Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

H Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ), η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ) και οι εκδόσεις «ΑΡΜΟΣ» πραγματοποίησαν την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου «Το Πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη» της Θεολόγου και Επιστημονικής Συνεργάτιδας της ΟΑΚ κ. Μαρίας Χατζηαποστόλου. 

Η παρουσίαση έγινε στο «Καφέ Κήπος», στο Δημοτικό Κήπο Χανίων, την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016. Για το βιβλίο μίλησαν οι κ. Κωνσταντίνος Ζορμπάς, Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ, κ. Σήφης Μιχελογιάννης, Υπεύθυνος Τομέα Κρήτης της ΔΕΦΝΚ, κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής Θεολογίας στο ΑΠΘ - Μουσικός και κ. Γιάννης Σμαραγδής, Σκηνοθέτης. 

Σε μία κατάμεστη αίθουσα, γεμάτη από πρόσωπα αγαπημένα, οι ομιλητές ανέλυσαν τη σκέψη τους γύρω από το πρόσωπο του Θεανθρώπου στο έργο του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα, κάνοντας αναφορά στη βαθύτερη υπαρξιακή του αναζήτηση και καταρρίπτοντας με την επιστημονική δυναμική τους κάθε στερεότυπο γύρω από τον συγγραφέα της Κρήτης. 

Πιο αναλυτικά, ο Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ Δρ Κωνσταντίνος Ζορμπάς, τόνισε τη δική του βιωματική επαφή με τον Καζαντζάκη, ομολογώντας πως ο Καζαντζάκης υπήρξε ένας συγγραφέας ένθεος, ενώ ο κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, μίλησε για τη γένεση του βιβλίου, αλλά και για τη διδασκαλία περί έρωτος των Πατέρων της Εκκλησίας και τη συνάντηση αυτής με την καζαντζάκεια σκέψη. Στη συνέχεια, ο κ. Σήφης Μιχελογιάννης ανέλυσε τις βασικές πτυχές του βιβλίου και ιδιαίτερα την παρουσία του Χριστού στη σκέψη του Καζαντζάκη, ενώ ο Σκηνοθέτης κ. Γιάννης Σμαραγδής έκανε δημόσια αναφορά για την ταινία που ετοιμάζει αυτόν τον καιρό και που αφορά τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. 

Τέλος, η συγγραφέας του βιβλίου ευχαρίστησε τους ομιλητές, εκφράζοντας τη συγκίνησή της για την τιμή που αισθάνεται με την παρουσία τους και τονίζοντας τη διαχρονικότητα του συγγραφέα για την εποχή μας, μέσα από την ανυπότακτη ματιά του μεγάλου Κρητικού και την αγωνία της ψυχής του.

ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ - ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Τα χρυσοποίκιλτα καλύμματα των Θείων Λόγων και των Ιερών Γραφών

Παναγιώτης Καμπάνης

Δρ. Αρχαιολόγος-Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη ως βιβλίο χαρακτηρίζεται κάθε υλικός φορέας έντυπου λόγου, ο οποίος αποτελείται από αριθμό συνδεδεμένων τεμαχίων παπύρου, δέρματος ή χαρτιού και από ένα εξώφυλλο, το οποίο τα προστατεύει. Βιβλίο αποκαλείται επίσης το σύνολο του περιεχομένου του αντικειμένου αυτού ως πνευματικό έργο. 

Αν και η ύπαρξη του έντυπου λόγου χρονολογείται από την απαρχή της ανθρώπινης ιστορίας, το βιβλίο αποτελεί το κατεξοχήν μέσο διάδοσης της γνώσης από την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο τον 15ο αι. έως και σήμερα. 

Στην κλασική αρχαιότητα το «βιβλίο» είχε πάντοτε τη μορφή ειλητού, που το αποτελούσε ένας μεγάλος ρολός παπύρου, τυλιγμένος γύρω από μια ξύλινη η κοκάλινη ράβδο («ομφαλός», λατ. «umbilicus»). Οι άκρες της ράβδου που εξείχαν («κέρατα», λατ. «cornua»), ήταν ενδεδυμένες με ελεφαντόδοντο η άλλο υλικό. Μια επιγραφή στο εξωτερικό μέρος ή μια κρεμαστή καρτέλα («σίλλυβος», λατ. «titulus» ή «index»), ανέγραφε τον τίτλο του έργου.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια

Τα Χρυσοποίκιλτα Βυζαντινά Ευαγγέλια

Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου: ΝΟΑ ΝΟΑ - Ο πίνακας του Gaugin "Από πού ερχόμαστε..."

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Ἀντίο φιλόξενη, γλυκιὰ γῆ, …" 

(P. Gaugin) 

Θὰ ἔλθεις, θὰ φύγεις, θὰ φύγεις, θὰ ἔλθεις. Βασικὰ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἐρχομὸς οὔτε φυγή. Αὐτὰ μεταξὺ ἄλλων ἔλεγε σὲ μιὰ συζήτηση ἕνας "στάρετς", στὸν συμπαθῆ premier τοῦ συγκλονιστικοῦ σήριαλ "ὁ χείμαρρος τῶν λύκων" καὶ ὄχι τῶν κέδρων! Polat Alemdar, ὅταν αὐτὸς τὸν ἐπεσκέφθη στὴν παράγκα του μέσα στὸ δάσος, καὶ τοὔψησε καφὲ πάνω στὰ ξύλα! 

Ἡ σοφὴ ρήση αὐτὴ μοὔφερε στὸ νοῦ τὸν περίφημο πίνακα τοῦ Gaugin: "Ἀπὸ ποῦ ἐρχόμαστε; Ποιοί εἴμαστε; Ποῦ πᾶμε;" ὁ ὁποῖος βρίσκεται στὸ Μουσεῖο Καλῶν Τεχνῶν τῆς Βοστώνης. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὸν Gaugin ἄθελα σκεπτόμαστε τὶς Νότιες θάλασσες, τὸ ὄνειρο ἑνὸς καλύτερου κόσμου σ’ ἕνα παρθένο δάσος. Ἡ ἄποψη αὐτὴ τῆς φυγῆς ἀπὸ τὸ παρὸν ἐκ τῶν εὐλογιῶν καὶ φρικαλεοτήτων τοῦ πολιτισμοῦ, ἔχει ἀγγίξει ἤδη ἀπὸ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ καμάτου τοῦ ὀψίμου Ρωμαντισμοῦ, τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς Δύσεως. Ὁ Gaugin βάδισε τὸν δρόμο αὐτό, δὲν βρῆκε ὅμως τὸν ἐλπιζόμενο παράδεισο. Μόνο στὰ ἔργα του τὸ ὄνειρο αὐτὸ ἔγινε πραγματικότητα. Στὶς συνθέσεις τῶν Νοτίων Θαλασσῶν κατάφερε τὴν ὑλοποίηση τῆς ἀνθρωπίνης καὶ καλλιτεχνικῆς του ἀποστολῆς, τὴν ὁποία ὅμως ἀπεπλήρωσε μὲ τὴν διαρκῆ ἀνησυχία τοῦ γυμνοῦ εἶναι, τοὺς σωματικοὺς πόνους καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν χαρῶν τῆς ζωῆς1. 

Εἰκονογραφικὰ ὁ πίναξ παριστᾶ ἐντὸς ἑνὸς κυανοῦ, πρασίνου καὶ καφεκόκκινου τοπίου τῆς Ταϊτῆς, πολλὲς μόνο γυναῖκες μόνες ἢ σὲ ὁμάδες καὶ ποικίλες στάσεις. Τὸ τοπίο ἔχει πολλοὺς ὀφιοειδεῖς μὼβ κορμοὺς δένδρων μὲ λίγα φύλλα. Ἔτσι στὸ κέντρο τῆς συνθέσεως ὑψώνεται μία γυμνὴ μετὰ λεντίου κίτρινη γυναικεία μορφὴ μὲ ὑψωμένα τὰ χέρια, ποὺ κρατοῦν ἕνα μῆλο -γιὰ νὰ τὸ δώσει στὸν Ἀδάμ; ποὺ ὅμως δὲν ὐπάρχει-, ὄπισθεν δὲ αὐτῆς μία ἑτέρα καθημένη μὲ ἐστραμμένα τὰ νῶτα. Πιὸ πέρα προβάλλουν δυὸ κοκκινωπὰ ἐνδεδυμένες "σεβίζουσες" καὶ πρὸς τὰ δεξιὰ στρεφόμενες σιλουέτες. Στὴν κάτω δὲ δεξιὰ γωνία βρίσκεται μία ὁμάδα τριῶν καθημένων γυναικῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μία φέρει λευκὸ λέντιο, ἡ ἄλλη μπλοῦζα ἐνῶ ἡ τρίτη, μὲ ἐστραμμένα τὰ νῶτα της, εἶναι γυμνή. Οἱ δυὸ σηκώνουν τὸ χέρι τους πρὸς τὸ πρόσωπο ὡσὰν νὰ σκέπτονται. Ἀπὸ τὰ δεξιὰ δὲ ὁρμᾶ μέλας κύων, ἐνῶ κάτω ὑπάρχει ξαπλωμένο παιδίον. 

Στὸ ἀριστερὸ τμῆμα τῆς συνθέσεως πρὸς τὰ ἄνω, παρίσταται εἴδωλο ἀνοικτοκύανο ἐπὶ ὀγκώδους ὑποποδίου en face μὲ ἀναπεπταμένα πλαγίως καὶ συμμετρικῶς τὰ χέρια, σύμβολο τοῦ "ἐπέκεινα", πρὸς τὰ δεξιὰ δὲ αὐτοῦ πλαγίως, ἄλλη μορφὴ μὲ μὼβ ἔνδυμα. Πιὸ κάτω ἐνφανίζεται ἕνα πτηνό (πιθανῶς φασιανός), ἕνα καθήμενο πλαγίως κοράσιο μὲ λευκὸ ἔνδυμα ποὺ τρώγει ἕνα μῆλο, μὲ δύο λευκὲς ὄπισθεν γάτες καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ καθήμενη μία μεγάλη μαύρη αἶγα. 

Τέλος, στὴν ἀριστερὴ γωνία ποζάρει μία γυμνὴ μὲ λέντιο μισοξαπλωμένη γυναῖκα, ἡ ὁποία στηρίζεται διαγώνια πάνω στὸ δεξί της χέρι, πλάϊ της δὲ μία γραῖα γυμνὴ μελαψὴ καθημένη ἀνακούκουδα καὶ θρηνοῦσα, καθὼς καὶ ἕνα παράξενο λευκὸ πουλὶ ποὺ κρατεῖ μία σαῦρα. Ὁ οὐρανὸς εἶναι κυανοῦς, ἐνῶ οἱ δύο γωνίες τοῦ πίνακα ἔντονα κίτρινες. 

Ἀπὸ ἄποψη εἰκονολογικὴ τὸ ἔργο, ἀποπερατωθὲν τὸ 1898, ἐθεωρεῖτο ἀπὸ τὸν Gaugin ὡς τὸ ἀποκορύφωμα τῶν σκέψεών του, ἕνα εἴδος καλλιτεχνικῆς διαθήκης. Εἶναι μία ἀλληγορία τῆς πνευματικῆς καὶ φυσικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ποὺ γεννᾶται, ἀναπτύσσεται καὶ ἀποθνήσκει. 

Οἱ τρεῖς γυναῖκες μετὰ τοῦ παιδίου ἀντιπροσωπεύουν τὸ ξεκίνημα τῆς ζωῆς. Ἡ μεσαία ὁμάδα συμβολίζει τὴν καθημερινὴ ἐμπειρία τῆς νεαρᾶς ἐνήλικης ζωῆς. Ἡ τελευταία ἀριστερὰ μὲ τὴν γραῖα, σημαίνει ὅτι αὕτη προσεγγίζει τὸν θάνατο παραιτημένη καὶ συμφιλιωμένη στὶς σκέψεις της, ἐνῶ τὸ λευκὸ πουλὶ τὴν ματαιότητα τῶν λέξεων. 

Ἀπὸ ποῦ ἐρχόμαστε; Δύσκολη ἡ ἀπάντηση. Ἀπὸ τοὺς Πρωτοπλάστους, τοὺς προγόνους καὶ τοὺς γονεῖς μας, οἱ ὁποῖοι ὅμως τώρα ἔχουν γίνει "γῆ καὶ σποδός" (Σοφ. Σειρ. 10, 9) κατὰ τό "ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ" (Γέν. 3, 19). 

Τὸ ἔργο δημιούργησε ὁ Gaugin ἐπηρρεασμένος ἀπὸ τὸν δάσκαλό του Ἐπίσκοπο τῆς Ὀρλεάνης Felix Dupanloup καὶ τὴν κατήχησή του. 

Ἀπὸ ρυθμολογικὴ ἄποψη ἀνήκει στὸ ρεῡμα τοῦ μετα-εμπρεσιονισμοῦ καὶ δὴ τοῦ φωβισμοῦ, μὲ ἔντονες κλουαζονιστικὲς καὶ ἁπλοϊκὲς τάσεις στὰ σχήματα καὶ χρώματα, οἱ δὲ μορφές του ἀποπνέουν τὸ εὐωδιαστό (Noa Noa) τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ταϊτῆς μὲ τὶς ἰδιότυπες πλαδαρὲς ἀλλὰ καὶ γοητευτικὲς καμπύλες τους. 

Ὁ Gaugin ἀναζητοῦσε τὸν παράδεισο στὰ ἐξωτικὰ νησιὰ τῆς Πολυνησίας μὲ ἔντονο, φυσικὸ ἐρωτικὸ χρῶμα καὶ ὑπόβαθρο, καὶ δὲν τὸν βρῆκε. Μήπως θὰ τὸν βροῦμε ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε μέσα στὸ σημερινὸ κόσμο, τὸν ὁποῖο μεταλλάσσουμε συχνάκις σὲ "ἄκοσμο"; 

"Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν." (Ἑβρ. 13, 14). 

__________________________________ 

1- H. Platte, Ta Matete, Στουτκάρδη 1959, 3.

Δείτε εδώ μια παλαιότερη, επιγραμματική αναφορά της Ιδιωτικής Οδού στον πίνακα του Gaugin. 

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Οι εξυπνάκηδες υποστηρικτές της αθλιότητας στο facebook που ακούει στο όνομα “Ελύτης, ο ποιητής του Αιγαίου” και τρολάρει συστηματικά τον ποιητή, ισχυρίζονται μετά πάθους ότι θα άρεσε (sic) στον ποιητή αυτό το ...χιούμορ. 

Δημοσιεύουμε, λοιπόν, σήμερα ένα ντοκουμέντο, το οποίο ανέσυρε από το αρχείο του ο φίλος Γιώργος Βλαντής και το οποίο αποδεικνύει την αυστηρότητα του ποιητή απέναντι σε ανάλογες, δηλαδή αυθαίρετες, καταστάσεις. 

Πρόκειται για μια επιστολή του Οδυσσέα Ελύτη, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» της 18ης Ιουλίου 1995, δοθείσης τότε αφορμής. Στην ίδια σελίδα της εφημερίδας υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ της Μικέλας Χαρτουλάρη.  

Η επιστολή του ποιητή έχει ως εξής: 

«Λυπούμαι, που σε διάστημα μικρότερο του ενός μηνός, είμαι υποχρεωμένος να επανέλθω στο ίδιο θέμα, με αφορμή τη δημοσίευση σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό κειμένου που παρουσιάζεται ως δικό μου  «υπόμνημα». Δηλώνω ότι ουδείς έχει το δικαίωμα να δημοσιεύει ανέκδοτο κείμενό μου -αδιάφορο αν βρίσκεται στην κατοχή μου ή όχι - χωρίς την έγγραφη άδειά μου, είτε να χρησιμοποιεί το όνομά μου, αν πριν δεν έχω πιστοποιήσει την ταυτότητα του κειμένου και δεν συναινώ στη δημοσίευσή του. Και είναι διπλά λυπηρό, όταν τέτοιες πράξεις, ηθικά και νομικά αξιόποινες, προέρχονται από ανθρώπους που θέλουν να παρουσιάζονται ως πνευματικοί, πλην όμως καταστρατηγούν τη στοιχειώδη πνευματική ελευθερία.» 

Αυτά έγραφε ο ποιητής και είναι παραπάνω από σαφής. 

Και επειδή κάποιοι φίλοι μου συνιστούν “χαλάρωση” ή θεωρούν έχω αναχθεί σε “λογοτεχνική αστυνομία” και τα τοιαύτα, τους διαβεβαιώ ότι κάνω απλώς το αυτονόητο. Ας σκεφτούν λίγο πάνω σ' αυτό το αυτονόητο και θα με κατανοήσουν.
Π.Α.Α.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ "Η ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ" ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΠΑΡΤ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΑΡΤΟ ΖΩΗΣ"

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Απόψε, Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016, στο Βιβλιοπωλείο «Πλειάδες», στο Παγκράτι, ο Άρτος Ζωής, σε μια ουσιαστική εκδήλωση, παρουσίασε την ελληνική έκδοση του σπουδαίου βιβλίου του Καρλ Μπαρτ (1886-1968) "Η Προς Ρωμαίους Επιστολή". 

Ομιλητές ήσαν οι: 

- Γιώργος Βλαντής, επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου του Μονάχου και της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, μεταφραστής της Προς Ρωμαίους Επιστολής του Καρλ Μπαρτ 

- Παναγιώτης Κανταρτζής, ποιμένας της Α΄ Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών 

- Μιχάλης Πάγκαλος, φιλόλογος, δρ. φιλοσοφίας, διδάσκων στο ΕΑΠ

- Δημήτρης Δουλγερίδης, δημοσιογράφος.
Παρών ήταν, φυσικά, και ο πρόεδρος του ιδρύματος Άρτος Ζωής Σταύρος Ζουμπουλάκης, ο οποίος έκανε καίριες παρεμβάσεις κατά την συζήτηση που ακολούθησε. 

Όλοι μίλησαν επί της ουσίας και αναδείχθηκε η σοβαρότητα και σπουδαιότητα της θεολογικής σκέψης του μεγάλου Ελβετού θεολόγου Καρλ Μπαρτ, ο οποίος θεωρείται πια ένας κλασικός θεολόγος του γερμανόφωνου χώρου. 

Ο Καρλ Μπαρτ  είναι - κατά πολλούς - ίσως ο μεγαλύτερος χριστιανός θεολόγος του 20ού αιώνα και ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους όλων των εποχών. «Η προς Ρωμαίους επιστολή» είναι το πρώτο βιβλίο του που μεταφράζεται στη γλώσσα μας και θεωρείται το σημαντικότερο θεολογικό έργο του εικοστού αιώνα. Μεγάλο έργο πίστης και σκέψης. 

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον πρόεδρο του ιδρύματος Άρτος Ζωής Σταύρο Ζουμπουλάκη για την έκδοση και στον Γιώργο Βλαντή για τον μεταφραστικό άθλο.

ΜΕ ΤΗΝ ΙΒΟΝΑ ΓΚΛΙΝΚΑ ΣΤΟ AN ART / ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΣΟΛΟ ΦΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ευχαριστώ θερμά την σπουδαία σολίστ στο φλάουτο Ιβόνα Γκλίνκα για την ευκαιρία της μουσικής ποιητικής συνύπαρξής μας την Δευτέρα 18 Απριλίου στον φιλόξενο χώρο AN ART Artistry, στην Πλάκα. 

Ήταν μια σπάνια εμπειρία για μένα, αλλά και για το κοινό που την παρακολούθησε. 

Η Ιβόνα Γκλίνκα ερμήνευσε εξαιρετικά έργα για σόλο φλάουτο έντεκα σύγχρονων Πολωνών συνθετών: Z. Bagiński, M. Borkowski, M. Chyrzyński, M. Dubaj, E. Głowski, T. Kassak, P. Łukaszewski, N. Palej, B.K. Przybylski, D. Przybylski, J.Rogala. 

Ανάμεσα στα έργα διάβασα δέκα ποιήματα των Πολωνών Νομπελιστών Cz. Miłosz και W. Szymborska, σε ελληνική μετάφραση. 

Τα ποιήματα που επέλεξα ήταν τα ακόλουθα: 

- Ντρέπομαι και Ανθρώπινες ιστορίες, του Τσέσλαφ Μίλος, από τα Έσχατα ποιήματα (μτφ. Πάβεου Κρούπκα και Γιώργος Πετρόπουλος). 

- Σύντομη διακοπή, Απολογισμός, Η Μαρία η Μαγδαληνή και εγώ, Πώς είναι στον Παράδεισο, του Τσέσλαφ Μίλος (μτφ. Αντώνης Μακρυδημήτρης). 

- Ελληνικό άγαλμα, Χαμόγελα, Στη δύση του αιώνα, Παιδιά της εποχής μας, Τίποτα δεν είναι δώρο, της Βισουάβα Σιμπόρσκα (μτφ. Βασίλης Καραβίτης). 

Δείτε αναλυτικά τα έργα που ερμήνευσε η Ιβόνα Γκλίνκα εδώ. 

ΥΜΝΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΑΡΑΦΡΑΖΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΟΝΝΕΔ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Σοκαρισμένος (sic) από την διάλυση της ΟΝΝΕΔ, ο Επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης Σωτήρης Μητραλέξης, αποφάσισε να …θρηνήσει μετά κοπετού το γεγονός «συνθέτοντας» και δημοσιεύοντας τόσο στην προσωπική του σελίδα στο fb, όσο και στην ιστοσελίδα HuffPost, μία …παράφραση των Εγκωμίων της Μ. Παρασκευής (ακολουθία Επιταφίου Θρήνου), καθώς και του γνωστού τροπαρίου «Ανοίξω το στόμα μου», με το οποίο αρχίζει ο κανόνας του Ακαθίστου Ύμνου. 

Δηλαδή ο καθηγητής φιλοσοφίας κ. Μητραλέξης, ζηλώσας – προφανώς - την δόξαν του ανωνύμου που τρολάρει τον Ελύτη στο fb, θέλησε να χρησιμοποιήσει ύμνους της Εκκλησίας – και δη δημοφιλείς – προκειμένου να σαρκάσει (άκουσον, άκουσον!) την διάλυση μιας κομματικής οργάνωσης! 

Διερωτώμαι, πραγματικά, ποια φιλοσοφική αρχή ή θεωρία (απ’ αυτές που διδάσκει), τον ώθησαν σε μια τέτοια ενέργεια. Μάλλον η αργοσχολία και η αργολογία από τις οποίες φαίνεται πως κατατρύχεται. Γιατί ούτε οι άθεοι ή οι αμφισβητίες της θρησκείας δεν επιδεικνύουν τέτοια κουφότητα. 

Αν είχα την δυνατότητα θα τον απάλλασσα από τα διδακτικά του καθήκοντα και θα τον έστελνα στον Σεφερλή για κομπάρσο. Νομίζω ότι αυτός ο ρόλος του ταιριάζει. 

Τον καλώ να αποσύρει πάραυτα τα εν λόγω «στιχουργήματά» του. Αν δεν το κάνει, θα πράξω τα δέοντα.

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ "ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΚΟΥΦΙΤΣΑ" ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ

Την Κυριακή 17 Απριλίου στις 12 το μεσημέρι στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β.&Μ. Θεοχαράκη απολαύσαμε την "Πράσινη σκουφίτσα". 

Μια ιστορία που συναντά την γνωστή μας Κοκκινοσκουφίτσα μεγάλη πια, να ζει στο παλιό σπίτι της γιαγιάς της ανάμεσα στα δέντρα, με το σκύλο της τον Βερίκοκο και να είναι έτοιμη να υπερασπιστεί το δάσος όταν άρχισαν να κόβουν δέντρα και να χτίζουν, όταν ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά. Ποιούς έπρεπε να πολεμήσει; Ποιοι την βοήθησαν; Tι ρόλο έπαιξε ο δασοφύλακας, ο Τραπεζίτης ,τα παιδιά του κοντινού σχολείου; Κατάφερε η πρώην Κοκκινοσκουφίτσα η Ρόζα να σώσει το δάσος;

Το θαυμάσιο αυτό  οικολογικό παραμύθι είναι της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, η οποία και το αφηγήθηκε ενώπιον μικρών και μεγάλων.  

Την μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού ερμήνευσαν η Δάφνη Πανουργιά και ο Bασίλης Γισδάκης. Στο πιάνο ήταν ο Πέτρος Μπούρας.
Να σημειώσουμε ότι το οικολογικό μήνυμα του βιβλίου, ο σεβασμός στη φύση και η διάθεση του ανθρώπου να αγωνιστεί για το δίκιο του περνάει αβίαστα, ευχάριστα, εύστοχα και χωρίς στείρο διδακτισμό στη συνείδηση και την ηθική των ακροατών.
Απ' αυτή την παράσταση και τα φωτογραφικά στιγμιότυπα που δημοσιεύουμε εδώ.
Το παραμύθι αυτό, «Η πράσινη Σκουφίτσα» της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, κυκλοφορεί ως βιβλίο από τις εκδόσεις Ύψιλον, εικονογραφημένο εξαιρετικά από τον ζωγράφο Γιάννη Κόττη. 

ΠΟΛΩΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ AN ART

Η σολίστ στο φλάουτο και δρ Μουσικολογίας Iwona Glinka συνεχίζει και φέτος τη σειρά συναυλιών «Γνωριμία με τη Σύγχρονη Μουσική Δημιουργία», στις οποίες παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, έργα σύγχρονων Πολωνών συνθετών. 

Με τον τρόπο αυτό, η Iwona Glinka συμβάλλει ουσιαστικά όχι μόνο στην προβολή και στην υποστήριξη της σημερινής μουσικής δημιουργίας, αλλά και στην εξοικείωση του κοινού με τη σύγχρονη μουσική. 

Σήμερα Δευτέρα 18 Απριλίου στις 8.30 το βράδυ συναντάται η σύγχρονη μουσική με την δυνατή ποίηση. Στο ιδιαίτερο αυτό πρόγραμμα μουσικής ποιητικής, που θα πραγματοποιηθεί στον χώρο AN ART Artistry (Μονής Αστερίου 4, Πλάκα), θα ακουστούν έργα 11 Πολωνών συνθετών: Z. Bagiński, M. Borkowski, M. Chyrzyński, M. Dubaj, E. Głowski, T. Kassak, P. Łukaszewski, N. Palej, B.K. Przybylski, D. Przybylski, J.Rogala. 

Με τα έργα για σόλο φλάουτο που θα ερμηνεύσει η Iwona Glinka, θα "συνομιλήσουν" 10 ποιήματα των Πολωνών Νομπελιστών Cz. Miłosz και W. Szymborska, σε ελληνική μετάφραση. 

Τα ποιήματα επιλέγει και θα διαβάσει ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος. 

Η εκδήλωση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Πολωνικής Πρεσβείας στην Αθήνα. 

Αναλυτικά τα μουσικά έργα που θα ερμηνεύσει η Ιβόνα Γκλίνκα είναι τα ακόλουθα: 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

Bronisław Kazimierz Przybylski (1941-2011) - Alea for solo flute, piccolo, alto 

Tadeusz Kassak (*1951) - Three jokes for solo flute 

Eugeniusz Głowski (*1938) - Fantaisia for solo flute 

Norbert Palej (*1977) - Doibt on doubter for solo flute 

Marcel Chyrzyński (*1971) - Quasi Kwazi III for solo flute 

Paweł Łukaszewski (*1968) - Moai for solo flute 

Jacek Rogala (*1966) - One short thought for solo flute / La Danza del Brujo for solo alto flute 

Mariusz Dubaj (*1959) - Hommage a Lutosławski for solo flute 

Zbigniew Bagiński (*1949) - Solo VI for solo flute 

Eugeniusz Głowski (*1938) - Fantaisia for solo flute 

Marian Borkowski (*1934) - Vox for any wind instrument

ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΣΗ ΤΗ ΚΤΙΣΕΙ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος είναι αναμφισβήτητα, πλέον, σημείο αναφοράς. 

Έχω παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις του, αλλά συνδέθηκα ιδιαίτερα με κάποιες απ’ αυτές για προσωπικούς λόγους, όπως την «Τελευταία μάσκα - fallimento», σε κείμενο του φίλου Κώστα Λογαρά, για τον …ατυχήσαντα, γενικώς, θεσμό που έζησα από πολύ κοντά «Πάτρα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006». Η παράσταση του Τερζόπουλου ήταν, ίσως, το σημαντικότερο γεγονός της διοργάνωσης. 

Κι ακόμα τους «Πέρσες» με Έλληνες και Τούρκους ηθοποιούς στην Επίδαυρο πάλι το 2006.

Διαβάζω τώρα, 10 χρόνια μετά, ότι την Κυριακή 17 Απριλίου 2016, το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας 89,5, στις 8 το βράδυ, με αφορμή το ανέβασμα των έργων «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στη Νέα Υόρκη, «Βάκχες» του Ευριπίδη στο Θέατρο Αλεξαντρίσκι στην Αγία Πετρούπολη και «Τέλος παιχνιδιού» του Σ. Μπέκετ στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, που σκηνοθετεί ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, θα μεταδώσει σε επανάληψη εκπομπή με καλεσμένο τον Θεόδωρο Τερζόπουλο. Η εκπομπή έχει θέμα: «Η ιστορία και οι αρχές του θεάτρου ΑΤΤΙΣ, η υποκριτική μέθοδος του Θεόδωρου Τερζόπουλου, και το πολιτικό και τελετουργικό θέατρο» και την επιμελείται και την παρουσιάζει ο ιερέας και σκηνοθέτης π. Πέτρος Μινώπετρος. 

Και σκέπτομαι – επιτρέψτε μου την παρέκβαση – ότι στο περίφημο αυτό Θέατρο Αλεξαντρίσκι στην Αγία Πετρούπολη, όπου ανέβηκαν οι «Βάκχες» του Θ. Τερζόπουλου, δώσαμε συναυλία το 2009, με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τον αείμνηστο Λυκούργο Αγγελόπουλο. Δημοσιεύω εδώ μια φωτογραφία μου – εξωτερική άποψη του θεάτρου. 

Το "Τέλος του Παιχνιδιού" του Σ. Μπέκετ σκηνοθέτησε ο Θεόδωρος Τερζόπουλος επίσης στο Θέατρο Αλεξαντρίνσκι με Ρώσους ηθοποιούς και η πρεμιέρα έγινε τον Μάρτιο του 2014. Στις 6 Απριλίου παρουσιάστηκε στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, στο πλαίσιο του φεστιβάλ "Χρυσή Μάσκα". Προσκεκλημένος του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου Αλεξαντρίνσκι, Βαλερί Φωκίν, ο Τερζόπουλος εγκαινίασε με αυτήν την παράσταση την ενότητα «Νέα ματιά στα κλασικά έργα του 20ου αιώνα». Το εμβληματικό έργο του Μπέκετ παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη για πρώτη φορά και ερμηνεύεται από έναν εκλεκτό θίασο βετεράνων Ρώσων ηθοποιών, αλλά και ηθοποιών της νεότερης γενιάς. Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος εκτός από τη σκηνοθεσία, υπογράφει τη σκηνογραφία, τα κοστούμια και τους φωτισμούς της παράστασης. Η μουσική είναι του Παναγιώτη Βελιανίτη και βοηθός σκηνοθέτης είναι ο Σάββας Στρούμπος. 

Endgame του Σάμουελ Μπέκετ, Αγία Πετρούπολη 2014, Θέατρο Αλεξαντρίνσκι (photo Johanna Weber). 

Το "Τέλος του Παιχνιδιού" θα συνεχίσει να παίζεται στο Θέατρο Αλεξαντρίνσκι, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, για πέντε χρόνια.
Κι ακόμη, με αφορμή την συνέντευξη Τερζόπουλου στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας, θυμήθηκα πως ο σπουδαίος σκηνοθέτης τον Μάιο του 2015 ξεκίνησε με ένα μαραθώνιο ποίησης - project του Θεάτρου Άττις - με τίτλο Άταφοι νεκροί, που αναπτύχθηκε τους επόμενους μήνες στη Νέα Υόρκη και τη Φιλαδέλφεια, με την προοπτική να αναπτυχθεί και σε άλλες χώρες, με τη συμμετοχή πολύ σημαντικών δημιουργών απ’ όλες τις τέχνες. Ο ποιητής Θωμάς Τσαλαπάτης επιμελήθηκε αυτό τον μαραθώνιο ποίησης όπου 21 νέοι ποιητές διάβασαν παλαιότερα και καινούρια ποιήματά τους πάνω στο θέμα Άταφοι νεκροί (με πυρήνα την Αντιγόνη του Σοφοκλή), συνδιαλεγόμενοι με ό,τι διαχωρίζει τη μνήμη από τη λήθη, τη σκιά από το σκοτάδι, την παρουσία από την απουσία, το Τώρα από το Ποτέ.
Και διερωτώμαι: ο Τερζόπουλος γνωρίζει το ιδιόμελο του Εσπερινού της Κυριακής του Παραλύτου “Άταφος νεκρός υπάρχων ο παράλυτος;”
Σε κάθε περίπτωση ο Θ. Τερζόπουλος μας εκφράζει. Ως δημιουργός με παγκόσμια εμβέλεια και ως ένας σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος. Αξίζει να διαβάσετε την πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ εδώ. 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 45 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ: Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΙΓΚΟΡ ΣΤΡΑΒΙΝΣΚΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜ. ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΜΑΛΙΣΙΑΝΟ (ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

"Μετά πάσης μεγαλοπρεπείας ετελέσθη, υπό του Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Χερουβείμ Μαλισιάνου, Ιερατ. Προϊσταμένου, εν τη Βασιλική των Αγίων Ιωάννου και Παύλου εν Βενετία, η κηδεία του μεγάλου Μουσουργού Ίγκορ Στραβίνσκυ, ταφέντος εις το ημέτερον κοιμητήριον. Τόσον η κηδεία, όσον και η ταφή μετεδόθησαν, διά της τηλεοράσεως εις όλον τον κόσμον" (περιοδικό ΣΤΑΧΥΣ, Ι. Μητρόπολις Αυστρίας, Ιούνιος 1971 - Ιούνιος 1974 - τεύχος 28-39, σελ. 409). 

Ο Στραβίνσκυ πέθανε στις 6 Απριλίου 1971 στη Ν. Υόρκη και ετάφη, κατόπιν επιθυμίας του, στη Βενετία, σαν σήμερα, πριν 45 χρόνια. Στις 15 Απριλίου 1971. 

Παραθέτουμε εδώ φωτογραφικό υλικό, μικρά βίντεο, αλλά παραπέμπουμε και σε ολόκληρο το βίντεο - ντοκουμέντο της εξοδίου ακολουθίας.
Εις μνημόσυνον αιώνιον του μεγάλου συνθέτη, αλλά και του μακαριστού αρχιμανδρίτη Χερουβείμ Μαλισιάνου.