ΜΕΡΕΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ 1990...

Ο αγαπημένος μου φίλος, ηθοποιός και φιλόλογος, Δημήτρης Γεωργαλάς ανέβασε στο fb μία φωτογραφία – αυτήν που αναδημοσιεύουμε εδώ - γράφοντας: «Αφιερωμένη στην πρώτη αξεπέραστη παρτενέρ Χριστίνα Αλεξανιάν από το πτυχίο μας στο Εθνικό Θέατρο!!!» 

Από ποια παράσταση, άραγε; 

Θυμήθηκα. Πριν 27 χρόνια… Κυριακή 17 Ιουνίου 1990. 

Την ημέρα εκείνη οι σπουδαστές του Γ’ Έτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, έδιναν εξετάσεις στην Υποκριτική, με καθηγήτρια την μεγάλη εκείνη κυρία Μαίρη Αρώνη. 

Ο Δημήτρης Γεωργαλάς και η Χριστίνα Αλεξανιάν έπαιξαν στο μονόπρακτο «Η Ατιμασμένη» του Μαξ Μώρεϋ. 

Βρήκα – τυχαία – το πρόγραμμα εκείνης της μέρας… Και το παραθέτω εδώ. 

Πριν δυο μέρες, στις 15 Ιουνίου 1990, στις εξετάσεις της Υποκριτικής του καθηγητή και ηθοποιού Ιάκωβου Ψαρά, είχα παρακολουθήσει την Χριστίνα Αλεξανιάν ως μητέρα στο "Περλιμπλίν και Μπελίσσα" του Λόρκα και τον Δημήτρη Γεωργαλά ως Όσβαλντ στους "Βρυκόλακες" του Ίψεν. 

Τον έβαλα και μου υπέγραψε στο …πολυγραφημένο πρόγραμμα εκείνης της μέρας. Και μου έγραψε με …πατρινό χιούμορ: 

«Αν και συνήθως ένα ψώνιο δεν υπογράφει ποτέ σ’ ένα άλλο». 

Βάζω και το αυτόγραφό του, για ιστορικούς πλέον λόγους. 

Και κρατώ για μένα τα υπόλοιπα εκείνης της εποχής, που είναι πολλά και μαγικά, στέλνοντας την αγάπη μου στον Δημήτρη και την Χριστίνα. Και την ευγνωμοσύνη μου για κείνες τις μέρες Εθνικού… 

Π.

ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΘΗΚΕ Η ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ (ΦΩΤΟ)

Πέντε φωτογράφοι, τέσσερις θρησκευτικές κοινότητες, τρεις ιερές μέρες, μια πόλη. Η έκθεση "Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή", που...μιλάει με τον πιο εύγλωττο τρόπο για τη συνύπαρξη και τον αλληλοσεβασμό, εγκαινιάσθηκε χθες, Τετάρτη 15 Μαρτίου 2017, στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ίδρυμα Βούρου Ευταξία. 

Η έκθεση είναι αποτέλεσμα συνεργασίας πέντε φωτογράφων διαφορετικής θρησκευτικής πίστης, που ταξίδεψαν από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα για να μεταφέρουν τις μοναδικές εικόνες τις οποίες «αιχμαλώτισαν» με τον φακό τους από την λατρευτική ζωή των κοινοτήτων τους. 

Ο Αλμπέρτο Μοδιάνο (Alberto Modiano), ο Μπέργκε Αραμπιάν, η Εμινέ Ουλκερίμ, ο Μιγκιρντίτς Αρζιμπιάν και ο Νικόλαος Μαγγίνας, αν και ανήκουν σε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες (Εβραϊκή, Αρμένικη Χριστιανική, Τουρκική Μουσουλμανική, Ρωμαίικη-Ορθόδοξη Χριστιανική), συνέπραξαν για την πραγματοποίηση αυτής της έκθεσης, σεβόμενος ο ένας την παράδοση του άλλου.

«Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται η έκθεσή μας στην Ελλάδα, η πρώτη φορά που ταξιδεύει εκτός Τουρκίας και γενικότερα είναι η πρώτη φορά που πέντε φωτογράφοι, διαφορετικής θρησκευτικής πίστης και πολιτιστικής παράδοσης, που όλοι όμως ζούμε στην ίδια μεγάλη και ιστορική Πόλη, συναντιόμαστε, ενώνουμε την τέχνη μας, διασταυρώνουμε τους πολιτισμούς μας και στέλνουμε ένα κοινό μήνυμα», δήλωσε στα εγκαίνια ο Νικόλαος Μαγγίνας, δημοσιογράφος - φωτογράφος, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Κωνσταντινούπολη. Ο ίδιος  ειδικεύεται σε θέματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου (είναι προσωπικός φωτογράφος του Οικουμενικού Πατριάρχη), καθώς και σε θέματα της Ρωμιοσύνης της Πόλεως και της Ομογένειας του εξωτερικού. «Συμπράξαμε για το μήνυμα της ειρηνικής συνύπαρξης, του σεβασμού και της αγάπης για τον συνάνθρωπο που διαφέρει, για τον κάθε άνθρωπο. Και το μήνυμα αυτό συμπυκνώνεται στις τρεις λέξεις: "Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή"», τόνισε ο ομιλητής, διευκρινίζοντας την σημασία του τίτλου: «Είναι οι τρεις ιερές ημέρες των τριών Αβραμιαίων μονοθεϊστικών Θρησκειών. Η Παρασκευή για το Ισλάμ, το Σάββατο για τον Ιουδαϊσμό και η Κυριακή για τον Χριστιανισμό. Ημέρες προσευχής, έκφρασης σεβασμού και αγάπης προς τον Θεό Δημιουργό. Έκφρασης σεβασμού και αγάπης όμως και για το δημιούργημά του, τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Και πιστεύουμε πως το διαχρονικά επίκαιρο μήνυμά μας αποκτά σήμερα, σε μια εποχή πολλών δυσκολιών, ιδιαίτερη αξία και σημασία».

Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν επίσης, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης, καθώς και εκπρόσωποι του αρχιεπισκόπου Αθηνών, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του μητροπολίτη Αρμενίων Ελλάδος, ο διευθυντής της Θρησκευτικής Υπηρεσίας του ΓΓΕΘΑ πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Γουρδούπης, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο πρέσβης της Τουρκίας, οι πρόεδροι της αρμενικής και της ισραηλιτικής κοινότητας Ελλάδος. 

«Το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών διαφέρει από τα υπόλοιπα μουσεία, γιατί έχει ως αντικείμενό του την τρέχουσα ζωή της πόλης, δηλαδή τη ζωή των ανθρώπων της. Η Αθήνα δεν έχει μόνο Έλληνες, δεν έχει μόνο Ορθόδοξους, έχει κόσμο από όλα τα μέρη της υφηλίου, έχει τους πλέον κοντινούς μας γείτονες, έχει Ισραηλινούς που είναι λαμπρά μέλη του ελληνικού λαού, έχει μουσουλμάνους, έχει Αρμένιους, που είναι αδελφοί μας και έχει και ανθρώπους από άλλες εθνικότητες και από άλλες θρησκείες. Η ζωή και η δράση αυτών των ανθρώπων αποτελούν αντικείμενο του Μουσείου μας. Γι' αυτό με μεγάλη υποδέχομαι τη μεταφορά της έκθεσης στην Αθήνα μετά την Κωνσταντινούπολη, την Σμύρνη και την Αδριανούπολη», δήλωσε από την πλευρά του ο Αντώνιος Βογιατζής, πρόεδρος του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών - Ιδρύματος Βούρου - Ευταξία.

Στα εγκαίνια μίλησε και ο Άρχων Μέγας Χαρτοφύλακας της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Λάκης Βίγκας, επί έξι χρόνια εκπρόσωπος όλων των μειονοτικών ιδρυμάτων στην Άγκυρα, που σύμφωνα με τον Νικόλαο Μαγγίνα είχε και την αρχική ιδέα μιας κοινής έκθεσης. «Στις έντονες κοινωνικές οξύνσεις, όπως αυτές της εποχής δεν μπορούν δυστυχώς να εξομαλύνουν εφήμερες πολιτικές. Ο πολιτισμός μπορεί, γιατί αποτελεί διαχρονική δικλείδα αποσόβησης κοινωνικών, θρησκευτικών διαχωρισμών, γιατί έχει συνέχεια και συνέπεια, ανάλογη των δημιουργών του», σημείωσε ο Λάκης Βίγκας. 

Οι φωτογραφίες, 125 στο σύνολο (25 από τον κάθε φωτογράφο), αποτυπώνουν με έναν ξεχωριστό τρόπο την σημασία του διαλόγου με το «διαφορετικό». Ενός διαλόγου που ξεκίνησε στην αρχαία γη της Ανατολικής Μεσογείου πριν από εκατοντάδες χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση μέχρι και σήμερα. Οι πέντε καλλιτέχνες επισημαίνουν και προβάλλουν την αξία της συνεργασίας και την σημασία της αλληλοκατανόησης προς κάθε κατεύθυνση και προς κάθε άνθρωπο καλής θέλησης. Δεν χρησιμοποιούν τον λόγο, αλλά την δύναμη της πραγματικότητας μέσα από την εικόνα. Χρησιμοποιούν την γλώσσα της «ρεπορταζιακής» φωτογραφίας ως το μέσο επικοινωνίας τους. 

Η έκθεση, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο 2015 στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, θα παραμείνει στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών ως τις 9 Απριλίου 2017, με στόχο να μεταφερθεί και σε άλλες ελληνικές πόλεις, όπως η Θεσσαλονίκη, αλλά και στο εξωτερικό.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

«ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ» ΣΤΙΣ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 ΣTHN ΑΘΗΝΑ

Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) διοργανώνει στην Αθήνα την τρίτη, κατά σειρά, εκδήλωση του κύκλου «ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ». 

Η νέα παραγωγή του Συνόλου «Πολύτροπον», θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017 στις 8.30 το βράδυ στον Χώρο Τέχνης και Πολιτισμού AN ARΤ (Μονής Αστερίου Τσαγκάρη 4, Πλάκα) και περιλαμβάνει ποιήματα των πατρινών ποιητών: 

- Γιώργου Κοζία, «Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες», με μουσική Θ. Μικρούτσικου. 

- Μαρίας Λαϊνά, από τη συλλογές «Αλλαγή Τοπίου», «Ρόδινος φόβος», «Σημεία Στίξεως», «Μικτή Τεχνική». 

- Έρσης Σωτηροπούλου, από τη συλλογή «ΜΗΛΟ+ΘΑΝΑΤΟΣ+…+…». 

Κάποια από τα ποιήματα θα ακουστούν στα γαλλικά (σε μετάφραση του Michel Volkovitch) και στα αραβικά, σε μετάφραση που εκπόνησε ειδικά για την εκδήλωση ο φιλόλογος και μεταφραστής Roni Bou Saba. 

Η γνωστή σολίστ στο φλάουτο Ιβόνα Γκλίνκα, θα παίξει έργα για σόλο φλάουτο σύγχρονων πατρινών συνθετών. Αναλυτικά: 

- Θάνος Μικρούτσικος, Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (2007), για φλάουτο, άλτο φλάουτο και αφηγητή. 

- Ανδρέας Αδαμόπουλος, Πλαγίαυλου λόγοι ευθείς (2003). 

- Λουκάς Αδαμόπουλος, 19 Μαΐου, βράδυ (2005). 

- Απόστολος Τσέφος, Out of Time for flute solo (2016). 

- Μιχάλης Αρχοντίδης, Exotic from Flute(s) Solo (2003). 

- Βασιλική Φιλιππαίου, Adagio (1990). 

- Θάνος Μικρούτσικος, A music story for a poor but brave girl, (2004). 

Ερμηνεύουν: 

Ιβόνα Γκλίνκα, φλάουτο – άλτο φλάουτο 

Roni Bou Saba, απαγγελία στα γαλλικά και αραβικά 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, απαγγελία - γενική επιμέλεια

ΘΕΜΑ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟ 2007 (Β') - ΒΙΝΤΕΟ

Ο θεολόγος Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος συνομιλεί με τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Φλαμή στον Τηλεοπτικό Σταθμό Super B της Πάτρας τον Απρίλιο του 2007, για το θέμα που είχε προκύψει τότε με τον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλο Κωστόπουλο και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στο δελτίο των ειδήσεων παρεμβαίνει και ο τότε εφημέριος των Ρωμαιοκαθολικών της Πάτρας π. Μάρκος.

 

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ - Ηχογράφηση του 1996

Η Ακολουθία των Α' Χαιρετισμών στην Ι. Μονή Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρών. 

Ζωντανή ηχογράφηση του 1996 από το Καθολικό της Μονής. 

Ψάλλουν οι: 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος και Χαράλαμπος Ν. Παπαδόπουλος. 

Εκφωνεί και κηρύττει ο Ηγούμενος Αρχιμ. Συμεών Χατζής. 

Ηχογράφηση - επεξεργασία: Γιώργος Αρβανίτης

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

Κάποιος ιερέας από την Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας απάντησε στον Καθολικό Αρχιεπίσκοπο Νάξου Νικόλαο, ο οποίος είχε σχολιάσει την «αντι – Ρωμαιοκαθολική» εγκύκλιο του Μητροπολίτη Αιτωλίας Κοσμά που εξέδωσε με αφορμή την Κυριακή της Ορθοδοξίας. 

Ο …αιρεσιολόγος ιερέας φαίνεται – από όσα γράφει – ότι ξεχνά (;) σε ποια Εκκλησία ανήκει. Ανήκει στην Εκκλησία της Ελλάδος η οποία: 

1. Συμμετέχει ανελλιπώς στον επίσημο θεολογικό διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς. 

2. Υπέγραψε τα σχετικά με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας. 

3. Έχει επαφές σε πολλά επίπεδα με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (Αποστολική Διακονία, μεταφορά λειψάνων από την Δύση στην Ελλάδα, υποτροφίες ορθοδόξων για σπουδές σε Πανεπιστήμια του Βατικανού, κ.α. πολλά). 

4. Δέχθηκε – ήδη από το 1964, ως απόρροια του θεολογικού διαλόγου – επιστροφή λειψάνων από το Βατικανό, κατόπιν βέβαια σχετικών αιτημάτων που υπέβαλε προς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. 

5. Συνεργάζεται με το Βατικανό για θέματα Προσκυνηματικών Περιηγήσεων (Θρησκευτικού Τουρισμού). 

6. Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως ο Σύρου Δωρόθεος, συνεργάζονται αρμονικά με τους Ρωμαιοκαθολικούς που βρίσκονται στην επαρχία τους. 

7. Προκαθήμενοι της Εκκλησίας της Ελλάδος συναντήθηκαν με τον Πάπα (ο μακαριστός Χριστόδουλος με τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ και με τον Πάπα Βενέδικτο – ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος με τον πάπα Φραγκίσκο). 

Αυτά τα εντελώς ενδεικτικά, ως υπομνηστικά μιας πραγματικότητας που μάλλον θέλει να ξεχνά ο Αιτωλοκαρνάνας κληρικός και όχι μόνον αυτός.

Π.Α.Α.

ΕΡΩΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ

Του θεολόγου Γιώργου Βλαντή

Η εμμονή των Ορθόδοξων φονταμενταλιστών με τη σεξουαλικότητα είναι, μέχρι ένα τουλάχιστον σημείο, ψυχολογικά και ψυχιατρικά εξηγήσιμη, όπως επίσης και η εξάρτηση του ποιμνίου τους από τα λεγόμενά τους. Ο τρόπος όμως που εκλαμβάνουν εν γένει σκοταδιστές θρησκευόμενοι την ερωτική ζωή είναι κάθε άλλο παρά μονοδιάστατος. Εκτός από τους κατ᾽ επάγγελμα στραγγαλιστές της, τους εχθρούς της σωματικότητας, τους συστηματικούς παραγωγούς ενοχών και απαγορεύσεων, υπάρχουν και πολλές άλλες διαβαθμίσεις. Ενδιαφέρον έχουν οι λαϊκιστικά προοδευτικοί, όσοι εργαλειοποιούν την ερωτολογία για να καλλωπίσουν άλλες τους ακρότητες. 

Παρακολουθούσα προ ημερών σχετική αγόρευση διαβόητου φονταμενταλιστή κληρικού, δήθεν ανοιχτού και απελευθερωμένου, ο οποίος επιστράτευε δημοφιλή στην Ορθοδοξία περί έρωτος φληναφήματα εκφερόμενα σε «λαϊκή» γλώσσα. Λειτουργούσε απελευθερωτικά για το δύσμοιρο ποίμνιό του, το οποίο ενθουσιαζόταν από τις κοινοτοπίες που στα ώτα του ακούγονταν ως επανάσταση, ενισχύοντας τις προϋποθέσεις δεξίωσης του αντιοικουμενισμού και αντιδυτικισμού που εξέφραζε ο ομιλητής. 

Συχνά στα θρησκευτικά περιβάλλοντα μια ελεγχόμενη ανοιχτότητα στα ερωτικά ζητήματα ενισχύει το σεκταρισμό, αλλά και την εξάρτηση από το «γέροντα», γκουρού ή όπως αλλιώς αποκαλείται ο αρχηγός της ομάδας. Η απελευθέρωση που προκαλεί δίνει την αίσθηση πως αυτός κατέχει επίσης αντίστοιχες γνώσεις και σε άλλα πεδία, οπότε εξασφαλίζεται εύκολα η άκριτη αποδοχή της υποτιθέμενης αντισυμβατικότητάς του εναντίον της όποιας εκκλησιαστικής αρχής, του δυτικού πολιτισμού, του όποιου εν γένει «συστήματος» είναι να πάρει ο χάρος. Ας σκεφτούμε, παρεμπιπτόντως, πώς, σε ένα καταφανώς σοβαρότερο επίπεδο, συνυφαίνονται η ερωτολογία και ο αντιδυτικισμός στη σκέψη διάφορων Ορθόδοξων θεολόγων και φιλοσόφων.  

Ανάλογα με τη διάθεσή του ή τη στάση του απέναντι σε τέτοιες εκδοχές του θρησκευτικού φαινομένου δύναται κανείς να διασκεδάσει, να λυπηθεί ή να νιώσει οίκτο. Πάντως, νομίζω πως είναι κρίμα θρησκευτικές κοινότητες – και αυτό έχει αναφορά και στα περισσότερα ορθόδοξα περιβάλλοντα – να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της σεξουαλικότητας με προϋποθέσεις προνεοτερικές, προδιαφωτιστικές, αντιεπιστημονικές, δογματιστικές και, κυρίως, αντικατοπτρίζοντας μια τόσο φαιδρά ανθρωπομορφική αντίληψη του Θεού, ώστε να αναρωτιέσαι πού πήγε η πολύτιμη απομυθευτική δυναμική του χριστιανισμού.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ "ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ" ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟΥ 2007 (ΒΙΝΤΕΟ)

Με αφορμή τον ...θόρυβο που έχει προκληθεί τον τελευταίο καιρό στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σχετικά με τους "αιρετικούς Παπικούς" και τους λοιπούς "αιρετικούς", ανασύρουμε από το αρχείο μας κάποια βίντεο του 2007, οπότε και θίξαμε για τα καλά το ζήτημα στην Πάτρα. 

Ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος συνομιλεί με τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Φλαμή στον Τηλεοπτικό Σταθμό Super B της Πάτρας τον Μάϊο του 2007, για το θέμα που είχε προκύψει με τον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών Κύριλλο Κωστόπουλο και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ - ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟΛΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗ

Τον περασμένο Μάϊο (2016) παρουσιάσαμε εδώ στην Ιδιωτική Οδό το μέγα εκδοτικό γεγονός του Κέντρου Ερευνών και Εκδόσεων, ήτοι την «Οδύσσεια» του Ομήρου σε μετάφραση του σπουδαίου φιλολόγου Μανόλη Χατζηγιακουμή. Μια έκδοση που για μας αποτελεί ποιητική πράξη και υπόθεση εθνικού περιεχομένου. Μια έκδοση που περιλαμβάνει και το πρωτότυπο ομηρικό κείμενο – αντικριστά με την μετάφραση – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. 

Δεν πέρασε ένας χρόνος και ο Μ. Χατζηγιακουμής μας εκπλήσσει με ένα ακόμα εκδοτικό γεγονός. Μόλις κυκλοφόρησε το «Ανθολόγιο Οδύσσειας», σε μια σοβαρή και επιμελημένη έκδοση που αποτελείται από τρία τομίδια! 

Ο Μανόλης Χατζηγιακουμής μας εξηγεί το όλο εγχείρημα της ανθολόγησης στον Πρόλογο του νέου του έργου: 

"Στο παρόν υπό τον τίτλο «Ανθολόγιο Οδύσσειας» περιέχονται εκατόν ένα (101) Αποσπάσματα Μεταφρασμένα από ολόκληρη την Οδύσσεια (Ραψωδίες α-ω). Πρόκειται για Εκλογή με τα πιο χαρακτηριστικά, και καίρια, χωρία-αποσπάσματα του αρχαίου κειμένου, τα οποία είναι στην ουσία οι καθαυτό συνεκτικοί σπόνδυλοι του όλου επικού καμβά. Πολλά έχουν μιαν εμφανή αυτονομία, που επιβεβαιώνουν την άποψη ότι προϋπήρχαν ως αυτόνομες επίσης αφηγηματικές ενότητες πριν χρησιμοποιηθούν και ενταχθούν δομικά, με εξαιρετική μαεστρία και τέχνη, στο ενιαίο αφηγηματικό οικοδόμημα που ονομάζεται «Οδύσσεια». Η αυτοτελής εδώ παράθεση, με τους ειδικούς, πεποιημένους υπέρτιτλους, καθιστά τα ανθολογημένα αυτά Αποσπάσματα οιονεί αυθύπαρκτα ποιητικά σύνολα με αφηγηματική αυτοτέλεια και συγκεκριμένο κάθε φορά αφηγηματικό ποιητικό κέντρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις η αυτονομία αυτή κτίζεται και με ειδικές τεχνικές παρεμβάσεις (προτάσσεται αναγκαίος στίχος από προηγούμενη διατύπωση του πρωτοτύπου, γίνονται ενωτικές συντμήσεις με παράλειψη συνειρμικών στο πρωτότυπο μυθοποιητικών ή άλλων παρεκβάσεων, επιλέγεται αρχική ή καταληκτική ισχυρή στίξη, αντί της χαλαρότερης του πρωτοτύπου, άνω τελείας ή κόμματος, και άλλα σχετικά). Έτσι, η παρούσα Εκλογή-Ανθολόγιο δεν δίνει μόνο τη δυνατότητα να περιηγηθεί και να απολαύσει κανείς, σε μικρό χρόνο, όλη την ποιητική και αφηγηματική πεμπτουσία της Οδύσσειας, αλλά λειτουργεί και ως μία περίπου σύγχρονη Ποιητική Συλλογή (και στα Πρωτότυπα και στα Μεταφρασμένα Αποσπάσματα) πεποιημένη με βάση το ίδιο το πρωτότυπο, και στην οποία εγγράφεται αναμφισβήτητα και η οποιαδήποτε προσωπική αντίληψη και ευαισθησία (κάτι αντίστοιχο, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση, με την πεποιημένη εκδοτική φόρμα του Πολυλά στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Σολωμού). Ο κύριος αυτός τόμος (ως Αʹ), ο υποτιτλούμενος «Αποσπάσματα Μεταφρασμένα», συνοδεύεται από δύο ακόμη παράλληλους και ομοιόσχημους, οι οποίοι μορφοποιούν ως τρίτομη την μικρή, και από μιαν άποψη περισσότερο ευέλικτη, αυτή Έκδοση. Ο ένας (ως τόμος Βʹ), με τον προσδιοριστικό υπότιτλο «Τα Πρωτότυπα Κείμενα», περιέχει τα αντίστοιχα αρχαία αποσπάσματα, με τους ίδιους ακριβώς (νεοελληνικούς) υπέρτιτλους και την ίδια ακριβώς αρίθμηση. Ο άλλος (ως τόμος Γʹ), με τον τίτλο «Σχόλια και Αναλύσεις», περιλαμβάνει σχόλια και παρατηρήσεις για την κάθε μία (από τις 24 Ραψωδίες) χωριστά, την ένταξη (και ανάδειξη) των Αποσπασμάτων στα επιμέρους αφηγηματικά δεδομένα, αλλά και σχόλια για τη σύνολη αφηγηματική τεχνική, την επική αφήγηση και την εν γένει λογοτεχνικότητα του έπους. 

Με την ευκίνητη, μικρόσχημη αυτή εκδοτική μορφή που κατατίθεται εδώ (σε αντίθεση με την ενιαία μεγάλη Φιλολογική Έκδοση, με την Εισαγωγή, τη Μετάφραση, το Πρωτότυπο, τα καθαυτό Ερμηνευτικά Σχόλια) δίνεται η δυνατότητα είτε να αφουγκραστεί κανείς μόνο τα ρυθμικά και λεκτικά σήματα της Νεοελληνικής απόδοσης είτε την αποκαλυπτική πυκνότητα και παραστατικότητα του πρωτοτύπου ή και τα δύο παράλληλα (με τη δυνατότητα καταφυγής πάντοτε και στην πλήρη μεγάλη Έκδοση). Ακόμη, εξίσου σημαντικό, δίνεται η δυνατότητα, με τις αναλύσεις και τα σχόλια, να αποκαλυφθούν τα κρυμμένα μυστικά μιας μεγάλης αφηγηματικής τέχνης, η οποία αποτελεί έκτοτε την αρχέγονη μήτρα οποιασδήποτε μετέπειτα λογοτεχνικής έκφρασης. Τα Σχόλια αυτά, διαφορετικά από τα ακραιφνώς φιλολογικά και ερμηνευτικά της μεγάλης Φιλολογικής Έκδοσης, βοηθούν στο να γίνει περισσότερο αντιληπτή και κατανοητή η περίτεχνη και ευφάνταστη πράγματι πλοκή του μοναδικού αυτού αφηγηματικού αριστουργήματος. Η ιδέα της Ανθολόγησης αυτής γεννήθηκε με την έναρξη της Μετάφρασης (1992). Οι επιμέρους επιλογές οριστικοποιούνταν με το πέρας κάθε Ραψωδίας και με μετατροπή των ίδιων συνήθως πλαγιότιτλων σε υπέρτιτλους. Έτσι, το Ανθολόγιο οικοδομήθηκε σταδιακά και παράλληλα μέσα από τα ίδια τα σπλάγχνα της συνολικής μετάφρασης. Τα δημοσιευόμενα εδώ κατ’ εκλογήν από όλη την Οδύσσεια Αποσπάσματα (Μεταφρασμένα και Πρωτότυπα) αναδεικνύουν το κάλλος και την παραστατική δύναμη (σχεδόν κινηματογραφική) ενός ανεπανάληπτου προφορικού ποιητικού κόσμου και αποκαλύπτουν μια σπάνια αφηγηματική τέχνη, προσωπική και συλλογική, που έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην οικουμενική ανθρώπινη Ιστορία."

ΛΥΡΙΚΑ ΠΑΡΑΦΩΝΑ - ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΦΡΟΥΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Σκηνή από την παράσταση του έργου "Μποέμ" του Τζ. Πουτσίνι που ανέβηκε από την ΕΛΣ στο θέατρο "Ολύμπια"
τον Δεκέμβριο 2015 σε σκηνοθεσία της πασίγνωστης Ιταλίδας σκηνοθέτριας Λίνας Βερτμύλερ και
μουσική διεύθυνση Μύρωνα Μιχαηλίδη

Ένα κείμενο του Γιάννη Γιγουρτσή, Καθηγητού φιλολόγου στην Μεγάλη του Γένους Σχολή, για την αλλαγή φρουράς στην Εθνική Λυρική Σκηνή και τη σχέση απελθόντος (Μύρωνα Μιχαηλίδη) και νέου (Γιώργου Κουμεντάκη) διευθυντή. 

Διαβάστε το ολόκληρο στη συνέχεια

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΓΟΥΡΤΣΗΣ - Λυρικά Παράφωνα by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΟΥ "ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΟΣ" ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

Π. Α. Ανδριόπουλος 

Η παρασυναγωγή που αυτοαποκαλείται «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών» δημοσιοποίησε προ μηνός κείμενο δια του οποίου «συμπαρίσταται ἀδελφικῶς στόν π. Θεόδωρο καί ἐπιδοκιμάζει τήν ἀπαντητική ἐπιστολή του,παρακαλώντας τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης νά ἀναθεωρήσει πατρικῶς τήν στάση του.». 

Όμως ο κληρικός Θεόδωρος Ζήσης προχώρησε στην «αποτείχιση» και φυσικά έλαβε τα δέοντα επιτίμια από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης (αργία, ακοινωνησία) μέχρι να ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία και να έλθει – επιτέλους! - η στιγμή της καθαίρεσης. 

Πού είναι τώρα οι «ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί», οι μέχρι χθες συνοδοιπόροι του κληρικού Θ. Ζήση; Μάλλον κατάπιαν τη γλώσσα τους… Και άφησαν τον …γκουρού τους, τον «αρχηγό του αντιοικουμενιστικού αγώνα» μονώτατο… 

Πού είναι και ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2012 στην Αγία Τριάδα Πειραιώς βράβευσε τον αποτειχισθέντα κληρικό με το «μεγάλο παράσημο» της Μητροπόλεως και έλεγε πόσο υπέρμαχος της πίστεως είναι και αναφωνούσε το «Άξιος»; Του επέδωσε παράσημο, τον «αστέρα», την περγαμηνή, για να τον αφήσει τώρα στην ερημία του… Φαντάζομαι ότι «ήρξατο καταναθεματίζειν και ομνύειν ότι ουκ οίδα τον άνθρωπον»… 

Πού είναι οι «συναναβάντες» με τον «αποτειχισθέντα» στην Γεωργία και την Μολδαβία (Γκοτσόπουλοι, Χιρς, Τσελεγγίδηδες και σία) και όπου αλλού για να καταγγείλουν ως «ψευδοσύνοδο» και «ληστρική» την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας; Τω φόβω εκρύβησαν; Δεν θέλω να πιστέψω ότι τέτοιοι «ομολογητές» δεν «συμπάσχουν» με τον διδάσκαλό τους. 

Ας ελπίσουμε ότι θα έρθει και η δική τους ώρα και γρήγορα… Αυτή η Σαρακοστή είναι όντως Μεγάλη! Για να απαλλαγούμε μια και καλή από τους «μεγάλους» υπερμάχους της πίστεως. 

Αμήν! 

Στο παρακάτω βίντεο δείτε την βράβευση του "αποτειχισθέντος" Θ. Ζήση από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ. Τώρα το βίντεο αυτό είναι …γυμνό…

 

ΝΕΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ "ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ / ΠΟΙΗΤΕΣ" ΣΤΙΣ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ AN ART

Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) διοργανώνει στην Αθήνα την τρίτη, κατά σειρά, εκδήλωση του κύκλου «ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ». 

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στον Χώρο Τέχνης και Πολιτισμού AN ARΤ, Μονής Αστερίου Τσαγκάρη 4, Αθήνα (Πλάκα). 

Η νέα παραγωγή του Συνόλου «Πολύτροπον», θα γίνει την Τετάρτη 22 Μαρτίου στις 8.30 το βράδυ και περιλαμβάνει ποιήματα των πατρινών ποιητών: Γιώργου Κοζία, Έρσης Σωτηροπούλου και Μαρίας Λαϊνά. 

Κάποια από τα ποιήματα θα ακουστούν στα γαλλικά (σε μετάφραση του Michel Volkovitch) και στα αραβικά, σε μετάφραση που εκπόνησε ειδικά για την εκδήλωση ο φιλόλογος και μεταφραστής Roni Bou Saba. 

Η διάσημη σολίστ στο φλάουτο Ιβόνα Γκλίνκα, θα παίξει έργα για σόλο φλάουτο των σύγχρονων πατρινών συνθετών: Θάνου Μικρούτσικου, Ανδρέα Αδαμόπουλου, Λουκά Αδαμόπουλου, Απόστολου Τσέφου, Μιχάλη Αρχοντίδη, και Βασιλικής Φιλιππαίου. 

Ερμηνεύουν: 

- Ιβόνα Γκλίνκα, φλάουτο – άλτο φλάουτο 

- Roni Bou Saba, απαγγελία στα γαλλικά και αραβικά 

- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, απαγγελία - γενική επιμέλεια

ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Οι κληρικοί της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης Θεόδωρος Ζήσης και Νικόλαος Μανώλης – για τους οποίους εδώ και καιρό έχουμε γράψει ότι τους πρέπει η καθαίρεση για την όλη αντιεκκλησιαστική δράση τους - ανακοίνωσαν ότι «αποτειχίζονται», ότι δηλαδή διακόπτουν το μνημόσυνο του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, επειδή τον θεωρούν «οικουμενιστή» (sic), δηλαδή κοινωνό «αιρέσεως» κατ’ αυτούς. 

Οι εν λόγω κληρικοί, καθώς και οι …ουρές τους (ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, ο κληρικός της Μητροπόλεως Ιερισσού Πέτρος Χιρς κ.α.), απαιτούν εδώ και καιρό την αποκήρυξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας ως «ψευδοσυνόδου» και «ληστρικής». Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει από τους επισκόπους, προχωρούν σε «αποτείχιση». 

Αν κάποιος είχε μέχρι τώρα την όποια αντίρρηση ή επιφύλαξη για την επιτυχία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, τώρα νομίζω πως πρέπει να αναθεωρήσει ριζικά, διότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος προσφέρει στην καθόλου Εκκλησία μία πολύτιμη υπηρεσία: Την απαλλάσσει από τους αυτόκλητους σωτήρες της, από τους αυτοαποκαλούμενους «ομολογητές», από τα βαρίδια, που την κρατούν σε ομηρεία. Τώρα το τοπίο ξεκαθαρίζει. Οι «άτλαντες» της Ορθοδοξίας μας αδειάζουν την γωνιά, θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας – κι ας φωνασκούν για το αντίθετο – κι έτσι δεν θα απολογείται πλέον η Εκκλησία για τους οικτρούς φονταμενταλισμούς τους. 

Ελπίζω ότι θα ακολουθήσει και η διαδικασία της καθαίρεσής τους, ώστε τα πράγματα να έχουν την κανονική υπόστασή τους. Και ελπίζω πως αυτούς τους «ταγούς του αντικοικουμενιστικού αγώνα» θα ακολουθήσουν και οι Γκοτσόπουλοι και οι Χιρς και οι παραθρησκευτικοί του Πειραιά – ελπίζω να διαθέτουν την ανδρεία – οι οποίοι όμνυαν μέχρι χθες στο όνομα του Ζήση. 

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας καθίσταται πλέον Μεγίστη και Αγιωτάτη, καθώς μας προσφέρει την χαρά της «αποτείχισης» όσων δυσφημούν την Ορθοδοξία τοις έθνεσι. Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, επέφανε όντως «ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσύνης ανάπλεως».

Μάνος Χατζιδάκις - Έλλη Πασπαλά στο In Germany before the War του Randy Newman

Μια μαγική στιγμή από τον κύκλο παραστάσεων του Μάνου Χατζιδάκι στην μπουάτ Σείριος (Ζουμ) στην Πλάκα, όπου τη χρονιά 1986-87 ο μεγάλος συνθέτης παρουσίασε σε δική του μουσική διεύθυνση επιλεγμένα έργα και καλλιτέχνες.  

Η Έλλη Πασπαλά ερμηνεύει το τραγούδι του Randy Newman "In Germany before the war". 

Ο Μάνος Χατζιδάκις διευθύνει το μουσικό σύνολο. 

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Οι Παναγιές του Μίκη Θεοδωράκη, δηλαδή τραγούδια του συνθέτη που αναφέρονται στην Παναγία, κυρίως ως σύμβολο της μάνας που πονά κι υπομένει τα πάντα.

Και πρώτα το συγκλονιστικό τραγούδι Μάνα μου και Παναγιά του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του μεγάλου Τάσου Λειβαδίτη, το οποίο ανήκει στην Πολιτεία, που έγραψε ο συνθέτης το 1959. To πρωτοτραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης το 1960.
"Η τρελή του φεγγαριού", η μυθική Φλέρυ Νταντωνάκη το 1965 βρίσκεται στην Αμερική - δεν είχε συναντηθεί ακόμα με τον Μάνο Χατζιδάκι- και ηχογραφεί στην Vanguard, τη θρυλική φολκ εταιρεία της Joan Baez, τον πρώτο της δίσκο με τίτλο «Fleury: The isles of Greeces». Eκεί, μεταξύ του Δε με πονάς του Καλδάρα ή του Manha de carnaval του Louis Bonfa, ερμήνευε και τρία κομμάτια του «νεαρού 'Ελληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη», όπως μας πληροφορεί το ένθετο σημείωμα αυτής της σπάνιας έκδοσης. Ανάμεσά τους το Μάνα μου και Παναγιά, το οποίο ερμηνεύει η Φλέρυ κατά τρόπο μοναδικά σπαρακτικό!
Γι' αυτό και σας παραθέτω, αγαπητοί συνοδίτες, το σχετικό ηχητικό ντοκουμέντο, για να ακούσετε μια ερμηνεία φερμένη από αλλού.... 

Ο ήλιος ήσουν κι η αυγή
της νύχτας το φεγγάρι
της μάνας μου ήσουν η ευχή
της Παναγιάς η χάρη

Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ' άστρα κι η νυχτιά
κλαίει η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά

Στον πυρετό ήσουνα δροσιά
κερί μες στο σκοτάδι
άστρο στην κοσμοχαλασιά
βασιλικός στον Άδη

Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ' άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά



Γλυκοφιλούσα Παναγιά

Από τον Αύγουστο του 1968 έως τον Νοέμβριο του 1969 η Χούντα είχε θέσει υπό περιορισμόν τον Μίκη Θεοδωράκη στη Ζάτουνα της Αρκαδίας. Κατά την διάρκεια του περιορισμού του, είχε επιτραπεί στον συνθέτη να έχει πιάνο στο σπίτι που κατοικούσε. Από τον Δεκέμβριο του 1968 ως το Νοέμβριο 1969, ο Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε έντεκα κύκλους τραγουδιών, που τους ονόμασε Αρκαδία Ι-ΧΙ ή γνωστές σήμερα και ως Αρκαδίες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τότε, το 1968, ο Μίκης Θεοδωράκης μάθαινε βυζαντινή μουσική, όπως ο ίδιος είπε σε ομιλία του στη Ζάτουνα το 2006: "...εδώ στον ίδιο χώρο, στον Ναό της Παναγίας, όπου πριν 38 χρόνια μαθήτευα την Βυζαντινή μουσική με Δάσκαλο τον Ιερομόναχο Πατέρα Θεοδόση περιστοιχιζόμενος από χορό ψαλτών χωροφυλάκων σε κείνους τους χλωμούς καιρούς της εθνικής μας ντροπής".
Την ίδια περίοδο, κάτω από την πίεση της χούντας, ο Μάνος Ελευθερίου, θέλοντας να δώσει το στίγμα της εποχής εκείνης, έγραψε μία σειρά τραγουδιών. Αρχικά τα τραγούδια αυτά δεν προορίζονταν για τον Θεοδωράκη, αφού ο ίδιος ήταν απομονωμένος και χαμένος στη Ζάτουνα. Οι στίχοι του, όμως, δεν κατάφεραν να μελοποιηθούν από κανένα συνθέτη, αφού καμία εταιρία δεν έβγαζε αυτά τα τραγούδια. Έτσι, ύστερα από τρεις - τέσσερις μήνες και αφού τελειοποίησε τους στίχους του, αποφάσισε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είναι η μόνη λύση.
Παράλληλα, ένα αφιέρωμα του περιοδικού «Γυναίκα» στην Παναγία, τη μάνα του Χριστού, ήταν η αφορμή για να γράψει ο Μάνος Ελευθερίου μία ακόμα συλλογή τραγουδιών στο ίδιο θέμα, που ο ίδιος την ονομάζει «Τα τραγούδια για τη μάνα και τους φίλους».
Έπειτα από κάποιους μήνες στέλνει τα τραγούδια και από τις δύο συλλογές στο Μίκη στη Ζάτουνα. Χρειάστηκε να στηθεί ολόκληρη επιχείρηση ώστε να φτάσουν με μυστικό τρόπο στα χέρια του Θεοδωράκη οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου. Χωρίς να χαθεί ούτε λεπτό, ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποιεί μέσα σε λίγες μέρες τους στίχους και τους δίνει τον τίτλο Αρκαδία II και Αρκαδία IIΙ. Στην Αρκαδία ΙΙ περιλαμβάνεται και το τραγούδι Γλυκοφιλούσα Παναγιά, σε στίχους φυσικά Μ. Ελευθερίου, που το ερμηνεύει ο ίδιος ο συνθέτης στο πιάνο σε ηχογραφήσεις του 1974 και του 1976. Το τραγούδι ερμήνευσε και η Ντόρα Γιαννακοπούλου.
Ο κιθαρίστας Rainer Rohloff στον υπέροχο δίσκο του (για σόλο κιθάρα) με τραγούδια του Θεοδωράκη «Songs for Guitar» (2003) διασκευάζει μεταξύ άλλων και τα τραγούδια "Αυτοί που θα ‘ρθουν", "Μάνα, το μάννα τ' ουρανού", "Γλυκοφιλούσα Παναγιά", "Intermezzo", "Πήρα τους δρόμους του ληστή" από τις Αρκαδίες II & III.
Αναδημοσιεύω εδώ την παρτιτούρα του τραγουδιού Γλυκοφιλούσα Παναγιά από την Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος Λίλιαν Βουδούρη, όπου ο συνθέτης έχει δωρίσει όλο το προσωπικό του αρχείο.

Γλυκοφιλούσα Παναγιά,

μάνα μου κι οδηγήτρα μου

κι εγώ στα στήθη έχω καρδιά

που λιώνει από την πίκρα μου.

Γιατ' ήσουν μάνα μια φορά

και ξέρεις τα ραγίσματα

που έχει ο πόνος κι η χαρά

και του καιρού τα πείσματα.

Γιατ' ήσουν μάνα και πονάς,

φέρε το παλικάρι μου

στην ξενιτιά που το γυρνάς,

το σκοτεινό φεγγάρι μου.



Κυρά Παναγιά

"Προδομένος λαός":

Ένας εξαιρετικός δίσκος που χάθηκε μέσα στην πληθώρα των κυκλοφοριών των έργων του Μίκη Θεοδωράκη μετά την μεταπολίτευση, σε στίχους Βαγγέλη Γκούφα από το θεατρικό έργο "Μαντώ Μαυρογένους". Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε το 1974 από την εταιρία Μinos.

Ένας δίσκος με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο και θαυμάσιες ερμηνείες απ' όλους τους τραγουδιστές. Η Χάρις Αλεξίου στο ξεκίνημά της, δικαιώνει απόλυτα την επιλογή του Μίκη. Ερμηνεύει τα τραγούδια με τον δικό της μοναδικό τρόπο, όπως αυτό που παρουσιάζουμε ιδιαίτερα εδώ, το "Κυρά Παναγιά". Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Κ. Σμοκοβίτης ερμηνεύουν πραγματικά. Στον δίσκο επίσης συμμετέχουν ο Μάνος Κατράκης με μια ερμηνεία-ντοκουμέντο και η Αλίκη Βουγιουκλάκη μ' ένα τραγούδι στο οποίο η ερμηνεία της δεν έχει καμία σχέση με τα κινηματογραφικά του '60.

Στα μάτια φύτρωσε καημός

κόμπο τον κόμπο η πίκρα

κυρά Παναγιά

κυρά μου Βαγγελίστρια

τι μου 'ταξες τι βρήκα

αγκάθι στην καρδιά.

Πότε θ' ανθίσει Αυγερινός

τ' άστρα να ζευγαρώσουν

αίμα και νερό.

Μαρμαρωμένο τ' όνειρο

και το παράπονό σου

μαύρο κι άχαρο.

Χρόνια και χρόνι' απάντεχα

βαριά να περιμένω

να ξεκουραστώ.

Στα χέρια σταυρολούλουδα

το παραμύθ' υφαίνω σου

το αγέραστο.

Καραβοκύρισσα κυρά

ορθόπλωρη γοργόνα

και μας οδηγά.

Της λευτεριάς Παντάνασσα

θεμέλιωσα κολόνα

μεσοπέλαγα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΕΙ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΒΑΚΟΥ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Στις 29 Απριλίου 2016 ανακοινώθηκε ότι καλύτερος μουσικός του κόσμου για το 2017 ανακηρύχθηκε ο βιολιστής Λεωνίδας Καβάκος. Η διάκριση ήρθε από τη Δανία μέσω του κορυφαίου μουσικού βραβείου της χώρας, Leonnie Sonning Music Prize. 

Πρόκειται για ένα σημαντικό βραβείο στον χώρο της κλασικής μουσικής, το οποίο απονέμεται κάθε χρόνο σε έναν συνθέτη, σολίστα, διευθυντή ορχήστρας ή τραγουδιστή που έχει φθάσει σε υψηλή διεθνή αναγνώριση στον τομέα του. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώτη απονομή του βραβείου αυτού το 1959, έγινε στον μεγάλο συνθέτη Ιγκόρ Στραβίνσκυ. Έκτοτε το έχουν λάβει ονόματα όπως οι Sir Simon Rattle, Sir John Eliot Gardiner, Pierre Boulez, Mstislav Rostropovich, Miles Davis, Dietrich Fischer-Dieskau, Benjamin Britten και Leonard Bernstein. 

Ο Λεωνίδας Καβάκος είναι ο πέμπτος βιολιστής που κερδίζει αυτό το βραβείο. Οι τέσσερις προηγούμενοι ήταν τεράστιοι σολίστ του 20ού αιώνα: ο Yehudi Menuhin (1972), ο Isaac Stern (1982), ο Gidon Kremer (1989) και η Anne-Sophie Mutter (2001). 

Εδώ και ένα χρόνο γνωρίζουμε την ξεχωριστή αυτή τιμητική διάκριση για τον «δικό μας» Λεωνίδα Καβάκο. Δεν είναι λίγο να αναγνωρίζουν πανηγυρικά οι ξένοι έναν έλληνα ως τον καλύτερο μουσικό του κόσμου για το 2017! Το βραβείο απονεμήθηκε με συναυλία – και σολίστ φυσικά τον Λεωνίδα Καβάκο – την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017 στο Concert House, DR Byen. 

Στην Ελλάδα ποια η απήχηση του γεγονότος; Καμία! 

Οι πολιτικοί μας και τινες μεγαλοσχήμονες λένε κατά καιρούς παχιά λόγια για το «γερό χαρτί» της χώρας που είναι ο πολιτισμός, τον οποίο πρέπει να "εξάγουμε"(!). Και έρχονται οι ξένοι και ανακηρύσσουν τον Καβάκο ως τον the best παγκοσμίως και η πατρίδα …κοιμάται… 

Θα έπρεπε η χώρα για το 2017 να ζει σε ρυθμούς …Καβάκου! Και θα έπρεπε να διοργανώσει τέτοια καλλιτεχνικά γεγονότα που να προσελκύσουν το διεθνές ενδιαφέρον. Γιατί ο Καβάκος είναι κορυφαίος σολίστ στο βιολί, αλλά είναι και μαέστρος, αφού στις 20 Οκτωβρίου 2016 διηύθυνε την περίφημη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης! Ο πρώτος έλληνας μαέστρος μετά τον μυθικό Δημήτρη Μητρόπουλο! Οι εφημερίδες έγραφαν μετά από αυτή την συναυλία ότι «η χρονιά του Λεωνίδα Καβάκου στη Νέα Υόρκη μόλις ξεκίνησε!» 

Στην Ελλάδα η χρονιά Καβάκου μάλλον δεν θα ξεκινήσει ποτέ… Ίσως γιατί ξεκινάει – φευ! - η δεσποτεία Κιμούλη…

 

ΤΟ ΧΟΡΩΔΙΑΚΟ TRIODION TOY ARVO PART ΠΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Το Τριώδιον του Arvo Pärt είναι ήδη ένα έργο 19 χρόνων, αφού γράφτηκε στα 1998. Ακούγοντάς το και πάλι συνειδητοποιώ πως έχει νικήσει πια το χρόνο. 

Στάζει μουσική και πνευματικότητα. Μνημείο της σύγχρονης χορωδιακής μουσικής. Ένας ύμνος στην ανθρώπινη φωνή. Κι ένας ύμνος στον Κύριο και τον άνθρωπο του Τριωδίου. Δεν πρόκειται απλώς για μια κατανυκτική μουσική. Σαφώς και είναι τέτοια. Αλλά είναι πέρα κι απ' την κατάνυξη αυτή η μουσική του Pärt. Είναι μετεωρισμός, είναι λυγμός, είναι δοξαστικό, είναι ικεσία, είναι κραυγή, είναι περιπέτεια, ό,τι, δηλαδή, κι ο Θεός. 

Δεν πρόκειται για συναισθηματική μουσική, και σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για μια καλή "εύπεπτη" χορωδιακή μουσική. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια δύσκολη μουσική - ειδικά ως προς την ερμηνεία πολύ δύσκολη, με σαφείς επιρροές από το Γρηγοριανό μέλος και την προκλασική μουσική. Δεν είναι τυχαίο, π.χ., που στην Ελλάδα δεν υπάρχει η χορωδιακή υποδομή για ερμηνεία τέτοιων έργων. Γι' αυτό και με το συγκεκριμένο έργο δεν καταπιάστηκε μέχρι τώρα καμία ελληνική χορωδία. Αλλά πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες, η πνευματική εγρήγορση που απαιτείται δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Η συγκέντρωση, η προσήλωση και η ευλάβεια είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για ένα τέτοιο έργο, καθαρά φωνητικό, απόλυτα - θα λέγαμε - πολυφωνικό και καθαρά προσευχητικό.
"Απαιτείται απ’τους ακροατές προσήλωση, θρησκευτικότης και ει δυνατόν νηστεία", όπως έλεγε κι ο Χατζιδάκις για τα δικά του "Παράλογα".

Κάποιοι σ' αυτή τη ζωή, όπως ο Arvo Pärt, φαίνεται πως πήραν πολύ σοβαρά την περίοδο του Τριωδίου. Πέρα από παχιά λόγια και συνθηματάκια "ευσεβών συνάξεων". 
Γιατί μη ξεχνάμε πως ο συνθέτης έγραψε και τον «Κανόνα Μετανοίας» (Kanon pokajanen) όπου μελοποιεί σλαβική μετάφραση του γνωστού ύμνου που έχει συνθέσει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και ο οποίος ψάλλεται την Μ. Τεσσαρακοστή. 
Σε καθαρά μουσικό επίπεδο τώρα, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο Pärt είναι από τους λίγους σύγχρονους συνθέτες που γράφει πολλή χορωδιακή μουσική, την οποία ανανεώνει ως προς τα εκφραστικά μέσα, έχοντας ως αφετηρία την εκκλησιαστική χορωδιακή μουσική και μάλιστα αυτή της ρωσικής παράδοσης, καθότι Εσθονός ο ίδιος, που σημαίνει ότι αυτά είναι τα ακούσματά του. Η θεματολογία της χορωδιακής μουσικής του είναι κατ' εξοχήν εκκλησιαστική. Προφανώς και ίδιος θεωρεί ότι η ανθρώπινη φωνή καθιστά τον ίδιο τον άνθρωπο "ψαλτήριο" και άρα είναι η μόνη ικανή για να αποδώσει την θρησκευτικότητά του.
Ακούμε χορωδιακή μουσική του Arvo Pärt και ιδιαιτέρως το επίκαιρο Triodion, για να επανακτήσουμε τα χαμένα κριτήρια μας. Μουσικώς και γενικώς...

ΤΟ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΜΟΔΙ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ (ΦΩΤΟ)

Ελπίζω κάποτε να με αξιώσει ο Θεός να παραβρεθώ σ’ αυτό το Κοινοτικό Αποκριάτικο γλέντι που συνδιοργανώνουν κάθε χρόνο ο Μορφωτικός Σύλλογος Μόδα και η Φιλόπτωχος Αδελφότης Χαλκηδόνος στην Κωνσταντινούπολη. Το απολαμβάνω πάντα …ηλεκτρονικά και οσφραίνομαι την γνησιότητά του και την χαρά που εκπέμπει.

Έτσι και φέτος, δημοσιεύουμε στην Ιδιωτική Οδό χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από το Αποκριάτικο γλέντι των Ρωμιών της Χαλκηδόνας, από το οποίο δεν έλειψε, φυσικά, ο πολιός ποιμενάρχης, ο πολύς Γέρων Χαλκηδόνος Αθανάσιος.

Και του χρόνου με υγεία! 

Π.Α.Α.