"Η αμαρτία είναι βυζαντινή κι ο έρωτας αρχαίος";

Από το δοκίμιο "Ερωτας: Αποκάλυψη Ομορφιάς ή Αγαθό με Ημερομηνία Λήξης;"
του θεολόγου Παναγιώτη Θωμά

Ολόκληρο το δοκίμιο διαβάστε εδώ

Ο Μάνος Χατζιδάκις επισκέφθηκε στα είκοσί του χρόνια τη Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτή του την επίσκεψη είπε: «Όταν ξαναβγήκα στον δρόμο είδα τόσες εκκλησίες, μα τόσες εκκλησίες φωτισμένες και γεμάτες από κόσμο, που σκέφτηκα πως αυτή η πόλη θα ’χει άλλες τόσες αμαρτίες». Σε αυτά τα λόγια του εκλεκτού καλλιτέχνη, είναι φανερό πως οι εκκλησίες, και συνεπώς η Εκκλησία, έχουν άμεση σχέση με την αμαρτία. Έχοντας σχέση με την αμαρτία έχουν και με την ενοχή, αφού η αμαρτία συνδέεται συνήθως με την αίσθηση της ενοχής. Λίγο πιο κάτω στην ίδια συνέντευξη ο Χατζιδάκις θα πει: «Η αμαρτία είναι βυζαντινή και ο έρωτας αρχαίος». Αν λοιπόν την αίσθηση της αμαρτωλότητας και της ενοχής φέρνει η έννοια του απαγορευμένου, φανερό γίνεται πως στην σκέψη του μουσικοσυνθέτη ο έρωτας είναι αυτός που απαγορεύεται. Και αυτό στο όνομα μιας Εκκλησίας, που θέλει όσους γεύονται καρπό απαγορευμένο και καρπό ενοχής, να πρέπει να μπούνε στις εκκλησίες για να εξιλεωθούν. Ίσως ο έρωτας λοιπόν για την ελληνική παράδοση να ανήκει στην αρχαιότητα. Ενώ στην βυζαντινή εποχή, που στη σκέψη του Χατζιδάκι είναι η εκκλησιαστική εποχή και ο πολιτισμός της, ο έρωτας να είναι ξεπερασμένος, αφορμή ενοχής και λόγος μετανοίας ή εξιλέωσης.
Οι απόψεις αυτές του Μάνου Χατζιδάκι εκφράζουν μάλλον το πνεύμα θρησκευτικών αντιλήψεων, τις οποίες άκουσε και διαμόρφωσαν το κριτήριό του. Η επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη πρέπει να τοποθετείται στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα. Κατά την εποχή αυτή λόγος εκκλησιαστικός για τον έρωτα είναι δύσκολο να υπήρχε και αν υπήρχε ήταν ταυτόσημος με την αμαρτία ή την ενοχή. Φυσικό λοιπόν ο Χατζιδάκις να εκφράζει τέτοιες απόψεις. Κατά πόσο όμως σήμερα, πάνω από μισόν αιώνα από τα χρόνια της νεότητας του Χατζιδάκι, η Εκκλησία έχει δει τον έρωτα ενταγμένο στη ζωή της ή τον έχει καταξιώσει στη διδασκαλία της; Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, στον ελληνικό τουλάχιστον χώρο, λόγος εκκλησιαστικός και θεολογικός για τον έρωτα ή για την αγάπη, ως ταυτόσημη του πρώτου, με αναφορά στην διαφυλική σχέση, έχει αρθρωθεί πολλές φορές συστηματικά, με άρθρα ή συγγράμματα. Σε αυτόν το θεολογικό λόγο που ενίοτε μειώνεται απλά σε ηθικολογία, στέκει ως άξονας κεντρικός η περί γάμου διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου. Άκρως απαραίτητο ήταν η εν λόγω θεολογική διδασκαλία, που εντάσσεται στο πλαίσιο της ανθρωπολογίας, να υπενθυμιστεί. Η προτροπή για αγάπη και σεβασμό του ενός συντρόφου προς το άλλον, οι συμβουλές για εκ συμφώνου απόλαυση της ερωτικής επαφής και ο τονισμός του συνδέσμου του μυστηρίου του γάμου με τον Χριστό και την Εκκλησία ήταν η βάση για να κτιστεί ο σύγχρονος θεολογικός λόγος σχετικά με τον γάμο και την διαφυλική σχέση. Έτσι, τονίστηκε σε πολλές περιπτώσεις στο πλαίσιο αυτό, η αλληλοσυμπλήρωση ως αγαθό του γάμου, με βάση και τη διδασκαλία της Γενέσεως (Γεν. Β 18-24) και κυρίως ο γάμος ως χώρος κοινωνίας προσώπων, που συνήθως επισημαίνεται ως πρωταρχικός σκοπός της ύπαρξης του.
Τα παραπάνω, αναντίρρητα απαραίτητα, σχετικά με την διαφυλική σχέση, απαντούν συγκεκριμένα ερωτήματα που προκλήθηκαν από συγκεκριμένες αφορμές. Και ίσως το κενό που προϋπήρχε εξαιτίας τέτοιων ερωτημάτων να έχει καλυφθεί επαρκώς. Δεν θα μπορούσε ωστόσο κανείς να ισχυριστεί πως σε όλες τις περιπτώσεις η Εκκλησία κατάφερε να αποενοχοποιήσει τον έρωτα, πείθοντας ίσως και έναν Μάνο Χατζιδάκι πως η προαναφερθείσα άποψή του ενέχει και μια παρεξήγηση της αλήθειας των πραγμάτων.

Το τι εννοούσε κατ' εμέ ο Μάνος Χατζιδάκις με το «Η αμαρτία είναι βυζαντινή και ο έρωτας αρχαίος», θα αποπειραθώ να το διερευνήσω σε επόμενη ανάρτηση, αγαπητοί συνοδίτες.

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΟΥΡΙ ΤΩΝ Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ - Ν. ΓΚΑΤΣΟΥ

"Θεολογικές αγωνίες και αναφορές σε σύγχρονα κοσμικά τραγούδια" ήταν το θέμα μιας εργασίας του μεταπτυχιακού φοιτητή Θεολογίας τότε (2003) Γεωργίου Ιω. Οικονόμου, στο πλαίσιο του μαθήματος Το ήθος στα όρια του δόγματος της λατρείας και της τέχνης του καθηγητή του τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. Ανέστη Κεσελόπουλου.

Ανάμεσα στα τραγούδια που προσεγγίζει ερμηνευτικά ο Γεώργιος Ιω. Οικονόμου, είναι και η περίφημη Μπαλάντα του Ούρι του Μάνου Χατζιδάκι σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Ο μεταπτυχιακός δεν μπορεί παρά να καταφύγει στην γνωστή ερμηνεία του τραγουδιού από τον αείμνηστο καθηγητή Νίκο Ματσούκα.

Παραθέτω τους στίχους του τραγουδιού και το κείμενο του Γ.Ι. Οικονόμου:

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
Ουρανέ, φίλε μακρινέ
Πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
Πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
Πως ν’αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
Αχ, ουρανέ, πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό
Το γαλανό
Κι ακούω μια φωνή
Καμπάνα γιορτινή
Να με παρακινεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί
Εκεί, εκεί
Που χτίζουνε φωλιά
Αλλόκοτα πουλιά
Στου ήλιου τα σκαλιά

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό
Το γαλανό
Και μια φωνή τρελή
Σαν χάδι κι απειλή
Κοντά της με καλεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί
Εκεί, εκεί
Μου τάζει ωκεανούς
Κομήτες φωτεινούς
Και ό,τι βάζει ο νους

Ξεκινώντας να μιλήσουμε για αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι αισθανόμαστε έναν δισταγμό, κάτι που απέδωσε με ακρίβεια ο ψαλμωδός λέγοντας: «Κολληθείῃ ἡ γλώσσα μου τῷ λάρυγγί μου1», τη στιγμή, που για το τραγούδι αυτό έχει μιλήσει και έχει γράψει ο Νίκος Ματσούκας. Για αυτόν τον λόγο εμείς θα τιμήσουμε με τη σιωπή μας το συγκεκριμένο τραγούδι και θα παραθέσουμε αυτούσια κάποια λόγια του καθηγητή μας.
«Η μπαλλάντα του Ούρι, σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική του Μάνου Χατζιδάκη, πέρα από την απαράμιλλη αισθητική δόνηση, που προσφέρει στον καθένα, αποτελεί μια ποιητική και μουσική δημιουργία με συνταρακτικές μεταφυσικές προεκτάσεις. Με έναν τρυφερό σπαραγμό, ελαφρό και απαλό ωστόσο, αλλά σε ένα κλίμα χαρμολύπης, ο παραπονούμενος μας λέει πως δεν μπορεί ν’αρνηθεί τη μάνα γη αφήνοντας της ζωής το φως το ξανθό, και να πάει να σμίξει με τον ουρανό, αυτόν τον μακρινό φίλο. Δεν ξέρω άλλη ποίηση και μουσική, που να παριστάνουν τόσο ζωντανά και αληθινά το τραγικό σκίσιμο μακρινού φίλου ουρανού και μάνας γης. Προσωπικά – και αυτό αποτελεί αυστηρά προσωπική μου κρίση – μόνο στα περιώνυμα ιδιόμελα του Ιωάννη του Δαμασκηνού βρήκα μια τέτοια τραγική αλήθεια2».1 Ψαλμ.1362 Ν.Ματσούκα, Πολιτισμός Αύρας Λεπτής, εκδ. Το Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη, 2000, σελ. 379

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ...

Ενοχλήθηκαν ...ευσεβείς τινες εν Ελλάδι από την είδηση που δημοσίευσε σήμερα η εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου (σελ. 28) ότι από τον Σεπτέμβριο στην Γ' Λυκείου "ο εκπαιδευτικός θα μπορεί να χρησιμοποιεί και άλλα μέσα εκτός από το βιβλίο των Θρησκευτικών. Σημειώνει ενδεικτικά {ο καθηγητής Σταύρος Φωτίου} ότι μπορεί να βάλει στους μαθητές να ακούσουν το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης» σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νίκου Γκάτσου, που χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο οικολογικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ...".
Καταλαβαίνετε, αγαπητοί συνοδίτες, τι πρόκληση είναι αυτή για όσους θεωρούν ότι το μάθημα των θρησκευτικών στην μέση εκπαίδευση πρέπει να έχει αυστηρά κατηχητικό χαρακτήρα. Σκάνδαλο!
Με το θέμα θα ασχοληθώ εκτενώς, αλλ' επί του παρόντος σας γνωστοποιώ ότι ο Μάνος Χατζιδάκις αποτελεί εξεταστέα ύλη για τους φοιτητές του καθηγητή της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. Χρυσόστομου Σταμούλη. Ιδού το σχετικό μάθημα και η ανάλογη ύλη:

Θερινό Εξάμηνο
Α' Συναντήσεις Ι: Αντιβολές και αντανακλάσεις της Ορθόδοξης θεολογίας με το τραγούδι, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Σπουδή στον Μάνο Χατζιδάκι, τον Ιωάννη Τσαρούχη,τον Γιώργο Θέμελη, τον Τάσο Λειβαδίτη και τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη (κατ’ επιλογή υποχρεωτικό μάθημα):

1. α) Χ. Σταμούλη, Η γυναίκα του Λωτ και η σύγχρονη Θεολογία, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008. β) Χ. Σταμούλη, Άσκηση Αυτοσυνειδησίας. Μελετήματα Δογματικής Θεολογίας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2004. γ) Γιάννης Τσαρούχης, Εγώ ειμί πτωχός και πένης, εκδ. Καστανιώτης 1989. (Σύγγραμμα ένα).

2. α) Μάνος Χατζιδάκις, Τα σχόλια του τρίτου, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 2003. β) Μάνος Χατζιδάκις, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1999. γ) Χ. Σταμούλη, Θεολογία και τέχνη, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2000 (Σύγγραμμα ένα).

Εξεταστέα ύλη:

-Χ. Σταμούλη, Η γυναίκα του Λωτ και η σύγχρονη Θεολογία, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008, σ. 229-262.

-Χ. Σταμούλη, Άσκηση Αυτοσυνειδησίας. Μελετήματα Δογματικής Θεολογίας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2004, σ. 29-42.

- Γιάννης Τσαρούχης, Εγώ ειμί πτωχός και πένης, εκδ. Καστανιώτης 1989, σ. 113-117, 150-156.

-Μάνος Χατζιδάκις, Τα σχόλια του τρίτου, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 2003, σ. 186-191.

- Μάνος Χατζιδάκις, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1999, σ. 19-24, 33-35, 67-83.

Δείτε εδώ και τα υπόλοιπα μαθήματα του Χ. Σταμούλη

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης στον δρόμο που χάραξε ο μεγάλος Νίκος Ματσούκας! Του διαλόγου της Θεολογίας με το σήμερα και τον πολιτισμό του.

ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙΑ...

Από το άρθρο του π. Βασιλείου Θερμού
Από το πρόσωπο στο προσωπείο (Καθ' οδόν, τ. 10, 1995)

Κληρικοί που πέρασαν την ζωή τους σε γραφεία, και έμαθαν την εκκλησιαστική εθιμοτυπία και εκπροσωπούσαν τον επίσκοπο σε επίσημες εκδηλώσεις, αλλ' ανίκανοι ν' ακούσουν έναν άνθρωπο με προσοχή και να τον καταλάβουν, με την αναπηρία να μην μπορούν να συμπονέσουν και να συνεννοηθούν ανθρωπινά, αυτοί κατά κανόνα κρίνονται ότι “υπηρέτησαν ευδοκίμως την Εκκλησίαν” και πρέπει να προαχθούν, ωσάν η έννοια “Εκκλησία” να εξαντλήται στα χαρτιά και στο τυπικό. Κι αν δεν φαντάζωνται από πριν τον εαυτό τους ν' ανήκη στους Γίγαντες, το ύψος στο οποίο τούς ανεβάζουν τούς διαβεβαιώνει περί αυτού σύντομα....

Αλλά ο κοινός μου νους επιμένει πως η εν τη πράξει υποβάθμιση του επισκοπικού αξιώματος αποτελεί μία από τις σημαντικώτερες αιτίες κρίσεως της Εκκλησίας, ίσως την πιο καίρια.

φωτό: Π.Κ.

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Του Χάρη Ανδρεόπουλου*

«Υπάρχει φόβος να γίνουμε M.I.T (…) Διάβασα ότι το Μ.Ι.Τ. για να κάνει έρευνα δέχεται και χορηγίες ιδιωτικών εταιρειών (…) Ξεπουλιέται η γνώση στο όνομα της ανταγωνιστικότητας… Να αντισταθούμε, μη γίνουμε κι’ εμείς σαν κι’ αυτούς….». Οσο κι’ αν φαίνεται απίστευτο (σε μένα, τουλάχιστον, και σε αρκετούς άλλους συναδέλφους φαίνεται ως απίστευτο…) η παραπάνω τοποθέτηση ακούσθηκε στη διάρκεια συζήτησης συλλόγου τινός καθηγητών του νομού μας, που είχε ως θέμα την αποδοχή ή μη του θεσμού της «αυτοαξιολόγησης του σχολείου» που θέλει να εφαρμόσει το υπ. Παιδείας από τη νέα σχολική χρονιά.

Ακούγοντας τη παραπάνω άποψη, ότι …«υπάρχει ο φόβος να γίνουμε M.I.T.» (πίσω από την οποία – ας μη κρυβόμαστε - ευρίσκεται υποκρυπτόμενος ο φόβος της αξιολόγησης), ομολογώ ότι αισθάνθηκα αμηχανία, καθώς πίστευα και θέλω να συνεχίσω να πιστεύω ότι, ως μια ανοικτή κοινωνία που μας εκφράζει (κατά πλειοψηφίαν, έστω) ο δυτικός πολιτισμός και οι δημοκρατικές του αξίες, τέτοιες σοβιετικού τύπου αντιλήψεις θα έπρεπε να τις θεωρούμε όχι, απλώς, παρωχημένες, αλλά οπισθοδρομικές και τα μάλα αντιδραστικές. Και προσωπικά, δεν το κρύβω, ότι βλέπω με θαυμασμό το «Μ.Ι.Τ.» (πρόκειται για το περίφημο Massachusetts Institute of Technology, (http://web.mit.edu) ένα από τα κορυφαία μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά τεχνολογικά πανεπιστημιακά ιδρύματα των ΗΠΑ και του πλανήτη…) και θα ευχόμουν και τα δικά μας πανεπιστήμια να είχαν φθάσει στο δικό του επίπεδο αναφορικώς με την συμβολή του στην προαγωγή της επιστήμης και της διασύνδεσής της με τη παραγωγή. (Θυμίζω δε εν προκειμένω, απλώς, ότι εμείς, ως χώρα, όχι αυτοκίνητα, ή ποδήλατα, αλλά …ούτε πατίνια (!) δεν παράγουμε – κι’ αυτά τα εισάγουμε). Αλλ’ ας αφήσουμε το «M.I.T.» στην ησυχία του κι’ ας επανέλθουμε εις τα ημέτερα, σε σχέση με το θέμα της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας.

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Πληροφορούμενος, προϊόντος του χρόνου, ότι πολλά – ίσως τα περισσότερα – αποτελέσματα συνεδριάσεων σε συλλόγους διδασκόντων του νομού μας για την «αυτοαξιολόγηση» ήταν αρνητικά, συνειδητοποίησα ότι, τω όντι, υπήρξε προφητικός (προ 5ετίας, περίπου) o λόγος του Θεόδωρου Πάγκαλου (νύν αντιπροέδρου της κυβέρνησης) ότι «είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης»…
Δεν το λέγω αφοριστικά, την άποψη μου εκφράζω. Οι αγαπητοί συνάδελφοι που υποστηρίζουν το σοβιετικό μοντέλο του κρατικού πατερναλισμού στην εκπαίδευση (και δυστυχώς υποστηρικτές αυτής άποψης βρίσκει κανείς ακόμη και σε παρατάξεις σοσιαλδημοκρατικού και φιλελεύθερου προσανατολισμού, όπως της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ, οι οποίες στα προγράμματά τους τάσσονται – και πολύ ορθά! - υπέρ της αξιολόγησης!), όλοι αυτοί, ενδεχομένως να δυσφορήσουν και διαφωνήσουν με αυτές τις σκέψεις μου, αλλ’ ας ησυχάσουν: κι’ εγώ διαφωνώ μαζί τους (ελπίζω να μου αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα).
Εξ άλλου, τις απόψεις μου για το θέμα της αξιόλογησης τις έχω καταθέσει σε χρόνο ανύποπτο, όταν το θέμα δεν ήταν στο δημόσιο διάλογο και όταν στην εξουσία ήταν άλλη κυβέρνηση. Γράφαμε στο υπό τον τίτλο «Αλλαγές στη Παιδεία, τώρα!» άρθρο μας στη κυριακάτικη «Ελευθερία» της 11ης Ιανουαρίου 2009 (σελ. 10): «Να ενεργοποιηθεί ο θεσμός της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, με εγγυήσεις αντικειμενικής εφαρμογής που θα συμφωνηθούν μέσα από ένα καλόπιστο διάλογο του υπουργείου με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα τριάντα, σχεδόν, χρόνια χωρίς αξιολόγηση έχουν δημιουργήσει στο εκπαιδευτικό σύστημα πολλά μειονεκτήματα, απότοκα της ισοπέδωσης. Εχουν αρχίσει να συνταξιοδοτούνται εκπαιδευτικοί οι οποίοι αξιολόγησαν χιλιάδες παιδιά, αλλά αυτοί δεν αξιολογήθηκαν ποτέ (!), από κανέναν. Φθάνει πια…».

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Μένουμε σταθεροί σ’ αυτές τις θέσεις, θεωρώντας ότι απηχούν την συνείδηση της σιωπηλής πλειοψηφίας των μαχίμων συναδέλφων καθηγητών, οι οποίοι, ασφαλώς, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την «αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας» (η οποία θ’ αφορά συνολικά το σχολείο και τις εκπαιδευτικές δράσεις του), ούτε από την (ατομική) αξιολόγηση.

Οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι ως συνειδητοί λειτουργοί και συνεπείς επαγγελματίες εκτελούν με υπευθυνότητα τα καθήκοντά τους, όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, αλλ’, αντιθέτως, «πιστοποιώντας» την ποιότητα του έργου και της προσφοράς τους μέσα απ’ την διαδικασία της αξιολόγησης, μπορούν από άλλη βάση, με ισχυρότερα και πειστικότερα επιχειρήματα να διεκδικήσουν την μισθολογική τους αναβάθμιση (να υπενθυμίσω ότι ο μισθός μας υπολείπεται τον του κλητήρος της Εφορίας;..), αλλά και σε επίπεδο γοήτρου να ανακτήσουν το χαμένο – εξαιτίας της ισοπέδωσης – κύρος τους στη κοινωνία.
Για εκείνους που δεν επιθυμούν (για τους όποιους λόγους) την ανάληψη διδακτικών καθηκόντων, τη τάξη, συνεπώς, ούτε την αξιολόγηση διδακτικού έργου, να δοθεί (όπως γράψαμε, επίσης, στο ίδιο άρθρο) το δικαίωμα της μετάταξης σε διοικητικές θέσεις: «Να δοθούν κίνητρα για εθελοντικές μετατάξεις στους εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να μεταταγούν σε υπηρεσίες που δεν έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και να τοποθετηθούν σε αμιγώς διοικητικές θέσεις εντός του υπ. Παιδείας, ή σε άλλα υπουργεία».

ΚΙΝΗΤΡΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΤΑΞΕΙΣ

Και χαιρόμαστε ιδιαίτερα για το γεγονός ότι στον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο 3848 του υπ. Παιδείας περιελήφθη τέτοια (πανομοιοτύπως διατυπωθείσα!) διάταξη (άρθρο 31, παρ. 5), περιλαμβάνουσα για τους μετατασσομένους αυτής της κατηγορίας το κίνητρο της διατήρησης του μισθολογικού τους καθεστώτος (να μπορούν δηλ. να μετατάσσονται χωρίς να χάνουν τα καθηγητικά επιδόματα - περί τα 250 - 300 ευρώ μηνιαίως - όπως συνέβαινε μέχρι τώρα για όσους εκπαιδευτικούς μετατάσσονταν σε διοικητικές θέσεις). Πιστεύω ότι η άρνηση στο θεσμό της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών αποτελεί μέγα σφάλμα που μας εκθέτει και μας προσβάλλει στα μάτια της κοινωνίας, εάν δε λάβουμε υπόψη μας ότι διανύουμε μια εποχή κατά την οποία το μεγάλο ζητούμενο στην παρεχόμενη εκπαίδευση είναι η ποιότητα, τότε η άρνηση αυτή στην αξιολόγηση συνιστά, κατά τη γνώμη μου, πράξη άκρας υποκρισίας.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ «ΑΥΤΟΜΑΤΟ»…

Δεν υποστηρίζω ότι το σύστημα της αξιολόγησης που προτείνει η κυβέρνηση είναι το τέλειο. Εχω και εγώ τις επιφυλάξεις και τις αμφιβολίες μου εαν και κατά πόσο θα είναι αντικειμενικό στην εφαρμογή του. Αν δεν μας αρέσει το σύστημα που προτείνει η σημερινή υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου ας αντιπροτείνουμε ένα καλύτερο, ποιοτικότερο, αντικειμενικότερο, ένα άλλο, εναλλακτικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, πιστεύω ότι η άρνηση δεν μπορεί να είναι πρόταση, πολλώ δε μάλλον αντιπρόταση. Στη σημερινή συγκυρία η άρνηση στη αξιολόγηση αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, πρόταση παραμονής στην ακινησία του πάτου. Μετά από τριάντα, όμως, και πλέον χρόνια απουσίας κάθε ελέγχου στο σύστημα παροχής εκπαιδευτικού έργου επείγει ένα «νοικοκύρεμα».
Τριάντα χρόνια στον «αυτόματο πιλότο» είναι πολλά. Τις συνέπειες της κρίσης (της τρέχουσας οικονομικής, για την οποία σημαντικό ρόλο έπαιξε και η συστηματική - ενίοτε και εκ των ένδον - απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος) ήδη (και πολλαπλώς) τις «πληρώνουμε»…

* O Xάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr ) και καθηγητής Β’/θμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσιο Αρμενίου N. Λάρισας). Tο άρθρο δημοσιεύθηκε τη περασμένη Τρίτη (08/06/2010) στην εφημ. «Ελευθερία» της Λάρισας (σελ. 8) http://www.eleftheria.gr/viewarticle.asp?aid=19550&pid=19&CategoryID=19

Μακράν ἀφ᾿ ἡμῶν πᾶσα μεμψιμοιρία, «μιζέρια», ἡττοπάθεια. Ζῇ Κύριος ὁ Θεός!

Από την σημερινή ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου επί τοις Ονομαστηρίοις Του.

Ἀποκαλούμεθα «Ρωμηοί», ἐκ τῆς Νέας βεβαίως Ρώμης. Αὐτή ἡ λέξις περιλαμβάνει τήν ἔννοιαν τῆς ρώμης πού εἶναι δύναμις, ἰσχύς, ἀνδρεία, ρωμαλέον φρόνημα, ρωμαλεότης φρενῶν, ἀγωνιστική διάθεσις «καί στά εὔκολα καί στά δύσκολα». Μακράν ἀφ᾿ ἡμῶν πᾶσα μεμψιμοιρία, «μιζέρια», ἡττοπάθεια. Ζῇ Κύριος ὁ Θεός!

Πρό ὀλίγων μόλις ἐτῶν ἐφαίνετο ὅτι τό πᾶν ἀπώλετο. Αἱ Κασσάνδραι ὠρύοντο. Διαπεφωνήκαμεν.

Ὅμως, ἦλθεν ἡ ἄνοιξις. Ἐντός ὀλίγου καί τό θέρος. Νῦν οἱ πάγοι ἐκτήκονται καί, ὡς λέγει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος, «νῦν πηγαί διαυγέστερον νάουσι, νῦν δέ ποταμοί δαψιλέστερον τῶν χειμερίων δεσμῶν λύονται» (Λόγος εἰς τήν Καινήν Κυριακήν). Ὁ νοῶν νοείτω.

Εὐελπιστοῦμεν ὅτι θά ἀνατείλουν ἀκόμη καλύτεραι ἡμέραι καί διά τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν καί διά τήν ὁμογένειαν. Ὑπεμείναμεν χειμῶνα βαρύν. Ἦλθεν ἡ ἄνοιξις καί ἡ ἀνθοφορία. Ἀναμένομεν τό θέρος καί τήν καρποφορίαν. Ἀπαναινόμεθα τήν ἔλευσιν φθινοπώρου καθ᾿ ὅ φθίνουσιν αἱ ὀπῶραι καί φρικιῶμεν ἀναλογιζόμενοι νέον χειμῶνα καί «βοριᾶν πού τ᾿ ἀρνάκια παγώνει», κατά τόν ποιητήν.

Aπό την σημερινή ομιλία του Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου στα Ονομαστήρια του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

...καὶ ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων πολλὰ "ᾄδονται, βοῶνται, κράζονται καὶ λέγονται" περὶ δῆθεν τυραννιζουσῶν ἡγεμονιστικῶν τάσεων, μεθοδεύσεων καὶ ἐπεμβάσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Προκαθημένου αὐτοῦ, εἰς τὸν διορθόδοξον καὶ διαχριστιανικὸν χῶρον.

Οἱ κύριοι ὅμως οὗτοι, ἀνήκοντες οὐχὶ μόνον εἰς τοὺς ἑτεροθρήσκους -ὅπερ συγνωστόν πως- ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἑτεροδόξους, τοὺς ὁμοδόξους καὶ δυστυχῶς εἰς τοὺς ὁμαίμονας τοιούτους, ἁρμοδίους καὶ μή, δέον νὰ γνωρίζουν, ὅτι ὁ σεπτὸς Προκαθήμενος αὐτοῦ, τυγχάνει διάκονος τῆς ἀγάπης, primus inter pares, τοῦθ’ ὅπερ καθωρίσθει δι’ ἀποφάσεων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐκφραστὴς τῆς κανονικῆς συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας, συντονιστὴς τῶν διορθοδόξων πραγμάτων, σημαιοφόρος τῆς συναλληλίας, τῶν διαλόγων καὶ τῆς συνεργασίας ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν, πασχίζων διὰ τὴν διασαλευθεῖσαν ἁρμονικὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς μητρὸς ἡμῶν φύσεως, τὸ "μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας" (Ἐφ. 2, 15), καὶ οὐχὶ "Πάπας τῆς Ἀνατολῆς", ἡγεμὼν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τύραννος αὐτῆς, ἰδιαιτέρως μάλιστα κατὰ τὴν ἡμετέραν ἐποχὴν τοῦ ἐπαράτου ἐθνοφυλετισμοῦ -ὁ ὁποῖος δέον νὰ μὴ συγχέηται πρὸς τὴν διατήρησιν τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος- καὶ τῆς προτεσταντιζούσης διασπάσεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ!

Του εκπαιδευτικού Γιώργου Μάλφα

Αυτές τις ημέρες στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προγραμματίζονται συνεδριάσεις συλλόγων διδασκόντων με θέμα την εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας για την «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας» (5/5/2010).

Καλούνται οι συνάδελφοι σε … διαβούλευση προκειμένου να επιλέξουν την «πιλοτική» εφαρμογή του προγράμματος αυτοαξιολόγησης στο σχολείο τους. Αρχικώς προβλέπεται η εφαρμογή του προγράμματος σε 1.500 σχολικές μονάδες με ευθύνη των σχολικών συμβούλων και των διευθυντών των σχολείων. Με δεδομένη όμως τη μαζική απροθυμία και άρνηση των συλλόγων διδασκόντων να συμμετάσχουν …οικειοθελώς στο πρόγραμμα, προεξοφλείται ήδη η υποχρεωτική εφαρμογή του με καθορισμό των σχολείων απευθείας από το υπουργείο (βλ. πιλοτικά ολοήμερα δημοτικά σχολεία).

Ανεξαρτήτως των υποκειμενικών ιδεολογικών, πολιτικών, εκπαιδευτικών και παιδαγωγικών μας απόψεων για το νόημα και το περιεχόμενο της «αξιολόγησης» οφείλουμε να εστιάσουμε και στις … οικονομικές παραμέτρους του «καινοτόμου» προγράμματος που προωθεί το Υπουργείο … Δια Βίου Μάθησης.

Ας γνωρίζουμε λοιπόν ότι η «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας – Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης» υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και χρηματοδοτείται από το Δ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης (ΚΠΣ), το γνωστό Ε.Σ.Π.Α. (Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς 2007 – 2013).

Όποιος περιηγηθεί στις επίσημες ιστοσελίδες και διαβάσει τα στοιχεία που δημοσιεύονται μπορεί να αποκτήσει προσωπική αντίληψη των εκπαιδευτικών προτεραιοτήτων του Νέου Σχολείου και να … αναφωνήσει ότι «είναι πολλά τα λεφτά Άννα» που θα κατασπαταληθούν με διαδικασίες νομότυπες αλλά αδιαφανείς, σε φίλους και ημέτερους, επαγγελματίες προγραμματάκηδες!

Επειδή φέτος, στο ένα από τα τρία σχολεία όπου υπηρετούσα οι συνάδελφοι πληρώναμε το χαρτί για τις φωτοτυπίες, στο άλλο μας έδινε ο διευθυντής κιμωλία με το δελτίο, και στο τρίτο επίκειται διακοπή ηλεκτροδότησης λόγω καθυστερημένων οφειλών στη ΔΕΗ θεωρώ ότι τα … 7.200.000 € (προϋπολογισμός έργου για την «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας») είναι πρόκληση στη νοημοσύνη μας…

Ας εξοφληθούν τουλάχιστον οι υποχρεώσεις του κράτους στους απλήρωτους ωρομίσθιους συναδέλφους μας και στις καθαρίστριες των σχολείων και κατόπιν ελάτε να … αξιολογηθούμε!

ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

1) ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ - ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ για την πράξη «Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας – Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης».

Στη γενική περιγραφή διαβάζουμε:

Τι χρηματοδοτείται

Στα πλαίσια της παρούσας πρόσκλησης ενδεικτικές επιλέξιμες δαπάνες θεωρούνται οι ακόλουθες:

Αμοιβές μελών των επιμορφωτών

Έξοδα μετακίνησης και οδοιπορικά επιμορφωτών και επιμορφούμενων,

Κόστος ξενοδοχείων και εξοπλισμού,

Κόστος διαμονής διατροφής,

Αναλώσιμα, εκτυπώσεις και οποιαδήποτε μορφής τεκμηριωμένη δαπάνη απαιτείται για την υλοποίηση της δράσης

Αμοιβές ανά ανθρωπομήνα των Σχολικών Συμβούλων και των Διευθυντών των σχολικών μονάδων

Προϋπολογισμός: € 7.200.000

ΠΗΓΗ: http://www.espa.gr/el/Pages/ProclamationsFS.aspx?item=985

2) Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση». Το ευρύτερο πλαίσιο των «καινοτομιών» και οι βασικοί άξονες της εκπαιδευτικής πολιτικής για τα επόμενα χρόνια:

http://www.edulll.gr/default.asp?siteid=1&pageid=2&langid=1

ΤΑ ΤΡΙΣΑΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ: ΛΑΔΙ ΣΤΟ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Μία κίνηση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου που πάντα με συγκινεί και δεν είναι απ' αυτές που ...φαίνονται, είναι τα τρισάγια!
Ο Πατριάρχης δεν παραλείπει να προσευχηθεί υπέρ αναπαύσεως της ψυχής των προκατόχων Του, των ευεργετών του Γένους, πάντων των χριστιανών, θεωρώντας την κίνησή Του αυτή ως χρέος έναντι των κεκοιμημένων, αλλά, νομίζω, πως πρόκειται και για κάτι περισσότερο. Είναι γι' Αυτόν μια ανάγκη!
Γιατί ο Πατριάρχης διασχίζει στην κυριολεξία την Πόλη προκειμένου να τελέσει ένα τρισάγιο. Στη μνήμη του προκατόχου Του Δημητρίου και των άλλων Πατριαρχών, στη μνήμη Προκαθημένων Ορθοδόξων Εκκλησιών, στη μνήμη του Γέροντά του Χαλκηδόνος Μελίτωνος, του Ηρακλείας Φωτίου (που εποίμανε την γενέτειρά Του Ίμβρο επί έτη πολλά), του Αμερικής Ιακώβου και δεκάδων άλλων ιεραρχών του Θρόνου. Τρισάγια που τελεί ο Πατριάρχης όχι μόνο στην επέτειο της εις Κύριον εκδημίας αυτών, αλλά και στην επέτειο των ονομαστηρίων τους και σε κάθε ευκαιρία!
Και στις Εκκλησιές της Πόλης που πηγαίνει και χοροστατεί, επίσης δεν παραλείπει να τελέσει τρισάγιο στη μνήμη όσων Ρωμιών αναπαύονται στα κοιμητήρια των Κοινοτικών Ναών. Και στα προσκυνηματικά του ταξίδια στην Καππαδοκία κι εκεί τρισάγια, για να αγάλλονται τα πνεύματα των Πατέρων μας.
Αλλά και στις ανά την οικουμένη ειρηνικές επισκέψεις του ο Πατριάρχης θα τελέσει τρισάγιο όπου πρέπει. Όπως έκανε πρόσφατα στη Ρωσία, τιμώντας τη μνήμη του μακαριστού Πατριάρχου Μόσχας Αλεξίου Β', του Μητροπολίτου Λένινγκραντ Νικοδήμου κ.ο.κ.

Κι ακόμη τρισάγια και λίγα λουλούδια στους τάφους μεγάλων προσωπικοτήτων του πνεύματος: στου ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη στην Αλεξάνδρεια, στου μεγάλου λογοτέχνη Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέβσκι και στου συνθέτη Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόσφσκι στην Αγία Πετρούπολη, στους Διδασκάλους του Γένους, και η λίστα δεν έχει τέλος...
Ακόμα και στα Ονομαστήριά Του ο Πατριάρχης τελεί τρισάγιο, στο τέλος του Εσπερινού, στη μνήμη του διδασκάλου του Γένους Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού του Ιμβρίου (1772-1851).
Τα όσα γράφω είναι άκρως ενδεικτικά γι' αυτήν την κίνηση του Πατριάρχη του Γένους, αλλά νομίζω πως καταδεικνύουν ότι Ούτος συνέχεται από τη μνημοσύνη και από την πίστη στην Ανάσταση εν τη εσχάτη ημέρα.
Οι νεκροί για τον Πατριάρχη είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Δεν τους λησμονούμε ούτε στιγμή, αλλά τους θεωρούμε αοράτως συνόντες, και εκζητούμε την ευχή τους και καταφεύγουμε στην παραμυθία τους.
Ο Πατριάρχης κρατάει άσβεστο το καντήλι της Ρωμιοσύνης. Μη υπολογίζοντας κόπους, συνεχώς ρίχνει λάδι στο καντήλι της μνημοσύνης, καθιστώντας το ανέσπερο και δίνοντάς μας το μήνυμα ότι ζώντες και τεθνεώτες, όλοι είμαστε ένα εν Χριστώ Ιησού.

Και βέβαια ο Πατριάρχης είναι η ένσαρκη απόδειξη αυτού που λέει ο Λορεντζάτος: “Από σένα εξαρτάται να είναι η παράδοση ζωντανή ή νεκρή”. Και επειδή για τον Λορεντζάτο “η παράδοση είναι η ζωή, και μάλιστα η ανώτερη φάση της ζωής που δεν ξεχωρίζει πεθαμένους από ζωντανούς”, κάθε τρισάγιο που τελεί ο Πατριάρχης, μόνος του ή με λίγους πιστούς παρόντες, αποτελεί πλουτισμό της παράδοσης.
Το “Αιωνία η μνήμη” ψαλλόμενον υπό του Πατριάρχου εις τους κεκοιμημένους, δηλώνει την ακοίμητη ευθύνη Του. Και την πίστη του στην αλήθεια ότι “η παράδοση ζει στο αιώνιο τώρα” (Ζήσιμος Λορεντζάτος).

φωτό του Ν. Μαγγίνα: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο κοιμητήριο της Μονής Μεταμορφώσεως Αντιγόνης (5.8.2009) και στους τάφους του Ντοστογιέφσκι και του Τσαϊκόφσκι στην Αγία Πετρούπολη (30.5.2010)

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ

Μετά την Ανθολογία Καρυωτάκη - Πολυδούρη ο φιλόλογος Γιάννης Η. Παππάς επανέρχεται με μια ιδιαίτερη ανθολογία, πάλι από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Το ποδόσφαιρο στη λογοτεχνία! Μια πολύ πλούσια ανθολογία, όσο και αντιπροσωπευτική, που έρχεται ...πάνω στην ώρα! Δηλ. την ώρα του Μουντιάλ 2010 στη Νότιο Αφρική.

Μια ανθολογία στην οποία βρίσκονται συγκεντρωμένα ποιήματα, διηγήματα, αποσπάσματα από μυθιστορήματα ελλήνων και ξένων δημιουργών που έχουν ως θέμα τους το ποδόσφαιρο. Μια απόδειξη πως η μπάλα μπορεί να συναντήσει τον λόγο και πως η λογοτεχνία συμβαδίζει με το ποδόσφαιρο.

Νομίζω πως ο Γ. Παππάς ξέρει πολύ καλά το θέμα και γι' αυτό η ανθολογία του είναι μαζί και ανατομία του ποδοσφαιρικού φαινομένου. Και ταυτόχρονα προσωπική κατάθεση.

Η ανθολογία "Αρχίζει το ματς" παρουσιάστηκε προχθές Τρίτη βράδυ, στο βιβλιοπωλείο Ιανός στην Αθήνα (απ' όπου και οι φωτό).

Για το βιβλίο μίλησαν οι: Λάμπης Ταγματάρχης, δημοσιογράφος, Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, αθλητικός συντάκτης, Θανάσης Χειμωνάς, συγγραφέας και ο επιμελητής του βιβλίου. Τη συζήτηση συντόνισε ο Βασίλης Χατζηϊακώβου, εκδότης.

Στον πρόλογο του βιβλίου ο Γιάννης Η. Παππάς σημειώνει:

Σε μια συζήτηση που είχε ο διάσημος Ρώσος ποιητής Εβγκένι Γεφτουσένκο με ένα Ιταλό δημοσιογράφο λέει:
«Παιδικά χρόνια χωρίς μπάλα δεν νοούνται. Δεν είναι χαρά, δεν είναι παιχνίδι. Και ξέρετε γιατί οι σημερινοί ποδοσφαιριστές είναι ψυχροί και χωρίς ψυχή; Να σας το πω εγώ. Γιατί ξόδεψαν τα νιάτα τους άσκοπα κι έχασαν ό,τι παιδικό είχαν μέσα τους. Το ποδόσφαιρο δεν το βλέπουν σήμερα σαν παιχνίδι, αλλά ως επάγγελμα.»
Παιδικά χρόνια λοιπόν χωρίς μπάλα δεν νοούνται. Ιδιαίτερα για όσους , όπως η δική μου η γενιά, μεγάλωσαν στην επαρχία τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70, παίζοντας σε αλάνες και χωμάτινους δρόμους, σε αυτοσχέδια γήπεδα, με πλαστικές και καμιά φορά και με δερμάτινες μπάλες.
Παιδικά χρόνια λοιπόν με γρατσουνισμένα και ματωμένα γόνατα, με σκισμένα παντελόνια και λαστιχένια παπούτσια να κλωτσάμε και όλο να κλωτσάμε. Παίζοντας ώρες ολόκληρες αφού δεν είχαμε κανέναν να μας φωνάζει μιας και οι δικοί μας δούλευαν στα χωράφια όλη μέρα· ο μοναδικός εχθρός μας ήταν το σκοτάδι. Μόνο σαν έπεφτε η νύχτα μαζευόμαστε στα σπίτια μας και δίναμε ραντεβού για παιχνίδι την επόμενη μέρα.
Για μας το ποδόσφαιρο ήταν μαγεία, ένα όνειρο που το ζούσαμε κάθε μέρα όλη μέρα.
Τους παίκτες τους γνωρίζαμε από τις κάρτες που αγοράζαμε από το ψιλικατζίδικο, απέναντι από το Υδραγωγείο του χωριού. Οι παίκτες που ήταν πιο δημοφιλείς τότε (περίπου το 1968-70) ήταν :
Από τον Παναθηναϊκό οι: Οικονομόπουλος, Καμάρας, Καψής, Δομάζος, Φυλακούρης, Ελευθεράκης, Αντωνιάδης.
Από τον Ολυμπιακό οι: Σιδέρης, Γιούτσος, Καραβίτης, Μποτίνος, Αγγελής, Δεληκάρης, Σιώκος.
Από την ΑΕΚ οι: Σοφιανίδης, Παπαϊωάννου, Νικολαϊδης, Καραφέσκος, Μπαλόπουλος
Από τον ΠΑΟΚ οι : Κούδας, Τερζανίδης, Σαράφης
Από τον Ηρακλή: Χαλιαμπάλιας, Νικολούδης,
και από τον Άρη οι Χρηστίδης, Ναλμπάντης, Συρόπουλος, κα.
Τα παιχνίδια τ’ ακούγαμε από το ραδιόφωνο κάθε Κυριακή απόγευμα και μετά το βράδυ βλέπαμε την «Αθλητική Κυριακή» με τον μυθικό και εξαίρετο Γιάννη Διακογιάννη.
Το γεγονός όμως που… απογείωσε την τηλεθέαση αλλά και μας, μικρά παιδιά 8 χρονών τότε ήταν, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 που έγινε στο Μεξικό. Όπως λέει και ο Γιάννης Διακογιάννης, που ανέλαβε να περιγράψει από το στούντιο απ' ευθείας εκείνους τους αγώνες:
Ήταν το ωραιότερο ίσως Μουντιάλ με πολλά ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου στην καλύτερη στιγμή τους. Κι ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, εδώ στην Ελλάδα, να δούμε καλό ποδόσφαιρο. Αν και οι ώρες δεν βόλευαν, στα σπίτια που υπήρχαν τηλεοράσεις υπήρχε το αδιαχώρητο. Θυμάμαι πως ο ημιτελικός Ιταλία - Γερμανία τελείωσε στις 2.30 το πρωί. Άξιζε όμως τον κόπο.
Να αναφέρω εδώ κάποιους παίκτες που συμμετείχαν σε κείνο το μυθικό Μουντιάλ. Από την Βραζιλία οι : Πελέ, Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, Τόσταο, Ζαϊρζίνιο, Γκέρσον. Από την Ιταλία οι: Λουίτζι Ρίβα, Σάντρο Ματσόλα, Ρομπέρτο Μπονινσέγκνα, Τζιάνι Ριβέρα από τη Δυτική Γερμανία οι Μπεκενμπάουερ, Μίλλερ, ο Μπόμπι Μουρ και ο Μπόμπι Τσάλρτον από την Αγγλία, ο Λέβ Γιασίν από την τότε Σοβιετική Ένωση κ.ά.
Στον τελικό η Βραζιλία του Πελέ νίκησε με 3-1 την Ιταλία του Λουίτζι Ρίβα.
Βέβαια εμείς δεν μπορέσαμε να δούμε πολλά παιχνίδια λόγω της ώρας, αλλά το ότι βλέπαμε τους καλύτερους παίχτες του κόσμου αυτό από μόνο του ήταν μαγικό.
Το γεγονός όμως που προκάλεσε πραγματικό ντελίριο ενθουσιασμού σε όλη την Ελλάδα (βοηθούσης βέβαια και της Χούντας) ήταν η πορεία του Παναθηναϊκού με προπονητή τον μεγάλο Φέρεντς Πούσκας προς τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και ο μεγάλος τελικός με τον Άγιαξ στο Γουέμπλευ στις 2 Ιουνίου του 1971. Το ματς μεταδόθηκε από το ΕΙΡΤ τότε, στις 21.45 μμ σε περιγραφή βέβαια του Γιάννη Διακογιάννη. Από τον Άγιαξ ο οποίος κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 2-0 οι πιο γνωστοί ήταν οι : Kρόιφ, T. Mιούρεν, Nέεσκενς, Bαν Nτάικ, Kάιζερ.

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια, μεγαλώσαμε και μεις, είχαμε πολλές επιτυχίες σε επίπεδο ομάδων, αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε επιτυχίες όπως η κατάκτηση του ευρωπαϊκού κυπέλλου το 2004 στην Πορτογαλία και η πρόκριση της Εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο κύπελλο στη Νότια Αφρική το 2010.
Το ποδόσφαιρο είναι ο «βασιλιάς των σπορ» γιατί είναι το πιο συναρπαστικό το πιο συγκλονιστικό άθλημα. Και όπως λέει και ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος : «Εκεί στις κερκίδες των γηπέδων συναντιούνται άνθρωποι διαφόρων κοινωνικών τάξεων, κύρια όμως άνθρωποι από τις λαϊκές τάξεις, για να σπάσουν τη μοναξιά τους, να ξαναβρούν τη χαμένη τους κοινωνικότητα, να ξεχάσουν τις έγνοιες και τα προβλήματά τους, κάνοντας χιούμορ και σατιρίζοντας τον αντίπαλο, ενώ στις ακραίες περιπτώσεις δεν λείπει ο τσακωμός και η βία».
Όποιος δεν έχει παίξει ως παιδί μπάλα δεν μπορεί να νοιώσει την μαγεία του ποδοσφαίρου. Θα αγαπάμε πάντα το ποδόσφαιρο, γιατί θα μας θυμίζει την παιδική μας ηλικία και τις συγκινήσεις που βιώσαμε τότε που ήταν όλα μαγικά και ονειρεμένα.
Για τη σχέση των διανοουμένων με το ποδόσφαιρο ο λατινοαμερικάνος Εντουάρντο Γκαλεάνο αναφέρει ότι ο βρετανός ποιητής Κίπλινγκ το 1902 στο Λονδίνο δεν έπαιρνε στα σοβαρά αυτούς που αγωνίζονταν οι ψυχές τους με «βορβορώδεις βλάκες για τα γκολ». Εβδομήντα έξι χρόνια αργότερα όμως, στο Μπουένος Αϊρες, ο Χόρχε Λούις Μπόρχες ήταν περισσότερο λεπτός: έδωσε μια διάλεξη για την αθανασία την ίδια ημέρα και την ίδια ώρα που η Αργεντινή έπαιζε τον πρώτο της αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978.
Το ποδόσφαιρο βέβαια, όπως και όλα τα πράγματα, έχει και την καλή και την κακή του πλευρά. Η καλή του, είναι οι χαρές και οι συγκινήσεις που προσφέρει. Η κακή του ή η σκοτεινή του πλευρά είναι όταν χρησιμοποιείται από τις ηγεσίες και την εξουσία για να αποπροσανατολίσουν και να φανατίσουν λαούς ή γενικά όταν χρησιμοποιούν το άθλημα για άσκηση πολιτικής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το 1942, κατά τη γερμανική κατοχή, όταν η Δυναμό Κιέβου τόλμησε να διαπράξει την τρέλα και να νικήσει τη γερμανική ομάδα, παρ' ότι τους είχαν προειδοποιήσει οι Γερμανοί ότι έπρεπε οι Ουκρανοί να «δώσουν» τον αγώνα. Οι Ουκρανοί όμως το πήραν το θέμα εθνικά και κατατρόπωσαν τους Γερμανούς. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυνάμεις κατοχής να εκτελέσουν και τους 11 παίκτες της Δυναμό, έναν προς έναν, ενώ φορούσαν ακόμη τις φανέλες της ομάδας τους.
Ένα άλλο παράδειγμα της σκοτεινής πλευράς του ποδοσφαίρου είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938. Την παραμονή του αγώνα Ιταλία - Ουγγαρία ο Μουσολίνι στέλνει από ένα πανομοιότυπο τηλεγράφημα στους ιταλούς παίκτες όπου τους έλεγε «Κερδίστε ή πεθάνετε». Ευτυχώς οι Ιταλοί στάθηκαν πιο τυχεροί από τους Ουκρανούς και κέρδισαν με 4-2.
Άλλο σύγχρονο παράδειγμα ο αμυντικός της Κολομβίας Αντρές Εσκομπάρ, που με το αυτογκόλ του ήταν η αιτία η ομάδα του να χάσει τον αγώνα στο Κύπελλο του 1994 και ο οποίος λίγες ημέρες αργότερα δολοφονήθηκε στο Μεντεγίν από φανατικούς φιλάθλους.
Στους θαυμαστές του ποδοσφαίρου συμπεριλαμβάνονται επίσης οι: Λεονάρντο ντα Βίντσι, Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Νικολό Μακιαβέλι, Αλμπέρ Καμύ, Αντόνιο Γκράμσι, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Πάμπλο Νερούδα, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Ζαν Ζενέ, Χένρι Μουρ, Νέλσον Μαντέλα και άλλοι.
Η ανθολογία που κρατάτε στα χέρια σας αποδεικνύει ότι η μπάλα μπορεί να συναντήσει τον λόγο και ότι η λογοτεχνία δεν είναι κάτι που δεν συμβαδίζει με το ποδόσφαιρο όσο κι αν κάποιοι επιμένουν για το αντίθετο.
Η πρωτοτυπία της ανθολογίας αυτής έγκειται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά βρίσκονται συγκεντρωμένα, σε έναν τόμο, τα καλύτερα ελληνικά και ξένα ποιήματα, διηγήματα και αποσπάσματα από μυθιστορήματα που έχουν ως θέμα τους το ποδόσφαιρο ή που αναφέρονται εν μέρει σ’ αυτό.
Βασική πηγή για τους έλληνες ποιητές ήταν το βιβλίο του καλού μου φίλου ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου και τα δύο τεύχη του περιοδικού Το Δέντρο που είναι αφιερωμένα στο ποδόσφαιρο. Επίσης αρκετά χρήσιμο ήταν το κείμενο του φίλου Δημήτρη Κόκκορη στο περιοδικό Πόρφυρας (τχ.94, 2000). Ευχαριστώ τον Δημήτρη για την καλοσύνη του να μου στείλει το κείμενο. Για τους ξένους ποιητές βασική πηγή ήταν το αφιέρωμα του ιταλικού περιοδικού Poesia τχ.208, Σεπτέμβριος του 2006. Πολύτιμη πηγή αποτέλεσαν και τα δύο τεύχη του περιοδικού το Δέντρο που είναι αφιερωμένα στο ποδόσφαιρο. Ευχαριστώ τον φίλο Κώστα Μαυρουδή για την βοήθειά του.

Μεταξύ άλλων ανθολογούνται:

Ραφαέλ Αθκόνα, Κώστας Ακρίβος, Τηλέμαχος Αλαβέρας, Ραφαέλ Αλμπέρτι, Μανόλης Αναγνωστάκης, Μίνως Αργυράκης, Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Γιάννης Ατζακάς, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βαρβέρης, Γιώργος Βέης, Θανάσης Βενέτης, Χάρης Βλαβιανός, Δημήτρης Βλαχοπάνος, Χούλιο Γιαμαθάρες, Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο, Αλφόνσο Γκάτο, Ζακ Γκιλ, Θοδωρής Γκόνης, Βασίλης Γκουρογιάννης, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Γεράσιμος Δενδρινός, Άρης Δικταίος, Νίκος Εγγονόπουλος, Ανδρέας Εμπειρίκος, Γιώργος Καραβασίλης, Τάκης Καρβέλης, Νίκος Καρούζος, Γιώργος Κεντρωτής, Θωμάς Κοροβίνης, Γιάννης Κουβαράς, Μένης Κουμανταρέας, Στάθης Κουτσούνης, Ηλίας Λάγιος, Βιθέντε Ζίτο Λέμα, Τζο ΜακΓκίνις, Αργυρώ Μαντόγλου, Γιώργος Μαρκόπουλος, Θανάσης Μαρκόπουλος, Κώστας Μαυρουδής, Μάρκος Μέσκος, Δημήτρης Μίγγας, Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, Ανρί ντε Μοντερλάν, Βινίσιους ντε Μοράες, Ενρίκε Μπαντόσα, Έκτωρ Νέγκρο, Αρμάντο Νογκουέιρα, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Ορχάν Παμούκ, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Λάκης Παπαστάθης, Γιάννης Η.Παππάς, Γιάννης Πατίλης, Δημήτρης Πετσετίδης, Λευτέρης Πούλιος, Μανόλης Πρατικάκης, Γιάννης Ρίτσος, Γιώργος Ρωμανός, Οράσιο Σάλας, Ουμπέρτο Σάμπα, Βιτόριο Σερένι, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Θωμάς Σκάσσης, Μίμης Σουλιώτης, Αλέξης Σταμάτης, Βασίλης Στεριάδης, Περικλής Σφυρίδης, Κώστας Ταχτσής, Οράσιο Φερέρ, Αντρέας Φραγκιάς, Αντώνης Φωστιέρης, Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, Διονύσης Χαριτόπουλος, Κώστας Χατζηαργύρης, Μάνος Χατζιδάκις, Αργύρης Χιόνης, Νίκος Χουλιαράς, Γιώργος Χρονάς

ΜΙΑ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΧΩΡΑ ΤΙΜΗΣΕ ΕΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΘΕΤΗ!

Προχθές Δευτέρα το βράδυ στην Αγία Ειρήνη Κωνσταντινουπόλεως παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το έργο του διάσημου Εσθονού συνθέτη Arvo Part Ο Θρήνος του Αδάμ (Adam's Lament). Παρόντες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι Πρόεδροι Τουρκίας και Εσθονίας. Δείτε σχετικό ρεπορτάζ στο Φως Φαναρίου.

Η συναυλία ήταν μια συμπαραγωγή: της Κωνσταντινούπολης -Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2010 και της Τάλιν (Εσθονίας) -Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2011. Η νυν και η επερχόμενη Πολιτιστική Πρωτεύουσα ένωσαν τις δυνάμεις τους.

Το έργο ερμήνευσαν οι: Borusan İstanbul Philharmonic Orchestra υπό την διεύθυνση του Tõnu Kaljuste, Estonian Philharmonic Chamber Choir και Vox Clamantis.

Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχει κι άλλη συναυλία με έργα του Arvo Part, μεθαύριο 11 Ιουνίου: Homage a Schumann and Pärt!

Έτσι, μια ισλαμική χώρα τίμησε με το παραπάνω έναν Ορθόδοξο συνθέτη, τον σπουδαιότερο συνθέτη θρησκευτικής και δη ορθόδοξης μουσικής του καιρού μας!

Σε σκέψεις για τα Πρωτοκλήτεια είχα προ πολλού εκφράσει την άποψη ότι θα πρέπει να ανατεθεί η σύνθεση έργου θρησκευτικής πνοής σε ένα διεθνούς φήμης συνθέτη (John Tavener, Arvo Part, Ivan Mody κ.ο.κ.) κάτι που δεν έγινε, φυσικά, ούτε επί Πολιτιστικής το 2006, άρα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ!

Οι Τούρκοι παρήγγειλαν ένα έργο στον Part, του οποίου η παγκόσμια πρώτη έγινε και με την παρουσία δύο αρχηγών κρατών, του Οικουμενικού Πατριάρχη και πολλών άλλων προσωπικοτήτων. Στην δύσμοιρη Πολιτιστική της Πάτρας ούτε ο πρωθυπουργός ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πάτησαν το πόδι τους.

Άρα; Τα συμπεράσματα δικά σας, αγαπητοί συνοδίτες. Όχι μόνο για την Πάτρα, αλλά για την Ελλάδα γενικώς.

φωτό από την συναυλία στην Αγία Ειρήνη: Νικόλαος Μαγγίνας

ΟΙ 24 ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗ

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως (7.6.2010)

Το Σάββατο 5 Ιουνίου 2010 στην αίθουσα εκδηλώσεων του ιστορικού κτηρίου της Μεγάλης του Γένους Σχολής παίχτηκαν στη μορφή για δύο πιάνα οι 24 Ελληνικοί Χοροί για το Μουσείο Μπενάκη, opus 57 του Φίλιππου Τσαλαχούρη.
Το έργο γράφτηκε έπειτα από παραγγελία του Άγγελου Δεληβοριά και του Μουσείου Μπενάκη με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου έλληνα συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα αλλά και για την επέτειο της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από το θάνατο του Αντώνη Μπενάκη, ιδρυτή του Μουσείου. Το έργο ολοκληρώθηκε το 2006 και παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση στη συμφωνική του μορφή στις 17 Ιουλίου 2007 από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών με μεγάλη επιτυχία.
Η μεταγραφή για δύο πιάνα εκπονήθηκε από τον πιανίστα και συνθέτη Διονύση Μπουκουβάλα και εκδόθηκε από το Μουσείο Μπενάκη με την αρωγή της Εθνικής Τράπεζας τον Ιούλιο του 2009.
Στη συναυλία στην πόλη μας έπαιξαν οι διακεκριμένοι πιανίστες Χαράλαμπος Αγγελόπουλος και Τίτος Γουβέλης. Τη συναυλία προλόγισε ο συνθέτης του έργου Φίλιππος Τσαλαχούρης.

φωτό: Από τη Συναυλία στην Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στα δύο πιάνα οι Χαράλαμπος Αγγελόπουλος (αριστερά) και Τίτος Γουβέλης (δεξιά).

Απόσπασμα από την ομιλία του Φίλιππου Τσαλαχούρη:

…για εμένα αυτοί οι χοροί είναι ένα κομμάτι από την ζωή μου… η Μικρά Ασία ήταν η αυλή της προγιαγιάς μου… η οποία όταν αναφερόταν σε αυτήν έλεγε η παλιά πατρίδα… η αυλή με το χαλβά, τα γλαστράκια και μια τούρκικη λέξη στα λόγια της για νοστιμιά… το Καστελόριζο είναι η γενέτειρα της άλλης μου γιαγιάς, της μάνας του πατέρα μου… περπάτησα εκεί, ανάμεσα στα γκρεμισμένα σπίτια, τις ραγισμένες εκκλησιές, τη θέα στα Μύρα, τα βουρκωμένα μάτια μπροστά στην παλιά καμπάνα του χωριού που δεν χτυπά… σχεδόν ντράπηκα που χρειάστηκε να υπερασπιστώ αυτά τα πράγματα, ντράπηκα για την κατάσταση… αλλά και αναρωτήθηκα, που είναι το παράξενο… ποιος ο λόγος να νιώθω ξάφνιασμα από αυτή την αντιμετώπιση… σε μια χώρα που η γνώση ως έννοια αποτελεί κάτι ασαφές και εξόχως υποκειμενικό… σε μια χώρα που τα πλαστικά λουλούδια αντικατέστησαν στα νεκροταφεία τα αληθινά και μαζί τους τη φροντίδα και το σημάδι της επίσκεψης που συμβόλιζαν… σε μια χώρα που τα καντήλια στις εκκλησίες έγιναν ηλεκτρικά για να μην κάνεις τον κόπο να αλλάζεις το λάδι, να μην λερώνεις τα δάχτυλα… και η έγνοια; Πώς χάθηκε η έγνοια, η φροντίδα. η επαφή…; η μυρωδιά του λαδιού… μέχρι και το τρεμόσβησμα έχουν μιμηθεί ηλεκτρικά αλλά τα μάτια των αγίων δεν ζωντάνεψαν… αλλά και σε τόσα άλλα… το ταξίδι… έχει μεγαλύτερη σημασία να έχεις ανεξίτηλες φωτογραφίες, φωτογραφίες ντοκουμέντα παρά αναμνήσεις και βιώματα… κάτι σαν τα πλαστικά λουλούδια, το προσφιλές μου παράδειγμα… ναι… παραμένουν στο βάζο και χωρίς νερό… και;… χειμώνα καλοκαίρι δε στο ύψος τους, χρωματιστά και ακμαία… και; … τη χαρά να βάλεις καθαρό νερό και να έχεις την έγνοια και τη λαχτάρα την επόμενη φορά που θα πας να δεις αν βάστηξαν στους μίσχους τους κάτι από την παρουσία σου που την πας… φαντάζουν άσχετα όλα αυτά… σας καλέσαμε εδώ για τους 24 Ελληνικούς χορούς και ο συνθέτης τους μιλάει για νεκροταφεία… όχι ακριβώς… ο Κόντογλου σε ένα κείμενό του αναφέρει την ασχήμια των σημερινών νεκροταφείων σαν μία ακόμη απόδειξη του ξεπεσμού της νεοελληνικής αισθητικής… είναι καθρέφτης της κοινωνικής μας αγωγής, της μόρφωσης και της φιλοσοφικής μας αναζήτησης… της πνευματικότητάς μας… κάθε φορά που κάτι με πληγώνει στην τέχνη, στη καθημερινότητά μου, σκέφτομαι αυτά τα πλαστικά λουλούδια και μαζί τους εμπνευστές και τους υποστηρικτές τους… ο Άγγελος Δεληβοριάς σκέφτηκε να προσφέρουμε λουλούδια στον Νίκο Σκαλκώτα… λουλούδια αληθινά… το πόσο θα αντέξουν θα το κρίνει η ιστορία… η μεγαλύτερη τιμή για έναν δημιουργό είναι να ακολουθήσεις το παράδειγμά του στην τόλμη και την υπέρβαση… καλές είναι οι μελέτες, οι εκδόσεις, οι απόψεις… η μουσική, όμως, είναι πάνω από όλα…
Κι αν η Κική Δημουλά γράφει πως «…βάζοντας τα λουλούδια στο νερό δεν μεριμνάς. Τους λες το πρώτο ψέμα να ονειρεύονται…» …αυτό, όμως, δεν είναι το νόημα της τέχνης; …μια σειρά από ψέματα που σε βοηθούν να συμφιλιωθείς με τη μεγάλη αλήθεια…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά τον Άγγελο Δεληβοριά και το Μουσείο Μπενάκη για την τιμή που μου έκαναν. Ελπίζω να φανεί η παρτιτούρα μου αντάξια της επιλογής τους.
Φέρνω στο νου μου έναν άλλο μεγάλο και πολύ αγαπημένο μου έλληνα συνθέτη… τον Μανώλη Καλομοίρη που ένα ανοιξιάτικο δειλινο ό θείος του Αρμόδιος τον έφερε εδώ στο Φανάρι για να πάρει την ευλογία του Ιωακείμ του Γ’ πριν να φύγει για τη Βιέννη για να σπουδάσει μουσική…
Με την ευκαιρία αυτής της συναυλίας που σημαίνει πολύ περισσότερα για εμένα από όσα μπορεί να φανταστεί κανείς θα ήθελα να σας υποσχεθώ πως δεν πρόκειται να πάψω να αγαπώ να τιμώ και να τραγουδώ όλα εκείνα τα «ρωμαίικα» που με διαμόρφωσαν και μου στάθηκαν… δεν θα πάψω να γράφω…
Γεννήθηκα Ρωμιός σε μια μακρινή χώρα στην καρδιά της Αφρικής… η καταγωγή του ονόματός μου, του επωνύμου της οικογένειάς μου -το τόσο δύσκολο πολλές φορές για τους άλλους- είναι από τη Ρουμανία… έλληνες του Ιασίου που κατέβηκαν στη Ρόδο… οι παππούδες μου από τη Ρόδο, την Κούταλη, τη Σάμο και το Καστελόριζο… νιώθω ρωμιός… είμαι ρωμιός… ελπίδα; Όνειρο; Καημός; Άγνωστο… ταξίδι και περιπλάνηση… λυγμός… χαρά… τ’ αγαπώ το Ρωμαίικο κι ας πληγώνει… το πιστεύω το ρωμαίικο κι ας σκοτώνει… βρίσκει πάντοτε την ευκαιρία να μας σκουπίσει με τον τρόπο του τα δάκρυα από τα μάτια… εξάλλου δεν το διάλεξα… με διάλεξε…

ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ ΠΡΟΕΞΑΡΧΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Φωτογραφίες: intv.gr

Την περασμένη Κυριακή 6 Ιουνίου στον Ι. Ναό Αναλήψεως Χριστού Βόλου τελέστηκε Αρχιερατικό Συλλείτουργο προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου.

Στο συλλείτουργο συμμετείχαν και ιερείς - εισηγητές του διεθνούς συνεδρίου που διοργάνωσε από 3-6 Ιουνίου η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, με θέμα: "Νεο-πατερική σύνθεση ή μετα-πατερική Θεολογία. Το αίτημα της Θεολογίας της συνάφειας στην Ορθοδοξία".

Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας μίλησαν καταλλήλως προς το εκκλησίασμα ο Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, εκ των εισηγητών του συνεδρίου και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος πραγματικά επιμελήθηκε μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τα του διεθνούς συνεδρίου, το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία, κυρίως λόγω της διεθνούς απήχησής του.

Το συνέδριο κάλυψε και μετέδωσε απευθείας το διαδικτυακό κανάλι intv.gr που ...μέτρησε δεκάδες χιλιάδες κλικ σε τρεις μέρες, από όλο τον κόσμο.

ΟΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΔΑΣ!...

Ο φίλος συνιστολόγος π. Παναγιώτης Καποδίστριας βρίσκεται σήμερα στη Ζούγκλα του Thabazimbi της Νοτίου Αφρικής (λέξη, η οποία στη μαύρικη γλώσσα σημαίνει Βουνό του Σίδερου, εξαιτίας της σχετικής εξόρυξης που υπάρχει εκεί). Όλα σκληρά και απόλυτα. Όλα με την τάξη της Αγριάδας!...
Είχε την καλοσύνη να μου στείλει φωτό για την Ιδιωτική Οδό γράφοντάς μου και το απολύτως συναρπαστικό:
"Είμαι μέσα σε ένα καλυβόσπιτο, σε μια φάρμα για εκείνους που έρχονται για σκληρό σαφάρι, ενώ έξω μόλις πέρασε ένα ελάφι, που είναι της αυλής".

Πολλά και διάφορα από αυτό το εξωτικό ταξίδι του π. Παναγιώτη Καποδίστρια στην Ν. Αφρική δείτε και διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, Στον ίσκιο του Ήσκιου.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ -ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΚΡΟΠΟΔΗΤΙ

Μια πραγματικά ξεχωριστή παράσταση από την χοροθεατρική ομάδα ΑΚΡΟΠΟΔΗΤΙ που επιμελείται, κυριολεκτικά, η πολυτάλαντη Αγγελική Σιγούρου.

Η Ιδιωτική Οδός την προτείνει με ενθουσιασμό!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ 1ο
Απόσταγμα μιας έρευνας πάνω στις απαρχές, την εξέλιξη και τη διαδικασία της προσευχής στις θρησκείες του κόσμου.
Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Αγγελική Σιγούρου
Χορογραφίες: Ομάδα Ακροποδητί
Μουσική: Πάνος Δραμυτινός, Αποστόλης Μάρης, Händel, Jana Winderen, Albert Mathias, Μάνος Χατζιδάκις
Κοστούμια: Μυρτώ Μπελοπούλου, Αντιγόνη Χούνδρη
Ερμηνεύουν οι: Άννα Βάπτισμα, Πηγή Λομποτέση, Μαίρη Μαυρή, Φιλία Μηλιδάκη, Νεφέλη Οικονόμου, Μάντη Παπανδρέου, Βιβή Σκλιά, Γεωργία Σταματοπούλου, Ευαγγελία Φρέρη και Αντιγόνη Χούνδρη
1, 2, 3 και 4 Ιουλίου
«Αστέρια» (Βαπόρια, Ερμούπολη)

Λίγα λόγια για την παράσταση

Καρπός διετούς έρευνας πάνω στην τελετουργία και την κινησιολογία της προσευχής στις θρησκείες του κόσμου, η «ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Σχεδίασμα 1ο» παρουσιάζεται ως πρώτη μορφή προσέγγισης μιας εργασίας που πρόκειται να συνεχιστεί και στη διάρκεια της επόμενης χρονιάς, πάνω στο ίδιο θέμα.
Επτά μέρη συνθέτουν την παράσταση: 1. Γέννηση 2. Προετοιμασία 3. Προσευχή 4. Πέτρες 5. Φόβος 6. Διάδοση 7. Ένωση.

Ξεκινώντας από τη μυθολογική γέννηση και δημιουργία του κόσμου μέσα από το νερό, ο άνθρωπος αρχίζει ν' αναζητά τρόπους «απεύθυνσης» προς μία ή περισσότερες ανώτερες δυνάμεις, ανακαλύπτει και καθορίζει ιερά σύμβολα και αριθμούς, προετοιμάζεται για τη μύησή του και την επικοινωνία του με το Θείο μέσα από τη χρήση συγκεκριμένων ενδυμάτων και αντικειμένων, περνά από τον τελετουργικό χορό μιας ομαδικής προσευχής στην ατομική, προσωπική του κατάθεση, αρθρώνοντας επικλήσεις ή μένοντας βουβός, έρχεται σ' επαφή με τη φύση και αποκτά ιδιαίτερες σχέσεις με κομμάτια της, όπως οι πέτρες, προσδίδοντάς τους σημαντικές ιδιότητες, στέκεται με δέος μπροστά στα στοιχεία της και τα θεοποιεί, κυριεύεται από φόβο για τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και για το διαφορετικό, τον άλλον, διαδίδει τις πεποιθήσεις του όπως εντέλει διαδίδεται ολόκληρη η θρησκεία από άνθρωπο σε άνθρωπο, αποζητά την ένωση με το Θείο, την ένωσή του με τη φύση, με το έτερον και τελικά, ως ύστατη ελπίδα, την ένωση με την ίδια του την ύπαρξη, που θα σημάνει το τέλος της αδιάλειπτης σύγκρουσης και αγωνίας εντός του.

Αγγελική Σιγούρου