Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΚΟ


Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης εἰς Μονακό

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἀποδεχθείς τιμητικήν πρόσκλησιν ὑπό τοῦ Ἱδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard ἵνα βραβευθῇ ὑπ’αὐτοῦ διά τάς οἰκολογικάς πρωτοβουλίας καί δραστηριότητας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μετέβη εἰς τό Πριγκηπᾶτον τοῦ Μονακό, ἀπό 2ας μέχρι 4ης Μαρτίου.
Τήν Α. Θ. Παναγιότητα συνώδευσαν κατά τό ταξείδιον τοῦτο ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μοσχονησίων κ. Ἀπόστολος, ὁ Πανοσιολ. Δευτερεύων κ. Ἀνδρέας, ὁ Ἐλλογ. κ. İlber Ortaylı, Καθηγητής καί Διευθυντής τοῦ Μουσείου Topkapı, ἡ Εὐγεν. κ. Tuna Aksoy Köprülü, ἐπίτιμος Πρόξενος τοῦ Μονακό ἐν τῇ Πόλει, καί ὁ Ἐντιμ. κ. Συμεών Φραντζελατζίογλου, Ἀρχικλητήρ.
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μετά τῆς συνοδείας Αὐτοῦ, ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς Πόλεως τήν πρωΐαν τῆς Τρίτης, 2ας τ.μ., δι’ ἀεροσκάφους τῶν Τουρκικῶν Ἀερογραμμῶν, καί ἀφίχθη εἰς τό ἀεροδρόμιον τῆς Nice Γαλλίας, γενόμενος δεκτός ὑπό τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, Κληρικῶν τῆς κατ’ αὐτόν Ἱ. Μητροπόλεως, ἐκπροσώπου τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Monaco καί τοῦ ἐν Νικαίᾳ ἐπιτίμου Γεν. Προξένου τῆς Ἑλλάδος Ἐντιμ. κ. Ἀντωνίου Μιχαήλου. Ἀκολούθως, μετέβη ὁδικῶς εἰς τό Monte Carlo, ὅπου κατέλυσεν εἰς τό ξενοδοχεῖον «Hermitage», εἰς τήν εἴσοδον τοῦ ὁποίου ἀνέμενον Αὐτόν ὁ Σεβ. Καρδινάλιος κ. Paul Poupard, ὁ ΡΚαθολικός Ἀρχιεπίσκοπος Monaco Σεβ. κ. Bernard Barsi καί ἀξιωματοῦχοι τοῦ κρατιδίου.
Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας, ὁ Πατριάρχης, παρέστη κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν τῷ ΡΚαθολικῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τοῦ Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἰδικήν ἀκολουθίαν, τῇ παρουσίᾳ ἐκπροσώπων τῶν πολιτικῶν ἀρχῶν, Διπλωματῶν καί πλήθους πιστῶν Ὀρθοδόξων καί ΡΚαθολικῶν, ἐν τῷ τέλει τῆς ὁποίας Οὗτος ὡμίλησε πρός αὐτούς γαλλιστί, ἀπαντῶν καί εἰς τήν προσφώνησιν τοῦ Σεβ. κ. Barsi.
Τό ἑσπέρας, ηὐλόγησε τό πρός τιμήν Αὐτοῦ ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Παναγιώτου Τουλιάτου, ἐπιτίμου Γεν. Προξένου τῆς Ἑλλάδος ἐν Μονακό, παρατεθέν δεῖπνον, εἰς ὅ παρεκάθησαν ὁ Σεβ. Καρδινάλιος, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Μονακό, ὁ ἐν Μασσαλίᾳ Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος Ἐντιμ. κ. Ἀντώνιος Ἀλεξανδρίδης, ὡς καί ἄλλοι Διπλωμάται διαφόρων χωρῶν.
Τήν πρωΐαν τῆς ἑπομένης, Τετάρτης, 3ης ἰδίου, ἐδέχθη ἐν τῷ καταλύματι Αὐτοῦ τούς ἐν τῷ Πριγκηπάτῳ ἐπιτίμους Γεν. Προξένους Ἑλλάδος, Τουρκίας, Βελγίου, Ἀλβανίας καί Λιβάνου, ἐγχειρίσαντας Αὐτῷ ἀναμνηστικόν ἐγχάρακτον ἀργυροῦν δίσκον, ὡς καί στελέχη τῆς τοπικῆς κοινωνίας. Ἀκολούθως ἐπεσκέφθη τό Ὠκεανογραφικόν Μουσεῖον, συμπληροῦν ἐφέτος βίον 100 ἐτῶν.
Τήν μεσημβρίαν παρεκάθησεν εἰς τό παρατεθέν ὑπό τοῦ Σεβ. Καρδιναλίου κ. Paul Poupard πρός τιμήν Αὐτοῦ γεῦμα ἐν τῷ «Hotel de Paris», τῇ συμμετοχῇ τοῦ Ἐξοχ. κ. Paul Masseron, Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν τοῦ Πριγκηπάτου, καί Διπλωματῶν, διαπεπιστευμένων ἐν αὐτῷ.
Τό ἀπόγευμα, ὁ Πατριάρχης ἐπεσκέφθη ἐν τῷ ἀνακτόρῳ αὐτοῦ τήν Αὐτοῦ Γαληνοτάτην Ὑψηλότητα, τόν Πρίγκηπα Ἀλβέρτον Β’, μεθ’ οὗ ἔσχεν ἐγκάρδιον συνομιλίαν διαρκείας 45 λεπτῶν, δεχθείς τά συγχαρητήριά του διά τήν τιμητικήν διάκρισιν καί ἐνημερωθείς διά τάς περιβαλλοντολογικάς δραστηριότητας τοῦ «Ἱδρύματος Πρίγκηπος Ἀλβέρτου Β’».


Ἀκολούθως μετέβη εἰς τό «Hotel de Paris», ἔνθα ἐπραγματοποιήθη τιμητική ἐκδήλωσις, παρουσίᾳ τοῦ Πρίγκηπος Ἀλβέρτου Β’, τοῦ Ἐξοχ. κ. Jean-Paul Proust, Ὑπουργοῦ Ἐπικρατείας, καί πλείστων ἄλλων ὑψηλῶν προσωπικοτήτων, καθ’ ἥν ὁ Πατριάρχης ἐτιμήθη ὑπό τοῦ Ἱδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard διά τάς ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πολλάς καί ἐπιτυχεῖς οἰκολογικάς δραστηριότητας καί πρωτοβουλίας. Τό σχετικόν δίπλωμα ἐπέδωκεν εἰς τόν Πατριάρχην ἰδιοχείρως ὁ Πρίγκηψ. Κατά τήν ἐκδήλωσιν ταύτην ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Καρδινάλιος κ. Paul Poupard καί ὁ Πατριάρχης. Ἐπηκολούθησε δεξίωσις καί δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τῆς Α. Γ. Ὑψηλότητος τοῦ Πρίγκηπος, ἐν τῷ τέλει τοῦ ὁποίου ὁ ἀμφιτρύων προσεφώνησε τούς συνδαιτυμόνας αὐτοῦ, συγχαρείς καί αὖθις τήν Α. Θ. Παναγιότητα.
Ὁ Πατριάρχης μετά τῆς συνοδείας Αὐτοῦ ἀνεχώρησεν ἐκ Νικαίας τήν μεσημβρίαν τῆς Πέμπτης, 4ης τ.μ., προπεμφθείς ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, τοῦ ἐν Νικαίᾳ ἐπιτίμου Γεν. Προξένου τῆς Ἑλλάδος καί στελεχῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινότητος Κυανῆς Ἀκτῆς-Μονακό, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Μιχαήλ Σελινιωτάκη, ἱερατικῶς Προϊσταμένου, καί ἀφίχθη εἰς τήν Πόλιν, ὑπαντηθείς δ’ ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ ὑπό τῶν Πανοσιολ. Μ. Πρωτοσυγκέλλου κ. Στεφάνου καί Ἐντιμ. κ. Νικολάου Σιγάλα, Προξένου τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει.

Κυριακή 7 Μαρτίου 2010

ΤΟ ΕΚΚΛΗΤΟΝ, ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ


Διαβάστε, αγαπητοί συνοδίτες, στο amen.gr το άρθρο του θεολόγου Χάρη Ανδρεόπουλου Το "έκκλητον", οι Κανόνες και οι Νόμοι. Πώς ο νομοθέτης το θέσπισε στηριζόμενος στην κανονική παράδοση και πώς εφαρμόστηκε από την Ελλαδική Εκκλησία την τελευταία πεντηκονταετία.
Το κείμενο είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Εν κατακλείδι ο Χάρης Ανδρεόπουλος παραθέτει γνώμη Επισκόπου και Πανεπιστημιακού:
"Και όπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου της Εκκλησίας της Κρήτης και καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Α.Π.Θ., σεβασμιώτατος κ. Ανδρέας Νανάκης «στον 21ο αιώνα της πολυπολιτισμικότητας και της μετανάστευσης των λαών η εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ελληνική επικράτεια και η επιτροπική παραχώρηση των «Νέων Χωρών» στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, προπάντων, όμως, το πολιτιστικά όμαιμον και ομόγλωττον της αυτοκέφαλης εθνικής Εκκλησίας της Ελλάδος μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θεσμού διεθνούς και διαχρονικού, συνιστούν το μεγάλο προνόμιο ημών των Ελλήνων. Στη κρίση των σχημάτων και των ιδεολογιών της μετανεωτερικής εποχής ή της δεύτερης νεωτερικότητας, ο υπερεθνικός διεθνής και διαχρονικός θεσμός του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σε συνάρτηση με την ελληνική πολιτιστική του παράδοση θα αποτελέσει και πάλι τη μήτρα που θα διαφυλάξει και θα διασώσει και πάλι την πνευματική μας παρακαταθήκη και την ιδιαιτερή μας παράδοση".

ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Ρεπορτάζ - φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Ακατάληπτα πράγματα διαπιστώσαμε στο Ναό της πάλαι ποτέ βυζαντινής ιστορικής Μονής του Ακαταλήπτου Χριστού της Πόλης, η οποία λειτουργεί σήμερα ως τέμενος (Kalenderhane camii).Τά ακατάληπτα αυτά γίνονται ακόμη πιό ακατάληπτα στην εποχή της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας που τυγχάνει να είναι η Κωνσταντινούπολη για το 2010.
Η συνύπαρξη, δίπλα στον Ναό, των ατάκτως ερριμμένων, ως μη ώφελε, βυζαντινών κιονοκράνων με δημιούργημα του 21ου αιώνα, μια λεκάνη, όπως καταλαβαίνει κανείς, δεν είναι και τόσο αρμονική.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Οργανισμού της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Πόλη 2010, είναι πάμπολλες οι ελλείψεις και οι παραλείψεις από εκείνους που θα μπορούσαν, με απλές κινήσεις να προσέξουν την αξία των πολιτιστικών θησαυρών, όπως τα διάσπαρτα αυτά κιονόκρανα της Μονής καί όχι να καταντούν σκουπιδότοπος ειδών υγιεινής.
Η Μονή του Ακαταλήπτου Χριστού αποτελεί ένα μεγάλο συγκρότημα που αρχίζει τη ζωή της τον 7ο αιώνα. Έχει υποστεί επισκευές και μετατροπές κατά τον 9ο,10ο και 12ο αιώνα. Μετατράπηκε σε τέμενος, μετά την Άλωση από το τάγμα των Δερβίσηδων Kalender (Χαλκέντεροι).
Στη σπουδαία αυτή Μονή παρέμεινε από το 1343 έως το 1347 ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.


Σάββατο 6 Μαρτίου 2010

Ο Μ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΤΟ

Διαβάστε στο amen.gr αγαπητοί συνοδίτες το άρθρο του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση για τον θεσμό του εκκλήτου, με αφορμή την υπόθεση του πρ. Αττικής Παντελεήμονα.
Ο π. Γεώργιος αφού παραθέτει την επιχειρηματολογία του καταλήγει ως εξής:

Θα ήταν ίσως σκόπιμο να υπομνησθεί, για την πληροφόρηση των μη ειδότων, ότι το «έκκλητο» λειτουργούσε ατύπως από την εποχή ήδη του Ιερού Χρυσοστόμου, πενήντα χρόνια προτού αποφανθεί περί αυτού η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος.
Είναι γνωστή η προσφυγή επισκόπων και κληρικών της Μικράς Ασίας στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, με το αίτημα να επιβάλει τάξη στην Έφεσο, «επειδή εν τοις έμπροσθεν χρόνοις, φύρδην οί τε θεσμοί και ημείς εποιμάνθημεν» (PG, 47, 50). Όπως είναι γνωστές οι κατά διαστήματα εκκλήσεις προς την Κωνσταντινούπολη των Αποστολικών Θρόνων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, της Αρχιεπισκοπής Σινά, όπως και σχεδόν όλων των νεωτέρων κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Μέχρις εσχάτων μάλιστα. Και θα είναι ίσως χρήσιμο στο σημείο αυτό να αναφερθεί πως και η Αυτοκέφαλος Εκκλησία Κύπρου, στον προ μερικών μηνών εγκριθέντα νέο Καταστατικό της Χάρτη, συμπεριέλαβε και ένα σαφέστατο περί εκκλήτου άρθρο.
Αυτά, για να μην υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση στο ευρύτερο ελληνικό κοινό, ότι το «έκκλητο» ισχύει μόνο όσον αφορά στις σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος.
Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε πρόσφατα στον ελλαδικό χώρο γύρω από το θέμα του «εκκλήτου» είναι, νομίζω, υπερβολικός, αλλά και κακόβουλος. Είναι δε περίεργο ότι ενώ άνθρωποι της Εκκλησίας, της Πολιτείας και του ευρύτερου δημοσιογραφικού κόσμου, κατά διαστήματα εξέφραζαν, πολύ δικαιολογημένα, θλίψη και αγανάκτηση για την άρνηση της Άγκυρας να αναγνωρίζει την από αιώνων, με αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, κεκτημένη Οικουμενικότητα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα, σε συνάφεια προς την θλιβερή αυτή υπόθεση Μπεζενίτη, δεν διστάζουν να αμφισβητούν το «έκκλητο», το οποίο είναι ακριβώς ένα από τα βασικά γνωρίσματα της Οικουμενικότητάς του.
Το 1936, σε μια ιστορικο-κανονική μελέτη του, δημοσιευμένη στην Πολωνία και τιτλοφορούμενη «Το της Εκκλήτου Δικαίωμα των Οικουμενικών Πατριαρχών εν τῃ Πράξει», ο διαπρεπής Ρώσσος καθηγητής Αντώνιος Καρτασώφ, αφού πρώτα αναφερόταν στην ιστορική εξέλιξη των προνομίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και παρέθετε, στη συνέχεια, περιπτώσεις εκκλήτου προσφυγής σ΄αυτό διά μέσου των αιώνων, κατέληγε με τα εξής χαρακτηριστικά: «το πρωτεύον πρόσωπον του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως δέον να αναγνωρισθή εν τῃ καθ΄ημάς Ανατολή ουχί μόνον ως αρχαϊκόν γεγονός του παρελθόντος, αλλά ως ζώσα και ενεργός αρχή». (Βλ. μετάφραση στην ελληνική από τον Εμμανουήλ Φωτιάδη, στην «Ορθοδοξία», 23,[1948], σελ.298).
Σήμερα, στην όμαιμη και ομογενή Ελλάδα του 2010 εμφανίσθηκαν ιεράρχαι, πρεσβύτεροι, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λαϊκοί που φρονούν ακριβώς το αντίθετο! Η διαπίστωση αυτή ομιλεί αφ΄εαυτής. Και δεν χρήζει, νομίζω, περαιτέρω σχολίων!

Ο ΓΝΗΣΙΩΣ ΛΑΪΚΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ




Στο βιβλίο της Ρενάτας Δαλιανούδη Μάνος Χατζιδάκις και Λαϊκή Μουσική Παράδοση έχουμε ήδη αναφερθεί. Δείτε
εδώ.
Επανερχόμαστε σήμερα με άλλη παρουσίασή του από Τα Νέα. Επί τη ευκαιρία, αγαπητοί συνοδίτες, αναρτώ κι ένα βίντεο με την ανεπανάληπτη φεγγαρική αηδόνα Φλέρυ Νταντωνάκη στο Αντιλαλούνε τα βουνά του Βασίλη Τσιτσάνη από τα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι.

Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη

Η διδάκτωρ Εθνομουσικολογίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ρενάτα Δαλιανούδη δεν αρκείται στο να καταγράψει τα γνωστά στην εποχή μας και τολμηρά για την εποχή τους ζητήματα, όπως την περίφημη διάλεξη του Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο το 1949 στο Θέατρο Τέχνης. Με μια βήμα βήμα καταγραφή των έξι περιόδων εργογραφίας του Χατζιδάκι, η συγγραφέας ερευνά πώς διεθνή ρεύματα ενσωμάτωσαν στοιχεία από λαϊκές παραδόσεις (π.χ., ο Γκέρσουιν από την τζαζ και η Ελληνική Εθνική Μουσική Σχολή από δημοτικές μελωδίες και λαϊκά τραγούδια). Συνεχίζει παρουσιάζοντας το «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα», το πρώτο έργο του Χατζιδάκι (σε ηλικία 22 ετών) που πατάει πάνω σε λαϊκούς και παραδοσιακούς ρυθμούς, τον «Ματωμένο γάμο», που επίσης ο συνθέτης χτίζει πάνω σε λαϊκή μελωδία, τη διάλεξη του Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο στο Θέατρο Τέχνης (αποτελεί και την πρώτη απόπειρα «απενοχοποίησης» του μουσικού είδους), τις «Έξι λαϊκές ζωγραφιές» (μεταγραφή 6 ρεμπέτικων τραγουδιών) για πιάνο που χορογραφήθηκαν από τη Ραλλού Μάνου, το «Καταραμένο Φίδι» που συνδυάζει τη λαϊκή προφορική παράδοση του Θεάτρου Σκιών με τη λόγια μουσική και βεβαίως τις «Πασχαλιές μέσα απ΄ τη νεκρή γη»μετάφραση ενός λαϊκού έργου (12 λαϊκών) για «χάρη τού μη εξοικειωμένου μ΄ αυτά κοινού».

Οι σταθμοί
Βεβαίως η πρόθεση του Χατζιδάκι να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους (τις λαϊκές μάζες και τους λόγιους) έχει σταθμούς: «Τα Λειτουργικά», «Ο σκληρός Απρίλης του ΄45» και τα «Πέριξ» όπου περιλαμβάνονται είτε μεταγραφές και διασκευές ρεμπέτικών και λαϊκών είτε η απόπειρα του συνθέτη να γράψει ο ίδιος λαϊκά τραγούδια. Κάτι τέτοιο βέβαια έχει προηγηθεί σε μουσικές του για τον κινηματογράφο, μπαλέτα, θέατρο όπου οι επιρροές και οι δανεισμοί από την ελληνική παράδοση (λαϊκή ή δημοτική ή βυζαντινή) είναι εμφανείς. Ο Χατζιδάκις δεν περιορίζεται στο να διεμβολίσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα διασκευάζοντας τραγούδια της λαϊκής παράδοσης. Με τα χρόνια διαμορφώνει μια υβριδική μουσική ταυτότητα που έχει ως πυρήνα της την «έντεχνη λαϊκή ημιλόγια ή λαϊκογενή λόγια μουσική».

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΥΚΟΥΡΓΟ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ


Μεθαύριο Δευτέρα 8 Μαρτίου και ώρα 7 το απόγευμα στην μεγάλη αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κωνσταντινουπολιτών στην Αθήνα (Δημ. Σούτσου 46, Αμπελόκηποι) θα πραγματοποιηθεί μουσικοφιλολογική εκδήλωση προς τιμήν του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Λυκούργου Αγγελόπουλου, ιδρυτού και χοράρχου της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας και Πρωτοψάλτου στον ιστορικό ναό της Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου.

Την εκδήλωση διοργανώνουν από κοινού: το Σωματείο Ελλήνων Υπηκόων Απελαθέντων εκ Τουρκίας και ο Σύνδεσμος Φίλων Μουσικής “Η Θεοτόκος” (εδρεύει στο Περιστέρι).

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο Dr Θεόδωρος Γιαννακάκης, ιατρός – ογκολόγος, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: “Θρησκευτική πίστη και υγεία”.

Στη συνέχεια θα γίνει αναφορά στην προσωπικότητα του τιμωμένου Λυκούργου Αγγελόπουλου και θα ακολουθήσουν βυζαντινοί ύμνοι που θα ψάλουν οι: Φώτιος Γιαννακάκης, Άρχων Πρωτοψάλτης της Ι. Μητροπόλεως Περιστερίου, Γρηγόριος Νταραβάνογλου, Άρχων Μαϊστωρ της Μ.τ.Χ.Ε. και Χάρης Νταραβάνογλου, Άρχων Μουσικοδιδάσκαλος της Μ.τ.Χ.Ε.

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με συνθέσεις του Λυκούργου Αγγελόπουλου που θα αποδώσουν μέλη της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτου Παναγιώτη Κουτρά.

Το όλο πρόγραμμα θα παρουσιάσει ο ιεροψάλτης Στυλιανός Χατζηβασιλείου.

φωτό Ν. Διονυσόπουλου: Η ΕΛΒΥΧ στην Αγία Σοφία του Κιέβου (2008)

Η ΑΠΗΧΗΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ


Η ανάρτηση της Ιδιωτικής Οδού για την ...καταδίωξη περιπτέρου υπό του εφημερίου του Ι. Ναού Αγίου Παύλου Πατρών Αρχιμ. Νικόδημου Πετρόπουλου, φαίνεται πως είχε απήχηση ού την τυχούσα.
Διότι πώς αλλιώς εξηγούνται τα ρεπορτάζ των τοπικών καναλιών το βράδυ της Πέμπτης για το θέμα, οι αναφορές στο The Best Magazine και στη zougla.gr, το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Κόσμος της Πάτρας κ.λ.π.
Το θέμα φυσικά δεν είναι ο ντόρος. Το θέμα είναι καίριο και ουσιαστικό. Γιατί ενώ ένας ιερέας δεν έχει λύσει τα της ενορίας του, βρίσκει χρόνο να ειρωνευτεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη και να καταγγέλλει άλλους τινάς επί αιρέσει κ.ο.κ.
Ας ελπίσουμε να βρεθεί λύση στην αντιδικία ιερέως - περιπτέρου με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα.

Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΡΙΤΗΣ ΡΩΜΗΣ




amen.gr

Με μεγάλη έκπληξη διάβασα τo ανακοινωθέν του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας για το πρωτοφανές διεθνές «πολιτιστικό» και «διαφωτιστικό» σχέδιο «Τρεις Ρώμες», που διοργανώνει η Εκκλησία της Ρωσίας αυτή την άνοιξη. Η είδηση δεν μπορεί παρά να προβληματίσει κάθε μέλος της Εκκλησίας σχετικά με την κατάπτωση του εκκλησιολογικού φρονήματος στην μετακομμουνιστική Εκκλησία της Ρωσίας, και την εκκοσμικευμένη πορεία που παίρνει. Η επικοινωνιακή κατεύθυνση του τίτλου του σχεδίου, δεν περνάει απαρατήρητη. Στοχεύει, φοβούμαι, στη διαστρέβλωση της Ιστορίας και τη δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων σε όσους δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Κατ’ αρχάς ουδέποτε υπήρξε η «δεύτερη» Ρώμη για να υπάρχει και τρίτη. Το φεστιβάλ όμως λέγεται «τρεις» Ρώμες. Ξέραμε για δύο, η τρίτη ποιά είναι, από πότε, και ποιός την έκανε; Η Κωνσταντινούπολη ονομάστηκε, εκκλησιαστικώς, και Νέα Ρώμη στη Β’ Οικουμενική Σύνοδο, στην επιχειρηματολογία να προηγείται η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως των Εκκλησιών Αλεξανδρείας και Αντιοχείας. Στη μια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δημιουργήθηκε μια νέα πόλη χωρισμένη σαν την Ρώμη σε 14 περιοχές, πράγμα που σημαίνει ότι της έμοιαζε, ότι ήταν πολεοδομικά μια άλλη Ρώμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν εγκαταστάθηκαν οι συγκλητικοί στη «Νέα Ρώμη» βρήκαν να τους περιμένουν πανομοιότυπες κατοικίες με αυτές που είχαν στην «παλαιά Ρώμη». Ο τίτλος Νέα Ρώμη ήταν δικαιολογημένος επίσης, γιατί η Κωνσταντινούπολη έγινε η νέα πρωτεύουσα της ίδιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον καιρό εκείνο ο κόσμος για τους Ρωμαίους πολίτες αποτελούνταν από την Οικουμένη και τους υπόλοιπους λαούς. Πιστεύει κανείς το ίδιο πράγμα σήμερα, που ο κόσμος δεν αναγνωρίζει θεωρητικά καμία αυτοκρατορία; Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι ο χριστιανικός κόσμος είναι μια ενιαία αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Μόσχα;
Όμως πέρα από τον τίτλο, οι Οικουμενικές Σύνοδοι έδωσαν και σειρά προνομίων στην Εκκλησία της Νέας Ρώμης, ακριβώς για την πρωτεύουσα σημασία που απέκτησε στον χριστιανικό κόσμο. Προνόμια Ιερά, θεμελιωμένα στη θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, βάσει των οποίων άλλωστε η πρωτόθρονη και Οικουμενική Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως απέδωσε τα αυτοκέφαλα σε πάλαι ποτέ εκκλησιαστικές της επαρχίες, όπως συνέβη και με την Μόσχα. Προνόμια που δεν έχει καμία άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία, εννοείται ούτε και η Ρωσική η οποία καταλαμβάνει την πέμπτη θέση στα δίπτυχα της Ορθοδοξίας. Άρα μάλλον μάταια μοιάζει η διεκδίκηση του τίτλου της «τρίτης Ρώμης», κατάλοιπο τσαρικών οραματισμών αναβίωσης του Βυζαντίου, και μάλιστα όταν αυτός ο τίτλος δεν πρόκειται να έχει αντίκρισμα – υπό φυσιολογικές συνθήκες τουλάχιστον – σε επίπεδο δικαιωμάτων. Ας παραμείνουμε όμως στο εξαιρετικά φιλόδοξο, όπως όλα δείχνουν, φεστιβάλ για τις «τρεις Ρώμες»! Ο τίτλος του αναφέρει ότι είναι… διαφωτιστικό! Και αναρωτιέμαι σε ποιό σκοτάδι ζει ο κόσμος και έρχεται αυτή η σπονδυλωτή εκδήλωση, σε Ρώμη, Κωνσταντινούπολη και Μόσχα, για να τον «φωτίσει»; Γνωρίζαμε λανθασμένη Ιστορία και έρχεται μια συναυλία να μας τη διορθώσει, να μας αποκαλύψει την αλήθεια, και να μας βγάλει από το σκοτάδι της πλάνης; Το σχέδιο, όμως, είναι και πολιτιστικό... Σύμφωνα με το ανακοινωθέν, το Φεστιβάλ τονίζει «την διαδοχικότητα του χριστιανικού πολιτισμού»! Τι σημαίνει άραγε η διαδοχικότητα, και μάλιστα «από την Μόσχα μέχρι την Ρώμη»; Από πότε ο χριστιανισμός έγινε «πολιτισμός»; Το θέμα είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ ό,τι μπορεί να νομίζει κανείς. Η Εκκλησία της Ρωσίας συζητάει με το Βατικανό για τη διοργάνωση του φεστιβάλ, μετά από ασταμάτητες επιθέσεις και κατηγορίες εναντίον του. Από την άλλη απευθύνεται στην Τουρκική Κυβέρνηση για να πραγματοποιήσει την εκδήλωση στην Εκκλησία της Αγ. Ειρήνης. Άραγε εξέφρασε την επιθυμία της και ενημέρωσε για τα σχέδιά της το Οικουμενικό Πατριαρχείο ή αρκέστηκε απλά να συνεργαστεί με την Ισλαμική Κυβέρνηση Ερντογάν;
Όλες οι πτυχές του γεγονότος δείχνουν ότι η Εκκλησία της Ρωσίας προσπαθεί να μοιάσει στο Βατικανό. Έχει βάλει στην άκρη την εκκλησιαστική τάξη, η οποία δεν ρυθμίζει εξουσίες αλλά διακονήματα, υιοθετώντας μιαν εξουσιαστική εκκοσμικευμένη αντίληψη. Η αγωνιώδης – και μάλλον καθόλου κεκαλυμμένη πλέον - προσπάθειά της να ηγηθεί των υπολοίπων Ορθοδόξων Εκκλησιών φανερώνει την επιρροή τού, κατά τ΄ άλλα απεχθούς, Βατικανισμού στην ρωσική εκκλησιαστική σκέψη, κυρίως επειδή αυτή η σκέψη τροφοδοτείται από την αριθμητική υπεροχή της και την αίσθηση της πολιτικής δύναμης του «ορθόδοξου» Ρωσικού κράτους. Η Εκκλησία της Ρωσίας ψάχνει να γίνει religio imperii και ας είναι χωρίς imperium. Η επιμονή της από το 16ο αιώνα μέχρι σήμερα να ονομαστεί «τρίτη Ρώμη», μόνο και μόνο γιατί πιστεύει ότι πληροί τις προϋποθέσεις(!), αποκαλύπτει μια «θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος» για να χρησιμοποιήσω τις λέξεις του Χρήστου Γιανναρά. Δηλαδή, δείχνει να επιζητεί την προοδευτική μετατροπή της σε έναν κοινωνικό οργανισμό. Σε μια Εκκλησία που επιδιώκει να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά ενός κρατικού φορέα, να γίνει ένα κέντρο εξουσίας με ολοσέλιδους τίτλους κλπ. Η αναζήτηση τίτλων και η προσπάθεια επιβολής τους με πλάγιους τρόπους δεν είναι τίποτε άλλο από μια ένδειξη βαθιάς εκκοσμίκευσης, η οποία παρακάμπτει όποια γνώμη του Σώματος της καθόλης Εκκλησίας για να επιβάλλει την δική της. Μ’ αυτό απλώς μιμείται τους τρόπους και τους τύπους του κόσμου. Η Κωνσταντινούπολη έγινε Νέα Ρώμη σε μια Οικουμενική Σύνοδο, η Μόσχα αγωνίζεται να ονομαστεί «τρίτη Ρώμη» μέσω των ΜΜΕ, της χρηματοδότησης της από το Ρωσικό κράτος αλλά και μέσω των έργων του Τσαϊκόφσκυ και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ιλαρίωνα. Το φεστιβάλ «Τρεις Ρώμες» είναι η αρχή μιας νέας φάσης στις ρωσικές εκκλησιαστικές σχέσεις, όπου –φοβάμαι πράγματι- εισάγεται στην Εκκλησία ο σωβινισμός, ο εθνοφυλετισμός και τα συναφή. Οι Ρωμαιορθόδοξες – και όχι ελληνορθόδοξες - Εκκλησίες οφείλουν να στηρίξουν τη μαρτυρική Νέα Ρώμη, και συνεπώς την οικουμενικότητα και την καθολικότητα της Ορθοδοξίας. Είναι τώρα καιρός να διαμηνύσουν με σαφήνεια στην Εκκλησία της Ρωσίας, να εγκαταλείψει τέτοιες ενέργειες που προκαλούν ερωτηματικά για την σκοπιμότητά τους και ενδέχεται να αποτελέσουν την αιτία για τριβές στις διορθόδοξες σχέσεις με μεγάλες και επικίνδυνες συνέπειες στην λειτουργία του Συνοδικού συστήματος.

Υστερόγραφο: Το εν λόγο ανακοινωθέν αποσύρθηκε σήμερα από την ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Μόσχας αλλά και από ελληνική ιστοσελίδα που το αναδημοσίευσε. Μέχρι πριν λίγες ώρες εμφανιζόταν στην ηλεκτρονική διεύθυνση
www.mospat.ru/gr/2010/03/04/news14046/ . Άραγε τι μεσολάβησε;

"...ισχυρόν έτεινε τόξον και βέλος ηφίει οξύτατον..."


Το ...κωμικοτραγικό πλέον με τον Αλεκολόγο (της Εκκλησίας) των Πατρών δεν είναι πλέον η εμφάνισή του ως κομήτη και η εν μιά νυκτί αναγωγή του σε "παράγοντα", αλλά η παρεμβατική "πνευματικότητά του"!!!

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Ο Κόσμος της Πάτρας, ο κ. Σταύρος Καϊάφας του απαντάει σε σχόλια που έκανε ο ανεκδιήγητος Αλέκος σε ...συγγενή του ιστοσελίδα, με σαφείς υπαινιγμούς για "το ποιόν" του κ. Καϊάφα, ο οποίος ήταν επί 16 χρόνια βοηθός του μακαρίτη του παπα-Σάββα στη Μονή των Αγίων Πάντων Τριταίας.
Ο Αλεκολόγος έκανε ηθικιστικού περιεχομένου παρατηρήσεις: "οι χριστιανοί θέλουν να μυρίζει (το μοναστήρι) λιβάνι και όχι τσιγάρο", "οι χριστιανοί θέλουν το Ιερό Βήμα να λάμπει και όχι τα Άγια Δισκοπότηρα να έχουν πιάσει αράχνες" κ.α. παρόμοια.
Προτείνω τον Αλέκο για Μέγα Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως. Να βάλει τάξη, να επικρατήσει, επιτέλους, πνεύμα και ηθική!
Η κατάσταση, όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί συνοδίτες, είναι για γέλια! Και για κλάματα ταυτόχρονα, αφού τον Αλεκολόγο στηρίζουν άνθρωποι, ως ο φιλόλογος που του διορθώνει την εφημερίδα (αμισθί απ' ότι πληροφορούμαι), οι οποίοι νομίζουν ότι επιτελούν και πνευματική διακονία!
Πάντως μια επιθεώρηση του ιερού βήματος εκάστου ναού από τον Αλέκο, μια φορά το μήνα τουλάχιστον, για να επικρατεί η δέουσα καθαριότητα δεν είναι κακή ιδέα!...

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010

Η ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ


Ρεπορτάζ - φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Η διάσημη μουσικός Ευανθία Ρεμπούτσικα, η οποία στις καρδιές των Ρωμηών της Πόλης, και όχι μόνο, έχει πολιτογραφηθεί ως «Πολίτισσα», βρέθηκε για λίγες μέρες στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την παραμονή της επισκέφθηκε με συγκίνηση την έκθεση: «Οι ελληνορθόδοξες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη πριν από την περίοδο του Τανζιμάτ» του βυζαντινολόγου Zafer Karaca, που διοργανώθηκε από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, στην κεντρική λεωφόρο του Πέρα.


Στο βιβλίο επισκεπτών η Ευανθία Ρεμπούτσικα έγραψε σήμερα 4 Μαρτίου:
Με συγκίνηση είδα τη θαυμαστή έκθεση του Γενικού Προξενείου για τις Εκκλησιές της Πόλης και σκέφτηκα τους δημιουργούς του ιερού μας θησαυρού που έχουμε και που αντέχει μέχρι σήμερα.
Συγχαρητήρια στους συντελεστές που μας έδωσαν την ευκαιρία να δούμε αυτήν την αξιόλογη έκθεση”.

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα, που επένδυσε με τόση επιτυχία και ευαισθησία την μουσική της ταινίας Πολίτικη Κουζίνα επισκέπτεται αρκετές φορές τον χρόνο την Πόλη για να «μαγειρέψει» διάφορες «μουσικές λιχουδιές» που θα συμβάλουν στην περαιτέρω καλλιέργεια των ελληνοτουρκικών σχέσεων μέσω της «μουσικής διπλωματίας» και την αλληλοκατανόηση των δύο γειτονικών λαών.
Εδώ αναπάντεχα έρχεται στη σκέψη μας και το ερώτημα:
γιατί η ταινία Πολίτικη Κουζίνα δεν έχει παρουσιασθεί μέχρι τώρα στην «Μεγάλη οθόνη» των τουρκικών κινηματογράφων; Είναι δυνατόν ακόμη να φοβούνται ορισμένοι στην Τουρκία μία ταινία που καταγράφει την ιστορική αλήθεια γεγονότων που βίωσε η Ρωμηοσύνη της Πόλης κατά τη δεκαετία του 1960, κυρίως με τις απελάσεις των ελλήνων υπηκόων;

Βέβαια, η ταλαντούχος μουσικός δεν παραλείπει κάθε φορά που έρχεται στην Πόλη του Βοσπόρου να επισκέπτεται και την Αιγυπτιακή Αγορά, να προμηθεύεται τα μπαχαρικά της, για να προετοιμάζει, όπως φαίνεται, πιο εύγευστα τα μουσικά της σχέδια.


Εδώ αξίζει να θυμηθούμε τους στίχους του τραγουδιού που έγραψε ο Κωνσταντινουπολίτης σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης και την μουσική συνέθεσε η Ευανθία Ρεμπούτσικα για την ταινία Πολίτικη Κουζίνα.

ΜΠΑΧΑΡΙ, ΚΑΝΕΛΛΑ ΚΑΙ ΦΙΛΙ

Με μια χούφτα μπαχάρι έφυγες,

Μες στην αγορά μια σκιά,

Και αλάτι στο δρόμο μου έρριχνες,

Να σε βρω στα κρυφά.

.....

Μπαχάρι, κανέλλα και φιλί,

Στο πατάρι είναι κρυμμένη η συνταγή,

Το φως του φεγγαριού και ο Βόσπορος είναι μόνα,

Το φανάρι είναι η παιδική μας αγάπη.


ΠΙΤΣΑ ΑΣΤΕΡΗ: ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ


ΠΟΛΙΤΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ – 140

ΠΙΤΣΑ ΑΣΤΕΡΗ

ὑπὸ
Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

Ἡ Π. (Καλλιόπη) Ἀστέρη εἶναι μία ζωγράφος, λογοτέχνιδα καὶ ποιήτρια τῆς Πόλης μας. Γεννήθηκε ἐδῶ καὶ σὲ μικρὴ ἡλικία ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθήνα. Εἶναι αὐτοδίδακτος. Στὸ λογοτεχνικὸ καὶ ζωγραφικὸ χῶρο παρουσιάσθηκε τὰ τελευταῖα χρόνια. Πέρασε μέσα ἀπὸ τὴν τέχνη τοῦ χοροῦ. Σπούδασε ρυθμικὴ καὶ μπαλέτο στὴ Σχολὴ τῆς Μανὸν Ἀρτεμιέβα Ρενιέρη. Δούλεψε μέσα ἀπὸ τὴ ζωγραφικὴ μὲ τὸ παραμύθι.
Ἐξετέλεσε μὲ ἁπλὰ ὑλικά, τσουβάλι, χαρτί, χρώματα λαδοπαστέλ, μεγάλα ταμπλώ, πίνακες γιὰ παιδικοὺς σταθμοὺς κ.ἄ. Ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὴν εἰκονογράφηση ἐξωφύλλων βιβλίων.
Τὰ θέματά της εἶναι παραμυθένια, δάση, αὐλές, ζῶα, ἡ ἑλληνικὴ ὕπαιθρος, λουλούδια κλπ.
Ἔργα της βρίσκονται στὶς Πινακοθῆκες τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, τοῦ Παρνασσοῦ, τῆς Ἑστίας τῆς Σμύρνης, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Παλαιοῦ Φαλήρου καὶ σὲ πολλὲς ἰδιωτικὲς συλλογές. Ἐξέθεσε συχνὰ ἀτομικὰ στὴν Ἀθήνα (1984) καὶ ὁμαδικά. Πῆρε καὶ ὁρισμένες διακρίσεις καὶ παρουσιάσθηκε σὲ τηλεοπτικὲς ἐκπομπές.
Μὲ τὴ δουλειά της, ἡ ὁποία διακρίνεται γιὰ τὴ μουσικότητά της, μιὰ ἁπλοϊκὴ ἀφαιρετικότητα, ὄμορφα χρώματα καὶ μιὰ παστώδη γκάμα, ἀσχολήθηκε ἡ Ν. Κανουπάκη-Γιαννακίδου κ.ἄ.
Τὸ λογοτεχνικό της ἔργο, περιλαμβάνει πεζά, ποιήματα, δοκίμια, νουβέλες, ὅπως τὰ Λειτουργικὰ (1980), Χρωστῆρες (1982), Ἰριδισμοὶ στὸ χρόνο (1984), Γυναικεῖα καλλιτεχνήματα (1984), ποὺ δημοσιεύθηκαν σὲ περιοδικὰ ὅπως τὴν "Σμύρνη" (1982) ἢ ἀνεξάρτητα.
Εἶναι μέλος τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν, τῆς Ἑστίας Νέας Σμύρνης, τοῦ Συλλόγου Δελφικὲς Ἀμφικτυονίες, τοῦ Συνδέσμου Ἱστορικῶν Συγγραφέων καὶ Σοροπτιμίστρια στὸν Ὅμιλο τῆς Νέας Σμύρνης.
Aπογευματινή Κωνσταντινουπόλεως, 1.3.2010

ΑΡΧΙΜ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ!!!


Δημοσιεύω, αγαπητοί συνοδίτες, μια επιστολή πατρινού φίλου του ιστολογίου, σχετική με τον Αρχιμ. Νικόδημο Πετρόπουλο. Αν δεν ήξερα τον αποστολέα θα έλεγα ότι ψεύδεται, όμως...
Ελπίζω και εύχομαι να βρεθεί το συντομότερο μια λύση ένεκα φιλαδελφίας και αλληλεγγύης προς αδυνάτους. Το λιγότερο...
Το κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:
Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στον υπέρμαχο της ορθοδόξου πίστεως Αρχιμανδρίτη Νικόδημο Πετρόπουλο.
Αφού πρώτα εξήντλησε το μένος εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου και τακτοποιήθηκε συνειδησιακά, είπε να στρέψει τα καλά ακονισμένα βέλη του και εναντίον ενός περιπτέρου!!!.
Μάλιστα, καλά διαβάσατε. Ο εν λόγω Αρχιμανδρίτης αποφάσισε να καταθέσει μήνυση εναντίον της ιδιοκτήτριας περιπτέρου, που είχε την φαεινή ιδέα να το αγοράσει πριν από αρκετά χρόνια. Ο λόγος; Το εν λόγω περίπτερο εκτός, του ότι παρακωλύει την ομαλή προσέλευση των ευλαβών πιστών στον ιερό ναό (αυτό αναφέρει η μηνυτήρια αναφορά), χαλάει την αισθητική του περιβάλλοντος χώρου του ναού!!!! (και αυτό αναφέρεται στην μήνυση). Έτσι λοιπόν, ελαφρά τη καρδία, ο Αρχιμανδρίτης ζητά την κατεδάφιση και οριστική απομάκρυνση του περιπτέρου από το πεζοδρόμιο που βρίσκεται στην συμβολή των οδών Παναχαϊκού και Ιεροθέου !
Αξίζουν να σημειωθούν τα εξής : 1) το περίπτερο βρίσκεται στην ίδια θέση αρκετά χρόνια πριν χτιστεί ο ναός του Αποστόλου Παύλου, 2) ο π.Νικόδημος θέλει να εξαφανίσει οικονομικά, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, μια χήρα γυναίκα, με άρρωστο παιδί και τεράστια οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα. Ο αεικίνητος Αρχιμανδρίτης φυσικά στρέφεται δικαστικά και εναντίον του Δήμου Πατρέων, καθώς ο Δήμος σε παλαιότερη καταγγελία του πατρός εναντίον της περιπτερούχου, την είχε δικαιώσει και 3) Προσκομίζει υπογραφές περιοίκων, ανάμεσα σε αυτούς και ενός νεκρού από διετίας!!!
Με το φτωχό μου το μυαλό ρωτάω :
Αυτή η είναι η άδολη και απέραντη αγάπη του Αρχιμανδρίτη Νικόδημου Πετρόπουλου, του πιστού τηρητή των κανόνων της Εκκλησία μας ;
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ δεν θα πάρει θέση; Θα αφήσει για μια ακόμη φορά ανεξέλεγκτο τον εν λόγω ιερέα; Σε κάθε του κίνηση θα είμαστε όλοι αρωγοί. Θα τον στηρίξουμε, όπως τον στηρίζουμε σε ό,τι θετικό κάνει.
Αλλά επιτέλους, ας αρχίσει από τα εύκολα. Ας τιθασεύσει τον Αρχιμανδρίτη. Προσβάλλει και δυσφημεί όλη την Πατραϊκή Εκκλησία και κατ’ επέκτασιν και τον ίδιο τον Σεβασμιώτατο.

Ένας Πατρινός πιστός

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ;


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
amen.gr

H χθεσινή απόρριψη της έφεσης του τέως Μητροπολίτου Αττικής Παντελεήμονα Μπεζενίτη από το Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο, το οποίο επικαλέστηκε την κοσμική νομοθεσία αντί των Ιερών Κανόνων, προκαλεί εύλογες απορίες για την σκοπιμότητά της, ενώ δίνει τη δυνατότητα στον τέως Μητροπολίτη και νυν μοναχό να εμφανίζεται από εκκλησιαστικής απόψεως… αθώος!

Ο Παντελεήμων Μπεζενίτης δεν καταδικάστηκε ούτε χθες από την Εκκλησία της Ελλάδος για κάποιο από τα παραπτώματα που είχε κατηγορηθεί. Η Σύνοδος πριν μερικούς μήνες υποχρεώθηκε να τον καθαιρέσει ένεκα του περίφημου νόμου της Πολιτείας και μόνον. Συρόμενη από μια εισαγγελική εντολή λες και είναι μια κοινή δημόσια υπηρεσία. Εγκαταλείποντας το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να διαχειρίζεται τα του οίκου της, να αποφασίζει για τα στελέχη της που παραβιάζουν τους Ιερούς Κανόνες, στους οποίους στηρίζεται η ύπαρξή της ως θεοϊδρυτου οργανισμού. Έτσι ο τέως Αττικής έγινε ο πρώτος Μητροπολίτης στη νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία που καθαιρέθηκε χωρίς να έχει καταδικαστεί από εκκλησιαστικό δικαστήριο. Οι ιεροί κανόνες σ' αυτόν ...απέδρασαν ολοταχώς! Ο νόμος του κράτους υπερίσχυσε ...κατά κράτος!

Συνακόλουθα δεν μπορώ να καταλάβω το σενάριο ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το να προτρέπει την Ελλαδική Εκκλησία να τον δικάσει σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες ή με το να θέλει να εξετάσει την έκκλητο προσφυγή του τ. Αττικής, επιδιώκει την αποκατάστασή του. Από πού συμπεραίνεται αυτό; Εξ' όσων θυμούμαι ο τέως Αττικής ουδέποτε στη διάρκεια της αρχιερωσύνης του είχε ιδιαίτερες σχέσεις με το Φανάρι, μάλλον το αντίθετο, σχέσεις απόστασης και επιφυλακτικότητος είχε στην καλύτερη των περιπτώσεων. Άρα, με το να θέλει το Πατριαρχείο να εκδικασθεί η πολύκροτη «υπόθεση Μπεζενίτη» συνάγεται ότι επιθυμεί και τη δικαίωσή του; Γιατί; Και για ποιο λόγο να επιχειρήσει κάτι τέτοιο την στιγμή που την «αθωότητά» του φρόντισε να διατρανώσει τουλάχιστον τρεις φορές η Εκκλησία της Ελλάδος και οι Ιεράρχες της, θέτοντας τους φακέλους των υποθέσεων του κ. Παντελεήμονα στο Αρχείο.

Παραλλήλως είδα, από χθες μέχρι σήμερα, μια ξαφνική συμπάθεια Μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας προς τον πρ. Αττικής Νικόδημο Γκατζιρούλη. Ο ένας τον αναδημοσιεύει, ο έτερος θεωρεί πως “φτάνει πια” δεν πάει άλλο η ακοινωνησία του πρ. Αττικής.

Και σκέπτομαι: Γιατί τελικά δεν έγινε στην Ιεραρχία του Οκτωβρίου, όπως ήταν γραμμένη στην ημερήσια διάταξη, η εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου Χρυσοστόμου για την άρση της ακοινωνησίας του κ. Νικοδήμου; Τι τελικώς συνέβη και εκεί που κάποιοι ψιθύριζαν για αποκατάστασή του – έστω με κάποιο τρόπο -ούτε η ακοινωνησία ήρθη, αλλά και στη διχοτόμηση της Μητροπόλεως προχωρήσαμε οπότε δεν υπάρχει πλέον περίπτωση να δει ο πρ. Αττικής “Θεού πρόσωπο”;

Τώρα, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα της Εκκλησίας της Ελλάδος; Αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν εξετάσει άμεσα την έκκλητο προσφυγή Παντελεήμονα, που όπως δήλωσε θα κάνει οπωσδήποτε, η Μητρόπολις Αττικής θα παραμείνει διχοτομημένη και απλήρωτη; Ο ορίζοντας των εκλογών είναι μακριά; Έως πότε άραγε;

Από τους παραπάνω προβληματισμούς γίνεται φανερό, νομίζω, ότι το πρόβλημα για την Αττική δεν είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπως τεχνηέντως πολλοί θέλουν να εμφανίζουν, αλλά μια σειρά από χρόνια προβλήματα και λάθος χειρισμούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, που οφείλονται μάλλον στην ατολμία της να λύσει τον γόρδιο δεσμό της “πάλαι ποτέ ...διαλαμψάσης” Μητροπόλεως Αττικής.

Πάντως δεν θα ήθελα να σκέπτομαι το σενάριο: πρ. Αττικής Νικόδημος, τ. Αττικής Παντελεήμων και δύο νέοι Μητροπολίτες στη σκιά τους! Φοβούμαι ότι οι νέοι το πρώτο που θα έχουν να αντιμετωπίσουν θα είναι “τα πυρά” των πρώην που δεν θα ησυχάσουν, καθώς φαίνεται, και μόνο ποιμαντική δεν θα μπορούν να ασκήσουν ακωλύτως.

Ακόμα κι αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο απορρίψει την έκκλητο προσφυγή Μπεζενίτη, φοβούμαι πως η κατάσταση στην Αττική δεν θα ομαλοποιηθεί εύκολα. Για να γίνει αυτό χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, που ίσως έχουν και ρίσκο, τις οποίες δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ικανή να πάρει η Ελλαδική Εκκλησία. Αυτό άλλωστε μας έδειξε από την επίμονη και διαχρονική απροθυμία της να δικάσει εκκλησιαστικώς τον κ. Παντελεήμονα…

ΜΟΤΣΑΡΤ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΟΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Χθες βράδυ στην Εθνική Λυρική Σκηνή για την δεύτερη παράσταση του Athens Opera Studio, με σκηνές από όπερες του Μότσαρτ.
Το Στούντιο Όπερας της Λυρικής είναι μια σημαντική πρωτοβουλία που υλοποιείται από φέτος με υπεύθυνους τους Νίκο Βασιλείου, Άρη Χριστοφέλλη και Δημήτρη Γιάκα. Μακάρι να συνεχίσει γιατί ο σκοπός του είναι ιερός, θα έλεγα: Να καταρτίσει όσο το δυνατόν καλύτερα νέες γενιές καλλιτεχνών. Κατά τη διάρκεια του μονοετούς προγράμματος (2009/10) έμπειροι καθηγητές και κορεπετίτορες, σε συνεργασία με καταξιωμένους μαέστρους και σκηνοθέτες καθοδηγούν νέους τραγουδιστές στην εκμάθηση οπερατικών ρόλων από το ευρύ φάσμα του λυρικού ρεπερτορίου. Η διδασκαλία στο Opera Studio προβλέπει επίσης σειρά σεμιναρίων και διαλέξεων με θέματα που αφορούν άμεσα στους νέους τραγουδιστές, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά.
Η χθεσινή παρουσίαση της δουλειάς του Opera Studio με σκηνές από Μοτσάρτειες όπερες που διηύθυνε ο Μίλτος Λογιάδης με τον Δημήτρη Γιάκα στο πιάνο, ήταν πραγματικά ενθαρρυντική. Ξεχώρισα την Άρτεμι Μπόγρη, η οποία έχει βέβαια ήδη μια πορεία στον χώρο και την Μιράντα Γεωργάκη, αν και όλοι οι νέοι τραγουδιστές εργάστηκαν φιλότιμα και με μεράκι.


Στην φωτό της Ιδιωτικής Οδού τρεις από τους κύριους συντελεστές της βραδιάς: Ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαϊδης είχε την σκηνική διδασκαλία και οι φημισμένοι λυρικοί τραγουδιστές Ζανέτ Πηλού και Άρης Χριστοφέλλης προετοίμασαν φωνητικά τους νέους τραγουδιστές.

Τρίτη 2 Μαρτίου 2010

Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ



Δημοσιεύω, αγαπητοί συνοδίτες, την εκτενή επιστολή του π. Βασιλείου Θερμού προς τον Πρόεδρο και τα Μέλη της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, με αφορμή τα όσα απαράδεκτα και καταδικαστέα γράφτηκαν σε κυπριακό περιοδικό για τον π. Βασίλειο Θερμό και άλλους κληρικούς και θεολόγους της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Όσοι ζητούν καθαιρέσεις, παραιτήσεις και την εξουθένωση κληρικών και λαϊκών επειδή δεν συμφωνούν μαζί τους, στο όνομα τάχα της αλήθειας, πρέπει πια να απομονώνονται και να καταγγέλλονται.
Δεν έχουν κανένα δικαίωμα για κάτι τέτοιο. Ο π. Βασίλειος Θερμός τα λέει περίφημα. Διαβάστε τον προσεκτικά. Σημειώστε, παρακαλώ, ότι δεν συμφωνώ με όλα όσα λέει ο π. Βασίλειος Θερμός και τινες άλλοι για τα περί λειτουργικής αναγεννήσεως. Είμαι όμως απόλυτα στο πλευρό τους όταν δέχονται επιθέσεις από εμπαθέστατους και ασυνείδητους "παραδοσιακούς" που καραδοκούν στη γωνία με το ντουφέκι, για να μας χαρακτηρίσουν όλους "αιρετικούς".

23 Φεβρουαρίου 2010
Πρός τόν Πρόεδρο καί τά Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου
Μακαριώτατε,
Πανιερώτατοι,
Θεοφιλέστατοι,
ζητῶ μέ σεβασμό τίς εὐχές Σας.

Λαμβάνω τό θάρρος νά προσθέσω φόρτο στά ἤδη ὑψηλά καθήκοντά Σας προκειμένου νά Σᾶς ἐκθέσω ἕνα σοβαρό πρόβλημα πού ἔχει δημιουργηθῆ πρόσφατα.
Τό κυπριακό περιοδικό «Ὀρθόδοξη μαρτυρία» φιλοξένησε στό τεῦχος του ὑπ’ ἀριθμόν 89 (φθινόπωρο 2009) καί στίς σελίδες 59-100 ἕνα ἐκτεταμένο κείμενο διαρθρωμένο σέ κεφάλαια καί ὑπογεγραμμένο ἀπό κάποιον ὑπό τά ἀρχικά Π.Μ.Τ., μέ τόν τίτλο «Λατρευτικοί βαρλααμίτες». Στό κείμενο αὐτό ὁ συγγραφέας ἐπιδίδεται σέ ἀκατάσχετο παραλήρημα κατηγοριῶν ἐναντίον ἐμοῦ οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν κραυγαλέες συκοφαντίες. Βλέπει σέ μένα πρωταγωνιστικό ρόλο σέ κάποια δῆθεν νεοφανῆ αἵρεση, καταφρόνηση τῶν ἁγίων, διάθεση κατεδαφίσεως τῆς παραδόσεως καί ἄλλα. Δέν καταχωρῶ τίς κατηγορίες ἐναντίον μου διότι τό κείμενο εἶναι διάσπαρτο ἀπό αὐτές. Περιορίζομαι μόνο νά ἀναφέρω ὅτι ἐνῶ μοῦ ἀποδίδει συγκεκριμένες θέσεις δέν μπαίνει στόν κόπο νά παραθέσει οὔτε μία παραπομπή γιά τό πότε καί ποῦ ἔγραψα ἤ εἶπα τό λάθος, οὔτε μία ἀναφορά σέ βιβλίο μου ἤ σέ ἐκπομπή μου!
Ἐπιτίθεται ὅμως καί ἐναντίον ἄλλων, ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τῆς Ἐκκλησίας. Συγκεκριμένα:
Ἀποκαλεῖ τόν λαμπρό κληρικό πρωτ. Ἀντώνιο Πινακούλα (στόν ὁποῖο τό ἐπίσημο περιοδικό τῶν κληρικῶν Ἐφημέριος ἐμπιστεύθηκε τή συγγραφή σειρᾶς ἄρθρων γιά τό κήρυγμα) «βραχύ παρά τούς προτεστάντας ἠλαττωμένον», τόν ὁποῖον «πρόλαβαν οἱ Παυλικιανοί, οἱ Εἰκονομάχοι, οἱ γενάρχες τοῦ Προτεσταντισμοῦ Λούθηρος, Καλβίνος, Ζβίγγλιος» (σελ. 70)! Ἐνῶ ἀποδίδει στό κορυφαῖο καί διεθνῶς διάσημο θεολογικό περιοδικό Σύναξη «τσουνάμι συνειδητοῦ ἀντιεκκλησιαστικοῦ φρονήματος» (ὅ.π.)!
Ἀκόμη χαρακτηρίζει τήν πρακτική ἀναγνώσεως τῶν εὐχῶν τῆς Θείας Λειτουργίας εἰς ἐπήκοον «μακρακιστική καί βαρλααμιτική» (σελ. 60) καθ’ ἥν στιγμήν ἔχει ἀποφανθῆ περί αὐτῆς θετικά ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σέ ἐγκύκλιό της τοῦ 2004. Ἐπίσης ἔμμεσα ὑβρίζει τήν Εἰδική Συνοδική Ἐπιτροπή Λειτουργικῆς Ἀναγεννήσεως ἀφοῦ γράφει πώς οἱ πρωτοβουλίες γιά λειτουργική ἀναγέννηση στήν Ἑλλάδα «θά ἐκβρασθοῦν στόν βόθυνο τῶν αἱρέσεων» (σελ. 61).
Μέ τό κείμενο αὐτό ἀποδεικνύονται:
α) τό θρασύδειλο τοῦ ἐγχειρήματος ἐφ’ ὅσον κατηγορεῖ ἐπωνύμως κάποιους γιά αἵρεση ὑπό τήν ἀσφάλεια τῆς ἀνωνυμίας,
β) τό ἀθεολόγητο τοῦ ἀνθρώπου ἀφοῦ ὀνομάζει «νεοβαρλααμιτισμό» τήν πρόταση μεταφράσεως τῆς λατρείας στή νέα ἑλληνική· ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ὁ βαρλααμιτισμός ὡς αἵρεση ὑποστήριζε τήν πλανεμένη δοξασία πώς ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται στή θεογνωσία μέσῳ τῆς διάνοιας, κάτι πού οὐδείς ἔχει ὑποστηρίξει στήν ἐποχή μας, ἐξ ὅσων εἶμαι σέ θέση νά γνωρίζω,
γ) τό ἀτεκμηρίωτο τῆς κατηγορίας ἀφοῦ δέν ἀναφέρει πότε καί ποῦ διακηρύχθηκε αἵρεση καί μέσῳ ποιῶν διατυπώσεων· μοιάζει νά βασίζεται σέ φῆμες,
δ) τό ἀντιδεοντολογικό τῆς πράξεως ἀφοῦ στοιχειῶδες χριστιανικό ἦθος ἐπιβάλλει πρίν κατηγορηθῆ δημόσια κάποιος γιά τή βαρύτατη πτώση τῆς αἱρέσεως νά ἐπιχειρηθῆ προσωπική συζήτηση μαζί του προκειμένου νά ἀποσοβηθοῦν παρανοήσεις καί σέ περίπτωση ἀποτυχίας καί πλήρους βεβαιότητος νά καταγγελθῆ τότε στά ἁρμόδια συνοδικά ὄργανα.
Ἀλλά τά ἀπαράδεκτα δέν τελειώνουν ἐδῶ. Μετά τήν κυκλοφορία τοῦ τεύχους παρατηρήθηκε συρροή δημοσιευμάτων στό διαδίκτυο, παρομοίου περιεχομένου καί ἤθους, ὑπογραφομένων ἀπό τόν ἄγνωστο σέ μένα Παναγιώτη Μ. Τελεβάντο. Μιά ἀντιπαραβολή τους μέ τό δημοσίευμα τοῦ περιοδικοῦ καταδεικνύει πλήρη ταυτότητα ὕφους καί ἀπόψεων, ἔτσι ὥστε βάσιμα μπορεῖ κανείς νά ὑποθέσει ὅτι πρόκειται γιά τό ἴδιο πρόσωπο (κάτι πού πρόσφατα παραδέχθηκε καί ὁ ἴδιος). Στά διαδικτυακά γραπτά του μάλιστα ἐκτρέπεται ἀκόμη περισσότερο διαπράττοντας καί ποινικά ἀδικήματα.
Ἀπό τά δημοσιεύματα αὐτά σταχυολογῶ (διατηρώντας τή μονοτονική μορφή τους καί τήν ὀρθογραφία τους):
Κατ’ ἀρχήν κάποιο μέ τό ὁποῖο ἔμμεσα αὐτοκαταδικάζεται: «Θέλω να αναφερθώ σε ένα απαράδεκτο φαινόμενο αναφορικά με την ανωνυμία στις ιστοσελίδες. Καταρχήν διευκρινίζω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την ανωνυμία αν χρησιμοποιείται για να γίνει αναφορά σε κάποιο θέμα με ευγένεια και διάκριση. Ας μου επιτραπεί μια προσωπική εξομολόγηση. Τέσσερις δεκαετίες τώρα έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα. Τόσα πολλά μάλιστα (ίσως υπερβαίνουν τα εκατό) ώστε ούτε ο ίδιος δεν θυμάμαι ποια και πόσα! Ο λόγος; Δεν νόμιζα (ούτε και τώρα νομίζω ασφαλώς) ότι το όνομα ή οι ακαδημαϊκοί μου τίτλοι μπορούσαν ή μπορούν να προσθέσουν βαρύτητα στα γραφόμενά μου. Έγραφα για λειτουργικά και αγιολογικά θέματα, για την Ιστορία της Εκκλησίας, για τον Οικουμενισμό, κτλ.. Έκανα, δηλαδή, ορθόδοξη κατήχηση. Τι θα μπορούσε να προσθέσει το όνομά μου; Απολύτως τίποτε. Ποιος είμαι και τι τίτλους έχω που να ελκύουν την προσοχή του αναγνώστη; Αν μη τι άλλο ας είμαστε σοβαροί. ΕΠΩΝΥΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ. Σπανιότατα, παρέβηκα τον κανόνα της ανωνυμίας. Μόνον όταν έκανα κριτική κάποιου επώνυμου, όπως λ.χ. του κ. Γιανναρά. Σ’ αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις δημοσίευσα άρθρα με το όνομά μου επειδή θεωρούσα ανέντιμο να επιτεθώ εναντίον κάποιου γνωστού διανοούμενου και να γράφω ως κάποιος μυστήριος “ανώνυμος”» (http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/h.html). Ἀφοῦ ὁμολογήσει δηλαδή ὅτι ἔχει ἀρθρογραφήσει κάτω ἀπό ἑκατοντάδες ψευδώνυμα, δηλώνει καί τίς ὑποτιθέμενες ἀρχές του, τίς ὁποῖες ὅμως παραβίασε βάναυσα στό περί οὗ ὁ λόγος περιοδικό, αὐτοδιαψευδόμενος.
Kαί τώρα ἀρχίζει ἐνδεικτική παρέλαση ἀκραίας καχυποψίας καί ἐμπαθοῦς βεβαιότητος: «Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ είναι ο Γκομπαρτσώφ της Ελλαδικής Εκκλησίας. Είναι ο δούρειος ίππος του “κοσμικού κράτους” και των λεγόμενων “διακριτών ρόλων” Εκκλησίας και Πολιτείας. Ενας όρος που αποπειράται να ωραιοποιήσει την ανίερη προσπάθεια περιθωριοποίησης της Εκκλησίας. Είναι ο χειραγωγός των καταχθόνιων σχεδίων των κυβερνώντων που επιδιώκουν τον πλήρη απογαλακτισμό του έθνους μας από την Εκκλησία. Ο Αννίβας, πατέρες και αδελφοί, δεν βρίσκεται μόνον ΠΡΟ αλλά και ΕΝΤΟΣ των πυλών» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_24.html).
Χωρίς σχόλια: «Το αίτημα της αποχριστιανοποίησης της παιδείας και της κοινωνίας μας προωθείται από τους άθεους κυβερνώντες και συνεπικουρείται από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β΄. Στηρίζεται από τη γνωστή ολιγομελή ομάδα των "ευρωθεολόγων" του "Καιρού", τα πνευματικά έκγονα του Νησιώτη και του Αγουρίδη, τους ανθρώπους που επάνδρωσαν με ολέθρια ήδη αποτελέσματα το ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας και "τα κοπέλλια" του Γιαγκάζογλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Μιλάμε, δηλαδή, για 40 - 50 ανθρώπους που διακατέχονται από συγκρητιστικό - οικουμενιστικό πνεύμα, Νεοβαρλααμικό φρόνημα και νεωτεριστικές πεποιθήσεις. Είναι θέμα φιλότιμου να μην αφήσουμε μια πραγματικά άνομη κλίκα να καταστρέψει τα πάντα και να συνεργήσουμε με την ένοχη σιωπή μας στο γκρέμισμα των ιερών και των οσίων της πίστης και το Γένους μας. Οι πάντες πρέπει να ξεσηκωθούν και να χτυπήσουν αλύπητα τους άθεους κυβερνώντες αλλά και τους Εφιάλτες, τους Ιούδες και τους Πήλιους Γούσηδες κληρικούς και λαικούς θεολόγους που συνδράμουν ύπουλα τον απογαλακτισμό του ευλογημένου μας Γένους από την Ορθόδοξη Εκκλησία. ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ “ΤΑ ΚΟΠΕΛΙΑ” ΤΟΥ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ. Ηρθε η ώρα να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα. Τα “κοπέλια” του Πέτρου Βασιλειάδη και του Γιαγκάζογλου πρέπει να μπούν στο στόχαστρο όλων. Καταρχήν να επισημανθούν ονομαστικά. Οποτε βγουν στο κλαρί για να μας παραστήσουν τους περισπούδαστους θεολόγους να τους στηλιτεύουμε για την επαίσχυντη αρωγή που δίνουν στους άθεους κυβερνώντες που πολεμούν την πίστη μας. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι (τι σύμπτωση!) που κρατούν αναπεπταμένα τα λάβαρα του Οικουμενισμού και δηλώνουν παρόν στην προσπάθεια εκβαρλααμισμού της λατρείας της Εκκλησίας. Προσωπικοί φίλοι του συγκρητιστή παπα-Κώστα Μπέη του καθαιρετέου. Οι ίδιοι άνθρωποι που ανέλαβαν τα ηνία του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας και τον έφεραν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στα σημερινά του χάλια και οι οποίοι πλαισιώνουν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο σε όλες τις επιτελικές θέσεις της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια μιλάμε για πεμπτοφαλαγγίτες γραμμής που πρέπει να επισημανθούν, να στιγματιστούν και να απομονωθούν. Θα δώσουμε λόγο στο Θεό αν τους αφήσουμε ανενόχλητους να ολοκληρώσουν το ανόσιο έργο τους. Οποτε ξεμυτίσουν και ως άτομα και ως οργανωμένο σύνολο (“Καιρός”) πρέπει να μας βρουν στις επάλξεις με το χέρι στη σκανδάλη. (http://panayiotistelevantos.blogspot.com//2010/02/blog-post_1275.html). Ἄς σημειωθῆ ὅτι ὁ κ. Σταῦρος Γιαγκάζογλου εἶναι ὁ νέος διευθυντής τοῦ ἐπισήμου περιοδικοῦ Θεολογία.
Συνεχίζω μέ τήν ἀνθολόγηση ἐκ τοῦ παραληρήματος: «Υστερα είναι το ποιόν των ανθρώπων που προωθούν το Νεοβαρλααμισμό: Μπέης, Μεσσηνίας, Δημητριάδος, Θερμός, Παπαθανασίου, Πινακούλας, Θεοδόσιος Μαρτζούχος, Δανιήλ Αεράκης, Πουρτσουκλής, κτλ Υπάρχει κανείς μεταξύ τους που εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη; Σε βουδδιστικούς ναούς μπαίνουν και ανάβουν κεριά. Σε παπικούς ναούς μπαίνουν και κοινωνούν. Σε Αγγλικανικούς το ίδιο. Και ουδέποτε εξέφρασαν μεταμέλεια γι' αυτά. Διορθώνουν τους Αγίους. Περιφρονούν τους ψαλμούς του Δαβίδ. Θέλουν να απολακτίσουν το μοναστηριακό τυπικό. Περιφρονούν τους Αγίους Πατέρες. Θέλουν να αντικαταστήσουν τον άρτο και τον οίνο με άλλα υλικά για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας κτλ.» (!) (http://apotixisi.blogspot.com/2010/01/blog-post1213.html#comments).
Ἀλλοῦ: «Νεοβαρλααμίτες δεν υπάρχουν μόνο στην Πρέβεζα, αλλά και στη Μητρόπολη Δημητριάδος... Είναι φανερόν ότι ο Νεοβαρλααμισμός εξαπλώνεται ύπουλα και μεθοδικά» (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_30.html). Ἡ ἐκεῖ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδών «κατάντησε κυριολεκτικά άντρο αιρέσεων» (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_2263.html).
«Ευθύνη όμως έχουν και όσοι συνετοί και σώφρονες στον περίγυρο του Σεβασμιότατου (Νικοπόλεως κ. Μελετίου) δεν προσπαθούν να σταματήσουν τη φορά των πραγμάτων προς το γκρεμό της αποστασίας» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_29.html).
Ἀποκαλεῖ τόν μητροπολίτη Μεσσηνίας «προβατόσχημο λύκο» (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_31.html) καί τόν διαπρεπῆ θεολόγο κ. Ἀθανάσιο Παπαθανασίου (κατά καιρούς προσκεκλημένο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου) «νεοβαρλααμίτη» (!) http://thriskeftika.blogspot.com/2010/01/blog-post_7008.html.
Ἀποφαίνεται μέ ἀπίστευτο θράσος παντογνώστη γιά τόν π. Κωνσταντίνο Μπέη: «Δεν έπρεπε ποτέ να έχει χειροτονηθεί και τώρα πρέπει ανυπερθέτως να καθαιρεθεί».
(http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html).
Εἰσηγεῖται μάλιστα καί τήν δική μου καθαίρεση (!) ὡς ἑξῆς:
«Ο π. Βασίλειος Θερμός είναι διαπρύσιος κήνσορας του "Νεοβαρλααμισμού" και "διορθωτής" των Αγίων. Αν υπήρχε γρηγορούσα Εκκλησία θα τον είχε καθαιρέσει από καιρό. Το γε νυν έχον περιάγει την γην και την θάλασσαν ίνα ποιήση προσύλητον ένα στις κακοδοξίες και τους νεωτερισμούς του» (http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2010/01/o.html). Βεβαίως ἔχω πλήρη ἐπίγνωση ὅτι ἀναξίως φέρω τό ἱερατικό σχῆμα, ἀλλά ὄχι γιά τούς λόγους πού νομίζει ὁ ἀνεκδιήγητος κ. Τελεβάντος.
Ἀλλοῦ γράφει: «(Ο π. Βασίλειος Θερμός είναι) μικροπρεπής καί χαμερπής» (http://apotixisi.blogspot.com/2010/02/blog-post_13.html#comments), καθώς καί «κακοήθης» https://www.blogger.com//comment.g?blogID=1024744972657237101&postID=1579408879249805205&pli=1.
Ἐκπλήσσουν ἐπίσης ἡ ἐπιθετικότητα καί ἡ εἰρωνεία. Γράφει πρός τόν ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη: «Πολύ θέατρο, παππούλη μου! Τα κροκοδείλια σας δάκρυα δεν πείθουν... Θα αναμένω νέα σας επιστολή. Προσδοκώ ότι θα αποκηρύξετε τις πλάνες που διατυπώσατε. Ευελπιστώ ότι από προσκείμενος των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών” θα καταστείτε δεινός και συστηματικός τους πολέμιος. Αν, όμως, παρά την καλή μου διάθεση να κλείσουμε το θέμα όσο γίνεται πιο αθόρυβα, επιλέξετε να διαβείτε το Ρουβίκωνα, παρακαλώ μην έχετε ψευδαισθήσεις: Θα ρίξετε εαυτόν όχι απλά στο λάκκο των λεόντων, αλλά στη σπηλιά της ύαινας! Τίμια και παστρικά πράγματα. Αν κηρύξετε δημόσια “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις κάθε επιείκεια απέναντί σας θα καταστεί εντελώς αδιανόητη (http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/blog-post_7288.html).
Τέλος (τό καί φοβερότερο), παρακινεῖ τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας σέ «ἀποτείχιση», ἀλλά «συντεταγμένη» καί ὄχι «ἄτακτη», προκειμένου νά εἶναι περισσότερο ἀποτελεσματική (!) (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post/9509.html).
Ἄν καί ἐπουσιῶδες, παρατηρεῖ κανείς ὀρθογραφικά λάθη στά γραπτά του: «σημαίνον παράγοντας», «προσύλητον», (βλ. παραπάνω), «σταματείστε», «απαντείστε»
http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html καί χρησιμοποιεῖ λέξεις μέ λάθος σημασία: κήνσορας (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_30. html). Ἄν κάποιος πού ὑπογράφει ὡς φιλόλογος (!) διαπράττει τέτοια χονδροειδῆ σφάλματα, τότε δέν ἐκπλήσσομαι πού ὡς θεολόγος (ὅπως ἐπίσης ὑπογράφει) ἀγνοεῖ τί εἶναι ἡ βαρλααμική αἵρεση ἤ κατηγορεῖ ἀνυπόστατα γιά προτεσταντισμό.
Ἐντυπωσιάζουν βέβαια οἱ ὁμολογίες τοῦ ἴδιου: «Είμαι άνθρωπος αδύνατης μνήμης και περιορισμένων διανοητικών δυνατοτήτων»! (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010_02_01_archive.html. Καί: «Κατανοῶ ὅτι, μέ τήν ἀλαζονεία πού μέ διακρίνει, ἄν ὁ Θεός μέ προίκιζε μέ εὐφυία, θά εἶχα καβαλλήσει τόν πύραυλο καί ὄχι, ὅπως τώρα, τό καλάμι» (σελ. 72). Ἔστω ὅμως καί ἄν ἔχουμε μπροστά μας μιά περίπτωση ἀμβλύνοιας, ἀκόμη καί ψυχοπαθολογίας, δέν νομίζω πώς εἶναι σκόπιμο νά τήν προσπεράσουμε ὑποτιμώντας την, διότι ἡ ζημία δέν ἐμποδίζεται ἀπό τό νά γίνεται, ἰδίως ὅταν συνοδεύεται καί ἀπό εὐφράδεια. Ἄλλωστε καί οἱ Πατέρες μας, ἀκόμη καί ὅταν ἀπέδιδαν στούς αἱρετικούς «φρενοβλάβεια» καί «ἄνοια», δέν παρέλειπαν νά ἀνασκευάζουν τίς πλάνες τους καί νά λαμβάνουν τά προσήκοντα μέτρα γιά τήν εὐστάθεια τῆς Ἐκκλησίας.
Στό σημεῖο αὐτό ἐπιθυμῶ νά διευκρινίσω ὅτι δέν γράφω ἐξ ὀνόματος τῶν ὑπολοίπων θιγομένων, οἱ ὁποῖοι ἄλλωστε ἀγνοοῦν τήν πρωτοβουλία μου. Θεώρησα ὅμως χρήσιμο νά ἐπισυνάψω δείγματα γραφῆς τοῦ ἀνδρός καί περί αὐτῶν γιά νά σχηματίσετε σαφέστερη εἰκόνα γιά τή σοβαρότητα τοῦ προβλήματος.
Σέ κάποιο ἀπό τά διαδικτυακά δημοσιεύματα δηλώνει ὅτι κατοικεῖ στή Νέα Ὑόρκη. Αὐτό προφανῶς ἐξηγεῖ τήν ἄγνοιά του γιά τά τεκταινόμενα στόν ἑλλαδικό ἐκκλησιαστικό χῶρο καί τό γεγονός ὅτι μᾶλλον ἔχει πέσει θῦμα διαδόσεων ὁμοφρόνων του ἐξ Ἑλλάδος καί Κύπρου. Δέν ἀμνηστεύει ὅμως τήν ἀπύθμενη ἐπιπολαιότητα καί δοκησισοφία του.
Γενικά ἐκφραζόμενος μέ περισσή αὐτοπεποίθηση ὡς τιμητής τῆς οἰκουμένης, δίνει τήν ἐντύπωση ὅτι ἀπολαμβάνει νά ἐπιτίθεται, κάτι πού προσπαθεῖ μάταια νά συγκαλύψει κάτω ἀπό περίτεχνες ἐκφράσεις καί δουλοπρεπεῖς προσφωνήσεις. Μέ κατηγορεῖ δέ γιά ὕβρεις ἐναντίον του καί συμπληρώνει ὅτι δέν θά πέσει στό ἐπίπεδό μου (!), ἐνῶ στήν πραγματικότητα περιγράφει ὅ,τι ἀκριβῶς διαπράττει ὁ ἴδιος, καταφεύγων στόν πασίγνωστο ψυχολογικό μηχανισμό τῆς προβολῆς. Ὅλα αὐτά θά ἀποτελοῦσαν ἁπλῶς πνευματικά προβλήματα τοῦ ἰδίου, χρήζοντα κατάλληλης θεραπευτικῆς ἀγωγῆς κατ’ ἰδίαν. Ἀποκτοῦν ὅμως εὐρέος φάσματος ἐκκλησιαστική σημασία ὅταν γεννοῦν ἀντιχριστιανικές συμπεριφορές σάν αὐτές.
Εἶναι χρήσιμο νά λάβουμε ὑπ’ ὄψιν ὅτι δέν πρόκειται γιά περιοδικό καί ἀρθρογράφο πού ἀνήκουν σέ κάποια ἀκραία παλαιοημερολογιτική ὁμάδα. Ἡ μέν «Ὀρθόδοξη μαρτυρία» ἀποτελεῖ ὄργανο τοῦ «Παγκυπρίου Συλλόγου Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ‘Οἱ φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους’», ὁ δέ κ. Τελεβάντος διατυπώνει τήν ἐμπαθῆ πολεμική του στό ὄνομα ἁγίων μορφῶν ὅπως ὁ π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.ἄ. Συνεπῶς ἕνας ὀρθόδοξος ἀγώνας πού διεξάγεται ὑπό τέτοιες προϋποθέσεις συνιστᾶ ἔμπρακτη σπίλωση τῆς μνήμης τους καί προσβολή πρός τό Ἅγιον Ὄρος.
Δυστυχῶς ἔχουμε μπροστά μας μία πτυχή ἑνός γενικώτερου ἀπαράδεκτου φαινομένου ζηλωτισμοῦ, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ διαρκῆ «ἄκανθα» στό σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας μέ πρόσφατη ὄξυνση. Οἱ ἐκπρόσωποί του ἔχουν υἱοθετήσει τό δόγμα «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα», τήν ἴδια ὥρα πού παριστάνουν τά θύματα. Ἡ τραγικότητά τους ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ἁμαρτάνουν στό ὄνομα τῆς ἁγιότητος καί τῆς ἀρετῆς! Εἶναι βαθύτατα λυπηρό ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά βιώνουν τέτοιες αὐταπάτες καί νά διοχετεύουν τόν ζῆλο τους σέ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ἐνέργειες, τραυματίζοντας ἔτσι βάναυσα τό ὀρθόδοξο ἦθος.
Ὅμως φρονῶ ὅτι, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἐνδεδειγμένη προσευχή καί ἀγάπη πρός τά πρόσωπα, ἐνδείκνυται ἡ ἀνάληψη κάποιας δράσεως. Μπροστά στό νοσηρό αὐτό φαινόμενο λοιπόν καί γιά νά μήν ἀποχαλινωθῆ,
Ἐπειδή ὁ κ. Παναγιώτης Μ. Τελεβάντος προετοιμάζει τό ἔδαφος γιά ἀποτείχιση καί καλλιεργεῖ κλῖμα σχίσματος,
Ἐπειδή ἀνυπόστατα αὐτός μέν κατηγορεῖ οἱ δέ ὑπεύθυνοι τοῦ περιοδικοῦ φιλοξένησαν τίς κατηγορίες ἐναντίον ἐμοῦ προσωπικῶς καί ἄλλων ἐργατῶν τῆς Ἐκκλησίας γιά αἵρεση,
Ἐπειδή ἀποδεικνύεται ἀδαής θεολογικά διασπείροντας σύγχυση στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τό ὁποῖο εὔλογα ἀγνοεῖ λεπτές θεολογικές ἔννοιες,
Ἐπειδή ὅλες (καί οἱ εἴκοσι) ἐπισκέψεις μου στήν Κύπρο ὡς ὁμιλητοῦ ἔλαβαν χώρα κατόπιν προσκλήσεως ἐκκλησιαστικῶν φορέων (μητροπόλεων καί ἐνοριῶν), καί συνεπῶς ἡ βαρύτατη μομφή ἐναντίον μου ὅτι περιάγω γῆ καί θάλασσα γιά νά προσηλυτίσω στίς κακοδοξίες μου προσβάλλει καί τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου,
Ἐπειδή οἱ Πατέρες μᾶς δίδαξαν καί μᾶς ἔδειξαν μέ τό παράδειγμά τους, παράλληλα μέ τό αἴσθημα ἀναξιότητος καί ἁμαρτωλότητος νά τρέφουμε ἰδιαίτερη εὐαισθησία ἀπέναντι στίς κατηγορίες γιά κακοδοξία καί αἵρεση,
Ἐπειδή ὁ κ. Παναγιώτης Μ. Τελεβάντος, ἀντί νά ζητήσει συγγνώμη ὅπως εἶχα ἀπαιτήσει μέ τήν ἀπό 7ης Νοεμβρίου 2009 ἐπιστολή μου, ἐπανῆλθε δριμύτερος μέ «ἀνοικτή ἐπιστολή» στίς 21-2-2010, (http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html) ἀναδημοσιευομένη ἀντιδεοντολογικά σέ πλῆθος ἄλλων ἱστοτόπων, διαδίδοντας ἔτσι περαιτέρω τήν κακοήθη πολεμική του,
Ἐπειδή τό περιοδικό ἐκδίδεται στήν Κύπρο (μέ τό πρωτοφανές ἰδίωμα νά μήν ἀναφέρει πουθενά ὀνόματα ὑπευθύνων!),
Ἐπειδή λόγῳ τῆς ἱερατικῆς μου ἰδιότητος δέν ἐπιθυμῶ προσφυγή στήν δικαιοσύνη ἀλλά λύση ἐντός τῶν ἐκκλησιαστικῶν πλαισίων καί κανόνων,
Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους, μετά λύπης καί ὀδύνης πολλῆς, προσφεύγω στήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιοτόκου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί καταγγέλλω ἐνώπιόν Της τούς ὑπευθύνους τοῦ περιοδικοῦ «Ὀρθόδοξη μαρτυρία» καί τόν κ. Παναγιώτη Μιχ. Τελεβάντο ἐπί παρακινήσει πρός σχίσμα, θεολογικῇ συγχύσει, προκλήσει διαιρέσεων ἐντός τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, διασπορᾷ ψευδῶν εἰδήσεων, συκοφαντικῇ δυσφημήσει καί διαβολῇ ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἐξυβρίσει διά λιβελλογραφημάτων, καί προσβολῇ τῆς τιμῆς, παρακαλώντας Σας νά λάβετε ὅλα τά κατά τήν κρίση Σας ἐνδεικνυόμενα μέτρα γιά τήν ἐκ μέρους Σας διευθέτηση τοῦ ἀνακύψαντος προβλήματος, γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, γιά τήν εἰρήνευση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, γιά τήν προστασία τῶν σπιλουμένων ὑπολήψεων, καί γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ,
πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός
Ἐρατοῦς 11
153 51 Παλλήνη
Ἑλλάδα
τηλ. 210-6038200
Κοινοποίηση:
Μακ. Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο
Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς κ. Δημήτριο
Σεβ. Μητροπολίτη Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κ. Μελέτιο
Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιο
Σεβ. Μητροπολίτη Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ. Δανιήλ
Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο
Παν. Ἀρχιμανδρίτη κ. Δανιήλ Ἀεράκη
Παν. Ἀρχιμανδρίτη κ. Θεοδόσιο Μαρτζοῦχο
Αἰδ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Ἀντώνιο Πινακούλα
κ. Ἀθανάσιο Παπαθανασίου-περιοδικό «Σύναξη»
κ. Σταῦρο Γιαγκάζογλου
Περιοδικό «Ὀρθόδοξη Μαρτυρία»
κ. Παναγιώτη Μ. Τελεβάντο

"Μεταναστευτικά ρεύματα και θρησκευτικές συγκρούσεις" από το Δίκτυο ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣ



Το δίκτυο ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣ διοργανώνει ομιλία της Ν. Παπαγεωργίου Επίκουρης Καθηγήτριας του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ και του Χ. Τσιρώνη Λέκτορα Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. με θέμα:
“Μεταναστευτικά ρεύματα και θρησκευτικές συγκρούσεις”.
Την ερχόμενη Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010 και ώρα 19:30 στην αίθουσα Δ. Κωνσταντόπουλου της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ (1ος όροφος).

Το διεπιστημονικό δίκτυο ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣ έχει ως στόχο τη μελέτη του θρησκευτικού φαινομένου και των τρόπων με τους οποίους η θρησκεία αλληλεπιδρά με την πολιτική και τον πολιτισμό μέσα στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Οι θρησκευτικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις φαίνεται πως επιδρούν στο δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο και επηρεάζουν τη λειτουργία των θεσμών, τη διαμόρφωση ταυτοτήτων και τη συνάντηση με τον Άλλο. Η μελέτη των παραπάνω θεμάτων απαιτεί τη συνεργασία επιστημόνων από διαφορετικές ειδικότητες και για το λόγο αυτόν συγκροτήθηκε το διεπιστημονικό δίκτυο ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣ με τη συμμετοχή καθηγητών από τα τμήματα: Θεολογίας, Φιλοσοφίας, Νομικής και Πολιτικών Επιστημών. Για το πρώτο εξάμηνο του 2010 οι συμμετέχοντες στο δίκτυο αποφάσισαν τη διενέργεια ενός κύκλου σεμιναρίων που επικεντρώνονται στο θέμα της Βίας για να συζητηθούν διαφορετικές προσεγγίσεις που ακολουθεί η κάθε επιστήμη.
Τα μέλη του Δικτύου: Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής A.Π.Θ, Ιωάννης Πέτρου, Καθηγητής Α.Π.Θ, Γιάννης Σταυρακάκης, Αν.Καθηγητής Α.Π.Θ., Φιλίμων Παιονίδης, Αν.Καθηγητής, Α.Π.Θ, Λίνα Παπαδοπούλου, Επ.Καθηγήτρια Α.Π.Θ., Νικόλαος Μαγγιώρος, Επ.Καθηγητής, Α.Π.Θ., Κώστας Παπαστάθης Εντεταλμένος Διδάσκων Α.Π.Θ.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΟΥΔΑΝ




Με εγκαρδιότητα και θερμά λόγια αγάπης, υπεδέχθη ο Εξοχ.Πρόεδρος της Σουδανικής Δημοκρατίας κ.OMAR HASSAN AHMAD AL-BASHIR την ΑΘΜ τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρο Β΄, την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου ε.ε. και ώρα 12η μεσημβρινή.
Ο Εξοχ.κ.Πρόεδρος τον καλωσόρισε. Τόν ευχαρίστησε που ήλθε στο Σουδάν. Ενεθυμήθη την παλαιότερα έντονη ελληνική παρουσία στη χώρα, μνημονεύοντας ονόματα επιφανών Ελλήνων. Εξέφρασε την αγάπη του προς την Ελλάδα και την επίσημη Πολιτεία της Ελλάδος και τόνισε μετ’ εμφάνσεως, ότι η Ελλάδα και το Σουδάν είναι από τις πλέον φιλικές χώρες.
Ακολούθως ο Μακαριώτατος ευχάριστησε τον κ.Πρόεδρο και συγκεκινημένος από την εκδηλούμενη αγάπη του για την Ελλάδα και τους Ελληνες, κατέθεσε κι Εκείνος την αγάπη του προς τον φιλόξενο, καλοκάγαθο και ευγενή Σουδανικό λαό. Εξέφρασε επίσης την ικανοποίησή Του για την συνεχώς αναπτυσσόμενη χώρα και ευχήθηκε στον κ.Πρόεδρο καλή συνέχεια στα υψηλά του καθήκοντα, για το καλό αυτής της όμορφης και μεγάλης χώρας. Προσέφερε δε στον κ.Πρόεδρο ένα Κοράνιο μετ’ αφιερώσεως προσωπικής και ασημένιο δίσκο με το έμβλημα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Με εγκαρδιότητα έληξε αυτή η σημαντική συνάντηση και ακολούθησε μιά σύντομη συνέντευξη τύπου στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από τον Μακαριώτατο, ο Οποίος, ερωτηθείς από τους δημοσιογράφους για τον λόγο της εδώ παρουσίας Του, μετέφερε το μήνυμα της ειρήνης, της αγάπης, της φιλίας και της καλής συνεργασίας των λαών Ελλάδος και Σουδάν.

Σχόλιο Ιδιωτικής Οδού:
Περιμένω τώρα, δεν σας το κρύβω αγαπητοί συνοδίτες, την αποστολή Καινών Διαθηκών, μετά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, και στον Προκαθήμενο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας από τον πατρινό Αρχιμ. Νικόδημο Πετρόπουλο και τους ομοίους του, οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους άμα τω ακούσματι τέτοιων ειδήσεων. Παραβλέποντας ολότελα την ειδική αποστολή και δράση των Πρεσβυγενών μας Πατριαρχείων σε χώρες μουσουλμανικές. Νομίζουν ότι τα πάντα είναι η εν Ελλάδι ενορία τους, που κι αυτή Κύριος οίδε πώς την ποιμαίνουν!...

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

ΑΝΟΙΞΕ, ΑΝΟΙΞΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ...

Το 1970 στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι στη Ν. Υόρκη η Φλέρυ Νταντωνάκη ηχογραφεί μαζί του για πιάνο - φωνή μια σειρά από κλασικά ρεμπέτικα των Β. Τσιτσάνη, Μ. Βαμβακάρη, Γ. Παπαϊωάννου, Μπαγιαντέρα.

Ο δίσκος αυτός με τίτλο «Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι» θα κυκλοφορήσει πολλά χρόνια αργότερα από τον Σείριο και θα αποτελέσει την τελευταία δισκογραφική ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Το σπαρακτικότερο τραγούδι του δίσκου είναι το Άνοιξε γιατί δεν αντέχω του Γ. Παπαϊωάννου που τραγούδησαν σε πρώτη εκτέλεση η Σωτηρία Μπέλλου και ο Στελλάκης Περπινιάδης. Εδώ η γυμνή φωνή της Φλέρυς με το πιάνο του Χατζιδάκι για αυλό, παραπέμπουν ίσα στην αρχαία τραγωδία. Σ' ένα αρχέγονο πάθος άνευ ορίων άνευ όρων... Πρόκειται για μια τραγική ανασύνθεση του ρεμπέτικου τραγουδιού. Δε νομίζω πως μπορεί να υπάρξει όμοιά της...

Το παράθυρο κλεισμένο,

σφαλισμένο, σκοτεινό,

για ποιο λόγο δεν τ' ανοίγεις

πεισματάρα, να σε 'δω;

Άνοιξε, άνοιξε,

γιατί δεν αντέχω,

φτάνει πια, φτάνει πια

να με τυραννάς.

Ξεροστάλιασα στ' αγιάζι

ώρες να σου τραγουδώ,

η καρδιά μου φλόγες βγάζει,

μα δε βγαίνεις να σε 'δω.

Άνοιξε, άνοιξε,

γιατί δεν αντέχω,

φτάνει πια, φτάνει πια

να με τυραννάς

Διαβάστε επίσης στην Ιδιωτική Οδό: Τα Λειτουργικά με την Φλέρυ

Ο ΑΛΗΘΩΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΔΑΣ


Σ' ένα παιχνίδι μεταξύ Ελληνικών, Αλβανικών, Αραβικών και Αφγανικών εξελίχθηκε η βραδιά της 24ης Φεβρουαρίου στο Ρίο της Πάτρας κατά την διάρκεια της εκδήλωσης «Ο συγγραφέας συναντά τους αναγνώστες» με τιμώμενο πρόσωπο τον Βασίλη Λαδά.
Στη βραδιά που διοργανώθηκε από την ΔΕΠΑΡίου, δίπλα στο Βασίλη Λαδά βρέθηκαν διαβάζοντας ποιήματά του και μιλώντας για το έργο του, ο ποιητής Διονύσης Καρατζάς και ο συγραφέας Κώστας Λογαράς.


Ιδιαίτερο χρώμα στην εκδήλωση έδωσαν ο συγγραφέας Βασίλ Βασίλι Αλβανικής Καταγωγής, o φιλόλογος Ρόνι Μπου Σάμπα Αραβικής καταγωγής (από το Λίβανο) και ο μεταφραστής Αμάν Ναζαρί Αφγανικής καταγωγής, που μετέφρασαν και διάβασαν ο καθένας στην γλώσσα του ποιήματα και αποσπάσματα κειμένων του δημιουργού.


Επίσης αποσπάσματα από τα βιβλία, «Ασώματη Κεφαλή» και «Μουσαφεράτ» διάβασαν τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου της ΔΕΠΑΡίου Χαρά Γιαννούλη, Θεανώ Κανελάκη και Φωτεινή Τόγια.

Παράλληλα μουσικά, η βραδιά πλαισιώθηκε από έργα Μπαρόκ περιόδου που απέδωσαν οι κιθαρίστες Μαρία Καβούνη – διευθύντρια του Δημοτικού ωδείου Ρίου και Ανδρόνικος Καραμπέρης, καθηγητής επίσης του Ωδείου.

Related Posts with Thumbnails