Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΣΕ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, συνοδευόμενος από τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Συμεωνίδη, επισκέφθηκε χθες, Τετάρτη 28.11.2012, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με την ευκαιρία της Έκθεσης Ζωγραφικής "Η αλήθεια που δεν υπάρχει" του ποιητή και ζωγράφου Γιώργου Κακουλίδη. 

Αφού ξεναγήθηκε στην Έκθεση στον 1ο όροφο του ΙΜΚ, επισκέφθηκε την Έκθεση της Άννας Φιλίνη στον 2ο όροφο όπως και το θέατρο του ΙΜΚ. Στη συνέχεια ζήτησε μία πληρέστερη ενημέρωση για το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης και τις δραστηριότητες του.

Στη συζήτηση που ακολούθησε με την Αντιπρόεδρο και Γενική Διευθύντρια του ΙΜΚ κ. Ξένια Καλδάρα και τον Υπεύθυνο Συντονισμού Δράσεων κ. Θοδωρή Αγγελόπουλο, παρουσία του Γ. Κακουλίδη και της Λ. Τσεκούρα, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στα προβλήματα της εποχής μας και στην προσφορά του Μιχάλη Κακογιάννη στην κοινωνία με τη δημιουργία του ΙΜΚ το οποίο θεώρησε ένα πολύ μεγάλο κατόρθωμα και παρατήρησε: "Εγώ δεν είχα άμεση επαφή με τον Μιχάλη Κακογιάννη, παρά το γεγονός ότι παρακολουθούσα πάντα τις ταινίες, το έργο του. Είναι ένα προικισμένο Ίδρυμα, το Ίδρυμα που έφτιαξε. Βλέπω μια μεγάλη δραστηριότητα εδώ, πολλούς νέους και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Κάνουμε κριτική αλλά όταν μπαίνεις στο στίβο τότε ακριβώς βλέπεις τη πραγματικότητα. Εμείς τη ζούμε συνέχεια διότι ο λαός μας βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη. Ευχαριστώ πολύ. Θα ξαναπεράσω... Σας ευχαριστώ πολύ για όλα. Είναι πάρα πολύ ωραία εδώ. Φιλοδοξούμε και εμείς να κάνουμε ένα Κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού."

Πριν την αποχώρησή του, περιστοιχιζόμενος από καλλιτέχνες και θεατές που έτυχε να βρίσκονται στο χώρο και έσπευσαν με αγάπη και σεβασμό να τον χαιρετίσουν, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σημείωσε στο βιβλίο επισκεπτών του Ιδρύματος: "Παντού κάθε καλοπροαίρετος συναντά θαύματα. Ένα τέτοιο υπάρχει στην οδό Πειραιώς 206" .

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΚΑΙ ΕΛΚΥΣΤΙΚΗ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ. ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Χθες βράδι, στην αίθουσα “Δημήτρης Μητρόπουλος” του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών η μικτή Χορωδία της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Μπουζάνη παρουσίασε πρώτες εκτελέσεις στην Ελλάδα έργων Ελλήνων και ξένων συνθετών του 20ου αιώνα, σε μια συναυλία με τον γενικό τίτλο “στη σκιά των ήχων”. 

Το ρεπερτόριο ήταν όντως ιδιαίτερο και ελκυστικό, με θρησκευτική χροιά στο μεγαλύτερο μέρος του. Η συναυλία ξεκίνησε με το Agnus Dei του Βαγγέλη Πετσάλη (γενν. 1965), μια σύνθεση σε λατινικό κείμενο και συνεχίστηκε με το εμπνευσμένο από τη ρωσική ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική παράδοση Svyati του άγγλου, φιλέλληνα συνθέτη John Tavener (γενν. 1944), με σολίστ τον Κωνσταντίνο Σφέτσα στο βιολοντσέλο, ο οποίος έπαιξε – όπως απαιτεί το έργο - αντίκρυ στη χορωδία, δηλ. στην άλλη πλευρά της αίθουσας. 

Ακολούθησε η Λειτουργία Νο 3 του Φίλιππου Τσαλαχούρη (γενν. 1969), με σολίστ τους: Φανή Αντωνέλλου (soprano), Γιάννη Καραμπέτσο (τρομπέτα), Κωνσταντίνο Σφέτσα (βιολοντσέλο), Ζαφειρία Βασιλείου (όργανο). Πρόκειται για ένα έργο που έχει παιχτεί τρεις φορές, νομίζω, στην Ουγγαρία και χτες παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.  

Στο δεύτερο μέρος της χθεσινής συναυλίας της – που δεν είχε βέβαια διάλειμμα, ίσως λόγω και της απευθείας μετάδοσης από το Γ' Πρόγραμμα – η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε το έργο To the unknown God (Τω αγνώστω Θεώ) του Gustav Holst 91874-1934), με κείμενο από τις ινδικές Βέδες (σολίστ στο πιάνο ο Θάνος Μαργέτης), το Romancero Gitano (από την ομώνυμη συλλογή του Λόρκα) του ιταλού συνθέτη Mario Castelnuovo Tedesco (1895-1968), με την Κορίνα Βουγιούκα στην κιθάρα και το Lulling the sun του Γεωργιανού συνθέτη Giya Kancheli (γενν. 1935), με τον Δημήτρη Δεσύλλα στα κρουστά. 

Η χορωδία, ο μαέστρος Δ. Μπουζάνης και οι σολίστ καταχειροκροτήθηκαν από το κοινό στο τέλος της συναυλίας, και δικαίως, αφού ήταν όντως μια ασυνήθιστη συναυλία για τον χώρο της χορωδιακής μουσικής. Πρωτότυπη, μοντέρνα, ελκυστική. 

Π.Α.Α.

ΑΤΤΙΚΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ - Όταν έρχονται τα σύννεφα...

Αττικός ουρανός πριν λίγο.

Φιλοτεχνεί περίτεχνα...

Όταν έρχονται τα σύννεφα κι ο Λυκαβηττός στη γραμμή των οριζόντων θαρρείς θα απογειωθεί...

ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Του θεολόγου - φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση 

Ζούμε την ακριβώς αντίστροφη νοοτροπία των αγίων Πατέρων, οι οποίοι αγωνίζονταν για τα πράγματα και όχι για τα νοήματα, για το πνεύμα και όχι για το γράμμα, για τη ζωή και όχι για τις λέξεις. Επίσης, οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να θεραπεύσουν και όχι να προγκίσουν από τον χώρο της σωτηρίας, να ελκύσουν και όχι να απωθήσουν, να συγκρατήσουν στο Σώμα του Χριστού και όχι να εκτοπίσουν. Αντ’ αυτών των ευγενών και εκλεπτυσμένων προαιρέσεων και προσωπικοτήτων έχουμε πλέον το ‘μεταπατερικό’ φαινόμενο των χωροφυλάκων και τελωνειακών της Ορθοδοξίας, με το πνεύμα της δικανικής αυστηρότητας και τις ιεροεξεταστικές διαθέσεις και πρακτικές. 

Το διαδίκτυο κατακλύζεται καθημερινά από θεολόγους και θεολογούντες - υποκλέπτοντες μάλλον το δικαίωμα της χρήσης του όρου και οικειοποιούμενους αθέσμως, ακόμψως και κακοτρόπως πολλάκις το περιεχόμενό του – οι οποίοι επιδίδονται σε έναν τιτάνιο αγώνα αποκάθαρσης της νοθευόμενης κατ’ αυτούς ορθοδοξίας από το γένος των οικουμενιστών, φιλοπαπικών και λοιπών ‘παραχαρακτών’ της πίστης. Με όλους αυτούς εξυφαίνεται μια ανατρεπτική, αποδομητική και αντεστραμμένη εικόνα της εκκλησιαστικής τάξης, όπου λαϊκοί ελέγχουν κληρικούς, το ποίμνιο εξισώνεται και υπερβαίνει την Ιεραρχία, ειδικά τους Επισκόπους, τους οποίους ‘για πλάκα’ σχεδόν εξυβρίζει, απαξιοί και αποκαθηλώνει παντί τρόπω, από τον πιο ύπουλο και τεχνήεντα έως τον πιο απροκάλυπτο, βάναυσο και χυδαίο. Στημένοι στη γωνία, καραδοκούντες να υφαρπάξουν ένα νεύμα, κάποιον λόγο, μια κίνηση που θα την περάσουν από την ψυχοπαθολογική τους κρησάρα ως εφάμαρτη και προδοτική. Δεν τολμάς, μάλλον δεν προλαβαίνεις να αρθρώσεις μια κουβέντα και αμέσως αθυμείς κάτω από το βεβαρημένο κλίμα της πιθανής σου στοχοποίησης. Ούτε κουβέντα δε να γίνεται για τη νηφάλια εκφορά θεολογικού, έστω επιστημονικού σχετικού λόγου• το ενδεχόμενο να καταταγείς, μάλλον να βαπτισθείς οικουμενιστής, αιρετιστής, παπίζων, βαρλααμιστής, βαπτισματικός, φραγκολατίνος, εκδυτικισθείς, κουλτουριάρης ή απλά υδαρής περί τα πνευματικά είναι περισσότερο από δεδομένο. Το ευχάριστο είναι – βάζοντας και δω καλό λογισμό κατά τον γερο Παΐσιο - ότι εισήγαγαν θρησκευτικούς νεολογισμούς εμπλουτίζοντες το σχετικό λεξιλόγιο, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άστοχα ή παντελώς κενά και ανυπόστατα λεκτικά σημαίνοντα. 

Δε θα καταπιανόμουν και πάλι με τον πολιό ‘ομολογητή’ και ‘πρύτανη’ των εν Ελλάδι θεολόγων Ν. Σωτηρόπουλο, αν δεν αποτελούσε ενδεικτική περίπτωση και περιεκτικό φαινόμενο των εκκλησιο – θεολογικών τεκταινομένων της εποχής. Η συχνή τώρα τελευταία εμφάνισή του στον χώρο του διαδικτύου αποδείχνει για πολλοστή φορά πως του νεοφανούς φονταμενταλιστικού και νεοζηλωτικού θεολογίζοντος συρμού η ομώνυμη πειρατική θεολογούσα γενιά ξέρει μόνο να βρίζει και να καταδικάζει και όχι να απαντάει στα δικά της ατοπήματα ή τουλάχιστο να ακούει την όποια ετερότητα, ακόμα και αυτήν που εκφέρεται από ομόδοξα χείλη• θέλει μόνο να ενήδεται με τους εκβιασμένους επαίνους μιας κάστας ομοφρονούντων και όχι να ανακρίνεται κάτω από το φως της αλήθειας και της νηφαλιότητας• να μονολογεί σε εκδόσεις φιρμανίων αφορισμού αιρετιζόντων και να δρέπει επαίνους και δάφνες εσωτερικής κατανάλωσης παρά να ανακιρνάται στον αγώνα της Ορθοδοξίας για διάλογο με τη σύγχρονη μετανεωτερικότητα. Κρυμμένοι όπισθεν ψευδασφαλίσεων που παρέχει το γράμμα του νόμου και εμμονών σε τύπους και εν πολλοίς αυθαίρετων ερμηνειών της εκκλησιαστικής ιστορίας και παράδοσης, βάλλουν ανελέητοι κατά των ταγών της Ορθοδοξίας, καθαιρούντες, μηνύοντες, ευτελίζοντες και διυλίζοντες προθέσεις και ενέργειες με μια άκρως ψυχρόαιμη λογική και διάθεση, εξοβελίζοντας κάθε ίχνος διάκρισης και αγαπητικής διάθεσης. Κρατάνε την κόλαση στο χέρι και την ανεμίζουν απειλητικά πάνω από τα κεφάλια σχεδόν όλων εκείνων που τους ‘κάθονται στραβά’ από άποψη δογματικής ακρίβειας, την οποία μετέτρεψαν σε ποινικό κώδικα και εαυτούς όργανα της τάξης μιας ιδιοσύστατης εκτελεστικής εξουσίας, στην οποία προΐστανται οι λίγοι και εκλεκτοί, οι καθαροί, κάτι που εξωτερικεύουν ενίοτε ανερυθρίαστα, ως πρόσφατα ο πολιός: «διωγμοὶ καὶ περιπέτειες γιὰ τὴν Πίστι εἶνε προνόμια τῶν ὀλίγων καὶ ἐκλεκτῶν» φαντασιωνόμενος τη σχετική ευλογία περί εαυτού και λάθρα εν εαυτώ οιόμενος διακρίσεις υπεροχής, ως πλανώνται σχετικώς πλείστοι όσοι περί αυτόν. 

Επιδιδόμενος στο εξαρτησιογόνο χόμπι του να επιθεωρεί και ελέγχει ορθοδόξους Επισκόπους με προεξάρχοντα στην εμμονική του αντιπάθεια τον Οικουμενικό, φαίνεται πως δε διακρίνει ούτε τους και υπό των συντηρητικών αναγνωρισθέντες ως ‘παραδοσιακότερους’ και ‘ευλαβέστερους’, όπως τον Ναυπάκτου, ο οποίος τα ‘άκουσε’ κανονικότατα σαν σχεδόν αιρετίζων. Πλειστάκις από τον χώρο αυτό παρατηρήσαμε την αρρωστημένη αυτή τακτική και νοοτροπία του πολιού έναντι και άλλων Επισκόπων (βλέπε τον Αλεξανδρούπολης και τον Σιατίστης). Φέρων (δοκησισόφως) ο ίδιος την αποκλειστικότητα της ορθόδοξης ακρίβειας και ομολογιακής ακεραιότητας, μέσα από την πάγια θλιβερή του αυτή πρακτική προσπαθεί να περικρατήσει από την όποια πιθανή απώλεια ή αμφισβήτηση το κεκτημένο του ομολογιακού του οφικίου. Σχιζοφρενικός θεολογικά προσφωνεί στο ίδιο κείμενο άλλοτε με τον κανονικό τους τίτλο και άλλοτε εντός εισαγωγικών τους Επισκόπους, αποκαλύπτοντας μέσα στην ειρωνεία του τη συγκεχυμένη εκκλησιολογική του συνείδηση. Χωρίζει τους μητροπολίτες σε ευσεβείς και – λογικῇ ἀκολουθίᾳ - ασεβείς, αγωνιστές και προδότες, και κλιμακωτά υποβιβάζει τον Παναγιότατο από Πατριάρχη σε απλό λαϊκό (δια της κλητικής προσφώνησης κ. Βαρθολομαίε). Στη συνέχεια ευφαντάστως εγκαλεί τον Οικουμενικό για ανεπίσημη ένωση με τους ρωμαιοκαθολικούς και προχωρά απροκάλυπτα σε κάλεσμα για αποτείχιση, δηλαδή απόσχιση από την Εκκλησία και πρόκληση νέου ‘παλαιοημερολογιτισμού’ εν Ελλάδι: «θὰ ἐξεγερθοῦν, θὰ σᾶς καταγγείλουν ὡς αἱρετικούς, θὰ σᾶς ἀποκηρύξουν, καὶ θὰ διακηρύξουν, ὅτι αὐτοί, οἱ πιστοί, αὐτοὶ εἶνε ἡ Ἐκκλησία. Oἱ δὲ πιστοὶ Ἀρχιερεῖς θὰ χειροτονήσουν νέους Ἀρχιερεῖς, πιστούς, ἀδιαβλήτους, ἐκλεκτούς, καὶ θὰ δημιουργηθῇ νέα Ἱεραρχία, Ὀρθόδοξη, ἀνταποκρινομένη στὶς κρισιμώτατες περιστάσεις τῶν χαλεπῶν καιρῶν μας. Oἱ καλοὶ Ἀρχιερεῖς ἂς σκέπτωνται ἀπὸ τώρα πῶς θὰ μεθοδεύσουν τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς Πίστεως». Για να μην είμεθα μόνον απορριπτικοί, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι κλείνει με προτροπή στον Βαρθολομαίο (τον ξανακάνει ευτυχώς Πατριάρχη!) για μετάνοια με παράλληλη υπόμνηση της ταυτόχρονης χαράς του εκκλησιαστικού πληρώματος. Συνυπολογίζοντας, βέβαια, τα προλαληθέντα, αφεύκτως θυμόμαστε και πάλι την παροιμία «να σε κάψω Γιάννη μ’, να σ’ αλείψω λάδι». 

Μετ’ ου πολύ περιέλαβε παραδόξως και τον άγιο Ναυπάκτου. Ενοχλήθηκε με τη φιλική υποδοχή του Πατριάρχη από τον τελευταίο, διότι το συνδέει με ανακολουθία λόγων και έργων, που εδώ ταυτίζεται με έμμεση προδοσία της πίστεως, εφόσον εν τοις πράγμασι – κατ’ αυτόν – δεχόμενος έναν ‘αιρετικό’ στην επαρχία σου, εν ταυτώ αποδέχεσαι τα πιστεύω του! Στη φράση «ἂς ἐπιτραπῇ νὰ κάνωμε δύο μόνο παρατηρήσεις. Λέγουμε «δύο μόνο», διότι δυνάμεθα νά κάνωμε περισσότερες, ἀλλ’ ἀρκούμεθα σὲ δύο» κάθε εχέφρων αναγνώστης βλέπει την ύπουλη υπονομευτική εξυπονόηση για πολλά λάθη – αιρέσεις στον Ναυπάκτου. Το προσπερνάμε ως ανάξιο σχολίων και βλέπουμε ευθύς αμέσως να βάλλεται ο Ιερόθεος για δογματικές ανακρίβειες, κολοσσιαίες (sic). Ας δούμε ενδεικτικά τη δεύτερη. Λέει επί λέξει: «γράφει ἐπίσης ὁ λόγιος Mητροπολίτης: «Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στὴν θέωση, ποὺ συνίσταται στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῆς ὁράσεως τοῦ ἀκτίστου Φωτός». Kατ’ αὐτὴ τὴ διατύπωσι ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ θέωσι ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ὅρασι τοῦ ἀκτίστου φωτός. Mὲ τὸ νὰ ἰδῇ κανεὶς τὸ ἄκτιστο φῶς ὀφθαλμοφανῶς. Ἀλλὰ τοῦτο εἶνε ἄλλο κολοσσιαῖο λάθος». Το προσφιλές του άθλημα να διαστρέφει τα λεγόμενα του αντιδίκου είναι εκπληκτικό στη συχνότητα και στην ποιότητά του. Εννοείται πως ο Ιερόθεος εν προκειμένω δεν αναφέρει πως θεώνεσαι μόνον με τη θέα του φωτός, αλλά ότι δίνεται μεγάλη σημασία στο γεγονός. Μεταξύ των δύο διατυπώσεων μέγα χάσμα εστί. Άλλωστε, είναι αδύνατο να κρίνουμε τις απόψεις του Ναυπάκτου επί του θέματος μέσα από την παράθεση μιας μόνο φρασούλας. Αυτό θα ανήκε άνετα στον χώρο της επιχειρηματολογικής αγυρτείας. Συνεχίζει: «καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος Nαυπάκτου κατὰ κόρον ὁμιλεῖ ὡς συγγραφεὺς καὶ ἱεροκήρυξ γιὰ τὸ ἄκτιστο φῶς, ἐρωτοῦμε: Aὐτὸς εἶδε ποτὲ τὸ ἄκτιστο φῶς ὀφθαλμοφανῶς;… Nὰ προσέχῃ πολὺ ὁ λόγιος Mητροπολίτης Nαυπάκτου κ. Ἱερόθεος τί λέγει καὶ τί γράφει». Η αυθάδεια της ερώτησης και της διάδοχης επίπληξης προς τον Μητροπολίτη τωόντι ξεπερνά πολλά όρια, δείχνοντας παράλληλα προς την πάλαι ποτέ ευσεβιστική αντιησυχαστική νοοτροπία και πολεμική των οργανώσεων. 

Ο πολιός αποτελεί τρανό δείγμα αυτής της κάκιστης συνήθειας της πολυσυλλεκτικής νεοομολογητικής ομάδας, που άρχισε να σεκτοποιείται με τη συνδρομή μοναχών και κληρικών όλων των βαθμών της ιερωσύνης. Ο θεολογικός λόγος, όταν διελέγχει και επιτιμά, το ποιεί εν αγάπη και διακρίσει. Σε αντίθετη περίπτωση, συνήθως, έχουμε πρόβλημα. Και στην ευκταία σκόπευσή του, αλλά προπαντός στην ουσία του και στην κατάσταση του υποστασιάζοντος αυτόν. Η έκκληση για μετάνοια επιστρέφεται όχι μόνο στον γράφοντα τα πιο πάνω, μα και σε όποιον αποφασίσει να μεταπηδήσει οικειοθελώς από το πνεύμα και τη θέση της μαθητείας και της ταπείνωσης σε εκείνην του διδάχου και της (κατα)κρίσεως. 

Κ.Ν. 

28/11/2012

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: "ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ" - ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ...ΓΑΤΙΣΙΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ

ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ 

(Προσπάθεια ἑρμηνευτικὴ) 

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

 " Μὴ νυχτοπαρωρεῖτε..! 

" Τί ἐκπλήξεις ἔχει ἡ ζωή μας! Πρὸ ἡμερῶν ἡ διαπρεπὴς καλλιτέχνις καὶ φίλη Ρένα Ἀνούση–Ἠλία μοὔστειλε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα ἕνα νέο της ἐντυπωσιακὸ χαρακτικό, τὰ "Νυχτοπερπατήματα", μὲ πρωταγωνιστὴ μιὰ γάτα ποὺ μ’ ἔβαλε σὲ στοχασμούς. Θυμήθηκα ἀμέσως τὴ μαύρη θεὰ τῆς μαγείας Bastet τῆς Αἰγύπτου καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Μ. Μαυρίδη, "Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔβγαινε τὶς νύχτες" (1982). 

Ἡ Ρένα ἦταν μιὰ ὄμορφη, ἰδίως στὰ νειάτα της κυρία, ποὺ σκορπίζει γοητεία σ’ ὅσους βρίσκονται κοντά της. Ἔχει μία περισσὴ ἀνθρώπινη ζεστασιά, πνευματικότητα, εὐλυγισία καὶ καλλιτεχνικὴ ἀρτιότητα, ποὺ τεκμηριώνεται στὸ πλούσιο εἰκονογραφικὰ καὶ ρυθμολογικὰ ρεπερτόριό της, τὸ ὁποῖο πάντα στηρίζεται στὴ γῆ, χωρὶς ὅμως νὰ μὴν ἀποπνέει καὶ μιὰ "κοσμολογίζουσα θρησκευτικότητα". Εἶναι μία "χειρονακτικὴ" οἰκοδέσποινα ποὺ δαμάζει μὲ μαεστρία δύσκολες τεχνικὲς ὅπως τὴ χαρακτική, τὴν ἀκουαρέλα, τὸ παστὲλ, κ.ἄ., δημιουργώντας ἕνα "μνημειακὸ" ἔργο μὲ ἔντονη ἑλληνικότητα. Συγχρόνως ὅμως εἶναι καὶ μιὰ ἐξαίρετη παιδαγωγός, ἡ ὁποία διέπρεψε στὴν Εὐαγγελικὴ Σχολὴ τῆς Ν. Σμύρνης, ἔκαμε πολλὲς ἐκθέσεις, τιμήθηκε μὲ σημαντικὲς κριτικές, πῆρε ποικίλες διακρίσεις, ἔδωσε διαλέξεις, ἔγραψε βιβλία καὶ μελέτες καὶ εἶναι "αἰώνιο" μέλος τοῦ ΕΕΤΕ. 

Καὶ τώρα στὴ γάτα: 

Τὸ χαρακτικὸ παριστᾶ ἕνα καλοθρεμμένο μαῦρο γάτο ποὺ "περιφέρεται ἀπὸ κεραμίδι σὲ κεραμίδι, βεράντα ἢ ταράτσα κάθε βράδυ". Σὰν νὰ σέρνει, βέβαια προσεκτικά, βαρὺ "λαϊκὸ χορὸ" πάνω στὸ κάγκελο. Εἰκονίζεται profil καὶ ἔχει σηκωνένη τὴν οὐρά του. Ἀπὸ χαρά; Στὸ βάθος ὁ τοίχος εἶναι γεμάτος ἀπὸ ἕνα δικτυωτὸ μικρῶν τετραγωνιδίων. Πρὸς τὰ ἀριστερὰ ὑπάρχει ἕνα δίφυλλο παράθυρο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο φαίνεται τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας ποὺ διανθίζει σμῆνος σὰν τ’ ἀστέρια, λευκῶν πετούμενων, ἐνῶ πρὸς τὰ πάνω προβάλλει κοκκινωπὸ ὁλόγιωμο φεγγάρι μὲ μὼβ κηλίδες. Δυὸ εἶναι τὰ βασικὰ χρώματα, ὑπαγορευόμενα καὶ ἀπὸ τὴν τεχνική: Τὸ μαῦρο καὶ τὸ λευκό. Τὸ λευκὸ μάλιστα σχηματίζει μιὰ παχειὰ ταινία ποὺ περιβάλλει τὸ γάτο καὶ κυριαρχεῖ ὡς χρῶμα ἀπὸ πίσω του. Λευκὲς εἶναι ἐπίσης καὶ οἱ γεωμετρικὲς σιδεριὲς τῆς ταράτσας, οἱ ὁποῖες σχηματίζουν διάφορα τετράγωνα ἢ ὀρθογώνια. Ὁ γάτος κινεῖται ἀπὸ τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ ἀριστερά, καὶ μπρὸς στὴ μούρη του ἐμφανίζεται μὲ ἁδρὲς γραμμὲς τμηματικὰ ἡ στέγη ἑνὸς γειτονικοῦ σπιτιοῦ, ἄρα ἡ ταράτσα εἶναι ἀρκετὰ ψηλά. Τὰ δυό του ὀπίσθια πόδια στηρίζονται στὴ λάμα τῆς σιδεριᾶς, ἐνῶ ἀπὸ κάτω χαίνει κενό, ἀκίνδυνο γιὰ τὸν ἑπτάψυχο τιγροειδῆ. 

Τί γυρεύει ὅμως ὁ γάτος τὴ νύχτα, "ποὺ περπατάει στὶς σκιὲς μὲ μεγάλη αὐτοπεποίθηση". Μήπως πεινάει; Ἔσφιξε ἡ καρδιά του καὶ τὸ σκαπούλαρε ἀπὸ κάποιο σπίτι γιὰ νὰ ἀεριστεῖ, ἀφοῦ βαρέθηκε τὰ τυπικὰ χάδια καὶ γλυκόλογα τῆς κυρᾶς του; Τὸν κακομοίρη, μουγγὸς αὐτὸς καὶ πῶς νὰ ἀπαντήσει, ἢ τοῦ ἀνέβηκε ἡ τεστοστερόνη ἀπὸ τὴν καλοπέραση; Καὶ γιατί εἶναι μαῦρος; Σημάδι ἀσφαλῶς κακό, ποὺ συνδέεται μὲ τὴ μαγεία. Καὶ γιατί φωτίζει τὸ φεγγάρι τὸ πλάσμα ἐτοῦτο τῆς μαύρης νύχτας μὲ τὸ μοῦτρο ποὺ προκαλεῖ φόβο; Στὴ Νορμανδία ὑπῆρχε ἡ δοξασία, πῶς ἂν κάποιος διασταυρώσει τὴν πορεία του μὲ αὐτὴν τῆς γάτας στὸ φῶς τοῦ φεγγαριοῦ, ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ πεθάνει ἀπὸ ἐπιδημία. Ἔτσι ἡ σύνθεση ἀπὸ τὴν σύζευξη αὐτὴ πλανητικοῦ καὶ ζωϊκοῦ κοσμικοῦ στοιχείου, προσλαμβάνει ἕνα χθόνιο, μυστηριώδη καὶ αὐτὸ τοῦτο "δαιμονικὸ" χαρακτήρα. 

Ἂς μὴ λησμονοῦμε, ὅτι ἡ γάτα, τὸ ἰδιότροπο ἐτοῦτο σύμβολο τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῶν "γατικῶν" δικαιωμάτων μὲ τὶς γραφικὲς ὄψεις τῆς θηλυκότητος, σὲ πολλὲς θρησκεῖες συνδέεται μὲ τὴ Σεληνιακὴ Θεὰ καὶ ὅτι ἡ καθηλωτικὴ ματιά της ταυτίστηκε μὲ τὶς σεληνιακὲς φάσεις, ἐτύγχανε δὲ στὴν Αἴγυπτο ἰδιαιτέρων προνομίων καὶ βασιλικῆς ἀντιμετωπίσεως. 

Ἀγκαλιάστε λοιπὸν γατόφιλοι τὴ "θεὰ" ἢ τὶς "θεὲς" τοῦ σπιτιοῦ σας, τὰ "ἱερὰ" αὐτὰ ζῶα σφικτά, γιὰ νὰ σᾶς συντροφεύουν στὴν ἀφόρητη μοναξιά σας καὶ μὴ τὶς ἀφήνετε νὰ περιδιαβάζουν ἀλητηρίως "ἀπὸ τέντζερη σὲ τέντζερη" τὶς νύχτες, πάνω στὰ μπαλκόνια καὶ τὰ τσατιά.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

Φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός 

Διάχυτη ήταν απόψε η συγκίνηση στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών, στην εκδήλωση κατά την οποία παρουσιάστηκε το βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Γιώργου Παπαθανασόπουλου “Μέρες Αποκάλυψης στην Ιωνία”- Το δράμα των Ελλήνων της Ιωνίας (1914-1922), το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρχονταρίκι και είναι αφιερωμένο στα 90χρονα από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Για το βιβλίο μίλησαν φίλοι του συγγραφέα, όλοι με ρίζες μικρασιάτικες, γι΄αυτό και ο λόγος τους είχε ιδιαίτερη αξία. Κατά σειρά έλαβαν το λόγο: 

- Ο κ. Νικόλαος Ουζούνογλου, Καθηγητής του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου και Πρόεδρος του "Νέου Κύκλου Κωνσταντινουπολιτών". 

- Ο κ. Νικόλαος Βικέτος, Γενικός Γραμματέας της Ενώσεως Σμυρναίων. 

- Η κα Αρχοντία (Ντία) Παπαδοπούλου, Πρόεδρος του Συλλόγου των εκ Μαγνησίας της Μ. Ασίας καταγομένων. 

Στο τέλος μίλησε και ο συγγραφέας Γιώργος Παπαθανασόπουλος, ο οποίος, εμφανώς συγκινημένος, τόνισε το ιστορικό υπόβαθρο του μυθιστορήματός του και εξήρε το ήθος και την προσφορά των μικρασιατών προγόνων του, οι οποίοι μπόλιασαν δημιουργικά την ελληνική κοινωνία μετά την καταστροφή. 

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, ακαδημαϊκός, ο οποίος αναφέρθηκε στο εξαιρετικό ήθος των μικρασιατών, το οποίο αποτυπωνόταν σε όλες της εκφάνσεις της ζωής και κυρίως στην παιδεία και την διατήρηση της ορθόδοξης πίστης. Μάλιστα τόνισε πως η Ελλάδα δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα, αν η εγκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων δεν λειτουργούσε τόσο ευεργετικά για τον τόπο. Επίσης, αναφέρθηκε στην ρατσιστική “υποδοχή” των μικρασιατών από μέρους των Ελλαδιτών, κάτι που ευτυχώς ξεπεράστηκε. 

Ο Μητροπολίτης Περγάμου συνεχάρη τον συγγραφέα για την κατάθεση της δικής του οπτικής γωνίας στα τραγικά αυτά γεγονότα που σημάδεψαν τη μοίρα του νεώτερου Ελληνισμού, και εξήρε ότι αυτό το κάνει ο συγγραφέας μέσα από την μορφή της τέχνης του μυθιστορήματος. Σημείωσε επίσης ότι και ο ίδιος αισθάνεται μικρασιάτης, αφού είναι επίσκοπος Περγάμου, και αισθάνεται το βάρος της ιστορίας του τόπου αυτού, όταν λειτουργεί στην Πέργαμο, μετά από άδεια των Τουρκικών αρχών, αφού δεν γίνεται αλλιώς. 

Την εκδήλωση, την οποία συντόνισε ο υπεύθυνος των εκδόσεων Αρχονταρίκι Νίκος Σαμπαζιώτης, πλαισίωσε μουσικά, με μικρασιάτικα τραγούδια, τετραμελής ομάδα νέων, που την αποτελούσαν οι: Σταυρούλα Μέντη – βιολί, Σπύρος Μέντης – λαούτο, Άρης Κυριακίδης – τουμπελέκι και Ανέστης Γκιάτας – τραγούδι. 

Παρέστησαν: ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Παπαθανασίου, ιεροκήρυκας του Μητροπολιτικού Ναού, ο Διοικητής του Αγίου Όρους Αρίστος Κασμίρογλου, ο πολιτικός επιστήμων Κωνσταντίνος Χολέβας και πολύς κόσμος. 

Την εκδήλωση διοργάνωσαν οι εκδόσεις Αρχονταρίκι και ο Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών.

Π.Α.Α.

ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΧΟΡΩΔΙΑΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΞΕΝΟ (1912-1995)

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Πολύ ουσιαστικό ήταν το διήμερο αφιέρωμα στον έλληνα συνθέτη Αλέξανδρο Ξένο (1912-1995)  με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την γέννησή του. 

O Δήμος Μεταμόρφωσης, το Διοικητικό Συμβούλιο της Στέγης Ελληνικών Χορωδιών  & το Καλλιτεχνικό Εργαστήρι «Μαρσύας», με την επιμέλεια του συνθέτη Νίκου Καριώτη, συνδιοργάνωσαν το διήμερο αφιέρωμα  που πραγματοποιήθηκε το  Σάββατο & την Κυριακή  24-25 Νοεμβρίου  2012 στο Συνεδριακό κέντρο Δήμου Μεταμόρφωσης.

Το Σάββατο 24 Νοεμβρίου ο συντοπίτης του Αλέκου Ξένου, ζακυνθινός δηλαδή κι αυτός, ο συνθέτης και μαέστρος Ιάκωβος Κονιτόπουλος, παρουσίασε τη ζωή και το έργο του Αλ. Ξένου, ο οποίος ήταν και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και πολλά έργα του είναι εμπνευσμένα απ' αυτήν. Ακολούθησε προβολή του ντοκιμαντέρ  «Η Εποχή των Κενταύρων – Ο Μουσουργός Αλέξανδρος Ξένος» του σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλου και η πρώτη μέρα του αφιερώματος έκλεισε με συζήτηση συνθετών και μουσικολόγων με το κοινό για τη ζωή & το έργο του τιμώμενου συνθέτη.

Την Κυριακή 25 Νοεμβρίου το απόγευμα στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Μεταμόρφωσης έλαβε χώρα ένα μικρό χορωδιακό φεστιβάλ, στην ουσία, όπου χορωδιακά σχήματα απέδωσαν αποκλειστικά συνθέσεις του Αλέξανδρου Ξένου. Κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί το κοινό ήλθε σε επαφή με το άγνωστο στους πολλούς χορωδιακό έργο του συνθέτη, αλλά και οι χορωδίες που συμμετείχαν είχαν το έναυσμα για να μελετήσουν και να παρουσιάσουν χορωδιακά του Αλέξανδρου Ξένου, δηλαδή μελοποιήσεις σπουδαίων νεοελλήνων ποιητών (Κ. Παλαμάς, Γ. Ρίτσος, Άγγελος Σικελιανός, Βασίλης Ρώτας) και ελασσόνων (Γ. Κοτζιούλας, Στάθης Πρωταίος, Ναυσικά Φλέγκα - Παπαδάκη). Κι ακόμα εναρμονίσεις παραδοσιακών τραγουδιών ή μελοποίηση της Σαπφούς, στο πρωτότυπο. 

Συμμετείχαν: 

- Η Νεανική Χορωδία και Χορωδία “Ambitus” Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης, υπό τη διεύθυνση της Κατερίνας Βασιλικού. 

- Η Ανδρική χορωδία Εμπορικής Τράπεζας, υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Μπερή. 

- Το Γυναικείο Φωνητικό Σύνολο Έξη (Δάφνη Πανουργιά, Μορφούλα Παπαγεωργίου, Ελένη Καραβούζη, Κυριακή Τροχάνη, Ευτυχία Γεωργακοπούλου, Βάσω Καριώτη). 

- Η Μικτή χορωδία Καλλιτεχνικού  Εργαστηρίου «Μαρσύας», υπό τη διεύθυνση του Νίκου Καριώτη. 

Η όλη εκδήλωση, παρά τον ειδικό χαρακτήρα της, είχε απήχηση στο κοινό που κατέκλυσε τον χώρο, και συνέβαλε ουσιαστικά στην τιμή και διάδοση του έργου του Αλέξανδρου Ξένου, το οποίο αποδεικνύεται ανθεκτικό στο χρόνο.

Δύο άλλα αφιερώματα στον συνθέτη έλαβαν χώρα πρόσφατα στη γενέτειρά του, τη Ζάκυνθο. Το ένα, τριήμερο, επιμελήθηκε ο συνθέτης Ιάκωβος Κονιτόπουλος και το άλλο ήταν στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων του Μορφωτικού Κέντρου Μπανάτου Αληθώς, που επιμελείται ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας. 

Ένα ιστολόγιο για τον Αλέκο Ξένο επισκεφθείτε εδώ.

Π.Α.Ανδριόπουλος

ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: "ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός
Μια άκρως ουσιαστική εκδήλωση με θέμα «Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία» πραγματοποιήθηκε απόψε στο αμφιθέατρο Παπαρηγοπούλου, στο κτίριο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο κέντρο της Αθήνας. 

Την εκδήλωση διοργάνωσαν το Ίδρυμα «Άρτος ζωής» και το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Μπροστάρης ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, ο οποίος με αφορμή την εκδήλωση έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

Ομιλητές ήσαν: ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, ο π. Βασίλειος Θερμός, θεολόγος, ψυχίατρος, ο Σταύρος Γιαγκάζογλου, θεολόγος, σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος Δ.Σ. του Ιδρύματος «Άρτος Ζωής». Παρόντες: ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής, ο πρ. Υπουργός Μανώλης Δρεττάκης, ο βουλευτής Έβρου Άκης Γεροντόπουλος, κληρικοί, πανεπιστημιακοί και πολύς κόσμος. 
Ολόκληρη την ομιλία του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου διαβάστε εδώ. 

Λέγοντας τα πράγματα με τ' όνομά τους, οι π. Βασίλειος Θερμός, Σταύρος Γιαγκάζογλου και Σταύρος Ζουμπουλάκης, ανέλυσαν γιατί κληρικοί και χριστιανοί στην Ελλάδα σήμερα συντάσσονται με την Χρυσή Αυγή ή έστω την ανέχονται. 

Η σχέση των χριστιανών με ναζιστές ή δικτάτορες (όπως συνέβη και στην Ελλάδα με την Χούντα), είναι ευεξήγητη αλλά σε καμία περίπτωση δικαιολογημένη από την θεολογία της Εκκλησίας. Αυτή η σχέση γέννησε και το εκτρωματικό εκείνο “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” όπου η Εκκλησία έρχεται δεύτερη σε σχέση με το Έθνος ή αποτελεί δεκανίκι του. 

Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου, αναλύοντας πτυχές του θρησκευτικού συντηρητισμού στην Ελλάδα σήμερα, εξέφρασε την μεγάλη του έκπληξη για την επίθεση διαφόρων ιστοχώρων στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο, ο οποίος ελέγχεται ως «διεθνιστής» και «οικουμενιστής». 

Ο π. Βασίλειος Θερμός έκλεισε την παρέμβασή του με τη φράση: “Η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι για την Εκκλησία η ευκαιρία για την ανανέωσή της”.

Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης υπογράμμισε ότι στην Εκκλησία με την Μεταπολίτευση δεν έγινε αποχουντοποίηση. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, από ένστικτο πολιτικής επιβίωσης, αποταύτισε την Εκκλησία από τη Δεξιά, πράγμα που ανέτρεψε ο διάδοχός του. Σε άλλο σημείο της ομιλίας του είπε: «Δεν με εκπλήσσει που κάποιοι Μητροπολίτες τάχθηκαν με την Χρυσή Αυγή. Ακροδεξιοί, χουντικοί είναι οι άνθρωποι, πώς να το κάνουμε. Αυτοί θεωρούν τον Ντερτιλή σπουδαίο Έλληνα». 

Και έκλεισε τονίζοντας: «Χρειάζεται η αυτοκριτική τομή: Η αναθεώρηση της σχέσης της Εκκλησίας με την πολιτική. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξουν δυνάμεις για μια τέτοια επώδυνη διαδικασία».

Στο τέλος των εισηγήσεων τοποθετήθηκε επί του θέματος και ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής, ο οποίος τάχθηκε κατά της Χρυσής Αυγής και υπογράμμισε ότι δεν μας τιμά το γεγονός ότι επί χρόνια δεν μπορούμε στην Ελλάδα να χτίσουμε ένα τζαμί για τους μετανάστες. 

Παρέμβαση έκανε και ο πρ. Υπουργός Μανώλης Δρεττάκης, ο οποίος καταδίκασε απερίφραστα κάθε μορφή βίας, τονίζοντας ότι στην αγάπη συνοψίζεται όλος ο Χριστιανισμός. Επίσης, τόνισε ότι δεν μπορούμε να παλινδρομήσουμε στην επταετία (δικτατορία) και γι' αυτό είναι απαραίτητο η Διοικούσα Εκκλησία πρέπει να καταδικάσει απερίφραστα την Χρυσή Αυγή, και όχι γενικά και αόριστα τον ρατσισμό. Αν δεν λάβει ξεκάθαρη θέση η Εκκλησία, θα είναι συνένοχη. Και διάβασε απόσπασμα σχετικού άρθρου του. Μάλιστα, τόνισε την μεγάλη του έκπληξη όταν τον περασμένο Οκτώβριο συνάντησε στο Άγιον Όρος νέους προσκυνητές, οι οποίοι δήλωναν οπαδοί της Χρυσής Αυγής. 

Τοποθέτηση προσπάθησε να κάνει και ο βουλευτής της Ν.Δ. Άκης Γεροντόπουλος, αλλά ως εκπρόσωπος του μνημονίου, προπηλακίστηκε λεκτικά από κάποιους ακροατές κι έτσι τέλειωσε η εκδήλωση.

Τα παραπάνω είναι άκρως ενδεικτικά των όσων σημαντικών ελέχθησαν απόψε. 
Παρακολουθήστε ολόκληρη την εκδήλωση στο διαδικτυακό κανάλι intv σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρβανίτη.

Π.Α.Α.

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΧΙΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΙΚΟΣΑΗΜΕΡΟ ΣΤΟ ΙΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός 

Ένα ...χορταστικό «Αφιέρωμα στη Χίο» ολοκληρώθηκε χθες, Κυριακή 25 Νοεμβρίου, στο Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα. 

Ήταν γεμάτο «αρώματα» από το νησί: εκθέσεις Χιωτών καλλιτεχνών, όπως του χαράκτη Νίκου Γιαλούρη και των ζωγράφων Γιώργη Ζυμαράκη και Νικόλα Χατζή, διαλέξεις για την αρχαία και τη νεότερη Χίο, αλλά και της Χίου της θάλασσας και της διασποράς, καθώς και για τη «θαυματουργή» μαστίχα με τις εκπληκτικές φαρμακευτικές της ιδιότητες, μουσικές του Παντελή Θαλασσινού, ποιητικές βραδιές αφιερωμένες σε ντόπιους δημιουργούς, προβολή ταινιών του Δήμου Αβδελιώδη και ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν πρόσφατα στο νησί, παρουσιάσεις χιώτικων γεύσεων, μαθήματα παραδοσιακών χορών σε παιδιά, γιορτινό παζάρι με χιώτικα γλυκά, ποτά και αντικείμενα τέχνης.

Ένα πλούσιο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό πρόγραμμα, για το οποίο ο εμπνευστής της ιδέας και ιδρυτής του οργανισμού, Ισίδωρος Κιολέογλου, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Θελήσαμε να βγάλουμε λίγη "στάχτη" από τα μάτια του κόσμου και να τους πούμε: κοιτάξτε καλύτερα. Πρόκειται για τη Χίο που μπορεί να έχει υποστεί όλη αυτήν την καταστροφή, αλλά δεν παύει να είναι ένα πανέμορφο νησί με πλούσια ιστορία, υπέροχα χωριά και μοναδικά μνημεία. Σκοπός μας δεν είναι να φέρουμε τουρισμό στη Χίο - αν και το καλωσορίζουμε στην προκειμένη περίπτωση - αλλά να αναδείξουμε ξανά το νησί που συνεχίζει σαν ζωντανός οργανισμός να υπάρχει με τους μοναδικούς ανθρώπους και τον σπουδαίο πολιτισμό του».

Χθες, τελευταία μέρα της έκθεσης και των εκδηλώσεων, πολύς κόσμος, με τον καιρό σύμμαχο, επισκέφθηκε το Ιωνικό Κέντρο και είδε και αγόρασε γνήσια χιώτικα προϊόντα, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τους τοπικούς παραγωγούς, αλλά – κυρίως – ήλθε σε επαφή με τον σύγχρονο χιώτικο πολιτισμό. 

Κατά τη διάρκεια του αφιερώματος, στο χώρο λειτούργησαν: Το Βιβλιοπωλείο της Χίου, Η αίθουσα εκθέσεων «Απελλής», το Πωλητήριο χιακών προϊόντων και το καφενείο «Η Μυροβόλος Χίος». Τα έσοδα από τη λειτουργία τους θα διατεθούν για την προστασία και την ανάπλαση του φυσικού περιβάλλοντος της Χίου.

Ήταν πραγματικά ένα αφιέρωμα τιμής και συμπαράστασης στο νησί και τους ανθρώπους του, που οργανώθηκε, με αφορμή τις καταστροφικές φωτιές του Αυγούστου 2012, στις ημέρες της εκατοστής επετείου της απελευθέρωσης της Χίου, αλλά και της συμπλήρωσης 35 χρόνων από την ίδρυση του Ιωνικού Κέντρου ως μορφωτικού κέντρου στο νησί. Να σημειώσουμε ότι το πολυθεματικό αυτό αφιέρωμα στη Χίο ξεκίνησε στις 4 Νοεμβρίου. 

Το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων μπορείτε να δείτε εδώ. 

Ευχόμαστε και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες του Ιωνικού Κέντρου, που αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τον τόπο μας. 

Π.Α.Α.