ΣΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Πέρυσι λόγω της αιφνίδιας μετάβασής μου στο Κίεβο με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία, με αφορμή την ιστορική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, δεν μπόρεσα να είμαι στην Επιτροπή του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Δημοτικού Τραγουδιού στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Φέτος όμως θα είμαι εκεί, μετά την ευγενική πρόσκληση, και πάλι, του Δημάρχου Ευστάθιου Κούλη και του υπευθύνου της διοργάνωσης, παλιού φίλου και ακάματου εργάτη της παραδοσιακής μουσικής Βασίλη Οικονόμου.

Ο Δήμος Λαγκαδίων τιμώντας την εθνική πολιτιστική κληρονομιά, στο πλαίσιο των προσπαθειών του για την ενίσχυση και διάδοση της πλούσιας μουσικής παράδοσης της πατρίδας μας, οργανώνει και φέτος τον 36ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημοτικού Τραγουδιού και Μουσικής το Σάββατο 25 Ιουλίου 2009, ώρα 20:00 στην Αγία Παρασκευή Λαγκαδίων.

Η ειδική Κριτική Επιτροπή του 36ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Δημοτικού Τραγουδιού και Μουσικής, απαρτίζεται από γνωστές προσωπικότητες στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών:

Γεώργιος Ε. Παπαδάκης - Πρόεδρος, Μουσικοσυνθέτης – Ερευνητής της Ελληνικής Μουσικής Λαογραφίας
Παναγιώτης Α. Ανδριόπουλος, Μουσικός- Θεολόγος
Νίκος Καρατάσος, Μουσικός- Επίτιμος Πρόεδρος Σωματείου Επαγγελματιών Μουσικών Αθηνών –Πειραιώς «Η Αλληλοβοήθεια»
Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, Μουσικός- Πιανίστα
Αχιλλέας Χαλδαιάκης, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Μουσικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών

Επίσης στον 36ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημοτικού Τραγουδιού και Μουσικής συνεργάζονται:

Μουσική Επιμέλεια
Κώστας Γιαννακόπουλος

Παρουσίαση
Νατάσα Πετρούλια

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Βασίλης Ι. Οικονόμου

Δικαίωμα συμμετοχής: α) ερμηνευτές δημοτικών τραγουδιών, άνω των 15 ετών και β) μουσικοί παραδοσιακών οργάνων, άνω των 10 ετών, από όλα τα μέρη της Ελλάδας.

ΒΡΑΒΕΙΑ Θεσπίζονται τρία (03) βραβεία για την ερμηνεία τραγουδιού και τρία (03) βραβεία για ερμηνεία μουσικής με μουσικά όργανα, ως εξής:

Καλύτερη ερμηνεία δημοτικού τραγουδιού
· Πρώτο βραβείο (συνοδεύεται από το ποσό των 1.000,00 €)
· Δεύτερο βραβείο (500,00 €)
· Τρίτο βραβείο (300,00 €)
· Έπαινοι στους τραγουδιστές κατά την κρίση της Επιτροπής

Καλύτερη εκτέλεση παραδοσιακού μουσικού οργάνου
· Πρώτο βραβείο (συνοδεύεται από το ποσό των 1.000,00 €)
· Δεύτερο βραβείο (500,00 €)
· Τρίτο βραβείο (300,00 €)
· Έπαινοι στους οργανοπαίχτες κατά την κρίση της Επιτροπής Η ανακοίνωση και η απονομή των βραβείων θα γίνουν μετά το τέλος του διαγωνισμού.

Αξίζει να σημειωθεί, αγαπητοί φίλοι, ότι ο διαγωνισμός αυτός ξεκίνησε και καθιερώθηκε από τον μεγάλο δάσκαλο της Εθνικής μας Μουσικής Σίμωνα Καρά.
Η όλη διοργάνωση πραγματοποιείται, κάθε χρόνο, σε συνδυασμό με το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής.

ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

Είκοσι χρόνια συμπληρώθηκαν προχθές αγαπητοί συνοδίτες, από τον θάνατο του μεγάλου έλληνα ζωγράφου και διανοητή Γιάννη Τσαρούχη.

Στην Ιδιωτική μας Οδό μπορείτε να διαβάσετε

O Γιάννης Τσαρούχης και η Βυζαντινή Μουσική

Υποφέρουμε από άχρηστες ελευθερίες

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: "Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ"

Των Νικολάου Μαγγίνα και Νίκου Παπαχρήστου

Τα 60 χρόνια της γιορτάζει σήμερα η ελληνορθόδοξη κοινότητα της Λυών με μια λαμπρή Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου και εκπροσώπων άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, μεταξύ των οποίων και της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Στην ομιλία του ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στα σχίσματα που πληγώνουν ακόμα και σήμερα την Εκκλησία αλλά και στις προσπάθειες που γίνονται μέσω του διαλόγου για την αποκατάσταση του διαιρεμένου χιτώνα του Χριστού. "Ήλθομεν εις την Λυών, από την Κωνσταντινούπολιν, το Φανάρι, που είναι η πατρική οικία όλων μας- το σπίτι μας και σας μεταφέρομε την αγάπην, την ευχήν και την ευλογίαν της Μητρός Εκκλησίας! Ήλθαμε διά να ίδωμεν τα προσφιλή πρόσωπά σας, να χαρούμε διά την προκοπήν σας" ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος στα μέλη της ελληνορθόδοξης κοινότητας της γαλλικής πόλης που στο μακρυνό παρελθόν υπήρξε αποικία των Ροδίων. "Είμεθα επίσης βέβαιοι ότι, υπό την ανύστακτον ποιμαντικήν μέριμναν του καλού σας ποιμενάρχου και αγαπητού αδελφού και συλλειτουργού ημών Ιερωτάτου Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Εμμανουήλ και των κατά καιρούς ευλαβών ιερέων σας, αγωνίζεσθε να κρατήσετε ως κόρην οφθαλμού την κληρονομίαν των πατέρων σας, η οποία είναι η Ορθόδοξος Χριστιανική πίστης, αφ' ενός, αυτή διά την οποία έχυσαν το αίμα των οι άγιοι Μάρτυρες της Λυών και εκατομμύρια, βεβαίως, άλλοι ανά τον κόσμον, από την αρχαιότητα μέχρι και την εποχήν μας, και η μεγάλη Ελληνική πολιτιστική παράδοσις, γλώσσα και πολιτισμός, αφ' ετέρου, που ούτως ή άλλως ευρίσκεται εις τα θεμέλια του πολιτισμού της συγχρόνου Ευρώπης" σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην παρουσία των άλλων προκαθημένων και εκπροσώπων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στην λαμπρή εορταστική και πανηγυρική Θεία Λειτουργία. "Η παρουσία των εκπροσώπων των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών εις την σημερινήν Θείαν Λειτουργίαν, αυτήν ακριβώς την αλήθειαν υπογραμμίζει: Ότι είμεθα όλοι οι Ορθόδοξοι ένα σπίτι, μια ψυχή, μια καρδιά, ένα στόμα, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής και γλωσσικών ή πολιτισμικών διαφορών! Τούτο δεν συμβαίνει, δυστυχώς, με όλους όσους ομολογούν πίστιν εις τον Χριστόν γενικώς".

Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας αναφέρθηκε στην πλάνη, τα σχίσματα, τους διχασμούς που πλήγωσαν και πληγώνουν, όπως είπε, το σώμα της Εκκλησίας. "Εφ' όσον δεν έχομεν κοινήν δογματικήν διδασκαλίαν και ομολογίαν, δεν ημπορούμε να έχωμεν ούτε κοινής Ευχαριστίαν και κοινόν Ποτήριον μαζί των, και αυτό μας λυπεί βαθύτατα, λυπεί δε πολύ περισσότερον τον ίδιον τον Χριστόν, ο Οποίος επιθυμεί όλοι να είμεθα εν, όπως Αυτός με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιον". Στο πλαίσιο αυτό, εξήγησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, πραγματοποιείται ο διάλογος της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τις ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες με στόχο την θεραπεία των διαιρέσεων.

"Κάμνομεν το χρέος της αγάπης, διαλεγόμενοι τιμίως και υπευθύνως με τους εκτός των κόλπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και αφήνομεν τον Πνεύμα το Άγιον να ενεργήση περαιτέρω όπως Εκείνο κρίνει. Οφείλομεν να μη απομονούμεθα εγωϊστικώς εις την αυτάρκειάν μας, κινδυνεύοντες να κατακριθώμεν μετά των «την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων», διότι ο θησαυρός της αληθείας, τον οποίον έχομεν κληρονομήσει, δυνητικώς ανήκει εις όλους, και όσον γίνονται κοινωνοί του, τόσον περισσότερον θα αυξάνη το Σώμα του Χριστού και μεγαλύτερος θα είναι ο μισθός μας παρά Κυρίου!".

Αφού υπενθύμισε ότι η πρωτόθρονη Εκκλησία της Ορθοδοξίας μετέχει στο Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, το οποίο ιδρύθηκε πριν από 50 χρόνια και η 13η Διάσκεψη του πραγματοποιείται από την περασμένη Τετάρτη στην Λυών,ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σημείωσε: "Εις την πολυπρόσωπον κρίσιν των ημερών μας: ηθικήν, κοινωνικήν, περιβαλλοντικήν, οικονομικήν και, κυρίως, πνευματικήν, οι Χριστιανοί δεν έχομεν περιθώριον απελπισίας! Ο Χριστός, το Ευαγγέλιον Του, η Εκκλησία Του, είναι ακαταίσχυντος, η βεβαία ελπίδα! Και αυτήν την ελπίδα οφείλουμε να εγκολπωθούμε όχι μόνο οι Ευρωπαίοι, αλλά όλοι οι λαοί της γης! Προσευχηθήτε, αδελφοί, και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, το Πνεύμα το Άγιον να κατευθύνη προς το φως της ελπίδος αυτής πάντα άνθρωπον! ".

Ολοκληρώνοντας της ομιλία του ευχήθηκε και ευλόγησε για άλλη μια φορά στην ελληνορθόδοξη κοινότητα να συνεχίσει την λαμπρή πορεία της και στο μέλλον.

Περισσότερα δείτε στο amen.gr

ΧΑΛΚΗ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ!

Στο σημερινό αφιέρωμα του περιοδικού Κ της Καθημερινής στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ο απόφοιτός της και αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών Γεώργιος Λαιμόπουλος μας λέει κάτι πολύ σημαντικό για την λειτουργία της και ταυτόχρονα είναι ένα ηχηρό μήνυμα για τα καθ’ ημάς σήμερα:

«Στη Χάλκη η διδασκαλία της θεολογικής επιστήμης δεν ήταν κλασική. Οι καθηγητές μας έρχονταν κάθε τόσο από οικουμενικά συνέδρια της Ευρώπης, γνώριζαν και μας μετέδιδαν τι θα πει ρωμαιοκαθολικός διάλογος, διάλογος με τους Αγγλικανούς, διάλογος με τη σύγχρονη κοινωνία. Η Σχολή μού δίδαξε την αντίληψη της απόλυτης εμπιστοσύνης σε αυτό που είσαι και σε αυτό που αντιπροσωπεύεις. Δεν ήταν απλώς ένα ίδρυμα, ήταν ένας θεσμός, ένας καθρέφτης της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου».

Στην Ελλάδα του σήμερα, αγαπητοί φίλοι, διοργανώνει μια Θεολογική Σχολή ημερίδα για τον διάλογο με τους ρωμαιοκαθολικούς – αυτή που πραγματοποιήθηκε τον Μάϊο στο Α.Π.Θ. – και αντιδρούν οι «ανθενωτικοί» ωσάν να ζούμε ημέρες Φερράρας και Φλωρεντίας.

Τι να πει κανείς; Γελοιότης άνευ ορίων!…

ΜΟΥΣΕΙΟ Ή ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ;

Ένα καινούργιο ιστολόγιο, το Apanemos's Blog, εγκαινιάζει την παρουσία του στο Διαδίκτυο με ένα κείμενο που νομίζουμε πως αξίζει να προσεχθεί και να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα. Ο Απάνεμος εκφράζει εμπεριστατωμένα τις επιφυλάξεις του σχετικά με μια πρόσφατη κίνηση για την αποκατάσταση της Αγίας του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη ως χριστιανικού ναού. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο "Μουσείο ή εκκλησία η Αγία Σοφία;" στην Ιδιωτική Οδό προς προβληματισμό και συζήτηση.

Τον τελευταίο καιρό αρκετοί από εμάς έχουν γίνει αποδέκτες του παρακάτω e-mail:

“To all of you who are Greek, Orthodox: The European Union Parliament is pressuring the Turkish Government to restore Saint Sophia Cathedral from a museum into a Greek Orthodox Church. However the Parliament has set a requirement of 1.000.000 signatures on a petition before it makes this conversation a prerequisite for Turkey’s admission into the European Union. You are requested to cast your vote by logging on to a link at www.hagiasophiablog.com. This is an opportunity for each of you to have an impact on world events. Get as many Greek Orthodox, other Orthodox and Christian friends of yours to sign the petition and make history.”

“Στο site www.hagiasophiablog.com υπάρχει ένα LINK, για να ψηφίσετε, ώστε να ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία στην Κων/πολη ως χριστιανική εκκλησία και όχι ως μουσείο. Για να ξεκινήσει η διαδικασία συζήτησης και άσκησης πίεσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προς την Τουρκία χρειάζονται 1.000.000 ηλεκτρονικές υπογραφές (σύμφωνα με τον δημιουργό της ψηφοφορίας). Ήδη σε μια εβδομάδα μαζεύτηκαν χωρίς καν ανακοινώσεις από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο 50.000.”

Προτού ψηφίσετε για τη μετατροπή του Μουσείου της Αγίας Σοφίας (σωστότερα της Αγίας του Θεού Σοφίας) σε ορθόδοξη εκκλησία, παρακαλώ λάβετε υπόψη σας τα παρακάτω:

- Η Αγία Σοφία επισήμως έπαψε να λειτουργεί ως χώρος προσευχής το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος τη μετέτρεψε σε μουσείο ("Ayasofya müzesi"), επιτρέποντας σε όλους ανεξαρτήτως θρησκείας να την επισκεφτούν, θεσπίζoντας έτσι έναν από τους πιο σημαντικούς νόμους εκκοσμίκευσης του σύγχρονου τουρκικού κράτους

- Υπήρξε τόπος λατρείας και προσευχής, χριστιανικός από το 537 έως το 1453 και μουσουλμανικός από το 1453 έως το 1934 και ως τέτοιος θεωρείται πολύ σημαντικός από τις δύο θρησκείες και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η μόνη διακοπή υπήρξε από το 1204 έως το 1261 κατά τη διάρκεια της λατινοκρατίας οπότε οι σταυροφόροι αφού κατέλαβαν την πόλη λεηλάτησαν τα μνημεία της

- Είναι ένα ζωντανό μνημείο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης στις 29-5-1453, όταν ο οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ ο Β΄, εισερχόμενος στην πόλη τη δεύτερη ημέρα, προσευχήθηκε στο ναό και τον ανακήρυξε το πρώτο τζαμί της

- Η μετατροπή της σε εκκλησία σημαίνει την εξαφάνιση όλων των χαρακτηριστικών της χρήσης της ως τζαμιού, του μιχράμπ, του μινμπάρ κ.λπ., μνημειώδη και αυτά, καθώς επίσης του ισλαμικού διακόσμου και των ιερών επιγραφών του Κορανίου

- Μετά την οθωμανική κατάκτηση, το κτίσμα υπέστη μία σειρά δομικών αλλαγών, όπως η προσθήκη τεσσάρων μιναρέδων, τουρμπέδων και βοηθητικών κτηρίων που όλα μαζί συνιστούν ένα μοναδικό θρησκευτικό σύνολο της οθωμανικής αυτοκρατορικής περιόδου

- Αυτό καθ΄ εαυτό το γεγονός της συνεχούς χρήσης του κτίσματος ως λειτουργικού τόπου λατρείας και προσευχής για 1.430 χρόνια και η ανάλογη προστασία που του επιφυλάχτηκε, είναι ο σπουδαιότερος λόγος που στέκει έως σήμερα με “θαυματουργό τρόπο”

- Τα 481 χρόνια μουσουλμανικής παρουσίας δεν μπορεί να μετρήσουν λιγότερο από τα 859 χρόνια ορθόδοξης και να διαγραφούν. Ιδίως όταν η πρώτη σεβάστηκε τη δεύτερη διατηρώντας όχι μόνο το όνομα ("Ayasofya Camii") αλλά ακόμα και τα χριστιανικά μωσαϊκά, γεγονός μοναδικό στο ανεικονικό Ισλάμ. Για παράδειγμα, είναι ξεχωριστού ενδιαφέροντος το γεγονός ότι το μωσαϊκό της Δέησης στη νότια γαλαρία ήταν πάντα ορατό και διατηρείται αποσπασματικό διότι οι επισκέπτες για αιώνες συνήθιζαν να αφαιρούν και να παίρνουν μαζί τους ψηφίδες, ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση.

Επιπλέον,

- Η αποκατάσταση της Αγίας Σοφίας ως εκκλησίας δεν υπήρξε ποτέ αίτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη, έχει δεχτεί την ιστορική πραγματικότητα και εφαρμόζει έμπρακτα το σεβασμό και την ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών. Αντιθέτως, μία τέτοια κίνηση μοιραία θα δυσχεράνει περαιτέρω τη θέση του στην τουρκική κοινωνία και θα υπονομεύσει τον αγώνα του για ίση μεταχείριση και σεβασμό των δικαιωμάτων του από τις τουρκικές Αρχές

- Η άσκηση αυτής της πίεσης στην τουρκική κυβέρνηση το μόνο που θα καταφέρει είναι την περαιτέρω άνοδο των αντιευρωπαϊκών αισθημάτων, του θρησκευτικού φανατισμού και της πεποίθησης στην τουρκική κοινή γνώμη ότι της επιβάλλονται αβάσταχτοι και άδικοι όροι

- Η τουρκική κυβέρνηση είναι πολύ πιθανό να στρέψει τη διεθνή προσοχή σε αυτό το αίτημα και να αποσιωπήσει τα σημαντικά θέματα όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εν κατακλείδι,

Η Αγία Σοφία είναι ένα μνημείο του πολιτισμού με παγκόσμια σημασία, το οποίο προστατεύεται από διεθνείς οργανισμούς όπως η UNESCO και το ICOMOS και οι οποίοι θέτουν το πλαίσιο της προστασίας της

- Το μνημείο χρειάζεται επειγόντως τη διεθνή επιστημονική συνεργασία και συνδρομή που θα πρέπει να θεραπεύσει τις ανοιχτές του πληγές, να το προστατέψει από τους σεισμούς και να εξασφαλίσει τη μελλοντική του ύπαρξη

- Υπάρχουν πολυάριθμες σημαντικές εκκλησίες που βρίσκονται σε κίνδυνο και αξίζουν επίσης προσοχής και αποκατάστασης καθώς αυτά τα μνημεία είναι μάρτυρες της χριστιανικής κληρονομιάς της Τουρκίας.

Τα μνημεία του πολιτισμού αντανακλούν την ιστορία των χωρών και των ανθρώπων. Αξίζουν το σεβασμό, την ανεκτικότητα και τη φροντίδα όλων μας και δεν πρέπει να αφήνονται στο φανατισμό και την άγνοια.

Ο ΠΡΟΝΑΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ

Φίλος της Ιδιωτικής Οδού μας πληροφόρησε πως το τελευταίο τεύχος του Πρόναου, του ηλεκτρονικού πληροφοριακού δελτίου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενημερώνει, μεταξύ άλλων, τους παραλήπτες του για το πρόσφατο ταξίδι της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας στην Αγία Πετρούπολη αλλά και για το masterclass βυζαντινής μουσικής στο Ιάσιο της Ρουμανίας από τον Λυκούργο Αγγελόπουλο. Με ενδιαφέρον ανακαλύπτουμε πως για την πρόσφατη αυτή δραστηριότητα της ΕΒΧ ο Πρόναος παραπέμπει απευθείας στο ιστολόγιό μας και στις σχετικές ανταποκρίσεις, γεγονός που βεβαίως μας τιμά ιδιαίτερα! Είναι τουλάχιστον παρήγορο το γεγονός ότι, στην εποχή της καταιγιστικής πληροφόρησης και παρά τα φαινόμενα, οι καλές ειδήσεις δεν χάνονται: αντιθέτως, βρίσκουν πάντα τόπο και χρόνο για να κάνουν κοινωνούς όσους αναζητούν ουσιαστική ενημέρωση...

Μια Επιστολή για το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο στο Πολύτονον

Αγαπητοί συνοδίτες, αναδημοσιεύω στην Ιδιωτική Οδό σήμερα μια επιστολή μου, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο άρτι εκδοθέν τεύχος του περιοδικού Πολύτονον της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Δι' αυτής της επιστολής δηλώνω την αμέριστη υποστήριξή μου στο Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, με αφορμή μια άδικη, κατά τη γνώμη μου, κριτική του σεβαστού μουσικολόγου Γιώργου Λεωτσάκου.

Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα στο Πολύτονον την σχετική με το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο επιστολογραφία, και αισθάνομαι αδήριτη την ανάγκη να χαράξω δυο λέξεις ως πολύχρονος ακροατής του ΝΕΚ.

Την κριτική του σεβαστού κ. Γ. Λεωτσάκου διάβασα στην ιστοσελίδα του ΝΕΚ. Και συγχαίρω θερμά τον Γ. Δεμερτζή που μας την γνωστοποίησε, διότι πολλοί δεν την είχαμε διαβάσει. Πρέπει να σημειώσω ότι η παραπομπή του κ. Λεωτσάκου στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Ωδείου (δια της επιστολής του στο Πολύτονον), όπου δημοσιεύονται κριτικά κείμενά του, είναι κενή περιεχομένου. Η κριτική για το ΝΕΚ δεν υπάρχει εκεί και άθελά του ο κ. Λεωτσάκος μας παραπλανά.

Είναι ενδιαφέρον, πάντως, ότι με την εν λόγω κριτική του ανοίγει ένας διάλογος που μας προβληματίζει όλους, όσοι ασχολούμαστε με την ελληνική μουσική, γύρω από την υπόθεση δημιουργία και κριτική στην Ελλάδα σήμερα.

Η κριτική του κ. Γ. Λεωτσάκου στο ΝΕΚ, που πορεύεται χρόνια τώρα την Ιδιωτική Οδό του, είναι ανηλεής! Τόσο που ο καθείς διερωτάται εν εαυτώ εάν το ΝΕΚ είναι μια φενάκη ή μια ουτοπία κι όχι μια απτή πραγματικότητα που επηρεάζει θετικά τα μουσικά πράγματα στην Ελλάδα.

Διό και ο κ. Λεωτσάκος αναδιπλώνεται στην απαντητική, στον Γ. Δεμερτζή, επιστολή του προς το περιοδικό σας:

«Κρατώ από την επιστολή του ένα όντως θετικότατο σημείο: ότι το ΝΕΚ διαθέτει μια συλλογή 500 ελληνικών έργων για κουαρτέτο εγχόρδων. Και αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου αμελητέο»!!!

Όμως το ΝΕΚ δεν διαθέτει απλώς μια συλλογή 500 ελληνικών έργων. Πολλά από τα έργα αυτά τα ανέσυρε από τη λήθη, άλλα τόσα γράφτηκαν ειδικά γι΄ αυτό, τα ερμηνεύει πάντα και παντού, καθιστάμενο από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της Ελληνικής Μουσικής ανά τον κόσμο κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Δεν ξέρω άλλο ελληνικό σύνολο μουσικής δωματίου με τέτοια παραγωγή και τέτοια συνέπεια, ήτοι πάθος στην αποστολή του.

Συνυπολογίζοντας και την δισκογραφική εργασία του έχουμε μια πλήρη εικόνα του θαυμαστού έργου του ΝΕΚ, που προβάλλει ως λύχνος φαίνων «εν αυχμηρώ τόπω».

Δεν στέκομαι ιδιαίτερα στην απολογητική κατακλείδα του κ. Λεωτσάκου περί της ιδιότητάς του ως ειδικού συμβούλου του γνωμοδοτικού συμβουλίου του ΟΜΜΑ, η οποία, κατ’ αυτόν, «συνηγορεί υπέρ του κύρους των κριτικών του απόψεων» (!), διότι θα μπορούσε να είναι και ο ορισμός της διαπλοκής!

Μένω στο ΝΕΚ, του οποίου δηλώνω φανατικός οπαδός εν τω νυν αιώνι. Μεταλαμβάνω του μουσικού φωτός του και της αληθείας του και μαθητεύω στην ομορφιά του.

Στον κ. Λεωτσάκο αφιερώνω το Ελυτικόν Υ.Γ. (Τρία Ποιήματα με σημαία ευκαιρίας), που και κείνος, θαρρώ, συμμερίζεται:

«Μόνο που υπάρχει και μια διαφορετική εκδοχή: μη με πιστεύετε

όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω

η πείρα μου ξέμαθε τον κόσμο».

Ως Χριστιανοί τολμούμε να ελπίζουμε

Διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, αποσπάσματα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου με τίτλο "Ως Χριστιανοί τολμούμε να ελπίζουμε" στο Amen.gr. Η ομιλία έλαβε χώρο στη 13η Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στην Λυών, που ξεκίνησε σήμερα Τετάρτη στο Ναό του Αγίου Μπόνα Βεντούρα της γαλλικής πόλης.. Παραθέτω εδώ το εξής απόσπασμα:

"Υπάρχει ελπίδα!, είναι το μήνυμά μας. Υπάρχει ελπίδα στον αγώνα μας για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Υπάρχει ελπίδα, όταν αντιστεκόμεθα σε κάθε μορφή βίας και ρατσισμού, όταν υπερασπιζόμεθα την αξιοπρέπεια κάθε ανθρωπίνου προσώπου, όταν επιμένουμε στο χρέος ανιδιοτελούς αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων και λαών• όταν αγωνιζόμεθα για ανυπόκριτο σεβασμό στην κτίση. Τελικά, με τη δύναμη του σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού, στον οποίο έχει δοθεί “πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης” (Ματθ. 28:18), η αλήθεια, η δικαιοσύνη, η αγάπη θα επικρατήσουν. Και η ζωή θα θριαμβεύσει πάνω στον θάνατο. Την αναγγελία όμως αυτής της ελπίδος οι χριστιανοί δεν μπορούμε να την προσφέρουμε διηρημένοι. Η διατηρώντας σχέσεις τυπικές, συμβατικές, ψυχρές. Απαιτείται “αξίως περιπατήσαι της κλήσεως” ης εκλήθημεν".

Η ΠΟΛΗ ΕΝΟΣ ΕΛΛΑΔΙΤΗ

Τι είναι τελικά η Κωνσταντινούπολη

Σκέψεις ενός Ελλαδίτη

Πάντα ονειρευόμουν να βρεθώ στην μυθική πόλη, όπου έδρασαν τρεις από τις μεγαλύτερες Αυτοκρατορίες όλων των εποχών, σε μια πραγματική Μητρόπολη που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απρόβλεπτη ροή της ιστορίας. Μέσα από την ιστορία και διάφορα λογοτεχνικά βιβλία πίστευα ότι θα συναντούσα μια αχανή πόλη -αρχαιολογικό χώρο, που θα μαρτυρεί όλες τις μεγάλες ιστορικές στιγμές σε κάθε μου βήμα, και θα άνοιγε μια ιδεατή πόρτα στο ένδοξο παρελθόν.

Η πρώτη μου επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη πριν από τέσσερα χρόνια με προσγείωσε απότομα στην πραγματικότητα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μέσα από το λεωφορείο λίγα χιλιόμετρα πριν την Κωνσταντινούπολη να χαζεύω καταπράσινα λιβάδια και μέσα σε λίγα λεπτά περνώντας τα διόδια να έρχομαι αντιμέτωπος με τεράστιους ουρανοξύστες, παράγκες και πολυκατοικίες κακής κατασκευής που εκτείνονταν μέχρι εκεί όπου έφτανε το μάτι. Φυσικά αυτή δεν ήταν μια ολοκληρωμένη εικόνα της Κωνσταντινούπολης, όμως το μοτίβο της αντίφασης βρισκόταν παντού. Κυρίες με δυτική ενδυμασία δίπλα σε καλυμμένες γυναίκες, πανάκριβα αμάξια δίπλα σε ρακοσυλλέκτες, και γενικά ένα ανομοιογενές αστικό τοπίο, περιτριγυρισμένο από υπέρλαμπρους μιναρέδες, επιβλητικές εκκλησίες και λιγοστές συναγωγές, ταυτόχρονα διαχωρισμένο από τα νερά του Βοσπόρου.

Το δεύτερο σημείο που θα ήθελα να σταθώ είναι ο τόσο προβεβλημένος κοσμοπολιτισμός που διακατέχει την Πόλη. Είναι κοινά αποδεκτό ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950 η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πόλη ευημερούσα, χάρη στην δύναμη των αλλόθρησκων κοινοτήτων που κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου στα χέρια τους. Εκθαμβωτικοί θρησκευτικοί ναοί, σχολεία, νοσοκομεία και αρχοντικές κατοικίες είναι μερικές αποδείξεις της τεράστιας ισχύος τους. Δυστυχώς με την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση και τις προσπάθειες ομογενοποίησης του έθνους, που ακολούθησαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, η Κωνσταντινούπολη χάνοντας ένα μεγάλο μέρος από τα ‘κοσμοπολίτικα’ της μέλη, ισορροπεί πλέον ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση, όπως ακριβώς και η γεωγραφική της θέση, όσο ποτέ άλλοτε.

Πέρα από όλα αυτά όμως το να ζει κάποιος στην Κωνσταντινούπολη είναι αναμφισβήτητα μια εμπειρία μοναδική, συνεχής τροφή στο μυαλό και τις αισθήσεις.

Όσο αφορά εμένα και το εννεάμηνο ταξίδι που έφτασε δυστυχώς στο τέλος του, η Κωνσταντινούπολη έδρασε βιωματικά. Για μένα η Κωνσταντινούπολη είναι η χαμένη αθωότητα που εκλείπει στην Αθήνα, μια βόλτα με το πλοίο της γραμμής μέχρι την αγαπημένη Χαλκηδόνα, ένα απογευματινό τσάι στο περίβολο της Παναγίας της Κουμαριώτισσας, ένας βραδινός περίπατος στην φωτισμένη παραλιακή, η αισθαντική φωνή της Ζuhal Olcay, τα άρθρα του Demiray Oral, τα ποιήματα του Nazim Hikmet τα διηγήματα του Αziz Nesin και πολλά άλλα. Οι αγενείς γραφικοί ταξιτζήδες, οι γλάροι που επισκεπτόντουσαν τον κήπο μας τα βράδια και δεν με άφηναν να κοιμηθώ, μέχρι και το αδυσώπητο κυκλοφοριακό πρόβλημα, είναι πράγματα που αναλογιζόμενος τα τώρα, μου φέρνουν ένα χαμόγελο στα χείλη, δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ.

Για αυτό το μαγευτικό ταξίδι νιώθω υποχρεωμένος να ευχαριστήσω από καρδίας την Κοινότητα Νεωχορίου που με στήριξε και με φιλοξένησε όλους αυτούς τους μήνες, αλλά και όλους εσάς που μπαίνατε στον κόπο να διαβάσετε σκέψεις που αποτύπωνα μέχρι και σήμερα σε παρόμοιες επιστολές. Είμαι σίγουρος ότι η Κωνσταντινούπολη έχει αφήσει και σε σας, μόνιμους κατοίκους ή μη ένα ίσως διαφορετικό άλλα εξίσου έντονο στίγμα, που στην δική μου περίπτωση τουλάχιστον συνοδεύεται με την ανυπομονησία της επιστροφής.

Να είστε όλοι καλά

Eις το επανιδείν

Κωνσταντίνος Μαρούσης

Ο Πατριάρχης στην Παιδόπολη της Πρώτης

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κήρυξε προχθές την Κυριακή την έναρξη της Παιδοπόλεως, της κατασκήνωσης της Ρωμαίικης Κοινότητας, στον χώρο της Μονής της Μεταμορφώσεως στην νήσο Πρώτη των Πριγκηποννήσων.

Ο Πατριάρχης στην ομιλία του επεσήμανε το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε γλώσσα των ορθοδόξων πιστών διότι ποτέ δεν έκανε διακρίσεις μεταξύ φυλών, γλωσσών και χρώματος.

Και κάλεσε τους νέους, μεταξύ των οποίων τριάντα παιδιά προέρχονται από την ρωμιορθόδοξη αραβόφωνη κοινότητα της Αντιοχείας, να διδαχτούν από τα νεανικά τους χρόνια, την αγάπη, το πνεύμα αδελφοσύνης και σεβασμού προς όλους τους συνανθρώπους σας, ανεξάρτητα από θρησκείες και εθνικότητες.

Δέστε το σχετικό ρεπορτάζ και τις φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα στο Φως Φαναρίου.

Η Ανθρωπιά Εάλω

Οι πρόσφυγες στην Πάτρα τελικά απογοητεύτηκαν! Πώς αλλιώς όταν καταφεύγουν στην Πάτρα και βρίσκουν μια τύχη χειρότερη ακόμα και από το Αφγανιστάν; Τα γεγονότα είναι γνωστά, το πρόβλημα χρόνιο, αλλ’ η λύση τελείως απάνθρωπη. Η σκούπα πέρασε και καθάρισε την πόλη από τα ανθρώπινα καθάρματα, τι όμορφο! Τώρα η Πάτρα επέστρεψε στην παραδεισένια κατάστασή της. Διαδώστε το παντού, μην αναζητήσετε χαμένους παραδείσους, βρέθηκε είναι η Πάτρα που παραλίγο να έβαζε φτερά.

Εδώ και καιρό τα ΜΜΕ και κάποιοι νιόπλουτοι μικροεπιχειρηματίες ασκούν πιέσεις στον κόσμο με διάφορες φήμες και υπερβολικές ιστορίες για τους πρόσφυγες και τον καταυλισμό, με αποτέλεσμα να σπάσει το βρόμικο απόστημα που ασχήμαινε το όμορφο πρόσωπο της Πάτρας, όπως θα έλεγε μια ποιητική δημοσιογραφική πέννα.

Αφήνω την ειρωνεία, για να εκφράσω τη τραγική αυτή κατάσταση με πιο ψύχραιμη γλώσσα. Η ρίζα του κακού δεν είναι οι πρόσφυγες, όποια και αν είναι η εθνικότητά τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν στο ντουνιά με την ιδιότητα του πρόσφυγα, κάποιοι τους ανάγκασαν να γίνουν ζητιάνοι ονείρων στην ξενιτιά. Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε αυτό είτε όχι δεν αναιρείται αυτή η μαθηματική αλήθεια. Όσο πιο γρήγορα όμως την παραδεχόμαστε όλοι, τόσο πιο γρήγορα μπορούμε να πιέσουμε προς την εύρεση της δίκαιης και σωστής λύσης. Τα πράγματα κινούνται αιτιοκρατικά. Αν πάω και σκορπάω πολέμους και φτώχεια σε μια χώρα λογικό και αναμενόμενο είναι να μεταναστεύσουν οι άνθρωποι έστω και με σισύφεια φτερά. Θα πάνε σε όποιο μέρος τους παρέχει την ελάχιστη ασφάλεια. Το θέμα δεν είναι μεταφυσικό, ούτε θέλω να επαναλαμβάνω κλισέ, αλλά όταν κάποιοι οργανισμοί στρατιωτικοί ή μη πηγαίνουν στις ασιατικές χώρες και εκμεταλλεύονται τον κόσμο, και αναστατώνουν την πολιτική και κοινωνική ζωή τότε η αντίδραση μας πρέπει να προσανατολιστεί προς αυτούς τους οργανισμούς.

Αυτό που γίνεται στην Πάτρα με αποκορύφωμα την κυριακάτικη εισβολή στον καταυλισμό είναι μια μετατόπιση του προβλήματος από το πραγματικό του κέντρο, και για καθαρά πολιτικούς λόγους που αφορούν κυρίως τις εκλογές (χαμένες για τη ΝΔ ευρωεκλογές και αναμενόμενες για ΝΔ- ΠαΣοΚ εθνικές εκλογές). Οι Πατρινοί οδηγήθηκαν σ’ αυτό το οικονομοπολιτικό μονοπάτι το οποίο δεν οδηγεί πουθενά. Οι πρόσφυγες, εφ’ όσον έχουν ακόμα προβλήματα στις χώρες τους θα ξανάρθουν στην Πάτρα, είναι δεδομένο αυτό λόγω της γεωγραφικής θέσης της Πάτρας και λόγω χαλαρότητας της αστυνόμευσης το επόμενο χρονικό διάστημα, εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι η αστυνομία θα κάτσει να φυλά με την ίδια δραστηριότητα τους ακατοίκητους χώρους κοντά στο λιμάνι.

Σε άμεσο πρακτικό επίπεδο όμως οφείλαμε και οφείλουμε όλοι να δείξουμε σεβασμό στον άνθρωπο καθ’ εαυτόν χωρίς καμία διάκριση. Δεν αληθεύει ότι τα μέλη των συλλόγων κατά του καταυλισμού δεν κινήθηκαν ρατσιστικά. Κατανοώ ότι οι Πατρινοί βλέποντας τους πρόσφυγες στην μίζερη κατάστασή τους φοβούνται. Αυτό είναι φαινομενολογικό, γιατί αν οι πρόσφυγες φορούσαν καινούργια και καθαρά ρούχα, δεν θα υπήρχε το παραμικρό πρόβλημα, και οι πατρινοί γείτονες του καταυλισμού θα είχαν τις καλύτερες σχέσεις μαζί τους. Αυτό που λέω είναι αποδεδειγμένο και ο καθένας μπορεί να το παρατηρήσει με χίλιους τρόπους. Γιατί όλοι μιλάμε με τους Αφρικανούς και αγοράζουμε απ’ αυτούς δίσκους ή άλλα προϊόντα; Το ίδιο με τους Κινέζους. Μα το ίδιο μιλάμε και με τους λίγους Αφγανούς που μπόρεσαν να ενταχθούν στην κοινωνία. Η κύρια και καίρια αντιμετώπιση του προβλήματος είναι λοιπόν σ’ αυτό το επίπεδο και σ’ αυτή την κατεύθυνση. Η ουσία είναι να μην ακουστούν οι φωνές που χωρίζουν τους ανθρώπους σύμφωνα με την ενδυματολογική, την εθνική, ή την θρησκευτική διαφορετικότητα. Οι πρόσφυγες δεν θέλουν να μείνουν για πάντα στην Πάτρα ή στην Ευρώπη, ο νόστος για την πατρίδα είναι γνώρισμα όλων των λαών και όχι προνόμιο των Ελλήνων.

Δίκαιες λύσεις βασισμένες πάνω σ’ αυτά τα κριτήρια υπάρχουν πολλές και έχουν διατυπωθεί από πολλούς. Η βούληση, λαϊκή και ύστερα πολιτική, δεν υπάρχει για να υλοποιηθούν, γιατί αλλιώς πώς θα κάνουν πολιτική τα κόμματα μαζί με τους παράγοντες; Το θέμα όμως είναι ανθρωπιστικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί όσο και αν περιορίζει αυτό την ευδαιμονία ορισμένων.

Προμηθεύς

Σκίτσο: Πέτρος Ζερβός

Πίνακας: El Greco, Η Πέμπτη Σφραγίδα