ΣΤΟΝ ΦΙΛΙΠΠΟ ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ

Ο φίλος συνθέτης Φίλιππος Τσαλαχούρης δεν καταλαβαίνει από ...κρίση. Εννοώ πως δεν σταματά να δημιουργεί και δεν αναχαιτίζεται από τις περιστάσεις του βίου. Παρά τις χίλιες αντιξοότητες που μαστίζουν τους καλλιτέχνες, εκείνος είναι αεικίνητος και παραγωγικός. 

Στις 22 Οκτωβρίου 2012 από την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Eger με αρχιμουσικό τον Μάτε Σάμπο Σίπος, παρουσιάστηκε, σε μια συγκινητική συναυλία στο Eger της Ουγγαρίας, το έργο του οι "Επτά Λόγοι του Χριστού επάνω στο Σταυρό, opus 65 αρ.1". Από τη συναυλία αυτή και οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε εδώ.

Αυτές τις μέρες από τις Εκδόσεις Orpheus κυκλοφορεί ένα βιβλίο με επιλεγμένα κείμενα που έγραψε για τον συνθέτη ...της ζωής του Μανώλη Καλομοίρη. Δηλώνει συγκινημένος γι' αυτό το μικρό βιβλιαράκι, το οποίο περιέχει το πρώτο του κείμενο με θέμα την 2η Συμφωνία του Καλομοίρη που έγραψε σαν ήταν 17 ετών. 

Στις 28 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος»  8.30μ.μ.) η χορωδία της ΕΡΤ, με τη συνοδεία σολιστικών οργάνων παρουσιάζει πρώτες εκτελέσεις στη Ελλάδα έργων του 20ου αιώνα. Ανάμεσά τους και η Λειτουργία No 3 του Φίλιππου Τσαλαχούρη η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ουγγαρία. Απ' αυτή την πρώτη παρουσίαση, το 2009, παραθέτουμε στη συνέχεια ένα μικρό απόσπασμα. 

Με αφορμή τα σημερινά ονομαστήριά του η Ιδιωτική Οδός εύχεται στον συνθέτη μια ζωή μουσική ποιητική! Με το ίδιο ασίγαστο πάθος και την υπερεκχειλίζουσα μουσικότητα. 

Π.Α.Α.

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΑ ΝΕΑ" ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ "ΝΕΟΖΗΛΩΤΕΣ"

ΤΑ ΝΕΑ 

Οι σύγχρονοι ζηλωτές εναντίον του Πατριάρχη 

Αρνούνται τον διάλογο μεταξύ των δογμάτων και το παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών 

Του Μάνου Χαραλαμπάκη 

Νέο γύρο αντιπαράθεσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιχειρούν να ανοίξουν οι λεγόμενοι «ζηλωτές» της Εκκλησίας με αντικείμενο τον διάλογο μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων. Το έναυσμα έδωσε προ ημερών ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης π. Θεόδωρος Ζήσης με άρθρο του σε εκκλησιαστική εφημερίδα, το οποίο αναδημοσιεύτηκε σε ιστοσελίδες, στο οποίο τάχθηκε κατά της συμπροσευχής ορθοδόξων και καθολικών. Ο κληρικός συνέστησε μάλιστα στον αναπληρωτή καθηγητή της Σχολής, τον Μητροπολίτη Προύσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ελπιδοφόρο Λαμπρυνιάδη, να μη διανέμει στους φοιτητές βιβλίο υπέρ των συμπροσευχών αλλά ένα άλλο σύγγραμμα ιερέως που είναι κατά των συμπροσευχών. 

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης υποστηρίζει ότι οι συμπροσευχές απαγορεύονται από τους ιερούς κανόνες. Επίσης επιτίθεται κατά τον Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέροντας: «(...) με όσες ερμηνευτικές παραδοξολογίες και αν επιχειρούν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και πατριαρχικά ιδρύματα να δικαιολογήσουν την πρακτική του Φαναρίου και άλλων εκκλησιών υπέρ των συμπροσευχών, δεν θα κατορθώσουν τίποτε (...)». 

Εκκλησιαστικές πηγές τονίζουν στα «ΝΕΑ» ότι η παρέμβαση του ομότιμου καθηγητή δεν αποτελεί έκπληξη. Την τελευταία τριετία μερίδα κληρικών, μοναχών, μητροπολιτών και θεολόγων που ανήκουν στο υπερσυντηρητικό μπλοκ της Εκκλησίας εξαπολύουν συστηματικά επιθέσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όσων υποστηρίζουν τον διάλογο και τη συμπροσευχή των ορθοδόξων με τους καθολικούς ή με ετερόδοξους. Οι ομάδες των νέων «ζηλωτών» της Εκκλησίας χαρακτηρίζουν τα άλλα δόγματα ψευδοχριστιανικά και αιρετικά. Πολλές φορές, μάλιστα, έχουν εκφράσει ενστάσεις για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και τον διαθρησκειακό διάλογο. Ανακοινώσεις και κείμενα όπως αυτό του ομότιμου καθηγητή αναρτήθηκαν και προ μηνός σε blogs, εκκλησιαστικές ιστοσελίδες και έντυπα. Αφορμή για τον νέο ξεσηκωμό των «ζηλωτών» ήταν η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Βατικανό στο πλαίσιο των εορτασμών 50 ετών από τη σύγκληση της Β' Συνόδου του Βατικανού. Με κείμενά τους ισχυρίζονταν ότι η επίσκεψή του ήταν απαράδεκτη και «δεν είχε δουλειά στην επέτειο Συνόδου των αιρετικών». 

Η κόντρα των «υπερσυντηρητικών» ομάδων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τους μετριοπαθείς ιεράρχες της Εκκλησίας λίγο έλειψε να φτάσει στα άκρα τον Οκτώβριο του 2009. Την άνοιξη εκείνης της χρονιάς κληρικοί και μοναχοί, υπό τον τίτλο «Σύναξη ορθοδόξων κληρικών και μοναχών», είχαν συντάξει το κείμενο «Ομολογίας της Πίστεως» όπως το τιτλοφόρησαν. Σε αυτό υποστήριζαν μεταξύ των άλλων πως οι καθολικοί και οι προτεστάντες είναι αιρετικοί. Μάλιστα συμπλήρωναν πως εφόσον οι αιρετικοί «εξακολουθούν να παραμένουν στην πλάνη, αποφεύγουμε τη μετ' αυτών κοινωνία, ιδιαίτερα τις συμπροσευχές». Οι ιεροί κανόνες το απαγορεύουν, ανέφεραν. Ακολούθως δημοσίευσαν το κείμενό τους στο Διαδίκτυο και καλούσαν κληρικούς, θεολόγους και μητροπολίτες να το υπογράψουν. 

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, που είναι από τους υποστηρικτές αυτής της κίνησης, οι υπογραφές έχουν φτάσει τις 24.000. Ανάμεσα στους υπογράφοντες ήταν και μικρός αριθμός μητροπολιτών από την Εκκλησία της Ελλάδος. Η υπογραφή τους προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ο κ, Βαρθολομαίος με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο εξέφραζε τον έντονο προβληματισμό του για το κείμενο και την ανησυχία του για ανάπτυξη σχισματικών τάσεων εντός της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο Πατριάρχης τόνιζε ότι το κείμενο δεν έφερε συνοδική επικύρωση και ότι παρ' όλα αυτά μητροπολίτες το είχαν υπογράψει. Καλούσε, δε, τη Σύνοδο να πάρει θέση. 

Η Εκκλησία πήρε θέση στην Ιεραρχία του Οκτωβρίου. Ανέφερε ότι η Ιεραρχία «παρακολουθεί και θα συνεχίσει να παρακολουθεί επαγρυπνούσα το θέμα των διαλόγων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους ετεροδόξους, γι' αυτό και θεωρεί το ως "Ομολογία Πίστεως" κείμενο ως εκ του περισσού (...). Και παρακάλεσε τους πιστούς να απέχουν από ενέργειες που είναι δυνατόν να δημιουργήσουν περαιτέρω προβλήματα». 

Καλβίνος και Νταν Μπράουν στην πυρά 

Η αναταραχή με αφορμή τις αντιδράσεις των «σκληρών» της Εκκλησίας για τον διάλογο με τους Καθολικούς συνεχίστηκε και πέρυσι. Σάλο είχαν προκαλέσει εντός της Ιεραρχίας τα αναθέματα που είχε εξαπολύσει πέρυσι, την ημέρα της Ορθοδοξίας, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ - είχε υπογράψει και το κείμενο «Ομολογίας της Πίστεως» ¬ κατά του Πάπα Βενέδικτου, του Λούθηρου, του Καλβίνου, όλων όσοι συμμετέχουν στους διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς διάλογους, τους ραβίνους, τουs μουφτήδες και τους ιμάμηδες. 

Εχθρούς της ορθοδοξίας, όμως, δεν βλέπουν μόνο στους «αιρετικούς» καθολικούς και προτεστάντες οι νέοι «ζηλωτές». Μικρές θρησκευτικές ομάδες και οργανώσεις -ανάμεσά τους παλαιοημερολογίτες και μοναχοί- έχουν βγει στους δρόμους στο παρελθόν αντιδρώντας στην επίσκεψη του Πάπα, ακόμα και για την προβολή κινηματογραφικών ταινιών. Για παράδειγμα τον Μάιο του 2006, όταν προβαλλόταν η ταινία «Κώδικας Ντα Βίντσι», μέλη χριστιανικών οργανώσεων είχαν πραγματοποιήσει μικρές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ζητώντας να σταματήσει η προβολή. Τελευταία «χριστιανική» πράξη παρόμοιων ομάδων ήταν οι διαμαρτυρίες έξω από το θέατρο Χυτήριο για την παράσταση «Corpus Christi». 

Ο γκουρού της τάσης 

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης π. Θεόδωρος Ζήσης υποστηρίζει ότι οι συμπροσευχές απαγορεύονται από τους ιερούς κανόνες. Με τον τρόπο του εκφράζει κληρικούς, μητροπολίτες και Θεολόγους που ανήκουν στο υπερσυντηρητικό μπλοκ της Εκκλησίας και εξαπολύουν συστηματικά επιθέσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σημείωση Ιδιωτικής Οδού

Στο στόχαστρο των "νεοζηλωτών" βρίσκεται, ως γνωστόν, και ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης. Τώρα, νομίζω, επέστη ο καιρός ο κατά τον αρθρογράφο των Νέων "γκουρού της τάσης" π. Θεόδωρος Ζήσης, να δώσει στη δημοσιότητα την διθυραμβική - υπέρ του Περγάμου - εισηγητική του έκθεση προς το τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. προκειμένου να πάει ως καθηγητής εκεί ο Ιωάννης Ζηζιούλας, όπερ και εγένετο. Για να μη λησμονάει ότι αυτός άνοιξε την ...κερκόπορτα στους "οικουμενιστές" ή καλύτερα για να θυμάται ποιος είναι...

ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ - ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΘΩΜΑ ΤΑΜΒΑΚΟΥ

Γεώργιος - Δανιήλ Καρολίδης

Στην χθεσινή διάλεξή του στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος στο Μέγαρο Μουσικής, ο μουσικογράφος Θωμάς Ταμβάκος, ιδρυτής του ομώνυμου Αρχείου Ελλήνων Μουσουργών, αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε άγνωστες πτυχές της μουσικής ιστορίας των ελλήνων μουσουργών της Διασποράς, μέσω της δισκογραφίας. 

Πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε σε συνθέτες - ανακαλύψεις του ΑΡΧΕΙΟΥ, όπως οι: 

Γεώργιος-Δανιήλ Καρολίδης βον Κάρλσμπεργκ (Πράγα; 1569 ή 79 – 1612), Μύκολα Αρκάς (Ουκρανία, 1853-1909) (με ηχητικό δείγμα φωνητικού έργου του από σπάνιο ηχογράφημα 33στρ.), Νικόλαος Χαρίτος (Γιάλτα Ουκρανίας, 1886–Τιχορέτσκ Ρωσίας 1918) (με ηχητικό δείγμα φωνητικού έργου του από σπάνιο ηχογράφημα γραμμοφώνου 78στρ.), Γεώργιος Υψηλάντης (Ισμαήλ Βεσσαραβίας, 1906–Λος Άντζελες, 1994).

Νικόλαος Χαρίτος

Επίσης, ακούστηκαν ηχητικά δείγματα από φωνογραφημένα έργα των ελληνικής καταγωγής Φραγκίσκου Λεονταρίτη, Μιχαήλ-Ιωσήφ Στρατίκου (Ζαντάρ Κροατίας 1721 - Πάδοβα 1782 ή 83), Παναγιώτη Πίπκοβ (Φιλιππούπολη Βουλγαρίας, 1871-1942), Μπόρις Παπαντόπουλο (Χόνεφ Γερμανίας 1916 - Ζάγκρεμπ Κροατίας 1991), Γιώργου Ρουμάνη (γενν. 1939, Trenton Νέας Υερσέης), Πέτερις Πλακίδη (γενν. 1947, Ρίγα), Στήβεν Καρδιασμένου (γενν. 1958, Ώκλαντ, Καλιφόρνια).

Να τονίσουμε, επίσης, ότι ο Θανάσης Τρικούπης ερμήνευσε –σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση- πιανιστικά έργα των Σέργιου (Σοβέτ) Βαρελάς (Ταϊγάνιο Ουκρ., 1923 -Τασκένδη, 1997) και Ιβάν Κάραμπιτς (Ιωάννης Καραβίτης) (Ουκρανία 1945-2002). 

Το μόνο ...αρνητικό της εκδήλωσης ήταν η χαρακτηριστική, θα έλεγα, απουσία μουσικολόγων. Ευτυχώς το Αρχείο του Θωμά Ταμβάκου αυξάνει και πλουτίζει, οπότε αναπόφευκτα θα αποτελεί μια σημαντικότατη πηγή για το μέλλον. 

Π.Α.Α.

Αρκάς Μύκολα

Γεώργιος Υψηλάντης

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΤΑΜΒΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός
Απόψε στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής για τη διάλεξη του Θωμά Ταμβάκου, μουσικογράφου-ερευνητή, με τίτλο «Προσωπικά ηχογραφήματα Ελλήνων και ελληνικής καταγωγής μουσουργών της διασποράς – Η αθέατη πλευρά της δισκογραφίας». 

Ο Θωμάς Ταμβάκος ανήκει στην Ελλάδα της Ιδιωτικής Οδού. Μόνος του μόχθησε και δημιούργησε το πολύτιμο Αρχείο Ελλήνων Μουσουργών που φέρει δικαίως το όνομά του και εξακολουθεί να εργάζεται με ζήλο για την διάδοση της λόγιας ελληνικής μουσικής όπου γης. Στο πλαίσιο αυτού του στόχου και των πολύχρονων και ποικίλων ερευνών του, με σκοπό την συνολική καταγραφή και τεκμηρίωση των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων των απανταχού Ελλήνων και ελληνικής (και κυπριακής) καταγωγής μουσουργών λόγιας μουσικής, από τις απαρχές της (9ος αι. μ.Χ.) μέχρι τις μέρες μας, ο Θωμάς Ταμβάκος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στους μουσουργούς της διασποράς και βεβαίως στη δισκογραφική παρουσία τους, όπως αυτή έχει καταγραφεί, από το 1950 και εντεύθεν με την εμφάνιση των πρώτων ηχογραφημάτων σε δίσκους βινυλίου ή επαφής, 33 και 45 στροφών και διαφόρων ιντσών ως προς τη διάμετρό τους έως τις σύγχρονες μορφές αποτυπώσεως ηχογραφημένου υλικού (CDs, DVDs, SA-CDs, κ.λπ.). 

Το θέμα της αποψινής, άκρως εμπεριστατωμένης εισηγήσεως του Θ. Ταμβάκου αφορούσε σε 150 μουσουργούς της διασποράς (από τους 1600 συνολικά οι οποίοι έζησαν ή ζουν εκτός Ελλάδας) με -έστω και μία- προσωπική δισκογραφική παρουσία (επίσημα ηχογραφήματα αποκλειστικώς με δικά τους έργα). Ο περίπλους αυτός μέσω των 600 περίπου προσωπικών ηχογραφημάτων, μας αποκάλυψε παντελώς άγνωστες –στην Ελλάδα- όσο και εντυπωσιακές πτυχές της λόγιας μουσικής δημιουργίας. Με τη χρήση οπτικών διαφανειών και ηχητικών παραδειγμάτων αλλά και την παράθεση απίθανων πληροφοριών ο Θ. Ταμβάκος κατέδειξε πανηγυρικά αφενός την ισχυρή παρουσία του ελληνικού μουσικού δυναμικού και αφετέρου την ποσοτική υπεροχή της ελληνικής διασποράς σε σύγκριση με τις αντίστοιχες άλλων χωρών. Αρκετά από τα ηχογραφήματα αυτά, ανάμεσά τους πολύ σπάνιες εκδόσεις και παρτιτούρες, εκτέθηκαν στην είσοδο της Βιβλιοθήκης.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Θ. Ταμβάκος διατηρεί προσωπική επαφή με πολλούς από τους έλληνες μουσουργούς της διασποράς, πολλοί από τους οποίους είδαν στο πρόσωπό του το ενδιαφέρον της μητέρας τους Ελλάδας, αφού ποτέ κανένας "φορέας" δεν απευθύνθηκε σ' αυτούς. Γι' αυτό ίσως και κάποιοι αν και μιλούν και γράφουν ελληνικά δεν δηλώνουν Έλληνες! 

Στο τέλος της ομιλίας ο μουσικολόγος και πιανίστας Θανάσης Τρικούπης έπαιξε ενδεικτικά αποσπάσματα συνθέσεων για πιάνο άγνωστων ακόμα και στο ειδικό κοινό που παρακολούθησε την εκδήλωση ελλήνων μουσουργών της διασποράς.

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Αλέξη Ζακυθηνού, μουσικού ερευνητή και συγγραφέα του πονήματος «Δισκογραφία της ελληνικής κλασσικής μουσικής». 

Η ομιλία ήταν ενταγμένη στη σειρά διαλέξεων και άλλων εκδηλώσεων που η Βιβλιοθήκη φιλοξενεί για πρώτη φορά, ανεξάρτητες από τους καθιερωμένους ετήσιους κύκλους. Μια ακόμα συμβολή της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης, που διευθύνει επάξια η ακάματη μουσικολόγος Στεφανία Μεράκου. 

Π.Α.Α.

Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ"

Η “αγωνιστική” εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος αναδημοσίευσε την Ιδιωτική Οδό! Και όπως φαίνεται υιοθετεί (!) τα υφ' ημών γραφέντα. Τα ύστερα του κόσμου! Ας δούμε το σχετικό δημοσίευμα (φ. 9-11-12, σ. 8) και μετά θα επισημάνουμε κάποια πράγματα χάριν της ιστορίας και μόνο. 

ΑΙ ΕΥΘΥΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΡΩΣΙΑΣ κ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΔΙΑ ΤΑΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Μέγα λάθος ὁ ἐναγκαλισμός της μὲ τὴν κρατικὴν ἐξουσίαν 

Προσφάτως ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Ἱλαρίων, ἀπέστειλε μίαν ἐπιστολήν, πρὸς ὅλας τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας μὲ τὴν ὁποίαν κατέστησε γνωστὸν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅσο καὶ ἂν «ἠχεῖ παράξενα» εὑρίσκεται ὑπὸ διωγμόν. Ἡ εἴδησις εἶναι πράγματι συγκλονιστική, διότι μετὰ τὴν κατάρρευσιν τοῦ κομμουνισμοῦ ἡ Ὀρθοδοξία εἰς τὴν Ρωσίαν «γνωρίζει ἡμέρες δόξας». Ἡ πραγματικότης ὅμως εἶναι ἄλλη, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καταγγέλλει διώξεις. 

Τὰ αἴτια 

Τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς στάσεως τοῦ Ρωσικοῦ Κράτους ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναλύση ἡ ἱστοσελὶς «ἰδιωτικὴ ὁδός», ἡ ὁποία ὑπερασπίζεται τοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους μετὰ τῶν Παπικῶν καὶ ἤλεγξε τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν ἀναθεμάτων κατὰ τὴν Κυριακὴν τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἰς τὴν ἀνάλυσίν των οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἱστοσελίδος ὑποστηρίζουν τὰ ἀκόλουθα: 

Παρατίθεται το κείμενό μας. 

Δυο λόγια, λοιπόν, για τα παραπάνω. 

Το ότι ο Ορθόδοξος Τύπος αναπαράγει το συγκεκριμένο κείμενο της Ιδιωτικής Οδού, προξενεί εύλογη απορία, διότι η όλη αρθρογραφία του φανερώνει ότι, στην Ελλάδα τουλάχιστον, επιθυμεί το «σφιχταγκάλιασμα» της Εκκλησίας με το κράτος, το οποίο θέλει αρωγό στην «ελληνορθόδοξη αγωγή» των πολιτών. 

Το κείμενό μας στηλιτεύει την Ρωσική μεν διαπλοκή (η Εκκλησία το alter ego του Πούτιν) αλλά υπονοεί ότι κάτι παρόμοιο δεν πρέπει να συμβαίνει σε κανένα ορθόδοξο κράτος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ζητείται η συνδρομή του κράτους για να απαγορευθεί το Corpus Christi στην Ελλάδα ή μια αντίστοιχη παράσταση στη Σερβία, όπως συνέβη πρόσφατα. 

Ο Ορθόδοξος Τύπος μας λέει ότι η Ιδιωτική Οδός «υπερασπίζεται τους Θεολογικούς Διαλόγους μετά των Παπικών», και αυτό συνιστά ασφαλώς μομφή για τον Ο.Τ. και τους συν αυτώ. Άθελά του αποκαλύπτει μια αλήθεια. Όλοι οι «αντι-οικουμενιστές» είναι στην ουσία εναντίον κάθε διαλόγου με τους ετεροδόξους, ενώ διατείνονται ότι ενοχλούνται, τάχα, από τους διαλόγους με τον «προδοτικό» τρόπο που διεξάγονται. Στην πραγματικότητα αντιτίθενται διότι δεν θέλουν να κάνουν διάλογο αλλά και διότι δεν μπορούν. Αλίμονο αν ο Απόστολος Παύλος έλεγε στους Αθηναίους ό,τι αναμασούν κάθε τόσο οι «αντι-οικουμενιστές». Δεν θα υπήρχε χριστιανισμός. 

Τέλος, ο Ο.Τ. σημειώνει ότι η Ιδιωτική Οδός «ήλεγξε τον Μητροπολίτην Πειραιώς κ. Σεραφείμ δια την ανάγνωσιν των αναθεμάτων την Κυριακήν της Ορθοδοξίας». Η Ιδιωτική Οδός, όμως, δεν είναι «αγωνιστικό μετερίζι», όπως νοούν οι του Ο.Τ. τα δικά τους δημόσια βήματα λόγου. Δεν ελέγχει επισκόπους ούτε τους βρίζει ούτε τους εξουθενώνει, ούτε ζητάει «καθαιρέσεις» ούτε «παραιτήσεις» κ.ο.κ. όπως πολλοί «καθαροί» χριστιανοί μέσω των ιστολογίων τους και όχι μόνο. 

Διατυπώσαμε τον θεολογικό προβληματισμό μας για την νεοφανή αυτή κίνηση του Μητροπολίτου Πειραιώς, ο οποίος δεν ηρκέσθη στα αναθέματα του Συνοδικού της Ορθοδοξίας, όπως αυτά αναγράφονται στο Τριώδιον, αλλά προσέθεσε και νέα δικά του, που αφορούν στις μέρες μας, υποτίθεται... Και αναρωτηθήκαμε πόθεν αυτή η πρακτική και τι θα γίνει αν έστω και με κάποιο τρόπο παγιωθεί από κάποιους, την ώρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από Πανορθόδοξες αποφάσεις βρίσκεται εν επισήμω διαλόγω με τους ετερόδοξους χριστιανούς. 

Αυτά τα ολίγα. 

Π.Α.Α.

Ψηφιακή απεικόνιση του ναού που θέλει ο Πούτιν στο Παρίσι
με τους χρυσούς τρούλους και την  κυματιστή γυάλινη οροφή

Υ.Γ. Είδηση της τελευταίας στιγμής: 

Ο πρόεδρος της Γαλλιας Φρανσουά Ολάντ πιέζεται από τη Μόσχα να υπογράψει για την αποπεράτωση μιας ρώσικης ορθόδοξης εκκλησίας την οποία είχε υποσχεθεί το 2010 ο τότε γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί στο ρώσο ομόλογό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. 

Η λήξη της προθεσμίας για την έγκριση της κατασκευής του ορθόδοξου ναού λήγει στις 29 Νοεμβρίου και ο γάλλος πρόεδρος δέχεται το «στενό μαρκάρισμα» του Ρώσου ομολόγου του Βλαντίμιρ Πούτιν να πει το τελικό «ναι», ώστε να συμπέσει χρονικά με την προγραμματισμένη, για τις 27 Νοεμβρίου, επίσκεψη του Μεντβέντεφ στο Παρίσι. 

Η εκκλησία θα ανεγερθεί πάνω σε ένα μεγάλο οικόπεδο στις όχθες του Σηκουάνα που η ρωσική κυβέρνηση αγόρασε από τη Γαλλία έναντι 70 εκατ. ευρώ με σκοπό να «αναδειχθεί ο ρωσικός πολιτισμός».

Διαβάστε ολόκληρη την είδηση εδώ.

ΕΚ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Με αφορμή τη σημερινή παρουσίαση του βιβλίου Εκ Πειραιώς του Διονύση Χαριτόπουλου από τον Γιάννη Ν. Μπασκόζο στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, είπα, αγαπητοί συνοδίτες, να σας παραθέσω μερικές σημερινές, Κυριακάτικες φωτογραφίες από το Μικρολίμανο (ή Φανάρι, ή λιμένας Κουμουνδούρου, πρώην Τουρκολίμανο) αλλά και από ένα άλλο, ψηλό σημείο του Πειραιά με θέα το λιμάνι. 

Το σημερινό δικό μου, μικρό οδοιπορικό, δεν έχει φυσικά καμία σχέση μ' εκείνο που περιγράφει ο Χαριτόπουλος στο βιβλίο του και που είναι σίγουρα πιο ...αμαρτωλό. Μιλάμε για τη δεκαετία του '50 και στο λιμάνι πρωταγωνιστούν ακόμα οι ρεμπέτες και οι άσοι των γηπέδων, οι πόρνες και οι άστεγοι, η ακροβάτις Λίλι και οι "γίγαντες" του κατς. Και επειδή όλα αυτά είναι ειδωμένα με τα μάτια ενός μαθητή, που ήταν ο Χαριτόπουλος τη δεκαετία του '50, συνιστούν σίγουρα μια κατάβαση του συγγραφέα στην εσωτερική νεότητα. 

Εκ Πειραιώς, λοιπόν, χθες και σήμερον. 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Κανένας δεν τα ξυπνά το πρωί για να πάνε σχολείο και σίγουρα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τους εντρυφήσει την αγάπη για τα γράμματα και όμως 30 παιδιά που ζουν στις παραγκουπόλεις του Νέου Δελχί μαζεύονται κάθε μέρα κάτω από μια γέφυρα του μετρό και με δυο φωτισμένους δασκάλους-εθελοντές μαθαίνουν γράμματα στο ελεύθερο σχολείο που έχουν ιδρύσει οι δυο δάσκαλοι εδώ και τρία χρόνια. (AP /Altaf Qadri) 

Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολα τα παιδιά εξοικειώνονται με την τεχνολογία. Παίζουν τις οθόνες αφής στην κυριολεξία στα δάχτυλα. Στην φωτογραφία πιτσιρίκια δοκιμάζουν το νέο εκπαιδευτικό software της Microsoft για tablet στην επίσημη παρουσίασή του στο Βερολίνο. (REUTERS/ Thomas Peter )

πηγή: Φωτογραφήματα Καθημερινής

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: "ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ"

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την ελληνικότητα

Ένα ντοκουμέντο από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη. 

«Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. 

Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Το ίδιο υλικό: Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε μ' έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο. 

Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές. 

Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε...»

Και ακούγοντας τις παραπάνω σκέψεις του Μ. Χατζιδάκι μου ήρθαν αυτόματα στο νου και οι σχετικές με την ελληνικότητα παρακάτω σκέψεις του:

"Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Έλληνες, αλλά ως ελληνολάτρεις. Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Έλεγα μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί. 

Δε μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. 

Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική. Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την ελληνικότητά μου".

Και κάτι τελευταίο, αγαπητοί συνοδίτες. Με αφορμή την ...έξαρση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου στις μέρες μας (τον μοιράζουν και ως dvd), πάλι θυμήθηκα τον Χατζιδάκι:

"Αν θέλω να υμνήσω τη διαφθορά θα το κάνω επιτυχώς, εφόσον έχω το ταλέντο.   Αν δεν το έχω, δεν θα μπορέσω να υμνήσω ούτε την αρετή. Διαφορετικά, ο Καντιώτης θα ήταν μεγάλος ποιητής" (!)

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Του Αρχιτέκτονα Ε.Μ.Π. Αντώνη Τσιλιγιάννη

Για την Ιδιωτική Οδό

Η ελληνικότητα στη νεοελληνική αρχιτεκτονική (1830 – σήμερα), όπως και σε κάθε άλλη έκφανση τέχνης, απασχόλησε πολλούς επαγγελματίες και θεωρητικούς της αρχιτεκτονικής, αλλάζοντας ως έννοια ανάλογα με την εποχή, τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, αλλά και τα αρχιτεκτονικά ρεύματα που επικρατούσαν την εκάστοτε περίοδο στο εξωτερικό. Οι ερμηνείες και οι εκφάνσεις της ελληνικότητας στην αρχιτεκτονική καταλήγουν να είναι τόσο πολλές, όσες και οι εκφραστές τους, οπότε το τελικό συμπέρασμα που θα μπορούσε κανείς να βγάλει είναι μια σύνθεση όλων όσων έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Εντέλει, δε μπορούμε να μιλήσουμε για μία «αντικειμενικά» ελληνική αρχιτεκτονική. Το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την ελληνικότητα στην αρχιτεκτονική, είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση.

Από την ανεξαρτητοποίηση του Ελληνικού Κράτους μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, το στυλ το οποίο επικρατεί στην επίσημη αρχιτεκτονική του Ελληνικού Κράτους, και το οποίο βλέπουμε τόσο σε δημόσια κτήρια όσο και σε ναούς, είναι το Νεοκλασικό. Το Νεοκλασικό στυλ θεωρείται για μια μεγάλη περίοδο ως «ελληνικό», αφού η λογική του είναι μια ρομαντική μεταφορά αναλογιών και διακοσμητικών στοιχείων της Αρχαίας Ελλάδας στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Το στυλ εισάγεται απευθείας από τη Γερμανία, και συγκεκριμένα από τη Βαυαρία, μαζί με τον βασιλιά Όθωνα, αλλά και μαζί με Βαυαρούς αρχιτέκτονες ώστε να το υλοποιήσουν [εικόνες 1-2-3-4]. 

Οι πρώτοι Έλληνες αρχιτέκτονες κάνουν την εμφάνισή τους μερικές δεκαετίες αργότερα, και στην πλειονότητά τους είναι γερμανοσπουδαγμένοι, οπότε η πρωτοκαθεδρία του Νεοκλασικισμού δεν αμφισβητείται, και ασφαλώς ούτε και ο «ελληνικός» του χαρακτήρας. Αντιθέτως, το Νεοκλασικό στυλ αποτελεί προέκταση της Μεγάλης Ιδέας και χρησιμοποιείται για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Αποτελεί επίσης πηγή έμπνευσης για τους λαϊκούς τεχνίτες, οι οποίοι αν και ανεκπαίδευτοι, αντιγράφουν με μεγάλη μαεστρία τα Νεοκλασικά μοτίβα σε απλά καθημερινά σπίτια, τα οποία σήμερα καταχρηστικά αποκαλούμε στο σύνολό τους «Νεοκλασικά» [εικόνα 5].

Οι πρώτες ενστάσεις και τάσεις αποστασιοποίησης, έρχονται από τους γαλλοσπουδαγμένους αρχιτέκτονες στις αρχές του 20ου αιώνα, οι οποίοι αποτελούν το αντίβαρο στους γερμανοσπουδαγμένους. Αυτοί έρχονται να αμφισβητήσουν τη «γνησιότητα» του Νεοκλασικισμού και να τον κατηγορήσουν για τον καθαρά διακοσμητικό του χαρακτήρα ως ξενόφερτο και «κάλπικο», δηλαδή ασύμβατο με την ειλικρίνεια της Αρχαιοελληνικής αρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, αντιπαραβάλουν το Αρτ Ντεκό, το οποίο διακρίνεται από μια πιο πλαστική διάθεση, με προεξοχές και εσοχές γεωμετρικών όγκων, και το οποίο είναι το επικρατούν στυλ στη Γαλλία, ως ένα διεθνιστικό στυλ το οποίο μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες του εκάστοτε κτηρίου [εικόνες 6-7].

Για πρώτη φορά επίσης, γίνεται νύξη και στην ελληνική παραδοσιακή αρχιτεκτονική ως alter ego. Η μελέτη της γοτθικής αρχιτεκτονικής από τους Γάλλους αρχιτέκτονες, κεντρίζει τους Έλληνες αρχιτέκτονες να εξερευνήσουν την αρχιτεκτονική της Μακεδονίας, των Κυκλάδων, καθώς και των παραδοσιακών λαϊκών Αθηναϊκών σπιτιών. Παραμένει ωστόσο ασαφές το τι θα μπορούσε να αποτελέσει την «ελληνική» αρχιτεκτονική της εποχής. Ο Νεοκλασικισμός, παρά ταύτα, εξακολουθεί να εφαρμόζεται ευρέως, αφού οι εκφραστές του αλλά και η Μεγάλη Ιδέα εκφράζουν τόσο την κρατική προπαγάνδα όσο και το λαϊκό αίσθημα. 

Η επαναστατική τομή γίνεται στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι αυξημένες στεγαστικές ανάγκες του Ελληνικού Κράτους, οι ανάγκες αναβάθμισης του Κράτους Πρόνοιας, η κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας, αλλά και η εμφάνιση του νέου υλικού, του μπετόν αρμέ, αλλάζουν μια για πάντα το πεδίο στη νεοελληνική αρχιτεκτονική. Ο Νεοκλασικισμός και το Αρτ Ντεκό απορρίπτονται ως διακοσμητικά, ανεπαρκή, αναχρονιστικά και ξενόφερτα στυλ, και αγκαλιάζεται ο Μοντερνισμός του γερμανικού Μπαουχάους [εικόνα 8] και ο Μπρουταλισμός του γαλλοελβετού Λε Κορμπυζιέ [εικόνα 9]. Τα δύο αυτά στυλ θα χρησιμοποιηθούν με διάφορες παραλλαγές τους από σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής, σημαδεύοντάς την μια για πάντα. Η τυποποίηση, η απλότητα και η ευαναγνωσιμότητα των κτηρίων σαγηνεύει τους (νέους κυρίως) αρχιτέκτονες, οι οποίοι πλέον σπουδάζουν και δρουν επαγγελματικά αποκλειστικά στην Ελλάδα, και εξυπηρετεί το Κράτος. Μια σειρά από κτήρια όπως σχολεία, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, δικαστικά μέγαρα, δημαρχεία, τράπεζες, προσφυγικές κατοικίες, χτίζονται σε μερικά χρόνια σε όλη την Ελλάδα, διαδίδοντας τόσο το μοντέρνο στυλ όσο και το υλικό κατασκευής, το μπετόν αρμέ [εικόνα 10].

Ο Μοντερνισμός γίνεται το κατεξοχήν «ελληνικό» στυλ, παρότι ξενόφερτος, και πριν από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο διακρίνουμε δύο τάσεις, με εκφραστές τους δύο μεγαλύτερους Έλληνες αρχιτέκτονες του αιώνα. Το πραγματικά αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ ο Μοντερνισμός διαδίδεται παγκοσμίως ως διεθνιστικό και μαζικό στυλ αρχιτεκτονικής, στην Ελλάδα αποτελεί αιτία να αναθερμανθεί η συζήτηση σχετικά με την ελληνικότητα στην αρχιτεκτονική και με το πώς προσαρμόζεται στη μεσοπολεμική εποχή. Ο Δημήτρης Πικιώνης υιοθετεί αρχικά το μοντερνιστικό στυλ Μπαουχάους [εικόνα 11] για να το απορρίψει όμως πολύ γρήγορα ως ξενόφερτη μόδα. Στρεφόμενος στις αρετές της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, είτε αυτή είναι η Αρχαιοελληνική, είτε η Μακεδονική, είτε η Βυζαντινή, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον κράμα μοντερνιστικού λειτουργικού προγράμματος αλλά με «ελληνοπρεπή» μορφή. Κι ενώ οι δυτικές επιρροές είναι εμφανείς όταν κανείς κοιτάζει τις κατόψεις των κτηρίων του, αφού εύκολα βλέπει εφαρμοσμένους τους μοντερνιστικούς κανόνες, οι μορφές των κτηρίων του είναι επηρεασμένες από μια ρομαντική ανασκόπηση της ελληνικής αρχιτεκτονικής αλλά και του ιαπωνικού μινιμαλισμού [εικόνα 12-13]! 

Ο Άρης Κωνσταντινίδης από την άλλη, απορρίπτει το διακοσμητικό και καθαρά μορφολογικό χαρακτήρα της «ελληνικότητας» του Πικιώνη και προσπαθεί (αρκετά επιτυχημένα) να συνδέσει την απλότητα και τη δωρικότητα του Μοντερνισμού με την Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική, την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων, καθώς και τη λαϊκή αρχιτεκτονική των Αθηναϊκών σπιτιών. Ο ίδιος πολεμάει σφόδρα το Νεοκλασικισμό και το Αρτ Ντεκό, υποστηρίζοντας ότι ο λιτός Μοντερνισμός είναι κατεξοχήν «ελληνικός» όπως και τα λαϊκά Αθηναϊκά σπίτια, γιατί πολύ απλά προσαρμόζονται στο κλίμα, στο φως, στο τόπο, και εντέλει στους ανθρώπους, χωρίς να τους αναγκάζουν να είναι κλεισμένοι μέσα σε κουτιά με ξενόφερτο «περιτύλιγμα» [εικόνα 14].

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διακόπτει αυτές τις αναζητήσεις και η εσωτερική μετανάστευση προς την Αθήνα που τον ακολουθεί, καθώς και η ραγδαία ανασυγκρότηση και ανάπτυξη μετά τον Εμφύλιο, επιτάσσουν μαζική κτηριακή παραγωγή. Ο Μοντερνισμός και το μπετόν αρμέ εξαπλώνονται σε όλη την Επικράτεια [εικόνα 15] και πλημμυρίζουν το Λεκανοπέδιο, με τους ακολούθους του Κωνσταντινίδη να είναι το επικρατές ρεύμα. Οι «ανώνυμοι αρχιτέκτονες» καθώς και το πλήθος των εργολάβων απλά αντιγράφουν κάποια βασικά στοιχεία, δημιουργώντας τη γνωστή «αθηναϊκή πολυκατοικία» η οποία είναι διαδεδομένη σε όλη τη χώρα και αποτελεί σχεδόν παγκόσμια πρωτοτυπία. Κι ενώ τα διεθνή ρεύματα αλλάζουν και μεταλλάσσονται, μέχρι τη Δικτατορία, αλλά και αργότερα, το επικρατές στυλ είναι αυτό. Μόνο κατά την Επταετία κάνουν την εμφάνισή τους σημειακά κάποια τεραστίου μεγέθους κτήρια σε Μινιμαλιστικό, Μεταμοντέρνο και Διεθνιστικό στυλ, και πρόκειται για κτήρια γραφείων (Πύργος Αθηνών, Υπουργείο Εξωτερικών, Άρειος Πάγος, Πύργος ΟΤΕ) ή ξενοδοχεία (Χίλτον). Στα κτήρια αυτά, αν και είναι εμφανείς οι επιρροές από την αμερικανική αρχιτεκτονική μεγάλων γραφειακών συγκροτημάτων (η οποία αποτελεί διάδοχο σχήμα του Μπάουχαους), για λόγους ιδεολογικής προπαγάνδας των χουντικών, έχουν προστεθεί νύξεις «ελληνοπρέπειας» στα κτήρια, όπως μπλε άσπρο χρωματικό δίπολο, αναλογίες αρχαίου ναού, λευκές κολώνες, και ούτω καθεξής [εικόνα 16]. Από την άλλη μεριά, αυτή η εποχή είναι και η πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά που καταρτίζεται πίνακας με διατηρητέα και προστατευόμενα κτήρια, γεγονός που δείχνει μια προσπάθεια ορισμού και διαφύλαξης αυτού που είναι ή που θεωρείται ως «ελληνική» αρχιτεκτονική.

Στα χρόνια μετά τη Δικτατορία έως σήμερα, διακρίνει κανείς όλων των ειδών τα αρχιτεκτονικά ρεύματα, τα οποία συνήθως καταφθάνουν με καθυστέρηση μερικών ετών από το εξωτερικό. Το αξιοσημείωτο είναι ότι σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις έχουμε ακριβείς αντιγραφές. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες προσαρμόζουν τα διεθνή στυλ σε ένα Ελληνικό μοτίβο, είτε εξαιτίας του κλίματος, είτε εξαιτίας των μικρότερων οικοπέδων και των λιγότερο φιλόδοξων προϋπολογισμών, είτε τέλος, εξαιτίας των αυστηρών οικοδομικών και αντισεισμικών κανονισμών. Στην Ελλάδα διακρίνουμε ακόμα και σήμερα, τόσο τα κατάλοιπα ενός ιδιότυπου «ελληνικού» Μοντερνισμού, που εκπροσωπείται στα κτήρια του Τάσου Μπίρη, του Δημήτρη Ησαϊα και του Τάσση Παπαϊωάννου, με σαφείς αναφορές στην κληρονομιά του Άρη Κωνσταντινίδη [εικόνα 17], όσο και κτήρια με σαφείς διεθνιστικές και μεταμοντέρνες νύξεις, όπως τα κτήρια του Αλέξανδρου Τομπάζη [εικόνα 18] και του Νίκου Βαλσαμάκη, τα οποία όμως και πάλι έχουν στραμμένο το βλέμμα στην ελληνική κληρονομιά. Εν κατακλείδι, μπορούμε να πούμε ότι η αναζήτηση της ελληνικότητας στη νεοελληνική αρχιτεκτονική είναι διαρκής και αδιάκοπη. Συνεχίζεται ως τις μέρες μας, τροφοδοτούμενη από τις ξένες τάσεις, επηρεασμένη από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις, πάντα με το βλέμμα πότε στο παρελθόν και πότε στη Δύση, προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις στον Έλληνα χρήστη του κτηρίου και εναρμονιζόμενη με το χαρακτήρα και την ιστορία του ελληνικού τοπίου.

[εικόνα 1]: Εθνική Πινακοθήκη – 1867, Βερολίνο, Φρήντριχ Στήλερ (αριστερά) Αυστριακό Κοινοβούλιο – 1874, Βιέννη, Θεόφιλος Χάνσεν (δεξιά) 

[εικόνα 2]: Ακαδημία Αθηνών – 1859, Θεόφιλος Χάνσεν 

[εικόνα 3]: Βιβλιοθήκη Αθηνών – 1887, Θεόφιλος Χάνσεν 

[εικόνα 4]: Πανεπιστήμιο Αθηνών – 1839, Χριστιανός Χάνσεν 

[εικόνα 5]: Λαϊκά «νεοκλασικά» σπίτια – Ύστερος 19ος αιώνας, Ελλάδα 

[εικόνα 6]: Σπίτι της Αμοιβαιότητας – 1930, Παρίσι, Αουγκούστ Περρέ (αριστερά) Θέατρο Ηλυσίων Πεδίων – 1913, Παρίσι, Αουγκούστ Περρέ (δεξιά) 

[εικόνα 7]: Μέγαρο Μετοχικού Ταμείου Στρατού – 1927, Αθήνα, Βασίλειος Κασσάνδρας – Λεωνίδας Μπόνης 

[εικόνα 8]: Σχολή Μπαουχάους – 1919, Ντεσσάου, Βάλτερ Γκρόπιους 

[εικόνα 9]: Βίλλα Σαβουά – 1928, Πουασύ, Λε Κορμπυζιέ 

[εικόνα 10]: Δημοτικά Σχολεία – 1932, Πλατεία Βάθη, Κυριακούλης Παναγιωτάκος (αριστερά) Προσφυγικά Αλεξάνδρας – 1933, Αμπελόκηποι, Κίμων Λάσκαρις – Δημήτριος Κυριακός (δεξιά) [εικόνα 11]: Δημοτικό Σχολείο – 1931, Λυκαβηττός, Δημήτρης Πικιώνης 

[εικόνα 12]: Υπαίθριες Διαμορφώσεις – 1951, Ακρόπολη και Φιλοπάππου, Δημήτρης Πικιώνης (πάνω) Παιδική Χαρά – 1961, Φιλοθέη, Δημήτρης Πικιώνης (κάτω) 

[εικόνα 13]: Ιερά Μονή Γρηγορίου – 14ος αιώνας, Άγιον Όρος (αριστερά) Οικία Ποταμιανού – 1953, Φιλοθέη, Δημήτρης Πικιώνης (δεξιά) 

[εικόνα 14]: Οικία διακοπών – 1961, Ανάβυσσος, Άρης Κωνσταντινίδης (πάνω) Κατοικία Λαναρά – 1961, Ανάβυσσος, Νίκος Βαλσαμάκης (κάτω) 

[εικόνα 15]: Αμερικανική Πρεσβεία – 1959, Αθήνα, Βάλτερ Γκρόπιους 

[εικόνα 16]: Άρειος Πάγος - 1980, Γκύζη, Ιάσων Ρίζος – Δημήτρης Καταρόπουλος (αριστερά) Πύργος των Αθηνών – 1971, Αμπελόκηποι, Ιωάννης Βικέλας (δεξιά) 

[εικόνα 17]: Κέντρο Διαχείρισης ΔΕΗ – 1971, Πλατεία Βικτωρίας, Κλέων Κραντονέλλης (αριστερά) Πολυκατοικία στο Πολύδροσο – 1977, Χαλάνδρι, Τάσος & Δημήτρης Μπίρης (δεξιά) 

[εικόνα 18]: Συγκρότημα Δίφρος – 1971, Αγία Βαρβάρα Χαλανδρίου, Αλέξανδρος Τομπάζης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡ. ΥΦΑΝΤΗΣ, ΕΠ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ. 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ E. ΣΤΡΙΛΙΓΚΑΣ, ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗΣ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ 

Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση Νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου 

Θεσσαλονίκη-Ηράκλειο, 2.11.2012 

Προς: την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος 

Ιω. Γενναδίου 14, Αθήνα 

Μακαριώτατε, 

Σεβασμιώτατοι, 

προ ημερών είδε το φως της δημοσιότητας1  επιστολή, με ημερομηνία 25-9/8-10-2012, την οποία απέστειλε στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ο προηγούμενος της Ι. Μ. Ιβήρων αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης, προκειμένου να εκφράσει την «έντονη αντίδρασή» του απέναντι στο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών του Μαθήματος των Θρησκευτικών για την υποχρεωτική εκπαίδευση. 

Το περιεχόμενο της επιστολής του αγιορείτη γέροντα μας λύπησε βαθιά και γι’ αυτό μαζί με άλλους συναδέλφους (κληρικούς και λαϊκούς από τη Μέση και την Ανώτατη Εκπαίδευση) επιδιώξαμε προσωπική συνάντηση μαζί του. Πράγματι, ο αρχιμανδρίτης Βασίλειος συνάντησε μέλη της συντακτικής επιτροπής του Νέου Προγράμματος Σπουδών, καταρχάς στο Ηράκλειο Κρήτης (αρχικά με δική του πρωτοβουλία, καθώς επίσης και με την προτροπή του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου), στις 24, 25, 26, 27 και 28 Οκτωβρίου, και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012. Στις συναντήσεις αυτές παρόντες ήσαν κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, εκπαιδευτικοί που έχουν διδάξει το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα πιλοτικά σχολεία και σχολικοί σύμβουλοι θεολόγων. 

Η συνάντηση στη Θεσσαλονίκη, έγινε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και ήσαν παρόντες ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης, ο καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, η Μαρία Συργιάννη, σχολική σύμβουλος θεολόγων, ο Γρηγόρης Μαυροκωστίδης, θεολόγος στη ΜΕ, και δύο εκ των συντακτών του Νέου Προγράμματος (οι υπογράφοντες Παναγιώτης Υφαντής, επίκουρος καθηγητής, και Θανάσης Νευροκοπλής, θεολόγος καθηγητής στο Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης). 

Αφού εκφράσαμε με ειλικρίνεια στον πατέρα Βασίλειο την εύλογη θλίψη μας για το περιεχόμενο της συγκεκριμένης παρέμβασής του, τον ρωτήσαμε ευθέως: α. αν προτού συντάξει την επιστολή είχε διαβάσει το Πρόγραμμα Σπουδών και β. αν συνειδητοποιούσε ότι η συγκεκριμένη του παρέμβαση ήταν μια σαφής αμφισβήτηση των προθέσεων και του ίδιου του εκκλησιαστικού φρονήματος των συντακτών του, εφόσον -όπως ο ίδιος αναφέρει στην επιστολή- ένιωσε ότι «κάτι ιερό και άγιο προδίδεται από το κεφάλαιο της Πίστεώς μας». Ο αρχιμ. Βασίλειος αρχικά απέφυγε να απαντήσει, όμως εντέλει, ο ίδιος ομολόγησε ότι δεν γνώριζε το περιεχόμενο του Προγράμματος Σπουδών. Όπως μας εξήγησε, έτυχε να πέσει στα χέρια του ένα τεύχος του περιοδικού της Π.Ε.Θ. «Κοινωνία», αφιερωμένο στο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών (το ίδιο αναφέρει και στην εν λόγω επιστολή), το οποίο περιείχε αποκλειστικά απόψεις ορισμένων επικριτών του Προγράμματος Σπουδών. Στη συνέχεια μας είπε ότι επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον π. Γεώργιο Καψάνη, ηγούμενο της Ι. Μονής Γρηγορίου, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι «ο ενορχηστρωτής του νέου Προγράμματος είναι ο Γιαγκάζογλου, το δεξί χέρι του Αρχιεπισκόπου» (sic), ωσάν και μόνο το όνομα ενός διδάκτορα Θεολογίας, Διευθυντή του περιοδικού «Θεολογία» και Συμβούλου στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να αποτελεί τεκμήριο ενοχής! Αξίζει να επισημανθεί εν προκειμένω, ότι η αήθης στηλίτευση του προσώπου του κ. Στ. Γιαγκάζογλου αναπαράγεται συστηματικά από διάφορα φονταμεναλιστικά ιστολόγια ζηλωτικής υπεράσπισης της “ορθοδοξίας”, στα οποία καθυβρίζονται μεταξύ άλλων τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος όσο και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Προκαλεί δε απορία το γεγονός, ότι οι δύο αγιορείτες πατέρες φαίνεται να υιοθετούν αδιαμαρτύρητα τη συκοφαντική λάσπη των ποικιλώνυμων ή ανώνυμων φανατικών κύκλων. Στη συνέχεια, ο π. Γεώργιος παρέπεμψε τον π. Βασίλειο για περαιτέρω πληροφορίες στα κείμενα του καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής στο ΑΠΘ κ. Ηρακλή Ρεράκη. Κατά την μαρτυρία του π. Βασιλείου, ακολούθησε τηλεφωνική επικοινωνία με τον ίδιο τον καθηγητή για πληρέστερη ενημέρωση. Υπενθυμίζουμε στην πατρική Σας αγάπη ότι ο π. Γεώργιος Καψάνης έχει ήδη παρέμβει στον δημόσιο διάλογο, με μια απορριπτική του Προγράμματος τοποθέτηση, την οποία όμως και αυτός είχε θεμελιώσει πάνω στις διαβολές, την εμπάθεια και την επιστημονικά σαθρή κριτική του προαναφερθέντος καθηγητή. 

Στη συνέχεια, εκθέσαμε με νηφαλιότητα το μείζον διακύβευμα για το Μάθημα των Θρησκευτικών και την επιτακτική ανάγκη ανανέωσής του, προκειμένου να αγκαλιάσει όλο το φάσμα του μαθητικού δυναμικού και να αναβαθμισθεί ο ρόλος του στο σύγχρονο εκπαιδευτικό και ευρύτερα κοινωνικό περιβάλλον. Μάλιστα, συμφώνησε με την οπτική μας και δήλωσε ότι νιώθει πιο κοντά μας απ’ όσο στους θιασώτες μιας στενά ομολογιακής ή και κατηχητικής εκδοχής των Θρησκευτικών. 

Ωστόσο, η απροθυμία του να αναθεωρήσει τη στάση του με μια νέα επιστολή στην Ιερά Σύνοδο ή, έστω, με μια προφορική παρέμβασή του σε δημόσιο βήμα, οδήγησε αβίαστα στα ακόλουθα ερωτήματα, που με την ίδια ειλικρίνεια του απευθύναμε: 

Πώς είναι δυνατόν ένας αγιορείτης γέροντας να κατηγορεί επί «προδοσία της Πίστεως» ανθρώπους, των οποίων το έργο δεν γνωρίζει παρά μόνον μέσω -αποδεδειγμένα ατεκμηρίωτων- επικρίσεων; 

Πώς είναι δυνατόν ένας πνευματικός πατέρας να καταφεύγει σε μια τέτοια βαρυσήμαντη καταγγελία προς την Ιερά Σύνοδο, προτού καν γνωρίσει τους υποτιθέμενους «προδότες» και συνομιλήσει με αυτούς για τις θέσεις τους; 

Πώς είναι δυνατόν ένας έμπειρος πνευματικός να εμπλέκεται -με έναν τόσο πνευματικά ανεύθυνο και ποιμαντικά επικίνδυνο τρόπο- σε έναν δημόσιο διάλογο, συμπαρατασσόμενος με την πλευρά αυτών που υβρίζουν και συκοφαντούν, σπιλώνοντας συνειδήσεις και σκανδαλίζοντας αμέτρητες άλλες; Εντέλει, πώς είναι δυνατόν ένα ένσαρκο παράδειγμα ισόβιας μετάνοιας, ενώ εμμέσως ομολογεί ότι βιάστηκε να αστοχήσει εξαιτίας ελλιπούς και μονομερούς ενημέρωσης, παρόλα αυτά αρνείται να επανορθώσει; 

Ο συνομιλητής μας δεν απάντησε στα παραπάνω ερωτήματα, επιδιδόμενος σε σχοινοτενείς, αντιφατικές και, οιονεί, ρητορικές υπεκφυγές για την αξία της «ελληνορθόδοξης παράδοσης από τον Ηράκλειτο μέχρι την έκρηξη της ορθόδοξης θεολογίας». Η συνάντηση έληξε με την υπόσχεση από μέρους του να βρει και να μελετήσει -έστω και εκ των υστέρων- το κατακριθέν Πρόγραμμα. 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι στις συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν με τον π. Βασίλειο στο Ηράκλειο, μάλιστα η τελευταία παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου, οι συνάδελφοι θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί -μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων Γεώργιος Στριλιγκάς, Σύμβουλος Θεολόγων και μέλος της συντακτικής ομάδας του Νέου Προγράμματος Σπουδών του Μαθήματος- του έθεσαν περίπου τα ίδια ερωτήματα και έλαβαν τις ίδιες απαντήσεις: Πως, δηλαδή, όταν συνέταξε την επίμαχη επιστολή, δεν είχε διαβάσει το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών και πως σε γενικές γραμμές συμφωνεί με τις θέσεις τους• πλην όμως, και εκεί, αρνήθηκε να επανορθώσει με μια νέα επιστολή. 

Επισημαίνεται ότι στις συναντήσεις της Κρήτης, οι παριστάμενοι θεολόγοι -μεταξύ των οποίων και θεολόγοι που έχουν διδάξει το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα πιλοτικά Σχολεία- ομοθυμαδόν επισήμαναν στον π. Βασίλειο πως οι κατηγορίες των επικριτών ότι τάχα «το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών είναι θρησκειολογικό ή πανθρησκειακό ή ότι εστιάζει στη διδασκαλία θρησκευτικών πληροφοριών ερήμην των παιδαγωγικών χαρακτηριστικών των παιδιών», είναι παντελώς ανυπόστατες. 

Εκφράζοντας τα αισθήματα και των άλλων συναδέλφων που παρευρέθησαν σε αυτές τις συζητήσεις, Σας εξομολογούμαστε ότι -για όλους εμάς που αναγνωρίζαμε στο πρόσωπο του αρχιμανδρίτη Βασιλείου έναν εμπνευσμένο θεολόγο και εκφραστή του μοναστικού ήθους- η οδυνηρή επίγευση της πρόσφατης συνάντησης μαζί του μονάχα με όρους πνευματικής παιδοκτονίας μπορεί να περιγραφεί. Μακαριώτατε, 

Σεβασμιώτατοι, 

Θεωρήσαμε σκόπιμο να Σας μεταφέρουμε το περιεχόμενο της συνομιλίας μας με τον π. Βασίλειο, γιατί φρονούμε ότι φωτίζει το πλαίσιο σύνταξης της επίμαχης επιστολής του, με την οποία τόσο άδικα επιχείρησε να απομειώσει/κλονίσει την επιστημονική επάρκεια, την παιδαγωγική ευαισθησία και, κυρίως, το εκκλησιαστικό φρόνημα των συντακτών του αλλά και όσων θεολόγων εκπαιδευτικών εργάζονται καθημερινά για την πιλοτική εφαρμογή του. Ατυχώς με την επιστολή του πατρός Βασιλείου καταγράφηκε, πέρα από την τόσο αβασάνιστη κατάκριση, και μια ανερμήνευτη παραδοξότητα: Να καταγγέλεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ένα Πρόγραμμα Σπουδών για το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο έχει ως καθοδηγητική και οργανωτική αρχή την εκκλησιαστική προτροπή για καταλλαγή και αλληλοπεριχώρηση. Ένα Πρόγραμμα Σπουδών το οποίο -με τα ίδια τα λόγια της επιστολής του πατρός Βασιλείου (!)- «Δεν βλέπει εχθρούς αλλά μόνο φίλους. Δεν αμύνεται για να σωθή. Αλλά θυσιάζεται για να σώση όλους. Θεωρεί φίλους και αυτούς που το σταυρώνουν. Δεν καταργεί εχθρούς γιατί δεν έχει. Καταργεί την έχθρα. (...) Γιατί η αλήθεια της αγάπης δεν χωρίζει, αλλά ενώνει». 

Με υιικό σεβασμό και την ελπίδα 

να «μετατραπεί ο πειρασμός σε ευλογία» 

Παναγιώτης Αρ. Υφαντής, Επ. Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. 

Γεώργιος E. Στριλιγκάς, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων 

Αθανάσιος Ι. Νευροκοπλής, Θεολόγος καθηγητής 

1 Αρχικά σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και ιστολόγια του διαδικτύου και ακολούθως σε έντυπα μέσα ενημέρωσης, γεγονός που μας αναγκάζει να ακολουθήσουμε την ίδια οδό.

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, τα παχιά λόγια, τα έξαλλα λόγια ακούω χρόνια τώρα για την παιδεία. Όλοι κόπτονται και ολοφύρονται γι' αυτήν μα μέχρι εκεί. Όλοι λένε με περισσή ευκολία "όλα είναι θέμα παιδείας" ή "να αποκτήσουμε ελληνική παιδεία" αλλά πλέον ου. 

Ουδείς εξηγέρθη για τα ζητήματα της παιδείας όλα αυτά τα χρόνια. "Η παιδεία μας χωλαίνει..." διαπιστώνεται από τους πάντες, αλλά καμία μέριμνα ουσιαστική. Για τα ζητήματα της παιδείας τα καίρια και ουσιαστικά, δηλ.όχι τα συντεχνιακά, πορείες δεν γίνονται. "Αγανακτισμένοι" δεν υπάρχουν. "Λαοθάλασσα" δεν συναθροίζεται έξω από τη Βουλή. 

Οι νεοέλληνες που οργίζονται τώρα για τα χρήματα που θεοποίησαν και τα χάνουν, δεν απαίτησαν ποτέ αληθινή παιδεία, αλλά περιορίζονταν σε ανέξοδες ρητορείες. Και τις προφητικές φωνές που ακούστηκαν, συνειδητά τις απώθησαν... 

Όλα αυτά μου ήρθαν αυθόρμητα στο νου σαν διάβασα την δραματική έκκληση για την παιδεία του μεγάλου μας ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά. Με την πολύχρονη εμπειρία του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έρχεται να επισημάνει εμφαντικά τα προβλήματα που καθιστούν την παιδεία μας άκρως προβληματική. 

Παραθέτω στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενο που ο ζωγράφος και ακαδημαϊκός έδωσε αυτές τις μέρες στη δημοσιότητα. 

«Είναι γεγονός γνωστό σε όλους ότι τα πανεπιστήμια μας είναι υποβαθμισμένα διεθνώς χωρίς ελπίδα ανάκαμψης. Τα προβλήματα από ότι έχω διαπιστώσει είναι κυρίως δύο: To ένα είναι τα συμφέροντα των καθηγητών οι οποίοι εξελίσσονται με δικά τους κριτήρια ψηφίζοντας ο ένας τον άλλο χωρίς αξιολογήσεις, και δεύτερο τα συμφέροντα των κομμάτων τα οποία ψαρεύουν ψηφοφόρους μέσα από φοιτητές και μαθητές. 

Επειδή έζησα 40 χρόνια σαν δάσκαλος στην ΑΣΚΤ, στους χώρους του Πολυτεχνείου, πιστεύω ότι το πρόβλημα πρέπει να τεθεί υπ' όψιν της Βουλής και μετά από μελέτη να ψηφιστεί νόμος, ο οποίος θα καθορίζει με ακρίβεια τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων  

Ας μελετηθούν οι ήδη υπάρχοντες τρόποι λειτουργίας των μεγάλων ιδρυμάτων της Ευρώπης και της Αμερικής και να εφαρμοστεί ένας νόμος αυστηρός ο οποίος να καθορίζει τις υποχρεώσεις φοιτητών και δασκάλων. Είναι αδιανόητο οι καθηγητές να εξελίσσονται χωρίς σύστημα αξιολόγησης.   

Είναι αδιανόητο παγκοσμίως με απόφαση του φοιτητικού συλλόγου να διακόπτουν τα μαθήματα επ' αόριστον και να δημιουργούνται τεράστια κενά στη διδασκαλία. Είναι αδιανόητο να γίνεται κατάληψη με πλήθος κλοπές και βιαιοπραγίες εναντίον του εκπαιδευτικού προσωπικού και κάθε είδους ποινικά αδικήματα, όπως ξυλοδαρμοί καθηγητών και έλεγχος των φοιτητικών συλλόγων, με κομματικές εντολές. Αν συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο σε λίγο θα έχουμε καταντήσει τα σκουπίδια της Ευρώπης!  Η νομοθετική εξουσία, που είναι η Βουλή, να αναθέσει σε μια πανεπιστημιακή Επιτροπή, έξω από κομματικά κριτήρια και υποχωρήσεις, να συντάξει ένα νόμο που να εγγυάται τη σωστή λειτουργία και τη σωστή εξέλιξη των εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.  

Πιστεύουμε ότι η Βουλή των Ελλήνων έχει υποχρέωση να σώσει σε αυτή τη δύσκολη φάση την παιδεία που είναι το μέλλον των νέων ανθρώπων διότι κάποια στιγμή θα υποχρεωθούμε να σκουπίσουμε τις αυλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφού δεν θα βρίσκουμε πουθενά δουλειά, όπως γίνεται τώρα με τους εξαθλιωμένους μετανάστες. 

Έλληνες Βουλευτές σώστε τα παιδιά μας, διότι το κόστος θα είναι τεράστιο αν δεν βιαστούμε. Η Βουλή των Ελλήνων να σώσει την Παιδεία. Ψηφίστε νόμο για τη λειτουργία της σε όλα τα επίπεδα. Συμβουλευτείτε τα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια και οργανώστε τα δικά μας. Το μεγάλο συμφέρον και το μέλλον είναι η παιδεία».

ΤΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΣΙΜΠΕΛ ΚΑΙ ΕΓΧΟΡΔΑ ΤΟΥ Γ. ΧΑΤΖΗΜΙΧΕΛΑΚΗ ΣΤΟ ΜΙΝΣΚ

Ο συνθέτης Γιώργος Χατζημιχελάκης είναι από τους σύγχρονους δημιουργούς που συνταιριάζουν Δύση και Ανατολή. Στεγανά δεν υπάρχουν. Μόνο μουσική. 

Έτσι, εκτός από τις σπουδές του στη Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία, ο Γ. Χατζημιχελάκης σπούδασε μουσική στο Κεντρικό Ωδείο Αθηνών. Ανώτερα Θεωρητικά με τον Κώστα Κλάββα, Βυζαντινή Μουσική με τον Κωνσταντίνο Κατσούλη, σύνθεση με τον Θόδωρο Αντωνίου. Παράλληλα διδάχτηκε ύφος εκφοράς του βυζαντινού μέλους και ελληνική δημοτική μουσική από τον Βασίλη Νόνη. 

Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη μελέτη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και ειδικά με τα ελληνικά παραδοσιακά νυκτά όργανα. Είχε την πολύτιμη εμπειρία της συνεργασίας με λαϊκούς οργανοπαίκτες της παλαιότερης γενιάς σε σειρές ηχογραφήσεων δημοτικής μουσικής της Ε.Ρ.Τ., καθώς και σε πολλές συναυλίες. Επίσης, προς την κατεύθυνση του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού συνεργάστηκε με μουσικούς από διάφορους χώρους. Συνθέσεις του έχουν παραγγελθεί από το Μέγαρο Μουσικής, την Ορχήστρα των Χρωμάτων κ.α. 

Σε συνεργασία με τη μεγάλη χορογράφο Μαρία Μ. Χορς και με τις συνθέσεις του "ΤΗΝΕΛΛΑ" και «ΑΝΑΚΡΟΥΣΙΣ» επένδυσε τις χορογραφίες της για την Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας του 2000 (θερινοί αγώνες Σίδνεϋ) και 2002 (χειμερινοί Σόλτλεϊκ Σιτυ). Το 2004 γράφει ξανά τη μουσική για τις χορογραφίες της Μαρίας Μ. Χορς ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΧΗΣΗΣ & ΑΡΧΑΪΚΗ ΕΙΚΟΝΑ που παρουσιάστηκαν στην Τελετή Αφής στην Αρχαία Ολυμπία και στην Τελετή Παράδοσης στο Παναθηναϊκό Στάδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. 

Ο Χατζημιχελάκης είναι σοβαρός και ως συνθέτης και ως άνθρωπος. Κι έτσι δεν προκαλεί θόρυβο γύρω απ' το όνομά του και το έργο του. Ως εκ τούτου με χαρά μαθαίνω - και όχι πάντα - τις εκτελέσεις έργων του εντός αλλά και εκτός Ελλάδος, όπως τώρα που παίχτηκε έργο του στο Μινσκ της Λευκορωσίας. 

Το έργο του Γιώργου Χατζημιχελάκη «Κοντσέρτο Φαντασία για τσίμπελ (ρώσικο σαντούρι) και ορχήστρα εγχόρδων» (γραμμένο το 2000 κατά παραγγελία της Ορχήστρας των Χρωμάτων) παρουσιάστηκε στο Μινσκ, στα πλαίσια του 38ου Φθινοπωρινού Διεθνούς Φεστιβάλ Τεχνών, στις 27 Οκτωβρίου 2012, στην Μεγάλη Αίθουσα Συναυλιών της Κρατικής Φιλαρμονικής, από την Κρατική Ορχήστρα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, με σολίστ την Αγγελίνα Τκάτσεβα και υπό την διεύθυνση του Yevgeny Bushkov. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 2001 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση από την Ορχήστρα των Χρωμάτων και ως το 2009 ακολούθησαν άλλες 4 εκτελέσεις ανά την Ελλάδα και μία στην Ρώμη πάντα υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, ενώ το 2001 επίσης παρουσιάστηκε και στην Πάτρα από την Ορχήστρα Πατρών υπό την διεύθυνση του Σαούλιους Σοντέσκις, πάντα με σολίστ την Αγγελίνα Τκάτσεβα. 

Παραθέτω εδώ το βίντεο από τη συγκεκριμένη συναυλία στο Μινσκ με την σολίστ Αγγελίαν Τκάτσεβα να ερμηνεύει με αληθινό οίστρο τη σύνθεση του Χατζημιχελάκη.