"ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ" ΣΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

Νικόλαος Καλλής, Άγγελοι μουσικοί

ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ 

(Μια σύγχρονη μεταγραφή του δοξολογικού και κτισιολογικού ρλε’ ψαλμού) 

Αλληλούια• 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον Κύριο, γιατί είναι φύσει Aγαθός και η χρηστότητά Του ακατάληπτη για την ανθρώπινη διάνοια, αρκούμενη στην πτωχεία της να Τον περιγράφει με το όνομα Αγάπη• 

2 ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ τῶν θεῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον υπέρθεο μέγα Θεό, που δεν είναι ένας ακόμα μικρός και ψεύτικος θεός σαν τους άλλους, οικούντες σε νοητά ή αισθητά είδωλα, όπου πιστεύουν τα έθνη, αλλά Αυτός που εκτείνει την εξαρχία Του και πάνω σ’ εκείνους• 

3 ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ τῶν κυρίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον Ένα και μοναδικό Κύριο, που δεν είναι ακόμα ένας μικρός και ψεύτικος κύριος σαν τους έτερους, ένυλους και ασώματους, όπου καταδυναστεύουν τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αλλά Αυτός που έχει το κράτος Του πάνω και σ’ εκείνους• 

4 τῷ ποιήσαντι θαυμάσια μεγάλα μόνῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον φοβερό Θεό, που δημιούργησε έργα θαυμαστά σε όγκο και ασύλληπτα σε μέγεθος χωρίς τη συνδρομή κανενός άλλου• 

5 τῷ ποιήσαντι τοὺς οὐρανοὺς ἐν συνέσει, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον αλάθητο Δημιουργό, που ουσιώνει αμεταμέλητα και αμετάκλητα το σύμπαν με την ενυπόστατη συνάναρχη Σοφία Του και με την προσωπική συναΐδια Πνοή Του, απερινοήτως στις ημέτερες νοερές ελαχιστότητες• 

6 τῷ στερεώσαντι τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον πανσθενουργό άσαρκο Λόγο του Θεού, δι’ ου η συμπαντική έκρηξη γέννησε τη γη που κατοικούμε, και την κρέμασε πάνω στα νερά των ωκεανών• 

7 τῷ ποιήσαντι φῶτα μεγάλα μόνῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε το Τρισήλιο Φως, που κατασκεύασε τους γαλαξίες και τα ουράνια στερεώματα χωρίς τη βοήθεια κανενός• 

8 τὸν ἥλιον εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον σαρκωθέντα Ήλιο της Δικαιοσύνης, που ανάπτει τον ήλιο του πλανητικού μας συστήματος να κυβερνάει τη μέρα• 9 τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε την παμπληρούσα Δόξα του Κυρίου, την Τριαδική Μονάδα και Ενική Τριάδα, που έπλασε με τα χέρια Του τη σελήνη και έκτισε (μάλλον κέντησε) όλα τα αστέρια του σύμπαντος να διαφεντεύουν τη νύχτα• 

10 τῷ πατάξαντι Αἴγυπτον σὺν τοῖς πρωτοτόκοις αὐτῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον ειρηνικώς πολεμούντα, απαθώς ζηλούντα και αδιαβλήτως εκδικούντα Κύριο, που κατατρόπωσε τους αρχαίους Αιγύπτιους και συντρίβει τα αρχέτυπά τους μαζί με τα πρωτότοκά τους, τις ανυπόστατες αμαρτίες και φαντασίες• 

11 καὶ ἐξαγαγόντι τὸν ᾿Ισραὴλ ἐκ μέσου αὐτῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον Κύριο της ιστορίας, που εισέρχεται σ’ αυτήν και μας εξάγει στη Βασιλεία Του, διά του άκτιστου αρπαγμού της αναστάσιμης ελευθερίας Του, απ’ ανάμεσο των ορατών και αοράτων εχθρών μας, μέσα από την άσβεστη φωτιά του ακοίμητου πυρός, σαν και τότε με τον περιούσιο λαό Του• 

12 ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον Θεό Πατέρα, που μας λυτρώνει με τον Υιό Του τον Παντοδύναμο και με το Πνεύμα Του το Παντοκρατορικό• 

13 τῷ καταδιελόντι τὴν ᾿Ερυθρὰν θάλασσαν εἰς διαιρέσεις, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε την Πύρινη Πατρική Ρομφαία, που διχοτόμησε τόσο εύκολα τον θάνατο και τον διάβολο, σαν τότε με τα νερά της Ερυθράς• 

14 καὶ διαγαγόντι τὸν ᾿Ισραὴλ διὰ μέσου αὐτῆς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, που διαπορθμεύει την Εκκλησία Του μέσα από τα πειρασμικά ύδατα του κόσμου, όπως πέρασε μέσα από τη θάλασσα τους αρχαίους Ισραηλίτες• 

15 καὶ ἐκτινάξαντι Φαραὼ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ εἰς θάλασσαν ᾿Ερυθράν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τη μονοκρατορική υπεράλκιμη παντουργική Δύναμη, που λιχνίζει τον αρχέκακο Φαραώ και τους υποτακτικούς του, όπως διασκόρπισε το αχυροειδές αντίγραφό του και τα στρατεύματά του• 

16 τῷ διαγαγόντι τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε Αυτόν που είπε ότι είναι η Οδός, πάνω στην οποία μονάχα μπορεί να διέλθει κάποιος την ερημία του αιωνίου μηδενός• 

17 τῷ πατάξαντι βασιλεῖς μεγάλους, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον Βασιλέα των επουράνιων ταξιαρχιών, την Τρισυπόστατη Φύση, που δεν υπέστη καμία ήττα από επίγειους και καταχθόνιους κοσμοκράτορες• 

18 καὶ ἀποκτείναντι βασιλεῖς κραταιούς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε την τρίκλιτη ζωαρχική Θεαρχία, που δε διστάζει να οδηγήσει σ’ αφανισμό άρχοντες και δυνατούς αυτού του κόσμου• 

19 τὸν Σηὼν βασιλέα τῶν ᾿Αμορραίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον πανταχού παρόντα και του παντός όντως όντα Κύριο, που συνθλίβει κάθε επαιρόμενο ύψωμα στην αδιάπτωτη μοναρχία Του, όπως συνέβη και με τον Αμορραίο δυνάστη• 

20 καὶ τὸν ῍Ωγ βασιλέα τῆς Βασάν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον ακαθαίρετο Κύριο Σαβαώθ, που καθαίρεσε τον Εωσφόρο και τη συνοδεία του, ωσάν και τον τύραννο της Βασάν αργότερα• 

21 καὶ δόντι τὴν γῆν αὐτῶν κληρονομίαν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον υπερόλβιο Πατέρα, την Τρισσοφαή Θεότητα, που κληροδοτεί στα παιδιά Του όχι απλά τους ακένωτους θησαυρούς Του, αλλά και τον ίδιο του τον Εαυτό• 

22 κληρονομίαν ᾿Ισραὴλ δούλῳ αὐτοῦ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον μυστικό Δεσπότη των απάντων, που υπερανυψοί τους δούλους Του με το χάρισμα της υιοθεσίας• 

23 ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον Ταπεινό Ύψιστο Παντάνακτα, που θεραπεύει τη μηδενίζουσα κτιστότητα των όντων μέσα στην αιώνια μνήμη Του• 

24 καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· δοξάστε τον σωτήρα Θεό, που ερρύσατο ημάς από παντός πονηρού πολεμίου - διαβόλου, αμαρτίας, θνητού πρώτου θανάτου και αθάνατου δεύτερου• 

25 ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκί, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον ζώντα Θεό Λόγο, που χορηγεί στα σύμπαντα αδιαλείπτως το είναι και σε μας τους ανθρώπους το αεί ευ είναι, τη θεοποιούσα σάρκα Του• 

26 ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ• δοξάστε τον ένθρονο στους ουρανούς Τριαδικό Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα, διότι το Έλεος είναι μέσα στη φύση Του και φτάνει μέχρι τις εσχατιές της αιωνιότητας, ακόμα και στην κόλαση• αλληλούια. 

Κ. Νούσης 

6/11/2012

Ο ΗΛΙΟΣ ΕΓΝΩ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ ΑΥΤΟΥ...

Αττικός ουρανός σήμερα το απόγευμα 

Σελήνη εποίησε για τους καιρούς 
τη δύση του έμαθε ο ήλιος. 
Σκοτάδι έβαλες κι έγινε νύχτα 
ανάμεσά της θα διαβούν του δάσους όλα τα θεριά.

Από την απόδοση του Προοιμιακού Ψαλμού στη νεοελληνική υπό π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Νικόλαος Γύζης, Οικογένεια

Του Αρχιμανδρίτη Γεράσιμου Φραγκουλάκη 

Αννόβερο Γερμανίας 

Έχετε σκεφθεί ποτέ ποιοι θα είναι οι αυριανοί επιστήμονες, οι αυριανοί κληρικοί, οι αυριανοί τεχνίτες, οι αυριανοί εργάτες; 

Εύκολη η απάντηση θα πείτε. Είναι λογικό να είναι τα σημερινά παιδιά. 

Όλοι μας όμως εκφράζουμε δυσαρέσκεια για την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία μας. 

Θα μπορέσουν άραγε τα σημερινά παιδιά, οι αυριανοί ενήλικες να κάνουν τη διαφορά, να αλλάξουν τα δεδομένα; 

Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως εξαρτάται από τα εφόδια που θα έχουν από την οικογένεια. Γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ανάπτυξης του ανθρώπου είναι η οικογένεια. Μέσα σ’ αυτήν ο άνθρωπος αναπτύσσεται βιολογικά, κοινωνικά και πνευματικά. 

Βιολογικά γιατί μέσα στην οικογένεια ο άνθρωπος έχει τη βοήθεια εκείνη που του χρειάζεται για να αναπτυχθεί, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της ζωής του που δεν μπορεί από μόνος του να κάνει τίποτα. Σημαντική επίσης είναι η βιολογική προσφορά της οικογένειας και στις περιπτώσεις των ηλικιωμένων και των ανήμπορων. 

Μεγάλη είναι και η κοινωνική προσφορά της οικογένειας στα μέλη της. Μέσα στην οικογένεια αναπτύσσεται η κοινωνικότητα του ανθρώπου γιατί όλα είναι κοινά. Κατοικία, τροφή, χαρές, λύπες κ.ά. τα μοιράζονται τα μέλη της οικογένειας. Πέρα από την κοινωνικότητα καλλιεργείται και η συνεργασία για την αντιμετώπιση των κοινών αναγκών. 

Εκτός από βιολογικά και κοινωνικά, ο άνθρωπος μέσα στην οικογένεια καλλιεργείται και πνευματικά. Η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου μέσα στην οικογένεια αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την μετέπειτα πορεία του μέσα στην κοινωνία υπό οποιαδήποτε ιδιότητα. Όταν ο άνθρωπος στερείται πνευματικότητας και η κοινωνικότητά του είναι ρηχή, φαινομενική. Ο πνευματικός άνθρωπος πάνω απ’ όλα είναι ελεύθερος. Χαρακτηρίζεται από αγάπη και κατανόηση. Το ότι τα στοιχεία αυτά σπανίζουν στην εποχή μας, οφείλεται στο γεγονός ότι δυστυχώς και η οικογένεια περνάει κρίση. Δεν υπάρχει αλληλοσεβασμός στα μέλη της και κυρίως στον βασικό κορμό της που τον αποτελούν ο πατέρας και η μητέρα. 

Κατά τον Απόστολο Παύλο η οικογένεια αποτελεί την «κατ’ οίκον εκκλησία». 

Βάσει των όσων έχουν αναφερθεί έως εδώ, η οικογένεια αποτελεί την «ραχοκοκαλιά» της κοινωνίας. Η δε ελληνική οικογένεια χαρακτηρίζεται από τις παραδοσιακότερες ακόμα. Και λέμε ακόμα, διότι τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί και αυτή βασικούς μετασχηματισμούς. Με την βοήθεια κάποιων «θολοκουλτουριάρηδων» έχει αρχίσει να εξευρωπαΐζεται παίρνοντας μόνον τα κακά από την «προοδευμένη» ή «προοδευτική» ευρωπαϊκή οικογένεια όπως, σταδιακή κατάργηση του γάμου και η αντικατάστασή του με διάφορες μορφές συμβίωσης, εύκολα διαζύγια, υπογεννητικότητα κ.α. Είναι κάτι που ήδη έχουμε αρχίσει να το πληρώνουμε ακριβά! 

Η οικονομική κρίση έχει κάνει τους Έλληνες να συσπειρώνονται γύρω από την οικογένεια. Το κάνουν βέβαια περισσότερο, χρησιμοποιώντας την βιολογική προσφορά της. 

Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα, να ξεπηδήσει μιας νέας μορφής οικογένεια, στην οποία κάποια μέλη της θα εκμεταλλεύονται τα υπόλοιπα μέλη της και θα ζουν εις βάρος τους. Οι τεμπέληδες και οι ακαμάτηδες θα αξιώνουν να βοηθιούνται από τα εύπορα μέλη της οικογένειάς τους μόνο και μόνο επειδή είναι συγγενείς τους. 

Γι’ αυτό θα πρέπει να ξανααναστήσουμε την παλιά παραδοσιακή, ελληνική οικογένεια καλλιεργώντας όλες τις πτυχές της. Αρκετές δοκιμές κάναμε με διάφορες «πολιτισμένες» συνταγές, που προσπάθησαν κατά καιρούς να μας επιβάλλουν ακόμα και νομοθετώντας τες. 

Τα προβλήματα των οικογενειών είναι λογικό να επηρεάζουν τα μέλη τους. Δεν μπορεί μια οικογένεια να είναι προβληματική και τα μέλη της να είναι φυσιολογικά. Και δυστυχώς, παγκοίνως ομολογείται ότι η σημερινή οικογένεια «χωλαίνει». Οπότε βάσει ποιων προδιαγραφών οι διάδοχοί μας θα μπορέσουν να είναι καλύτεροι από εμάς;

"ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ" ΚΑΙ "ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ"

Χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, για την ημερίδα Το Σώμα σε κρίση, μια εκδήλωση του Συνδέσμου Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση. 

Στο φουαγιέ παρακολούθησα λίγο ένα εργαστήριο κίνησης, ελεύθερο για όλους, με τίτλο: Το σώμα στο χώρο: κίνηση εντός κι εκτός (επιμέλεια:  Γωγώ Πετραλή). Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, κυρίως όμως νέοι, έμοιαζαν ν' απελευθερώνονται σωματικά από διάφορες ασκήσεις που έκαναν σ' ένα χώρο όχι και τόσο συνηθισμένο για τέτοιες δράσεις. Παρ' όλα αυτά ο τρόπος υπερίσχυσε του τόπου, και το σώμα στο χώρο κινήθηκε όντως εντός εκτός εαυτού...

Στη συνέχεια,στη κεντρική σκηνή της Στέγης, παρακολούθησα την ομιλία της φίλης Εσθήρ Λέμη,  με θέμα: Το όριο της σωματικότητας (the embodied line). Μια κατά πάντα διαδραστική ομιλία σε συνεργασία με τους COM.ODD.OR. 

Η Εσθήρ Λέμη, πατρινή στην καταγωγή, είναι συνθέτης, εικαστικός, Δρ. Μουσικολογίας, με σπουδές στο Βερολίνο και στη Γενεύη, μια ταλαντούχα κοπέλα με ποικίλες και ανατρεπτικές δράσεις. 

Συνεργαστήκαμε στο Τετράδιο του Πατριάρχη, αφού μελοποίησε κατά ένα πρωτότυπο τρόπο το Κυπαρίσσι του Σημηριώτη, το οποίο είχε ανθολογήσει στα νεανικά του χρόνια ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και η Έστερ φιλοτέχνησε επίσης έναν πίνακα με τον Πατριάρχη και τη Σχολή της Χάλκης ως φόντο. Στη Χάλκη ο Πατριάρχης έγραψε την ποιητική ανθολογία του. 

Στη χθεσινή ομιλία της η Έστερ μας αποκάλυψε τη σύνδεση του Πλάτωνα και του Σιμωνίδη του Κείου με τους υπολογιστές! Το μείζον θέμα της μνήμης πάντα στο προσκήνιο και η σχέση του σώματός μας με την τεχνολογία. Η ματιά της καθαρή και η αντίληψή της για τα πράγματα ...διαδραστική. 

Της εύχομαι καλή συνέχεια στην Εσπερία, γιατί εδώ... 

Π.Α.Α.

ΛΑΚΗΣ ΒΙΓΚΑΣ: ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

Μια ξεχωριστή εκδήλωση έλαβε χώρα στην αίθουσα της Τράπεζας της Ελλάδος, την περασμένη Παρασκευή.

Μια εκδήλωση τιμής σ' ένα άξιο τέκνο της Ρωμιοσύνης, στον Λάκη Βίγκα, ο οποίος δεν δίδει τοις βλεφάροις του νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις του, προκειμένου να υπηρετεί νυχθημερόν την Ρωμιοσύνη της Πόλης, αλλά και τις άλλες θρησκευτικές μειονότητες της Πόλης, ως εκλεγμένος εκπρόσωπός τους στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Άγκυρα.

Eμπεριστατωμένα ρεπορτάζ για την εκδήλωση δείτε εδώ και εδώ. 

Εμείς παραθέτουμε ολόκληρη την σημαντική ομιλία του, στην οποία καταγράφει την εμπειρία του, το έργο του και την προοπτική της Ρωμιοσύνης στην Πόλη. Με λογισμό και μ' όνειρο.

Ομιλία Λάκη Βίγκα 

στην εκδήλωση της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ. 

«Άξιος της Ρωμιοσύνης» 

Τράπεζα της Ελλάδας, 2 Νοεμβρίου 2012 

Αιδεσιμότατε πάτερ Κωνσταντίνε Στρατηγόπουλε, εκπρόσωπε της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, 

Αιδεσιμότατε πάτερ Δημήτριε Νίκου, εκπρόσωπε της Αυτού Μακαριότητος Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμου, 

Εξοχότατε κ. Πρέσβη, εκπρόσωπε της Ελληνικής Πολιτείας, 

Αξιότιμε κ. Ουζούνογλου, Πρόεδρε της ΟΙΟΜΚΩ, 

Αξιότιμοι Δάσκαλοι μου, 

Αγαπητοί συμπολίτες και φίλοι, 

Θα ήθελα πρώτα από όλα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον πρόεδρο της ΟΙΟΜΚΩ, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και τους συνεργάτες τους, για την τιμητική πρόσκληση που μου κάνανε να έρθω από την πόλη των ονείρων του κάθε Ρωμιού στην πόλη του κλασσικού φωτός στην Αθήνα, με σκοπό να μου αποδοθεί ο τίτλος του Άξιου της Ρωμιοσύνης. Βαρύς ο τίτλος, όμως, επιτρέψτε μου να πω πως πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είμαι άξιος της ρωμιοσύνης αλλά ότι η πονεμένη ρωμιοσύνη είναι άξια παντός επαίνου και σεβασμού. Ζει, αναπνέει και μεγαλουργεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ιδίως δε στην παλιά της κοιτίδα, την Πόλη. Πορεύεται μέσα στους αιώνες άλλοτε με δόξα και άλλοτε με αδοξία, άλλοτε σε τρικυμίες και άλλοτε στη γαλήνη, άλλοτε με ευφροσύνη άλλοτε με πόνο και δάκρυ όμως υπάρχει, πάντοτε παρούσα και αγωνιζομένη, πάντοτε εμμένει. 

Καμία μειονότητα στη διάρκεια της ιστορίας της δεν μένει αναλλοίωτη. Δεν είναι μόνο τα ποσοτικά δεδομένα που μεταβάλλονται αλλά κυρίως το ότι οι ίδιες αναπτύσσονται, αλλάζουν και εξελίσσονται όπως και οι κοινωνίες στις οποίες ζουν. Έτσι δεν υπάρχουν μειονότητες που δεν επηρεάζονται από το τι γίνεται γύρω τους. 

Βέβαια, οι μειονότητες έχουν τις σταθερές τους, μοιράζονται αξίες και παραδόσεις, που τους προσδίδουν συγκεκριμένη ταυτότητα. Και αυτό είναι μια βαριά κληρονομιά αλλά ταυτόχρονα μια κληρονομιά γεμάτη προκλήσεις, για το πώς θα μπορέσει μία μειονότητα συλλογικά όπως και κάθε μέλος της προσωπικά, να διατηρήσουν την ιδιαίτερη πολιτισμική τους φυσιογνωμία προσαρμοζόμενοι σ' έναν κόσμο που αλλάζει. Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουμε σήμερα στην Πόλη. Εκσυγχρονίζεται η μειονότητα, αποκτά νέες συνήθειες, διαμορφώνει νέες παραδόσεις κρατώντας ταυτόχρονα ζωντανές τις παλιές. Καμιά μειονότητα δεν κατάφερε να επιβιώσει και να ανθήσει μένοντας προσκολλημένη και μόνο στις παραδόσεις της και αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω της. Η Πόλη σήμερα, είναι ένας χώρος γεμάτος δυναμισμό, σε όλα τα επίπεδα: το διαπιστώνουμε καθημερινά στον τρόπο που αλλάζει το αστικό τοπίο, το επιχειρηματικό περιβάλλον, η καλλιτεχνική δημιουργία. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ολοένα και περισσότερο την επιλέγουν ως προορισμό εγκατάστασης άνθρωποι από όλο τον κόσμο όπως και από την Ελλάδα, αναζητώντας νέες εργασιακές ευκαιρίες. 

Μέσα, όμως, σε αυτήν την δίνη των ραγδαίων μεταβολών και της δυναμικής, παραμονεύει ο κίνδυνος να αφομοιωθούμε εμείς ως μειονότητα. Αυτό, λοιπόν, που προσπαθούμε να κάνουμε σήμερα είναι να εξασφαλίσουμε ένα δυναμικό μέλλον, πατώντας γερά στο παρελθόν μας. Γι’ αυτό και επιχειρούμε να ανασυστήσουμε θεσμούς και συλλογικότητες και να δημιουργήσουμε νέους φορείς εκπροσώπησης που να ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες ώστε να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη των κοινοτικών ιδρυμάτων μας αλλά και να εξασφαλίσουμε τη διαφάνεια στη διοίκησή τους, με γνώμονα πάντοτε, την ενίσχυση συλλογικών αξιών και κοινών οραμάτων. Προϊόν αυτής της προσπάθειας είναι και ο Σύνδεσμος Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2011 απαντώντας στις σύγχρονες ανάγκες και ελλείψεις της κοινότητάς μας. 

Το ζήτημα της δημιουργικής προσαρμογής και όχι αφομοίωσης μιας μειονότητας στο εξωγενές περιβάλλον της, εγείρει πολύ συχνά ερωτήματα ως προς την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά της. Αλήθεια, ποια είναι τα δικά μας, των Ρωμιών δηλαδή, τα χαρακτηριστικά εκείνα που καθορίζουν την ταυτότητα μας; Σίγουρα η ελληνική γλώσσα, η ορθοδοξία και η συλλογική μνήμη. Είναι, όμως, αυτά μόνα τους ικανά να προσδιορίσουν το ποιος ανήκει σε αυτό που λέμε ρωμαίικη κοινότητα της Πόλης στον 21ο αιώνα; Σήμερα ζουν μαζί μας πολλοί τουρκόφωνοι αλλά και σλαβόφωνοι που είναι ορθόδοξοι, ή πολλά παιδιά που έχουν προέλθει από μικτούς γάμους τα οποία δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη δέσμευση στο θρήσκευμα στο οποίο ανήκουν τυπικά αλλά εκφράζουν την θέληση να συμμετάσχουν στα πολιτιστικά δρώμενα των Ρωμιών, υπάρχουν πολλοί που μιλάνε ελληνικά αλλά δεν έχουν ως τόπο καταγωγής τους την Πόλη, όπως είναι ένας ολοένα και αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που έρχονται από την Ελλάδα για να εγκατασταθούν και να εργαστούν στην Πόλη. 

Εμείς, ως Ρωμιοί, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια εμπρός σε αυτά τα νέα δεδομένα. Αντιθέτως, είμαστε υποχρεωμένοι να προτείνουμε με ποιους τρόπους θα διευρυνθεί η ρωμιοσύνη. Είμαστε υποχρεωμένοι αφού κατανοήσουμε, να δράσουμε μ' έναν τρόπο που να ανταποκρίνεται σε αυτές τις ιστορικές προκλήσεις. Γι αυτό και προσπαθούμε να σεβαστούμε την ετερογένεια όσων επιλέγουν να είναι Ρωμιοί σήμερα ενώ, ταυτόχρονα, ενισχύουμε τα στοιχεία που καλλιεργούν την αίσθηση μιας κοινής πολιτιστικής συνισταμένης. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Να θυμίσω ότι μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, πολλοί Έλληνες από την Ήπειρο, από τα νησιά του Αιγαίου, παραδείγματος χάριν οι δικοί πρόγονοι κατάγονται από τη Χίο, Καραμανλήδες από την Ανατολή και άλλοι ήρθαν στην Πόλη φέρνοντας μαζί τους πολύ διαφορετικές, ιδιαίτερες, τοπικές παραδόσεις. Όλες αυτές μπόρεσαν ωστόσο να αφομοιωθούν σε μια ευρύτερη ρωμαίικη ταυτότητα, επαναπροσδιορίζοντας τα νέα κοινά, ενωτικά στοιχεία που θα συγκροτούσαν την ταυτότητα των Ρωμιών της Πόλης. Η νέα αυτή ταυτότητα, δεν απέκλεισε όσους είχαν πρόσφατα αφιχθεί στην Πόλη. Αντιθέτως, επέτρεψε τη συγκρότηση μιας κοινότητας η οποία μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τις συνθήκες που επικρατούσαν στην “μεγάλη πόλη” της οθωμανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Ρωμιοσύνη μεγαλούργησε εντάσσοντας στους κόλπους της νέες κοινωνικές ομάδες, αφουγκραζόμενη τις εκάστοτε νέες συνθήκες. 

Η θετική συγκυρία της κοινωνικής όσμωσης στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω δεν σημαίνει ότι τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η μειονότητα σήμερα θα λυθούν δια μαγείας. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν η μιζέρια, οι αντιζηλίες, οι ιδιοτέλειες. Τα ανέφερα για να υπογραμμίσω τις πολύ καλύτερες συνθήκες κάτω από τις οποίες δίνουμε την μάχη τώρα. 

Θα πρέπει, όμως, να τονίσω ότι συνεχίζει να υπάρχει μία νοοτροπία που συχνά γίνεται εμπόδιο σε πολλές πρωτοβουλίες. Είναι η λεγόμενη πολιτική της αμοιβαιότητας που συχνά γίνεται άλλοθι για να συνεχίσουν οι αδράνειες της πολιτικής και της γραφειοκρατίας. Οι μειονότητες της Πόλης και της Δυτικής Θράκης είναι πια δύο εντελώς διαφορετικές οντότητες, με ολοένα και πιο διαφορετικά προβλήματα, δομές και παραδόσεις. Το να αποτρέπονται πρωτοβουλίες στη Πόλη στο όνομα της αμοιβαιότητας αποτελεί στις μέρες μας μία ξεπερασμένη λογική η οποία, τελικά, εξυπηρετεί και ενισχύει μία γραφειοκρατική λογική στην επίλυση των προβλημάτων των μειονοτήτων και δεν συμβάλει στην αξιοποίηση των προτάσεων που γίνονται από τα πιο δυναμικά μας στελέχη.

Τα τελευταία χρόνια άρχισαν να διαφαίνονται κάποιες νέες πραγματικότητες. Αυτές σχετίζονται και με τον τρόπο με τον οποίο η μειονότητα στην Πόλη είναι διατεθειμένη να στοχαστεί για τον εαυτό της, αλλά σχετίζονται και με τους γενικότερους μετασχηματισμούς που συντελούνται στην Τουρκική κοινωνία. Οι ακαδημαϊκές ανταλλαγές των τελευταίων 15 ετών, η επιμονή διαφόρων διανοουμένων αλλά και πολιτών και στις δύο χώρες σε μια αντιεθνικιστική και δημοκρατική διαχείριση των προβλημάτων, η επιμονή πολλών Ρωμιών να πάνε κόντρα σε κατεστημένα συμφέροντα, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Σίγουρα σήμερα υπάρχει ένα ευνοϊκότερο νομικό καθεστώς ως προς τα ζητήματα των μειονοτήτων και υπάρχουν δείγματα πως αλλάζουν οι νοοτροπίες του κράτους αλλά και πολλών Τούρκων ως προς τα μειονοτικά. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αυτές οι αλλαγές συμβαδίζουν με την γενικότερη διεθνή κατάσταση όπου επαναπροσδιορίζεται η έννοια του πολίτη. Η διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των κοινωνικών δικαιωμάτων, η παγκοσμιοποίηση με τα θετικά και αρνητικά της, το ίντερνετ που εξασφάλισε την χωρίς φραγμούς επικοινωνία ανθρώπων με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές, όλα αυτά οδήγησαν στον επανακαθορισμό της έννοιας του πολίτη αλλά και της οργάνωσης των κοινωνιών μας. Παρά τα αρνητικά στη λειτουργία ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, οι οργανώσεις αυτές αποτελούν πια μία νέα πραγματικότητα και συμβάλουν, και μάλιστα με καθοριστικό τρόπο, στη λειτουργία των κοινωνιών μας, υπερασπιζόμενες την κοινωνία των πολιτών, υπερασπιζόμενες, με άλλα λόγια, την ενίσχυση της δημοκρατίας. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των μειονοτήτων είναι ταυτόχρονα και αγώνας για τη δημοκρατία, για ένα σύγχρονο κράτος δικαίου. Αυτός ο στόχος, ειδικά σήμερα, γίνεται ακόμη πιο επιτακτικός, ειδικά σε μια χώρα όπως η Τουρκία, η οποία μάχεται για την κατάκτηση και την εδραίωση μιας εύθραυστης ακόμη δημοκρατίας. 

Οι σχετικά πρόσφατη ιστορία των προσπαθειών μας στην Πόλη, μπορεί συμβολικά, να εκφραστεί ως η προσήλωση μας σε αυτά που εγώ αποκαλώ τα τέσσερα άλφα: 

• Στην ανίχνευση 

• στην αλληλογνωριμία 

• στην ανανέωση 

• στην ανάπτυξη. 

Το 2006 με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωγραφείου καταφέραμε να σχεδιάσουμε και να πραγματοποιήσουμε ένα Συνέδριο το οποίο είχε τίτλο Συνάντηση στην Πόλη: Το παρόν και το μέλλον. Τα πρακτικά, μάλιστα του Συνεδρίου δημοσιεύθηκαν αρχικά στα Ελληνικά αλλά και πρόσφατα στα Τουρκικά από τον νέο εκδοτικό οίκο «Ιστός» που δημιουργήθηκε μετά την πρωτοβουλία κάποιων νέων Ρωμιών στην Πόλη. Το Συνέδριο δεν θέλησε να αναλωθεί σε αφηγήσεις για τα μεγαλεία του παρελθόντος. Αντιθέτως, θέλησε να συζητήσει με ρεαλιστικούς όρους το σήμερα, να κατανοήσει τα προβλήματα των Ρωμιών, ώστε να μπορεί να ξεκινήσει μια συζήτηση για το αύριο. Διαπιστώσαμε πως θέματα που για χρόνια αποτελούσαν μια συζήτηση σε κλειστό κύκλο, μπορούσαν να συζητηθούν δημόσια και να κατανοηθούν καλύτερα. 

Εκκινώντας από το Συνέδριο μπορέσαμε να υλοποιήσουμε σε αυτό το διάστημα και μέχρι σήμερα τις αρχές των τεσσάρων άλφα: Ανιχνεύσαμε το παρελθόν μας μέσα από σειρά δράσεων, ομιλιών, συνεδρίων και αναμετρήσαμε της δυνάμεις μας για την αποκατάσταση της κοινότητας μας. Αλληλογνωριστήκαμε καθώς μετά από πολλά χρόνια επιδιώξαμε την προσέγγιση με τους πολίτες του εξωτερικού οι οποίοι ανταποκρίθηκαν με απροσδόκητη θέρμη στο κάλεσμα μας. Η αλληλογνωριμία, επίσης, μας έπεισε ότι θα επιβιώσουμε εφόσον καταφέρουμε να διαχειριστούμε τον πλουραλισμό απόψεων που εκφράζονται κατά καιρούς. Απόψεις οι οποίες αν και δεν έχουν τον ίδιο προσανατολισμό μεταφέρουν την ίδια αγωνία για το τι κάνουμε από εδώ και εμπρός. Επίσης, φάνηκε ότι η ανανέωση των διοικήσεων των κοινοτήτων μας και η διαφανής διαχείρισή τους πρέπει να είναι μεταξύ των πρωταρχικών στόχων μας. Κάτι το οποίο σε αυτά τα χρόνια άρχισε να υλοποιείται με εντυπωσιακούς ρυθμούς και τρόπους από την μεγάλη πλειοψηφία των κοινοτήτων μας. Και τέλος, συνειδητοποιήσαμε ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε με βάση ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο στη ανάπτυξη, δηλαδή σε εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα κατοχυρώσουν μία δυναμική παρουσία και μία δυναμική ώθηση. Αποφασίσαμε, με άλλα λόγια, να προχωρήσουμε στην παραπέρα διερεύνηση των στοιχείων που συναποτελούν την ταυτότητα μας, να κατοχυρώσουμε την ακόμη πιο αποτελεσματική αξιοποίηση της τεράστιας περιουσίας μας προς όφελος όλης της κοινότητας αλλά και την προστασία της και να ιδρύσουμε εκείνους τους θεσμούς που θα ενισχύσουν τη λειτουργία των σχολείων μας, των νοσοκομείων μας, των πολιτιστικών και αθλητικών μας συλλόγων και φιλόπτωχων δραστηριοτήτων μας. 

Σήμερα είναι κοινή συνείδηση ότι επεξεργαζόμαστε λύσεις, δρούμε όλο και πιο σπάνια μεμονωμένα, προχωρούμε προς τις αλλαγές που οραματιζόμαστε, πότε με βήμα ταχύ και σταθερό, πότε κοντανασαίνοντας από το βάρος, συχνότερα από όλα όμως με τον ενθουσιασμό που δίνει η αίσθηση ότι ζητήματα που φάνταζαν άλυτα, είναι πολύ λιγότερο απειλητικά όταν αντιμετωπίζονται συλλογικά. Δεν μπορούμε να οραματιστούμε το μέλλον μας δίχως να θέτουμε νέους στόχους, δίχως εξωστρέφεια, δίχως λόγο και ευθύνη για την ύπαρξη μας, δίχως ανεξάρτητο τύπο και ποιοτική παιδεία. 

Ήδη η πρωτοβουλία ίδρυσης του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων βρήκε άμεση ανταπόκριση από όλη την κοινότητα. Η μόνιμη γραμματεία που διαθέτει, η ενημερωμένη ηλεκτρονική του ιστοσελίδα, τα προγράμματα που αναλαμβάνει συνδράμουν αθόρυβα στην ανάπτυξη και εξέλιξη των ιδρυμάτων μας και έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για όλους. Οι κοινότητες, επίσης, αρχίζουν να προσφέρουν νέες παροχές ενώ επιμέρους πρωτοβουλίες όπως του νέου ελληνικού ραδιοσταθμού ή του εκδοτικού οίκου «Ιστός» ενδυναμώνουν και μας εμψυχώνουν ανοίγοντας καινούργια πεδία δράσης για την κοινότητα. 

Θα ήθελα, όμως, να σταθώ λίγο στα θέματα που αντιμετωπίζουμε σχετικά με αυτήν την φάση της ανάπτυξης, που είναι και η δυσκολότερη. Η μεγάλη μας δυσκολία, όμως, είναι η έλλειψη εκείνου του ανθρώπινου δυναμικού που θα επωμιστεί την καθημερινή υλοποίηση των πρωτοβουλιών που πρέπει να παρθούν στην εκπαίδευση, στα πολιτιστικά, στα κοινοτικά. Έχει, όμως, τεράστιο ενδιαφέρον, ότι σήμερα που μιλάμε, η κατάσταση έχει βελτιωθεί σημαντικά σε σχέση με το τι ήταν ακόμη και πριν από πέντε χρόνια. Και έχει σημασία να τονιστεί ότι η βελτίωση αυτή πραγματοποιείται με τη στήριξη των προσπαθειών μας από πολλά νέα άτομα οι οικογένειες των οποίων ζουν στην πόλη αλλά και από νέες κοινωνικές ομάδες που ταυτίζονται με τα οράματά μας και επιθυμούν να συμπλεύσουν στο νέο πλαίσιο που διαγράφει η Ρωμιοσύνη σήμερα στην Πόλη. 

Θα μου επιτρέψετε να ολοκληρώσω την ομιλία μου αναφερόμενος στη εμπειρία μου ως εκλεγμένος, εκ μέρους όλων των μειονοτήτων, εκπρόσωπός τους στο δεκαπενταμελές Συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων στην Άγκυρα. Εκλέχτηκα σε αυτή τη θέση για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2008 και είχα την τιμή να επανεκλεγώ και τον Δεκέμβριο του 2011 παρόλο που προέρχομαι από την μικρότερη αριθμητικά μειονότητα. Το γεγονός αυτό, ίσως, να αποτελεί και μια απόδειξη του ιστορικού βάρους και του κύρους που απολαμβάνει η κοινότητα μας. Αναμφισβήτητα, αυτή η περίοδος των τεσσάρων ετών παραμονής μου σε αυτή τη θέση ευθύνης χαρακτηρίστηκε από τις πολύ σημαντικές αλλαγές στο νομικό πλαίσιο που διέπει τα μειονοτικά ιδρύματα. Οι βελτιώσεις στις διατάξεις των βακουφικών νόμων είχαν ως συνέπεια μια σειρά επιστροφών περιουσίας που ανήκε στις μειονότητες και η οποία μέχρι σήμερα καταπατούνταν από το κράτος. Στο διάστημα αυτό μερικές εκατοντάδες υποθέσεις των μειονοτικών μας ιδρυμάτων μελετήθηκαν από το Συμβούλιο του οποίου είμαι μέλος. Αναγνώρισα, επίσης, ότι πολλά από τα ζητήματα που αντιμετωπίζει η δική μας κοινότητα είναι κοινά για όλες τις μειονότητες και πως μονάχα με συνεργατικές κινήσεις θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας. Γι’ αυτό εξαρχής επεδίωξα συστηματικά τη γνωριμία και μετέπειτα στενότερη συνεργασία όλων των κοινοτήτων σε εκείνα τα θέματα που μας απασχολούν όλους αλλά και την γνωριμία όλων με κυβερνητικούς αξιωματούχους. Είναι σημαντικό ότι οι μειονότητες, σήμερα, έχουν λόγο στη διαμόρφωση του νέου συντάγματος ή ότι ο προσκαλούνται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε συνάντηση εργασίας με όλες τις μη μουσουλμανικές μειονότητες. Ομοίως, μεταξύ των σημαντικότερων επιτυχιών στο διάστημα αυτό που είμαι στο Συμβούλιο είναι οπωσδήποτε η επιστροφή του κτιρίου της Σχολής Γαλατά στο οποίο σχεδιάζεται να στεγαστεί ένας πολιτιστικός χώρος της κοινότητάς μας όπως και η αναγνώριση του Κεντρικού Σχολείου ως βακούφι. Μάλιστα, ήδη η νεοεκλεγείσα επιτροπή εξετάζει το ενδεχόμενο σύστασης ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος στο κτίριο που έχει μείνει ανενεργό τις τελευταίες δεκαετίες. 

Ίσως όμως όλα τα παραπάνω να μη μπορούσαμε ούτε να τα φανταστούμε αν δεν είχαμε στο πλάι μας πολύτιμο συνοδοιπόρο και υποστηριχτή μας το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο που συμβολίζει και την ιστορική εξέλιξη της ομογένειας. Έχουμε την τύχη στο πηδάλιο του να βρίσκεται ο πρώτος της Ρωμιοσύνης, ένας φωτισμένος κληρικός, ο πνευματικός μας ηγέτης Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος. Ο Πατριάρχης μας κατάγεται από ένα ταπεινό και μικρό χωριό της Ίμβρου κατάφερε όμως μέσα από προσωπικό μόχθο να λαμπρύνει με τις αρχές του, την ελευθερία των ιδεών του, το ανοιχτό πνεύμα του, το ήθος του και το αίσθημα περί δικαίου που τον χαρακτηρίζει την έδρα της ορθοδοξίας αλλά και να γεφυρώνει λαούς, θρησκείες και ανθρώπους ανά τον κόσμο. Σήμερα μάλιστα, τυγχάνει να είναι και η 21η επέτειος της ενθρόνισης του στο ύπατο αξίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και με την ευκαιρία θα ήθελα να του ευχηθώ έτη πολλά και πάντα άξιος! 

Τελειώνοντας, θα ήθελα να απευθύνω θερμές ευχαριστίες προς την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών που ιδρύθηκε το 2006 ως ίδρυμα συντονιστικό όλων των ομογενειακών σωματείων εκφράζοντας τους συμπολίτες του εξωτερικού και φέρνοντας κοντά τους ομογενείς με τη γενέτειρά τους που αποδεδειγμένα τόσο αγαπούν. Η ΟΙΟΜΚΩ εξαρχής στάθηκε στο πλάι μας στην νέα πορεία που χάραξε η κοινότητα της Πόλης και σθεναρά πολλές φορές τάχθηκε στο πλευρό μας στους αγώνες μας. Ιδιαίτερα θα ήθελα να σταθώ στην αξιέπαινη δράση και φιλογένεια του προέδρου της, καθηγητή Νίκου Ουζούνογλου, ο οποίος άκοπα εργάζεται τόσο από την Ελλάδα όσο και διαμέσου των συχνών επισκέψεων του στην Πόλη και σε όλο τον κόσμο για την πρόοδο και την βελτίωση των κοινοτικών μας πραγμάτων. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους προέδρους των σωματείων μας στην Ελλάδα για την στήριξη που δείχνουν προς την ΟΙΟΜΚΩ και την συνδρομή τους στο έργο της καθώς και τους Ίμβριους αδελφούς μας και τους δραστήριους Συλλόγους τους στην Ελλάδα. 

Επίσης, δεν πρέπει να λησμονούμε και όλους τους συμπολίτες της διασποράς οι οποίοι νοιάζονται για την γενέτειρά τους, προσεύχονται και ελπίζουν για αυτή και αισθάνονται τόσο υπερήφανοι για τον τόπο καταγωγής τους και την ταυτότητά τους. Παρόλα τα βάσανα, τον πόνο, τους ξεριζωμούς και τα παθήματα που υπέστησαν ακόμα και τη φτώχεια στην οποία περιήλθαν παραμένουν δεμένοι ψυχή τε και σώματι με τη γενέτειρα τους. Ολοκληρώνοντας, ένα μεγάλο ευχαριστώ θα ήθελα να απευθύνω στον συμπολίτη μας πρέσβη κ. Αλέξη Αλεξανδρή, τον κ. Αντώνη Παριζιάνο Αντιπρόεδρο του ΣΥΡΚΙ και τον κ. Νίκο Ουζούνογλου που προλόγισαν τη σημερινή εκδήλωση όλοι άξια, επίσης, τέκνα της Ρωμιοσύνης. 

Τελικά, όπως οι πρόγονοι μας, είτε αναφερόμαστε στους μεγάλους ευεργέτες του γένους είτε σε εκείνους που μόχθησαν από το μετερίζι του ο καθένας για την κοινότητά μας, εκλάμβαναν την ενασχόληση με τα κοινά ως μια θεμελιώδη προϋπόθεση κοινωνικής αναγνώρισης και ολοκλήρωσης τους έτσι και εμείς ως κληρονόμοι και συνεχιστές αυτής της κοινότητας δεν μπορούμε παρά να νοήσουμε την ύπαρξη μας μονάχα μέσα από την προσφορά και την αυταπάρνηση για την ομογένεια. Ο άξιος της ρωμιοσύνης είναι ο καθένας μας που προσφέρει κάτι από τη ζωή του για το κοινό και συλλογικό καλό της ομογένειας. Ευτυχώς, με μεγάλη χαρά διαπιστώνω ότι η κοινότητα μας μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διαθέτει πολλούς άξιους της Ρωμιοσύνης στην Πόλη και το εξωτερικό… 

Σας ευχαριστώ.

ΑΜΑΥΡΩΜΕΝΑ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ ΚΑΙ AUREOLEN

Κατσιρέας Σταυριανός, Φωτοστέφανα αγγέλων, 1959 τέμπερα

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Ἀκουέτωσαν τὰ ΄΄λεπτὰ΄΄ ὠτία κωφῶν καὶ κωφευόντων" 

Γιατί μαυρίζουν τὰ χρυσὰ φωτοστέφανα καὶ οἱ "Δόξες" (Mandorla) τῶν Ἁγίων; Μήπως ἀπὸ τὴν ποιότητα τοῦ χρυσοῦ, τὰ λιπο-κεριὰ (τὰ καὶ ἐξ ὑπολειμμάτων ψησταριῶν γενόμενα), τὸ χημικὸ μοσχοθυμίαμα, τὴ φωτοφθορὰ ἢ τὶς μὴ ἀναστρέψιμες συντηρήσεις; Διότι στὴν εἰκονογραφία σκοτεινὸ εἶναι τὸ φωτοστέφανο Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτη. 

Μεταφορικὰ δὲ ἡ παντεία διαφθορὰ εἶναι "φυσικὸ" καὶ πανανθρώπινο χρονικὰ καὶ τοπικὰ αἰτιολογικὸ φαινόμενο, τὸ ὁποῖο πλήττει καὶ ἀμαυρώνει θεσμοὺς καὶ ἰδεώδη. Μόνο ποὺ ποικίλλουν οἱ βαθμῖδες καὶ οἱ μεθοδεύσεις της. Σήμερα δὲ πῆρε καὶ τὸ "ἐνώτιο" τῆς παγκοσμιοποίησης. 

Ἂς δοῦμε λοιπὸν τώρα, ὡς pars pro toto, ἕνα καὶ μόνο γνωστὸ θλιβερὸ γεγονὸς τῆς "Προκαθημένης τῆς ἀγάπης", ἀσφαλῶς δὲ ὄχι ἀξιομίμητο. 

Τελευταίως ὁ G. Nuzzi ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο "Vatikan AG", τὸ ὁποῖο πραγματεύεται ξέπλυμμα χρήματος καὶ διαφθορὲς στὴν Τράπεζα τῆς Ἁγίας Ἕδρας (IOR). Ἄνθρωποι τῆς Κουρίας τοῦ ἐμπιστεύθηκαν ὑλικὸ γιὰ ἴντριγκες καὶ ἀγῶνες ἰσχύος, κυρίως δὲ μυστικὲς ἐπιστολὲς, οἱ ὁποῖες δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο του "Ἡ Ἁγιότης του". Ἡ Κουρία ἐντολοδότησε τρεῖς Ἐκλαμπροτάτους γιὰ σχετικὴ ἔρευνα. Ὁ μακαριστός, καὶ εἰσέτι μὴ ἁγιοποιηθεὶς προκάτοχος τοῦ Pontifex Maximus ἀγνοοῦσε τὰ τῆς Κουρίας καὶ τῆς Γραφειοκρατίας, ὡς προερχόμενος ἄλλοθεν. Ἐκλαμπρότατοι Ὑπουργοὶ ἦταν οἱ ὕψιστοι ἐκτελεστὲς μὲ ὅλα τὰ συνεπικουροῦντα. Τοῦτο βέβαια εἶναι ἀνθρώπινο σὲ μιὰ Γραφειοκρατία 2.500 ἐργαζομένων. Ὁ ἐκ τῆς Κουρίας προερχόμενος σημερινὸς διάδοχός του οὔτε ἐλέγχει τὸν μηχανισμό, οὔτε ἔχει ἱκανὸν διὰ ταῦτα ὑπουργὸν παρ’ αὐτῷ. Τὸ "τῆς Ρώμης βλάστημα" (κατὰ τὸ Ἀπολυτίκιον), ὁ Premier αὐτοῦ, τυγχάνει φόβητρον γιὰ τὶς σχοινοβασίες καὶ τυρίες του. Οὕτω ὁ τῆς πόλεως-κράτους κυβερνήτης ἐρασθεὶς κάθαρσιν, "ἀνεχώρησεν δι’ ἄλλης ὁδοῦ" εἰς τὴν Οὐασιγκτῶνα ὡς Nuntius. Ἕτερος δὲ παρομοίων προθέσεων δι’ ἐπιτηδίων αἰτιάσεων ἔγινε μπουρλότο πυραυλικῶς. 

Ὁ δεινὸς ἐρευνητὴς G. Nuzzi δὲν διεψεύθη ὅμως, ὡς συνήθως, ἁπλῶς γιὰ τὶς "ἀνίερες" ἀποκαλύψεις του, ἀλλὰ ἐμηνύθη. 

Τρεῖς ἐκπρόσωποι τῆς συντηρητικῆς "γκρίζας ἐκλαμπρότητος" (Graue Eminenz), οὐχὶ δὲ τῆς "γκρίζας ζώνης"! παρουσίασαν εἰς τὴν καταγγελίαν αὐτουργόν τινα, οὐχὶ ὅμως τοὺς πρωτουργούς. Ἕναν "corvo", μία κουρούνα ὅπως ἀποκαλοῦνται στὴν Ἰταλία οἱ "τυφλοπόντικες", ἢ οἱ ἀνώνυμοι σπιόνοι: τὸν θαλαμηπόλον τῆς Ἁγιότητος, ὁ ὁποῖος καὶ ἐφυλακίσθη κατὰ τὴν ἀρχαίαν μέθοδον, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἀπαγχονίζει τις τὸν πληροφοριοδότην, ἐφ’ ὅσον ἀδυνατεῖ νὰ ἀναιρέσει τὸ μήνυμα1 ἢ ἄλλαις λέξεσιν: "Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ δείρει τὸ γάϊδαρο, δέρνει τὸ σαμάρι". 

Ὅμως ἐρωτᾶται: Ποῖον ὠφελεῖ ἡ κοινοποίηση ἀπορρήτων ἐγγράφων; Ἡ ἀναμόχλευση θλιβερῶν γεγονότων, λαθῶν καὶ παραλείψεων; Ἀσφαλῶς μόνον τοὺς ἐχθροὺς τῆς ταλαίπωρης Ἐκκλησίας. Καὶ κάτι ἀκόμη χειρότερον, ὅταν τοῦτο γίνεται ὄχι διὰ τὴν ἀλήθειαν ἀλλὰ δι’ ἄλλους σκοπούς. Ἄλλωστε τὸν Premier καραδοκοῦν τυφέκια τῶν καθαιρεθέντων ἀπὸ τὰ Ὑπουργεῖα, οἱ ψυχρολουσμένοι Ἐκλαμπρότατοι, οἱ ἀγωνιστικὲς ὁμάδες ἐκ τοῦ Opus Dei, Focolarini καὶ κυρίως τὸ ἀσθμένον ἀπὸ τὴν "κηδεμονίαν" του Concilio Episcopicale τῆς Ἰταλίας. 

Ὁ Ἄναξ γνωρίζει αὐτά, ὅμως διατάζει τὴν ἀποστολὴν εἰς Ἔρημον, ἴσως ὀρθῶς. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ὅμως κρίση στὴν Roma aeterna δὲν τοῦ ἀφήνει ἄλλη ἐπιλογή. Δέκα πρόσωπα τουλάχιστον, ἱστάμενα ὑψηλά, δέον ἐφέτος νὰ νεοπληρωθοῦν. Ὁ 78ούτης Premier ἠμπορεῖ τώρα ἐντίμως καὶ "in Pace" νὰ ἀποχωρήσει. Ὁ διάδοχός του ὀφείλει νὰ ἵσταται ὑπεράνω τῶν ὁμίλων καὶ νὰ προσκομίσει ἐμπειρίες μὲ τὸν μηχανισμό, χωρὶς νὰ ὑπόκειται στὴν ὑποψία papabile-ἐπιθυμιῶν. Ὁ ἀγὼν διὰ τὸ θέμα τῆς διαδοχῆς πέραν τῆς ζηλοτυπίας καὶ τῶν ἐχθροτήτων, βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὶς ἀποκαλύψεις αὐτές. Ὅσον ἀφορᾶ τὸν προσωπικόν του Γραμματέα, αὐτὸς διαδραματίζει ἀδιαφανῆ ρόλον, ἐλέγχων τὴν ἀλληλογραφίαν ἥτις δὲν ἐπιθυμεῖ τὸν Πρωθυπουργικὸν τοιοῦτον. Ἐκ τοῦ πεδίου του προέρχονται καὶ τὰ περισσότερα ἔγγραφα! Ὅπως πάντως καὶ ἂν ἔχει τὸ πρᾶγμα, οἱ κουροῦνες ἔσχισαν τὸ φωτοστέφανο μὲ τὸ ὁποῖο εὐχαρίστως καλύπτονται οἱ ὑψηλὲς κορυφὲς στὸ "Ἰμαλαïκὸ" ἀνάκτορο. Τούτων οὕτως ἐχόντων, ἴσως θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τελειώσει μὲ τὴ ρῆσι τοῦ O. Wilde: "Δὲν ὑπάρχει καμμία ἁμαρτία, ἀλλὰ εὐήθεια". 

Προσοχὴ λοιπὸν. Φτάνουν τὰ βάσανα τῆς Ἐκκλησίας.

_____________________________________ 

1- –, Ὁ πόλεμος τῶν καρδιναλίων πίσω ἀπὸ τὰ Vatican-leaks γιὰ ὑποθέσεις διαφθορᾶς, Κυριακάτικη Δημοκρατία 26.2. (2012) 19-63. –,Τὸ Βατικανὸ στὸν κατάλογο χωρῶν γιὰ ξέπλυμμα χρήματος, Ἑστία 9. 3. (2012). H. Oschwald, Zerrissene Heiligenschein, Publik-Forum ἀρ. 11.8.6 (2012) 10.

"ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ" ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΠΑΔΑΚΗ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

"Οι χαμένες πατρίδες, οι ψεύτικες αξίες και οι θρύλοι που ξεχάσαμε... Ένας υπερήφανος λαός υπό διωγμό...φαίνεται πως η τεχνολογία και το χρήμα νίκησε την φύση... μα δεν νομίζω πως είναι αυτή η αλήθεια... ο χρόνος και η μάνα γη θα δείξουν το μέλλον. 

...μήπως μου θυμίζει κάτι αυτή η παλιά ιστορία που πάει να γίνει νέα και με την δική μας την πατρίδα...".

Αυτά γράφει ο Γιώργος Λαπαδάκης για το τραγούδι Ο Ινδιάνος με το κράνος, που τραγουδάει η Δάφνη Πανουργιά από το βιβλίο-cd "ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ", και το παραθέτουμε εδώ σ' ένα βίντεο που επιμελήθηκε ο ίδιος ο συνθέτης.

Ο δεξιοτέχνης Ηρακλής Βαβάτσικας συνοδεύει στο ακορντεόν.

Από ένα δίσκο  του Γιώργου Λαπαδάκη με 13 τραγούδια για παιδιά μεγάλα και μικρά. 

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου υπάρχουν τα λόγια με τις ζωγραφιές από τα τραγούδια του CD. 

Στο δεύτερο μέρος υπάρχουν παιδαγωγικές δραστηριότητες που απευθύνονται αφ΄ ενός στα παιδιά -που είναι άλλωστε και οι βασικοί αποδέκτες- αφ΄ ετέρου στους γονείς και εκπαιδευτικούς που θα βοηθήσουν στην διεκπεραίωσή τους. Τα τραγούδια λειτουργούν και ως αυτοτελείς ιστορίες, οι οποίες από μόνες τους μπορούν να δραματοποιηθούν από τα παιδιά στα σχολεία μας αλλά και από ομάδες θεατρικού παιχνιδιού.

Περισσότερα δείτε εδώ. 

Η ΡΩΣΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΜΕ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι στο άρθρο μας Η σχέση της Ρωσικής Εκκλησίας με το κράτος θηλιά που την πνίγει κι έρχεται ο διεθνής τύπος να επικεντρωθεί με λεπτομέρειες στο θέμα, αναδεικνύοντας λίαν ενδιαφέρουσες παραμέτρους. Στο σχετικό ρεπορτάζ του Reuters που αναδημοσιεύει η Καθημερινή, γίνονται αναφορές και σε δημοσιεύματα των New York Times. Η παγκόσμιας εμβέλειας αμερικανική εφημερίδα αναφέρθηκε καθαρά στην «άνοδο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως πολιτικής δύναμης». 

Αλλά και στον Ελεύθερο Τύπο της 2ας Νοεμβρίου υπάρχει αναφορά στον «πνευματικό» του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, τον αρχιμανδρίτη Τύχωνα, ο οποίος θεωρείται από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της σύγχρονης Ρωσίας και συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ρωσική Εκκλησία και την κυβέρνηση. Μάλιστα, το 2007, όπως έγραψαν οι New York Times, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο πατήρ Τύχων συνέβαλαν στην επανένωση του Πατριαρχείου της Μόσχας με τη Ρωσική Ορθόξοξη Εκκλησία του Εξωτερικού, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη. «Η επανένωση είναι το επίκεντρο των προσπαθειών του κ. Πούτιν να δέσει το σοβιετικό με το τσαρικό παρελθόν». Γι’ αυτό και ο Πούτιν λειτουργεί ως «τσάρος» με τη Ρωσική Εκκλησία – δυστυχώς – «δεκανίκι» του. Και ταυτόχρονα η Εκκλησία αποζητάει την βακτηρία του κράτους. Επιδιώκει την μεγαλύτερη δυνατή προστασία του και σ’ αυτό καταφεύγει όταν – φευ – δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους «αντιρρησίες» πιστούς της, οι οποίοι δεν αντέχουν το σφιχταγκάλισμα με την κοσμική εξουσία. 

Αυτή η ανίερη σχέση υπηρετείται με κάθε τρόπο. Ακόμα και με τη μουσική! Και εννοούμε βέβαια, πρωτίστως, την μουσική του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα Αλφέγιεφ, την οποία περιάγει πάση τη κτίσει, και στην οποία αναφερθήκαμε εκτενώς με αφορμή την πρόσφατη παρουσίασή της στο Ηρώδειο (24.9.2012). 

Αυτή, φυσικά, δεν είναι μια δική μας αυθαίρετη εκτίμηση. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα όσα γράφει ο σύγχρονος ρώσος συνθέτης και μουσικολόγος Μπόρις Φιλανόφσκι για τη σύνθεση τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Σεβ. Ιλαρίωνα, και αμέσως θα μπει στο πνεύμα: 

«Μπορούμε να μιλήσουμε για τα Πάθη του Μητροπολίτου Ιλαρίωνα ως μουσικό έργο, αλλά δεν έχει ενδιαφέρον. Είναι προϊόν ημιμάθειας. Εν μέρει είναι στυλιζαρισμένο αλά Μπαχ ή Μότσαρτ, απλώς επειδή η μουσική τους είναι στο αυτί μας. Εν μέρει είναι απλή εκκλησιαστική μουσική, η οποία, όμως, στην αίθουσα συναυλιών ακούγεται σαν αυτό το φουσκωμένο μπαλόνι που σφύζει από πνευματικότητα και τελικά σκάει. Μπορείς να το πεις και μέτριας ποιότητας σάουντρακ. Όμως τα Πάθη του Αλφέγιεφ δεν είναι απλή φούσκα, είναι δηλητηριώδης κληρικαλισμός. Αυτός ο τρόπος που μας σερβίρουν αυτή τη μουσική δείχνει πολύ καθαρά και προκλητικά πώς φουσκώνει το καθεστώς της σχέσης Κράτους και Εκκλησίας στη Ρωσία». 

Και σημειώσατε, παρακαλώ, ότι ο Φιλανόφσκι επιγράφει το συγκεκριμένο άρθρο του ως εξής: «Δεν μπορείς να είσαι λίγο συνθέτης. Είναι σα να είσαι λίγο ιερέας». Παραφράζοντάς τον λίγο θα λέγαμε προς τους ρώσους αδελφούς που εναγκαλίζονται προκλητικά τον πρόεδρο Πούτιν: Δεν μπορείς να είσαι λίγο εκκοσμικευμένος. Είναι σα να είσαι λίγο (πατρ)ι(α)εράρχης.

100+1 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ

Μέρα που είναι σήμερα, τα γενέθλια του ποιητή της Ιδιωτικής Οδού - συμπληρώνει έναν αιώνα συν ένα - είπα να σας παραπέμψω, αγαπητοί συνοδίτες, σε όλες τις αναρτήσεις του ιστολογίου, τις σχετικές με τον ποιητή. Μπορείτε να τις δείτε εδώ.

Εξαιρέτως σας παραπέμπω στην προ τριετίας, τέτοια μέρα, ανάρτησή μας Οι άγιοι Ακίνδυνοι του Ελύτη, αφού οι άγιοι της 2ας Νοεμβρίου, οι αθλήσαντες εν γη Περσίας, Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Αφθόνιος, Ελπιδοφόρος και Ανεμπόδιστος, είναι οι άγιοι της ημέρας των γενεθλίων του Ελύτη (γεννήθηκε 2 Νοεμβρίου 1911) και οι εμπνευστές του ποιήματός του Ακινδύνου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου, από Τα ελεγεία της Οξώπετρας. 

Διαβάστε, τέλος και το σημερινό ποίημα του εραστή της Ελυτικής ποίησης π. Παναγιώτη Καποδίστρια, με αφορμή τα γενέθλια του ποιητή. 

ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΠΟΛΥ(ΠΑΡΑ)ΦΩΝΙΑ

Του θεολόγου - φιλολόγου Α.Π.Θ. Κώστα Νούση 

Φάνηκε ταχύτατα η δυναμική της παρέμβασης του Πειραιώς από τη χιονοστιβάδα των συνεπισκοπικών αντενεργειών σε θέματα πολιτικής επ’ αφορμή του θεατρικού σκανδαλώδους δρωμένου και της εν αυτώ παρείσφρησης συγκεκριμένων πολιτικών τάσεων και προσώπων. Αλυσιδωτές αντιδράσεις συγκυριακού χαρακτήρα ή ευκαιρία εκτόνωσης παντοίων απωθημένων; Οι ερμηνείες ποικίλες και πολυπρισματικές. Βέβαια, δεν είναι ο Σεραφείμ μονάχα η πέτρα των παρόντων σκανδάλων και θα ήταν αφελής μια τέτοια προσέγγιση της περίπτωσής του, αλλά πρόκειται για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσης, που οδηγεί σχεδόν ανακλαστικά σε ηθελημένες ή αυτοματικές αντιδράσεις εκ μέρους απάντων, μη εξαιρουμένων εν προκειμένω των ελλαδιτών Επισκόπων. Και ο ακούσιος και εξ υφαρπαγής χαρακτήρας τέτοιων ενεργειών ενέχει σε σημαντικό βαθμό τον κίνδυνο της εκτροπής. Πάντως, δεν μπορεί να μη μας περάσει από το νου και ο καχύποπτος λογισμός ότι δεν είναι τυχαία η είσοδος και άλλων στον χώρο της δημοσιότητας για θέματα συναφή με τις ‘φωτιές’ που άναψε έργοις τε και λόγοις ο Σεραφείμ. Σαν να ζήλωσαν τη δόξα εκείνου και έτεροι, βγήκαν από την αφάνεια και την ανωνυμία και μπήκαν στον χορό των ΜΜΕ. Η υποδόρια εκκοσμικευτική νοοτροπία πιθανότατα δε φαντάζει απούσα σε αρκετές των περιπτώσεων τούτων. 

Η πηγαία αιτία των άστοχων, άκαιρων και άκομψων αρχιερατικών παρεμβάσεων, των οποίων καθιστάμεθα μάρτυρες τις τελευταίες μέρες και δη σε καταιγιστικούς ρυθμούς, εντοπίζεται σαφώς στην απώλεια της ορθόδοξης εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας που περνάει μέσα από τον Ευχαριστιακό και Εσχατολογικό χαρακτήρα των εκκλησιαστικών λειτουργημάτων, τα οποία ολοένα και εκπίπτουν από τη χαρισματική τους διάσταση στη θεσμική τοιαύτη. Η μετάβαση από τις ‘κλειστές’ κοινωνίες στις παγκοσμιοποιημένες και από την ελεγχόμενη σε έκταση Ενορία στις χαώδεις και απρόσωπες επισκοπικές δικαιοδοσίες, οι οποίες με τη σειρά τους κατανέμονται σε σχεδόν αόριστες και τεράστιες αντίστοιχες ενοριακές, επέφερε σοβαρά τραύματα στο σώμα της Εκκλησίας και στον ταυτοτικό της προσδιορισμό. Θανάσιμο πλήγμα κατάφερε η ραγδαία παρείσδυση της τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας και τώρα τελευταία το internet έδωσε τη χαριστική βολή σε θέματα άμεσων ή έμμεσων κανονικών υπερβάσεων, όπως η καινότροπη εισπήδηση σε αλλότριες Eπισκοπές μέσα σε ένα εκτεινόμενο εύρος από τοπικού χαρακτήρα παρεμβολές έως και οικουμενικού σε πλείστες όσες περιπτώσεις. 

Μένεις πράγματι έκπληκτος, όταν διαπιστώνεις πως όλοι σχεδόν οι ελλαδίτες Επίσκοποι υπεισέρχονται σχεδόν παντού κατά την άσκηση της παρεμβατικής τους ποιμαντικής (;) χωρίς την παραμικρή αναφορά ή εξυπονόηση της σύμφωνης γνώμης – έστω ενημέρωσης – του Πρώτου (ακύρωση εν τοις πράγμασι του 34ου Αποστολικού Κανόνος). Σε όλα τα θέματα του επιστητού επεμβαίνουν με ένα είδος αυθεντικής εξουσιαστικότητας ή εξουσιαστικής αυθεντικότητας και ωσεί εκπροσωπούντες τη σύνολη Εκκλησία, μόνο που έτσι επιδεικνύει η τελευταία μια αλλοπρόσαλλη και αυτοαναιρετική εξωτερική εικόνα - αυτό δεν πρέπει να το συγχέουμε σε καμιά περίπτωση με την πληρότητα και καθολικότητα της Τοπικής Εκκλησίας και τον Επίσκοπό της, που είναι σε αυτήν ο (όλος) Χριστός• και τούτο, διότι συνυπάρχει το συνοδικό σύστημα, κάτι που εν Ελλάδι δυσλειτουργεί τραγικά. Ο επιμερισμός, συνεπώς, του απλού και ενοειδούς ευαγγελικού μηνύματος της αγάπης το αμαυρώνει, το διαστρέφει ενίοτε, το αποδομεί και τεχνηέντως το ακυρώνει. 

Η συγκυριακή αφορμή του παρόντος είναι δυο κείμενα που μου τράβηξαν την προσοχή και καταδεικνύουν το ευρύ φάσμα των σύγχρονων επισκοπικών παρεμβάσεων, από αυτό της γραφικής οχλήσεως έως της περίεργης και αχρείαστης διείσδυσης σε τομείς και θέματα μη άπτοντα της εκκλησιαστικής συνδρομής, τουλάχιστον επί των προκειμένων περιστάσεων. Θα ξεκινήσω με το πρώτο, το οποίο χρήζει από μη αξιόλογα έως μηδενικά σχόλια. 

Καλαβρύτων Αμβρόσιος

Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων τάραξε έντονα - ως έχει εθιστεί τελευταία μέσα από την παιγνιώδη εξ αυτού χρήση της διαδικτυακής αυτοπροβολής - τα επικαιρικά ύδατα με την ανακοίνωσή του για το πολιτικό σχήμα που ‘σκανδαλίζει’ την κοινωνία μας τις πονηρές τούτες μέρες. Ο όποιος σχολιασμός μου, το τονίζω, είναι κατά βάση θεολογικού και όχι έτερου ενδιαφέροντος. Δε θα είχε, εξάλλου, ιδιαίτερο νόημα κάτι τέτοιο, αφ’ ης στιγμής μια επισκοπική παρέμβαση προσλαμβάνει παραχρήμα πνευματικό ενδιαφέρον και έτσι είναι πιο ορθό να ιδωθεί. 

Τεθαύμακα καταμετρώντας 53 (sic!) θαυμαστικά στην επισκοπική τούτη ανακοίνωση. Αγγίζοντας σχεδόν τα όρια του προφορικού λόγου και ενός χθαμαλού πεζολογικού ύφους, με φράσεις μόλις υπερυψούμενες του πεζοδρομιακού κρασπέδου, καταφέρνει μέσα στο ίδιο κείμενο, εντός ολίγων αράδων, να πέσει σε πλήθος αντιφάσεις και οξύμωρα, τα οποία και τεχνικά αποδομούν την ουσία των λεγομένων του. Πετυχαίνει, διότι περί επιτυχίας πρόκειται, από τη μια να διατείνεται ότι δεν ασχολείται με την πολιτική και πως είναι ακομμάτιστος και από την άλλη να κατακεραυνώνει έναν αριστερό σχηματισμό και να επευλογεί, αλλού άμεσα και αλλού εμμέσως και εντέχνως, έναν δεξιό! «Ένεκα της θέσεώς μου ως Επίσκοπος, δεν έχω το δικαίωμα να ανήκω σε κάποιο πολιτικό Κόμμα» μάς βεβαιώνει, αφήνοντάς μας να εννοήσουμε ότι, αν δεν ήταν (Αρχιερεύς), προφανώς θα ανήκε κάπου, σαν να του λείπει δηλαδή και εν ταυτώ ακυρώνοντας αδιοράτως την αυτάρκεια του χριστιανικού, πολλώ δε μάλλον του επισκοπικού επαγγέλματος, τα οποία φύσει θέτουν τους φορείς τους υπεράνω παντός κοσμικού σχήματος. «Ο Επίσκοπος είναι πνευματικός πατήρ όλων, ανεξαιρέτως όλων, και πρέπει να είναι προσιτός σε όλους, γι’ αυτό δε αχρωμάτιστος και συνεπώς ακομμάτιστος!» λέει πιο κάτω και αμέσως μετά καταφέρεται απροκάλυπτα κατά ενός συγκεκριμένου κόμματος με την προσχηματική μάλλον τεκμηρίωση πως εκείνο έχει άθεο και αντιεκκλησιαστικό χαρακτήρα. Συνεχίζει με επικίνδυνα σιβυλλικές φράσεις του τύπου «πιστεύω όμως, ότι στη Δημοκρατία όλοι χωρούν», όπου χωρεί τωόντι πλήθος ενστάσεων και συζητήσεων, και φτάνει στο κορύφωμα υπισχνούμενος κλωτσιά (sic) σε αυτούς που επαινούσε προ ολίγου! Πέρα από τα θυμηδικά πλαίσια θεώρησης μιας τραγελαφικά γλαφυρής παρέμβασης (γεγονός που επιτείνεται από την αρχιερατική ιδιότητα του γράφοντος), εγκύπτουν και πιο δυσάρεστες απορίες, όπως το πόσο έλαβε υπόψη του ο εν λόγω δεσπότης την ιστορική ευαισθησία του ποιμνίου του. Αλλά, ως φαίνεται και όπως ισχυρίζεται αυτολεξεί ο Αμβρόσιος, δε μας «χαμπερίζει». «Τελειώνοντας, λέγω, ότι εκμεταλλεύθηκα την ευκαιρία των Εγκαινίων σας μόνο και μόνο για να περάσω στην Ελληνική Κοινωνία αυτά τα μηνύματα!» μάς επεξηγεί στην κατακλείδα του λόγου του. Πολύ φοβάμαι ότι η επικληθείσα κοινωνία ερωτηθείσα μάλλον δε θα ήθελε, ευχαριστούσα με αβρότητα τον επίσκοπο, να ξαναπάρει κάτι παρόμοιο, όμως εδώ διαφαίνεται για πολλοστή φορά η συνοδική απουσία, που χορηγεί πάλιν και πολλάκις το δικαίωμα σε μια αυτόκλητη μονάδα της να την εκπροσωπήσει (κατά το ιδιόρρυθμο εκάστου δοκούν) σε διδακτικό, πολιτικώς παραινετικό, ελεγκτικό και πάσης ετέρας φύσεως επίπεδο, ομολογουμένως εδώ άτσαλα και άτεχνα. Η βαθύτερη, ωστόσο, ουσία της εμβολίζουσας την ειρήνη μας επισκοπικής ανακοίνωσης παραμένει ανησυχητική, καταθλιπτική και απογοητευτική, παρά τη φαινομενική σύνδεσή της με έναν συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό, κάτι στο οποίο ‘κόλλησαν’ οι περισσότεροι και δεν μπόρεσαν να δουν πού βρίσκεται το σημαντικό εν προκειμένω πρόβλημα: πρόκειται για μια παρεμβολή πολιτικού και σχεδόν κομματικού χαρακτήρα, με επιχειρήματα και σκεπτικό ενδοκοσμικής προέλευσης, μακριά από την οφειλόμενη αγιοπνευματική, τόσο εκ της θεσμικής του θέσεως, όσο και από τη χαρισματική διάσταση της τελευταίας. 

Προ ετών μάς ξένιζαν οι πολιτικού – εθνοκεντρικού χαρακτήρα αναμείξεις του μακαριστού Χριστόδουλου. Στον πειρασμό της φανερής ή κεκρυμμένης εθνικοπολιτικολογίας φαίνεται πως υποκύπτουν πια και άλλοι μητροπολίτες. Πλέον του ενός χριστοδουλικά ανάτυπα άρχισαν να πληθαίνουν σε ποικίλες παραλλαγές, από ισχνές και αδιάφορες μέχρι ηχηρές και οχλούσες. Έρχομαι, λοιπόν, στη δεύτερη αφόρμηση του παρόντος. 

Ναυπάκτου Ιερόθεος

Σε ένα κείμενο του Ναυπάκτου , όπου το διατρέχει εν είδει ραχοκοκαλιάς μια συμβουλευτική και ερμηνευτική διάθεση πολιτικοϊστορικού και εθνοστρατηγικού χαρακτήρα, έχουμε εν πρώτοις ένα σαφώς πιο προσεγμένο γραπτό παράγωγο (από εκείνο του προαναφερθέντος συνεπισκόπου του) από όλες τις απόψεις, το οποίο όμως συνηγορεί με τον δικό του τρόπο και αυτό στην εκκλησιολογική ασάφεια των ημερών. Πώς και με ποιο δικαίωμα ένας ορθόδοξος ποιμένας ακολουθεί μια παρεμβατική πολιτική, ενώ θα έπρεπε να εκφέρει πνευματικό λόγο και δια μέσου αυτού να περάσει προς πάσα κατεύθυνση και στον κάθε συμπολίτη του τα μηνύματα που θέλει; Υπήρχε λόγος για το περιεχόμενο και τη μορφή της συγκεκριμένης ανακοίνωσης του Ιεροθέου; Προσπερνώ το περιττό της αναφοράς του περί ρατσισμού ως αυτονόητης χριστιανικής θέσης. Πρόκειται μήπως τότε για έμμεση βολή κατά του Πειραιώς και της Χ.Α.; Μα ο Σεραφείμ έχει προ πολλού διαχωρίσει ρητώς και απεριφράστως τη θέση του από τον φασισμό, τον ναζισμό και τον σιωνισμό. Βέβαια, η συμπόρευσή του με μέλη του νεόκοπου κόμματος μπέρδεψε τους πάντες, οπότε και άρχισαν να ομαδοποιούνται ανεπαισθήτως μέσα στη Σύνοδο σε υποστηρικτές ή μη, φανερούς ή κρυφούς φίλους και εχθρούς του νέου κόμματος και δε συμμαζεύεται η συνοδική αφασία, που εκπορεύεται από την υπολειτουργία του Πρώτου και τις αυτονομήσεις των υπολοίπων. Στο ανακοινωθέν του Ιερόθεου γεννιούνται, παρά ταύτα, και άλλα ερωτηματικά. Αναμοχλεύει σε αυτό πάθη παρελθοντικά χωρίς να υπάρχει επαρκής αφορμή για μια περί εκείνων ιδιαίτερη ανησυχία. Θυμάται τη συνεργασία Εκκλησίας και δικτατορίας (1967) και την απεύχεται για το μέλλον, εξυφαίνοντας ταυτόχρονα έναν ύμνο στη Δημοκρατία. Μα τι πλέον αυτονόητον τούτου; Ποιος μίλησε για Χούντα ξανά; Υπάρχει, άραγε, θέμα θεολογικό για το αν μπορεί να ευλογηθεί η οποιαδήποτε αντιδημοκρατική κρατική βία και στάση; Δε σταματάει όμως εδώ, αλλά συμπλέκει τις διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις με την πιθανή ‘λιβανοποίηση’ της χώρας, με τη λαθρομετανάστευση και με τους μουσουλμάνους. Η πολιτικού χαρακτήρα αυτή σύσταση δεν καταφέρνει να αποφύγει το αντιφατικό ανακάτεμα του θεολογικού λόγου με τον ενδοκοσμικό, όπου από τη μια καταδικάζεται ο φυλετισμός και από την άλλη ξορκίζεται η ετερότητα λόγω θρησκευτικών διαφορών. Μπορεί, βέβαια, τούτο να γίνεται με ένα πνεύμα διάκρισης εκ μέρους του Επισκόπου, ωστόσο δεν αίρει την απορία για ποιον λόγο ένας εκκλησιαστικός άνδρας να επεμβαίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο και με τόσες λεπτομερείς συστάσεις αυτοκλήτως, μονομερώς, απροκλήτως και, προπαντός, άνευ της συνοδικής ευλογίας προς τούτο. 

Στην όποια πιθανή ένσταση για τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης των Επισκόπων, η πρώτη παρατήρηση εξάπαντος είναι ότι δεν πρέπει ως Ορθόδοξοι να διακατεχόμαστε από το παπικό πνεύμα της μονοφωνικής αυθεντίας, αλλά ούτε και να διασπώμεθα σε μια βαβυλώνια πλειάδα, στην οποία παρατηρούνται φαινόμενα αντιπαλότητας, εμπάθειας και έντονων αντιθέσεων και αποκλίσεων. Τα άκρα σε κάθε περίπτωση προσλαμβάνουν δαιμονικό χαρακτήρα. Ο πειρασμός αυτός και ο κίνδυνος εκτροχιασμού αποφεύγεται στην Ορθοδοξία μέσα από την αγαστή σύζευξη αφενός της ανεξαρτησίας και πληρότητας του Επισκοπικού χαρίσματος και αφετέρου της Συνοδικότητας. Η ενότητα (Πρώτος – Σύνοδος) και η ετερότητα (Επίσκοποι) είναι – και πρέπει να επαναλαμβάνεται, διότι άρχισε να λησμονείται σε βαθμό απιστίας για την αλήθειά του – ταυτοτικό εκκλησιολογικό στοιχείο, απορρέον από την Ορθόδοξη Θεολογία (Τριαδικότητα). Όλα τούτα – εν τη επαναλήψει ας γίνουμε φορτικοί – δε συνιστούν πολυτέλεια. Είναι η υγεία και η ορθοπραξία. Τα λοιπά είναι ασθενήματα και αρρωστήματα ή, τουλάχιστον, εύκολα τείνουν σε αυτά. 

Η Εκκλησία δε χρειάζεται ούτε να πολιτικολογεί ούτε να επαναστατεί. Η Εκκλησία είναι ο Χριστός ο ίδιος και το Σώμα του. Αν συναισθανόμασταν τι σημαίνει αυτό και σε τι ισχύ μεταφράζεται, τότε θα αντιπαρερχόμασταν πολλά προσκόμματα προς τη σωτηρία του κόσμου, τα οποία εν πολλοίς είναι ακούσια ή εκούσια κατασκευάσματα ημών των ιδίων, των ανθρώπων της Εκκλησίας. Οι Επίσκοποί της, ως οι πλέον αρμόδιοι και έγκυροι εκφραστές του πνεύματος και του λόγου της, πρέπει να υπερθεματίζουν την ορθοτόμησή του πάνω σε αυτές τις βάσεις. Η Εκκλησία δείχνει προς τη Βασιλεία, προς τον Χριστό. Προτείνει και δεν επιβάλλει. Διαλέγεται με ταπείνωση πάνω στο ευαγγελικό μήνυμα, δεν προκαλεί. Και οι Επίσκοποί της αγαπούν, συμβουλεύουν, νουθετούν, επιτιμούν θεραπευτικά, συγχωρούν, εμπνέουν. Μακριά από αυτούς – και από κάθε χριστιανό – η εριστικότητα (Α΄ Τιμ. 3:3) και η οιαδήποτε συγκρουσιακή λογική. Η Εκκλησία είναι η χαρισματική κοινωνία του Χριστού με τους ανθρώπους και την κτίση εν Πνεύματι Αγίω. Αυτός ο αληθής αγιοπνευματικός αυτοπροσδιορισμός της, μέσα στην πάροδο των ετών, κάτω από την επήρεια της αμαρτίας και την πρόοδο του κακού, χάθηκε από την κοινοτική και ατομική συνείδηση των μελών της και λησμονήθηκε ως στοιχείο ταυτότητος. Οι Eπίσκοποι, οι εξ ορισμού πρώτοι (εκπρόσωποι και σημεία ενότητας και σύγκλισης των λοιπών χαρισμάτων) και αγιότεροι διάκονοι του Σώματος, κατέστησαν διοικητές και ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι. Πολλοί εξ αυτών οικειοποιούνται ρόλους ξένους προς τη βαθύτερη φύση του λειτουργήματός τους, όπως αυτούς του χωροφύλακα της ορθοδοξίας, του ιεροεξεταστή, του εθνοπατέρα, του πολιτικού σχολιαστή και πάει λέγοντας. Στην πραγματικότητα όμως ποτέ δεν παύουν να είναι οι επισκοπούντες τη χαρισματική κοινότητα της τοπικής τους Εκκλησίας, στην οποία ίστανται «εις τύπον Χριστού». Και ο Χριστός δεν μπορεί παρά να έρχεται ως ο έσχατος Αδάμ και μέσα στην Ευχαριστία να θεραπεύει και να ανακαινίζει τα σύμπαντα. Η επανεύρεση, επομένως, του ευχαριστιακού, εσχατολογικού, αγαπητικού, διακριτικού και ταπεινού ήθους από τους ποιμένες μας θα συμβάλλει και στην προσωπική τους αγιότητα και πολλώ μάλλον στην επίλυση των εγκόσμιων προβλημάτων και διχασμών. Κάθε άλλη διαστροφή ή παραχάραξη του εκκλησιαστικού ήθους και γεγονότος, με όποιο πρόσχημα και αν αιτιολογείται, όχι μόνο δε θα πείθει, αλλά θα απομακρύνει ολοένα και περισσότερο (και περισσότερους) από τη μοναδική ελπίδα του κόσμου: τον Χριστό – Εκκλησία. 

Κ.Ν. 

1/11/2012

Σημ. Ιδιωτικής Οδού:

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος μας χάρισε κι άλλη μια "ακομμάτιστη" - κατ' αυτόν πάντα - τοποθέτηση. Σε επιστολή του προς δημοσιογράφο της πατρινής εφημερίδας "Πελοπόννησος" διαμαρτύρεται γιατί δεν δημοσίευσε δικό του ανακοινωθέν και καταλήγει ως εξής:
"Ο τρόπος με τον οποίο γράφετε περί του προσώπου μας στο σχόλιο της 2ας σελίδος δίδει την εντύπωση, ότι η εφημερίδα σας, η ιστορική και σοβαρή Πελοπόννησος, έκαμε στροφή. Μέχρι χθες ανήκε στην συντηρητική παράταξη! Τώρα φαίνεται πως ἀριστερίζει! Αν είναι έτσι, δεχθήτε τα συλλυπητήριά μου!". 

Νομίζω πως κάθε δικό μας σχόλιο περιττεύει...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ 120 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

Τη χρονιά που διανύουμε, συμπληρώνονται 120 χρόνια από την ίδρυση της «Φιλαρμονικής Εταιρίας Ωδείο Πατρών», που είναι το παλαιότερο σωματείο των Πατρών και έχει να επιδείξει μία αδιάκοπη διαδρομή στη μουσική πρωτοπορία της πόλης, με ακτινοβολία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. 

Από τον Ιανουάριο του 2012 έγιναν πολλές εκδηλώσεις αφιερωμένες στα 120 χρόνια της «Φιλαρμονικής», συμπεριλαμβανομένων του PODIUM Νέων Καλλιτεχνών και του θεσμού «Μουσικός Μάιος». 

Επίσης αποφασίστηκε η έκδοση ενός Λευκώματος, στις σελίδες του οποίου είναι αποτυπωμένη η προσφορά της «Φιλαρμονικής» στον τομέα της μουσικής παιδείας και στο χώρο των μουσικών εκδηλώσεων. Εκτός από το πλούσιο αρχείο της, που ήταν η βασική πηγή, για τη σύνθεση του Λευκώματος, πολλές πληροφορίες αντλήθηκαν από τον τοπικό Τύπο, ερευνώντας εφημερίδες από το έτος 1895. Όσο για το φωτογραφικό υλικό, προήλθε από το ίδιο αρχείο και από συμπολίτες οι οποίοι ανταποκρίθηκαν πρόθυμα στην πρόσκληση και παραχώρησαν, προς δημοσίευση, φωτογραφίες που έχουν στην κατοχή τους και σχετίζονται με διάφορες εκδηλώσεις. Έγινε μεγάλη προσπάθεια για να αναδειχθούν «αυτά που έγιναν» στους χώρους της «Φιλαρμονικής» και την ακτινοβολία τους στην τοπική κοινωνία και το πολιτιστικό γίγνεσθαι της πόλης. Το κείμενο που ξεδιπλώνεται στις σελίδες του Λευκώματος, δεν είναι ένα ιστορικό δοκίμιο, αλλά ένα δοκίμιο αναφοράς, για τη μουσική διαδρομή και την πνευματική πρόοδο των Πατρών. Διότι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μερίδιο στην τοπική μουσική μνήμη, ανήκει επάξια στη «Φιλαρμονική», η οποία υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί, πάνω από έναν αιώνα, με συνέπεια, τόλμη και σεβασμό στους σκοπούς της, την υψηλή υπόθεση της μουσικής, χωρίς εμμονές ή ανούσιους μοντερνισμούς. Επειδή η έκδοση του Λευκώματος προσέκρουε σε οικονομικές δυσκολίες και δεν υπήρχε η δυνατότητα να αντιμετωπισθεί η δαπάνη από ιδίους πόρους, προκρίθηκε η πρακτική των προεγγραφών ή συνδρομητών, όπως λέγεται, μια πρακτική που χρησιμοποιήθηκε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα και απέδωσε. 

Το Λεύκωμα θα παρουσιαστεί, σε ειδική εκδήλωση, το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012 στην Αίθουσα Συναυλιών της Φιλαρμονικής Εταιρίας Ωδείο Πατρών. 

Το εορταστικό πρόγραμμα θα αφορά τρεις ημέρες: 

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου στις 9μ.μ. 

Ρεσιτάλ Πιάνου του Τάσσου Σπηλιωτόπουλου σε έργα Frederic Chopin. 

Ο Τάσσος Σπηλιωτόπουλος είναι παιδί της Φιλαρμονικής. Σπούδασε στο Ωδείο με την διάσημη σολίστ Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, και έχει παίξει σε πολλές εκδηλώσεις της Φιλαρμονικής. Η επιλογή Σοπέν γι' αυτό το εορταστικό ρεσιτάλ είναι καθαρά ...πιανιστική. Ο Σοπέν έχει χαρακτηριστεί ως ο "ποιητής του πιάνου". Και ο Τάσσος Σπηλιωτόπουλος είναι εραστής της ποίησης γενικώς και της μουσικής ποιητικής ιδιαιτέρως. Κι ακόμα, ένας ρομαντικός ερμηνεύει τον μεγάλο ρομαντικό! Γιατί ο ρομαντισμός του Σοπέν είναι μια ολόκληρη κουλτούρα που μας ενδιαφέρει πολύ και σήμερα. 

Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 8μ.μ. 

Εκδήλωση παρουσίασης του Λευκώματος με ομιλίες και Ρεσιτάλ Πιάνου από την Έφη Αγραφιώτη. 

Το Λεύκωμα επιμελήθηκε ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Φιλαρμονικής, γνωστός δικηγόρος και συγγραφέας Χρήστος Αθ. Μούλιας. Σίγουρα το Λεύκωμα αυτό αποτελεί συμβολή στην τοπική μουσική ιστορία. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Χρήστος Μούλιας, η Βασιλική Φιλιππαίου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ωδείου της Φιλαρμονικής και ο Δημήτρης Δουγένης, Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών.  

Κυριακή 4 Νοεμβρίου

«ανοιχτή ημέρα» με έκθεση αρχειακού υλικού (κείμενα, επιστολές, βιβλία και φωτογραφίες) της «Φιλαρμονικής» παράλληλα με συναυλίες καθηγητών και σπουδαστών του Ωδείου.

Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΗΛΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΝΙΓΕΙ...

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η είδηση μέχρι πριν λίγο καιρό θα ήταν αδιανόητη. Σήμερα όμως είναι μια πραγματικότητα. 

Απεστάλη επιστολή προς τους Ορθοδόξους Προκαθημένους που φέρει την υπογραφή του υπουργού Εξωτερικών του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, δια της οποίας γνωστοποιείται ότι το Πατριαρχείο Μόσχας είναι πλέον θύμα μιας “αχαλίνωτης καταδίωξης”, η οποία ξεκίνησε με όσα συνέβησαν στο Ναό του Σωτήρος με το συγκρότημα Pussy Riot, και συνεχίζεται με καταστροφές μνημείων και σταυρών, απειλές κατά κληρικών και επιθέσεις κατά του ιδίου του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου. Η επιστολή είναι στην ουσία μια έκκληση στους Ορθοδόξους Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους να στηρίξουν την Εκκλησία της Ρωσίας στην δοκιμασία που διέρχεται. 

Όπως σωστά τονίστηκε “η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας δείχνει να εκπέμπει για πρώτη φορά μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού σήμα κινδύνου, καθώς ζητάει την στήριξη των Ορθοδόξων για μια σειρά ανησυχητικών γεγονότων, τα οποία, όπως δηλώνει, καλλιεργούνται από αντιεκκλησιαστικούς κύκλους εντός και εκτός Ρωσίας” (ΤΟ ΒΗΜΑ, 26.10.12). 

Φυσικά, δεν μπορεί να αποδώσει αλλού όλη αυτή την κατάσταση η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας. Είναι, δυστυχώς, ίδιον των ισχυρών (από το Βατικανό μέχρι την Ρωσική Εκκλησία) να επιρρίπτουν πάντοτε σε άλλους τις ευθύνες, στους “βλάσφημους” και τους “αντιεκκλησιαστικούς” κ.ο.κ., λησμονώντας τα δικά τους λάθη. Και εδώ η Ρωσική Εκκλησία έχει κάνει ένα τραγικό λάθος, το οποίο σήμερα πληρώνει και θα συνεχίσει να το πληρώνει ακριβά, αν δεν αλλάξει γραμμή πλεύσης. 

Το λάθος της είναι ο παθιασμένος εναγκαλισμός με την κρατική εξουσία. Η αλόγιστη υποστήριξη στον πρόεδρο Πούτιν, που συμπεριφέρεται ως τσάρος, και ανταποδίδει ποικιλοτρόπως στην Ρωσική Εκκλησία την “αγαπητική” της προς αυτόν διάθεση. Ήταν λογικό – και θέμα χρόνου - να ξεσηκωθούν εναντίον του Πατριαρχείου Μόσχας όλοι οι πολίτες που δεν θέλουν τον Πούτιν πλέον στην εξουσία. Βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος είναι άρτι επανεκλεγείς. Αυτό, όμως, αύξησε τη δυναμική των αντιδράσεων στην πολιτική του. Και η ...μπάλα πήρε και την Ρωσική Εκκλησία, τον ...δεξιό (;) βραχίονα του Ρώσου Προέδρου. 

Άρα, η λύση είναι μονόδρομος. Η Εκκλησία της Ρωσίας πρέπει να αρχίσει εδώ και τώρα την απαγκίστρωσή της από το σφιχταγκάλιασμα με την κρατική εξουσία. Αν δεν το κάνει οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, δηλ. όσων αντιτίθενται σ΄ αυτή τη νοσηρή σχέση, θα κλιμακωθούν. Οι κριτικές φωνές, οι οποίες δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες, πληθαίνουν ως η άμμος της θαλάσσης. 

Η σημερινή εκκλησιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας έχει μεγάλη ευθύνη έναντι της ιστορίας. Μετά την πτώση του Κομμουνισμού σημειώθηκε μια ζηλευτή άνθηση της Ρωσικής Εκκλησίας. Ο κόσμος προσέβλεψε σ' αυτήν ως πραγματική Μητέρα. Η ρωσική πνευματικότητα αναδύθηκε και πάλι ως ελπίδα και νόημα ζωής. Η καταξίωση της Εκκλησίας στη συνείδηση του λαού ήταν ένα θαυμαστό γεγονός παγκοσμίως. 

Τώρα, όμως, η Ρωσική Εκκλησία κινδυνεύει από την απαξίωση. Γιατί μεθυσμένη από τη δύναμη που της παρέχει η σχέση της με την κοσμική εξουσία, λησμόνησε την ευλογημένη ρωσική σαλότητα... Και ξεκίνησε να κατακτήσει τον κόσμο, πριν ακόμα κερδίσει ουσιαστικά το δικό της ποίμνιο. 

Άρα, αλλαγή πλεύσης τώρα! Γιατί αλλιώς η κατάσταση αρχίζει να θυμίζει μέρες του 1917...
Αναδημοσιεύσεις του άρθρου:
ΤΟ ΒΗΜΑ
AMEN