Το μεγάλο αφιέρωμα του Κέντρου Λόγου "Αληθώς" στον Ανδρέα Κάλβο

Μιαν εξαιρετική βραδιά ποίησης και μουσικής προσέφερε το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου “Αληθώς” στο απαιτητικό κοινό της πνευματικής Ζακύνθου, το βράδυ της Κυριακής, 10ης Φεβρουαρίου 2019, εντός του Ναού της Παναγούλας Μπανάτου. 

Επρόκειτο για αφιέρωμα του Κέντρου στον εθνικό ποιητή μας ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟ (1792-1869), τον “φιλόπατρι” Ποιητή των “Ωδών” και της “Λύρας”, ευκαιρίας δοθείσης από τη συμπλήρωση φέτος 150 χρόνων μετά τον θάνατό του. 

Ίσως είναι και η πρώτη μεγάλη εκδήλωση για τον Κάλβο στην Ελλάδα, τούτη την επετειακή χρονιά. 

Ο γενικός τίτλος της βραδιάς είχε ληφθεί από την εκφραστικό στίχο του Κάλβου: “και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως”. 

Ο ευρύχωρος Ναός της Παναγούλας γέμισε από νωρίς, δεδομένου ότι η προσέλευση του κοινού ήταν αθρόα. Πάμπολλοι παρέμειναν όρθιοι, άλλοι ανέβηκαν στο υπερώο. Επικεφαλής ήταν οι Σεβ. Μητροπολίτες Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, ο Καθηγούμενος της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Γέροντας Διονύσιος, αρκετοί άνθρωποι των τοπικών πολιτιστικών ιδρυμάτων, ποιητές, λογοτέχνες, μουσικοί και πολλοί άλλοι.

Ο εμπνευστής και υπεύθυνος του "Αληθώς" ποιητής π. Παναγιώτης Καποδίστριας,
ο οποίος έχει γράψει και δημοσιεύσει τα
"'Οφειλόμενα στό νυκτερινό μαθητή τοῦ Ὁμήρου 'Ανδρέα Κάλβο",
["Δελτίο τῆς 'Οργανωτικῆς 'Επιτροπῆς γιά τό ἔτος Κάλβου", Φλεβάρης 1992]

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης, ο Φιλόλογος κ. Γιώργος Φιορεντίνος ομίλησε, με πειστικότητα και γλαφυρότητα, με θέμα: “Ο ανεικόνιστος Ανδρέας Κάλβος, ανάμεσα στον Σολωμό και τον Φώσκολο”. Στην διάλεξή του ο κ. Φιορεντίνος αναφέρθηκε συνοπτικά στην περιπετειώδη ζωή του Κάλβου, στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ιστορικών και ανατρεπτικών καιρών του, στο πώς έφθασε να παράξει μια τόσο πρωτοποριακή ποιητική δημιουργία, η οποία κατέχει περίοπτη θέση τιμής στη Νεοελληνική Γραμματεία, κυρίως κατά τους σύγχρονους καιρούς.

Στο δεύτερο μέρος, δυο συνεργαζόμενα χορωδιακά σχήματα του νησιού, η Παιδική – Νεανική Χορωδία Ζακύνθου και η Χορωδία Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ζακύνθου, απέδωσαν, με τρόπο υπέροχο, μελοποιημένα ποιήματα του τιμώμενου Ποιητή (από τους Μίκη Θεοδωράκη, Δημήτρη Λάγιο, Τιμόθεο Αρβανιτάκη και Αντώνη Κλάδη) κι ένα νεότερο στιχούργημα του σύγχρονου ποιητή Διονύση Σέρρα, που αφορά στον “Κάλβο της σιωπής”, δηλαδή την ιδιόρρυθμη και μοναχική ποιητική φυσιογνωμία του μεγάλου Ποιητή. Διηύθυνε ο Μουσικός κ. Αντώνης Κλάδης, ενώ στο πιάνο ήταν ο Δημήτρης Αναστόπουλος. 

Όλοι, ομιλητής και μουσικοί, καταχειροκροτήθηκαν από το συγκινημένο κοινό, ο δε Μητροπολίτης Δωδώνης, στην αποφώνησή του, συνεχάρη αφενός μεν τον υπεύθυνο του “Αληθώς”, π. Παναγιώτη Καποδίστρια, για τις πάντα προσεγμένες δράσεις του “Αληθώς”, όσο και τους συντελεστές της συγκεκριμένης βραδιάς προς τιμήν του Κάλβου. 

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι, κατά την είσοδο και την έξοδο στον Ναό, επί του εμπρόσθιου τοίχου του, προβάλλονταν στίχοι από τα χειρόγραφα του Ποιητή και μάλιστα από τον “Φιλόπατρί” του. Ήταν ένα εμπνευσμένο light installation, το οποίο δημιούργησε ο Ιωάννης-Πορφύριος Καποδίστριας, συνεργαζόμενος με τους Κωνσταντίνο Β. Μάτσα και Ιωάννη Σπ. Κοντονή.

ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

π.α. ανδριόπουλος
Με αφορμή τα σημερινά γενέθλια (10 Φεβρουαρίου 1935) του δασκάλου Θόδωρου Αντωνίου, ο οποίος αναχώρησε στ' άστρα πριν ενάμιση μήνα (26-12-2018), θυμόμαστε ένα αφιέρωμα της αλησμόνητης Ορχήστρας των Χρωμάτων, που ίδρυσε ο Μάνος Χατζιδάκις, στον Θόδωρο Αντωνίου, για τα 75χρονά του, που πραγματοποιήθηκε στις 27 Απριλίου 2010 στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής, παρουσία του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, φίλου και θαυμαστή του συνθέτη. 

Το πρόγραμμα είχε ως εξής:

Α' Μέρος
- Moto perpetuo για μεγάλη ορχήστρα (1995), Πρώτη παγκόσμια εκτέλεση
- Κοντσέρτο για πιάνο (1998), Σολίστ: Τάσος Πάππας
Β' Μέρος
ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ
Καντάτα για βαρύτονο, μέτζο σοπράνο, αφηγητή, χορωδία και ορχήστρα σε ποίηση Τούλας Τόλια
Παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας και της πόλης του Μονάχου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972
Τάσος Αποστόλου, βαρύτονος - Αγγελική Καθαρίου, μέτζο σοπράνο - Γιάννης Φέρτης, αφηγητής
Σε συνεργασία με τη Χορωδία της ΕΡΤ - Διδασκαλία και διεύθυνση Δημήτρης Μπουζάνης.
Συμμετείχε η Χορωδία Δωματίου του Δημοτικού Ωδείου Πατρών, διδασκαλία και διεύθυνση Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Την Ορχήστρα των Χρωμάτων διηύθυνε ο Μίλτος Λογιάδης.

Ο Θόδωρος Αντωνίου είχε πει σε συνέντευξή του:
"Όταν Σπούδαζα στο Μόναχο, οι Γερμανοί έκαναν επένδυση στο νεαρό τότε Θόδωρο Αντωνίου και έγραψα το έργο «Νενικήκαμεν» κατά παραγγελία της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας και Χορωδίας του Μονάχου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Με κάλεσε ο Ραφαέλ Κούμπελικ και διηύθυνα το έργο με σολίστ τον Σπύρο Σακκά". 
Παραθέτουμε στη συνέχεια το κατατοπιστικό σημείωμα που έγραψε Κωνσταντίνος Λυγνός, στο πρόγραμμα της βραδιάς;
"Πρόκειται για μία σύγχρονη καντάτα για βαρύτονο, μέτζο σοπράνο, αφηγητή, χορωδία και μεγάλη ορχήστρα. Γράφτηκε μετά από παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας και της πόλης του Μονάχου και πρωτοπαίχτηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.
«Πρόθεση μου δεν ήταν απλώς να εξαρθεί η νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών στο Μαραθώνα», λέει ο Θόδωρος Αντωνίου, «αλλά να αποδώσω με έναν αφηρημένο τρόπο το σύμβολο του Ανθρώπου, ο οποίος αγωνίζεται για να φτάσει υψηλούς στόχους, καθώς επίσης και για να αρνηθεί την έννοια του Πολέμου, γενικά». «Η περιγραφή της μάχης και οι άλλες ιστορικές αναφορές δίνονται σαν σε όνειρο.»
Γραμμένο το 1971, μια εποχή που η πρωτοπορία είχε φτάσει πλέον στα πιο προχωρημένα της στάδια, το «Νενικήκαμεν» εκφράζει την αισθητική και τα επιτεύγματα της μουσικής τεχνικής και τέχνης, εκείνης της εποχής. Χρησιμοποιεί πολλές από τις – τότε – «σύγχρονες τεχνικές» όχι μόνο στα όργανα ή στην ενορχήστρωση αλλά και στη γραφή της παρτιτούρας, μερικές από τις οποίες είναι προσωπικές επινοήσεις του συνθέτη. Ενδιαφέρον θα έχει να ακούσουμε τί απ’ όλα αυτά λειτουργεί και σήμερα...
Το Πρώτο Μέρος ξεκινάει με τα κρουστά όργανα που παίζουν, «λεπτούς ήχους σαν παιδικά μουσικά όργανα, που δίνουν την εντύπωση ενός παραμυθιού». Η είσοδος της χορωδίας μας οδηγεί στο πεδίο της μάχης, που ξεσπά με μία τρομακτική είσοδο της ορχήστρας. Η μάχη περιγράφεται άλλοτε με χαρά, άλλοτε με ειρωνεία και άλλοτε με φρίκη από τον αφηγητή και τη χορωδία.
Το Δεύτερο Μέρος (για βαρύτονο, αφηγητή και ορχήστρα), βασίζεται σε στίχους του Πινδάρου από τους «Ύμνους στους Ολυμπιονίκες» και αποδίδεται στα Αρχαία Ελληνικά. Εδώ ο αφηγητής περιγράφει την αγωνιώδη πορεία του δρομέα, που ήδη αρχίζει να διερωτάται για τη χαρά, τη νίκη και τη σκοπιμότητα του πολέμου.
Το Τρίτο και τελευταίο μέρος μας επαναφέρει στην ατμόσφαιρα της μάχης. Εδώ πλέον συμμετέχουν όλοι: οι σολίστ, ο αφηγητής, η χορωδία και η ορχήστρα. Η μέτζο σοπράνο είναι η «Μητέρα». Με τα λόγια του συνθέτη: «η κάθε μητέρα που θρηνεί το παιδί της». Για προφανείς λόγους κατανόησης του νοήματος, το μέρος της αποδίδεται σε σύγχρονα Ελληνικά, ενώ ο αφηγητής και η χορωδία, κατά το μεγαλύτερο μέρος, έχουν Αρχαία Ελληνικά από κείμενα του Ηροδότου, του Θουκυδίδη και του Πινδάρου.
Το έργο κλείνει με ένα αποκορύφωμα αγωνίας και φρίκης απ’ όπου ξεσπάει με τη λέξη «Νενικήκαμεν», που όμως είναι πλέον διαλυμένη και παραμορφωμένη."
Περισσότερα και για τα άλλα έργα της βραδιάς διαβάστε εδώ.

Νομίζω ότι η Ορχήστρα των Χρωμάτων, σολίστ και χορωδίες ανταποκρίθηκαν στα απαιτητικά έργα του συνθέτη. Ειδικά στο Νενικήκαμεν η μεγάλη χορωδία της ΕΡΤ, ενισχυμένη απ' αυτήν του Δημοτικού Ωδείου Πάτρας, ανέδειξε την ιδιαίτατη γραφή του Θ. Αντωνίου, πολύπλοκη μα γοητευτική, που αντικατοπτρίζει με ενάργεια τις τάσεις της εποχής που γράφτηκε το έργο.

Στις φωτό της Ιδιωτικής Οδού:
- Οι συντελεστές του Νενικήκαμεν επί σκηνής.
- Ο συνθέτης και δάσκαλος Θόδωρος Αντωνίου.
- Ο Θ. Αντωνίου με την επί σειρά ετών συνεργάτη του μέτζο σοπράνο Μαργαρίτα Συγγενιώτου.

ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΛΟΓΑΡΑ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΓΕΝΕΘΛΙΟΙΣ ΤΟΥ

π.α. ανδριόπουλος

«Αφού τόλμησες να τα βάλεις με αυτούς, μπράβο σου», είχε πει η Ρέα Γαλανάκη στον Κώστα Λογαρά, πριν κάμποσα χρόνια, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Πολύ Πριν Λίγο Μετά»  (εκδόσεις Το Δόντι), το οποίο περιλαμβάνει 70 επιφυλλίδες του δημοσιευμένες στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Σήμερα, που ο Κώστας Λογαράς έχει γενέθλια, η Ιδιωτική Οδός τον πολυχρονίζει για την μάχαιρα του πνεύματός του, για την δίστομο, ως ρομφαία, γλώσσα του, για την ποιητικότητά του, που διαποτίζει ολόκληρο το λογοτεχνικό του έργο, μα πάνω απ' όλα για την αληθινά ερωτική ματιά του στη ζωή.

Αδέσμευτος, καίριος, σημερινός, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες στον τρόπο της γραφής ή στην διατύπωση των σκέψεών του.

Και πάντα εκεί, να μας υπενθυμίζει τα "Σπίτια της μνήμης, σπίτια της σιωπής", τα "Σάββατα δίχως μύθο", τις "Λοξές ματιές στον έρωτα", την Πάτρα των αγγέλων, που θα 'λεγε κι ο Διονύσης Καρατζάς, τον θρύλο της Πατρινέλλας, στα όρια μιας θείας τρέλας, τον λόγο ως άρτο ζωής. 

Η αλήθεια του Κώστα Λογαρά θα εκπέμπεται από το έργο του, ανεπηρέαστη από σχήματα και συμβατικότητες, εις πολλά έτη! 

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις της Ιδιωτικής Οδού για τον Κώστα Λογαρά εδώ κι εδώ. 

ΜΙΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

π.α. ανδριόπουλος 

Ο Νίκος Μπακουνάκης το εαρινό εξάμηνο της ακαδημαϊκής χρονιάς 2016-2017 πραγματοποίησε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Πήγε ως fellow του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Columbia για να δουλέψει στα αρχεία του συγγραφέα Στίβεν Κρέιν, που είχε βρεθεί στην Ελλάδα ως πολεμικός ανταποκριτής στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. 

Το ταξίδι εκείνο ανθεί και φέρει κι άλλο… 

Πρώτα μας έδωσε το βιβλίο του Ταξίδι στη Νέα Υόρκη (εκδόσεις Πόλις, 2017), ένα οδοιπορικό στη μυθική πόλη, που για τον συγγραφέα είναι μια «ποιητική πόλη». Όπως σημειώνει, «ακόμα και ο κυνισμός της, που για μερικούς είναι μια πλευρά του επαγγελματισμού της, έχει τρυφερότητα».

Χθες, Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ο κύκλος εκδηλώσεων «Λόγος» συνεχίστηκε με την διάλεξη του Νίκου Μπακουνάκη, η οποία είχε ως θέμα «Ένας Αμερικανός συγγραφέας στην πεδιάδα της Θεσσαλίας: Ο Στίβεν Κρέιν στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και πώς ένας πόλεμος γίνεται για πρώτη φορά «μιντιακό φαινόμενο». 

Ο Νίκος Μπακουνάκης μας παρουσίασε συνοπτικά και συναρπαστικά τον καρπό της έρευνάς του για τον Αμερικανό συγγραφέα Στίβεν Κρέιν (1871-1900) και μας φανέρωσε τον - μόλις ενός μηνός - Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, ως ένα φαινόμενο της «μαζικής κουλτούρας» στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. 

Ο Στίβεν Κρέιν κάλυψε τον ατυχή πόλεμο του 1897 ως πολεμικός ανταποκριτής για λογαριασμό μεγάλων αμερικανικών εφημερίδων. Ο Κρέιν έδρασε στο θεσσαλικό μέτωπο ως διασημότητα και καρπός αυτής της εμπειρίας του είναι μια σειρά μεγάλων ρεπορτάζ, άγνωστων στην Ελλάδα, καθώς και μυθοπλαστικά έργα εμπνευσμένα άμεσα από τον πόλεμο. Χάρη στον Κρέιν, αλλά και στις νέες τεχνολογίες της εποχής, κυρίως τον κινηματογράφο, αυτός ο πόλεμος που οι Έλληνες θέλουμε να ξεχνάμε έγινε δημοφιλής παγκοσμίως! 

Στη διάλεξη του ο Νίκος Μπακουνάκης μας παρουσίασε τον μηχανισμό μιας έρευνας που ανασυγκροτεί τα γεγονότα και συνθέτει τη μεγάλη ιστορία με τις μικροϊστορίες, με κέντρο τα αρχεία Στίβεν Κρέιν - είκοσι ένα μεγάλα κουτιά - στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών (Πολιτεία της Νέας Υόρκης). 

Η έρευνα αποκάλυψε στον Νίκο Μπακουνάκη και δύο πολύ γοητευτικές ιστορίες, τις οποίες μας αφηγήθηκε με χιούμορ και δείχνοντάς μας τα σχετικά φωτογραφικά τεκμήρια. Η μία έχει ως ήρωα ένα κουτάβι, τον Βελεστίνο, που ονομάστηκε έτσι επειδή ο Κρέιν το βρήκε στο πεδίο της ομώνυμης μάχης. Η άλλη έχει σχέση με τους δίδυμους αδελφούς Πτολεμαίους, τον Αντώνιο και τον Κωνσταντίνο, πρόσφυγες από τη Θεσσαλία, που ο Κρέιν τους πήρε μαζί του, στην Αγγλία, σαν υπηρέτες… 

Ο Νίκος Μπακουνάκης ήταν για άλλη μια φορά αποκαλυπτικός, ουσιαστικός, φυσικός – χωρίς ίχνος επιτήδευσης – και μας φανέρωσε έναν μαγικό κόσμο μιας άλλης εποχής, με την Ελλάδα στο επίκεντρο! 

Μετά την διάλεξη ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση, την οποία συντόνισε ο ακατάβλητος Σταύρος Ζουμπουλάκης, ο γνωστός συγγραφέας, πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 

Ιερά Αρχιεπισκοπή Τιράνων 

ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ «ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΕΣ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ 

Η πρωτάκουστη πρωτοτυπία στα εκκλησιαστικά χρονικά, ένα Γραφείο μιας Ιεράς Μητροπόλεως της Ελλάδος να επιτίθεται προσβλητικά σε Προκαθήμενο μιας γειτονικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, γεγονός που αντιβαίνει σε κάθε εκκλησιαστική δεοντολογία, συνεχίστηκε. Οι ανώνυμοι συντάκτες του δευτέρου δημοσιεύματος (28.1.2019) έσπευσαν να δικαιολογήσουν την απρέπειά τους, ότι δεν πρόκειται για υβριστικό δημοσίευμα αλλά για «κριτική». 

Προφανώς δεν είναι απλή «κριτική» η καταληκτική φράση, με την οποία τελείωσε θριαμβευτικά το πρώτο τους κείμενο: «Ας μην αναλώνονται (δηλαδή μεταξύ πληθώρας Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων κλπ. και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας) στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας». 

Αποτελούν απαράδεκτη ύβρη οι λέξεις αυτές, όταν μάλιστα εκτοξεύονται όχι ατομικά από κληρικούς ή θεολόγους, αλλά από ένα θεσμοθετημένο Γραφείο Ιεράς Μητροπόλεως. Και μάλιστα όταν απευθύνονται σε αξιοσέβαστο Ορθόδοξο Προκαθήμενο με πανθομολογούμενο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό έργο, Πανεπιστημιακό Καθηγητή δεκάδων Ελλήνων Μητροπολιτών, τον αναθεμελιωτή της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, προσωπικότητα, κατά την φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, «κλεΐζουσα τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν». Υπάρχει βαρύτερη βλασφημία από αυτή, η οποία μάλιστα προεκτείνεται εμμέσως και σε όλους εμάς τους Ορθοδόξους της Αλβανίας; Στο δεύτερο εκτενές κείμενο των ένδεκα σελίδων (28.1.2019) δεν βρέθηκε μία λέξη συγγνώμης για τις προσβλητικές τους εκφράσεις. 

Επικαλέστηκαν τη δικαιολογία: «…αποτελεί…. σύνηθες δυστυχώς φαινόμενο … πολλοί Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών και Πατριάρχες να θέτουν εαυτούς υπεράνω πάσης κριτικής…. Θέλουν όμως να λησμονούν ότι στην Αγία Ορθοδοξία μας, …. ο πιστός λαός του Θεού έχει λόγο, και μάλιστα ουσιαστικό, σε θέματα πίστεως…». Ποιον όμως ακριβώς «πιστό λαό του Θεού» εκπροσωπούν οι γνωστοί άγνωστοι «εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές»; Με ποια διαδικασία εξουσιοδοτήθηκαν; Ποιοί και πώς τους ανέθεσαν την αποστολή να κρίνουν και να κατακρίνουν τους πάντες; Δεν έχει θεσπιστεί από την Ορθόδοξη Παράδοση ένα μητροπολιτικό «Γραφείο» να αυτοαναγορεύεται πανορθόδοξη «Εισαγγελία» και «κριτής της Οικουμένης». Ακόμη, να ενεργεί ως εικονικό λαϊκό δικαστήριο, να εγκαλεί και να καταδικάζει εκείνους, οι οποίοι δεν συμφωνούν με τις δικές τους θεωρίες. Αυτό το κακέκτυπο παπικής Ιεράς Εξετάσεως, που επιχειρεί να τρομοκρατεί σεβάσμιους λειτουργούς της Ορθοδοξίας είναι απαράδεκτο για τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. 

Η προσβλητική επίθεση κατά του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας άρχισε (10.12.2018) ως κεραυνός εν αιθρίᾳ χωρίς κανένα λόγο, δεδομένου ότι ο Αρχιεπίσκοπός μας ουδέποτε έγραψε το παραμικρό εναντίον τους. Διέστρεψαν τον τίτλο μιας ομιλίας του κατά την τιμητική τελετή απονομής της ανωτάτης διακρίσεως του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (4.11.2018). Παραποίησαν τις δυο λέξεις του τίτλου της ομιλίας: «θρησκευτικός πλουραλισμός». Απέδωσαν στον όρο δική τους αυθαίρετη σημασία, άσχετη με το νόημά του. Στην προηγούμενη απάντησή μας (15.1.2019) αποσαφηνίσαμε ότι οι λέξεις «θρησκευτικός πλουραλισμός» αναφέρονται στην ποικιλία των θρησκευτικών πεποιθήσεων στον κόσμο, στην πολλαπλότητα των θρησκευτικών απόψεων των διαφόρων πολιτισμών και όχι σε κάποιο «σκοτεινό κίνημα». Η εμμονή να καταφέρονται εναντίον κάθε θρησκεύματος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το «Γραφείο» αυτό δεν είναι απλώς «επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών» αλλά και κατά πασών των θρησκειών της οικουμένης. 

Με τον ίδιο χαρακτηριστικό δόλιο τρόπο οι συντάκτες του «Γραφείου» επιχείρησαν να αλλοιώσουν την έννοια του δευτέρου σκέλους του τίτλου της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου: «ειρηνική συνύπαρξη». Έσπευσαν να τον συμβουλεύσουν: «Ας μην ελπίζουν ο ίδιος και οι όμοια φρονούντες, ότι μπορούν να εδραιώσουν ειρήνη και συναδέλφωση στη γη χωρίς τον Μέγα Ειρηνοποιό, την Ένσαρκη Ειρήνη, το Χριστό, διότι, μόνο Αυτός και κανένας άλλος είναι «η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα εν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας,….». Όμως ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος κατά τη μακροχρόνια ζωή και διακονία του δεν έπαυσε ποτέ να αναφέρεται στην ειρήνη που δίνει ο Χριστός, στα κηρύγματα, τις εισηγήσεις, τις συνεντεύξεις, τις δηλώσεις, στα κείμενά του. Ήδη στην πρώτη μας απάντηση η παραπομπή που δώσαμε δεν ήταν «σε άγνωστο άρθρο που από μόνη της δεν λέει τίποτα», όπως ισχυρίζονται, αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο «Συνύπαρξη», του γνωστού εκδοτικού οίκου των Αθηνών, «Αρμός», το οποίο έχει επανειλημμένως εκδοθεί. Προσθέτουμε σήμερα ότι επρόκειτο για Διάλεξη κατά την αναγόρευσή του ως επιτίμου διδάκτορος Φιλοσοφίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης (18.2.2002). Τις θέσεις αυτές έχει συχνά αναπτύξει σε κείμενά του στα Ελληνικά και σε άλλες γλώσσες. Ενδεικτικά προσθέτουμε το άρθρο «Χριστιανικές αρχές της ειρηνικής συνυπάρξεως», Ἀντίδωρον τῷ Μητροπολίτῃ Μεσσηνίας Χρυσοστόμῳ Θέμελῃ, Καλαμάτα 2006. 

Επειδή το θέμα της κατά Χριστόν ειρήνης έχει θεμελιώδη σημασία και δεν προσφέρεται για απρεπείς υπαινιγμούς, επιβάλλεται να παραθέσουμε ορισμένες χαρακτηριστικές παραγράφους από το βιβλίο «Συνύπαρξη» 4η εκδ. Αθήνα, 2016, (σελ. 26-30): 

«1. Η ειρήνη, δώρο Θεού. Η υπέρτατη Πραγματικότητα, ο «όντως Ὤν», ο δημιουργός και προνοητής του σύμπαντος, αποκαλύπτεται μέσα από τα βιβλικά κείμενα ως «Θεός εἰρήνης». Η ειρήνη δεν είναι κάτι πού μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος μόνος του, με δικές του αποφάσεις και ενέργειες. Παραμένει τελικά δώρο του. Ένα δώρο όμως πού για να δοθεί απαιτείται η ανάλογη στάση του ανθρώπου… 

2. Ο Χριστός, ἡ εἰρήνη ἡμῶν. Η αποφασιστική φάση στη θεία αποκάλυψη έρχεται, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, με τη σάρκωση του Λόγου του Θεού, του Ιησού Χριστού. Στο πρόσωπό Του πραγματοποιείται η προφητεία του Ησαΐα για τον «ἄρχοντα εἰρήνης» (9:6) και τον «πάσχοντα δοῦλο» (53:5). Πιστός στην παλαιοδιαθηκική παράδοση, που έβλεπε την παρουσία του Θεού ανάμεσα στον λαό Του ως το ύψιστο αγαθό της ειρήνης (Λευιτ. 26:12˙ Ίεζ. 37:26), ο ευαγγελιστής Ιωάννης θεωρεί την παρουσία του Ιησού ως την πηγή της ειρήνης: «Εἰρήνην άφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν έμήν δίδωμι ὑμῖν» (Ιω. 14:27), βεβαιώνει ό Χριστός τούς μαθητές Του πριν από το Πάθος Του και μετά την Ανάστασή Του τούς προσφέρει μια νέας ποιότητος ειρήνη: «Εἰρήνη ύμῖν... Λάβετε Πνεύμα Ἅγιον...» (20:19-23). Μια ειρήνη πού στηρίζεται στη νίκη Του επάνω στον θάνατο. Λαμβάνοντας το Ἅγιο Πνεύμα αποκτούν μια νέα εξουσία για την υπέρβαση της αμαρτίας, που αδιάκοπα υπονομεύει την ειρήνη μέσα στη ζωή της ανθρωπότητος. 

Ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του συνδέει σταθερά χάρη και ειρήνη, δηλώνοντας έτσι την προέλευση της τελευταίας και τον άμεσο δεσμό της με τη σωτηρία. Ο Χριστός είναι «ή εἰρήνη ἡμῶν» (Έφ. 2:14˙ πρβλ. Κολ. 1:18-20). Έτσι, ο Χριστός υψώνεται ως ο αιώνιος πρωταγωνιστής της καταλλαγής και της ειρήνης στις προσωπικές, στις τοπικές και στις παγκόσμιες διαστάσεις. Η σταθερή λοιπόν έμπνευση των χριστιανών για την καταπολέμηση της βίας, για τη συμφιλίωση και την ειρήνη, πηγάζει αδιάκοπα, όχι απλώς από τη συλλογιστική αναφορά στον ιστορικό Ιησού, αλλά από την υπαρξιακή, προσωπική σχέση με τον συνεχώς παρόντα Κύριο, πού είναι «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Έβρ. 13:8). Και η Εκκλησία το σώμα τού Χριστού στον κόσμο ακατάπαυστα δέεται: «ύπέρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης», «ύπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου». 

3. Συμμέτοχοι στο ειρηνοποιό έργο του Θεού. Όσο περισσότερο χωρίζεται ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο απομακρύνεται από την ειρήνη. Και αντιστρόφως, όσο απομακρύνεται από την ειρήνη, τόσο χωρίζεται από τον Θεό. Αυτή η συναίσθηση του αδιάρρηκτου δεσμού Θεού και ειρήνης δεν οδηγεί τον πιστό σέ μια παθητική αναμονή των θείων επεμβάσεων για την επικράτηση της ειρήνης στη γη. Αντίθετα, παρακινεί σε μια ολόψυχη προσπάθεια συμμετοχής στο ειρηνοποιό έργο τού Θεού. Όσοι έχουν ευλογηθεί με την εσωτερική ειρήνη έχουν την ευθύνη να γίνουν ειρηνοποιοί και να συμφιλιώνουν αυτούς πού βρίσκονται σέ εχθρότητες. Χαρακτηριστικά ο Μ. Βασίλειος επισημαίνει: «Ού δύναμαι πεῖσαι ἑαυτόν ὅτι ἄνευ... τοῦ... εἰρηνεύειν πρός πάντας δύναμαι ἄξιος κληθῆναι δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ» (PG 32, 737Β) («Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι, χωρίς να ειρηνεύω με όλους, είμαι άξιος να καλούμαι δούλος Ιησού Χριστού»). 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος αναλύει στη συνέχεια και τα εξής σημεία: 

4. Σχέση ειρήνης και δικαιοσύνης…. 

5. Προτεραιότητα στην εσωτερική ειρήνη. Η βιβλική διδασκαλία επιμένει ότι η ειρήνη πρέπει να αρχίζει από μέσα μας: «Εἰρηνεύετε ἐν ἑαυτοῖς» (A’ Θεσ. 5:13). «Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ὑμῶν καί τά νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Φιλ. 4:7). «Εἰρηνεύετε˙ καί ὁ Θεός τῆς άγάπης καί τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Β' Κορ. 13:11). Ακόμα και όταν ζούμε σέ περιβάλλοντα πού αντιτίθενται στην ειρήνη. Όσον εξαρτάται από εμάς, οφείλουμε να διατηρούμε σχέσεις ειρηνικές προς όλες τις κατευθύνσεις, «εί δυνατόν, τό ἐξ ὑμῶν μετά πάντων ἀνθρώπων είρηνεύοντες» (Ρωμ. 12:18). Η εσωτερική ειρήνη ακτινοβολεί ως σεβασμός στην αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπινου προσώπου ως δημιουργήματος του Θεού, ανεξαρτήτως του τί πιστεύει ή αν πιστεύει. 

6. Η αγάπη θεμέλιο της ειρηνικής συνυπάρξεως. Η χριστιανική εμπειρία κυρίως επιμένει ότι το ουσιαστικά αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωισμός, ο ατομικός, ο συλλογικός εγωκεντρισμός, πού επιδιώκει το δικό του συμφέρον το προσωπικό, το κοινοτικό, το θρησκευτικό. Και που οδηγεί στην υποτίμηση των άλλων, στην περιφρόνηση του διαφορετικού, αλλά και σε μια εσωτερική αναταραχή. Το μόνο αποτελεσματικό αντίδοτο στον εγωισμό είναι η αγάπη. Έτσι, η χριστιανική πίστη και εμπειρία προσφέρουν όραμα και πνευματική δύναμη για τη συνεχή υπέρβαση της αιτίας των συγκρούσεων, για την εξουδετέρωση του εγωισμού. Όσοι θέλουν να ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού, να ακολουθούν «τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ», οφείλουν να είναι παράγοντες ειρήνης. «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5:9). «Οὐδέν εἰρήνης ἴσον», συμπεραίνει ο άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος (PG 53, 335)…». 

Δεν θα παρασυρθούμε σε αναίρεση του παραπλανητικού τους κειμένου. Οι «εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές» δεν ενδιαφέρονται για σοβαρό αντικειμενικό διάλογο προς αναζήτηση της αλήθειας. Απλώς επιδιώκουν να εκμεταλλεύονται ευκαιρίες, για να προβάλουν τις γνωστές ακραίες πεποιθήσεις τους ότι: «πληθώρα Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών κινούνται προς αυτή την αρνητική κατεύθυνση». Όταν αποκαλύφθηκε με την απάντησή μας (16.01.2019) ότι διέστρεψαν τη σημασία του όρου «θρησκευτικός πλουραλισμός και παραποίησαν τα αναφερόμενα στην «ειρηνική συνύπαρξη» στην υφήλιο, κατέφυγαν στη γνωστή σοφιστική τους μέθοδο «μετάβαση σε άλλο γένος», δηλαδή γλίστρησαν σε άλλο θέμα: «δεν γνωρίζουμε ποια ήταν η μαρτυρία που έδωσε ο Μακαριώτατος (διάκονος τότε) στην εν λόγω συνέλευση του ΠΣΕ. Εκείνο όμως που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι η μαρτυρία……» και παραθέτουν διάφορες άλλες απόψεις κατά του ΠΣΕ και του Οικουμενισμού. Σημειώνουμε ότι η λέξη «Οικουμενισμός» δεν υπήρχε στο άρθρο του Αρχιεπισκόπου με αφορμή του οποίου άρχισαν την προσβλητική τους επίθεση. Θα ήταν απαραίτητες αντίστοιχα πολλές σελίδες, για να φανερωθούν οι ανακρίβειες και οι υπερβολές τους. Οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές επιδιώκουν να επιβάλλουν τις κατασκευασμένες θεωρίες τους επαναλαμβάνοντάς αυτές επίμονα και μονότονα. Όμως τις θεολογικές γνώμες, θεωρίες και ερμηνείες τους η συντριπτική πλειοψηφία των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών δεν τις έχει υιοθετήσει. 

Ως δήθεν εξουσίαν έχοντες, αναμασούν τις θέσεις τους εναντίον όσων διαφωνούν με τις απόψεις τους, επιδιώκουν να αμαυρώνουν την εικόνα και το έργο τους, δηλητηριάζοντας μερίδα του Ορθόδοξου πληρώματος. Και το χειρότερο, ταυτίζουν τον εαυτό τους με περιπτώσεις αγίων μορφών στη ζωή της Εκκλησίας μας, που αντιτάχθηκαν ακόμη και σε Ιεράρχες και Συνόδους. Τώρα επιχειρούν να εκτοξεύσουν από την άνεση ενός «Γραφείου» τους «κατακριτικούς» πυραύλους τους και στη γειτονική μαρτυρική Αλβανία. Εδώ όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία προσπαθεί να αναπτυχθεί μέσα σε μια πολυθρησκευτική κοινωνία και να συμβάλει στην ειρηνική συνύπαρξη των κατοίκων της χώρας. Σε αυτή την άδικη επίθεση αντιδρούμε. 

Θα περίμεναν ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αλβανίας να κηρύξει πόλεμο κατά των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων; Όταν προσευχόμαστε στην Θεία Λειτουργία «ὑπέρ εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου», γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αυτός δεν αποτελείται μόνο από Ορθοδόξους Χριστιανούς. Προτιμούμε αυτό που λέει η αποστολική παρότρυνση: «εἰ δυνατόν, τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες.» (Ρωμ. 12:18). Αυτό συμμερίζεται η κοινή λογική και με αυτό συμβάλλουμε στην ειρηνική συνύπαρξη στη χώρα μας. 

Το εν λόγω «Γραφείο», προκειμένου να εκδώσει «πιστοποιητικό Ορθοδόξου φρονήματος» για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, του ζητεί αντιαιρετικούς «λόγους, εγκυκλίους προς το ποίμνιο, ημερίδες, συνέδρια, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές». Δηλαδή, θα ήθελαν ο Αρχιεπίσκοπός μας να κυκλοφορεί εγκυκλίους εναντίον όλων των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας μας (Σουνιτών Μουσουλμάνων, Μπεκτασί, Ρωμαιοκαθολικών, Προτεσταντών, Αγνωστικιστών); Αλλοίμονο και τρις αλλοίμονο, αν κάποιος Αρχιεπίσκοπός μας υιοθετούσε μια τέτοια μικρονοϊκή ολέθρια ποιμαντική τακτική, που θα δυναμίτιζε την ειρηνική συνύπαρξη στην περιοχή. 

Η Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας έχει την υπεύθυνη Ιερά Σύνοδό της, την Κληρικολαϊκή Συνέλευση και τα άλλα υπεύθυνα όργανά της, τα οποία κρίνουν, αποφασίζουν σε ποιους διεθνείς Οργανισμούς, Συνελεύσεις, Συμβούλια, Επιτροπές, γενικώς συναντήσεις με μη Ορθοδόξους, λαμβάνουν μέρος τα μέλη της (όπως η συνάντηση που διάλεξαν να προβάλουν με βίντεο) και δεν δέχεται υποδείξεις και προσβολές από αναρμόδια Γραφεία ξένων Μητροπόλεων. Γενικά δεν χρειάζεται συμβουλές από φανατικούς εκκλησιαστικούς εξτρεμιστές˙ και μάλιστα άλλων χωρών. 

Ο δικός μας Αρχιεπίσκοπος επί τρεις σχεδόν δεκαετίες στην Αλβανία, ζει λιτά συμμεριζόμενος στερήσεις, κινδύνους, πολλαπλές δυσκολίες. Κηρύσσει το Ευαγγέλιο του Σταυρού και της Αναστάσεως, της ειρήνης και της ελπίδας, κατηχεί, λειτουργεί, χειροτονεί, παρηγορεί, φροντίζει για τη θεραπεία των ασθενών, των ορφανών, των ἐν ἀνάγκῃ ευρισκομένων. Έτσι έχει κερδίσει τον σεβασμό της πλειοψηφίας του λαού μας. Ο Θεός του χάρισε αντοχή για να υπομένει τις επανειλημμένες άδικες επιθέσεις των αλβανικών εθνικιστικών κύκλων και ασφαλώς δεν πρόκειται να λυγίσει με τις συκοφαντίες, που εξυφαίνονται από ακραίους ελληνικούς κύκλους. 

Την απρεπή εμπάθεια των συντακτών του «Γραφείου» δείχνει ο δόλιος υπαινιγμός, με τον οποίο προσπαθούν να διαστρέψουν τα πιο φανερά πράγματα. Σχολιάζοντας όσα δημοσιεύσαμε για το πασίγνωστο ποιμαντικό του έργο, γράφουν: «τί ωφελεί το όποιο «ιεραποστολικό, εκπαιδευτικό, εκδοτικό…» έργο, εάν αδιαφορήσει για το σπουδαιότερο, την καταπολέμηση της αιρέσεως και την προφύλαξη του ποιμνίου του από την αίρεση; Τί ωφελεί να κτίζουμε ναούς καθ’ ον χρόνον γκρεμίζονται ψυχές, που αξίζουν περισσότερο από όλο τον κόσμο;». Πώς συμπέραναν ότι ο Ποιμενάρχης μας δεν ενδιαφέρεται για τις ψυχές των ανθρώπων; Όπου κι αν διακόνησε, - στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Αφρική, σε όποια χώρα πέρασε, τελικά στην Αλβανία - αγωνίστηκε κυρίως για τις ανθρώπινες ψυχές˙ για να οδηγηθούν στον Χριστό, να γίνουν συνειδητά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ένα 14λεπτο βίντεο με λόγους, κηρύγματα και μηνύματα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου εδώ στην Αλβανία είναι αρκετά εύγλωττο. 

Μόλις πριν τρεις ημέρες ένας επώνυμος αυτή τη φορά, πρωτοπρεσβύτερος της Μητροπόλεως Πειραιώς ξεπέρασε σε υβριστικό μένος τους συντάκτες του «Γραφείου». Παραβλέποντας ότι εμείς οι Ορθόδοξοι στην Αλβανία ζούμε σε πολυθρησκευτική κοινωνία με πληθυσμό άνω των 80% διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, κατηγορεί τον Αρχιεπίσκοπό μας με επιπολαιότητα και θρασύτητα οτι: «Διοργανώνει συμπόσια μέ ἐκτός Ἐκκλησίας ἀλλοθρήσκους, προκειμένου νά καλλιεργήσει τήν ἀρχή τῆς ‘εἰρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκειῶν’ καί τήν διαθρησκειακή ψευδοενότητα ὡς φυσικό καί ἑπόμενο ἀποτέλεσμα τῆς παγκοσμιοποίησης τῶν θρησκειῶν. Συμμετέχει, ὡς διαθρησκειακός συγκρητιστής, σέ πλεῖστα ὅσα παγκόσμια διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά forum, διαμηνύοντας τήν ψευδοένωση τῶν πάντων στό ὄνομα πάντα τῆς ἀγαπολογίας, πού εἶναι ὅμως ψευδοαγάπη, διότι ἀπουσιάζει ἡ Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός».(π. Άγγελος Αγγελακόπουλος, 4.2.2019). 

Το αλαζονικό ύφος του κληρικού αυτού είναι ανατριχιαστικό. Ακολουθεί την ηδονιστική τάση των αντιεξουσιαστών να κατασκευάζουν όρους με αρνητικές συναρτήσεις (π.χ. αγαπολογία, οικουμενιστές) και να τις εκτοξεύουν σαν βόμβες μολότοφ εναντίον όσων διαφωνούν μαζί τους και τους στοχοποιούν. Στη μακροχρόνια διακονία του ο Αρχιεπίσκοπός μας δεν παύει να τονίζει την ἐν Χριστῷ αγάπη, τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ (Εφεσ. 3: 19). Σταθερά τον ακούμε να επαναλαμβάνει τα προσφιλή του χωρία : «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α’Ιω. 4:16) και «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιω. 3:16). Την ακλόνητη αυτή πεποίθηση του Αρχιεπισκόπου, ο π. Άγγελος την ειρωνεύεται αποκαλώντας την υποτιμητικά «αγαπολογία». Ενοχλείται από την ευρύτατη εκτίμηση και τον σεβασμό των Χριστιανών ανά την υφήλιο για τον Αρχιεπίσκοπό μας και εκσφενδονίζει δηλητήριο για να τον πλήξει. 

Την εποχή που ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας μας αγωνιζόταν μέσα σε φοβερές συνθήκες για να ανασυγκροτήσει σε έδαφος ολισθηρό την Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Εκκλησία της Αλβανίας, οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές όχι μόνο δεν προσέφεραν «ποτήριον ὕδατος ζῶντος», αλλά αποδελτίωναν αποσπασματικές φράσεις από τις χιλιάδες σελίδες βιβλίων, συνεντεύξεων και μηνυμάτων του και κατά την πρακτική των μυστικών υπηρεσιών τον «φακέλωναν», ώστε εν καιρώ να τον πλήξουν. Ένα απλό παράδειγμα της τελευταίας παραποιήσεως, που επιχειρείται στο μακροσκελές κείμενο των 54 σελίδων: ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος κατακρίνεται για τις φράσεις: «Και οἱ μή Χριστιανοί, οἱ ἐθνικοί, οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀνήκουν ἀοράτως στην Ἐκκλησία. Εἶναι τά ἔθνη συγκληρονόμα καί σύσσωμα και συμμέτοχα τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) ἐν τῷ Χριστῷ» (Ἐφεσ. 3, 6). (Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Ἴχνη ἀπό την ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ, ἐκδ. Ἀκρίτας, 2004, σσ. 423-424). Ὀμως αυτές οι φράσεις δεν είναι του Αρχιεπισκόπου αλλά του διακεκριμένου Καθηγητού της Δογματικής, της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Ιωάννου Καρμίρη, όπως δηλώνεται στην αναλυτική παραπομπή υποσημειώσεως της σελ. 424. Θα ήταν κουραστικό για τον αναγνώστη, αλλά και ανώφελο, να συνεχίσουμε να σχολιάζουμε όσα αναφέρει ο συντάκτης του εν λόγω κειμένου. 

Μια ακόμη επισήμανση: Ο Αρχιεπίσκοπός μας δεν απέκρυψε ποτέ την συμμετοχή του στην Οικουμενική Κίνηση. Διευκρίνισε ότι ανέκαθεν ενεργούσε ως εντεταλμένος παλαιότερα της Εκκλησίας της Ελλάδος και αργότερα της Εκκλησίας της Αλβανίας. Έχει πάντοτε καταθέσει με θάρρος την Ορθόδοξη άποψη και μαρτυρία. Το γεγονός ότι εξελέγη σε ανώτατες διεθνείς θέσεις δεν χρειάζεται να μας το αποκαλύψουν οι όψιμοι κατήγοροί του. Το καταγράφουν όλες οι Εγκυκλοπαίδειες που καταχωρούν την βιογραφία του˙ και συνοπτικά παρατίθεται σε όλα τα βιβλία του. Με απλότητα μετείχε στα διάφορα διεθνή περιβάλλοντα, με τη βεβαιότητα ότι η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει όπου και αν βρεθεί. Όπως το διαμάντι παραμένει αναλλοίωτο σε οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι εκκλησιαστικοί αντιεξουσιαστές, ζώντας στο στενό φαρισαϊκό περιβάλλον τους, είναι φυσικό να μην συμφωνούν με τα ανοίγματα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, με τις απόψεις του περί αγάπης που δεν γνωρίζει σύνορα. Με την άνεσή του να αναστρέφεται με ανθρώπους που γεννήθηκαν σε χώρες διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων και να προσεγγίζει αμαρτωλούς και τελώνες, καλούς και παραστρατημένους. 

Πάντως, μέχρις ότου οι εν λόγω αντιεξουσιαστές πραγματοποιήσουν τις φαντασιώσεις τους να συγκαλέσουν Πανορθοδόξο Συνόδο, η οποία, όπως ελπίζει ο ζηλωτής κληρικός και οι σύν αὐτῷ «θά καταδικάσει τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης» (άραγε ποιος τάχα θα τη συγκαλέσει και από ποιους θα συγκροτηθεί αυτή η «Πανορθόδοξος Σύνοδος»;) ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας και οι υπόλοιποι περίπου 300 Ιεράρχες, οι οποίοι μετείχαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα συνεχίσουν ασφαλείς και ειρηνικοί τη θεόσδοτη διακονία τους. 

Εν τω μεταξύ όλοι εμείς οι Ορθόδοξοι εδώ στην Αλβανία δεν θα παύσουμε, μαζί με τον Προκαθήμενό μας να δεόμεθα «ὑπέρ τῶν μισούντων καί ἀγαπώντων ἡμᾶς». 

Κλείνουμε οριστικά αυτή τη συζήτηση υπογραμμίζοντας τη δεύτερη θλιβερή παγκόσμια «πρωτοτυπία». Από τη μια πλευρά το Γραφείο της εν λόγω Μητροπόλεως εκτοξεύει, μέσω ιστοσελίδων, υβριστικές επιθέσεις εναντίον ενός αξιοσέβαστου Προκαθημένου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, εν συνεχεία πρωτοπρεσβύτερος της ιδίας Μητροπόλεως, επιχειρεί νέα θρασεία προσβολή. Από την άλλη πλευρά ο αρμόδιος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης της μαζί με τον τοπικό Άρχοντα του Πειραιά, απευθύνουν εγκωμιαστικούς λόγους στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας και τον προσκαλούν με επίσημη επιστολή, για να τον παρασημοφορήσουν με τις ανώτατες τιμές.

Παραθέτουμε ολόκληρη την επιστολή επισυνάπτοντας και φωτοτυπία του αντιγράφου της: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

Δραγάτση 12 185 35 ΠΕΙΡΑΙΑΣ 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

Ακτή Θεμιστοκλέους 185 39 

ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 

Τῇ Α. Μακαριότητι Τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας Κυρίῳ Κυρίῳ ΑΝΑΣΤΑΣΙῼ 

Εἰς ΤΙΡΑΝΑ 

Μακαριώτατε Δέσποτα, 

Ἡ ναύλοχος πόλις τοῦ Πειραιῶς, ἔχουσα τήν ἰδιαιτάτην τιμήν νά ἀποτελῇ τήν Ὑμετέραν γενέτειραν, ὁλοθύμως ἐπιθυμεῖ, τόσον ἡ Δημοτική Αὐτῆς Ἀρχή, ὅσον καί ἡ κατά Πειραιᾶ συνεκλεκτή, ὅπως τιμήσῃ τήν Ὑμετέραν Θεοτίμητον καί Γεραράν Μακαριότητα, τήν κλεΐζουσα τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καί χάριτι Θεοῦ ἀναγεννήσασα ἐκ τέφρας, τήν κατά Ἀλβανίαν Ἐκκλησιαστικήν ὁλκάδα Αὐτῆς. 

Ἐν ταυτῷ, διά τῆς τιμῆς εἰς τό Ὑμέτερον Σεπτόν Πρόσωπον τιμᾶται ὁ ἀληθής ἀνθρωπισμός καί ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καί τό ζείδωρον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, τό ὁποῖον μετ’ ἀφάτου πιστότητος, ὑπομονῆς καί ἐπιστήμης διακονεῖτε. 

Ὅθεν θερμῶς παρακαλοῦμεν, γνωρίζοντες Ὑμῖν ὅτι θα ἀπονείμωμεν εἰς Ὑμᾶς ἐκ μέρους μέν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως τήν ἀνωτάτην τιμητικήν διάκρισιν Αὐτῆς, τον χρυσοῦν Σταυρόν μετ’ ἀστέρος τοῦ πολιούχου ἡμῶν Ἁγίου Σπυρίδωvos, ἐκ μέρους δε τοῦ Δήμου Πειραιῶς τήν ἀνακήρυξιν ὡς ἐπιτίμου δημότου τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος μετά τῆς χρυσῆς κλειδός τῆς Ὑμετέρας γενετείρας, πόλεως τοῦ Πειραιῶς, ὅπως ἀποδεχθῆτε τήν ἡμετέραν πρόσκλησιν καί καθορίσητε τήν σχετικήν ἡμερομηνίαν τῆς Ὑμετέρας Θεοφιλοῦς ἐπισήμου ἐπισκέψεως. 

Ὑψίστη εὐλογία δέ, διά τε τόν εὐαγῆ κλῆρο καί τόν φιλόχριστον λαόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς θά ἀποτελέσῃ ἡ λειτουργική ἀναφορά «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» τῆς Ὑμετέρας πεπνυμένης Μακαριότητος εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τῆς Παναγίας Τριάδος Πειραιῶς. 

Ἀναμένοντες μετά πολλῆς ὑϊκῆς ἀγάπης, ἀφοσιώσεως καί εὐγνωμοσύνης τήν Ὑμετέραν ἀπάντησιν, θά καταρτίσωμεν τό σχετικόν διήμερον ἤ τριήμερον Πρόγραμμα ἐν συνενοήσει μετά τῆς Ὑμετέρας Γραμματείας. 

Κατασπαζόμενοι τήν Ὑμετέραν Σεπτήν Δεξιάν καί ἐξαιτούμενοι τάς Ὑμετέρας Θεοπειθεῖς εὐχάς διατελοῦμεν. 

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ (υπογραφή) Ἰωάννης Μώραλης      πάνυ εὐλαβῶς Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ (υπογραφή) ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ 

Καιρός να τεθεί τελεία και παύλα στην πρωτάκουστη, διπλά «πρωτότυπη», αυτή ιστορία. 

Εκ του Γραφείου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Τιράνων 

7 Φεβρουαρίου 2019

"ΕΞΑΨΑΛΜΟΣ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΗΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ

Το θέμα της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία και η Θεολογία των…ακραίων 

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Κατανοώ και ως ένα βαθμό δικαιολογώ όταν κληρικοί της Εκκλησίας μας παίρνουν θέση για τρέχοντα εκκλησιαστικά θέματα και εκφράζουν τις απόψεις τους δημοσίως και μετά παρρησίας! Είναι σημαντικό να διαθέτει η Εκκλησία μας μορφωμένα και αξιόμαχα στελέχη, τα οποία έχουν λόγο και τολμούν πάνω σε κρίσιμα θέματα που μας απασχολούν. 

Και ασφαλώς δεν αναφέρομαι σε κληρικούς στον βαθμό Επισκόπου. Ομιλώ για απλούς ιερείς. 

Ακόμη και όταν η θέση που παίρνουν είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από την επίσημη γραμμή που εκφράζει η Εκκλησία δια της γνώμης των πλειόνων της Ιεραρχίας, αν δεν εξυπηρετεί σκοπιμότητες ή ακραίες θέσεις, πρέπει να ακούγεται και να γίνεται σεβαστή. Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει ότι την αποδεχόμαστε κιόλας. Απλά την ακούμε, την προσμετράμε και προχωράμε! 

Όταν όμως ένα θέμα αφορά ένα διορθόδοξο θέμα η ευθύνη του οποίου ευρίσκεται στα υπεύθυνα χέρια των Ιεραρχών οι οποίοι βάσει των θείων και ιερών κανόνων και των Οικουμενικών Συνόδων έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στα τεκταινόμενα μιας Εκκλησίας, τότε οι κληρικοί μας πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί στα όσα δηλώνουν και εκφράζουν όταν μάλιστα οι Μητροπολίτες στους οποίους υπάγονται δεν συνηθίζουν να φλυαρούν και να απασχολούν τη δημοσιότητα με δηλώσεις και απόψεις επί παντός επιστητού. 

Και αυτό όχι γιατί δεν έχουν κάτι να πούν αλλά διότι σέβονται την τάξη και τη σειρά της Εκκλησίας. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μας έδωσε η διαπίστωση ότι υπάρχουν κληρικοί μας, απλοί ιερείς οι οποίοι δείχνουν μία ασυνήθιστη ευαισθησία και γράφουν για το θέμα της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία ενώ για όσα συμβαίνουν στη δική μας Εκκλησία περνούν σχεδόν απαρατήρητα. 

Ο γνωστός πολυγραφότατος, κληρικός της Ι. Μητροπόλεως Πατρών π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, εκ των καλών κληρικών Θεολόγων της Αποστολικής Μητροπόλεως του Αγίου Ανδρέα, μας έχει εντυπωσιάσει με το ενδιαφέρον που δείχνει για τα όσα γίνονται στην Ουκρανία. Λες και έχει αναλάβει εργολαβικά να μας πείσει ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι σε λάθος κατεύθυνση στο θέμα αυτό. 

Με τις πολυσέλιδες αναλύσεις του, μας βομβαρδίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα, κρίνοντας, συγκρίνοντας και ..ανακρίνοντας αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το θέμα της Ουκρανίας. Μάλιστα εσχάτως έθεσε θέμα συνειδήσεως (sic)για εαν πρέπει ή όχι να αναγνωρίσουν οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες τον Προκαθήμενο της Ουκρανικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας! 

Τί μας λέτε πάτερ μου! Σοβαρά;; 

Θα υποδείξετε εσείς, ένας έγγαμος ιερέας που μπορεί να διαθέτει επαρκή θεολογική κατάρτιση- έτερον εκάτερον- στους Προκαθημένους των άλλων Εκκλησιών τί να κάνουν και τί όχι; Πόθεν αντλείτε αυτό δικαίωμα; 

Φαίνεται ότι ο Φονταμενταλισμός έχει υπεισέλθει στην χώρα μας και έχει αρχίσει να μας δηλητηριάζει. 

Ο εν λόγω κληρικός δεν είναι τυχαίος. 

Η θεολογική του κατάρτιση του επιτρέπει να αρθρώνει θεολογικό λόγο και μάλιστα να καταρρίπτει με επιχειρήματα θεωρίες και πρακτικές οι οποίες μπορεί μερικές φορές να μην είναι σωστά σχεδιασμένες. 

Επίσης το πνευματικό έργο του στην ενορία του στην Πάτρα είναι αξιόλογο. Πλην όμως, φαίνεται ή ότι έχει απωλέσει κάθε έννοια Εκκλησιολογίας ή στερείται στοιχειωδών εννοιών της, ή την ερμηνεύει κατά το δοκούν. 

Διότι ως κληρικός- θεολόγος που λαμβάνει υπόψη του την Εκκλησιολογία όταν αποφαίνεται επί τόσων σοβαρών θεμάτων, δεν θα κουνούσε το δάκτυλο σε κοτζάμ Οικουμενικό Πατριαρχείο, ούτε θα υπεδείκνυε στους προκαθημένους των άλλων Εκκλησιών τί να πράξουν και τί όχι! Αυτό κατά τη γνώμη μας φανερώνει απερισκεψία, προχειρότητα και ασφαλώς και θράσος! 

Η Σύνοδος των Ιεραρχών μας αποφασίζει για τόσο σοβαρά θέματα μιας Εκκλησίας και οι υπόλοιποι είτε συμφωνούμε είτε όχι, το αποδεχόμαστε και σιωπούμε! Το Συνοδικό μας σύστημα επιτάσσει να αποδεχόμαστε τη γνώμη των πλειόνων. Η λογική της προσωπικής θεολογίας αναπτύχθηκε άλλες εποχές και υπήρξε η απαρχή των αιρέσεων! 

Η Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως αποφάσισε και χορήγησε την αυτοκεφαλία στην Ουκρανία, όπως το είχε κάνει για όλες τις Εκκλησίες. Το αν κάποτε ο αείμνηστος Σάρδεων Μάξιμος, μεγάλος Ιεράρχης του Θρόνου είχε εισηγηθεί περί του αντιθέτου και είχε αποδομήσει τον ρόλο του Φιλαρέτου έτσι έκρινε ότι έπρεπε να πράξει τότε! Η κατάσταση όπως ήταν διαμορφωμένη την εποχή εκείνη οδηγούσε στην ετυμηγορία στην οποία είχε καταλήξει ο τότε Σάρδεων! Σήμερα άλλαξαν τα δεδομένα. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην δοκιμαζόμενη Εκκλησία της Ουκρανίας και να μην αφήσει την Εκκλησία της Μόσχας να συνεχίζει να λεηλατεί και να υποδουλώνει. Δηλαδή έχει γνώμη και λόγο η Μόσχα επί της Εκκλησίας της Ουκρανίας και δεν έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο που υπήρξε και συνεχίζει να είναι η τροφός της Ορθοδοξίας για «τους εν παντί τόπω της Δεσποτείας Αυτού ευρισκομένους». 

Λοιπόν, καλά θα κάνει ο π. Αναστάσιος να καταλάβει ότι είναι πολύ εγωιστικό να εμμένει σε πρακτικές που διχάζουν αντί να ενώνουν! Και να θεολογεί επί θεμάτων που ασχολούνται εντεταλμένοι επί τούτου θεολόγοι! Ας διοχετεύσει την θεολογία του και την ενέργειά του στην ενορία του, στο ποίμνιό του που σίγουρα δεν ανησυχεί για το Αυτοκέφαλο της Ουκρανίας. 

Οι εμμονές στην ανάπτυξη θεολογικών θεμάτων δημιουργούν μία τάση φανατισμού που εκτρέφει τους δικούς μας Ταλιμπάν, τους ζηλωτές οι οποίοι διεκδικούν το δικό τους ρόλο στην Εκκλησία μας. Αλλά εμείς δεν θέλουμε να έχουμε ακραίους στην δική μας Εκκλησία. Ούτε όμως με όσα γράφουμε θέλουμε να αδικήσουμε τον εν λόγω κληρικό και να τον εντάξουμε σε τέτοια σκληρά μορφώματα.

Απλά του ζητάμε με σεβασμό να περιορίσει την κριτική του προς τον δοκιμαζόμενο αιώνες τώρα θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Άλλωστε όλα αυτά εις ουδέν ωφελούν! Αντιθέτως δημιουργούν σύγχυση και κλονισμό στην πίστη του απλού λαού όταν βλέπει ένας κληρικός της Εκκλησίας μας να αποφαίνεται τόσο απαξιωτικά για τον θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Η κριτική δεν προέρχεται από έναν λαϊκό, που ως ένα βαθμό δεν οφείλει υπακοή σε κανέναν και επομένως μπορεί να λέει ότι θέλει. Η κριτική εκτοξεύεται από έναν κληρικό και μάλιστα μορφωμένο. Μπορεί να έχει δίκαιο σε κάποια επιμέρους σημεία αλλά με τον τρόπο που τα εκφράζει “χάνει το δίκηο του”, όπως λέει ο λαός μας και βλάπτει και την Εκκλησία. Μάλιστα άθελά του κάνει κακό και στον Ποιμενάρχη του, τον σοβαρό και ακριβοδίκαιο Σεβ. Πατρών κ.Χρυσόστομο, ο οποίος ευγενής καθώς είναι δεν θα ήθελε να τον «φιμώσει» γιατί τότε το πρόβλημα θα είχε γίνει μεγαλύτερο. 

Το ζήσαμε και στην Θεσσαλονίκη μετά τη Μεγάλη Σύνοδο με τους εκεί ακραίους και είδαμε τα χάλια μας! Γίναμε «θέατρο αγγέλοις και ανθρώποις». Δεν είναι σωστά όλα αυτά. 

Δεν είναι σωστό ο π. Αναστάσιος να εκμεταλλεύεται την ανοχή του Πατριάρχη, να αγνοεί τη στάση του Ποιμενάρχη του, να ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια και να αποφαίνεται με εκφράσεις και λόγια υποτιμητικά που δεν συνάδουν σε ιερέα όταν μάλιστα αναφέρεται στον Οικουμενικό Πατριάρχη και στην Σύνοδο του Οικουμενικού Θρόνου! 

Σε μία Κανονική Εκκλησία που σέβεται τους Ιερούς Κανόνες και τους θεσμούς, αυτό θα αποτελούσε κανονικό παράπτωμα και θα έπρεπε ο παραβάτης να τιμωρηθεί παραδειγματικά προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων! Στην Εκκλησία της Ελλάδος, όμως, όπου η διοίκηση της Εκκλησίας βάζει πλάτη στον ιδεοληπτικό κ. Τσίπρα και τον στηρίζει - προφανώς για να ξαναβγεί ή έστω να μην μειώσει περισσότερο τη δύναμη του- ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει για τους άλλους (ακόμη και για τον Πατριάρχη, αφού τώρα δεν τα έχουμε ως Εκκλησία καλά μαζί του). 

Όμως ο π. Αναστάσιος έχει ξεφύγει. Βάλει κατά του Φαναρίου για όσα γίνονται στην Ουκρανία. Όμως, για το χάλι μας ως Εκκλησία και τον πόλεμο που δέχεται η πίστη μας από την ιδεοληπτική κυβέρνηση, δεν βλέπω να λέγει κάτι για να αφυπνίσει όσους ζουν στην …μακαριότητά τους . Δεν βλέπω να ενοχλείται το ίδιο για την επιχειρούμενη εξοστράκιση του ιερού κλήρου από την ενιαία μισθοδοσία του δημοσίου.Δεν βλέπω να εξεγείρεται η συνείδησή του για το μαύρο χάλι μας! Τα θρησκευτικά είναι πλέον παρελθόν για τα σχολεία μας. Την ιστορία μας αρχίσαμε να την δανείζουμε στους ανιστόρητους γείτονές μας! Η συμφωνία των Πρεσπών είναι μόνο η αρχή. Η αναθεώρηση του Συντάγματος θα μετατρέψει την χώρα μας σε ουδετερόθρησκη χώρα. Σε λίγο θα υλοποιηθεί και το περίφημο σχέδιο Τσίπρα όσο και αν η Ιεραρχία και ο ιερός κλήρος ανθίστανται. Και δεν μιλά κανείς!Ούτε ο πολυπράγμων π. Αναστάσιος δείχνει να ενοχλείται αφού δεν κινητοποιείται ούτε γράφει περισπούδαστες αναλύσεις που να τα αποδομεί όλα αυτά. Ενώ για την Ουκρανία έχει ξεσπαθώσει κατά του Φαναρίου! Πολύ περιέργες ευαισθησίες. 

Γι' αυτό καλά θα κάνει να συνέλθει! Και αν δεν το πράξει ο ίδιος, τότε ο φυσικός προϊστάμενός του Σεβ. Πατρών Χρυσόστομος θα πρέπει να λάβει τα κατάλληλα μέτρα. 

Νισάφι πια με τους κατά καιρούς Ταλιμπάν της θεολογίας. Αντί να ασχολούνται με το σπίτι μας που γκρεμίζεται, αυτοί πετούν θεολογικές κορώνες για να σώσουν τους άλλους!!! Έχουμε γίνει θέατρο… Αλλά σε λίγο θα μείνουμε χωρίς θεατές!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ: "Από τα κριτικά"

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ

Από τα κριτικά

Ὁ παρών τόμος περιλαμβάνει τίς κριτικές παρουσιάσεις, ἤδη δημοσιευμένες ἤ δημοσιευόμενες ἐδῶ γιά πρώτη φορά, τοῦ συγγραφέα Δημήτρη Μπαλτᾶ πάνω σέ ξενόγλωσσα βιβλία πού ἀφοροῦν πρόσωπα (Χέρτσεν, Τολστόι, Σ. Μπουλγκάκωφ ἀλλά καί γενικότερα τούς Ρώσους θρησκευτικούς φιλοσόφους, Ἀχμάτοβα, Μαντελστάμ, Χοντασέβιτς, Πιλνιάκ, Ζαμιάτιν, Μπάμπελ) καί ζητήματα τῆς ἱστορίας τῆς Ρωσίας (Ἱστορία τῆς δυναστείας τῶν Ρομάνωφ, ἡ πολιτιστική παρουσία τῆς Ἁγίας Πετρούπολης, ἡ Σιβηρία ὡς τόπος ἐξορίας, τά ἐπαναστατικά ρεύματα στήν Ρωσία τῶν τελευταίων ἑκατό ἐτῶν, οἱ «Λευκοί» τό 1917, ὁ «Μεγάλος Τρόμος»). 

Στό Παράρτημα τοῦ τόμου κατατίθενται οἱ κριτικές παρουσιάσεις τοῦ συγγραφέα πάνω σέ ξενόγλωσσα βιβλία πού ἑστιάζουν σέ διάφορα φιλοσοφικά ζητήματα (ἡ τέχνη στον σύγχρονο καπιταλισμό, ἡ ἠθική τοῦ χριστιανισμοῦ καί ἡ ἱστορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ).

ΣΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΠΑΙΔΙΑ (ΒΙΝΤΕΟ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

Ένα ιστορικό, πια, βίντεο που επιμελήθηκε ο Ioannis Botsas με εκτενή αποσπάσματα από την θρυλική παράσταση του Μάνου Χατζιδάκι "Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά".

Πλάκα, 1988. Πριν 31 χρόνια...

Από εκείνη την μαγική περίοδο έχουμε μια κασετίνα τριών δίσκων με ζωντανές ηχογραφήσεις στο Μουσικό Κέντρο ΣΕΙΡΙΟΣ, υπό την διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι. 

Τώρα μπορούμε να θυμηθούμε την ατμόσφαιρα με το βίντεο που παραθέτουμε στη συνέχεια, διάρκειας 1:12:00. 
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο πρόλογος του Μάνου Χατζιδάκι γι' αυτές τις παραστάσεις, στις οποίες είχε προσκαλέσει πολλούς σημαντικούς τραγουδιστές, εντάσσοντάς τους στον δικό του αστερισμό, αυτόν του Σείριου. 

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΠΟΤΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ…

π.α. ανδριόπουλος

Από τον αείμνηστο Λυκούργο Αγγελόπουλο στην Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία μάθαμε και τραγουδήσαμε σύγχρονους έλληνες συνθέτες, που εμπνεύστηκαν από την βυζαντινή μουσική και έγραψαν έργα ειδικά για τον Λ. Αγγελόπουλο και την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία: Μιχάλης Αδάμης, Δημήτρης Τερζάκης, Κυριάκος Σφέτσας, Γιώργος Κυριακάκης, Σωτήρης Φωτόπουλος κ.α. Μυηθήκαμε, δηλ., στην σύγχρονη λόγια μουσική παραγωγή, που βασίστηκε στο βυζαντινό μέλος. 

Η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία σήμερα, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Λυκούργου Αγγελόπουλου, παραδίδεται εις χείρας …Γιώργου Θεοφάνους. Θα συμμετάσχει – δυστυχέστατα – στο μαξιμαλιστικό, τάχα και ορατόριο για την Παναγία που ετοιμάζει ο Θεοφάνους για να το παρουσιάσει 7 και 8 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής. Δεν θα τραγουδήσει – ευτυχώς! – παρτιτούρα Θεοφάνους, αλλά θα συμμετάσχει αποδίδοντας ύμνους, σε (άλλη) μια βατοπαιδινής εμπνεύσεως διοργάνωση, προς τέρψιν των «ευσεβών και φιλόθεων» μαζών. 

Έχοντας επιλέξει ως κύριο εργόχειρό της η ΕΛ.ΒΥ.Χ. την συμμετοχή στην Βατοπαιδινή Φεστιβαλιάδα (παρουσιάσεις τόμων και άλλες εκδηλώσεις προς ενίσχυσιν της σφαίρας επιρροής πάση τη κτίσει), δεν θα μπορούσε να λείψει από την «Θεοφανία», «εξαγιάζοντας», έτσι, το …αμαρτωλό μουσικό παρελθόν του Γ. Θεοφάνους, ο οποίος έχει παράξει τόνους σαχλοτράγουδων και αποτελεί περσόνα της showbiz. 

Η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία δεν υπάρχει πια… Την παρέσυρε το ρέμα… Ή κάλεσε τον Θεοφάνους με το άσμα του: «Έλα να με τελειώσεις»...

"Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ" ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ

Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον 

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ 

Του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου 

και του μακαριστού Πατριάρχου Αντιοχείας Ηλία Δ’

Ομιλητές: 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 

Roni Bou Saba 

Απαγγελίες ποιημάτων του Κωστή Παλαμά στα ελληνικά, τουρκικά και αραβικά 

Μελοποιημένη ποίηση του Κ. Παλαμά από έλληνες συνθέτες 

Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι 

Μάριος Καζάς, πιάνο 

Έκτακτη συμμετοχή: 

Κλεονίκη Δεμίρη, τραγούδι 

Σοφία Καμαγιάννη, πιάνο 

ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ 

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 

στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 

Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019, 7μ.μ. 

Είσοδος ελεύθερη

Γενική επιμέλεια: Π.Α. Ανδριόπουλος

Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας

ΠΛΑΣΤΟΣ ΕΛΥΤΗΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

περιοδικό χάρτης, 2
Φεβρουάριος 2019

Με εορταστικές ευχές και άπειρα θαυμαστικά μελομακάρονα, ήρθε διαδικτυακά ένα στιχούργημα αποδιδόμενο στον Οδυσσέα Ελύτη. Και δεν μιλάμε για τις παρωδίες ή διάφορα χιουμοριστικά που εμφανίζονται στο facebook και το δίκτυο ως «ρήσεις» τάχα του Ελύτη. Ότι το εν λόγω στιχούργημα «περί απλότητας» δεν είναι του Ελύτη είναι προφανές για όποιον έχει διαβάσει έστω και λίγους στίχους του, παρόλα αυτά όμως, έχει ευρεία διάδοση (ακόμα και σε σχολεία...). Η διάχυσή του δείχνει και την επιπολαιότητα και την άγνοια των «αναγνωστών» που το αναπαράγουν αφελέστατα. Ψάχνοντας βρήκαμε ότι το ζήτημα έχει εντοπίσει παράλληλα και ο ερευνητής χοάκων Γιώργος Γιώτης στο https://www.ellinikahoaxes.gr/2019/01/09/elitis_aplotita/, δικαίως διερωτώμενος αν όντως έγραψε ο Ελύτης τέτοιο ποίημα και καταγράφοντας παράλληλα ότι εμφανίζεται στο διαδίκτυο μετά τον Νοέμβριο του 2009. Έχει παρέλθει σχεδόν μια δεκαετία δηλαδή, χωρίς να υπάρξει ώς τώρα καμιά αντίδραση. Απευθυνθήκαμε λοιπόν στην καθ᾽ύλην αρμοδία, να ξεκαθαρίσει οριστικά το ζήτημα: 

 Δ.Κ. 

Ποιητική… απάτη 

«Στο μυαλό του καθενός περιμένει μία κότα», έγραφε στο Εκ του Πλησίον ο Οδυσσέας Ελύτης. Και είναι αλήθεια ότι συχνά πυκνά κάνουν την εμφάνιση τους κότες ανόητες κι άλλες κακόβουλες που γεμίζουν τον αδέσποτο και για πάσα χρήση χώρο του διαδικτύου με αυγά… κλούβια! 

Είναι καιρός που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο κείμενο –ποίημα το ονομάζουν– απλοϊκού ύφους, με θέμα τάχα την απλότητα, του οποίου η πατρότητα ψευδώς αποδίδεται στον Ελύτη! Θα ήταν ίσως μόνο μια ανόητη κίνηση ενός αφελούς που ξύπνησε ένα πρωί και είπε να δώσει στις ιδέες του επίφαση κύρους και συνάμα να γελάσει με την ημιμάθεια των άλλων· γίνεται όμως κακόβουλη πράξη γιατί αφ’ ενός μεν προσβάλει τον ποιητή, όταν ψευδώς του αποδίδεται κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει γράψει, αλλά αφ’ ετέρου παραπλανά νέους ή και αθώα καλοπροαίρετους χρήστες του διαδικτύου, που δεν έχουν ίσως την γνώση, ή τα αντανακλαστικά για να καταλάβουν απ’ την πρώτη φράση πόσο απέχει ο συγγραφέας του κειμένου από τον ποιητή! 

«Τρώγε την πρόοδο, έλεγε ο Ελύτης, και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της»! Αρκεί να ξέρεις κάποτε και να τα φτύνεις, θα πρόσθετα τώρα πια. 

Ιουλίτα Ηλιοπούλου

"ΤΙ ΤΣΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;" - ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΒΑΛΛΗΝΔΡΑ

Συμπληρώθηκαν 80 χρόνια - 15 Ιανουαρίου 1939 - από τότε που χειροτονήθηκε διάκονος ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος (Βαλληνδράς) από τον σπουδαίο εκείνο Μητροπολίτη Σάμου Ειρηναίο. 

Την προηγουμένη, 14 Ιανουαρίου, ο νεαρός θεολόγος Νικόλαος εκάρη μοναχός στην Ι. Μονή Ασωμάτων Πετράκη, μετονομασθείς σε Νικόδημο. 

Προοριζόταν για την θέση του Αρχιδιακόνου του μεγάλου Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, τον οποίον υπηρέτησε μέχρι της λήξη της Αρχιεπισκοπίας του. 

Στην ανάμνηση αυτής της επετείου, αλλά και των σημερινών γενεθλίων του μακαριστού Δεσπότη (γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1915) δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα κείμενο του Γιώργου Μαρόπουλου. 

ΤΙ ΤΣΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; 

-«Τί τσάντα εἶναι αὐτή;» τὸν ρώτησα. 

-«Ποῦ τὴ βρῆκες;» μοῦ εἶπε. 

-«Μέσα στὴν ντουλάπα μὲ τὰ ἄμφιά σας», ἀπάντησα, «ἀλλὰ εἶναι ἐντελῶς ἄχρηστη. Τὸ μόνο ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ἔχει δύο κλειδαριές, μία στὴν πρόσθια καὶ μία στὴν ὀπίσθια ὄψη, καὶ ἔτσι μπορεῖ νὰ κλειδώνει καταλαμβάνοντας ἐλάχιστο χῶρο ὅταν δὲν χρησιμοποιεῖται. Εἶναι πολὺ παλαιά;» -«Κάθισε» 

Κάθισα κοντά του. Ὁ ἴδιος καθόταν, ὡς συνήθως, στὸ μικρό, ξύλινο γραφεῖο τοῦ ὑπνοδωματίου του, δίπλα ἀπὸ τὸ παράθυρο ποὺ ἔβλεπε στὸ παρεκκλήσιο τῆς Ἐπισκοπῆς καί, ὅπως πάντα, ἔγραφε. Ἔβγαλε τὰ γυαλιά του, πῆρε τὴν τσάντα στὰ χέρια του καί, συγκινημένος, μοῦ εἶπε: 

- «Χειροτονήθηκα Διάκονος, ὅπως ξέρεις, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1939, καὶ προσελήφθην Ἀρχιδιάκονος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσάνθου. Τὰ χρόνια τότε ἦσαν δύσκολα ἐξ ἐπόψεως οἰκονομικῆς καὶ τὰ χρήματά μας δὲν ἐπαρκοῦσαν οὔτε κἄν γιὰ τὴν κάλυψη τῶν βασικῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν. Ἡ δὲ πολύτεκνη οἰκογένειά μου δὲν εἶχε οἰκονομικὴν εὐχέρειαν καὶ ἐγώ, ὡς μεγαλύτερος ἀδελφός, ἔπρεπε νὰ συνεισφέρω στὰ ἔξοδα. Ἀρχικῶς, λοιπόν, μετέφερα τὰ ἄμφιά μου ἀνὰ χεῖρας – δὲν εἶχα τὴν δυνατότητα νὰ ἔχω τσάντα. Συνόδευα, ὅμως, τὸν Ἀρχιεπίσκοπον, καὶ ἦτο ἀνεπίτρεπτον νὰ μεταφέρω τὰ ἄμφιά μου κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Γι’ αὐτό, μόλις κατάφερα νὰ ἐξοικονομήσω κάποια χρήματα, ἔσπευσα νὰ προμηθευτῶ τὴν πιὸ φθηνὴ τσάντα ποὺ βρῆκα στὸ ἐμπόριο καὶ ἔτσι νὰ ἐξασφαλίσω μιὰ εὐπρόσωπη παρουσία παρὰ τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ. 

Ἐν τούτοις, τὸ πρᾶγμα πῆρε δυσάρεστον τροπήν, ἀφοῦ ἡ τσάντα τὴν ὁποία ἀπέκτησα ἦτο κατασκευασμένη ἀπὸ κακῆς ποιότητος δέρμα – γι’ αὐτὸ ἦταν, ἄλλωστε, φθηνὴ - καὶ ἀπέφερε δυσάρεστον ὀσμήν. Δυσάρεστον ὀσμὴν ἡ ὁποία διεχέετο ἐντὸς τοῦ αὐτοκινήτου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, κατὰ τὶς μετακινήσεις μας, πρᾶγμα πολὺ ἐνοχλητικὸν διὰ τοὺς ἐποχουμένους καί, κυρίως, διὰ τὸν Γέροντά μου, ὁ ὁποῖος καὶ μοῦ συνέστησε νὰ τὴν ἀντικαταστήσω. 

Ὅμως ἐγὼ δὲν ἤμουν εἰς θέσιν νὰ διαθέσω χρήματα διὰ τὴν ἀγορὰν δεύτερης τσάντας. Ἐσκέφθην, λοιπόν, νὰ τοποθετῶ ἔκτοτε, τὴν τσάντα μου εἰς τὸ porte-bagages τοῦ αὐτοκινήτου καὶ νὰ μὴν τὴν κρατῶ εἰς τὰς χεῖρας μου ἐντὸς αὐτοῦ. Ἀλλ’ εἰς μάτην… Ἡ δυσοσμία τοῦ δέρματος ἦταν τοιαύτη, ὥστε καὶ πάλι ἐπέφερε δυσφορίαν. 

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κατάλαβε… Καὶ ἀντὶ ἄλλης συστάσεως ἤ παρατηρήσεως, ἔδωσε χρήματα εἰς τὸν ὁδηγόν του καὶ τὸν ἔστειλε νὰ ἀγοράσει αὐτὴν ἐδῶ τὴν τσάντα, τὴν ὁποία καὶ μοῦ ἐδώρησε. Αὐτήν, λοιπόν, χρησιμοποίησα καθ’ ὅλην τὴν πενταετίαν τῆς Διακονίας μου, ἀλλὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ, ὡς πρεσβύτερος. Μὲ αὐτὴν μετέφερα τὰ ἱερά μου καὶ εἰς τὸν Γράμμον, εἰς τὰς πλέον προκεχωρημένας γραμμὰς τοῦ μετώπου, καὶ ὅπου ἀλλοῦ ἐτάχθην κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου, καὶ μὲ αὐτὴν ἀνὰ χεῖρας ἐπέστρεψα, σὺν Θεῷ, εἰς τὰς Ἀθήνας, μετὰ τὸ πέρας τῆς ἀποστολῆς μου. Καὶ ἀφοῦ μέχρι τότε τὴν εἶχα πάντοτε μαζί μου, ὅταν ἐξελέγην Μητροπολίτης δὲν τὴν ἀποχωρίστηκα. Ἄν καὶ τὴν ἀντικατέστησα διότι, ἐν τῷ μεταξύ, εἶχε φθαρεῖ, τὴν πῆρα στὴ Ζίχνη, εἰς ἀνάμνησιν. Ἀλλὰ καὶ ὅταν κατεστάθην Μητροπολίτης Πατρῶν, πάλιν τὴν συμπεριέλαβα εἰς τὰς ἀποσκευάς μου καὶ τὴν ἔχω πάντοτε μαζί μου, χωρὶς νὰ τὴν χρησιμοποιῶ, γιὰ νὰ μὴν ξεχνῶ ἀπὸ ποῦ ξεκίνησα…. 

Κι ἀφοῦ στὰ εἶπα ὅλα αὐτὰ ἀπόψε, κι ἀφοῦ μὲ πῆγες ἑξήντα χρόνια πίσω, κι ἀφοῦ ἐσένα σοῦ ἀρέσουν αὐτά, ὁρίστε, πάρε την, μὲ τὴν εὐχή μου καὶ μὲ τὴν ἱστορία της». 

Καὶ μοῦ χάρισε τὴν τσάντα.

ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ "ΠΟΛΙΣ in ART" ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Ο "ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΠΟΛΙΣ" (Μαρίνου Αντύπα 62-66, Ηράκλειο Αττικής), μας προσκαλεί απόψε, Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019 στις 9.30μ.μ., στο "ΠΟΛΙΣ in ART" σε μία μουσική βραδιά: "ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" με τους Δάφνη Πανουργιά (τραγούδι)  και Γιώργο Καλκάνη (πιάνο). 

Έκτακτη συμμετοχή:  Νίκος Σταυρόπουλος (ακορντεόν). 

Μουσικές και τραγούδια της Μεσογείου και όχι μόνο.

ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΛΕΩΝΙΔΑ ΣΦΗΚΑ

Λεωνίδας Σφήκας. Από τη σειρά "Σύμμεικτα" του Κέντρου Ερευνών και Εκδόσεων

Τα περιώνυμα μεγαλυνάρια της Θ' ωδής της εορτής της Υπαπαντής σε ήχο γ' από τον αείμνηστο πρωτοψάλτη Λεωνίδα Σφήκα (1921-2000). 

Μια εξπρεσιονιστική ερμηνεία, με μεστό ηχόχρωμα, με ύφος σθεναρό και μεγαλόπρεπο. 

Κάθε μεγαλυνάριο είναι διαφορετικό από το προηγούμενο, παρ' ότι το μέλος είναι ίδιο, καθώς ο Λεωνίδας Σφήκας ακολουθεί στην ερμηνεία του την μίμηση προς νοούμενα, όπως ακριβώς την αποτυπώνει ο μητροπολίτης Χρύσανθος, στο «Μέγα Θεωρητικόν»: «Μίμησις δε προς τα νοούμενα είναι το να μελίζωμεν με οξείαν μεν την μελωδίαν, εκείνα εις τα οποία νοείταί τις ύψος/ ως ουρανός όρος/ με βαρείαν δε μελωδίαν εκείνα εις τα οποία νοείταί τις χαρά/ ως παράδεισος νίκη/ με σκυθρωπόν δε ήχον εκείνα εις τα οποία νοείταί τις λύπη/ ως θάνατος καταδίκη».

ΙΔΙΟΜΕΛΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΣΕ "ΚΑΡΕΩΤΙΚΟ" ΥΦΟΣ

Με αφορμή την εορτή της Υπαπαντής ας ακούσουμε τα στιχηρά ιδιόμελα του Εσπερινού της εορτής "Λέγε Συμεών..." και "Δέχου Συμεών..." σε ήχο α', από δύο μακαριστούς εκπροσώπους του λεγόμενου "καρεώτικου" ύφους, ήτοι του τρόπου που έψαλλαν οι παλιοί αγιορείτες στις Καρυές, την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους. 

Στα βίντεο που παραθέτουμε εδώ ψάλλουν ο διακο - Ιωάσαφ και ο διακο - Διονύσιος Φιρφιρής.