ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

φωτό: Ν. Μαγγίνας

Πριν από λίγες μέρες ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου Δρ Παντελής Καλαϊτζίδης με την σύζυγό του βυζαντινολόγο Μαρία Νάνου, επισκέφθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι.

Ο Π. Καλαϊτζίδης ενημέρωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη για τους στόχους και τους σκοπούς της νέας εκδοτικής σειράς: “Doxa & Praxis: Exploring Orthodox Theology,” ένα εκδοτικό εγχείρημα του τμήματος εκδόσεων του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου που σκοπεύει να προβάλει τη ζωτικότητα της ορθόδοξης σκέψης και την επικαιρότητά της σε οικουμενικό επίπεδο. 

Ο Π. Καλαϊτζίδης επέδωσε στον Πατριάρχη τους δύο πρώτους τόμους της νέας εκδοτικής σειράς: το μελέτημα του Σεβ. Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστου Ware, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Orthodox Theology in the Twenty-first Century, και το έργο του ιδίου, Orthodoxy and Political Theology. Ο Διευθυντής της Ακαδημίας είχε επίσης την ευκαιρία να ενημερώσει τον Πατριάρχη για τις δραστηριότητες της Ακαδημίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, καθώς και για τις εκδηλώσεις και τα συνέδρια που προγραμματίζονται για το αμέσως επόμενο διάστημα (με κορυφαίο το διεθνές συνέδριο: «Εκκλησιολογία και Εθνικισμός στη μεταμοντέρνα εποχή», που συνδιοργανώνει η Ακαδημία με άλλους επτά Ορθόδοξους οργανισμούς στο Βόλο από 24 έως 27 Μαΐου 2012), ενώ του επέδωσε και τους τελευταίους καρπούς του εκδοτικού προγράμματος της Ακαδημίας. 

Στην Κωνσταντινούπολη ο Π. Καλαϊτζίδης συναντήθηκε και με τον Σεβ. Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιο, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά το έργο της Ακαδημίας από τη συμμετοχή του στο διεθνές συνέδριο: «Εκκλησία και Πολιτισμός» που πραγματοποιήθηκε στο Βόλο το 2009. Ο Γέρων Χαλκηδόνος συνεχάρη τον Π. Καλαϊτζίδη για το σπουδαίο θεολογικό και πολιτισμικό έργο που επιτελεί η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών και ιδιαίτερα για τη συμβολή της στον χώρο του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού διαλόγου.

Περισσότερα δείτε στο Φως Φαναρίου.

"ΑΠΟ ΕΒΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΙ" ΤΟ ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ

Χθες βράδι στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου Φίλιππος Νάκας η σπουδαία σολίστ στο πιάνο Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου μας χάρισε ένα ρεσιτάλ όπου για πρώτη φορά συνυπήρξαν συνθέσεις των  Keith Jarrett, Oscar Peterson (Thelonius Monk), George Crumb, Friedrich Gulda, Claude Debussy, J.S. Bach και το πρώτο της κυκλικό έργο για πιάνο, που τιτλοφορείται 'Από Έβενο κι από Μετάξι'.

Ήταν πραγματικά μια βραδιά ξεχωριστή που επεδίωξε και το κατάφερε να μείνει μακριά από την γνωστή ατμόσφαιρα ενός ρεσιτάλ, αφού μας ταξίδεψε σαν τον άνεμο με το περίφημο 'The Wind' από το Paris Concert του K. Jarrett στην ατμοσφαιρική μουσική του Αμερικανού George Crumb ('A Little Midsummer Music', βασισμένο πάνω στο περίφημο Round midnight του Thelonius Monk -με τον τίτλο να αναπολεί φευγαλέα τον μακρινό κι αγαπημένο - όπου το πιάνο μεταμορφώνεται διαδοχικά σε ηλεκτρικό μπάσο, σε κρουστό ή άρπα).

Νυχτερινές Μεταμορφώσεις, λοιπόν από Έβενο κι από Μετάξι, δύο από τα προσωπεία που ...φόρεσαν οι ήχοι προκειμένου ν' αποκτήσουν μια εφήμερη ορατή ζωή. Σαν όλα λοιπόν να ξεκινούν με μια Νύχτα από έβενο και να τελειώνουν μ' έναν Άνεμο από μετάξι…

Η Παπαστεφάνου υπήρξε θυελλώδης! Αλλά ταυτόχρονα έσταζε μουσική. Κλασική και σύγχρονη μαζί. Το ότι δεν προτάσσει την δεξιοτεχνία, ενώ την έχει κατακτήσει, είναι, νομίζω, μια στάση που την τιμά. Ζήτησε να μην υπάρχουν χειροκροτήματα ανάμεσα στα κομμάτια των δύο μερών του ρεσιτάλ. Είχε βέβαια δίκιο, διότι μια καταφανής ενότητα χαρακτήριζε τα μέρη, αλλά και τα έργα μεταξύ τους, που κάποια απ΄ αυτά ήσαν στην ίδια τονικότητα! Παρ' όλα αυτά το πολυπληθές κοινό - πράγμα παρήγορο - χειροκρότησε ιδιαίτερα τη δική της σύνθεση στην αρχή του δεύτερου μέρους. Εμπνευσμένο το φινάλε, ήτοι το έργο του Γιώργου Κουμεντάκη "Ένας Γρύλλος στο Φαράγγι του Κοτσυφού", για τρεις πιανίστες σ' ένα πιάνο. Με την Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου συνέπραξαν (και στα κρουστά) οι μαθητές της Μαρία Αποστολίδη και Διονύσης Κωστής. Ο συνθέτης, που ήταν παρών, έδειξε ευτυχής από την εκτέλεση του ...βουκολικού έργου του, το οποίο ερμήνευσαν αριστοτεχνικά η Παπαστεφάνου με τους μαθητές της.

Αυτό το ρεσιτάλ της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου νομίζω πως ήταν πέρα από τη μουσική απόλαυση και μια πρόταση: Πως πρέπει να είναι τα ρεσιτάλ πιάνου στο καιρό μας. Από Έβενο και Μετάξι!

Π.Α.Α.

ΕΝΑ ...ΜΟΥΣΙΚΟ PASTICCIO ΣΕ ΣΥΝΤΑΓΗ METASTASIO ΜΕ ΣΕΦ ΤΟΝ ΜΑΡΚΕΛΛΟ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟ

Η είδηση που ακολουθεί είναι "εθνικού περιεχομένου". Για όσους καταλαβαίνουν, φυσικά. Οι υπόλοιποι δεν μας ενδιαφέρουν.

Εντός του Μαΐου θα κυκλοφορήσει από την Naïve ο διπλός δίσκος που ηχογράφησε ο φίλος και σπουδαίος μουσικός (τσεμπαλίστας και σπεσιαλίστας στη μουσική μπαρόκ) Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, διευθύνοντας την Venice Baroque Orchestra.

Μαζί του συμπράττουν διεθνούς φήμης καλλιτέχνες: Romina Basso, Franziska Gottwald, Karina Gauvin, Nicholas Phan, Ruth Rosique και ο Νίκος Σπανός. 
Στον διπλό ψηφιακό δίσκο παρουσιάζεται ένα pasticcio πάνω στο λιμπρέτο «Η Ολυμπιάδα» του Metastasio με άριες πολλών διαφορετικών συνθετών που το μελοποίησαν (Vivaldi, Pergolesi, Cherubini, Jommelli κλπ). Πάνω από τις μισές άριες ηχογραφούνται εδώ για πρώτη φορά.

Για μια πρόγευση, παραθέτουμε εδώ ένα video από την προετοιμασία. Προσοχή! Πρόκειται για αμοντάριστο και αμιξάριστο υλικό από το μικρόφωνο μιας μικρής κάμερας. Φαντασθείτε το τελικό αποτέλεσμα! 

Μια γεύση από τον δίσκο μπορείτε να πάρετε και από την ιστοσελίδα της Naïve. 

Η Ευρωπαϊκή περιοδεία αυτής της πρωτότυπης παραγωγής έχει ως εξής:

Λονδίνο, Queen Elizabeth Hall - 28 Μαΐου. 

Ντιζόν, Αμφιθέατρο - 30 Μαΐου. 

Βρυξέλλες, Bozar - 4 Ιουνίου. 

Παρίσι, Théâtre des Champs-Elysées - 6 Ιουνίου.  

Αθήνα, Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο - 8 Ιουνίου. 

Σιένα, Teatro dei rinnovati - 14 Ιουλίου.

Ρώμη, Auditorium Parco della Musica - 26 Οκτωβρίου.

Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ "ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΝΟΜΑ" ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η φωτογραφία που αναδημοσιεύουμε εδώ από την επίσημη ιστοσελίδα του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας, είναι από μια μεγάλη, ειρηνική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε "υπέρ της πίστεως, των βεβηλωθέντων ιερών κειμηλίων, της Εκκλησίας και του καλού της ονόματος", μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας έξω από το χώρο του Ιερού Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος Χριστού την Κυριακή του Θωμά, στις 22 Απριλίου 2012.   

Περί της λαοσυνάξεως αυτής τα λέει, νομίζω καλά, ο Theodor Petrov, σε σχετικό άρθρο του στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen. 

Η φωτογραφία όμως; Δεν είναι εύγλωττη, για τάσεις μερίδας του "πιστού λαού" της Ρωσίας όχι και τόσο  ...ειρηνικές; 

Μου θύμισαν συνειρμικά, αγαπητοί συνοδίτες, - και συγχωρέστε με - κάποια "ημέτερα" "εγέρθητο"!

Άπαγε!... 

Τώρα, όσον αφορά εις το αίτημα για "καλό όνομα της Εκκλησίας", απλώς θυμίζω τον Μακαρισμό του Κυρίου τόσο εις τους Ρώσους αδελφούς όσο και εις ημετέρους μονίμως δυσανασχετούντας: μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσιν καὶ ἐκβάλωσιν τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου (Λουκ. 6,22).

ΤΟ DUO HABANERA ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ROSSINI ΩΣ ΤΟΝ PIAZZOLLA

Με πρωτοβουλία της πρεσβείας του Βελγίου στην Ελλάδα και στο πλαίσιο της πολιτιστικής προώθησης με τίτλο «Τα βέλγικα» που διοργανώνεται με συνέπεια και άξονα τη μουσική από το 2011, θα πραγματοποιηθεί από τις 7 έως τις 11 Μαΐου, περιοδεία του σχήματος Duo Habanera από το Βέλγιο, σε Αθήνα, Ναύπλιο, Ολυμπία και Πάτρα. 

Ο φλαουτίστας Marc Grauwels και ο ακορντεονίστας Christophe Delporte, με ένα πρωτότυπο, ευφάνταστο, εκλεπτυσμένο και τολμηρό πρόγραμμα, και ρεπερτόριο από τον Rossini ως τον Piazzolla, περιοδεύουν στην Ελλάδα για πρώτη φορά μαζί και μας καλούν να ζήσουμε μια μοναδική μουσική εμπειρία. Ο Marc Grauwels, είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους κορυφαίους φλαουτίστες παγκοσμίως, με σημαντικές συνεργασίες, συναυλίες σε όλο τον κόσμο και δισκογραφία που περιλαμβάνει πάνω από 60 προσωπικούς δίσκους, ενώ συνθέτες όπως ο Ennio Moricone, ο Astor Piazzolla, κι ο Γιάννης Μαρκόπουλος, του έχουν αφιερώσει έργα τους. Η συνάντησή του με τον ακορντεονίστα Christophe Delporte και το κοινό τους πάθος για το αργεντίνικο τάνγκο και τη μουσική του Astor Piazzolla γέννησε το Duo Habanera. Η μοναδική τεχνική που έχει αναπτύξει ο Delporte, το ποιητικό του ύφος και η ικανότητά του να ερμηνεύει έργα που δύσκολα μπορεί κανείς να τα φανταστεί με ακορντεόν, τον έχουν αναδείξει σε έναν από τους κορυφαίους ακορντεονίστες της Ευρώπης.

   

Το πρόγραμμα των συναυλιών του Duo Habanera από το Βέλγιο στην Ελλάδα έχει ως εξής:

Δευτέρα 7 Μαΐου,ώρα 20:00- Πεντέλη, Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας 

Τρίτη 8 Μαΐου,ώρα 20:30- Ναύπλιο, Πρώτη Βουλή των Ελλήνων (Βουλευτικό) 

Τετάρτη 9 Μαΐου,ώρα 19:30- Αρχαία Ολυμπία, Μουσείο Ιστορίας Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων 

Παρασκευή 11 Μαΐου,ώρα 20:30- Πάτρα, Achaia Clauss (στο Παλαιό Οινοποιείο)

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Το Σάββατο 5 Μαϊου το βράδυ στον Ι. Ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας στο Νιχώρι του Βοσπόρου, τελέστηκε Αγρυπνία επί τη εορτή της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντίου, ο οποίος γεννήθηκε στο Νιχώρι και μαρτύρησε στη Μυτιλήνη, της οποίας είναι και πολιούχος.

Της Αγρυπνίας προέστη ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Αρχιερατικώς Προϊστάμενος της Περιφερείας Βοσπόρου. Λειτούργησαν, επίσης, ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Κύριλλος Συκής, από την Ι. Μητρόπολη Μυτιλήνης, και ο Διάκονος Γρηγόριος Φραγκάκης. 

Τέθηκε προς προσκύνησιν τεμάχιο λειψάνου του Αγίου και ευλογήθηκαν, κατά την τάξιν, τα κόλλυβα προς τιμήν του Νεομάρτυρος. 

Ακολούθησε δεξίωση στην Κοινοτική Αίθουσα. 

MOVING ΑΠΟ ΤΟΥΣ NQR ENSEMBLE ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ

Τατιάνα Μπρε, Δήμητρα Τρυπάνη, Δήμητρα Παπασταύρου

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Απόψε, βράδι Εθνικών εκλογών, σ' ένα παλιό νεοκλασικό στο Μεταξουργείο (Kunsthalle Athena - Κεραμεικού 28) για το "MOVING". Ένα μουσικό εικαστικό δρώμενο σε σύλληψη και μουσική της Δήμητρας Τρυπάνη. Στην παράσταση παίρνουν μέρος επτά εκτελεστές – δύο φωνές και πενταμελής ορχήστρα δωματίου – και τη σκηνική εγκατάσταση έχει κάνει ο εικαστικός Νίκος Κόκκαλης.

Την ξεχωριστή δουλειά της Τρυπάνη έχω επισημάνει και άλλοτε - δείτε εδώ.

Οι NQR (Not Quite Right) Ensemble που δημιουργήθηκαν από την Τατιάνα Μπρε, τη Δήμητρα Παπασταύρου και τη Δήμητρα Τρυπάνη στην Αθήνα, το Δεκέμβριο του 2007, είναι μια μουσική ομάδα της οποίας η δουλειά επικεντρώνεται στη δημιουργία παραστάσεων όπου διερευνώνται τα ηχητικά όρια και οι σχέσεις μεταξύ μουσικής και γλώσσας, με βασικά εργαλεία τους ασύμμετρους ρυθμούς, τα ακουστικά όργανα και – βέβαια – τη φωνή.

Έτσι κι απόψε, δώδεκα μουσικά κομμάτια που αντιστοιχούν σε ...κινούμενες δώδεκα εικόνες, ερμηνεύθηκαν σκηνικά, με μελετημένη στη λεπτομέρεια κίνηση, από την Τατιάνα Μπρε και την Δήμητρα Παπασταύρου, την ώρα που πέντε αξιότατοι μουσικοί (Διονύσης Βερβιτσιώτης - βιολί, Δημήτρης Κουκουράκης - κιθάρα, Τάσος Μισυρλής - τσέλο,  Ισμήνη Παπαθανασίου - φλογέρα και Θοδωρής Τζοβανάκης πιάνο), απέδιδαν με ακρίβεια και πάθος την πρωτότυπη μουσική της  Δήμητρας Τρυπάνη, η οποία τους διηύθυνε. 

Αυτό που είδαμε κι ακούσαμε από την ομάδα ήταν σίγουρα ιδιαίτερο, αφού ο διάλογος καθαρής μουσικής και σκηνικής δράσης ήταν αρχιτεκτονικά δομημένος. Σημαντική στιγμή της παράστασης τα δύο μόνο τραγούδια που ερμηνεύουν συγκινητικά τα κορίτσια που συμμετέχουν. 

Η ομαδική δουλειά αναδείχθηκε σ' αυτή την παραγωγή. Στην υπηρεσία της τέχνης κι όχι των κάθε λογής "εγώ", που συνήθως πασχίζουν να προβληθούν. 

Εύχομαι και σε άλλες τέτοιες παραστάσεις. Αληθινά τολμηρές!

Π.Α.Α.

Τατιάνα Μπρε και Δήμητρα Παπασταύρου

Το νεοκλασικό συγκρότημα που περιλάμβανε και το σπίτι όπου έγινε η παράσταση. Η ...άλλη Αθήνα

Η ταράτσα του νεοκλασικού τεράστια και ενδεικτική της Αθήνας ως πόλης μαγικής...

Η ΕΝΤΙΘ ΠΙΑΦ ...ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ ΣΤΟ "ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ"

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Έντιθ Πιάφ: Μια ζωή στα άκρα. Στα άκρα της επιτυχίας, της αναγνώρισης, της δόξας, της αυτοκαταστροφής.  Αυτό το ζήσαμε προχθές στο «Αγγέλων Βήμα», στην Ομόνοια, όπου συναντήσαμε την μεγάλη τραγουδίστρια - μύθο του γαλλικού τραγουδιού, να ξετυλίγει τη φωνή της και τη ζωή της.

Η Μίλλη Καραλή ενσάρκωσε την Έντιθ Πιάφ και δημιούργησε την ατμόσφαιρα της εποχής, σε μια παράσταση που στήθηκε με σεβασμό, αγάπη και θαυμασμό για το λατρεμένο «σπουργιτάκι».

Συγκίνηση, πάθος, ο έρωτας κι ο θάνατος παντοτινοί συντρόφοι...

Η Μίλλη Καραλή μαγεύει τραγουδώντας πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Πιάφ, διηγείται όλες τις ερωτικές ιστορίες της και περιγράφει λεπτό προς λεπτό το τραγικό της τέλος από τη μορφίνη...

 

Η παράσταση είναι μια σύλληψη του Δημήτρη Μαλισσόβα σε επιλογή και δραματουργική επεξεργασία κειμένων, κείμενα και σκηνοθεσία του ίδιου. Πολύτιμη η παρουσία του αειθαλούς Νίκου Λαβράνου στην μουσική επιμέλεια, την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας. Πέντε μόλις μουσικοί και μια τραγουδίστρια είναι αρκετοί για το ταξίδι σε μια πολυκύμαντη ζωή.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο "Αγγέλων Βήμα".

Ο αειθαλής μουσικός Νίκος Λαβράνος στα κρουστά με νεανικό πάθος!

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ...

Αλέξανδρος του Ευθύμη Βαρλάμη

ΠOΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤ(Ι)Α  

Ή δύο κόμματα, μία πολιτική, κανένα δίλημμα

Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση

 «Διότι δεν βρήκα χειρότερον»! Διαβάζοντας τον άγιο Αναστάσιο τον Σιναΐτη και την απάντηση αυτή του ίδιου του Θεού σε απορία μοναχού επί τυράννου Φωκά,[1] συνειρμικά οδηγείται η σκέψη μας στην πρόσφατη πολιτική μας ιστορία με την ενστικτώδη φοβικότητα μιας πιθανής επανάληψης, εφόσον εισήλθαμε στον προεκλογικό χορό. Η λειτουργία των πνευματικών νόμων αναπόφευκτη. Ο εν λόγω άγιος ερμηνεύει τη θεία παραχώρηση ανάξιων – σε μας και επικίνδυνων - αρχόντων «κατά την καρδίαν του λαού». Ο Ολυμπιόδωρος καταγράφει (στα σχόλιά του στο βιβλίο του Ιώβ) κάτι που θυμίζει πολύ τη μεταπολιτευτική μας πραγματικότητα: «ο Κύριος τους επιβλέπει όλους, και ανάλογα με τους ανθρώπους, βασιλεύοντας μαζί τους, υποδεικνύει ως βασιλιά άνθρωπο υποκριτή, λόγω της δυστροπίας του λαού. Αυτό δε και ο ίδιος ο Θεός το δηλώνει με σαφήνεια διά του προφήτου Ωσηέ, προς τον Ισραήλ λέγοντας· Και σου έδωσα βασιλιά σε κατάσταση οργής λόγω του θυμού μου (Ωσ. 13:11). Πολλές φορές δηλαδή αυτόν που φαινομενικά εμφανίζεται αγαθός, επιτρέπει να αναγορευτεί σε βασιλιά, κατά τη βασιλεία του οποίου θέλει να κακοποιηθούν δι’ αυτού οι υπήκοοί του, για την δυσκολία, την κακοπραγία και την δυστροπία τους».[2] Η ιστορία του Ισραήλ ως περιεκτική εξεικόνιση του παγκόσμιου θείου λυτρωτικού σχεδίου και πάλι χαρακτηριστικά παρούσα και διδακτική: «ο μεν φιλάνθρωπος Θεός και δίκαιος Κριτής, όταν αμαρτάνουμε μας παραδίνει πολλές φορές στους εχθρούς μας (σ.σ. τροϊκανούς, διεθνείς τοκογλύφους, σιωνιστές και όσους άλλους «εθνικούς»), όχι για να χαθούμε, αλλά για να παιδαγωγηθούμε, όπως λέει με το στόμα του Ιερεμία στον ισραηλιτικό λαό».[3]

Διάφορες Κασσάνδρες το τελευταίο διάστημα μιλάνε για το ιστορικό τέλος του ελληνισμού. Η απάντηση είναι πως αυτό το τέλος ίσως έχει έρθει, και μάλιστα από καιρό, αναφορικά με τον φαντασιακό τρόπο που τον έχουν πολλοί διαπλάσει μέσα τους. Απλώς τώρα το συνειδητοποιούμε σιγά σιγά οι περισσότεροι. Αυτό, όμως, σε τελική ανάλυση θα έπρεπε να μας αγχώνει ή να μας οδηγεί σε εθνική κατάθλιψη; Τούτο θα ίσχυε σε ικανό βαθμό για τους σωβινιστές και όσων η φιλοσοφία τελειώνει στο χώμα ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια απροσδιόριστη μορφή μεταθανάτιας ύπαρξης. Τολμώ να πω ότι για την πλειοψηφία των ανθρώπων τέτοιας υφής κοσμοθεωριών, η διάλυση της εγκόσμιας πατρίδας και η αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας συνιστούν λίαν σοβαρά ζητήματα. Ο χριστιανός, όμως, που «ουκ έχει ώδε μένουσαν πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητεί» (Εβρ. 13:14) και που αρύεται εξ ουρανού και εκ Θεού την αληθινή και αιώνια ταυτότητά του, όχι μόνο δεν άγχεται με τις ενδοκόσμιες μεταβολές, αλλά πολλές φορές τις επιζητεί, όταν μάλιστα αυτές επιφέρουν μεγαλύτερη πνευματική ωφέλεια συγκριτικά με την «υλική» βλάβη που προκαλούν. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, και τη σχετικότητα των εθνικών συλλογικοτήτων (καταδίκη του εθνοφυλετισμού στη σύνοδο του 1872), όπως και τη σύγκρουση των πρώτων κυρίως χριστιανών με τα πάτρια της φυλής και της οικογενείας εκάστου. Τα κράτη, τα έθνη και όλα τα πέριξ αυτών συνιστούν μεταπτωτικά φαινόμενα, που αφεύκτως θα καταργηθούν (Α΄ Κορ. 15:24).

Σε καμιά περίπτωση δεν απαξιώνουμε την πατρίδα μας. Η ελληνική ταυτότητα, στον βαθμό που προσλαμβάνεται ως συνυπάρχουσα με τη χριστιανική, είναι και πρέπει να θεωρείται ιερή. Ποτέ, όμως, είδωλο και υποκατάστατο θείας λατρείας. Στο σκεπτικό αυτό, επομένως, ίσως χαθεί (χάθηκε ήδη) ο ελληνισμός ως πρόταση οντολογίας και ενθαδικού (έστω) πολιτισμού. Η ιστορία μάς δίδαξε πολλάκις τον θάνατο αυτοκρατοριών και την εξαφάνιση λαών και πολιτισμών. Η μετάλλαξη του Έλληνα σε δυτικό άθρησκο αγνωστικιστή έχει προ πολλού ξεκινήσει στο πλαίσιο των σαρωτικών αφομοιώσεων που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση. Ο τρόπος αυτός βίου – ο στυγνά υλιστικός και αθεϊστικός – ειλικρινά να μας λείπει. Ουδεμία σχέση έχει με τον υπαρκτικό τρόπο του Χριστού, που αποτελεί το όχημά μας  για την αιωνιότητα. Δεν είχαμε, εξάλλου, προ πολλού  εκπέσει σε αυτόν (τον φαύλο και παγανιστικό) πριν ακόμα ξεσπάσει η κρίση;

Γύρω μας ένας διάχυτος μηδενισμός, μια απαξίωση των πάντων. Για παράδειγμα, ο μισθός του εκπαιδευτικού. Η συμβολική αυτή απαξία και ο ευτελισμός του μαρτυρούν ολοκάθαρα την προοπτική αυτής της χώρας στο μέλλον: μια επένδυση στο μηδέν εκ παραλλήλου με μια προγραμματισμένη και αδιόρατη αντίστοιχη στην ψυχοσωματική εκμηδένιση της ανθρώπινης υπόστασης δια της υποβάθμισης της δημόσιας υγείας, με το μάτι ημίκλειστο στην ποικιλότροπη ευθανασία των υπέργηρων. Ίσως ενταύθα μια πιθανή επιστροφή σε ναζιστικής απόχρωσης ευγονική αντίληψη της ζωής και σε αριθμοκεντρική θεώρηση της ανθρωπότητας; Κοντά σε αυτά και ένας καμουφλαρισμένος κατά της Ορθοδοξίας πόλεμος με παύσεις χειροτονιών - λες και τα ψιχία τούτα θα βουλώσουν τις οπές της πανταχόθεν διάτρητης οικονομίας μας - με συμβολικές εν είδει κακούργων συλλήψεις και καθείρξεις ιερωμένων προς τέρψιν των εχθρών της Εκκλησίας… Με δυο λόγια: ελεεινή κατάπτωση, αξιοθρήνητη κατρακύλα, επιθανάτιος εθνικός ρόγχος, συνοδευόμενα από έναν περιρρέοντα συρμό  προφητολαγνείας και αναμόχλευσης χρησμών και προρρήσεων, παλαιών και νέων, για ανασυστάσεις αυτοκρατοριών, μάλλον εσκεμμένης ψευδαισθητικής φυγής σε κάποιο ένδοξο παρελθόν, μακριά από το καταθλιπτικό παρόν και το δυσοίωνο μέλλον…

H δυναμική της πολυκομματικότητας, δηλωτική της σύγχυσης και διάσπασης του νεοελληνικού ψυχισμού και της κοινοτικής του πραγματικότητας, καταγράφει με νατουραλιστικές πινελιές το κομμάτιασμα, την αποσάθρωση του νεοελληνικού μεταοθωμανικού βεβιασμένου κρατικού και κοινωνικού μορφώματος.  Καρικατούρες πολιτικές και καρτουνίστικες σχετικές παρουσίες προκαλούν τον γέλωτα παρά την πειθώ, υπομειδιώντας και αυτοί στο γεγονός της ούτε υπό των ιδίων ελάχιστης πίστης στα υπ’ αυτών ειρημένα. Καταθλιπτικές φυσιογνωμίες που απλά βεβαιώνουν την έλλειψη οράματος για το αύριο και την αδυναμία εύρεσης και παροχής ελπίδας. Φληναφήματα και δειλές υποσχέσεις χωρίς υπόσταση. Άλλωστε, ο λόγος εδώ και καιρό αποδυναμώνεται συμπαρασύροντας ακόμα και το πιο σταθερό νόημα των λέξεων. Η βαριά αυτή ασθένεια, μη επαρκώς εισέτι αισθητή στη σημαντική της, γίνεται μάρτυρας της πνευματικής μας σήψης και της εκρεούσης αποφοράς. Οι μεσσίες κάνανε τον κύκλο τους - πατεράδες, παππούδες, γιοι και κόρες, όλοι τα ίδια σκαναρισμένα μοντέλα του μεταμοντέρνου δυτικού αθεότροπου ισοπεδωτικά αφομοιωτικού παγκοσμιοποιητικού κοινωνικοπολιτικού παραδείγματος. Αρχίζει, ίσως, κατ’ αυτόν τον τρόπο να αχνοφέγγει η ώρα του Θεού, καθώς αυτός κατά το συνήθειο του επεμβαίνει στις στιγμές του ανθρώπινου αδιεξόδου. Η τυφλή πίστη και η αφασία του ανοηταίνοντος νεοέλληνα, εμφανείς σε νωπές και μπαγιάτικες μεταπολιτευτικές πολιτικές συνταγές και επιλογές, επέφεραν εντούτοις μια κάποια απώλεια των ψευδεπίγραφων τούτων προσδοκιών, κάτι που συνιστά τουλάχιστον μια μορφή αισιόδοξης τροπής των πραγμάτων, διότι αναπόφευκτα οδηγεί ικανό αριθμό σκεπτόμενων και απογοητευόμενων στην αυθεντική και μοναδική ελπίδα, στον Χριστό.

Θέατρο παραλόγου, σουρεαλιστικά προεκλογικά επιχειρήματα, απολογίες και ταξίματα, αυθάδεις εμφανίσεις σεσημασμένων ενόχων και εγκληματιών της πολιτικής που θα έπρεπε να είναι από κρυμμένοι έως εξοστρακισμένοι. Είναι εκπληκτικό να βλέπεις ογκώδη στην κενότητά τους πολιτικά όντα (αντί να λουφάζουν) να κατασκευάζουν προεκλογικούς λόγους – όντως η υποτίμηση του λόγου συνοδοιπορεί με τη νομισματική – και να πλασάρουν εαυτούς ως αυτοθυσιασθέντες χάριν της κοινής σωτηρίας τις δύσκολες τούτες ώρες – φευ της υποκρισίας, της πατριδοκαπηλίας, της ιταμότητος και της γελοιότητος! Την ίδια ώρα ακούς βλάσφημα ιστορικά (και δη θεολογικά!) πυροτεχνήματα του τύπου «θα φέρουμε το φως, όπως άλλοτε ο Καραμανλής» από εκπροσώπους της πολιτικής ενόργανης γυμναστικής. Αριστεροί και οικολόγοι λίγο πιο δίπλα  μαίνονται στην αυτάρκη και αλαζονική εσωστρέφειά τους αναμασώντας προκαταληπτικά εκ του περισσεύματος της κακίας τους ως προαιώνια πανάκεια το κρατικό διαζύγιο και τη φορολόγηση (καλύτερα δήμευση) της Εκκλησίας (!) – ξεχνούν, φαίνεται, οι κατ’ επίφαση μαρξιστές και αντιδιεθνιστές ποιος κυρίως ταΐζει τον πεινασμένο κοσμάκη αυτές τις μέρες, κατά τις οποίες οι ίδιοι μασάνε τα αποθεματικά του κρατικού κορβανά και όχι μόνο… Από την άλλη, παπάδες ζηλούν τη δόξα του Μακάριου της Κύπρου και του Ψαρουδάκη, κωφεύοντας στα ιστορικά διδακτικά προηγούμενα και ονειροβατώντας σε νεφελώματα μιας ορθόδοξου χριστιανικού θεοκρατικού τύπου ιδανικής πλατωνικής πολιτείας – ουτοπικής σαφέστατα και εν πολλοίς αντικείμενης στους ιερούς κανόνες. Το πιο ανατριχιαστικό: φουντώνει η ακροδεξιά ανασύροντας κατοχικές μνήμες. Η αυλαία κλείνει με γραφικές ατομικότητες και ολιγομελείς ομάδες επίδοξων σωτήρων, όπως πάντα άλλωστε· το σκάνδαλο της εκ Θεού άπλετα χορηγηθείσης ελευθερίας…

Ο πολιτικός λόγος, εκστομιζόμενος από χείλη αδαών, ασχέτων, «ολιγίστων» ή και υπερφίαλων ικανότερων, ανακυκλώνεται στο μηδέν, στο κενό, στο ρηχό, στο ανούσιο, στο βαρετό, στο χωρίς ελπίδα, στο θεατρικό – δεν είναι τυχαίος, εξάλλου, ο συνωστισμός τόσων ηθοποιών στην πολιτική μας σκηνή. Κάπηλοι ή γραφικοί πατριδολάτρες και βυζαντινολάτρες, άθρησκοι ή παγανίζοντες ελληνολάτρες, όλοι στριμώχνονται στο αποπνιχτικό καταγώγιο της νεοκατοχικής υποτελούς «αυτοδιοικητικής» μας πραγματικότητας. Όλοι μαζί βροντοφωνάζουν την κίβδηλη ερμηνεία της ιστορίας μας και την εφάμαρτη χρήση των ιδεοληψιών μας, το στρεβλό δρόμο που πήραμε ως γένος, την απροσδιόριστη εθνική ταυτότητα ενός κατ’ όνομα χριστιανικού λαού.

Ο εμετικός λόγος της πολιτικής και πάλι παρών σε όλο του το μεγαλείο. Νωπές οι μνήμες από το τραγελαφικό «λεφτά υπάρχουν». Η εξόφθαλμη και προκλητική εξαπάτηση του πρόσφατου παρελθόντος επανέρχεται μέσα από νέες υποσχέσεις που εξοργίζουν στη χυδαιότητά τους και μέσα από μια φαρσοκωμωδιακή σύγκρουση των δύο πολιτικών πάλαι ποτέ υπερδυνάμεων της χώρας (που συγκυβερνούν και ζητούν εκάστη την αυτοδυναμία, για να … συγκυβερνήσουν !)  – υλοποιώντας αυτοεκτιθέμενες ιστορικά και  εμπράγματα το γνωστό ανέκαθεν τοις πάσι: δύο κόμματα, μία πολιτική, κανένα δίλημμα. Προς τι όλα αυτά; Μα για το χρήμα και τη δόξα, για να γραφούν κάποιοι στην ιστορία, με όποιο τίμημα σε βάρος των φυσικών, αληθινών συνανθρώπων τους. Ευτυχώς, όμως, έστι δίκης οφθαλμός…

Το πλεόνασμα της προεκλογικής κομματικής παρουσίας έχει προφανώς και τη θετική του διάσταση, αυτήν της φιλελεύθερης πολυφωνίας και του δημοκρατικού πλουραλισμού. Η αισιόδοξη αυτή θεώρηση δεν καταργεί, δυστυχώς, τη ρεαλιστική θέαση της βαθύτερης ουσίας των πραγμάτων, κυρίως όταν πραγματώνεται μέσα από το μυστικό φως της βιβλικής ερμηνευτικής: του κατακερματισμού μας, της βαβελικής μας σύγχυσης και διάστασης, της προοδευτικής μας απομάκρυνσης από το προκτισιακό θείο σχέδιο της εν Χριστώ ενότητας των πάντων. Διαβάζοντας υπό το πνεύμα αυτό και κάπως πιο ελευθέρα  την ιστορία της έναρξης της βασιλείας στον Ισραήλ, στη συνείδησή μας αποτυπώνεται η εξορία του Θεού από τη ζωή των ανθρώπων σε πολιτικό επίπεδο ως επιτακτική επιθυμία αυτοπαράδοσης σε επίγειους άρχοντες, μιας εγωτικά και υπερφίαλα αυτάρκους αυτοδιάθεσης (Α΄ Βασ. κεφ. 8 κ.εξ.). Οι εξ αυτών συνέπειες της θεοεγκατάλειψης του ανθρωπίνου γένους ορατές και πολλαπλά καταγεγραμμένες στην ανθρώπινη ιστορία.

Βιώνουμε στο πετσί μας μια αιφνίδια  (ανα;)προσαρμογή της χώρας μας στο μετανεοτερικό πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι μετά την ανεξέλεγκτη, άτακτη και σφοδρή πρόσκρουσή της  στον δαιμονικό ύφαλο της παγκοσμιοποιημένης εκδοχής της αποκαλυπτικής προθέρμανσης του ιστορικού τέλους της ανθρωπότητας. Όχι το σβήσιμο του ήλιου ούτε κάποια συντριβή κομήτη ή πυρηνικό ολοκαύτωμα θα επιφέρουν το τέλος. Οι ανθρώπινες αμαρτίες και η προσωπική επέμβαση του Θεού (Δευτέρα Παρουσία) θα επισπεύσουν εν ριπή οφθαλμού τη Βασιλεία του (Α΄ Κορ. 15:52). Οι δυνάμεις του σκότους θα οδηγούν έως τότε τους ανθρώπους στη φτώχεια, στην ανασφάλεια, στην εξαθλίωση και στον πολύμορφο θάνατο, διότι μόνο ο εξουθενωμένος μπορεί να ελέγχεται και να ποδηγετείται, επειδή απλούστατα η φύση του κακού είναι ανθρωποκτόνος (Ιω. 8:44). Ο χριστιανός, όμως, εν Πνεύματι ατάραχος, τα προγνωρίζει όλα αυτά, πολύ δε περισσότερο την αμετάκλητη έκβαση της αδιάπτωτης τελικής επικράτησης του καλού (του Θεού).

Ο άνθρωπος του Θεού, (ο Έλληνας εδώ) που πιστεύει στον Χριστό, σίγουρα δεν εμπιστεύτηκε ποτέ άρχοντες και υιούς ανθρώπων (Ψαλμ. ρμε΄ 3). Δε βαυκαλίζεται με μεσσιανίσκους και ενδοϊστορικές ουτοπίες. Προσδοκά με ανοιχτό νου και πλατιά καρδιά την ερχόμενη Βασιλεία για όλο το σύμπαν. Στέκεται υπεράνω πάσης εθνι(κιστι)κής αυτοπεριχαράκωσης  και χλευάζει κάθε μικροκομματισμό. Και στις περιοδικά εμφανιζόμενες εθνικές κρίσεις  – καλή ώρα τώρα - προσεύχεται να τον καθοδηγεί ο Θεός, ώστε να διακρίνει τον «βελτίονα ή τον μη χείρονα», και κατόπιν πράττει κατά συνείδηση. Διότι αγαπά περισσότερο και πιο αυθεντικά (χάριτι Θεού) από πολλούς τριγύρω την πατρίδα του, την οποία από του νυν προσπαθεί να μπολιάσει στην εσχατολογική Βασιλεία με τον τρόπο που μονάχα η Εκκλησία γνωρίζει και υποδεικνύει. Πάνω από όλα, επομένως, εύχεται στον Κύριο της ιστορίας να μας φωτίζει συλλογικά και να αναδεικνύει αυτούς  (ή αυτόν) που θα διαφυλάσσουν την αξιοπρέπεια και την πίστη μας στις διαχρονικές αξίες του γένους. Από κει και πέρα, έχει ο Θεός. Η ακλόνητη εμπιστοσύνη και ελπίδα σε Αυτόν, άλλωστε, μας συνοδεύουν πάντοτε.

                                                                                    Κ. Νούσης

Λάρισα

5/5/2012

---

[1] Αναστάσιος Σιναΐτης.  Ερωταποκρίσεις. Θεσσαλονίκη: Ρηγόπουλος, 2002, σ. 134.

[2] Ό.π. σ. 137.

[3] Ό.π. σ. 140.

ΜΗ ΜΟΥΤΡΩΝΕΤΕ ΑΛΛΑ "ΚΟΡΥΒΑΝΤΙΑΤΕ"

Έργο Ευθύμη Βαρλάμη

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Πολύ μοι μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων 

ἥ τε καρδία πηδᾷ" 

(Πλάτωνος Συμπόσιον 215) 

"Θυμοῦ κράτε" 

(Δελφικὰ Παραγγέλματα κατὰ Παυσανίαν) 

Τὸ ἔτος 2000 ὁ ζωγράφος Ε. Βαρλάμης μᾶς ξάφνιασε μὲ μιὰ ἔκθεση στὸ Γκάζι τῆς Ἀθήνας, χιλίων προσώπων τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, τὰ ὁποῖα εἶχαν μεταξύ τους παραλλαγές, ἐνῶ περέμεναν κοινὰ ὁρισμένα βασικὰ χαρακτηριστικά τους, καθὼς καὶ τὰ 250 πρόσωπα τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Βυζαντινοῦ Μουσείου τῆς Θεσσαλονίκης (2012). Ἀσφαλῶς ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα γιὰ καλλιτέχνη. Ὅμως ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς οὐδὲν σημαίνει ἔναντι τῶν μυριάδων ἑκατομμυρίων ἀνθρωπίνων προσώπων ἀπὸ καταβολῆς κόσμου μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, τὰ ὁποῖα διαφέρουν μεταξύ τους μορφολογικὰ καὶ ψυχικά. Ἕνα μυστήριον τῆς δημιουργίας, τεκμήριον τῆς πανσοφίας τοῦ Θεοῦ. Βέβαια ὑπάρχουν καὶ "ὅμοιες" ὁμαδοποιήσεις, ὅπως τῶν φυλῶν καὶ κατοίκων διαφόρων περιοχῶν τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖες ὅμως πάλιν ἐσωτερικὰ εἶναι ἀνόμοιες. Ὑπάρχουν καὶ οἱ "σωσιόμορφες" κουκλίστικες καλλονές, "δημιουργήματα" τῆς συγχρόνου αἰσθητικῆς καὶ πλαστικῆς χειρουργικῆς, ἀπότοκα τῆς αἰωνίου ματαιοδοξίας τοῦ θήλεος. 

Ὅπως ὅμως κι’ ἂν ἔχει τὸ πρᾶγμα, ἐδῶ ὁ λόγος περὶ τοῦ προσώπου, ἄλλως τοῦ μούτρου. Τοῦτο προέρχεται ἐκ τοῦ ἰταλικοῦ mutria, σημαῖνον μεταφορικὰ καὶ μειωτικά, τὸν ἀνήθικο, τὸν κακόφημο ἄνθρωπο, τὸν κατεργάρη καὶ σκωπτικὰ τὸν πονηρό, μουτράκι δέ, τὸ μικρὸ συμπαθητικὸ πρόσωπο, τὴ μουρίτσα, τὸ μουσοῦδι εἰς ἀντίθεση πρὸς τὴ μουτράκλα. Σχετικὰ γνωστὲς εἶναι καὶ οἱ ἐκφράσεις: Κάνω μοῦτρα: θυμώνω, Πέφτω μὲ τὰ μοῦτρα: ἀφοσιώνομαι σὲ κάτι, Δὲν ἔχει μοῦτρα νὰ μὲ δεῖ: ἀποφεύγει νὰ μὲ ἀντικρύσει ἀπὸ ντροπὴ στὰ φταιξίματά του. 

Ἀπαντᾶ ἐπίσης καὶ ἡ λέξη φάτσα, ἀπὸ τὸ ἰταλικὸ faccia, ποὺ σημαίνει ὄψη, μορφή, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόσοψη ἑνὸς κτηρίου καὶ τὸ πλοῖο ποὺ κινεῖται ὄρτσα. Καὶ ἐδῶ ἔχουμε τὶς ἐκφράσεις: una fazza una razza καὶ faccia carta. 

Βέβαια ποικίλλουν τὰ μοῦτρα, ὅπως τῶν βρεφῶν, τῶν νέων, τῶν μεσόκοπων καὶ τῶν γηραλαίων, τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν, τῶν ὑγιῶν καὶ τῶν ἀσθενῶν, τῶν ἑτοιμοθανάτων, τῶν "τεθνεώτων ζώντων", τῶν νεκρῶν, τῶν καλῶν καὶ τῶν κακῶν, τῶν εὐειδῶν καὶ τῶν δυσειδῶν, τῶν γλυκῶν καὶ τῶν ὀξύνων, τῶν ἑλκυστικῶν καὶ τῶν ἀποκρουστικῶν, τῶν φωτεινῶν καὶ τῶν σκοτεινῶν, τῶν εὐφυῶν καὶ εὐήθων, τῶν δαιμονο-καὶ ζωομόρφων, τῶν βορείων καὶ ξανθῶν, τῶν νοτίων καὶ μελαγχροινῶν ἐκ τῶν κλιματικῶν, ἐδαφικῶν καὶ διατροφικῶν παραμέτρων κατὰ τὸν μέγαν Ἱπποκράτην. 

Σημειωθήτω δέ, ὅτι εἰς τὴν ζωγραφικὴν ἔχομεν περιέργως καὶ μοῦτρα μορφωθέντα ἐκ προϊόντων ζαρζαβατικῶν, ὀπωροκηπευτικῶν, ἰχθύων, πτηνῶν, ἐντόμων, τοπίων, δένδρων, ἀνθέων, βιβλίων, πανοπλιῶν, γυμνῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλων, μὲ τοὺς ἀνάλογους συμβολισμοὺς (G. Arcimboldi). 

Ἐξ ἄλλου εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ μοῦτρο, κατὰ τὸ "οἵα γὰρ ἡ μορφὴ αὐτοῦ τοιαύτη καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ", τυγχάνει ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς, ἐξ οὗ καὶ τὸ κακόψυχος, ἰδίως δὲ ὁρισμένα ὄργανα αὐτοῦ ὅπως τὰ μάτια, διαδραματίζουν σπουδαῖον ρόλον καὶ εἰς τὴν τέχνη τῶν Fayum καὶ τὴν βυζαντινή. Τοῦτο ὅμως δὲν συμβαίνει πάντοτε, διότι ἔχουμε καὶ τὸ προσωπεῖον, τὴν μάσκα, τὴν ὁποίαν ἐνδύονται συνήθως οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὄχι μόνον εἰς τὸ καρναβάλι. Αὐτὴ ἄλλωστε ἔχει τριπλῆν ἔκφρασιν: τῆς ἀποκρύψεως (Βενετία), τῆς φανερώσεως τῆς ταυτότητος (Ἀφρικὴ) καὶ τοῦ πολλαπλασιασμοῦ αὐτῆς (Ἑλλάς, Ἰαπωνία). 

Πολλoὶ μάλιστα ἔχουν οὐχὶ δυ- ἀλλὰ πολυπροσωπίαν, ὡς ὁ Ἑρμῆς καὶ ὁ Ἰανός, καὶ τὰ τρίμορφα τῆς Χριστιανικῆς τέχνης, τὰ ὁποῖα βέβαια συμβολίζουν τὴν Ἁγία Τριάδα. 

Διὰ τοῦτο, ἂς μὴ μουτρώνουμε γιὰ τὶς ἀραχνοΰφαντες, "σοφὲς" καὶ ἀξιοθρήνητες λοιδορίες τῶν συγχρόνων νεοφαρισαίων πλαγγωνοπαικτῶν καὶ τῶν αὐτοκλήτων "προμάχων" τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἂς αἰνοῦμε τὸν Κύριον "ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ", αἰνοῦμεν "αὐτὸν ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνῳ" (Ψαλμ. 150, 4).

ΤΟ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΠΟΤ ΠΟΥ ΚΑΠΗΛΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΛΥΤΗ

Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου με σχετική ανακοίνωσή της εξέφρασε τη λύπη της για τη χρήση του έργου και φωτογραφίας του Οδυσσέα Ελύτη σε προεκλογική διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας. Η κ. Ηλιοπούλου δήλωσε ότι «με λύπη μου είδα φωτογραφία του Οδυσσέα Ελύτη, καθώς και απόσπασμα από την ποίησή του να χρησιμοποιείται σε πολιτική διαφήμιση. Έχοντας την ευθύνη του έργου του και τιμώντας την μνήμη και τις αρχές του ζητώ την άμεση απόσυρση. Η ποίηση, το ήθος και η σκέψη του Ελύτη αποτελούν εθνικό κεφάλαιο υψίστης σημασίας και όχι ιδιοκτησία κανενός κόμματος. Ας δείξουμε σεβασμό.

«Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα!»

Τι έγινε λοιπόν; Στο εν λόγω διαφημιστικό σποτ εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς να ζητάει από το ψηφοφόρους να του δώσουν τη δύναμη για να δείξει «τι θα πει Ελλάδα, τι θα πει αξιοπρέπεια, τι θα πει δύναμη ψυχής. Τι ακριβώς εννοούσε ο Ελύτης όταν έγραφε για τον ελληνικό λαό». Στη συνέχεια ακούγονται οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από τη συλλογή "Ήλιος ο πρώτος": 

«Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι 

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά 

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!»

Συμμερίζομαι την αγανάκτηση της Ιουλίτας Ηλιοπούλου γιατί ο κ. Σαμαράς έχει ...παρελθόν με τον Ελύτη. Προσπάθησε να εμπλέξει τον ποιητή και στην αλήστου μνήμης Πολιτική Άνοιξή του, με αποτέλεσμα κάποιοι τότε να ...χρεώσουν στον Ελύτη "στήριξη" στην ΠΟΛ.ΑΝ. 

Τώρα, ο κ. Σαμαράς επανέρχεται ...δριμύτερος, ως υποψήφιος πρωθυπουργός! Και πάλι, βέβαια, καπηλεύων την ελύτειον χάριν. 

Ελπίζω να φοβηθεί την οργή του ποιητή, καθώς εξαργύρωσε την πάλαι ποτέ οικειότητα Ελύτη "αντωσάμενος χρυσού"!

Βέβαια στο συγκεκριμένο σποτ υπερπερισσεύει το κιτς και η άκριτη χρήση προσώπων της ελληνικής ιστορίας, που ...παρελαύνουν για να μας ...οδηγήσουν στον κ. Σαμαρά!!!

...Αλλά ρύσαι ημάς...

ΜΑΓΙΟΒΟΤΑΝΑ ΑΠ' ΤΟ NaturaZante

Ο αγαπημένος της Ιδιωτικής Οδού συνιστολόγος και ποιητής π. Παναγιώτης Καποδίστριας, μας φίλεψε μαγιάτικες εικόνες από το ανοιξιάτικο Τζάντε.

Για να πάρετε πολλές ανάσες άνοιξης, επισκεφθείτε τα μαγιοβότανα των ιστολογίων του π. Π.Κ. NaturaZante και Στον ίσκιο του Ήσκιου.

Εκεί θα δείτε πώς ...αιχμαλωτίστηκε το πέρασμα της Πρωτομαγιάς.

"Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Όπως πληροφορηθήκαμε, με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στην Κόρινθο η παρουσίαση του βιβλίου του π. Δημητρίου Στανιλοάε, "Η νίκη του Σταυρού", το Σάββατο του Λαζάρου 6 Απριλίου 2012, υπό την αιγίδα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. Διονυσίου Δ΄. 

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην ιστορική και προσφάτως ανακαινισμένη αίθουσα εκδηλώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως, δωρεά του αειμνήστου ακαδημαϊκού και πρωθυπουργού Σωτηρίου Κροκιδά (εκ Κιάτου Κορινθίας). 

Την εκδήλωση παρουσίασε ο δικηγόρος Πέτρος Θωμαΐδης. 

Ο θεολόγος και ιστορικός, υποψήφιος διδάκτωρ θεολογίας Πανεπιστημίου Winchester, Λάμπρος Ψωμάς, μεταφραστής του βιβλίου, παρουσίασε με συντομία τη ζωή και τη θεολογική συμβολή του συγγραφέα, του μεγάλου αυτού Ρουμάνου θεολόγου και κληρικού, και την εμπειρική σχέση του με τον Σταυρό και την αγάπη του Χριστού. 

Η θεολόγος και εκπαιδευτικός, υποψηφία διδάκτωρ θεολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα, εκδότρια των εκδόσεων Μαΐστρος, μίλησε για τη σημασία της ρουμανικής Ορθόδοξης θεολογίας και τους λόγους που ώθησαν τον "Μαΐστρο" στο να εκδόσει το συγκεκριμένο βιβλίο, με παρότρυνση του π. Βασιλείου Θερμού. 

Τέλος, ο διδάκτωρ θεολογίας, νομικός και εκπαιδευτικός Αθανάσιος Παπαθανασίου, αρχισυντάκτης του θεολογικού περιοδικού "Σύναξη", παρουσίασε με λόγο οξυδερκή και ουσιαστικό, το περιεχόμενο της σταυρικής θεολογίας του π. Στανιλοάε, καθώς και τις προεκτάσεις της και τη σημασία της για τον σύγχρονο άνθρωπο. 

Την εκδήλωση έκλεισε με την όμορφη και ζεστή προσφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Κορίνθου κ. Διονύσιος.

Η ΕΝΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου*

Προεκλογική συζήτηση που λείπει

Υπάρχει μια εκκωφαντική σιγή στο προεκλογικό σκηνικό της άνοιξης του 2012. Αφορά ένα ζήτημα που βρίσκεται στην καρδιά των κομματικών διεργασιών (όθεν "εκκωφαντική"), κι όμως μένει κατ' ουσίαν ασυζήτητο (όθεν "σιγή"). Ένα ζήτημα, δηλαδή, που δρα καταλυτικά στη διαμόρφωση των πολιτικών προσανατολισμών, αλλά δεν γίνεται θέμα συζήτησης καθ' αυτό, με αποτέλεσμα να μη φωτίζονται οι διαστάσεις του και να μη δοκιμάζονται οι αντοχές των θέσεων που έχουν απέναντί του οι πολιτικοί φορείς. Το ζήτημα αυτό είναι η εννόηση του δημοσίου χώρου.

Εκατό ημέρες πριν από τις εκλογές, στις 26 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Παιδείας διευκρίνισε ότι η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι αργία, αλλά με προαιρετικό εορτασμό. Τι σημαίνει αυτή η αντιδιαστολή εορτής και εορτασμού; Το θέμα δεν είναι αν οι εορτασμοί γίνονται με ουσιαστικό ή με ανούσιο τρόπο. Είναι κάτι άλλο, απείρως ουσιαστικότερο: μια ιδιότυπη διείσδυση μεταμοντέρνας λογικής στον δημόσιο χώρο. Η μεταμοντέρνα λογική θρυμματίζει το δημόσιο σε ιδιωτικές προτιμήσεις. Σπάζει τον δημόσιο χώρο, ο οποίος είναι το πολύτιμο πεδίο για την κάρπιση της δημοκρατίας. Ο δημόσιος χώρος προϋποθέτει την παραδοχή ότι υπάρχουν κοινά αγαθά, κοινές αξίες. Ο μεταμοντερνισμός (σε συγχορδία με τον νεοφιλελευθερισμό) δέχεται μόνο ατομικές τροχιές. Παράδειγμα πεζό: Οι πιστοί του δημοσίου χώρου αναγνωρίζουν τον αέρα ως κοινό αγαθό, και φέρνουν σε αναμέτρηση τις διαφορετικές απόψεις τους για τον χειρισμό του. Οι μεταμοντέρνοι / νεοφιλελεύθεροι, όμως, δέχονται ότι το νερό είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως κάθε εμπόρευμα. Η διευκρίνιση του Υπουργείου, λοιπόν, πιθανότατα ευχαρίστησε τους εκσυγχρονιστές τούς κοκκαλωμένους στον παλαιοημερολογητισμό της ιδιωτικοποίησης της θρησκείας. Αυτό που δεν μπορεί να δει αυτή η μικρόκαρδη ευχαρίστηση, είναι ότι η παιδεία κινδυνεύει να γίνει χώρος ατομικών επιλογών στο στυλ της ελεύθερης αγοράς. Μια εορτή για την παιδεία δεν υπαγορεύει τι θα πεις στην εορτή, ζητάει όμως να συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πολύτιμες ιστορικές και νοηματικές ραχοκοκκαλιές, οι οποίες δομούν την παιδεία ως δημόσιο αγαθό.

Η εν λόγω διευκρίνιση του Υπουργείου είναι ένα δείγμα μόνο της μεταμοντέρνας / νεοφιλελεύθερης αποσάθρωσης του δημόσιου. Και δεν έχει καν κάνει την αρχή. Ακριβώς δυο μήνες πριν, το ζήτημα είχε τεθεί σε ορισμένα σχολειά, από ολότελα διαφορετική οπτική, αλλά με την ίδια δυναμική αποσάθρωσης, όταν μαθητές που ερωτοτροπούν με την ακροδεξιά ζήτησαν να απουσιάσουν δικαιολογημένα από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Κι επί πλέον, σ' αυτή τη μεταμοντέρνα / νεοφιλελεύθερη συγχορδία βασικό βιολί έχει υπάρξει η γνωστή θέση του Υπουργείου Παιδείας το 2008, περί ατομικής δυνατότητας απαλλαγής από ένα μάθημα γενικής παιδείας, δηλαδή από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Τα υβρίδια του μεταμοντερνισμού / νεοφιλελευθερισμού που αποδομούν τον δημόσιο χώρο αποτελούν τη Σκύλλα, με Χάρυβδη τις θεοκρατικές απόψεις που βλέπουν τον δημόσιο χώρο όχι ως το φόρουμ συνάντησης και αναμέτρησης, αλλά ως το κενό που θα γεμίσει ολοκληρωτικά από τη δική τους και μόνο παρουσία, των άλλων στελλομένων στον αγύριστο. Η θεοκρατία είναι βλασφημία κατά της ανθρώπινης ελευθερίας, και υπάρχει εξ ίσου σε θρησκευτικές και σε άθεες εκδοχές. Αλλά είναι σημείο των καιρών ότι στο πολιτικό μας σκηνικό κάθε θεοκράτης διακηρύττει την προσήλωσή του στη δημοκρατία. Εδώ και πολλά χρόνια, για παράδειγμα, τα συμφέροντα του άγριου καπιταλισμού και η αστοργία για την έννοια του δημόσιου χώρου άφησαν το μεταναστευτικό ζήτημα να βαλτώσει σ' αυτό που αρκετοί προειδοποιούσαν: σε συνθήκες γκέτο, σε συνθήκες δηλαδή ανήλιαγες, σε συνθήκες θρυψαλλιάσματος του δημοσίου χώρου, όχι στο επίπεδο της ατομικότητας αυτή τη φορά, αλλά των στεγανών πολιτισμικών κοινοτήτων. Με τεράστια την ευθύνη της αριστεράς, που άφησε την πολύτιμη συνηγορία της υπέρ της ανθρωπιάς να ακούγεται αφερέγγυα επειδή αρνιόταν να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο και το καθημερινό, έχουμε φτάσει σε σημείο να είναι δημοφιλής ο μισαλλόδοξος λόγος και να υπάρχουν επ' αυτού απίστευτες συγκλίσεις (είτε ρητές είτε ανομολόγητες) διαφόρων πολιτικών παρουσιών, κατ' όνομα διαφορετικών προσανατολισμών.

Μια συζήτηση για τη συμπλοκή δημοσίου χώρου, πολιτισμού και δημοκρατίας, μοιάζει ακόμη (σε στιγμές που η προεκλογική περίοδος εκπνέει μέσα στη δεσποτεία του οικονομισμού) όνειρο νεφελοβατών. Θα μπορέσουν, άραγε, αυτά τα νέφη να γίνουν, κάποτε, βίος καθημερινός, ως μπόρα λυτρωτική που θα αρδεύσει πολλά και θα βάλει πολλούς να κολυμπήσουν;

*    Δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη.

ΠΑΛΙΕΣ ΣΚΙΑΘΙΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΕΣ...

(Μιὰ ἀκόμα ἐπίσκεψη στὸν ἀξεπέραστο Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη)

Στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πέργης κύριον Εὐάγγελον, τὸν Ποιητὴ τῆς Πόλης, υἱϊκὸς Ἀναστάσιμος χαιρετισμὸς

Θεώρησα καλό, χρονιάρα μέρα ποὺ ξημερώνει, γιατὶ τέτοια μέρα εἶναι ἡ Πρωτομαγιά,  νὰ παρουσιάσω κάποιες παλιές,  νοσταλγικὲς εἰκόνες τῆς Σκιάθου τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰ., τότε δηλαδή, ὅπου ἁγνότητα καὶ κάλλος συνταιριάζονταν μὲ ἀκρίβεια καὶ ἀλληλοσεβασμό. Κάτι ποὺ φτάσαμε πολλοὶ ἀπό μᾶς,  μέχρι τὰ πρῶτα χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὁπότε κι ἄρχισε ἡ ἀντίστροφη μέτρηση: ἐκείνη τῆς «ἀξιοποίησης» τῆς γῆς καὶ φυσικά, ἡ ἀπουσία συνειδητῆς διάσωσης ἑνὸς πολιτισμοῦ ποὺ μὲ τὰ χρόνια μεταλλάσσονταν καὶ νοθεύονταν.

Μὲ ὁδηγὸ τὸν ἀξεπέραστο Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη, τὸν ἄλλον Ἀλέξανδρο τῆς  παντέρπνου νήσου τῶν λογίων, τῆς Σκιάθου, θὰ προσπαθήσω νὰ παρουσιάσω κάποιες χαριτωμένες εἰκόνες τοῦ χθὲς, ἔτσι, γιὰ ν᾿ ἀνασάνουμε γνήσια εὐωδία τῶν τρυφερῶν ἐκείνων ἐποχῶν, ποὺ ἀναμφισβήτητα ἀναπαύουν στοὺς σκληροὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε.

«Τὰ Βακούφικα» εἶναι ἕνα διήγημα τοῦ Μωραϊτίδη, τὸ  ὁποῖο δημοσιεύτηκε πρὶν ἀπό 121 χρόνια στὴ «Νέα Ἐφημερίδα» τὶς μέρες τῆς Πρωτομαγιᾶς τοῦ ἔτους ἐκείνου. Μάλιστα ἠ σύνταξη τῆς ἐφημερίδας ἀναφέρει μεταξὺ τῶν ἄλλων στὸ σχόλιό της: «Σήμερον εἴμεθα εἰς τὴν πρωτομαγιάν. Τί ὡραῖαι, τί δροσοστάλακτοι περιγραφαί, ἐφάμιλλοι τῶν τοῦ Ζολᾶ... Ὅλη ἡ φύσις  μὲ τ᾿ ἄνθη καὶ τ᾿ ἀνθύλλιά της τ᾿ ἄγρια, ζῇ χαρωπὴ  καὶ στίλβουσα ἐν τῶ δωματίῳ μας, ἀκριβῶς σήμερον ποὺ πανηγυρίζωμεν ὄντως καὶ τὴν πρωτομαγιάν... Ἀπαράμιλλος τέχνη βαθείας ψυχολογικῆς ποιήσεως». Καὶ νομίζω πὼς ὁ συντάκτης τῆς «Ν.Ε» δὲν ἔχει ἄδικο, γιατὶ οἱ περιγραφὲς τοῦ Μωραϊτίδη εἶναι ἀξεπέραστες, ζωντανὲς καὶ πάντα μὲ ποιητικὴ χροιὰ συνταγμένες. Ἄς τὸν προσέξουμε καὶ περισσότερο, ἄς κοιτάξουμε νὰ ξεπεράσουμε τυχὸν προκαταλήψεις ποὺ μᾶς δημιουργεῖ τὸ γλωσσικό του ὕφος. Γιατί,  μακάρι νὰ ξέραμε τὰ γράμματα τοῦ Μωραϊτίδη...

«Ἐξημέρωνεν  ἡ πρωτομαγιά. Αἱ πρῶται τῆς αὐγῆς ἀκτῖνες διεπέρων ἤδη τὸν μελανὸν ὀρίζοντα ὄπισθεν τοῦ ὁποίου ἤρχισε νὰ ὑποφέγγῃ λαμπρὰ ἡμέρα · τὰ ἄστρα ἐξηφανίζοντο καὶ ἐσβέννυντο τὸ ἕν κατόπιν τοῦ ἄλλου ὡς σβέννυνται αἱ λαμπάδες μία-μία τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα. Κατὰ σειρὰν ἕνα-ἕνα ἐξεχωρίζοντο τὰ κατάφυτα βουνὰ, καὶ μόνον οἱ ἀμπελῶνες τοῦ κάμπου ἦσαν ἀκόμη σκεπασμένοι ἀπό τὴν σκοτεινὴν τῆς νυκτὸς ὀμίχλην... Αὔρα δροσερὰ κ᾿ εὐώδης ἤρχισε νὰ καταβαίνῃ ἀπό τὸ βουνὸν τοῦ παπα-Ἱερεμία ὡς εὐλογία ἀπό τῆς ὁλονυκτίου προσευχῆς τοῦ ἀσκητοῦ, ἡδέως ἀρωματισμένη ἐκ τοῦ θυμιάματος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν ἀνθέων τοῦ κόσμου».

Ἡ ἔξοδος πρὸς τὴν ὕπαιθρο τὴν ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἀναμφισβήτητα  ἀρχαῖο ἔθιμο  ποὺ οἱ παλιότεροι διακρατοῦσαν μὲ εὐλάβεια. «Ἡ θειὰ Ζωΐτσα συνήθιζε κατ᾿ ἔτος τὴν πρωτομαγιὰ νὰ μεταβαίνῃ εἰς τὸν ἀμπελῶνα μετὰ τῶν θυγατέρων της <νύχτα-νύχτα>. Καὶ διότι πιστὴ εἰς τὰ πάτρια δὲν ἤθελε νὰ παραμελήσῃ μίαν ὡραίαν συνήθειαν, ἡ ποιητικοτάτη τὴν καρδίαν γραῖα...’Ξήρχοντο ἤδη συντροφίαι φαιδραὶ διὰ τὴν πρωτομαγιὰν, ὧν ἡ γελόεσσα ἰαχὴ ἐξεχύνετο πρὸς ὅλας τὰς διευθύνσεις καὶ ἐχάνετο εἶτα μέσα εἰς τοὺς θάμνους καὶ τοὺς κήπους καὶ τοὺς ἀγρούς».

Ὅσοι είχαμε τὴν εὐλογία νὰ ζήσουμε σὲ μικρὰ νησιώτικα χωριά, σὲ χρόνια ποὺ περίσσευε ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴ γῆ, θυμόμαστε μὲ συγκίνηση αὐτὲς τὶς πρωϊνὲς ὧρες ὅπου ὅμιλοι χωρικῶν ξεκινοῦσαν, ἄλλοι μὲ τὰ πόδια, ἄλλοι πάνω σὲ ὑποζύγια (γαϊδουράκια ἤ μουλάρια)-αὐτοκίνητα δὲν ὑπῆρχαν τότε- γιὰ τὴν ἐξοχὴ λέγοντας μὲ ὄρεξι τὸ γνωστὸ τραγούδι:

Ο Μάϊος μᾶς ἔφτασε/ ἐμπρὸς βῆμα ταχύ/ νὰ τὸν προϋπαντήσουμε παιδιὰ στὴν ἐξοχή». Κι ἦταν ἐκεῖνες  οἱ στιγμὲς μυρωμένες ἀπ΄πο τὰ μαγιάτια τὰ τριαντάφυλλα, ποὺ στόλιζαν ὅλες τὶς ἐξώπορτες τῶν σπιτιῶν, ἀλλὰ κι ἀπὸ φρεσκοβρασμένο γίδινο ἤ πρόβιο γάλα...

«Κάτω...ὅπου διηνοίγετο εὐρὺ χωράφιον ἐθεᾶτο συντροφία πολυάριθμος τριῶν-τεσσάρων οἰκογενειῶν συγγενικῶν, αἵτινες ἄρτι ἐξεπέζευον μὲ θορυβώδη χαρὰν καὶ γέλωτας καὶ ἄσματα, ἐλθοῦσαι νὰ διασκεδάσωσι τὴν φαιδρὰν τῆς πρωτομαγιᾶς ἡμέραν... Παρῆλθεν ἡ μεσημβρία. Τότε αἱ τρεῖς γυναῖκες-ἡ θειὰ ἡ Ζωΐτσα δηλ. καὶ οἱ κόρες της- ἐκάθισαν ὑπὸ την καρυδέαν, εἰς τὸν δροσερὸν ἴσκιον της νὰ ξεκουρασθῶσιν καὶ νὰ φάγωσι τὸ λιτὸν γεῦμα των ἄρτον, τυρὸν καὶ μοσχοβολοῦντα πλατοκούκια ἀρτιδρεπῆ καὶ στάζοντα δρόσον ἀκόμη. Εἰς τὸ ἀντικρυνὸν χωράφιον ἐβούιζεν ἡ  χαρὰ καὶ ἡ φαιδρότης τῶν εὐθυμούντων. Φωναὶ παιδίων, ἄσματα νεανίδων, καγχασμοὶ γυναικῶν, διαταγαὶ ἀνδρῶν, προπόσεις πυκναὶ  καὶ γελαστικαί, κάπου-κάπου κλαυθμὸς ὀξὺς κανενὸς νηπίου ἀπετέλουν πολύφωνον συναυλίαν συμποτικοῦ γεύματος, ὅπερ εἶχε στρωθῆ ὑπὸ πυκνόφυλλον ὑψηλὴν δρῦν... Αὐτὰ εἶναι τῆς ἐξοχῆς τὰ ἡδέα καὶ ἁπλᾶ... (Καὶ) μετὰ τὸ πλουσιώτατον γεῦμα, εἶχεν ἀρχίσει κατὰ τὸ σύνηθες ὁ χορὸς καὶ ἤδη διὰ μέσου τῶν φυλλοφόρων βλαστῶν τῆς ἀμπέλου ἔφθανον σαφῶς μέχρι τῆς καρυδέας αἱ λέξεις τοῦ ἄσματος τῆς καμάρας:

Καμάρα χτί-καμάρα χτί-

Καμάρα χτίζω στὸ γιαλὸ

Καμάρα δὲ στεργιώνει

Νὰ ζῆτε λέι τ᾿ ἀηδόνι.

Ἔλα πουλί μου ἔλα,

Μοσκοκάρφια καὶ κανέλλα».

Τὸ ἴδιο εὔθυμη εἶναι καὶ ἡ ἐπιστροφὴ. Μιὰ ἐπιστροφὴ ραντισμένη μὲ εὐχὲς γιὰ νὰ ξανασμίξουν τοῦ χρόνου...

Μόνο ποὺ ὑπῆρξε μιὰ τελευταῖα φορὰ ὅπου πῆγαν στὴν ἐξοχὴ, γλέντησαν, χόρεψαν χάρηκαν κι ὕστερα ὅλα τέλειωσαν.

Εὐτυχῶς ὅμως ποὺ ὑπάρχει ὁ πάντα νοσταλγικὸς καὶ λάτρις τῆς πατρίδας του, ἀλλὰ καὶ τῆς λεπτομέρειας γιὰ μᾶς ἐπιστρέφει κάθε χρόνο τέτοια μέρα σὲ ἀρυτίδωτες εὐλογημένες συνήθειες τοῦ χτές.  

Χρόνια Πολλά.

παπα-Κων. Ν. Καλλιανός (Σκόπελος)

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Καλή Πρωτομαγιά και καλό μήνα, αγαπητοί συνοδίτες, με μια μαγιάτικη φωτογραφία από το αγαπημένο Νιχώρι του Βοσπόρου. 

Από τον γενέθλιο τόπο του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντίου, που είναι το Νιχώρι και τελευταία αναβίωσε εκεί η μνήμη του Αγίου, μας έρχεται μια είδηση λειτουργικού περιεχομένου.

Μεθαύριο Πέμπτη 3η Μαΐου και ώρα 8μμ. στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά του Αιτωλού Ευόσμου, της Ι. Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία κατά την Αγιορειτική τάξη επί τη εορτή τής ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου.

Η αγρυπνία τελείται με πρωτοβουλία της Ρωμαίηκης Συντεχνίας “Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος” και "Αγία Ευφημία η Πανεύφημος", υπο τήν εποπτεία του π. Νικολάου Διονυσιάτου, και κατ' αυτήν θα τεθεί προς προσκύνησιν τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Νεομάρτυρος,
Αγρυπνία για τον Άγιο Θεόδωρο θα τελεσθεί και στον Ι. Ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας στο Νιχώρι του Βοσπόρου, το προσεχές Σάββατο 5 Μαϊου.