ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΠΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΕΡΝΙΚΟ

ΔΕΝ ΘΑ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΩ

Δεν ξέρω πού θα οδηγηθώ με το χαρακτήρα μου, μα υπόσχομαι στο θεό και τον εαυτό μου, πως ποτέ δεν θα εθελοτυφλώ για οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση σκοπιμότητα της δουλειάς μου ή της ζωής μου... Αυτό είναι νομίζω το μυστικό του να είσαι και να παραμένεις νέος ώσπου να πεθάνεις. (12/6/1968)

ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗ

...Πρώτα απ' όλα, ετούτη τη στιγμή είμαι βαθύτερα Ελληνας από κάθε άλλη φορά. Κι όταν λέω Ελληνας εννοώ στο σώμα μου, στη σκέψη μου, στο αίσθημά μου. Και για να γίνω ένας τέτοιος Ελληνας, προετοιμάστηκα χρόνια και χρόνια μες στον τόπο μου. Κι έγινα 42 χρονώ. (Που έπρεπε να διαλέξω ή να γίνω μεγάλος ή να συνεχίσω νέος. Που σημαίνει ανασφάλεια, επαναστατικότητα, αναρχισμό, πλάτος στον ορίζοντα και βάθος στο αίσθημα. Τα πάντα μέχρι θανάτου). Μ' ένα πρόσθετο και σημαντικό πλεονέκτημα. Μ' έναν εντελώς προσωπικό τρόπο σκέψης και βλέμματος. Αυτόν που μου 'δωσε η επιτυχής μαθητεία μου στον τόπο μου. Κι αυτός ο τρόπος λέγεται Ελληνικός. Η λειτουργία όμως αυτής της τόσον απαιτητικής νεότητος... με κανένα τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει στον σημερινό Ελληνικό χώρο. Μοιάζω με τον Αστροναύτη που βρίσκεται εκατομμύρια μίλια μακριά απ' τη γη. Και γνωρίζεις πως η πιο επικίνδυνη αρρώστεια για εκείνη τη στιγμή, είναι η νοσταλγία. Μπορεί να χάσει το λογικό του και πεθάνει. Μα σαν αντιδράσει και ανθέξει, τότες νίκησε και θετικά θα επιστρέψει στη γη. (...) Εδώ, σ' αυτόν τον χώρο, μ' όλες τις αντιξοότητες που αντιμετώπισα και που εφόσον κατάφερα να τις ξεπεράσω έγινα πιο δυνατός, βρήκα, συνειδητοποίησα τις αληθινές μου διαστάσεις ως προς το σήμερα κι ως προς το άμεσο μέλλον. Πώς μπορεί να υπάρξει ένα έργο, χωρίς το κατάλληλο κλίμα που να το καλλιεργεί; Κινδύνευα λοιπόν -στον πατρικό μου χώρο- να γίνω τρελλός ή σιωπηλός. Γιατί για μένα, που παραμένω πάντα ένας ευαίσθητος δέκτης της κάθε χρονικής στιγμής, είχεν παρέλθει οριστικά η εποχή των "Εξι λαϊκών ζωγραφιών", "Του Φιδιού", της "Ερημιάς" και της "Οδού Ονείρων". Κι ας τ' αναμασάν σήμερα τόσοι και τόσοι, και θα τ' αναμασήσουν για πολλά χρόνια ακόμη. Κι εφόσον δεν γεννήθηκα "ακαδημαϊκός", που σημαίνει να περιβληθώ τον μανδύα του ιστορικού μου έργου και να ζήσω "εν ειρήνη" τον θαυμάσιο βίον μου, απολαμβάνοντας τιμές και σεβασμό, εφόσον λοιπόν γεννήθηκα επαναστάτης, πρέπει να βρω τον τρόπο να συνεχίσω να υπάρχω τέτοιος, ίσαμε να πεθάνω... (21/6/1968)

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ

Μου λες: "Σ' αρέσει να γράφεις". Σου απαντώ: "Οχι. Μ' αρέσει να σκέπτομαι. Κι εσύ βασικά, κι ένας δυο άλλοι φίλοι, μου δημιουργούν τον ερεθισμό τον κατάλληλο, με τα γράμματα. Εξ ου και η ανάγκη του να γράφω... Η έννοια της αλληλογραφίας με απωθεί. Ομως η έννοια του διαλόγου, αποτελεί μια βασική προϋπόθεση στην ζωή μου - και ιδιαίτερα σήμερα. Η Νέα Υόρκη μ' αρέσει κατά τούτο. Με κρατά ζωντανό, επιστρατευμένο και παρόντα. Η Αθήνα, φοβάμαι, ενώ ευνοεί την μεγάλη σκέψη, δεν έχει δυνατότητες να την συνδέσει με την σημερινή πραγματικότητα. Κι έτσι, η σκέψη αυτή γίνεται περισσότερο απ' ό,τι πρέπει θεωρητική και τέλος αρνητική. Εχοντας όμως -εγώ προσωπικά- μαθητεύσει άριστα στην Αθηναϊκή σχολή τον καιρό της ακμής της, κι έχοντας την τύχη να βρεθώ ν έ ο ς στον χυμώδη αυτό χώρο, με κάμει να αισιοδοξώ για ένα λαμπερό μου αποτέλεσμα. Κι όσο για τις δυσκολίες, μου α ν ή κ ο υ ν, είτε δω είτε στην Αθήνα. Απ' ό,τι θυμάμαι, δεν είχα ποτές εύκολη ζωή. Και γιατί να την έχω τώρα. Και πάλι πρέπει να ρωτήσω...Στο μεταξύ, η Κυριακή πέρασε κι είχα και μέσα μου την ίδια Κυριακή. Μια απόλυτη ησυχία και μια πολύ αδιόρατη και γλυκειά μελαγχολία. Η Κυριακή είναι παντού Κυριακή. Μια μέρα που ζητάς συμπλήρωμα κι αν δεν το έχεις, ζεις τις προεκτάσεις της πολυεκμεταλλευμένης φαντασίας σου. Πόσες φορές μες σε τόσα χρόνια δεν καταφεύγουμε σ' αυτήν ζητώντας να μας βοηθήσει; Θα 'λεγα πως αποτελεί την μοναδική Θεότητα της ερημιάς μας. Κι είναι ευτύχημα που εξακολουθώ να ονειρεύομαι καθώς σαν ήμουν παιδί. Το τι, δεν έχει σημασία.(...) Οπως και να το κάμει κανείς, αλλιώς είναι να παρατηρείς τα φαινόμενα του καιρού από μέσα κι απ' όξω συγχρόνως, σαν θεατής ευαίσθητος και σαν πρωταρχικός εργάτης τους. Αυτή η διπλή θέση περιέχει ένα σπέρμα σχιζοφρένειας. Χρειάζεται τεχνική ακροβάτου και προετοιμασία Μάγου ή Σοφού...

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Και κάτι τρελλό. Εχω την εντύπωση πως από δω και μπρος θα πρέπει οι εμπειρίες μου να προέρχονται από την μελλοντική μου ζωή κι όχι από αυτήν που πέρασε. Θα μου πεις βέβαια, μα και η λέξη εμπειρία, περιέχει αυτό που πέρασε. Αρκεί -σ' απαντώ- ν' αντικαταστήσουμε την προηγούμενη πράξη με την επιθυμητή. Η εμπειρία ν' αποκτήσει την έννοια της αποκάλυψης. Να γνωρίζουμε αυτό που επιθυμούμε να κάμουμε κι από κει ν' αντλούμε χαρακτήρα, κι όχι απ' ό,τι πράξαμε. Να ένας νόμος που θα πρέπει να ψηφίσουμε, κι οι δυό για μας και για το περιβάλλον μας.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

ΕΦΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ / Effie Papanikolaou

Την Έφη Παπανικολάου, καθηγήτρια Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο Bowling Green του Οhio της Αμερικής σήμερα, την γνώρισα πριν είκοσι και κάτι χρόνια. Συγχορωδοί στην περίφημη, τότε, χορωδία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκείνη η «φουρνιά» ανέδειξε πολλούς άξιους μουσικούς που σήμερα κάνουν λαμπρή καριέρα, εντός και εκτός συνόρων.
Η Έφη ήταν πάντα αριστοκράτισσα και ευγενής, αλλά με ισχυρή άποψη και, ως απεδείχθη, με ατσάλινη θέληση. Τελειώνοντας στην Αθήνα Αγγλική Φιλολογία έφυγε για την Βοστώνη όπου σπούδασε μουσικολογία. Άλλωστε η μουσική ήταν η αγάπη της πάντα, γι’ αυτό και στην Ελλάδα πραγματοποίησε όλες τις σχετικές μουσικές σπουδές και έκανε και τραγούδι καθώς διαθέτει μια εξαιρετική φωνή σοπράνο.
Μόνη, λοιπόν, στην Βοστώνη, δουλεύει σκληρά και ανακηρύσσεται διδάκτωρ. Το θέμα της: «Κριτικές προσεγγίσεις στη Συμφωνική Λειτουργία του 19ου αιώνα».
Έγραψε μελέτες με εξαιρετικά ενδιαφέρον περιεχόμενο και σύγχρονη ματιά: Αρχαία Ελληνική Μουσική, Τραγούδια της Κάτω Ιταλίας, Λειτουργίες του Χάϋδν, Missa Solemnis του Μπετόβεν, Ballet Russes του Ντιαγκίλεφ, «Εφτά σκηνές από τον Φάουστ του Γκαίτε» του Σούμαν, η σχέση της χορωδιακής μουσικής του Μπράμς με την αρχαιότητα και την ζωγραφική, συμφωνίες αρ. 2 και 6 του Μάλερ, κινηματογραφική μουσική κ.α.
Ήταν πάντα ένα ανοιχτό μυαλό, χωρίς στεγανά και παρωπίδες, αυστηρή στην κρίση της, γνήσια Ελληνίδα και γι’ αυτό ανθέλλην.
Μας συνδέουν βαθιά ο Χατζιδάκις, ο Μάλερ (είχαμε κάνει βιβλίο και εκδήλωση μαζί για τα είδωλά μας αυτά), ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης (γράφαμε σαν τρελοί τις εκπομπές του από το Τρίτο Πρόγραμμα «Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πιά» τον καιρό της νιότης μας), η σύγχρονη μουσική (έχουμε θητεύσει ποικιλοτρόπως), το σπίτι της στου Ζωγράφου, όπου έχουμε κάνει ατέλειωτες συζητήσεις, η Νατάσα και ο Μιχάλης, πιστοί φίλοι με τους οποίους ακόμα κοινωνούμε εν πνεύματι και αληθεία.

Η Έφη πρόσφατα δημοσίευσε ένα πολύ πρωτότυπο κείμενο σε μια Ανθολογία δοκιμίων πάνω στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Battlestar Galactica. Τίτλος του άρθρου της: «Περί ντουντούκ και Ντύλαν: Διερευνώντας το ηχητικό διάστημα στο BG». Καλά τον Ντύλαν τον ξέρουμε. Το ντουντούκ όμως; Είναι ένα όργανο χαρακτηριστικό της αρμενικής μουσικής (κάτι σαν όμποε) με θρηνητικό ηχόχρωμα.
Κι αυτό το άρθρο ήταν η αφορμή για μια συνέντευξη της Έφης Παπανικολάου εφ’ όλης της ύλης στην αμερικανική εφημερίδα Sentinel – Tribune (6-12-08), η οποία κυκλοφόρησε με την Έφη πρωτοσέλιδο και με τίτλο: «Ο κόσμος της μουσικής ανοίγει ένα κόσμο»!
Χαίρομαι τόσο για την φίλη μου! Ανήκει στους οδίτες της Ιδιωτικής Οδού: «Η Ιδιωτική Οδός κόβει μέσ’ απ’ τον χρόνο. Πας πιο γρήγορα σπίτι σου από την Κωνσταντινούπολη». Η Έφη πήγε μέσω όχι μιας πολιτείας αλλά των Η.Π.Α.!

Την ευχαριστώ για την σχέση άπεφθης καθαρότητας που έχουμε τόσα χρόνια τώρα. Και την ζηλεύω. Για την ακριβολογία στη σκέψη και στα αισθήματα.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ

Μ Η Ν Υ Μ Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΔΙΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ο μακαριστός και αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος υπήρξε φωτεινόν παράδειγμα κληρικού αναλώσαντος εαυτόν υπέρ της Εκκλησίας τού Χριστού. Ηγάπησε τον λαόν του Θεού και ηγαπήθη υπ᾿ αυτού όσον ολίγοι. Και επειδή είχε ψυχήν όντως ωραίαν ηγαπήθη υπό του Κυρίου! Ως λέγει ο Σολομών εν τη Σοφία αυτού, «τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρούς. Αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού». Η όλη διαδρομή αυτού ως Πρεσβυτέρου, Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αρχιεπισκόπου Αθηνών υπήρξε τρανή απόδειξις ότι εις ολίγα έτη επιγείου ζωής, «επλήρωσε χρόνους μακρούς». Επέτυχε δηλαδή όσα άλλοι δεν επέτυχον ζήσαντες έως βαθέος γήρατος. Μικρά η διάρκεια ζωής αλλά μέγα το έργον αυτού. Η δε πίστις του αειμνήστου εν Χριστώ αδελφού και συλλειτουργού εφάνη αριδηλότατα κατά τους μήνας της ασθενείας αυτού. Διά της υπομονής αυτού έδωσεν ελπίδα εις πλείστους όσους κατακειμένους επί κλίνης οδύνης.

Κατά την κοίμησιν αυτού ο πιστός λαός επένθησεν, εδάκρυσεν, εστέναξεν, ησθάνθη ότι απώλεσέ τι το πολύτιμον, απώλεσε τον πατέρα αυτού. Διό και επί έν έτος από της αυτού κοιμήσεως ο τάφος του γέμει ανθέων. Απόδειξις, ότι η μνήμη αυτού μένει αγήρως.
Και ημείς από του Φαναρίου καταθέτομεν έν άνθος επί του τύμβου αυτού, δεόμενοι άμα προς Κύριον, τον ζωής και θανάτου κυριεύοντα, όπως αναπαύση την ψυχήν αυτού ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται.
Η μνήμη αυτού έσται αιωνία και παρά Θεώ και παρ᾿ ανθρώποις.

φωτό: Ν. Μαγγίνας

"ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ"

Ρεπορτάζ-φωτό: Ν. Μαγγίνας

Με την παρουσία αρχηγών και εκπροσώπων διαφόρων Χριστιανικών δογμάτων και άλλων θρησκειών και πλήθους επισήμων πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου η παρουσίαση του βιβλίου του Yusuf Sağ, Χωρεπισκόπου των Συροκαθολικών της Πόλης, με τον τίτλο: « Μία ζωή αφιερωμένη στο Θεό».

Την πρώτη αυτή έκδοση χαιρετίζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με μήνυμά του, με το οποίο συγχαίρει τον συγγραφέα του βιβλίου για την μέχρι τώρα δραστηριότητά του, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Ως θρησκευτικός ταγός διανύσατε αμέτρητες δύσκολες φάσεις, υπερπηδήσατε τις υλικές και πνευματικές δοκιμασίες και, φθάνοντας στο βαθμό του Χωρεπισκόπου, βιώσατε και γίνατε μάρτυρας γεγονότων, τα οποία, όπως καταγράψατε, αποτελούν πλέον οδηγό και κατευθυντήριο γραμμή για τις επόμενες γενεές».

Κατά την εκδήλωση, ο Χωρεπίσκοπος Yusuf Sağ αναφέρθηκε στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για την πολύτιμη παρουσία του, καθώς και στο έργο του, με ξεχωριστή αναφορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο του στο Διαθρησκειακό Διάλογο.

φωτό:

- (από αριστερά) Ο διακεκριμένος αρθρογράφος Τζενγκίζ Τζαντάρ, ο Συροϊακωβίτης Μητροπολίτης Γιουσούφ Τσετίν, ο Αρμένιος Αρχιεπίσκοπος Αράμ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Αρχιραββίνος της Τουρκίας Ισάκ Χαλέβα, ο Νούντσιος του Βατικανού Αντόνιο Λουτσιμπέλλο, η σύζυγος του αρθρογράφου και ο χωρεπίσκοπος Γουσούφ Σαγ.

- Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πλαισιωμένος (από αριστερά προς τα δεξιά) από τον Αρμένιο Αρχιεπίσκοπο Αράμ, τον Νούντσιο του Βατικανού, τον χωρεπίσκοπο Γιουσούφ Σαγ και ο Καθολικός Επίσκοπος των εν τη Πόλει Καθολικών Λουί Πελάτρ.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΟΔΥΝΗ

Στην ομιλία που έκανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στις 8-9-2008 στο Ναό της Παναγίας Διπλοκυονίου στον Βόσπορο - παρουσία προσκυνητών από την Πόλη, την Ελλάδα και την Κύπρο - είχε αναφερθεί και στην τουρκική ταινία που γυριζόταν τότε και σήμερα προβάλλεται στην Κωνσταντινούπολη και έχει ως θέμα τα Σεπτεμβριανά. Παραθέτουμε την σχετική ομιλία του Πατριάρχου (στην φωτό το εξώφυλλο του περιοδικού AKTUEL που προαναγγέλλει την ταινία Φθινοπωρινή οδύνη).

Εδώ εις την Πόλη τα τελευταία χρόνια την χαρά της εκκλησιαστικής πρωτοχρονιάς έρχεται να επισκιάσει η ανάμνηση των τραγικών γεγονότων της αποφράδος εκείνης νύχτας της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955. Εφέτος συμπληρώθηκαν 53 χρόνια από εκείνα τα τραγικά γεγονότα τα οποία και αποτέλεσαν την απαρχή του ξεκληρίσματος της ρωμιοσύνης εδώ. Το ΄55, όπως είπαμε, το ΄64 λόγω του Κυπριακού, και το ΄74 υπήρξαν πολύ δύσκολα χρόνια για την ομογένεια της Κωνσταντινουπόλεως, έφυγαν, έφυγαν χιλιάδες πιστοί, αλλά και όσοι μείναμε έχουμε ακόμη το κουράγιο και με την χάρη του Θεού θα το έχουμε και θα συνεχίσουμε απτόητοι να διαιωνίζουμε την ιστορία μας, την παράδοσή μας, την χριστιανικήν μαρτυρία μας την εδώ ζωή και ύπαρξή μας.

Σήμερα όντως είμεθα ολίγοι, κανείς όμως δεν μπορεί να προδιαγράψει με μαθηματική ακρίβεια το μέλλον της χριστιανοσύνης και της ρωμιοσύνης εις αυτή την Πόλη. Είχαμε δια μέσου των αιώνων άμπωτη και παλίρροια, καλές ημέρες, ευτυχείς ημέρες, αλλά και τραγικές ημέρες και τραγικά γεγονότα, όπως εκείνα του Σεπτεμβρίου του ΄55. Αισιοδοξούμε ότι η Τουρκία θα εισέλθει αργά ή γρήγορα, ευχόμεθα γρήγορα, εις την μεγάλη οικογένεια της Ευρώπης, δηλαδή εις την Ευρωπαϊκή Ένωση, και τότε θα έχουμε θεαματικές αλλαγές εις την ζωή της Ομογένειας, της Μητρός Εκκλησίας, των άλλων μειονοτήτων, αλλά και γενικότερα εις την δομήν και συγκρότησιν της κοινωνίας της χώρας αυτής, ολοκλήρου της κοινωνίας, πράγμα για το οποίο ευχόμεθα και προσευχόμεθα να συμβεί το ταχύτερο δυνατόν.

Η Ελλάς, το λέω αυτό λόγω της παρουσίας του εξοχωτάτου πρέσβεως, πάντοτε υποστήριξε και υποστηρίζει την υποψηφιότητα της Τουρκίας προς αυτήν την κατεύθυνση, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και όρους και κριτήρια, όπως είναι πολύ φυσικό και όπως ισχύει για όλες της υποψήφιες προς ένταξη χώρες. Εμείς έχουμε την καρτερία, την υπομονή, την πίστη και την προσδοκία ότι θα έλθουν αυτές οι καλύτερες ημέρες. Άλλωστε, η ορθόδοξος χριστιανική πίστη μας είναι ανεξάντλητος πηγή δυνάμεως, εμπνεύσεως, αισιοδοξίας διότι ο Χριστός μας είπε «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον» και πιστεύουμε πάντοτε ότι «μείζων ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω» όπως λέει το Ευαγγέλιο. Και με αυτή την πίστη τη βαθιά την Ορθόδοξη, την Χριστιανική και με αυτή την αισιοδοξία ατενίζουμε το μέλλον, θυμούμαστε το δυσάρεστο παρελθόν αλλά δεν σταματούμε σε αυτό, προχωρούμε με ελπίδα και αισιοδοξία προς το μέλλον.

Διάβασα χθες ότι τα γεγονότα τα Σεπτεμβριανά του '55 θα γίνουν ταινία. Να γίνουν, για να θυμίζουν στις νεώτερες γενεές το τι μεγάλο κακό μπορεί να κάνει, όχι σε μία ομάδα ανθρώπων, εν προκειμένω στους Ρωμιούς Ορθοδόξους Χριστιανούς της Πόλεως, αλλά σε αυτή την ίδια τη χώρα, τί μεγάλο κακό μπορεί να κάνει ο φανατισμός, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία.

Έχουμε πικρά πείρα από όλα αυτά ιδιαιτέρως τις τελευταίες δεκαετίες, τα ξεπερνούμε, θέλουμε όμως να θυμούνται και οι επόμενες γενεές που δεν τα έζησαν αυτά τα γεγονότα, να διδάσκονται αρνητικώς δηλαδή να διδάσκονται ώστε να μην τα επαναλαμβάνουν ποτέ εις το μέλλον και να ζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι πολίτες της ίδιας χώρας, καθώς και γείτονες εν ειρήνη και ομονοία και αγάπη.

Güz Sancısı

Έστειλα το λινκ του τρέϊλερ της ταινίας από το You Tube σε φίλο στα Μικρασιατικά παράλια, και μόλις το πάτησε βγήκε η παραπάνω απαγόρευση! Οι Δικαστικές Αρχές έχουν μπλοκάρει την προβολή του με σχετική απόφαση!

Στο Υou Τube σας παραπέμπω, αγαπητοί φίλοι, για να δείτε χαρακτηριστικές σκηνές από την ταινία Φθινοπωρινή Οδύνη που προβάλλεται από σήμερα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Πόλης.

Αναφορά στην ταινία δείτε και Στον ίσκιο του Ήσκιου.

ΜΙΑ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗΣ ΟΔΥΝΗΣ

Σεπτέμβριος 2008. Άρχισε η παραγωγή της ταινίας για τα τραγικά γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955. Σε ένα από τα στενά της λεωφόρου του Πέρα, ο δρόμος γεμάτος από πεταμένα ρούχα και υφάσματα, και στο βάθος οι εγκάθετοι να σπάζουν με μανία τα καταστήματα. Στο διάλειμμα των γυρισμάτων τρία παιδιά αμέριμνα περπατούν πάνω στο σωρό των εμπορευμάτων των ρωμαίηκων καταστημάτων που λεηλατήθηκαν. Θα είναι άραγε η νέα γενιά που θα πρέπει να θυμάται και να μην επιτρέπει να ξεχασθούν αυτά τα γεγονότα;

Το παραπάνω σχόλιο και η φωτό ανήκουν στον γνωστό δημοσιογράφο και φωτογράφο Νίκο Μαγγίνα, ο οποίος ευγενικά τα παραχώρησε προς δημοσίευση στην Ιδιωτική Οδό και τον ευχαριστώ θερμά.

Η ανάρτηση για την ταινία Φθινοπωρινή οδύνη εμπλουτίστηκε με μια αποκλειστική φωτό από τα γυρίσματα της ταινίας!

ΜΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ

Στις 3 του περασμένου Σεπτεμβρίου είχαμε αναρτήσει την είδηση Οι Τούρκοι για τα Σεπτεμβριανά, με αφορμή μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη για τα γεγονότα του πογκρόμ των Ελλήνων το 1955 και στην οποία συμμετείχαν Τούρκοι επιστήμονες και διανοούμενοι.

Το θέμα αυτό, που αποτελούσε φυσικά ταμπού για την Τουρκία - αλλά και για την Ελλάδα, δυστυχώς, μέχρι πρόσφατα - θίγεται σήμερα και αναλύεται από τους Τούρκους επιστήμονες και καλλιτέχνες, οι οποίοι βλέπουν πλέον τα πράγματα ψύχραιμα και κατά το δυνατόν αντικειμενικά.

Έτσι, η σημερινή είδηση είναι, νομίζω, σημαντική: Αρχίζει στην Τουρκία η προβολή της ταινίας Φθινοπωρινή οδύνη, που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τούρκου λογοτέχνη-πολιτικού Γιλμάζ Καράκογιουνλου και αναφέρεται σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται με σκηνικό τα Σεπτεμβριανά, τα επεισόδια που είχαν οργανωθεί στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Σκηνοθέτης της ταινίας είναι η Τομρίς Γκιριτλίογλου, η οποία είχε σκηνοθετήσει και την ταινία Το περιδέραιο της Σαλκίμ χανίμ, που είχε γυριστεί πριν από δέκα χρόνια, επίσης βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Καράκογιουνλου. Η ταινία εκείνη εκτυλισσόταν την εποχή του «φόρου περιουσίας», που είχε επιβάλει η τουρκική κυβέρνηση το 1942 εναντίον των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου έχει πλούσιο συγγραφικό έργο, το οποίο περιλαμβάνει μυθιστορήματα, ποίηση και θεατρικά έργα. Εξελέγη βουλευτής του Κόμματος Μητέρας Πατρίδας στις εκλογές του 1995 και του 1999.

Η Φθινοπωρινή οδύνη (στα ελληνικά κυκλοφορεί ως Φθινοπωρινός πόνος από τις εκδόσεις Τσουκάτου σε μετάφραση Λιάνας Μυστακίδου), είχε πάρει το 1992 το βραβείο μυθιστορήματος της Εταιρείας Συγγραφέων Τουρκίας. Οι σκηνές των καταστροφών και των λεηλασιών στα ελληνικά καταστήματα του Πέρα είναι στο βιβλίο ολοζώντανες, όπως ακριβώς τις είχε καταγράψει η μνήμη του συγγραφέα.
Έχει πει ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου στην εβδομαδιαία ελληνική εφημερίδα «Πυρσός» της Κωνσταντινούπολης (τεύχος 16 – 1 Φεβρουαρίου 1999): «Έγραψα ό,τι είδα. Το μόνο που έκανα ήταν μια αισθητική παρέμβαση. Τον Σεπτέμβριο του 1955 είδα τον όχλο που λεηλατούσε με τα ίδια μου τα μάτια. Δεν ήταν δυνατόν να το ανεχτώ, αλλά δεν είχα τη δύναμη να το εμποδίσω. Θα ήταν όμως λάθος να μιλάμε για ένα μυθιστόρημα που αφορά τη μειονοτική ζωή».
Την άποψή του για τους διωγμούς την έχει εκφράσει ξεκάθαρα και στο παρελθόν. Τα Σεπτεμβριανά του ’55 τα έχει χαρακτηρίσει «μια επιχείρηση-επίθεση που σκηνοθετήθηκε κατά περιόδους με στόχο τη μεταφορά του κεφαλαίου από τις μειονότητες, που είχαν στα χέρια τους την οικονομική ζωή από την εποχή των Οθωμανών, στην τουρκική πλευρά».

Αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί φίλοι, ότι οι Τούρκοι διανοούμενοι - και όχι μόνο - κάνουν βήματα προς τα εμπρός. Σκέπτομαι ότι εμείς έχουμε αντίστοιχη, θα λέγαμε, κινηματογραφική ταινία, την συγκινητική Πολίτικη Κουζίνα - με την καταπληκτική μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα - αν και δεν αναφέρεται ειδικά στα γεγονότα του '55. Πέραν της Πολίτικης Κουζίνας ουδέν! Τα σχόλια δικά σας.

Ιστορική φωτ. από το αρχείο του Δ. Καλούμενου, του φωτογράφου των Σεπτεμβριανών

ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΣΘΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Κείμενο - Φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Ευχαριστίες της νέας υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και επίσκεψη του νέου Πρέσβη των Η.Π.Α. στην Άγκυρα, στο Φανάρι
Ο νέος Πρέσβης των Η.Π.Α. στην Άγκυρα James F. Jeffrey επισκέφθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο συνοδευόμενος από την Γενική Πρόξενο της Αμερικής στην Πόλη Sharon Anderholm Wiener. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, που διήρκεσε μία ώρα, συζητήθηκαν θέματα που απασχολούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ομογένεια της Πόλης. Ο Πρέσβης διαβεβαίωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη για το συνεχές ενδιαφέρον και τη στήριξη της Ουάσιγκτον και τόνισε ότι θα διαβιβάσει τα συζητηθέντα στους αρμοδίους της νέας Κυβέρνησης Ομπάμα.

Εξ άλλου, ευχαριστήρια επιστολή έστειλε η νέα Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χίλαρι Κλίντον στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Το κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

Hillary Rodham Clinton
Νέα Υόρκη

Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών
Ουάσιγκτον, 9 Ιανουαρίου 2009

Παναγιώτατον Βαρθολομαίον
Αρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης
και Οικουμενικόν Πατριάρχην.

Παναγιώτατε,

Σας ευχαριστώ διά το ωραίον και φιλόφρον γράμμα σας, διά του οποίου με συγχαίρετε επί τω εξονομασμώ μου ως Υπουργού Εξωτερικών. Είμαι ευγνώμων διά τας ευλογίας και τας προσευχάς σας και προσβλέπω προς την ευκαιρίαν να υπηρετήσω την χώραν μου κατά ένα νέον τρόπον.
Μετά θερμών προσρήσεων και των καλυτέρων των ευχών μου διατελώ,

Ειλικρινώς υμετέρα
Hillary Rodham Clinton


Εξ άλλου, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχτηκε και το νέο Πρέσβη της Εσθονίας Αϊβο Οράβ, με τον οποίο συζήτησε θέματα που απασχολούν την Ορθόδοξη Εκκλησία της Εσθονίας, καθώς και την θέση και τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ορθοδοξία. Στη συνάντηση παρέστη και ο Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων Κωνσταντίνος, ο οποίος επέστρεψε πρόσφατα από την Εσθονία, όπου τέλεσε τις χειροτονίες δύο νέων Αρχιερέων της Ορθοδόξου Εσθονικής Εκκλησίας ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.


Φωτό:

- Ο Οικουμενικός Πατριάρχης με τον νέο Πρέσβη των Η.Π.Α και την Γενική Πρόξενο της Αμερικής στην Πόλη.

- Πατριάρχης και Πρέσβης των Η.Π.Α.

- Ο Πρέσβης των Η.Π.Α. ξεναγείται στο Φανάρι από τον Υπογραμματέα της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχιμ. Βαρθολομαίο και τον Πατριαρχικό διάκονο Νήφωνα (από το Σικάγο).

- Ο Πατριάρχης και ο Γέρων Δέρκων με τον Πρέσβη της Εσθονίας.

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΘΕΣ

"...Πέρασε τώρα ο καιρός που ένας φανατισμός ακαταλόγιστος χώριζε το Πέραν του Ευρωπαϊσμού από τη Σταμπούλ του Ισλάμ, σε δυό αντίμαχους κόσμους. Και η φωνή του Μουεζίνη από τις κορυφές των μιναρέδων του Γενή-τζαμί, με τις ρόδινες βοκαλίζ που εκτοξεύει στον αιθέρα, σκορπά νέες επαγγελίες, - σαν να δοξάζη τους ελπιδοφόρους Υμεναίους του παληού κόσμου με τον νέο".

Σοφία Κ. Σπανούδη, 31 Ιουλίου 1932

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΑΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ...

- Στο εξαιρετικό ιστολόγιο Ardalion's Weblog διαβάστε το κείμενο του ιστολόγου Ο αρχιεπίσκοπος, οι απαγωγείς και η διακονία των οδυνομένων. Ο Ardalion διαθέτει κοφτερή και τολμηρή σκέψη. Και ρεαλισμό. Και με εκφράζει. Παραθέτω ενδεικτικά ένα απόσπασμα:

"Οι πρόσφατες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου δείχνουν έναν άνθρωπο που ζει εντός του παρόντος κόσμου, του οποίου η πίστη δεν δαπανάται σε ηθικοπλαστικές διδαχές, δεν περιορίζεται στο τελετουργικό της αρχιεπισκοπείας, ούτε σε γενικόλογες δηλώσεις διπλωματίας αλλά εξειδικεύει το κοινωνικό του ενδιαφέρον σε γεγονότα που απασχολούν την κοινή γνώμη. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται αλληλέγγυος με προσωπικά δράματα που συγκίνησαν και προκαλούν ακόμη πόνο στους οικείους των πρωταγωνιστών-θυμάτων και φόβο στο σώμα των πολιτών. Μέσα από αυτές τις παρεμβάσεις του δίνει και ένα παράδειγμα σάρκωσης του ευαγγελίου.
O αρχιεπίσκοπος είναι, όπως αυτοπροσδιορίζεται, πνευματικός πατέρας και πνευματικός αδελφός. Και θα προσθέσω που δεν μπορεί να μεροληπτεί. Είναι πνευματικός πατέρας όλων των παιδιών του, ανεξάρτητα εισοδήματος και πλούτου, ανεξάρτητα από τάξη ή μορφωτικό επίπεδο...

Μου αρέσει που ο αρχιεπίσκοπος δεν λέει ανέκδοτα στα σχολεία για να κολακεύσει την εκπαιδευτική κοινότητα ούτε λαϊκίζει με αργκώ εκφράσεις τύπου «σας πάω». Και τον σέβομαι...".

- Στα παραθέματα λόγου που επιμελείται ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ένα ολότελα ανατρεπτικό κείμενο του συνθέτη Νίκου Γράψα, με τίτλο: "Παιδιά στους αποθέτες". Κείμενο σκληρό, αλλά πέρα ως πέρα αληθινό. Ιδού δείγμα λόγου σκληρού:

"Εκπαιδευτήρια, φροντιστήρια, σχολές, ωδεία, γυμναστήρια.

Οι μοντέρνοι αποθέτες.

Κι όχι μόνο για τα δύσμορφα. Χωρίς εξαιρέσεις.

Στρατόπεδα συμμόρφωσης. Ο "Άγιος Ευστράτιος", "Η Ωραία Μακρόνησος".

Εκφυλισμένα όντα. Ανίκανα να δράσουν μόνα, αυτόνομα.

Και χαίρονται μόνο όταν απουσιάζει ο "εκπαιδευτής", ο "φροντιστής"

ή ο "εκπαιδευτικός", όπως άθλια αυτοαποκαλείται."...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Δείτε στο www.intv.gr αγαπητοί συνοδίτες μια ακόμη συνέντευξη που πραγματοποίησα στην Κωνσταντινούπολη το Δωδεκαήμερο. Στο Νιχώρι του Βοσπόρου, μετά την Κυριακάτικη Λειτουργία της 4ης Ιανουαρίου 2009, με τις εξ Ελλάδος Καλλιόπη Δημητριάδου, Αθηνά Θεοδωρίδου και Άννα Κουβαράκη. Τρεις νέες κοπέλλες που σπουδάζουν στην Πόλη σήμερα. Μιλούν με αμεσότητα για τις Πολίτικες εμπειρίες τους και για την αέναη γοητεία της Βασιλεύουσας.

Την παραπάνω φωτογραφία τράβηξα στην Κοινοτική αίθουσα του Αγίου Νικολάου στο Νιχώρι, όπου μετά την Θ. Λειτουργία κόψαμε την Αγιοβασιλόπιτα. Ο πρόεδρος Λάκης Βίγκας εύχεται σε Νιχωρίτες και Ελλαδίτες και τα τρία κορίτσια (από αριστερά: Α. Θεοδωρίδου, Κ. Δημητριάδη, Α. Κουβαράκη) ακούν τις αισιόδοξες προοπτικές για την Ρωμαίϊκη Κοινότητα όπως τις διαγράφει ο Λ. Βίγκας.

Εύχομαι στα κορίτσια τα κάλλιστα στην Πόλη και στη ζωή τους γενικώς. Ευχαριστώ θερμά και τις τρεις για την ειλικρινή επικοινωνία.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ

Η ...συγκρουσιακή συνύπαρξη των δύο δημοσιογράφων Κωνσταντίνου Φλαμή και Παναγιώτη Ρηγόπουλου εδώ στην Ιδιωτική Οδό τελειώνει με την δημοσίευση απαντήσεων εκατέρωθεν, που εστάλησαν στο ιστολόγιό μας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Χαίρομαι που ο Φλαμής κατόρθωσε και πάλι να …ξεπεράσει τον εαυτό του σε ψεύδη. Δημοσιεύω και εγώ στο site μου (http://www.panagiotisrigopoulos.gr/) την επιστολή του, διότι πολύ απλά «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται».
Ακόμα προσπαθώ να …μάθω με ποιον συνάδελφο (και φυσικά πότε) είχα επεισόδιο και μάλιστα «σήκωσα χέρι εναντίον του», όπως υποστηρίζει ΨΕΥΔΩΣ ο Φλαμής.
Σε ότ,ι αφορά στην απόλυσή μου από την «Π» διαβεβαιώνω ότι είχα την απόλυτη στήριξη της ΕΣΗΕΠΗΝ και προσωπικά του προέδρου της κ. Απόστολου Βουλδή, όσο και του γ.γ. της κ. Ζώη Μαρίνου, τους οποίους και ευχαριστώ.
Ας κάνει λοιπόν τον κόπο ο Φλαμής να ρωτήσει εκείνους για τις ενέργειές τους.
Μάλιστα ακόμα και Ο ΙΔΙΟΣ έχει στην κατοχή του την επίσημη επιστολή-καταγγελία για το επεισόδιο στο «Πάνθεον», που απέστειλε η ΕΣΗΕΠΗΝ στον ιδιοκτήτη του συγκεκριμένου χώρου!
Τώρα για το «πρώην αφεντικό μου», όπως το αναφέρει ας ρωτήσει τον ίδιο, εάν έχει απορίες.
Όσο για τα υπόλοιπα αόριστα («γραφεία Τύπου, δημοσιεύματα και άλλα πολλά»), τον προκαλώ να γίνει πιο συγκεκριμένος. Αν φυσικά μπορεί…
Δεν περιμένω φυσικά από τον Φλαμή απαντήσεις, επί των ερωτήσεών μου. Αν και τον προκαλώ να απαντήσει και δεσμεύομαι να δημοσιεύσω το σχόλιό του.
Όμως έτσι κι αλλιώς σύντομα θα κληθεί να απαντήσει σε όλα όσα ανυπόστατα μου καταμαρτυρεί, αλλά και να λογοδοτήσει για τα συκοφαντικά εναντίον μου δημοσιεύματα, ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Εκεί θα αναγκαστεί να με κοιτάξει στα μάτια.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΛΑΜΗΣ

Ωραία. Αφού λοιπόν ο αγαπητός συνάδελφος Ρηγόπουλος θεωρεί ότι η ΕΣΗΕΠΗΝ είναι στο πλευρό του ...γιατί δεν έβγαλε ανακοίνωση για την απόλυσή του; Σε αντίθεση με την πάγια τακτική της; Οπως έκανε δύο ημέρες αργότερα για τους συναδέλφους Κεραμιδά και Μπουλμπασάκο της Ημέρας; Μήπως ο αγαπητός κ. Ρηγόπουλος ενώπιον δύο μαρτύρων που είναι πρόθυμοι να καταθέσουν στο Δικαστήριο, θυμάται αν απείλησε και ύψωσε το χέρι του στην συνάδελφο Εύη Χασούρα; Γιατί και εκείνη θα καταθέσει στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο με το οποίο συνεχίζει να απειλεί ο αγαπητός συνάδελφος. Τον περιμένω λοιπόν να τον κοιτάξω στα μάτια. Οσο για τα υπόλοιπα περί γραφείων τύπου κλπ ας μου επιτρέψει να μην του δώσω έτοιμο φαγητό στο πιάτο. Αν είναι καλός δημοσιογράφος, ας κάνει έρευνα για να "ανακαλύψει" τι εννοώ!
Υ.Γ. Δεν συνεχίζω αυτή την κόντρα γιατί τον βαριέμαι τον αγαπητό συνάδελφο. Εχει γίνει κουραστικός με τις εμμονές του.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Κάθε απάντησή μου στον Φλαμή είναι καταφανέστατο πλέον, ότι είναι περιττή. Τα όσα υποστηρίζει είναι ανάξια κάθε σχολιασμού…
Όμως αυτό που αναφέρει για την υποτιθέμενη απειλή μου κατά της αγαπητής συναδέλφου Εύης Χασούρα, την οποία "απειλή" ο ίδιος φυσικά κατασκεύασε, έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον!
Και πλέον δεν περιμένω απλά με ανυπομονησία την κυρία Χασούρα και τους «δύο μάρτυρες» που επικαλείται ο Φλαμής να επιβεβαιώσουν το ανύπαρκτο αυτό συμβάν. Θα ΕΠΙΔΙΩΞΩ εγώ ο ίδιος μέσω της νόμιμης οδού να το καταθέσουν ενόρκως στο δικαστήριο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΛΑΜΗΣ

Χαίρομαι που ο συνάδελφος Ρηγόπουλος "ξεπέρασε" την σκόπελο της ΕΣΗΕΠΗΝ, αφού γνωρίζει (κατά βάθος, μέσα στην ψυχούλα του) πόσο δίκιο έχω. Όσο για την Εύη Χασούρα, όλο το Super B γνωρίζει πως κινήθηκε απειλητικά εναντίον της και σήκωσε το χέρι να την χτυπήσει. Αν θέλεις, αγαπητέ Παναγιώτη Ανδριόπουλε, στο βεβαιώνει και η ίδια, καθώς και δύο τεχνικοί που ήσαν μπροστά στο επεισόδιο. Αλλά δεν θα καθίσω άλλο να απολογούμαι στον κ. Ρηγόπουλο. Η Πάτρα γνωρίζει.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Πάνω στον πανικό και την σύγχυσή του, ο Φλαμής στο μήνυμα που σου έστειλε, μπέρδεψε ...τον σκόπελο με ...την Σκόπελο. Εντάξει δεν τον παρεξηγώ, τον καταλαβαίνω απόλυτα τον άνθρωπο…
Απορώ όμως,, γιατί τόση πρεμούρα για να στηρίξει με νύχια και με δόντια ένα τόσο κραυγαλέα στημένο από τον ίδιο περιστατικό; Ήρεμα Φλαμή, σύντομα θα έρθει η ώρα να το αποδείξετε ενόρκως…

Κατά τα λοιπά Παναγιώτη μου: «Άσε τους νεκρούς να προχωρούν…»

ΣΤΟ INTV.GR Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Στο www.intv.gr μπορείτε να δείτε και σεις, συνοδοιπόροι της Ιδιωτικής Οδού, την πρωτοχρονιάτικη γιορτή του Ζωγραφείου Λυκείου Κωνσταντινουπόλεως που είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Πόλη. Μια γιορτή τελείως αυθόρμητη, αληθινά πηγαία και χαρούμενη και συγκινητική συνάμα.

Ξεκίνησε και συντόνισε στη συνέχεια την πορεία της ο Θεσσαλονικιός συνθέτης και συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης, μέγας εραστής της Πόλεως, ο οποίος έζησε αρκετά χρόνια εκεί υπηρετώντας ως καθηγητής.

Αφού τραγούδησε ο ίδιος δικά του και άλλα γνωστά τραγούδια που συγκίνησαν το ακροατήριο, κάλεσε τον κυρ - Αλέκο, επιστάτη για χρόνια στο Ζάππειο Λύκειο. Ο ρωμιός κυρ-Αλέκος τραγούδησε Τσιτσάνη και στη συνέχεια ένα τούρκικο τραγούδι.

Τη σκυτάλη πήραν διάφοροι καλεσμένοι του Θωμά Κοροβίνη επί σκηνής, Ρωμιοί και Τούρκοι (που είχαν υπηρετήσει στο σχολείο), οι οποίοι τραγούδησαν και ευχήθηκαν από καρδιάς, μέσα σε κλίμα συναδέλφωσης. Πήρε κι ο διευθυντής του Ζωγραφείου, ο δραστηριότατος Γιάννης Δεμιρτζόγλου, το ακορντεόν κι όλα γίναν ...ουρανός! Κάτω απ' την ουρανία του Ζωγραφείου της Πόλης υποδεχόμασταν το 2009.

Κι ο Νίκος Μαγγίνας τράβηξε τόσες πολλές φωτογραφίες (δικές του είναι οι εδώ) που του... ξέφυγε και ...κάδραρε κι εμέ φωτογραφίζοντα!
Ευχαριστώ θερμά τον διευθυντή του Ζωγραφείου Γ. Δεμιρτζόγλου για την ολοπρόθυμη στήριξή του. Ελπίζω σύντομα να βρεθώ και πάλι μαζί τους, εκεί στο ιστορικό Ζωγράφειο που σφύζει από ζωή!

Ο Κ. ΦΛΑΜΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ Π. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟ

O δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Φλαμής (φωτό από το Best) απέστειλε στην Ιδιωτική Οδό απάντηση στην επιστολή τού επίσης δημοσιογράφου Παναγιώτη Ρηγόπουλου που δημοσιεύθηκε προ ημερών εδώ.

Επέστρεψα από την Ινδονησία και έμαθα ότι ο καλός συνάδελφος Π. Ρηγόπουλος "οργίασε" όσο απουσίαζα! To τι έλεγε το στόμα του ...δεν περιγράφεται! Τελικά είχα δίκιο που τον είχα προτείνει ως συνεργάτη στο Super Bizz. Είναι καλός στα κουτσομπολιά. Οσο για την μη δημοσίευση της επιστολής στον "Κόσμο", δεν θα δημοσίευα ποτέ επιστολή ανθρώπου που τόλμησε να σηκώσει χέρι και να απειλήσει συνάδελφο.

Εκείνος βέβαια επιμένει και μιλά για δεοντολογία και άλλα τέτοια. Εχω και εγώ απορίες "δεοντολογικού χαρακτήρα":

1. Γιατί κανείς συνδικαλιστής δεν αντέδρασε όταν απελύθη από την Πελοπόννησο;
2. Τι είπε το πρώην αφεντικό του ως δικαιολογία για την απόλυση; Γιατί δεν μίλησε κανείς;
3. Γιατί δεν τον άφησαν να δημοσιεύσει όσα συνέβησαν στο Πάνθεον (επεισόδιο με τον ιδιοκτήτη του χώρου);

Αυτά προς το παρόν. Εχω και άλλες "απορίες" (για την δεοντολογία) αλλά τις κρατάω για το μέλλον. Εχουν σχέση με γραφεία τύπου, δημοσιεύματα και άλλα πολλά....

Κ. Φλαμής

ΑΓΩΓΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ!

Του Νίκου Παπαχρήστου από την Καθημερινή

Δυσαρέσκεια στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και τριγμούς στο αρχιεπισκοπικό περιβάλλον προκαλεί η σύγκρουση του διευθυντή του γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής, δικηγόρου κ. Χάρη Κονιδάρη με την Ιερά Σύνοδο. Αιτία της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο πλευρών στάθηκε η απόφαση που έλαβε τον περασμένο Ιούλιο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος (ΔΙΣ) να απολύσει τον κ. Κονιδάρη από την έμμισθη θέση του δικηγόρου της Νομικής Υπηρεσίας της Συνόδου που κατείχε παράλληλα με αυτή του επικεφαλής του αρχιεπισκοπικού Γραφείου Τύπου.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε την αντίδραση του δικηγόρου, ο οποίος θεωρώντας ότι αδικαιολογήτως διακόπηκε η συνεργασία του, κατέθεσε αγωγή κατά της Ιεράς Συνόδου (επομένως και εναντίον του προέδρου της και προϊσταμένου του στην Αρχιεπισκοπή, κ. Ιερωνύμου) με την οποία ζητεί συνολική αποζημίωση περίπου 60.000 ευρώ. Η «σύγκρουση» έφτασε την περασμένη εβδομάδα και στη ΔΙΣ, τα μέλη της οποίας ενημερώθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο για τις ενέργειες του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του. Σύμφωνα με πληροφορίες οι δώδεκα συνοδικοί μητροπολίτες εξέφρασαν τη στήριξή τους στον Αρχιεπίσκοπο και έκαναν λόγο για «λυπηρό γεγονός».
Στην αγωγή του, ο κ. Κονιδάρης, υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι παρείχε νομικές συμβουλές στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για σημαντικά ζητήματα εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, όπως το θέμα των ταυτοτήτων, η κρίση με το Πατριαρχείο, η υπόθεση της «κάθαρσης» στην Εκκλησία, η εξομολόγηση των μαθητών στα σχολεία και ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων. «Ενεχείριζα προς τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο αυστηρώς προσωπικά σημειώματα λόγω του άκρως εμπιστευτικού χαρακτήρα των θεμάτων που χειριζόμουν», υπογραμμίζει. «Ηταν μια επαγγελματική σχέση χωρίς αντίκρισμα», υποστηρίζει στην «Κ» ο πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Οικονομικής Υπηρεσίας, Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Θεόκλητος, και προσθέτει: «Δεν είναι θέμα ποιου συνεργάτης ήταν. Σταμάτησα τη μισθοδοσία διότι διαπίστωσα ότι δεν προσφέρει υπηρεσίες. Οταν το ζήτημα έφτασε στη ΔΙΣ διαπιστώθηκε ότι παρατύπως είχε προσληφθεί και αποφασίσθηκε η λύση της συνεργασίας».
Η «υπόθεση Κονιδάρη» συζητείται πλέον έντονα στους διαδρόμους του συνοδικού μεγάρου και προβληματίζει πολλούς ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ταυτόχρονα φαίνεται να προκαλεί και κλυδωνισμούς στο αρχιεπισκοπικό περιβάλλον. Και αυτό γιατί, σύμφωνα με πληροφορίες, στενός συνεργάτης του κ. Ιερώνυμου, χωρίς θεσμικό ρόλο, φέρεται να στηρίζει τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής. «Είναι πρωτοφανές γεγονός ο διευθυντής του αρχιεπισκοπικού Γραφείου Τύπου να σύρει στα δικαστήρια τον Αρχιεπίσκοπο και ολόκληρη τη Σύνοδο», επισημαίνει στην «Κ» συνοδικός μητροπολίτης. Οπως όλα δείχνουν η συνέχεια της υπόθεσης θα γραφτεί στο ακροατήριο...

Olivier Clément: Η "ΣΥΣΤΟΛΗ" ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στην προοπτική της θεανθρωπότητας και της σωτηρίας μέσα από την αγάπη, προαισθανόμαστε, όπως οι Έλληνες Πατέρες και οι Ρώσοι θρησκευτικοί φιλόσοφοι, ότι η δημιουργία του ανθρώπου -αυτό το αριστούργημα της θεϊκής παντοδυναμίας - περιέχει κατά παράδοξο τρόπο, μια διακινδύνευση για το Θεό. Η παντοδυναμία του Θεού ολοκληρώνεται ξεπερνώντας την αντίληψή μας για την παντοδυναμία - δηλαδή αυτοπεριοριζόμενη, διατρέχοντας τον έσχατο κίνδυνο, που είναι η εμφάνιση μιας άλλης ελευθερίας. Πρέπει, λοιπόν, να αναφερθούμε στην πράξη της Δημιουργίας, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τους όρους της παντοδυναμίας και του περιορισμού της παντοδυναμίας: από μιά άποψη, η δημιουργία του ανθρώπου είναι μια θεληματική "κένωση" του Θεού. Πολλά ρητά των Πατέρων υπογραμμίζουν ότι ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, εκτός απο το να αναγκάσει τον άνθρωπο να τον αγαπήσει. Πρέπει, μάλιστα, να το πούμε πιο συγκεκριμμένα: η ελευθερία δεν είναι κάτι που δημιούργησε ο Θεός (πράγμα που θα απομάκρυνε απλώς το πρόβλημα και θα διπλασίαζε τις επιθέσεις των αθέων), είναι η πραγματικότητα κάποιου, που ο Θεός τον αφήνει να υπάρχει, μια πραγματικότητα που εγγίζει την οριακή έννοια του αρχικού μηδενός. Υποθέτει κάτι σαν "συστολή" του Θεού για να υπάρξει ο άλλος. Ο άλλος, δηλαδή η δυνατότητα αγάπης, αλλά και άρνησης και μίσους. Ο άλλος, δηλαδή μια ατέρμονη δυνατότητα να πληγώνεται ο Θεός, μια παραδοχή ανεπίστροφη της νοσταλγίας και της οδύνης. Ο άλλος, δηλαδή ο σταυρός, τα χέρια για πάντα ανοιχτά, το πλευρό παντοτινά τρυπημένο για να αναβλύσει το νερό του Βαπτίσματος και το αίμα της Ευχαριστίας. Ο ζωοποιός Σταυρός - μοναδική απάντηση στις ενστάσεις του αθεϊσμού για την ελευθερία και το κακό.

Ο Θεός δεν είναι ένα πράγμα, μια πέτρα, μια κούρνια πάνω από τον χρόνο. Ο Θεός δεν είναι ούτε ένα Άτομο στον ουρανό, που το βλέμμα του μας απολιθώνει. Το χωρίς όριο πέλαγος της υπερούσιας πληρότητας ενυπάρχει, στον ίδιο τον Θεό, σε μια μυστηριώδη αμοιβαιότητα. Γι' αυτό ο ζωντανός Θεός είναι πιο μεγάλος απο τις αντιλήψεις μας για την δύναμη, τη γνώση ή την αιωνιότητα. Ή πιο μικρός, σαν τον κόκο σινάπεως, στο μέτρο που οι αντιλήψεις αυτές εκφράζουν τον ανεστραμμένο κόσμο της πτώσης. Ο Θεός είναι ελευθερία, που θέλει την ελευθερία και παραχωρεί την ελευθερία. Η πραγματική του υπερβατικότητα, είναι που μπορεί πραγματικά να αγαπάει. Γιατί ο Θεός είναι "ο Φιλάνθρωπος", όπως το επαναλαμβάνει η βυζαντινή λειτουργία. Η πραγματική του πρόγνωση, είναι που γνωρίζει τον άλλον όπως είναι, δηλαδή η αναμονή του απρόοπτου. Η πραγματική του παντοδυναμία, είναι που αφήνει ν' αναπηδάει μια ελευθερία ικανή να τον αρνείται: η δημιουργία βρίσκεται στη σκιά του Σταυρού. Είναι, τελικά, το ότι βγήκε φανερά από την απάθειά του για να κατέβει στον θάνατο και στην κόλαση που δημιούργησε ο άνθρωπος, άφησε να τον δολοφονήσουν για να προσφέρει στους δολοφόνους την ελευθερία. Να την προσφέρει όχι σαν αντικείμενο, αλλά σαν ζωή, μέσα στην αμοιβαιότητα της αγάπης, στον εσωτερικό φωτισμό αυτής της ελευθερίας από το Άγιο Πνεύμα.

OLIVIER CLEMENT, H ΘΕΟΛΟΓΙΑ META TON ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Εκδ. Δωδώνη, Αθήναι 1973, σσ. 47-49.

Αφιερωμένο στη μνήμη του Ολιβιέ Κλεμάν (1923 - 15 Ιανουαρίου 2009)

Ο Επιμηθεύς

Δείτε το αφιέρωμα στην Μυριόβιβλο και πολλά για τον Κλεμάν στο γαλλόφωνο Orthodoxie

π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Δικαίωμα στον ποιητικό Παράδεισο

Λέει ο Ελύτης: "Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα".

Αυτό το δικαίωμα στον ποιητικό παράδεισο διεκδικεί με πείσμα χρόνια τώρα, δια της γραφίδος του, ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας.

Μια θέση στον ποιητικό ήλιο. Την έχει κατακτήσει με ποταμούς ποιητικών ιδρώτων. Αυτή τη θέση κι αυτό το δικαίωμα τού αναγνωρίζουν και όσοι κατά καιρούς τον βραβεύουν για το ποιητικό του έργο που εξαπολύεται στην οικουμένη από το Μπανάτο της Ζακύνθου.

Έτσι, το Αριστείο Ποίησης "Κούρος Ευρωπού" που του απονέμει η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρία "Τέχνη" Κιλκίς, δεν είναι τίποτε άλλο από αναγνώριση του δικαιώματός του να γράφει ποίηση που μας αφορά. Γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα. Να 'χουμε και μεις ένα διάφορο, ήτοι ένα μικρό, έστω, μερίδιο στην ομορφιά.

Για αυτό, παμφίλτατε Π.Κ., "Σού πρέπει πάσα λαλούμενη αγάπη".

LAMENTO BAROCCO ΤΟΥ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ROMINA BASSO

Την περασμένη Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου, κατέστην κοινωνός μιας σπάνιας μουσικής εμπειρίας στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β&Μ Θεοχαράκη: Lamento Barocco από τέσσερις εξαιρετικούς μουσικούς. Μάρκελλος Χρυσικόπουλος στο τσέμπαλο και την γενική επιμέλεια, Θοδωρής Κίτσος – θεόρβη, Ανδρέας Λινός – βιόλα ντα γκάμπα και η ιταλίδα mezzosoprano Romina Basso.
Στη συναυλία πήγα κυρίως ένεκα του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου, τον οποίο εκτιμώ βαθιά ως μουσικό και πνεύμα σπινθηροβόλο. Με παρασύρει στο πάθος του για το μπαρόκ και σε ανατρεπτικές σκέψεις και δράσεις που ζωογονούν το πνεύμα μου.
Παρακολουθώ στενά το έργο του την τελευταία τριετία και δεν θα έχανα μια πρωτότυπη συναυλία με θρήνους! Ο ίδιος μας καλεί στη μέθεξη μέσα από το σημείωμά του στο πρόγραμμα της βραδιάς: «Το μπαρόκ – ένας άλλος κήπος της Εδέμ όπου βασιλεύει ως μήλο το δέλεαρ του σημαίνοντος. Lamento – το ιδανικό άλλοθι ώστε πολιτικώς ορθοί συνθέτες να γράψουν πολιτικώς απρεπή έργα. Κάψτε τα όλα, η μουσική αρχίζει…».
Και αρχίζει η μουσική και… καιγόμαστε! Lamenti των Luigi Rossi, Giacomo Carissimi, Claudio Monteverdi και της συνθέτριας Barbara Strozzi.
Μπαρόκ όργανα στην κόψη του ξυραφιού, σα να νύττονταν απ' αγγέλους, και μια φωνή που σε αφήνει ενεό, μας πήραν και μας …σήκωσαν εκ των γηΐνων και απατηλών σ’ ένα κόσμο που δεν… σηκώνει τίποτε άλλο από ομορφιά. Η Romina Basso ήταν μια παρουσία κατακλυσμιαία! Μια μέτζο με υπέροχες χαμηλές νότες, ολοστρόγγυλες σαν καρπούς του κήπου της Εδέμ, με μια φωτεινότητα φωνής αφάνταστη και μια εκφραστικότητα που σε αφήνει απορημένο με το τι τελικά μπορεί να είναι ο άνθρωπος!…
Οι μουσικοί, με τον Μάρκελλο Χρυσικόπουλο προεξάρχοντα, ζωγράφιζαν με περισσή τέχνη ένα θρηνητικό πίνακα που όμως ανέδυε από παντού ελπίδα και κάλλος!
Δεν θα πω άλλα γιατί θα αδικήσω το βίωμά μου. Ο κόσμος που γέμισε την αίθουσα κρατούσε την ανάσα του την ώρα της συναυλίας. Και ξέσπασε στο τέλος σε ακατάπαυστα χειροκροτήματα, εκφράζοντας τον απόλυτα δικαιολογημένο ενθουσιασμό του γι’ αυτήν την πρωτόφαντη εμπειρία. Χάρηκα που συνάντησα εκεί, όλως απρόσμενα, την συγγραφέα κ. Αθηνά Κακούρη και τον σύζυγό της ακαδημαϊκό και μέγιστο αρχαιολόγο κ. Σπύρο Ιακωβίδη.
Μια συναυλία τότε έχει νόημα όταν φεύγεις απ’ αυτήν και σε συνέχει. Από την Παρασκευή ηχούν στ’ αυτιά μου τα Lamenti του Μάρκελλου και της Romina. Σαν αναγεννησιακό ζευγάρι ακούγονται τα ονόματά τους!
Αν σκεφτεί κανείς, κάτι που τόνισε ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, ότι αυτές οι μουσικές γράφονταν κάτω από και για πολύ συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και γεγονότα, τότε αναλογίζεται γιατί το μπαρόκ είναι όντως διαχρονικό. Και γίνεται άκρως ελκυστικό, έως εκστατικό, όταν παρουσιάζεται από μουσικούς που πιστεύουν σ’ αυτό και ξέρουν πώς να το απολαύσουν πρώτα οι ίδιοι.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ

Ο L. Zanter το 1949 κατέθεσε μια άποψη για την μαρτυρία της Ορθοδοξίας και τη στάση της έναντι των άλλων εκκλησιών και ομολογιών, παρόμοια με αυτή που διατυπώθηκε αργότερα σε πανορθόδοξο επίπεδο στη Γ' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη (Σαμπεζύ 1986). Η Ορθοδοξία, λέει ο Zanter, ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό της ως μία απο τις χριστιανικές εκκλησίες. Έχει τη συνείδηση ότι είναι η Εκκλησία, η οποία κατέχει την πληρότητα της αποκαλυμμένης απο το Θεό αλήθειας. Αυτή η επίγνωση όμως, επισημαίνει ο Ζanter, περιλαμβάνει την ευθύνη να δώσει μαρτυρία της αλήθειας και να την αποκαλύψει μπροστά σε όλο τον κόσμο-όλα τα έθνη, όλες τις θρησκείες, όλες τις ομολογίες.

Την ίδια στιγμή το πνεύμα του προσηλυτισμού είναι ξένο προς την Ορθοδοξία. Στις σχέσεις της με τους χριστιανούς άλλων ομολογιών δεν προσπαθεί να τους πείσει να μεταστραφούν στη δική της πίστη ή να επιβάλει τη δική της αλήθεια. Είναι αρκετή η ομολογία της αλήθειας στην πληρότητά της, αφήνοντας τους άλλους να ακούσουν και να μάθουν από αυτή στο βαθμό που μπορούν και θέλουν. Στο Απολυτίκιο για την εορτή της Μεταμόρφωσης, υπενθυμίζει ο Zanter, αναφέρεται ότι ο Κύριος αποκάλυψε τη δόξα του στους μαθητές του "καθώς ηδύναντο". Αυτό είναι το πρότυπο της στάσης της Ορθοδοξίας έναντι των άλλων ομολογιών, τονίζει με έμφαση.Τί αποτελέσματα θα προκύψουν απο τη στάση αυτή, δεν τολμά η Ορθοδοξία να ρωτήσει, γιατί αυτό εξαρτάται απο τον Θεό, καταλήγει ο Zanter.

Στυλιανός Χ. Τσομπανίδης, Η Συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Θεολογίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2008, σσ. 35-36.

Ο Επιμηθεύς