ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Στον φίλο του ιστολογίου, Γερμανό, γνήσιο φιλέλληνα και άδολο Ορθόδοξο
Νorbert Banik, αφιερώνω αυτές τις φωτογραφικές στιγμές από την ιστορική
Μονή του Βαλουκλή της Πόλης.

Ο Νorbert είναι δεινός φωτογράφος.
Ελπίζω να είναι επιεικής με τον ερασιτεχνισμό μου.



Χαρμολύπη
Ελ. Μάινας

Μη λυπηθείς τις μέλισσες
που μεταλειμονούνε,
πικρή τη μοίρα μας πενθούν,
τον θάνατο θρηνούνε
μα την Ανάσταση χρυσές
γιορτάζουν στην Κυψέλη.

"ΤΑ ΟΣΑ ΕΙΠΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ..."

Όταν πέρυσι το Πάσχα, αγαπητοί φίλοι της Ιδιωτικής Οδού, τοποθετήθηκα δημοσίως για την εναντίον των Καθολικών στάση του Αρχιμ. Κύριλλου Κωστόπουλου το βράδυ της Ανάστασης στη Μονή Μπάλα και εν συνεχεία για την αναφορά του στις σεξουαλικές προτιμήσεις του Πάπα, έλαβα από τον π. Κύριλλο το βιβλίο του «Ο Παπισμός είναι αίρεση» με ένα σημείωμα το οποίο δημοσιεύω εδώ.

Το ενδιαφέρον του ιδιόχειρου σημειώματος εστιάζεται, για μένα, σε δύο σημεία:

«Αγαπητέ μοι κύριε Ανδριόπουλε,

Θα ήθελα ως θεολόγος να σας παραπέμψω στον ΙΕ’ Κανόνα της Α’ και Β’ Συνόδου, η οποία φέρεται ως Οικουμενική Σύνοδος από την εν γένει Εκκλησία, ώστε μαθητεύοντας σ’ αυτήν να δυνηθήτε να ερμηνεύσετε ως θεολόγος τα όσα είπα για τον Οικουμενικό Πατριάρχη».

Το βράδυ εκείνο της Ανάστασης του 2007 λοιπόν, ο π. Κύριλλος καταφέρθηκε και εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου. Δεν γνωρίζουμε όμως τι ακριβώς είπε. Οι δημοσιογραφικές αναφορές ήταν συγκεχυμένες. Το ερώτημα είναι αν ο π. Κύριλλος θα εκφράσει τους «λογισμούς» του στον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη όταν έλθει στην Πάτρα τον προσεχή Νοέμβριο.

«Ακόμη σας παραπέμπω στον ΝΗ’ Αποστολικό Κανόνα και στις υποσημειώσεις του Οσίου Νικοδήμου, για να κατανοήσετε, Σεις και εκείνοι οι οποίοι Σας παρότρυναν να εγερθήτε κατ’ εμού…».

Νομίζω είναι γνωστή, πλέον, τοις πάσι η Ιδιωτική Οδός μου και ότι είμαι αυτοκίνητον όργανον. Αν ο π. Κύριλλος θεωρεί ότι κάποιοι με έβαλαν να «εγερθώ» εναντίον του, θα τον παρακαλούσα να τους κατονομάσει, ώστε να τους μάθω κι εγώ.
Θα πει κανείς γιατί αναμοχλεύω το θέμα. Μα γιατί δεν έχει τελειώσει, αγαπητοί μου. Έχουμε και δίκη μπροστά μας και όλα είναι ανοιχτά!

ΑΝΤΙ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ...

Το προλογικό σημείωμα του Θανάση Ν. Παπαθανασίου στην τελευταία Σύναξη (τεύχος 105) είναι ένα ράπισμα! Ένα ανελέητο χτύπημα της εντός του εκκλησιαστικού χώρου υποκρισίας μας, την οποία έχουμε ντυθεί απεκδυόμενοι τον φωτεινό χιτώνα της καθαρότητας και συμφωνίας λόγων και έργων. Μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα που τα λέει, κυριολεκτικά, όλα. Και ο έχων ώτα… Ας τα ανοίξει!

Γνωρίζουμε εκ πείρας τη δυσκολία που συναντά το να καλείς σε δημόσια συζήτηση αντί να εκδίδεις φετφάδες ή να ψιθυρίζεις στα παρασκήνια. Και είναι δύσκολο εγχείρημα για τρεις, χοντρικά, λόγους, οι οποίοι χρωματίζουν αποφασιστικά το σκηνικό στον τόπο μας (παρά τις αληθινά παρήγορες εξαιρέσεις):

Κατά πρώτον, ο εκκλησιαστικός χώρος δεν παράγει παιδεία διαλόγου. Επικαλείται τον διάλογο συγκυριακά, συνήθως για να αντικρούσει κάτι που θεωρείται έξωθεν απειλή. Ο περί διαλόγου λόγος, δηλαδή, βγαίνει μεν συχνά από τα χείλη εκκλησιαστικών ανδρών, περισσότερο όμως σαν το βογκητό ανθρώπου που δέχτηκε γροθιά στο στομάχι, παρά ως φυσιολογική ανάσα του.

Κατά δεύτερον, το ασαφές μέγεθος που αποκαλείται λαός της Εκκλησίας είναι, σε μεγάλο βαθμό, κόσμος που αποδέχεται τον θρησκευτικό καταναλωτισμό, την προσκύνηση ειδώλων και πάντως όχι το παίδεμα του ανήκειν και λογοδοτείν.

Κατά τρίτον, σπουδαίοι θεολόγοι που έχουν από καιρό διδάξει να αποζητούμε τη συζήτηση κι έχουν γενναία καυτηριάσει την έλλειψή της, αποδεικνύεται οδυνηρά ότι λατρεύουν την κριτική σε θεούς και δαίμονες, μα ούτε καν την ανέχονται όταν αυτή αγγίξει το δικό τους έργο! Οι δυο προηγούμενοι λόγοι είναι βαρείς· παγιώνουν θεσμικά την αγκύλωση. Μα ετούτος εδώ, ο τρίτος λόγος, έχει ένα άλλο κόστος, ανυπολόγιστα δυσβάστακτο: ακυρώνονται ελπίδες, εξατμίζεται μια νέα παιδαγώγηση πάνω που ΄χε σκάσει μύτη. Κάποια στιγμή χρωστάμε να το δούμε αυτό…

Από ποια σκοπιά τα λέμε αυτά; Από τη σκοπιά της επίγνωσης ότι δεν ψηλαφούμε μια πραγματικότητα που τάχα βρίσκεται απέναντι από μάς. Ψηλαφούμε τις δικές μας οδύνες, τις δικές μας αμαρτίες και την κοινή ελπίδα.

ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Στη λίμνη του Μονάχου. Μια ώρα δρόμο απ' την πόλη.
Βρέθηκα πριν δυο μήνες με αφορμή συναυλία μου στο Μόναχο.
Αντίκρυ στη θάλασσα, το δειλινό, αιωρούνταν ο στίχος του ποιητή:
Ξέρω μια μέρα που θα μας αλλάξει για πάντα.

Η ομορφιά στα πόδια μου. Αλλά δεν πίστευα μόνον σ' όσα έβλεπα.

Προσπαθούσα για το κεκρυμμένο κάλλος. Και αίφνης, να, ο στίχος της Δημουλά:

Η άνοιξη,

κρυμμένη πίσω απ' το τριαντάφυλλο,

βλέπει την έκπληξή μου και γελάει...

ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΥΡΑΣΤΩ

Η εφημερίδα Κόσμος της Πάτρας δημοσιεύει σήμερα ένα σχόλιο για την μέσω του blog μου «Επίθεση στον …Αλέκο!».
Θεωρώ τον τίτλο «δημοσιογραφική αδεία». Δεν πρόκειται φυσικά για επίθεση, αλλά για ωμή καταγραφή της πραγματικότητας.
Τι από όσα λέω δεν είναι αλήθεια;
Μου γράφει φίλος του ιστολογίου και μου λένε αρκετοί άλλοι: «Γιατί ασχολείσαι με τον Αλέκο; Φθείρεσαι άσκοπα».
Απαντώ: Καταθέτω την εμπειρία μου, αγαπητοί μου. Γνωρίζω το θέμα απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Ο Αλέκος και ο προστάτης του – δυστυχώς – Μητροπολίτης Πατρών σιωπούν συστηματικά, υπολογίζοντας στην …κόπωσή μου, τουλάχιστον… Για να μην πω κάτι άλλο…
Ξέρει ο Μητροπολίτης τα της 24ης Μαρτίου…

Δεν θα κουραστώ, λοιπόν. Άλλωστε πρέπει να διορθώσω το λάθος μου! Για ένα χρόνο υπαγόρευα στον αγράμματο και πανάσχετο Αλέκο τα κείμενα για τη στήλη του στην εφημ. ΑΛΛΑΓΗ. Βλέπεις ήταν «ξάδελφος»…
Όταν έπεσε, από την εφημερίδα Κόσμος, η βόμβα περί εξοντώσεώς μου από κύκλους της Μητρόπολης, ο Αλέκος προσχώρησε… Εξουσία είναι αυτή!…

Έχουν το δικαίωμα να κάμουν ό,τι θέλουν. Σε δημοκρατία ζούμε. Προσωπικά δεν πρόκειται να συσχηματιστώ με τον εκκλησιαστικό υπόκοσμο.
Την «τοπική Εκκλησία» του Αλέκου εγώ δεν την αναγνωρίζω.
Θεωρώ ότι τον 21ο αιώνα το να επιπλέουν οι φελλοί τύπου Αλέκου είναι όνειδος για την διοικούσα Εκκλησία. Και φυσικά είναι αστείο άπαντες – από τον πρωτοσύγκελλο Συμεών – μέχρι τον τελευταίο νεωκόρο, να προσκυνούν τον Αλέκο. Η εσχάτη κατάντια!…

ΕΝΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟ ΝΤΟΥΕΤΟ

Το Duo Goliardi, o Δημήτρης Κούντουρας - φλάουτο με ράμφος και ο Κώστας Ράπτης - μπαγιάν, παρουσιάζει την ερχόμενη Κυριακή 25 Μαΐου στη Γερμανική Εκκλησία (οδός Σίνα) στην Αθήνα, το πρόγραμμα Polifonia in due. Με επίκεντρο το πρώτο τους ομώνυμο cd (ΑΡΚΥΣ), οι δυο μουσικοί, θα παρουσιάσουν συνθέσεις των J. S. Bach, G. de Μαchaut αλλά και έργα των σύγχρονων Ελλήνων συνθετών Γ. Κυριακάκη, Π. Λιακάκη και Δ. Παναγοπούλου.

Τόσο ο Γιώργος Κυριακάκης όσο και η φίλη Δώρα Παναγοπούλου είναι συνθέτες που γνωρίζουν και βυζαντινή μουσική και εμπνέονται απ' αυτήν στην σύνθεση των έργων τους.

Το Duo Goliardi αποτελούμενο από αυτόν τον "ασυνήθιστο" συνδυασμό οργάνων, προσεγγίζει την παλαιά μουσική μέσα από μια νέα ηχητική διάσταση, πιστά ωστόσο ως προς το πνεύμα και το μουσικό κείμενο. Κυρίως όμως αναζητά τον κρυμμένο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη μουσική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ και τη μουσική του σήμερα.

ΝΑ ΣΕ ΦΥΣΗΞΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑΣ

Στην Νιχωρίτισσα Όλγα Νικολαΐδου
Που κρατάει γερά...
Κι αναπνέει τον άνεμο της Γενέτειρας, όπου κι αν βρίσκεται.

Αίγλη Ζωγράφου - Σιμαλαρίδου

(Γεννημένη στο Επταπύργιο της Πόλης)

ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ

Χρώματα, θρύλοι, παλμοί.

Απαύγασμα σε τρούλων σκιές.

Γοητείας ρυθμός. Πνοή μυθική.

Εδώ η αναδρομή.

Στο στοχασμό σελίδες.

Εδώ στους θεμέλιους λίθους.

Προκαταβολή.

Ο χρησμός του Απόλλωνα!

Φωτογραφίες από τον Άγιο Νικόλαο Νεοχωρίου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΔΩΝΙΑΤΗΣ

Ο σπουδαίος Έλληνας συνθέτης Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης, εόρταζε σαν χθες τα ονομαστήριά του. Φέτος, συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και αυτή η επέτειος είναι μιας πρώτης τάξεως αφορμή για προσέγγιση και σπουδή του πολυσχιδούς έργου του.

Ο Κυδωνιάτης είναι άξιο τέκνο της Πελοποννήσου. Γεννήθηκε στην Τρίπολη και για σχεδόν 30 χρόνια δίδαξε στην Φιλαρμονική Εταιρία - Ωδείο Πατρών. Ευτυχώς, χάρη στην πρωτοβουλία της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Ωδείου και εμπνευστού του Μουσικού Μαΐου Βάσως Φιλιππαίου, μεθαύριο Σάββατο 24 Μαΐου στις 9 το βράδυ θα ακούσουμε συνθέσεις του Κυδωνιάτη, ώστε να τιμηθεί ο μεγάλος συνθέτης που είχε και πολλούς πατρινούς μαθητές, οι οποίοι σταδιοδρόμησαν στον μουσικό χώρο. Τις συνθέσεις του Κυδωνιάτη και των Ελλήνων συνθετών Γεωργίου Καζάσογλου, Ντίνου Κωνσταντινίδη και Δημήτρη Δραγατάκη, θα ερμηνεύσουν δύο ταλαντούχοι μουσικοί της νέας γενιάς με ήδη αρκετό έργο στο ενεργητικό τους. Ο Χρήστος Κολοβός - βιολί (στον οποίο οφείλουμε και τον πλήρη κατάλογο έργων του Κ. Κυδωνιάτη) και ο Τίτος Γουβέλης - πιάνο.

Φέτος έχουμε και τα 100χρονα από τη γέννηση και του Γ. Καζάσογλου.

Παραθέτω στη συνέχεια το βιογραφικό του Κωνσταντίνου Κυδωνιάτη και σημείωμα για την 3η σονάτα του συνθέτη Τάκη Καλογερόπουλου, δημιουργού του γνωστού Λεξικού της Ελληνικής Μουσικής. Τα κείμενα επιμελήθηκε ο Χρήστος Κολοβός.

Βιβλίο για τη ζωή και το έργο του Κυδωνιάτη έγραψε ο μουσικός Γεώργιος Φ. Κατραλής (έκδοση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τριπόλεως - εκδ. Παρουσία). Από το βιβλίο αυτό είναι και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται στην παρούσα ανάρτηση. Τα αποσπάσματα από το έργο "30 Εβραϊκά τραγούδια και χοροί για πιάνο" θα παίξει στην Πάτρα ο Τίτος Γουβέλης σε Α' παγκόσμια εκτέλεση.

Προσθέτω και μια ακόμα επέτειο, που προκύπτει από το βιογραφικό του Κυδωνιάτη: 40 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, για τους οποίους έγραψε τη μουσική!

Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης (Τρίπολη, 1908 – Αθήνα, 1996)

Γόνος ιστορικής Πελοποννησιακής οικογενείας. Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο πιάνο με τον Αντώνη Σκόκο (μαθητή του διάσημου Εgon Petri) και θεωρητικά με το Μάριο Βάρβογλη και, στο Ωδείο Αθηνών (1928-1933) συνέχισε με το Σκόκο, αποφοιτώντας με δίπλωμα πιάνου και Άριστα Παμψηφεί με Α’ Βραβείο και, ανώτερα θεωρητικά με το Δημήτρη Μητρόπουλο και το Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Στα 1933-1936 συνεχίζει ανώτερες σπουδές στο Παρίσι ―ανάμεσα στους εκεί δασκάλους του και η διάσημη πιανίστα Marguerite Long― και κατόπιν (1936-1939) στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών μαθητεύοντας κοντά στους Ε. Βosquet (πιάνο), R. Ledent (ενορχήστρωση), L. & J. Jongen (σύνθεση) και D. Defauw (διεύθυνση ορχήστρας). Αποφοίτησε με Α’ Βραβείο και ειδική διάκριση στη Fuga.
Έδωσε πολλά σόλο ρεσιτάλ και συνέπραξε ως “accompagnateur” με τον Έλληνα φίλο του βιολονίστα Βασίλη Σταυριανό και την Αυστραλέζα Amanda Webb (σύζυγο του Arthur Grumiaux) σε Γαλλία, Ισπανία και Βέλγιο. Διετέλεσε επίσης σολίστ του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Βρυξελλών.

Στα 1939 επιστρέφει στην Ελλάδα και διδάσκει ανώτερα θεωρητικά και μουσική μορφολογία στο Ωδείο Αθηνών (1939-1978), πιάνο, ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση στο Ωδείο Φιλαρμονικής Εταιρείας Πατρών (1949-1978 και από το 1964 διευθυντής του) και στο Ωδείο Πειραιώς (1962-1975 και από το 1967 διευθυντής του). Υπήρξε μόνιμος αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1941-1962) και μόνιμος πιανίστας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (1955-1973), ενώ στα 1976 ίδρυσε και διηύθυνε το «Παλλάδιον Ωδείον» ως τα 1980.
Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών και Διοικητικών Συμβουλίων της, μόνιμος πιανίστας και αρχιμουσικός των μπαλέττων Costa Nikols, μόνιμος συνθέτης του «Πειραϊκού Θεάτρου» του Δημήτρη Ροντήρη (1957-1980) για το οποίο συνέθεσε μουσική για 8 αρχαίες τραγωδίες, καθώς και μόνιμος accompagnateur του «Καλλιτεχνικού Γραφείου Αθηνών» του Γεωργίου Κουράκου για περίπου 30 χρόνια συμπράττοντας με τους κορυφαίους μουσικούς της εποχής του, όπως τους Υ. Μenouhin, R. Ricci, T. Varga, I. Gitlys, G. Cassado, E. Mainardi, M. Callas, Έλενα Νικολαΐδου, Νικόλα Μοσχονά, Θάνο Μπούρλο και Άννα Τασσοπούλου, αλλά και τους Έλληνες βιολονίστες Β. Κολάση, Σοφοκλή Πολίτη, Δημήτρη Χωραφά, Φρειδερίκο Βολωνίνη, τους βιολοντσελλίστες Ε. Παπασταύρου, Β. Φιδετζή, Ι. Χρονόπουλου, Σ. Ταχιάτη και άλλους.
Έδωσε εκατοντάδες συναυλίες, με σημαντικότερες εκείνες στην Αίθουσα Τσαϊκόφσκυ της Μόσχας και συνέπραξε ως σολίστ τόσο με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, όσο και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Σχημάτισε πιάνο τρίο με τους Σ. Πολίτη (βιολί) ― Σ. Ταχιάτη (τσέλλο) και, Β. Κολάση (βιολί) ― Ρικκάρντο Μποαντέλλια (τσέλλο) δίνοντας συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.

Πολυποίκιλο και πολυσήμαντο το έργο του K. Kυδωνιάτη. Μεταξύ άλλων, 4 συμφωνίες, 9 κοντσέρτα για διάφορα όργανα, πολλή μουσική δωματίου, δεκάδες τραγούδια για φωνή και πιάνο και για τετράφωνη Ανδρική Χορωδία σε ποίηση κορυφαίων Ελλήνων ποιητών (Γρυπάρης, Σουρής, Σικελιανός κ.ά.), 2 ορατόρια, καθώς και τη Μουσική για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Mexico (1968). Συνολικά φθάνουν τα 105, ενώ μπροστά από κάθε αύξοντα αριθμό έργου, προτάσσονται τα αρχικά ΚΚ που σημαίνουν, Κατάλογος Kolovos. Ακόμη συνέγραψε τρία μεγάλα παιδαγωγικά έργα (μουσική μορφολογία, 1ο και 2ο solfège με συνοδεία πιάνου και τρία έτη Υποχρεωτικής Αρμονίας).

Sonate No 3 (pour piano et violon) KK 63

Η παρτιτούρα του εξαίρετου αυτού έργου (ΚΚ 63) γράφει «Γλυφάδα 28/7/1980». Διαρκεί 18 λεπτά και η Α΄ εκτέ­λεση έγινε στην Αθήνα (Αί­θουσα «Παρ­νασσός», 26/5/1982) από τον βιολιστή Γι­ώργο Σταλήμερο και τον συν­θέτη στο πιάνο. Η Β΄ εκτέλεση πραγματοποιείται από τον βιολιστή Χρήστο Κο­λοβό και τον πιανίστα Τίτο Γουβέλη στην Πάτρα στις 24 Μαΐου 2008. Πρόκειται (μαζί με τη Σονάτα για πιάνο, ΚΚ 62) για τα μόνα έργα που δημιούργησε ο Κυδωνιάτης κατά το έ­τος 1980.

Μορφολογικά, ακολουθείται η κλασική «τριμερής δομή μετά προλόγου».
Η σύνθεση εισάγεται από το πιάνο με αργό Andante soste­nu­to (και «μέ­τρο άρσης») και μετά από 20 μέτρα (2 εναλλάξ μέτρα στα 3/4 και 18 στα 4/4, με εί­σοδο του βιο­λιού με άρ­ση προς το 5ο μέτρο) προβάλλει το Α΄ Μέρος : Al­le­gro non troppo (στα 3/4) με το ρυθμικό του «αρσενικό» θέμα στο πιάνο, που το μι­μείται α­ν­τιστικτικά το βιολί. Μετά από 50 μέτρα, το βιολί παίζει «χα­μη­λά» το «θη­λυ­κό» θέμα (που ήδη έχει ακουστεί ως συνοδευτικό σχήμα) ενώ ταυτόχρονα το πιά­νο συνοδεύει με επεξεργασμένο το «αρσενικό» θέ­μα. Ακολουθεί σύ­ντομη «γέφυρα», για να έρθει με «ψευδοέκθεση» («fausse entrée») η «Επα­νέ­κ­θεση». Στη συνέχεια, με δι­α­δοχές μέ­τρων 2/4 και 3/4 εισάγεται ένα ακόμα χορευτικό θέμα-ρυθμός στα 2/4 (που προκύπτει από «σύν­τμη­ση» του βασικού θέματος) και το μέρος τελειώνει με «αλ­ληλο­διαπλο­κές» των θε­ματικών ιδεών του. Συνολική έκταση : 144 μέτρα.
Το Β' Μέρος (120 μέτρα) είναι τρυφερό Andantino nostalgico (9/8) και α­κολουθεί τη φόρμα του «α­νεπτυγμένου lied» : Α-Β-Α΄-Β΄-Α, όπου το Β εί­ναι Molto Vivo στα 6/8 (όπως και το Β΄) για να δημιουρ­γηθεί η ποθητή αντί­θε­ση. Το μέ­ρος κλείνει ήρεμα με «διπλές» τρίτες του βιολιού και αραιή πιανι­στική συνοδεία.

Το Φινάλε (161 μέτρα) σε Poco Allegrο ma energico (2/4) έχει χορευ­τικό χαρακτήρα (Rondeau) με «Επεισόδια» σε 3/4 (Andante) και 3/8 (canta­bile) ανά­μει­κτα με 2/8 (και υπόμνηση του θέματος του 2ου μέρους). Το έργο τελειώνει με 3 έν­τονες «στραπάτες» σε «λειψή» συγχορδία «μικρής ένατης» : λα-σι ύφεση-μι-λα.

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Όταν το 2004 πρωτοπαρουσίασα με το Πολύτροπον Το Τετράδιο του Πατριάρχη στη Σύμη, δεν φανταζόμουν την κατοπινή πορεία του. Σταθμός στην παρουσίασή του ήταν σίγουρα το 6ο Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής στην Πάτμο (Σεπτ. 2006), όπου η πρόσκληση του διευθυντή Άλκη Μπαλτά, σπουδαίου μαέστρου και συνθέτη, με έφερε στην απίστευτη θέση να συμπράξω με καλλιτέχνες μεγάλου διαμετρήματος: Γιάννης Φέρτης και Μαρίνα Ψάλτη (αφηγητές), Μαίρη Έλεν Νέζη και Μαρία Μητσοπούλου (σοπράνο), Θανάσης Αποστολόπουλος (πιάνο). Από την Πάτμο είναι και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εδώ.

Τότε δεν ήξερα το κείμενο του Νίκου Μπακουνάκη για το Τετράδιο του Πατριάρχη. Το βρήκα αργότερα, εντελώς τυχαία, και το αναδημοσιεύω εδώ από το ΒΗΜΑ (21-3-1999) φίλοι μου. Έχει σημασία πώς ένας άνθρωπος του Πολιτισμού, όπως ο φίλος και Πατρινός Νίκος Μπακουνάκης, εκτιμά τη νεανική ποιητική ανθολογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ιδού το κείμενό του:

Αυτόγραφες σελίδες από τα «Ποιήματα» του Δημητρίου Αρχοντώνη, μαθητή της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, κατοπινού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ανθολόγιο ελλήνων ποιητών και ταυτόχρονα καταγραφή της διαδικασίας διαμόρφωσης ενός ανθρώπου με αφετηρία τα χρόνια της εφηβείας του. Η θεολογική γνώση και η ποιητική ευαισθησία ομού και αδιαιρέτως.

Τι κοινό μπορεί να έχουν ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά κόσμον Δημήτριος Αρχοντώνης, και ο γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά; Φαινομενικά καμία, εκτός από μια διάθεση αποδόμησης της δικής τους προσωπικής ιστορίας, ασυνείδητη για τον πρώτο, συνειδητή, λόγω επαγγέλματος, για τον δεύτερο. Η σύγκριση, αυθαίρετη και οπωσδήποτε ανομοιογενής, εκτός αν θεωρήσουμε ότι και ο Ντεριντά είναι κατά έναν τρόπο πατριάρχης, προκαλείται από τη σχεδόν ταυτόχρονη έκδοση δύο «αυτογράφων» και αυτοβιογραφικών βιβλίων, που υπογράφονται το ένα από τον Δημήτριο Αρχοντώνη και το άλλο από τον Ζακ Ντεριντά (με τη συνεργασία της Κατρίν Μαλαμπού).

Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για τα «Ποιήματα» του Δημητρίου Αρχοντώνη, μια χειρόγραφη ανθολόγηση ποιημάτων, που πέρα από την παιδευτική λειτουργία της (η αντιγραφή, ακόμη και σήμερα, είναι μια άσκηση συγκέντρωσης και εξοικείωσης με τη γλώσσα), αποκαλύπτει τη διαδικασία συγκρότησης μιας ευαισθησίας, ενός ποιητικού οράματος, που, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, μπορεί να συμβαδίζει με το θεολογικό όραμα. Η ανθολόγηση αυτή, ένα είδος προσωπικού ποιητικού εγκολπίου, περιλαμβάνει 79 ποιήματα 32 ελλήνων ποιητών και τριών ξένων, του Λαμαρτίνου, του Κίπλινγκ και του Πολ Βερλέν. Το ενδιαφέρον είναι ότι η περιπλάνηση στο σώμα της ελληνικής ποίησης αναδύεται μέσα από το κλίμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, της οποίας ο Δημήτριος Αρχοντώνης υπήρξε μαθητής και, πολύ αργότερα, βοηθός του Σχολάρχη. Η πρώτη εγγραφή χρονολογείται τον Νοέμβριο του 1954, όταν ο Δημήτριος Αρχοντώνης ήταν μαθητής της Α' Λυκείου. Είναι το ποίημα του Ιωάννου Πολέμη «Εις τον Δημήτριον Βικέλαν», μια λυρική επίκληση της δημιουργικότητας και της λυτρωτικής λειτουργίας της μνήμης: «Ετσι κι ο δούλος ο πιστός, έτσι πιστός και συ/ δεν έκρυψες το τάλαντο σε χέρσας γης τα βάθη». Η τελευταία εγγραφή χρονολογείται τον Μάρτιο του 1970 ­ ένα ποίημα του Ουράνη ­, όταν ο Δημήτριος Αρχοντώνης είναι βοηθός Σχολάρχη της Χάλκης.

Ο Δημήτριος Αρχοντώνης διετέλεσε μαθητής της Θεολογικής Σχολής Χάλκης από το 1954 ως το 1961. Οι εκδότες του χειρόγραφου τετραδίου των «Ποιημάτων» (ο Σύνδεσμος των Μεγαλοσχολιτών της Αθήνας) στον πρόλογό τους μας πληροφορούν ότι ο κατοπινός πατριάρχης, μέσα στο ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον της Χάλκης, εκφράζεται κυρίως με τη λειτουργική ζωή, ιδιαίτερα ό,τι έχει σχέση με την κατάκτηση της θεολογικής γνώσης, και με τη συστηματική ανάγνωση της λογοτεχνίας. Είναι χαρακτηριστικό, όπως μας πληροφορούν οι εκδότες, ότι ο Δημήτριος Αρχοντώνης δεν επιδόθηκε στην εκμάθηση της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής και ότι έψαλλε «πρακτικά».

Από τους ποιητές που ανθολογούνται περισσότερο θα αναφέρουμε τους αναπόφευκτους και «σχολικούς» Γεώργιο Δροσίνη και Ιωάννη Πολέμη αλλά δεν θα αδιαφορήσουμε μπροστά στην πυκνή παρουσία του Κ. Π. Καβάφη (με τη σειρά εγγραφής «Θερμοπύλες», «Κεριά», «Η πόλις», «Τείχη», «Che fece... il gran rifiuto», «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»), του «περιθωριακού» και «νοσηρού» Λαπαθιώτη και του Κωστή Παλαμά. Οι εγγραφές οκτώ ποιημάτων του Παλαμά (ο «δημοφιλέστερος» ποιητής της ανθολογίας μαζί με τον Δροσίνη) αποδεικνύουν την αυθεντική λειτουργία του ως εθνικού ποιητή σε μια εποχή που τα μηνύματα του νεωτερισμού συναντούν αδιαπέραστους τοίχους.

Η ΑΜΙΛΗΤΗ ΖΩΗ

Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου
Η Αμίλητη Ζωή

Κάτω από τις ταφόπετρες
δεν είναι όλοι ξεχασμένοι,
ούτε κι όσοι βαραίνουνε τη γη
είναι όλοι ζωντανοί,
άλλωστε η Γραφή
δίνει και για τους δυο τη μαρτυρία
το "δει γαρ το θνητόν
ενδύσασθαι αθανασίαν" για τους πρώτους,
και για των αλλωνών τη μνήμη, ότι
"το μνήμα αυτών έστιν εν ημίν"

Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου

Μπαλουκλή

Απ' τη σκιά των κάστρων

που απλώνεται

περ' απ' των τάφρων

τη ριχή παρηγοριά του χθες

με λάβαρο τη δύση,

αρχίζει της ζωής το σύνορο

με των θλιμμένων τάφων

τη λευκή ελπίδα

κατάσπαρτη πάνω στη γη

σημάδι που θε νάρθει

οσονούπω κι η Ανάσταση.

Προσκυνώντας στους τάφους των Πατριαρχών και των Μεγάλων Ευεργετών του Γένους στην ιστορική Μονή του Μπαλουκλή στην Πόλη, σκεπτόμουν αυτό που είχε πει ο Πατριάρχης Αθηναγόρας: «Είμαστε λίγοι, αλλά μυριάδες με τους νεκρούς μας».
Και αμέσως, συνειρμικά, θυμήθηκα τους περίφημους λόγους του Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος:«Οι τριακόσιοι ίσως να είναι ολίγοι εις τα όμματα του αριθμοκράτου, εις τον λογισμόν του τεχνικού, εις την δίνην των περιστάσεων. Όμως οι ολιγώτεροι των τριακοσίων είναι απειράριθμοι εις τας χείρας του Θεού. Διότι, μη λησμονώμεν, ότι δύναται ο Θεός και εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ».

ΤΟ ΝΟΣΗΡΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΛΕΚΟΣ

Ο «εξάδελφος» Αλέκος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα παντελώς ασχέτου, που αποφάσισε να ασχοληθεί με τα «εκκλησιαστικά» στα πενήντα του, για να επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία: «Κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα».
Έτσι ο τυπογράφος Αλέκος έγινε «δημοσιογράφος» και «εκδότης» «εκκλησιαστικού» περιεχομένου εφημερίδος. Πολύ σωστά!
Γιατί ο Αλέκος δεν θα μπορούσε να κάνει εκπαιδευτικό, οικονομικό, πολιτιστικό ή όποιο άλλο ρεπορτάζ, ενώ «εκκλησιαστικό» κάνει άνετα!
Και κατέστη γνωστός τοις πάσι, ήτοι στον «εκκλησιαστικό» μικρόκοσμο της Πάτρας, και εξήλθε από την πλήρη αφάνεια, στην οποία ήταν για μισό αιώνα! Οπότε ψήλωσε ο νους του! Λογικό είναι. Να σε υπολογίζουν αίφνης όλοι από κει που δεν σε ήξεραν καν…Ο αποκλειστικός όμως υπεύθυνος για το νοσηρό φαινόμενο «Αλέκος», που σηματοδοτεί αυτόν τον καιρό τα εκκλησιαστικά πράγματα της Πάτρας, είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος. Επί της δεσποτείας του ανδρώθηκε ο Αλέκος! Και οι συνέπειες αυτού του «εναγκαλισμού» προβλέπονται… απρόβλεπτες…

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΦΑ

Πρεμιέρα, την Τρίτη (20 Μαΐου), των Πανελλαδικών εξετάσεων, με πρώτο εξεταζόμενο μάθημα τη Νεοελληνική Γλώσσα (γενικής παιδείας) και στους μαθητές δόθηκε προς πραγμάτευση κείμενο-απόσπασμα από τις Δοκιμές του Γ. Σεφέρη. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός, ότι η κεντρική επιτροπή των εξετάσεων έδωσε στους μαθητές, εκ των προτέρων (με τη μορφή επεξηγηματικών υποσημειώσεων) τη σημασία επτά λέξεων του κειμένου. Οι λέξεις ήταν οι εξής: ψεγάδια, περασμένων, υπόδικη, ροπές, παρωχημένα, ανδροειδούς και εξοβελιστεί.

Είναι προφανές ότι οι υπεύθυνοι, με την κίνησή τους αυτή, έσπευσαν να προλάβουν τον ευτελισμό της ίδιας της διαδικασίας των εξετάσεων και, κυρίως, το απόλυτο «ξεγύμνωμα» του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Άλλωστε, δεν είναι και λίγοι αυτοί που θυμούνται ακόμη τον αλήστου μνήμης σάλο (κλαυσίγελο) που προκλήθηκε πριν από αρκετά χρόνια, με τις «άγνωστες» λέξεις «αρωγή» και «ευδοκίμηση» στο μάθημα της Έκθεσης. Μια ποιοτική (και ποσοτική) διαφορά του τότε από το σήμερα: τότε ζητούσαν οι μαθητές την επεξήγηση των όρων «αρωγή» και «ευδοκίμηση», σήμερα προνοεί προληπτικώς η ίδια η Επιτροπή των Εξετάσεων, επεξηγώντας προκαταβολικώς τις λέξεις «ροπές», «ψεγάδια», «υπόδικη» και μερικές ακόμη πιο … δυσνόητες!

Η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων (Π.Ε.Φ.) σχολιάζοντας αρμοδίως τα θέματα των εξετάσεων σε ανακοίνωσή της -υπερβαίνοντας εαυτήν- έκρινε, με μια διατύπωση επιδέξιας κομψότητας, ότι «αρκετές από τις λέξεις των οποίων δίνεται η ερμηνεία (π.χ. εξοβελιστεί, ψεγάδια, παρωχημένες, υπόδικη) δεν μπορούν να θεωρηθούν άγνωστες για μαθητές της Γ΄ Λυκείου» επικρίνοντας εμμέσως την εν λόγω επιλογή, σημειώνοντας μάλιστα, ότι «η παράθεσή τους δεν επιτρέπει τη διαβάθμιση στην αξιολόγηση των μαθητών». Αυτός ήταν όλος ο καημός τους, το ανέφικτο της αντικειμενικής πιστοποίησης (βαθμολόγησης) της γνώσης και όχι το άγος της γενικευμένης αγλωσσίας των αποφοίτων του Λυκείου στην Ελλάδα σήμερα! Μα είναι τόσο πρόδηλο και εξωφρενικό. Στο τέλος μιας δωδεκάχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας, με χιλιάδες ωρών παράλληλης φροντιστηριακής παραπαιδείας, με ασύλληπτο για τη λαϊκή οικογένεια οικονομικό κόστος και με ελάχιστο ελεύθερο πια χρόνο (κι αυτόν ψυχαναγκαστικά καθηλωμένο ενώπιον της τηλεοπτικής βλακείας) να τρομάζουν οι μαθητές μας μπροστά σε λέξεις, όπως «παρωχημένα» και «εξοβελιστεί»; Τα ίδια αυτά παιδιά μας, που από την ηλικία των δεκαπέντε τους χρόνων -από τα πρώτα στην Ευρώπη- μαζεύουν το ένα μετά το άλλο τα πιστοποιητικά γλωσσομάθειας ξένων πανεπιστημίων… Η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Από την άλλη, ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, απαντώντας σε σχετική με το θέμα ερώτηση, δήλωσε ότι το ζητούμενο είναι οι μαθητές να μάθουν να εκφράζονται και όχι να γνωρίζουν και την τελευταία λέξη ενός κειμένου (sic), υπονοώντας, ενδεχομένως, ότι και με λίγες μόνο λέξεις μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου! Μάλιστα κύριε Γενικέ, τόσες λέξεις όσες απαιτούνται για την απάντηση σε ερωτηματολόγιο εταιρείας δημοσκοπήσεων, άντε και για τη σύνταξη ενός βιογραφικού. Κατά τα άλλα, μικροί και μεγάλοι έχουμε χαθεί στις λεωφόρους της «Κοινωνίας της Πληροφορίας» και στη φενάκη της «δια βίου μάθησης».

Στο εξής λοιπόν, ας διερευνήσουν οι ειδικοί σοβαρά το ενδεχόμενο αντικατάστασης του αδίδακτου («άγνωστου») κειμένου στην εξέταση του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών από κείμενα του δοκιμιακού νεοελληνικού λόγου με τις απαραίτητες βεβαίως… λεξιλογικές διευκρινίσεις. Επιπλέον, ας προβληματιστούμε οι υπόλοιποι, δίχως προκαταλήψεις, επανεξετάζοντας την παλαιά και τόσο «παρεξηγημένη» πρόταση της κ. Αν. Διαμαντοπούλου (υπεύθυνης Παιδείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα!) για την καθιέρωση της αγγλικής γλώσσας ως επίσημης και ισότιμης, δίπλα στην ελληνική, για το σύνολο της δημόσιας διοίκησης. Η πιο διορατική επιλογή πολιτικού ρεαλισμού σε καιρούς σκληρού ανταγωνισμού θα μας πουν οι «εκσυγχρονιστές» κοσμοπολίτες. Σε συνθήκες χυδαίου εθνομηδενιστικού πολυπολιτισμού θα απαντούσαμε κάποιοι από εμάς.

Και η παράδοση…

Το απόσπασμα από τις Δοκιμές του Γ. Σεφέρη, στο οποίο εξετάστηκαν οι μαθητές και η αξία του οποίου παραγνωρίστηκε εξαιτίας του προκλητικού γλωσσικού υπομνηματισμού του, αναφέρεται στη σημασία και το ρόλο της παράδοσης. Ένα εκπληκτικής ομορφιάς και απλότητας αριστοτέχνημα που γονιμοποιεί τους προβληματισμούς όσων διαλέγονται δημιουργικά και ελεύθερα με τη διαχρονία του πολιτισμού που τους γέννησε, στο σήμερα. Διαβάζοντάς το, θυμήθηκα τον ορισμό της παράδοσης που έδωσε ένας σύγχρονος θεολόγος, o Jaroslav Pelikan: « παράδοση είναι η ζωντανή πίστη των κεκοιμημένων, παραδοσιολατρία είναι η νεκρή πίστη των ζωντανών». Στο ελληνικό σχολείο των περασμένων δεκαετιών η παρουσία μιας «παράδοσης» βάραινε καταθλιπτικά τους ώμους των μαθητών και των δασκάλων με την αφόρητη εθνοκάπηλη κενοδοξία της. Διαστρέβλωνε τη σημασία των λέξεων, απονέκρωνε το νόημα ζωής του πολιτισμού μας. Στο σύγχρονο σχολείο της υπερφίαλης αμάθειας, αυτή η «παράδοση» ξεψυχάει πια μέσα σε επιθανάτιους σπασμούς. Και η γνήσια παράδοση του τόπου/τρόπου μας, του Λαού μας και του Σεφέρη παραμένει κάπου εκεί στα αζήτητα. Σαν άγνωστη λέξη …

Εικόνα: Προσωποποίηση της Παράδοσης, δια χειρός Ν. Χούτου

ΚΟΣΜΟΒΡΙΘΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΦΥΤΩΡΙΑ

΄ Γιώργος Σ. Πατριαρχέας

Το υποτρέμον
ελάχιστον.
Συντηρείται
ιστορούμενον.
Έαρος ώρη.
Λελάτρευται
τα ανθηρά.
Λελάξευται
τα σιωπηρά.
Τα ενήδονα.
Τα δίκην ποινής.
Επωδύνως.


Εξανθήσαντες
τολμηροί
μίσχοι
ετμήθησαν.


Εσίγησαν
κηπευθέντες
παλμοί
μελωδοί.

Φωτογραφίες των τάφων στον περίβολο του Ι. Ναού Αγίου Νικολάου Νεοχωρίου στο Βόσπορο.

Οι στίχοι είναι του Πολίτη ποιητή Γιώργου Σ. Πατριαρχέα

ΔΡΟΜΑΙΟΣ 22 - ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΕΝ ΠΑΣΗ ΤΗ ΔΟΞΗ ΑΥΤΗΣ!

Όταν στις 14 Ιανουαρίου 2007 παρουσίασα με το Πολύτροπον στη Φιλαρμονική την Ιερατική Ποίηση, με μουσικές ελλήνων συνθετών πάνω σε ποιήματα σύγχρονων ορθοδόξων κληρικών, δεν μπορούσα να φανταστώ τις ωραίες… παρενέργειες του εγχειρήματος. Από το να τραγουδώ στο Μόναχο Ιερατική Ποίηση μέχρι να …διευρύνω (συγχωρέστε μου την βλασφημία) την σκέψη του π. Βασιλείου Θερμού.

Στο νέο του βιβλίο «Σύνεσις» και «Παράνοια» - Για την μετάφραση της λατρείας μας, ο π. Βασίλειος ομολογεί ότι ακούγοντας – στην ως άνω εκδήλωση – ψαλλόμενη την ζ’ ωδή από τον Ωφελιμότατο Κανόνα του ποιητού π. Παναγιώτη Καποδίστρια, σκέφθηκε πως ίσως δεν είναι ανέφικτη η μετάφραση και των ποιητικών μερών της λατρείας μας. Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο ιστολόγιο του π. Καποδίστρια.

Ελπίζω κάποια στιγμή να παρουσιάσω ολόκληρο τον Κανόνα του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, εξαίρετο δείγμα χρήσης της υμνογραφίας για την παραγωγή σημερινού ποιητικού λόγου.

Προσωπικά έχω εκφραστεί: Δεν συμμερίζομαι την υπόθεση της μετάφρασης των λειτουργικών κειμένων (πεζών και ποιητικών). Όμως η σκέψη του π. Βασιλείου Θερμού είναι άκρως ερεθιστική και ουδείς μπορεί να την παραβλέψει.

Ακόμα χαίρομαι που η υπόθεση Ιερατική Ποίηση κερδίζει έδαφος! Η σχετική ανάρτηση «από του έρωτος τα έργα σου βλέπω, και σκιρτώ…» στο ιστολόγιο Ardalion’s weblog είναι εξαιρετική! Κάντε κλικ εδώ

Οι φωτογραφίες του π. Παναγιώτη Καποδίστρια και του π. Βασιλείου Θερμού είναι από την εκδήλωση "Ιερατική Ποίηση" (Πάτρα 2007)

Και μην ξεχνάτε, αγαπητοί φίλοι, την ποιητική προτροπή του π. Βασιλείου Θερμού:

Μην ακούτε εκείνους που ισχυρίζονται πως δεν μετακινούνται πλέον όρη.

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Όταν το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι βρέθηκα στον Ιανό της Θεσσαλονίκης με περίμενε μια πραγματική έκπληξη! Ο γνωστός και έγκριτος καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γεώργιος Μαρτζέλος, παρουσίαζε το νέο βιβλίο του καθηγητού Γεώργιου Βυθούλκα με τίτλο:
Βασικές ιδέες της ομοιοπαθητικής (εκδόσεις IANOS).

Ο Γ. Βυθούλκας είναι γνωστός ομοιοπαθητικός ο οποίος δηλώνει απερίφραστα: «Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να ενημερωθούν και οι Έλληνες γι’ αυτήν τη νέα θεραπευτική που έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια, από τους χρόνους του Ιπποκράτη ακόμα και την τελειοποίησε ο Γερμανός γιατρός Σ. Χάνεμαν. Η εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση, προσπαθεί να ισχυροποιήσει τον οργανισμό ώστε ο ίδιος με τις δικές του δυνάμεις πλέον και αφού έχει δυναμώσει, να αντιμετωπίσει τον «εισβολέα» ή τη γενικότερη διαταραχή στα χρόνια ή τα οξέα νοσήματα.. Ποιες είναι οι προοπτικές για την ομοιοπαθητική στο μέλλον; Η ομοιοπαθητική μπορεί να ανθήσει μέσα σε έναν κόσμο που έχει πάψει να αναζητά μανιωδώς την εγωπαθητική του απόλαυση και ατενίζει τη ζωή στην ουσία της, που είναι η επικράτηση της αγάπης για το συνάνθρωπο. Όταν επικρατήσουν τέτοιες κοινωνίες, η ομοιοπαθητική θα έχει το προνόμιο και την τιμή να προεξάρχει».

Τι δουλειά έχει ένας καθηγητής Θεολογίας στην παρουσίαση ενός βιβλίου για την ομοιοπαθητική, η οποία έχει μάλλον… δαιμονοποιηθεί από εκκλησιαστικούς κύκλους; Ο Γ. Μαρτζέλος θεμελίωσε τη λογική του στο γεγονός της ενσάρκωσης του Λόγου! Ότι δηλ. ο Χριστός ήρθε να θεραπεύσει το όμοιο με το όμοιο, ήτοι προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση! Το σημαντικό εδώ είναι η πρόκληση! Η σύγχρονη ιατρική, συμβατική και εναλλακτική, θέτει ζητήματα που η θεολογία δεν μπορεί να προσπερνάει με αφορισμούς. Ο καθηγητής Μαρτζέλος και άλλοι σύγχρονοι θεολόγοι αφουγκράζονται τα νέα δεδομένα και αρθρώνουν λόγο σύγχρονο, ερειδόμενο στην θεολογία, που ανοίγει τον διάλογο Εκκλησίας και κόσμου.

Το θέμα είναι πόσο αυτή η προβληματική γίνεται κτήμα του πληρώματος της Εκκλησίας, αν σκεφθούμε ότι η Διοικούσα Εκκλησία ελάχιστα ασχολείται με τα θέματα αυτά. Πάντως, το αίτημα είναι πλέον επιτακτικό. Θεολόγοι με γνώση και σκέψη, με έργο και δυναμισμό δεν πρέπει να παραμένουν στο περιθώριο. Πρέπει να έλθουν στο προσκήνιο της εκκλησιαστικής ζωής, για να μας μάθουν να διαλεγόμαστε με τους καιρούς, επιτέλους!

Οι φωτό είναι από την παρουσίαση του βιβλίου στον Ιανό

ΣΤΗΝ ΠΑΙΣ ΟΠΕΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στο 2ο φεστιβάλ παις όπερα που παρακολούθησα την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, φίλοι μου, το πρώτο βραβείο - στο διαγωνισμό σύνθεσης - πήρε τελικά η όπερα του Ιωσήφ Βαλέτ, που ξεχώρισε απ' την αρχή. Ο συνθέτης είδε το λιμπρέτο που βασιζόταν στο βιβλίο του πασίγνωστου συγγραφέα Ευγένιου Τριβιζά Ποιος έκανε πιπί στον Μισισιπή, σαν ένα ταξίδι. Κι έτσι έγραψε τη μουσική του. Ένα ταξίδι μελωδίας και ρυθμού, ένα παραμύθι που γίνεται τραγούδι και χορός, ένα ταξίδι που προβάλλει οικολογικά μηνύματα και μας θυμίζει τη δύναμη της ειλικρίνειας και της συγχώρεσης.

Με την σοπράνο Μαρισία Παπαλεξίου, που έπαιξε εκπληκτικά το παπί σε έξι διαφορετικές συνθέσεις, οι οποίες παρουσιάστηκαν σε δύο δόσεις. Μεταξύ τους υπήρχε διάλειμμα μισής ώρας. Ίσα που προλάβαιναν οι συντελεστές να πάρουν μια ανάσα και να "μπουν" στον επόμενο ρόλο. Και βέβαια πρέπει να μνημονεύσω εδώ τους θαυμάσιους τραγουδιστές Κωνσταντίνο Ντότσικα, βαρύτονο (καπετάνιος) και Δημήτρη Πακσόγλου, τενόρο (λοστρόμος). Αφηγητής ο εκφραστικότατος ηθοποιός Βαγγέλης Μανιτάκης.

Η μαέστρος Κωνστάντια Γουρζή με παιδιά της χορωδίας του Ι. Ναού Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, που τραγούδησαν και έπαιξαν θαυμάσια στις όπερες. Η μαέστρος συντόνισε έναν ολόκληρο κόσμο (ορχήστρα, χορωδία, τραγουδιστές) υποδειγματικά! Αν σκεφθεί κανείς την πολυπλοκότητα του εγχειρήματος!...


Όλος ο χώρος του Πλανητάριου Θεσσαλονίκης είχε φορέσει τα ...παιδικά του. Παντού τα παιδιά! Ως ζωγράφοι, ως τραγουδιστές, ως ηθοποιοί, ως επισκέπτες, ως ακροατές.



Περισσότερα από 500 παιδιά και νέοι, που προετοιμάστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, συμμετείχαν στις παραστάσεις, συναυλίες και προγραμματισμένες δράσεις που παρουσιάζονταν παράλληλα όλη την Κυριακή. Φιλοξενήθηκαν συμμετοχές από πολλές περιοχές της Ελλάδας και από τη Βουλγαρία.



Το Φεστιβάλ παις όπερα, που διοργάνωσε για δεύτερη χρονιά η Όπερα Θεσσαλονίκης, είχε και πολλά happenings εντός και εκτός του Πλανηταρίου. Ιδού η υποδοχή των επισκεπτών. Από ευειδείς ξυλοπόδαρους!

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΛΕ'

Ζήσιμος Λορεντζάτος

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είτε στο φανερό είτε σε παράμερο
Εμείς την απόφαση την πήραμε
Αμίλητη, αζήτητη, ασυμβίβαστη
Την απόφαση να κάνομε τίμια τη δουλειά μας.
Μικροί της τέχνης ή μεγάλοι δε μας πέφτει λόγος
Αν είμαστε (άλλος το αποφασίζει).
Για τα υπόλοιπα – τρόπαια και τέτοια – δεν πολυ-
τρέφομε αυταπάτες.

Αυτά για την απόφαση.

Όσο για τη δόξα του κόσμου ή τη φεγγοβολή της
Ας πιάσει να μας πει ένας Αγαμέμνονας
Τροπαιούχος νικητής – κρείων Αγαμέμνων –
Από τα δυό ποιο βρήκε δυνατότερο:
Την αρχιστρατηγία στο κούρσεμα της Τροίας
Ή, μπορεί, τα λουτρά, τα επινίκια λουτρά της Κλυ-

ταιμνήστρας.

Φωτό: Σπύρος Παναγιωτόπουλος

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΕΡΟΨΑΛΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΕΝ ΤΩ ΑΔΗ...

Στη χθεσινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Ιεροψαλτών Πατρών, έμαθα, φίλοι μου, ότι έγινε αναφορά στην Ιδιωτική Οδό και συγκεκριμένα στην ανάρτηση εκείνη για το θέμα της αγωγής που κατέθεσε προ τριετίας ο Σύλλογος κατά του εκδότη της τοπικής εφημερίδος ΓΝΩΜΗ Χρήστου Χριστόπουλου και των δημοσιογράφων της Μαρίνου Γράψα και Στέφανου Σκαρπέλλου.
Η αγωγή κατατέθηκε από τον Σύλλογο και από τον τότε πρόεδρό του Ιωάννη Κόττορο.

Πού φτάσαμε αγαπητοί! Να ενημερώνεται ο κόσμος μέσα από το blog μου. Γιατί ο ανύπαρκτος στην ουσία Σύλλογος Ιεροψαλτών, βλ. Δ.Σ. (δεν ήσαν παραπάνω από 30 οι παρόντες στη χθεσινή συνέλευση), δεν τόλμησε ποτέ να ενημερώσει τα μέλη του για το θέμα. Σιγή ιχθύος! Και φυσικά ούτε λέξη για το γεγονός ότι απερρίφθη μετά πατάγου η αγωγή τους και ότι επιδικάστηκε σε ένα έκαστο των καταθεσάντων την αγωγήν το ποσόν των 9.000 ευρώ!
Φυσικά δεν τολμούν να πουν ότι έχουν κάνει έφεση. Πλήρης απόκρυψις των ελεεινών πεπραγμένων τους.

Βέβαια, τη στάση τους αυτή ενεθάρρυνε – γιατί άραγε; - η άλλη πλευρά. Η ΓΝΩΜΗ και ο Στέφανος Σκαρπέλλος δεν δημοσιοποίησαν τη νίκη τους. Κέρδισαν, αλλά φέρονται ως ηττημένοι… Για να δούμε την έκβαση της έφεσης. Θα πάμε σε συμβιβασμό και τι είδους;

Ο Σύλλογος Ιεροψαλτών, εντελώς προκλητικά, μου στέλνει ευχετήριες κάρτες και ενημερωτικά γράμματα, σα να είμαι ενεργό μέλος του, όταν το Δ.Σ. δεν ψέλλισε ούτε φωνήεν για την από πάσης απόψεως παράνομη απόλυσή μου από το Γηροκομειό. Τι να πεί βέβαια; Αφού οι άνθρωποι είναι πάνδειλοι και εντελώς άσχετοι με τον τρόπο εφαρμογής του νέου Κανονισμού Ιεροψαλτών. Κατήντησαν τον Σύλλογο ένα σωματείο με σφραγίδα. Περιμένω να μου κάνουν και μένα αγωγή, μήνυση ή ό,τι άλλο, για να μου δώσουν τη δυνατότητα να φέρω περισσότερα στοιχεία στο φως.

ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ...

Πριν από λίγο, αγαπητοί φίλοι της Ιδιωτικής Οδού, ολοκληρώθηκε εδώ στην Θεσσαλονίκη, στον θαυμάσιο χώρο του Τεχνοπάρκου (Κέντρο ΝΟΗΣΙΣ) ο διαγωνισμός σύνθεσης και σκηνοθεσίας που διοργάνωσε η Όπερα Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 2ου Φεστιβάλ παις Όπερα.

Παρουσιάστηκαν έξι συνθέσεις νέων, πολύ νέων Ελλήνων συνθετών σε λιμπρέττο βασισμένο σρο βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά Ποιος έκανε πιπί στο Μισισιπή. Σκηνοθέτησαν ισάριθμοι νέοι, επίσης, σκηνοθέτες.

Την ορχήστρα Orpheus Soloists διηύθυνε η φίλη μαέστρος και συνθέτις Κωνστάντια Γουρζή, ενώ πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν η φίλη σοπράνο Μαρισία Παπαλεξίου - εξαιρετική όμως ως παπί! - και ο απίθανος τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου (λοστρόμος).

Επρόκειτο περί άθλου, τον οποίον επωμίστηκαν μαέστρος και τραγουδιστές, αλλά και η ορχήστρα και τα παιδάκια της χορωδίας του Ι.Ν. Αγ. Κυρίλλου και Μεθοδίου Θεσσαλονίκης. Νέες συνθέσεις μαζεμένες δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Ξεχώρισα την σύνθεση του Ιωσήφ Βαλέτ, η οποία εισέπραξε και τις παρατεταμένες επευφημίες του κοινού.

Σκεπτόμουν την συνεχή έκπληξη του Ευγένιου Τριβιζά, ο οποίος άκουσε το έργο του σε τόσες διαφορετικές μουσικές εκδοχές σε μια μέρα!

Πάντως η όλη διοργάνωση ήταν μια μεγάλη γιορτή, με πάμπολλες παράλληλες εκδηλώσεις για παιδιά, από παιδιά και μεγάλους.

Περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση.

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ... ΠΑΙΔΙΟΘΕΝ...

"Τον κ. Νικολόπουλο τον γνωρίζω, δυστυχώς, παιδιόθεν και δεν τον υπολήπτομαι". Έτσι άρχιζα τον περασμένο Ιανουάριο το κείμενό μου για το Μαύρο κουτί, το βιβλίο που εξέδωσε ο τέως βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος για την υπόθεση της Πολιτιστικής.

Μπήκα "με θέμα", όπως λέμε στη μουσική, για να δώσω το στίγμα μου. Η απάντηση σ΄εκείνο το κείμενό μου, που μπορεί να διαβάσει ο καθείς στο παρόν ιστολόγιο, ήταν μια άθλια συκοφαντική εκστρατεία σε βάρος μου υπό ανωνύμων (;), η οποία έπεσε στο κενό.

Ο κ. Νικολόπουλος συν τω αθλίω Αλέκω, μου "απαντούν" τώρα μέσω μιας φωτογραφίας που δημοσιεύεται στον εμετικό "Εκκλησιολόγο". Ο τέως μαζί με το φίλο μου Γιώργο Μαρόπουλο στην Αχάια Κλάους. Η λεζάντα λέει ότι γνωρίζονται "παιδιόθεν" και ότι "υπολήπτεται" ο ένας τον άλλον!

Ο φίλος μου Γιώργος και κάθε φίλος μου, έχει κάθε δικαίωμα να φωτογραφίζεται με τον τέως. Κι εγώ να διατηρώ στο ακέραιο τη γνώμη μου. Να εξακολουθώ να μην τον υπολήπτομαι και παράλληλα να θέτω το ερώτημα γιατί να έχουμε γνωρίσει στη ζωή μας τέτοιους ανθρώπους...

Πάντως η "συμμαχία" Νίκου - Αλέκου έχει πολύ γέλιο!!! Μιλάμε για κωμωδία! Όχι αστεία...

Καλό σας απόγευμα φίλοι μου από τον Λευκό Πύργο.