκλησία ζώσα και ελεύθερη αναλύει με συντομία το αδιέξοδο της σημερινής εν Ελλάδι Εκκλησίας και καταλήγει: "...λίγες μόλις ημέρες πριν από την εορτή της Γεννήσεως του Θεανθρώπου στη φτωχική φάτνη της Βηθλεέμ, να συνέρχεται η ανώτατη εκκλησιαστική αρχή, η Ιεραρχία, για να διαβουλευτεί αν και ποιο ποσό φόρου θα πρέπει να καταβάλει στο Δημόσιο και να συσκεφθεί αν και ποιοι εκκλησιαστικοί υπάλληλοι θα διορίζονται μέσω ΑΣΕΠ...!"
Όντως εδώ υπάρχει κάτι το πρωτοφανές. Έκτακτη συνεδρίαση της Ι. Συνόδου όχι για εκλογές αρχιερέων, όπως μας έχουν συνηθίσει, αλλά για οικονομικής φύσεως θέματα, που έχουν να κάνουν με την πολυώδυνη σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας.
Σ' αυτήν λοιπόν την έκτακτη συνεδρία συνέβη κάτι άκρως καινοφανές! Δύο μικρά αποσπάσματα - και ...ανώδυνα, αν θέλετε - από την κεκλεισμένων των θυρών συνεδρία της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας, ανέβηκαν στο You Tube!!!
Το γεγονός αυτό δημοσιοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο στο προσωπικό του ιστολόγιο και από σχετικό ρεπορτάζ του Νίκου Παπαχρήστου στο amen.gr.
Φαίνεται πως ο ...συμπαθής δράστης είναι ο Μητροπολίτης κ. Αμβρόσιος, ο οποίος εξηγεί τα κατ' αυτόν μέσα από σχόλιό του σχετικό με το ρεπορτάζ του Ν. Παπαχρήστου.
Τα επιχειρήματα του Σεβασμιωτάτου δεν είναι και τόσο πειστικά: "Η διάρκεια του φιλμ δεν είναι περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα! Ο σχολιαστής δημοσιογράφος με την φαντασία του πλέκει σενάρια περί δήθεν μυστικής κάμερας στην Αίθουσα της Ιεραρχίας, όταν μάλιστα γνωρίζει ότι όλα τα κινητά τηλέφωνα νέας τεχνολογίας έχουν την δυνατότητα να πραγματοποιούν λήψεις φωτογραφίας και video καί όταν επίσης όλοι σχεδόν οι Ιεράρχες έχουν στη διάθεσή τους κινητά τηλέφωνα".
Δηλαδή στην επόμενη Ιεραρχία οι παριστάμενοι Μητροπολίτες, νομίζω 80, θα βιντεοσκοπήσουν από 30 δευτερόλεπτα έκαστος με τα κινητά τους; Ωραία, θα έχουμε όλη την Ιεραρχία στο You Tube!!!
Είναι γεγονός πως η τεχνολογία εισβάλλει στα άδυτα της Ιεραρχίας. Και μετά από το προχθεσινό άδηλον το μέλλον των ...μυστικών συνεδριάσεων του Σώματος.
Άσε που μπορεί να υπάρχουν τοποθετήσεις Ιεραρχών τέτοιες που όταν βγουν στον ...αέρα να πυροδοτήσουν μύριες ...εκρήξεις και να ανοίξουν απίθανα μέτωπα!

ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΙΟ MOSAICO VOCALE ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Xθες βράδυ στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για μια πραγματικά ξεχωριστή συναυλία, στο πλαίσιο του κύκλου Χριστούγεννα στο Μέγαρο: Έργα για χορωδία a capella με το φωνητικό σύνολο Mosaico Vocale της Στουτγάρδης υπό τη διεύθυνση του ταλαντούχου 27χρονου Μihaly Zeke.

Τη συναυλία άνοιξε ένα από τα πιο γνωστά χορωδιακά έργα του τέλους του 20ου αιώνα, το «Ω Μέγα Μυστήριο» του αμερικανού συνθέτη Μorten Lauridsen (γενν. 1943). Tο εικοσαμελές σύνολο αμέσως επέδειξε τις αρετές του: Πειθαρχία, μουσικότητα, εκφραστικότητα. Ακολούθησαν τρία απαιτητικά μοτέτα του Φραγκίσκου Λεονταρίτη (1518 - 1572): In die tribulationis meae (Εν ημέρα θλίψεώς μου), In te Domine speravi (Επί Σοι, Κύριε, ήλπισα) και Quoniam fortitudo mea (Οτι στερέωμά μου ει Συ). Ο έλληνας συνθέτης της αναγέννησης, που ανακαλύφθηκε μόλις το 1980 από τις έρευνες που πραγματοποίησε στα ενετικά αρχεία του Ηρακλείου ο αείμνηστος φιλόλογος και ιστορικός Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης, αναδεικνύεται πραγματικά μεγάλος και οι τρεις αυτοί λατινικοί ύμνοι αποτελούν εξαιρετικό δείγμα γραφής του.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας έκλεισε με δύο μοτέτα, έργο 29, του Γιοχάννες Μπραμς (1833-1897): Es ist das Heil uns kommen her (Μας ήρθε η Σωτηρία) και Schaffe in mir, Gott, ein rein Herz (Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός). Δύο χορωδιακά σαφώς επηρεασμένα από τη μελέτη έργων του πρώιμου μπαρόκ. Αντίστοιχη, απόλυτα εύστοχη, η ερμηνεία του συνόλου.

Το δεύτερο μέρος άνοιξε με συνθέσεις του Άντον Μπρούκνερ: (1824-1896): Locus iste (Αυτός ο τόπος), Virga Jesse (Η ράβδος του Ιεσσαί) και Ave Maria, έργο με πλούσιο και ζεστό ήχο που θεωρείται ένα από τα πρώτα έργα ωριμότητας του συνθέτη. Το Mosaico Vocale απέδωσε μοναδικά το απέριττο πολυφωνικό ύφος του Μπρούκνερ στη Ράβδο του Ιεσσαί και τη δεητική διάθεση στο Αυτός ο τόπος.

Ο Ύμνος στην Παρθένο του Μπέντζαμιν Μπρίττεν (1913 - 1976) είναι μια σύνθεση του 1930. Γραμμένος για διπλή χορωδία, έδωσε στο σύνολο τη δυνατότητα να αναδείξει το αντιφωνικό παιχνίδι του συνθέτη. Τέσσερις φωνές πήγαν στο τέλος της αίθουσας, πίσω από το κοινό, και διαλέγονταν αρμονικότατα με το επί σκηνής σύνολο. Νομίζω ότι αυτή η εκ του μακρόθεν αντιφωνία έδειξε περίτρανα τις λαμπρές προοπτικές του νεοσύστατου (2008) Mosaico Vocale.

Το πρόγραμμα έκλεισε με τέσσερα Χριστουγεννιάτικα μοτέτα του Φράνσις Πουλένκ (1899-1963): O Magnum Mysterium (Ω Μέγα Μυστήριο), Quem vidistis pastores dicite (Πείτε ποιμένες ποιόν είδατε), Videntes stellam (Αυτοί που είδαν το αστέρι) και Hodie Christus natus est (Σήμερα γεννήθηκε ο Χριστός). Μοτέτα μαργαριτάρια! Γραμμένα το 1952 μαρτυρούν την μεγάλη αξία του συνθέτη, που ήταν μάστορας της γραφής για φωνή.

Το σύνολο Mosaico Vocale ενθουσίασε το κοινό. Δίκαια! Ήταν μια συναυλία - ύμνος στην χορωδιακή μουσική και την ανθρώπινη φωνή. Ο μαέστρος Mihaly Zeke, από μητέρα ελληνίδα, την πιανίστα Καλλιόπη Γερμανού, έχει σίγουρα φωτεινό μέλλον. Του αξίζει!

φωτό για την Ιδιωτική Οδό:
- ο μάεστρος του Mosaico Vocale Mihaly Zeke
- μέλη του συνόλου μετά τη συναυλία
- ο μαέστρος Μihaly Zeke με την μητέρα του, γνωστή πιανίστα Καλλιόπη Γερμανού και τα μικρότερα αδέλφια του.