ΤΟ ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ ΣΤΟ ΝOSOTROS

Πριν λίγο, εδώ στην Αθήνα, στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Nosotros στα Εξάρχεια, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λαδά Μουσαφεράτ, που αναφέρεται στο εν Πάτραις έπος των μεταναστών των τελευταίων ετών, Αφγανών κυρίως και λοιπών. Το όλο κλίμα απόλυτα αντισυμβατικό. Ο χώρος εντελώς λιτός, οι άνθρωποι που προσήλθαν απόλυτα συνειδητοποιημένοι, οι ομιλητές κι αυτοί... γειωμένοι. Μίλησαν: ο νεαρός Σωτήρης Λυκουργιώτης, γνώστης καλός του Αφγανικού, ο πατρινός ποιητής Γιώργος Κοζίας και ο επίσης πατρινός συγγραφέας Φώτης Τερζάκης. Στο τέλος ο Βασίλης Λαδάς επανέλαβε την βεβαιότητά του για τελική νίκη του... Αφγανικού έπους, σε βάρος της μικροαστικής επαρχιωτικής νοοτροπίας, και διάβασε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του.

Στην παρουσίαση το παρόν έδωσαν: η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη, ο ποιητής Παναγιώτης Κερασίδης, ο συγγραφέας Μισέλ Φάϊς, η ηθοποιός Αλεξία Καλτσίκη κ.α.

Στην φωτό ο Β. Λαδάς υπογράφει ένα βιβλίο του υπό τα όμματα Αλεξίας Καλτσίκη και Μισέλ Φάϊς.

Μισέλ Φάϊς, Βασίλης Λαδάς, Ρέα Γαλανάκη και Γιώργος Κοζίας

Γιώργος Κοζίας και Διονύσης Λυκουργιώτης

Αυτό που τονίστηκε για το Μουσαφεράτ του Β. Λαδά ήταν η αισθητική συγκίνηση που προσφέρει στον αναγνώστη, πέρα από την ανάδειξη του ζητήματος των Αφγανών προσφύγων. Το Μουσαφεράτ σημαίνει και είναι ταξίδι. Στο Αφγανιστάν του εαυτού μας...

ΤΟ ΑΡΜΑ ΤΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ

Διαβάζω στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Πελοπόννησος:

"Έντονος προβληματισμός επικρατεί στον δήμο Πατρέων λόγω της υπερβολικής προβολής που γνωρίζει ήδη το άρμα που σατιρίζει τον μέχρι πρότινος ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου π. Εφραίμ, στον οποίο ήδη εστιάζουν πολλά δημοσιεύματα του αθηναϊκού τύπου (πχ εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος» και «Έθνος») αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών πχ το ΑΛΦΑ . Οι δημοσιογράφοι σημειώνουν με έμφαση πως «αν σας έλειψε (!) ο ηγούμενος Εφραίμ, το σίγουρο είναι πως οι καρναβαλιστές θα τον επαναφέρουν στη δημοσιότητα, καθώς το Καρναβάλι της Πάτρας φέτος είναι εμπνευσμένο από τα σκάνδαλα κυρίως στη Μονή Βατοπαιδίου και τα προβλήματα λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», και ταυτόχρονα φωτογραφίες ή φιλμ με το άρμα του Εφραίμ προβάλλεται στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων ή ως τρέηλερ ξανά και ξανά από τα τηλεοπτικά κανάλια".

Στη συνέχεια στην Πελοπόννησο διασταυρώνουν τα ...ξίφη τους δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας. Η Μαρίνα Ριζογιάννη θεωρεί "ανεπανόρθωτη παρεκτροπή" να ...προσδεθεί ο ηγούμενος Εφραίμ στο άρμα του καρναβαλικού συρμού. Πρόκειται, κατ' αυτήν, για "βαθιά ασέβεια να επιτραπεί να διασυρθεί ο μοναχισμός και η ιεροσύνη...".

Από την άλλη, ο Κωνσταντίνος Μάγνης θεωρεί πως "ο ίδιος ο Εφραίμ το επέλεξε" με όλα όσα έχουν συμβεί και πως "το Άγιον Όρος δεν πρόκειται να πάθει τίποτε από ένα άρμα...".

Το ενδιαφέρον πάντως είναι η απαγόρευση της καρναβαλικής σάτιρας του Εφραίμ στη Λεμεσό της Κύπρου. Ιδού τι γράφει ο Πολίτης (26-1-2009):

Δυστυχώς δεν θα ..."καταθέσει" στο Καρναβάλι της Λεμεσού ο Εφραίμ. Μια ομάδα Λεμεσιανών καλλιτεχνών ήθελε να καταπιαστεί με το θέμα του Βατοπεδίου, αλλά αποκλείστηκε από το ισχύον ...άβατον της φιέστας, για θέματα με τα οποία σχολιάζεται η Εκκλησία! Οι καλλιτέχνες δεν το έβαλαν κάτω. Αποφάσισαν να παρελάσουν με πλακάτ "καλλιτέχνες υπό διαμαρτυρία", ώστε να δηλώνουν προβληματισμό κι απογοήτευση για τα στεγανά που απέκλεισαν το "θείο" θέμα τους. Καταλάβατε εν τάχει, τι θα δούμε προσεχώς; Κουρδίστε διάθεση για το λεμεσιανό υπερθέαμα. Γιατί θεωρείται μπανάλ να πείτε πως, "είμαστε για τα καρναβάλια!". Ή, ότι "αυτόν τον καιρό τα είδαμε όλα".

Νομίζω ότι έχουμε να δούμε πολλά ακόμη, αγαπητοί συνοδίτες.

Καλό Καρναβάλι!

Ο ΤΟΤΟΣ (αποκριάτικη λογοκαρικατούρα)

Υπό Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου

Από την Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως (3-2-2009)

Aπό την παιδική μου ηλικία αξέχαστη παραμένει μια λαϊκή συμπαθής φυσιογνωμία, ο αγαπητός Τοτός. Αυτός είχε μια τρύπα-μαγαζί, στον πρώτο όροφο ενός παλιού μικρού χανιού που σώζεται μέχρι σήμερα στο τσαρσί του Καδήκιοϊ (Χαλκηδόνας) κοντά στο τζαμί του Osmanağa. Ήταν ο πασίγνωστος ζαχαροπλάστης (σεκερτζής). Έκαμε και τα τότε συνήθη κουφέτα (ακιντέδες). Το εργαστήρι του βρισκόταν σ’ ένα επάνω όροφο, οι δε "γλύκες" κατέβαιναν προς τα κάτω από μιά, συνήθη για την εποχή ξύλινη "αχερώντεια" σκάλα. "Ίλεως, ίλεως γενού μοι Δέσποτα".
Ο Τοτός λοιπόν αυτός ήταν μια φάτσα του τσαρσιού. Κοντός, στρογγυλός σαν τόπι, καλόκαρδος, όπως συνήθως οι παχείς, όλο γέλιο και χαρά. Αστειευόταν τους πάντες, γι’ αυτό και τον αγαπούσαν. Τότε, ως γνωστόν, ήταν άγνωστες οι κασομηχανές και τα τεφτέρια. Έτσι έβγαζε από τις τσέπες του χαρτιά και χαρτάκια με σημειώσεις και αριθμούς, σαν "ταχυδακτυλουργός" όπως ο μεγάλος Γενάρχης μας τα δωράκια, κατά τη ρήσι κάποιου.
Αναλάμβανε τις δεξιώσεις για τις περιτομές (Sunnet) με τον περίφημο Ζερντέ (πελτές με σαφράνι που προσετίθετο στο πιλάφι), στην αίθουσα Γάμων του Καδήκιοϊ (Duğun Salonu) και αλλαχού.

Είχε όμως ως σύζυγο μια κυρά πού 'ταν η μονάκριβη κόρη ενός ναλμπούρη, κοντά στο φαρμακείο του Μαλούση στο Μόδι (Τα Προμότου). Λεπτούλα με "φαγιουμικά" κάπως μάτια, μεγαλομένη με πιάνο, που και έπαιζε. Ήταν, όπως ο Σωκράτης κάπως με την Ξανθίππη; Και όχι μόνον, αταίριαστο ζευγάρι! Συχνά γκρίνιες και μουρμούρες "στεφανούμενες" από χειροθεσίες εις τον βαθμόν της "διακονίσσης" κ.ο.κ.
Κάποτε, λέγουσιν, ερρίπτετο χαμαί "κελαϊδώντας" δια δήθεν "πυροβολισμούς"! Αυτά δε γινόταν κατά τήν τότε τοπική παράδοση, και όχι μόνον, διό και ο αγώνας της σημερινής κοινωνίας και ιδίως των φεμινιστριών όπως στο ΠΣΕ κατά της βίας έναντι του "ασθενούς" φύλου.
Και μερικά ευτράπελα για τον Τοτό "ίνα γελάσει λίγο ο κόσμος" και όχι να σωθεί, αρκούν γαρ τα βάσανά μας:
1. Λέγεται, ότι κάποτε έπλυνε το "Άγιον Πνεύμα" (τις κότες κατά τον αείμνηστο Μεξικού Παύλο de Ballester Convalier) σε μια μπανιέρα, πράγμα βέβαια όχι εντυπωσιακό και για σήμερα. Άλλωστε υπάρχουν και πολύ χειρότερα όπως βλέπουμε στα ΜΜΕ καθημερινά.
2. Στο σπίτι του είχε μια γκαζόσομπα και για να μεταγγίσει το γκάζι από το πλαστικό δοχείο στη σόμπα, τραβούσε απ’ το χορτούμι τον αέρα ασπασίως. Και ότι δώσει ο Θεός!..
3. Κάποτε προσπαθούσε να καθαρίσει φυσώντας μια κλειδαριά, οπότε απεγειώθη η αλεθομηχανή!
Σ’ αυτό λοιπόν το χάνι "της Γραβιάς" και δη σ’ ένα καμαρίνι του δούλευε ο ενιστές (γαμβρός) ο παντελονοποιός για τα κονφεξιόν της εποχής εκείνης. Θύτης του Βάκχου και μετά κλαυθμωνοπαίχτης. Τί θέαμα να βλέπει κανείς τους σπονδάτορες να θρηνούν τη μοίρα τους μετά πάνω στους πάγκους, ή να γελάνε, αν και υπάρχουν πολύ χειρότερα.
Τελειώνω μ’ ένα ακόμη ευτράπελο απ’ τον γαμβρό:
Κάποιος τούφερε να ράψει ένα παντελόνι. Τό ’κανε στραβό, όπως η αρμενίζουσα ρίνα του. Ο πελάτης διαμαρτυρήθη. Και ο κατασκευαστής απήντησε απλά, ότι το "σχεδίασε" κατά το σώμα του!
Καλές αποκριές και

Αιωνία αυτών η μνήμη!

Οι φωτογραφίες της Ιδιωτικής Οδού από την Χαλκηδόνα (Ιαν. 2009)

Ο ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Απόψε στην Πολιτεία, κατά την παρουσίαση βιβλίου του εκδότη της εφημερίδας Σημερινή Ανδρέα Χριστόπουλου, μίλησε ο Θάνος Μικρούτσικος, ο οποίος και προλογίζει το βιβλίο. Είχε να έρθει στην Πάτρα από τον Δεκέμβριο του 2005!

Μίλησε λοιπόν απόψε για δύο θέματα ουσίας. Ειπωμένα από τον ίδιο πάλιν και πολλάκις, αλλά διαχρονικά, καθώς φαίνεται. Το επίπεδο της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, που είναι αποκαρδιωτικό αρκετές φορές, και οι χαμένες ευκαιρίες της Πάτρας, όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και σήμερα!

"Ο καταμερισμός των ευθυνών είναι μάλλον υπόθεση της επόμενης γενιάς" είπε ο Θ. Μικρούτσικος. Ίσως... Αυτό όμως δεν δικαιολογεί καμία ολιγωρία των "αρχόντων" της σήμερον και του πρόσφατου παρελθόντος, που μας κληρονόμησαν μια πόλη χωρίς καμία υποδομή! Όταν άλλες πόλεις στην Ελλάδα, αρκετά μικρότερες της Πάτρας, έχουν επιτύχει πολύ περισσότερα από τα στοιχειώδη και αυτονόητα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΠΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΖΙΑ

Η συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 12 Ιανουαρίου, περιλάμβανε σε πρώτη εκτέλεση κι ένα έργο του πατρινού συνθέτη σε ποίηση του επίσης πατρινού Γιώργου Κοζία. Για την εξαιρετική εκείνη βραδιά γράψαμε τα δέοντα αμέσως εδώ.

Η Πάτρα δεν πήρε χαμπάρι το γεγονός. Μόνο ο Εθνικός Κήρυκας αναδημοσίευσε τις αποκλειστικές φωτό της Ιδιωτικής Οδού και η κ. Ζέττα Ζάχου έκανε μια ουσιαστική αναφορά στην ραδιοφωνική εκπομπή της στον Σκάι.

Ευτυχώς ήσαν εκεί συνθέτες και ποιητές που κατάλαβαν πολύ καλά!...

Ιδού το Γράμμα στον ποιητή Γιώργο Κοζία που έγραψε ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης στη στήλη του Ράδιο Κλαούζεβιτς, στον Ριζοσπάστη του Σαββάτου 31-1-2009, με αφορμή την ποιητική συλλογή του Κοζία «Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες» (εκδόσεις «στιγμή»).

Χαίρε Γιώργο,
Τα ποιήματά σου, λόγω του Θάνου Μικρούτσικου, έφτασαν σ' εμένα με παράδοξο τρόπο: πρώτα τα δέχτηκαν τ' αυτιά κι ύστερα τα μάτια μου. Ετσι παίζει ο Θάνος. Κάνει μια ξαφνική κατεβασιά στη μικρή περιοχή του ποιήματος, κι ενώ όλοι περιμένουν η μπάλα ν' ακολουθήσει την αιωνιότητα, που μόνο τα δίχτυα γνωρίζουν, εκείνος την πετάει στην εξέδρα.
Τα ποιήματά σου δε θυμίζουν τίποτα, δεν ακουμπάνε σε καμιά αξιοθρήνητη γενιά. Νιώθεις αμέσως ότι κινδυνεύεις μαζί τους και γι' αυτό, γοητευμένος, τα ακολουθείς. Παραφράζοντας τον γέρο Εζρα, θα έλεγα πως δεν έχεις καμία απολύτως σχέση ούτε με τη Μούσα ούτε με τον Μωυσή. Ο τρόπος σου είναι ακαριαίος, απαγορεύοντας στο έμπειρο μάτι ν' αποτυπώσει το θαύμα για να το παραδώσει ύστερα (σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την αγία οικογένεια της ζωής) στο χειρουργείο. Και ο αναγνώστης, μιας και κανείς δεν είναι σε θέση - ευτυχώς - να του εξηγήσει για την ίδια του τη ζωή, αν είναι αποφασισμένος, θα γίνει μόνιμος κάτοικος του κύκλου σου. Με τη δύναμη των στίχων θα πάψει να είναι αναγνώστης, θα γίνει ο Πατρέας (από το ποίημά σου «Η επινόηση»). Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να καταργήσουμε τους ρόλους και τις ιδιότητες;
Τα ποιήματά σου είναι μακριά από τη γέρικη σοφία και μπορούν να διαβάζονται σαν παραβολές που δεν καταδέχονται ν' ασχοληθούν με το θεό ή το διάβολο. Οι ιστορίες σου δεν είναι της μιας χειρονομίας, κι αυτό το κατορθώνεις χάρη στο ταλέντο που σου δόθηκε απλόχερα. Αρχίζοντας από το τέλος, λύνεις τα χέρια στους ήρωές σου και τους αφήνεις ελεύθερους.
Είμαι ενθουσιαστικά δίπλα σου. Εύχομαι και προσεύχομαι το έργο σου να πολλαπλασιάζεται.

ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Με μια θεματική, θα έλεγα, συνέντευξη, συμμετείχα, πριν ενάμισι χρόνο, σ’ ένα Κοινοτικό Πρόγραμμα, που εκπονήθηκε και από το Επιστημονικό Πάρκο Πατρών.

Το Έργο "Η εικόνα της Μητέρας μεταξύ παράδοσης και σύγχρονης εποχής" εντάσσεται στα πλαίσια του Προγράμματος Κοινοτικής Πρωτοβουλίας INTERREG IIIA ΕΛΛΑΔΑ – ΙΤΑΛΙΑ 2000-2006, Πρόγραμμα Παρέμβασης 11, Άξονας Προτεραιότητας 003 "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ", Μέτρο 002 "Προώθηση, Αναπαλαίωση και Αξιοποίηση της Ιστορικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Κοινού Ενδιαφέροντος ".
Η ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ των εταίρων, Ελλήνων και Ιταλών, μέσα από τη συνειδητοποίηση της κοινής πολιτιστικής, μεσογειακής ταυτότητάς τους, αποτέλεσε έναν από τους βασικούς στόχους του Έργου «Η Εικόνα της Μητέρας μεταξύ παράδοσης και σύγχρονης εποχής». Προς αυτή την κατεύθυνση λειτούργησε η έρευνα γύρω από την ιστορία της γυναίκας και τη θέση της στην κοινωνία της κάθε περιοχής. Η έρευνα διενεργήθηκε κατά κύριο λόγο από νεαρές ερευνήτριες του Πανεπιστημίου του Salento, του Επιστημονικού Πάρκου Πατρών και του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Ηπείρου και οδήγησε στην εκπόνηση μελετών με επίκεντρο τη Γυναίκα, το ρόλο και τη συνεισφορά της στον πολιτισμό, στην οικονομική και κοινωνική ζωή της Δυτικής Ελλάδας και του Salento, καθώς και την Παναγία, κοινό σημείο αναφοράς των δύο λαών. Tο πρόγραμμα περιλάμβανε διάφορες μελέτες.

Η δική μου συνεισφορά ήταν στην ενότητα:Ο κοινωνικός ρόλος και η πολιτιστική ταυτότητα της γυναίκας της Πάτρας μέσα από τον θεσμό του πατρινού καρναβαλιού και του Μορφωτικού Συλλόγου Ελληνίδων Κυριών Πατρών από τον 20ο αιώνα έως σήμερα.
Την επιμέλεια είχαν η Χριστιάνα Γρηγορίου και η Χριστίνα Μεταξιώτη. Συνεντευξιαζόμενοι ήσαν και άλλοι Πατρινοί όπως η γνωστή φιλόλογος Πηνελόπη Κρέτση - Λεοντσίνη, Πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Κυριών Πατρών, η νομικός και Σύμβουλος του Δήμου Πατρέων για το Καρναβάλι Ντούλη Δημητροπούλου, ο συμπολίτης Βασίλης Μανθόπουλος κ.α. Παραθέτω εδώ κάποια αποσπάσματα από την μεγάλη εκείνη συνένετευξή μου.

- Πώς θα χαρακτηρίζατε τον κοινωνικό ρόλο της Πατρινιάς;
Π.Α.: Για εξαιρέσεις μπορούμε να μιλήσουμε. Γενικά ο ρόλος της γυναίκας της Πάτρας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρεμβατικός. Η τοπική κοινωνία, σε επίπεδο ηγετικό, ανδροκρατείται. Οι γυναίκες που συμμετέχουν στο δημόσιο βίο είναι λίγες. Άρα η ίδια η κοινωνία είναι μάλλον δύσπιστη απέναντι στις γυναίκες, οι οποίες, νομίζω, έχουν αποδεχθεί την περιθωριοποίησή τους, σε σχέση με τα κοινά, και δεν διεκδικούν.

- Εσείς, σαν πολίτης που ζει στην Πάτρα πώς θα χαρακτηρίζατε την Γυναίκα της Πάτρας όπως την ζείτε καθημερινά σαν απλός κάτοικος; Έχει κάποια πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τις άλλες Ελληνίδες της πατρίδας μας που την κάνουν να ξεχωρίζει σαν μητέρα, σαν εργαζόμενη, σαν θηλυκό με την γενική έννοια του όρου;

Π.Α.: Δεν μπορώ να διακρίνω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην γυναίκα της Πάτρας σε σχέση με τις άλλες Ελληνίδες. Μόνο κάποια κατάλοιπα, πλέον, αστικής καταγωγής, μπορεί να ανιχνεύσει κανείς, που παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον. Κατά τα άλλα οι περισσότερες γυναίκες – κάτοικοι Πατρών, δεν γεννήθηκαν εδώ και δεν αντιπροσωπεύουν ένα συγκεκριμένο Πατρινό ήθος. Οι παλιές Πατρινές είχαν μια ευαισθησία σε θέματα φιλανθρωπίας και παιδείας, με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και λόγω της γενικότερης περιρρέουσας ατμόσφαιρας (ατομισμός, αδιαφορία).

- Υπάρχει κάποια ίσως συγκεκριμένη Πατρινιά που σας έχει κάνει αίσθηση και την έχετε ξεχωρίσει για το κοινωνικό της έργο;
Π.Α.: Ξεχωρίζω τρεις περιπτώσεις. Την κ. Μαρία Στεφανοπούλου (συγγενή του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου), η οποία με αυταπάρνηση και ανδρείο φρόνημα περιθάλπει αθόρυβα πρόσφυγες και λαθρομετανάστες, την κ. Σταυρούλα Τούλα που έχει διαθέσει τεράστια ποσά, από την περιουσία της, για έργα ευποιίας στην πόλη και την κ. Παναγιώτα Λάζαρη, η οποία ίδρυσε και λειτουργεί για δεκαετίες την «Φωλιά», όπου ανατρέφονται ορφανά. Δεν βλέπω, δυστυχώς, διαδόχους αυτών των γυναικών ανάμεσα στη νέα γενιά.

- Σε ποιο βαθμό βοήθησε και βοηθά ο «Μoρφωτικός Σύλλογος Ελληνίδων Κυριών Πατρών» στον κοινωνικό ρόλο της Γυναίκας της Πάτρας;

Π.Α.: Ο «Μορφωτικός Σύλλογος Κυριών» αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Ιδρύθηκε και προσέφερε πολλά σε καιρούς χαλεπούς. Στήριξε και ανέδειξε γυναίκες της Πάτρας. Συνεχίζει και σήμερα το μορφωτικό και κοινωνικό του έργο, δραστηριοποιώντας γυναίκες πάντοτε στη βάση του εθελοντισμού. Κι αυτό δεν είναι λίγο, σε εποχές εαυτουλισμού.

- Τι σημαίνει Καρναβάλι της Πάτρας για εσάς προσωπικά;
Π.Α.: Το Καρναβάλι αποτελεί στοιχείο ταυτότητας της Πάτρας είτε το θέλουμε είτε όχι. Νομίζω ότι βρίσκεται σε φάση παρακμής και χρειάζεται… επανίδρυση! Για μένα σημαίνει ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Αλλά αυτή η πλευρά του Καρναβαλιού δεν έχει ακόμα αναδειχθεί.

- Μπορούσαν να συμμετέχουν γυναίκες από όλες τις κοινωνικές τάξεις στο Πατρινό καρναβάλι του χθες;

Π.Α.: Το Πατρινό Καρναβάλι του χθες είχε την αστική του μορφή, αλλά παράλληλα είχε και μια λαϊκή εκδοχή, που εκφραζόταν κυρίως από τους κατοίκους της Άνω Πόλης. Άρα οι γυναίκες συμμετείχαν στις εκδηλώσεις του Καρναβαλιού ανάλογα με την κοινωνική τους προέλευση.

- Γνωρίζετε ποια καρναβαλικά ήθη και έθιμα έχουν ξεχωρίσει για την ιδιαίτερη συμμετοχή της Πατρινιάς, και με ποιο τρόπο συμμετείχε σε αυτά;
Π.Α.: Το τραγούδι «Βάλε το ντόμινο Λενιώ», εμβατήριο της Πατρινής Αποκριάς τη δεκαετία του 1910, αποτελεί μαρτυρία για την μαύρη ενδυμασία μεταμφιεσμένων γυναικών, που συμμετείχαν σε καρναβαλικές εκδηλώσεις και κυρίως στα περίφημα μπουρμπούλια. Άλλωστε χοροί χωρίς γυναίκες δε γίνονται. Και οι χοροί αποτελούν σήμα κατατεθέν του Καρναβαλιού. Ας μη ξεχνάμε και το δημοφιλές έθιμο οι άνδρες να ντύνονται γυναίκες και να προκαλούν μεγάλο ντόρο!

- Μήπως κάποια από αυτά τα καρναβαλικά ήθη και έθιμα βοήθησαν θετικά στην κοινωνική και πνευματική της εξέλιξη ή αντίστοιχα δημιούργησαν αρνητικές εντυπώσεις;

Π.Α.: Θεωρώ ότι η θέση της γυναίκας στο Καρναβάλι δεν υπήρξε ποτέ ιδιαιτέρως προκλητική. Η Πάτρα δεν χρησιμοποίησε τη γυναίκα στο Καρναβάλι ως σεξουαλικό αντικείμενο. Η συμμετοχή της είναι ισόρροπη με του άντρα. Οι όποιες αρνητικές εντυπώσεις αναφέρονται σε μεμονωμένα περιστατικά που πάντα θα υπάρχουν.

- Ποια ήταν η θέση της Εκκλησίας για τον θεσμό του Πατρινού Καρναβαλιού;

Π.Α.: Η τοπική Εκκλησία νομίζω πως είναι ανεκτική απέναντι στο Καρναβάλι. Κατά καιρούς ακούστηκαν ακραίες φωνές και εκδηλώθηκαν αντιδράσεις από μερίδα θρησκευομένων, οι οποίες τελικά δεν επιβλήθηκαν. Οι επίσκοποι των Πατρών τήρησαν γενικά ήπια στάση. Αποδέχθηκαν ότι ο θεσμός αυτός είναι συνυφασμένος με την πόλη, άρα δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για … αφορισμούς. Φυσικά η Εκκλησία δεν ευλογεί το Καρναβάλι, αλλά δεν μπορεί και να καταδικάσει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού που συμμετέχει ενεργά. Πολλοί εξομολόγοι θεωρούν αμαρτία τη συμμετοχή στο Καρναβάλι, χωρίς όμως να μπορούν να πείσουν πολλούς νέους για τη θέση τους αυτή. Το ερώτημα πάντως των πιστών για τη θέση της Εκκλησίας απέναντι στο θεσμό, δηλώνει πως οι Πατρινοί δεν θέλουν να νιώθουν την Εκκλησία απέναντί τους λόγω της συμμετοχής τους στις εκδηλώσεις της Αποκριάς.

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από τα εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής και φωτογραφίας "Το βλέμμα της Πηνελόπης" της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Λέτσε στην Λευκάδα (13-9-2007).

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Πριν κάμποσο καιρό είχα μέσα από τις στήλες της εφημερίδας Ορθόδοξος Τύπος μια …πικάντικη αντιπαράθεση με τον... γνωστότατο κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, επειδή ειρωνεύτηκε, καθώς ηδύνατο, τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με αφορμή ένα λόγο του Παναγιωτάτου περί του ενός κοινού Θεού πάντων των ανθρώπων.
Για τη λογική του κ. Σωτηρόπουλου, και των συν αυτώ, ο Θεός είναι δικός μας και ουδείς δικαιούται να τον αγγίξει εκτός από μας, τους τάχα και Χριστιανούς.
Εδώ, στην Ιδιωτική Οδό, με αφορμή τα περί «συμπροσευχής» με τους ετεροδόξους και το ενύπνιο του Μουσουλμάνου, γράφονται πολλά και διάφορα από τους φίλους αναγνώστες και σχολιαστές.

- Διαβάζω στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά (Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, Λόγος 2,3, σ. 353-55, Πατερικαί εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς» Θεσσαλονίκη 1999):
«Ποιος δηλαδή είναι εκείνος, όχι απλώς από τους ονομαζόμενους Χριστιανούς, αλλά ακόμη και Σκύθης και Πέρσης και Ινδός, που δεν γνωρίζει τώρα ότι ο Θεός δεν είναι τίποτε από τα κτιστά ή τα αισθητά; Όπως δηλαδή κατά τη μέλλουσα παρουσία του Χριστού η χάρη της αναστάσεως και της αθανασίας δεν περιορίζεται μόνο σ’ αυτούς που πίστεψαν σ’ αυτόν, αλλά, σύμφωνα με τα γραφικά λόγια, όλοι γενικά θα αναστηθούν, αν και δεν θα επιτύχουν όλοι γενικά τις μετά την ανάσταση επαγγελίες, έτσι και τώρα κατά την προηγούμενη παρουσία αυτού πάνω στη γη, αν και δεν υπάκουσαν όλοι στο Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά όλοι γενικά, έχοντας μετασχηματισθεί με την περίσσεια της χάριτος εκείνου που ήρθε κατά τρόπο ακατανόητο, ομολογούν ένα Θεό άκτιστο, κτίστη του παντός. Και αν ερωτήσεις τον Πάρθο, τον Πέρση, τον Σαυρομάτη θα μπορούσες αμέσως ν’ ακούσεις από αυτόν εκείνο τον αβραμιαίο λόγο «εγώ σέβομαι τον Θεό του ουρανού»…».

- Διαβάζω στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Σύναξη (108) το κειμενάκι του Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου: «Ένας είναι ο Θεός». Ο γνωστός και περίφημος φιλόλογος μας παρουσιάζει μια ιστορία του επίσης σπουδαίου συγγραφέα Χριστόφορου Μηλιώνη, από το τελευταίο του βιβλίο Τα πικρά γλυκά. Εκεί ο Μηλιώνης μας διηγείται πώς σημάδεψε ένα μουσουλμάνο μαθητή του, πριν χρόνια στην Πάργα, η φράση του: «Ένας είναι ο Θεός για όλον τον κόσμο».

- Διαβάζω στο μήνυμα της πρόσφατης (12-10-2008) Σύναξης των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Φανάρι:
"Η Ορθόδοξος Εκκλησία, έχουσα την συνείδησιν της αυθεντικής ερμηνείας της διδασκαλίας του αποστόλου των εθνών εις ειρηνικούς και χαλεπούς καιρούς της δισχιλιετούς ιστορικής πορείας αυτής, δύναται και οφείλει να προβάλλη εις τον σύγχρονον κόσμον την διδασκαλίαν όχι μόνον περί της εν Χριστώ αποκαταστάσεως της ενότητος ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, αλλά και περί της παγκοσμιότητος του λυτρωτικού έργου Αυτού, δια του οποίου υπερβαίνονται πάσαι αι διασπάσεις του κόσμου και βεβαιούται η κοινή φύσις πάντων των ανθρώπων".

Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν.

ΟΙ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Η υπόθεση των αγνοουμένων της Κύπρου και τα προγράμματα εκταφών - αναγνώρισης λειψάνων, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΔΕΑ και της Κυπριακής κυβέρνησης

Toυ Αριστείδη Βικέτου

Χίλιες εννιακόσιες ενενήντα πέντε (1995) υποθέσεις ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αγνοουμένων έχουν κατατεθεί στην Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους (ΔΕΑ-φωτό), η οποία συστάθηκε από το 1981 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ουσιαστικά δραστηριοποιήθηκε από το 2004.

H ΔΕΑ είναι τριμελής επιτροπή, ένα μέρος για κάθε πλευρά, το δε τρίτο μέρος διορίζεται από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Την Ελληνοκυπριακή πλευρά εκπροσωπεί ο Ηλίας Γεωργιάδης, ενώ την Τουρκοκυπριακή η κα Gulden Plumer Kucuk.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ διόρισε στις 14 Απριλίου 2006, τον Ελβετό διπλωμάτη Christophe Girod στη θέση του Τρίτου Μέλους της Επιτροπής.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΕΑ, οι 1995 υποθέσεις, που κατατέθηκαν το 1996, αφορούν τις ακόλουθες κατηγορίες αγνοουμένων:

-1493 Ελληνοκύπριοι, όλοι από την τουρκική εισβολή του 1974. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται και 73 υποθέσεις Ελλήνων υπηκόων

-502 Τουρκοκύπριοι ( 230 από τις περιόδους 1963-1972 και 272 από το 1974).

Από το 2004, ως συνέπεια της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά της Τουρκίας στην Τέταρτη Διακρατική Προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας και της επιδίωξης της Άγκυρας για ένταξη της στην ΕΕ, η τελευταία συγκατατέθηκε στη διεξαγωγή εκταφών από την ΔΕΑ στην Κύπρο για αναγνώριση και επιστροφή λειψάνων στις οικογένειες πεσόντων και αγνοουμένων. Μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι έχουν εκταφεί τα λείψανα 472 περίπου ατόμων από διάφορους χώρους ταφής σε ολόκληρο το νησί.

Το κόστος του προγράμματος εκταφών υπολογίζεται στα 3-4 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο και καλύπτεται βασικά από εισφορές των κυβερνήσεων Κύπρου, Ελλάδος, ορισμένων άλλων χωρών και της Ε.Ε.

Για τις εκταφές και την αναγνώριση λειψάνων υπάρχει επίσης και χωριστό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο άρχισε το 1996 επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη και αφορούσε εκταφές λειψάνων Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων και γνωστών και άγνωστων πεσόντων,που τάφηκαν το 1974 πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους στις ελεύθερες περιοχές και ειδικά στα κοιμητήρια Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Λακατάμιας.

Σύμφωνα με την Υπηρεσία Αγνοουμένων της Κυπριακής κυβέρνησης οι εκταφές στις ελεύθερες περιοχές πραγματοποιήθηκαν από τη μη Κυβερνητική Ομάδα των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και οι αναλύσεις DNA από το εργαστήριο Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου.

Το πρόγραμμα, σύμφωνα με τον προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ξενοφώντα Καλλή, δεν έχει ολοκληρωθεί και για το λόγο ότι ένας αριθμός λειψάνων, που θεωρείτο ότι αφορούσαν Έλληνες υπηκόους εκτάφηκαν την περίοδο 1979-81 και δόθηκαν σε οικογένειες στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν και εκταφές στην Ελλάδα και τα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Κύπρο, όπου διαπιστώθηκε επιστημονικά ότι δόθηκαν σε λάθος οικογένειες.

Η διαδικασία εκταφών στην Ελλάδα συνεχίζεται και υπολείπεται η εκταφή και μεταφορά στην Κύπρο λειψάνων, που κατέχουν ακόμα έντεκα οικογένειες Ελλήνων πεσόντων.

Επίσης, υπάρχουν και κάποια προβλήματα στον τομέα λήψης γενετικού υλικού από οικογένειες Ελλήνων αγνοουμένων και πεσόντων, οι οποίες μέχρι στιγμής δεν έχουν συνεργαστεί με την Υπηρεσία Αγνοουμένων της Κύπρου.

Στο πλαίσιο του προγράμματος εκταφών στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου ταυτοποιήθηκαν μέχρι στιγμής 184 λείψανα. Πρόκειται για 27 υποθέσεις του επίσημου καταλόγου αγνοουμένων, που κατατέθηκαν στη ΔΕΑ, 22 υποθέσεις αγνοουμένων της κατηγορίας των 126 υποθέσεων που δεν κατατέθηκαν αρχικά στη ΔΕΑ και 135 υποθέσεις επωνύμων και αγνώστων πεσόντων, στις οποίες περιλαμβάνονται και 4 υποθέσεις του πραξικοπήματος του 1974.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΤΑΦΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ (ΔΕΑ)

Το πρόγραμμα αυτό άρχισε το 2005 και αφορά εκταφές λειψάνων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων στις κατεχόμενες και ελεύθερες περιοχές. Οι εκταφές και οι ανθρωπολογικές εξετάσεις πραγματοποιούνται από δικοινοτικές ομάδες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων επιστημόνων σε συνεργασία με την ξένη μη Κυβερνητική Οργάνωση Equipo Argentino De Antropologia Forense (EAAF). Οι αναλύσεις DNA πραγματοποιούνται στο Εργαστήριο Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου με τη συμμετοχή και Τουρκοκυπρίων γενετιστών. Στο πλαίσιο του προγράμματος ταυτοποιήθηκαν μέχρι τώρα τα λείψανα 78 Ελληνοκυπρίωνκαι 32 Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων.

Εκτός από τα λείψανα που ταυτοποιήθηκαν υπάρχουν στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ και γύρω στα 350 άλλα λείψανα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που εκτάφηκαν στα πλαίσια του προγράμματος της ΔΕΑ.

Αρκετά από τα λείψανα αυτά δεν είναι ολοκληρωμένα και ένας αριθμός εκτιμάται ότι ανήκουν σε Ελληνοκύπριους πεσόντες και όχι αγνοουμένους.

Στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου έχει ήδη αποσταλεί ένας μεγάλος αριθμός σκελετικών δειγμάτων για σκοπούς ταυτοποίησης με τη μέθοδο του DNA. Οι εκταφές συνεχίζονται τόσο στις κατεχόμενες όσο και στις ελεύθερες περιοχές.

Με βάση τα επίσημα στοιχεία, που πήρε σήμερα το ΑΠΕ-ΜΠΕ από την Υπηρεσία Αγνοουμένων της Κυπριακής κυβέρνησης:

Η ελληνοκυπριακή πλευρά κατέθεσε στη ΔΕΑ 1493 υποθέσεις Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών αγνοουμένων. Μέχρι σήμερα ταυτοποιήθηκαν οι πιο κάτω υποθέσεις:

-. Πρόγραμμα εκταφών Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) 78

-. Πρόγραμμα εκταφών Κυπριακής Δημοκρατίας στις ελεύθερες περιοχές 27

-.Πρόγραμμα Αμερικανικής Κυβέρνησης για διευκρίνιση της τύχης πέντε Αμερικανών υπηκόων κυπριακής καταγωγής 1.

Με βάση τα πιο πάνω ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών αγνοουμένων του καταλόγου των 1493 υποθέσεων που κατατέθηκαν στη ΔΕΑ και των οποίων η τύχη παραμένει αδιευκρίνιστη είναι 1395. Επίσης, υπάρχουν και οι ακόλουθες κατηγορίες αγνοουμένων, των οποίων η τύχη παραμένει αδιευκρίνιστη:

- Κατηγορία 126 υποθέσεων αγνοουμένων που περιλαμβάνονταν στον κατάλογο των 1619 υποθέσεων και οι οποίες δεν κατατέθηκαν αρχικά στη ΔΕΑ.

Από τις υποθέσεις αυτές ταυτοποιήθηκαν 22 στα πλαίσια του προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και 1 στα πλαίσια του προγράμματος της ΔΕΑ.Παραμένει αδιευκρίνιστη η τύχη των υπολοίπων 103 υποθέσεων.

-Υποθέσεις Ελληνοκυπρίων και Ελλήνων υπηκόων αγνοουμένων της περιόδου 1963-64.

Οι υποθέσεις αυτές παρουσιάστηκαν στη ΔΕΑ για να τύχουν της ίδιας μεταχείρισης όπως και οι υποθέσεις αγνοουμένων του 1974 με επίσημο έγγραφο στις 13.12.2007. Πρόκειται για 42 υποθέσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται και τρεις υποθέσεις Ελλήνων υπηκόων. Μέχρι στιγμής δεν έχουν ταυτοποιηθεί λείψανα που να ανήκουν σε Ελληνοκύπριους αγνοούμενους της περιόδου 1963-64.

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΠΟΥ ΤΑΦΗΚΑΝ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΑΦΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Πρόκειται για 542 υποθέσεις πεσόντων που τάφηκαν από τους Τούρκους ή Ελληνοκύπριους που εκτελούσαν διαταγές των Τούρκων στις κατεχόμενες περιοχές σε γνωστούς και άγνωστους χώρους ταφής. Κατάσταση με τις υποθέσεις αυτές κατατέθηκε στη ΔΕΑ και για το λόγο ότι στις εκταφές που πραγματοποιούνται στις κατεχόμενες περιοχές δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων αν πρόκειται για υποθέσεις αγνοουμένων ή πεσόντων. Επισημαίνεται ότι αρκετά από τα λείψανα που εκτάφηκαν στις κατεχόμενες περιοχές και δεν έτυχαν ταυτοποίησης μέχρι στιγμής αφορούν υποθέσεις της κατηγορίας αυτής και όχι αγνοουμένων του καταλόγου των 1493. Μέχρι τώρα, στα πλαίσια του προγράμματος της ΔΕΑ ταυτοποιήθηκαν λείψανα που ανήκουν σε 7 πεσόντες αυτής της κατηγορίας.

Από τις 502 υποθέσεις Τουρκοκυπρίων των περιόδων 1963-64 και 1974 μέχρι στιγμής, στο πλαίσιο του προγράμματος της ΔΕΑ ταυτοποιήθηκαν τα λείψανα 32 Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων. Επισημαίνεται ότι στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ υπάρχουν περίπου 80 άλλα λείψανα Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων που εκτάφηκαν στις ελεύθερες περιοχές, των οποίων αναμένεται η ταυτοποίηση.

ΗΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ - ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑ

Χαράς Γιαννοπούλου - Παπαδάτου

Αρχιτέκτονος - Πολεοδόμου

Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό στην δίνη πρωτοφανών για μια ευημερούσα κοινωνία γεγονότων.
Μια φοβερή συκοφαντία διαχέεται εις βάρος των παιδιών μας, μια και μέσα σε αυτά τα παιδιά συμπεριλαμβάνουν και τους κουκουλοφόρους.
Ονομάστηκε εξέγερση των νέων. Κάποιοι σπεκουλάρουν στις τρυφερές ψυχές των παιδιών για δικούς τους λόγους. Μιλούν για ανασφάλεια. Πού; Σε μια ελληνική πραγματικότητα που όλοι έχουν πάνω από δύο σπίτια , ανάλογα αυτοκίνητα, σκάφη κ.λ.π.;
Παρά ταύτα το θέμα των νέων παιδιών υπάρχει. Όχι όμως εκεί που το τοποθετεί ο βαρύτατα απαίδευτος και άσχημος κ. Αλαβάνος και ο επίσης βαρύτατα απαίδευτος αλλά ωραίος κ. Τσίπρας. Στους οποίους θα πρέπει κάποιος να πει ότι το να προσπαθούν να επηρεάζουν νέα παιδιά που δεν έχουν ακόμη αναπτύξει την κρίση τους για να μπορούν να αντισταθούν και να τα παρασύρουν για δικούς τους μικροκομματικούς σκοπούς, αυτό είναι ο απόλυτος φασισμός.

Εμείς μεγαλώσαμε σε μια άλλη Ελλάδα, πού δεν είχαμε πού την κεφαλήν κλίναι, που δεν γνωρίζαμε την όψη του χρήματος, αλλά ανασφάλεια δεν αισθανόμαστε καμία. Και αυτό διότι διαθέταμε γονείς, δασκάλους και ιδανικά. Κάτι που δυστυχώς δεν διαθέτουν τα νέα παιδιά εκτός βέβαια εξαιρέσεων. Η οικογένεια σήμερα έχει κυριολεκτικά διαλυθεί.
Ο χώρος που το παιδί πρέπει να αισθάνεται την αγάπη και την ασφάλεια έχει καταρρεύσει.
Οι γονείς, μπαμπάδες και ιδίως μητέρες δεν έχουν καμία διάθεση να χάσουν τίποτε από την ζωή τους για χάρη των παιδιών.
Το βλέπουμε στις μέλλουσες μητέρες που καπνίζουν γνωρίζοντας ότι κάνουν κακό στο έμβρυο και αδιαφορούν. Οι δε επίδοξοι πατέρες να μην αντιδρούν. Που σημαίνει ότι δεν το αγαπούν. Έτσι επιτάσσουν τα σήριαλ της τηλεοράσεως.
Το βλέπουμε όταν οι γονείς για να μην χάσουν την βραδινή τους έξοδο σέρνουν τα παιδιά τους σε νυχτερινά κέντρα, σε ώρες που το παιδί έχει ανάγκη να κοιμηθεί και αδιαφορούν για τις βλάβες που προκαλούν δια βίου στο νευρικό σύστημα των παιδιών τους. Που σημαίνει ότι δεν τα αγαπούν.
Το βλέπουμε όταν για ψύλλου πήδημα χωρίζουν τα ζεύγη αδιαφορώντας για την τύχη των παιδιών τους και για τα βαρύτατα ψυχικά τραύματα με τα οποία τα φορτώνουν. Που σημαίνει ότι δεν τα αγαπούν.
Και μετά από όλα αυτά πληρώνουν, όπου μπορούν, για να προσφέρουν δήθεν μόρφωση στα παιδιά τους, εξαγοράζοντας βαθμούς, προόδους και λοιπά, υποθηκεύοντας για άλλη μια φορά το μέλλον τους με το να τους αφαιρούν την δυνατότητα να αναπτύξουν τις πνευματικές τους δυνάμεις. Πληρώνουν για ιδιαίτερα μαθήματα για να εξαγοράζουν άλλοθι, ότι δήθεν έκαναν το χρέος τους.
Δεν είναι ποτέ στο σπίτι για τα παιδιά τους, τα οποία τα σπρώχνουν από 13-14 ετών να γυρίζουν σε νυχτερινά κέντρα, όπου είναι ευάλωτα σε παντός είδους πειρασμούς, γιατί οι ίδιοι έχουν την δική τους έξοδο. Στην ουσία ολοκληρώνουν την κακομεταχείριση των παιδιών τους. Και αυτό γιατί δεν τα αγαπούν. Γιατί αγάπη σημαίνει θυσία.
Αυτή η μοντέρνα οικογένεια, η οποία χαρακτηρίζεται από τον ευνουχισμό του έλληνα πατέρα και από την εκτός πλέον μέτρου ελληνίδα μάνα είναι κάτι που το ονομάσαμε προοδευτικότητα και κυρίως εξίσωση των γυναικών.
Οι γυναίκες όμως πάντα εργαζόντανε. Παλιότερα κάτω από πολύ πιο δυσμενέστερες συνθήκες. Χωράφια, εργοστάσια κ.λ.π. Δεν απεμπόλησαν όμως ποτέ το ρόλο της μάνας. Και οι πατέρες το ίδιο.

Τώρα σχετικά με τούς δασκάλους. Το είδος έχει εκλείψει από την Ελλάδα ως γνωστόν. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις οι οποίες απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Τόσον η δευτεροβάθμιος όσον και η τριτοβάθμιος εκπαίδευση είναι μια πρόφαση για να εργάζεται ο κλάδος των εκπαιδευτικών αφ’ ενός και για να βρίσκουνε πελατεία για ιδιαίτερα μαθήματα αφ’ ετέρου. Δεν εξυπηρετούν κανένα άλλο σκοπό. Η απόλυτη εκμετάλλευση των νέων παιδιών με την σύμφωνη γνώμη και σύμπραξη των γονιών τους.
Το δημόσιο σχολείο έχει υπονομευθεί από τις δύο αυτές τάξεις ανθρώπων: γονέων και δασκάλων. Οι οποίες κατήργησαν την δημόσια εκπαίδευση και δημιούργησαν και άνδρωσαν την ανεξέλεγκτη ιδιωτική. Το δε κράτος δεν κάνει τίποτε.
Εξ άλλου από Βερέμηδες τι να περιμένει κανείς. Αν δε, είναι αλήθεια οι προτάσεις για την οργάνωση του Λυκείου του κ. Βερέμη που ακούσαμε χτες στις ειδήσεις, τότε φαίνεται ότι φτάσαμε στον απόλυτο εξευτελισμό της παιδείας, μια και η πρόταση αφορά στην είσοδο της παραπαιδείας μέσα στα σχολεία.
Και εδώ βέβαια δεν μπορώ παρά να μην τονίσω με πραγματική αηδία την υποκρισία ορισμέ-νων, οι οποίοι ενώ στην πράξη έχουν προωθήσει την ανεξέλεγκτη ιδιωτική παιδεία εις βάρος της συστηματικής δημοσίας παιδείας, παρουσιάζονται να τιμούν δήθεν την δημοσία εκπαίδευση και δημιουργούν σάλο για την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, όπου όμως στέλνουν τα παιδιά τους στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
Τα παιδιά δεν μαθαίνουνε τίποτε διότι το συστηματικό σχολείο δεν μπορεί να αντικατασταθεί με περιστασιακά ιδιωτικά μαθήματα. Σχολείο δεν είναι μόνο να μάθουμε μερικά κεφάλαια για να περάσουμε στις εξετάσεις των ανωτάτων σχολών. Είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαπαιδαγωγήσεως, που εκτός από τις γνώσεις διδάσκει και κανόνες κοινωνικής αγωγής.
Τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως πολτός προς χρήσιν. Μπαίνουν τυχαία στα ανώτατα, δήθεν, ιδρύματα και βγαίνουν ομοίως πολτός, έτοιμος για να μπει στα πιεστήρια μιας αγοράς που θα τους λιώσει ακόμη περισσότερο.
Διότι αν δεν έχεις στέρεες γνώσεις, αν δεν έχεις αναπτύξει την κρίση σου, αν δεν έχεις μάθει να αυτενεργείς και να αναπτύσσεις την δημιουργική σου ικανότητα και αν δεν έχεις μάθει να σέβεσαι τούς άλλους αλλά και να μπορείς να απαιτείς τον σεβασμό των άλλων, δεν είσαι παρά ένας ανθρώπινος πολτός.
Καλώς λοιπόν τα παιδιά φωνάζουνε. Ξέρουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά τι;
Και πέφτουν θύματα δασκάλων, οι οποίοι αποδέχονται ευχαρίστως τις καταλήψεις, δηλαδή την διακοπή της λειτουργίας του σχολείου, μια και ενδιαφέρονται να μην υπάρχουν σχολεία για να κάνουν τα ιδιωτικά τους μαθήματα, των γονέων όπου την δική τους αδιαφορία για τα παιδιά τους την φορτώνουν στις πλάτες άλλων και μάλιστα διαφόρων εμπόρων της πολιτικής, οι οποίοι χωρίς αιδώ υποθηκεύουν το μέλλον των νέων παιδιών για να αποδείξουν ότι είναι ηγέτες. Και αυτό είναι το πιο αθώο που μπορούμε να τους καταλογίσουμε. Διότι υπάρχουν και σοβαρότερες αιτιάσεις για την στάση τους αυτή για τις οποίες κάποτε ελπίζω να δώσουν λόγο. Και μέχρι τότε ας μην πιάνουν στο στόμα τους το ιερό όνομα της Δημοκρατίας.
Μία και μόνη είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουν τα παιδιά αυτά, τα οποία δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από τούς μεγάλους. Μία και μόνη είναι η σημαντική ανατροπή που θα έβαζε όλους στη θέση τους.
Η απεργία τους να αφορά όχι το σχολείο αλλά τα φροντιστήρια. Και να είναι διαρκείας. Να καταργήσουν στην πράξη την παραπαιδεία. Να καταργήσουν την εκμετάλλευσή τους.
Ας μην φοβούνται ότι δεν θα μπουν στο Πανεπιστήμιο. Θα μπουν. Εξ άλλου και τα πανεπιστήμια για να υπάρχουν χρειάζονται τα παιδιά.
Θα αναγκασθούν τότε όλοι να πάρουν θέση. Αν τα παιδιά πραγματικά δεν κηδεμονεύονται από τούς κάπηλους της πολιτικής, τότε είναι το μόνο που πρέπει να κάνουν διότι έτσι:
- Θα αναγκάσουν τους καθηγητές τους στο σχολείο να κάνουν σωστό μάθημα.
- Θα υποχρεώσουν τους γονείς τους να σταματήσουν να εξαγοράζουν με λεφτά, εδώ και εκεί, δήθεν την πρόοδο των παιδιών τους και να ασχοληθούν περισσότερο μαζί τους.
- Θα υποχρεώσουν την πολιτεία να πάρει πλέον σοβαρές αποφάσεις για τα σχολεία.
- Θα απεξαρτηθούν από όλους όσους για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη τούς εκμεταλλεύονται και που αν ήταν ειλικρινείς αυτό που προτείνω εγώ αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να το έχουν προτείνει οι ίδιοι, διότι είναι η μόνη λύση.
- Τέλος, τα παιδιά θα κερδίσουν χρόνο που τώρα τούς τον κλέβει η φοβερή αυτή εμπορία εις βάρος τους. Πρωϊ - βράδυ σε άχρηστα σχολεία. Καμία ανάσα. Καμιά ψυχική ξεκούραση. (Ακόμη και τα καλοκαίρια των παιδιών κλέβονται για δήθεν εντατικά μαθήματα, παρά το ότι, είναι άκρως αντιπαιδαγωγικό και επικίνδυνο, να μην αφήνεται ο εγκέφαλος του παιδιού να ξεκουρασθεί. Γι' αυτό είναι οι διακοπές).
Το τι θα κάνει το δυναμικό που εργάζεται τώρα στα φροντιστήρια είναι εύκολο να αντιμε-τωπισθεί. Αν θέλουμε να διορθώσουμε την παιδεία μας οι λύσεις είναι γνωστές από παλιά και εφικτές και απείρως πιο οικονομικές από την φοβερή σημερινή σπατάλη για την δήθεν δωρεάν παιδεία. Το ερώτημα όμως είναι αν θα επιτρέψουν τις σωστές λύσεις οι διάφορες συντεχνίες και κυρίως οι διάφοροι, φεουδαρχικώ δικαιώματι, κύριοι Αλαβάνοι.

Το παραπάνω κείμενο της κ. Χ. Γιαννοπούλου δημοσιεύθηκε στην εφημ. Πελοπόννησος (26-1-2009)

Πίνακες Friedrich Caspar David (1774-1840):

- Συντρίμμια των ελπίδων

- Πτερόεντα νέφη

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤ' ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥ

Στην ιστοσελίδα Africanews διαβάζω την εξής καταπληκτική είδηση:

Ένας 40χρονος Αιθίοπας, ο Κασίμ Αλεμού Αχμέντ, ισχυριζόταν ότι επί επτά χρόνια έβλεπε σε καθημερινή βάση στο όνειρό του την Παναγία, η οποία τού υποδείκνυε ένα σημείο όπου υπήρχε θαμμένη μια εκκλησία. Ο Κασίμ, ως μουσουλμάνος, αρχικά αγνόησε το όνειρο. Αλλά η επίμονη επανάληψη του ονείρου τον ανάγκασε να ψάξει. Απευθύνθηκε στους αρμοδίους αλλά κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά. Αναγκάστηκε να μιλήσει στους δημοσιογράφους. Το θέμα πήρε έκταση και αξιωματούχοι και πιστοί της ευρύτερης περιοχής (Dagmawi Eyerusalem Yerer Sellasie Gedam στην Αιθιοπία) κινητοποιήθηκαν. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως έναν χριστιανικό ναό του 4ου μ.Χ. αιώνος, με τοιχογραφίες, ξίφη και επιγραφές σε αρχαίες γλώσσες. Σήμερα το μνημείο προσελκύει επισκέπτες από όλη την Αφρική και η φήμη του εξαπλώνεται συνεχώς.

Η Παναγία στ' όνειρο ενός μουσουλμάνου! Κι αυτός μας αποκάλυψε ένα λατρευτικό μνημείο του 4ου αι. Τελικά το Πνεύμα όπου θέλει πνει! Κι εμείς προσπαθούμε να το χειραγωγήσουμε!.. Φευ!...

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΡΩΣΙΑΣ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με τον νέο Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλο, ως Μητροπολίτη Σμολένσκ, κατά την Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Φανάρι (Οκτώβριος 2008).

Κατά την τελετή ενθρόνισης του νέου Πατριάρχου Μόσχας και Πάσης Ρωσίας κ. Κυρίλλου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσώπησε τριμελής εξ αρχιερέων αντιπροσωπεία που αποτελούσαν οι Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, ως επικεφαλής, Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος και Μητροπολίτης Κορέας κ. Αμβρόσιος.
Κατά το επίσημον γεύμα που παρετέθη σήμερα το μεσημέρι επί τη ενθρονίσει του νέου Πατριάρχου, ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος προσφώνησε τον Πατριάρχη Μόσχας, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου, ως ακολούθως:

Μακαριώτατε και Αγιώτατε Πατριάρχα Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλε,
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έρχεται σήμερον, εν ευφροσύνη και αγαλλιάσει, εις την καθέδραν της αδελφής Εκκλησίας της Ρωσσίας ίνα μετάσχη εις την ιστορικήν στιγμήν της ενθρονίσεως της Υμετέρας Μακαριότητος, δι᾽ ημών των εκπροσώπων αυτού, εν Εκκλησία πληθούση, τη παρουσία της Σεβασμίας Ιεραρχίας «της εκ Θεού οδηγηθείσης», των εξοχωτάτων και εντιμοτάτων αρχόντων, του ευαγούς κλήρου και του ευσεβούς ρωσσικού λαού. Έρχεται τη σεπτή εντολή του Παναγιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου και της περί Αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδου, ίνα κομίση τον εγκάρδιον ασπασμόν του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς Υμάς, τον άξιον Πατριάρχην Μόσχας και πάσης Ρωσσίας, όστις ανήλθεν ήδη τας βαθμίδας του ιστορικού Θρόνου αυτού, εις διαδοχήν του αλήστου μνήμης Πατριάρχου Αλεξίου του Β´, του θεαρέστως ποιμάναντος την Ρωσσικήν Εκκλησίαν επί δεκαοκταετίαν όλην.

Μετ᾽ εγκαυχήσεως και υπευθυνότητος απεδέχθημεν το βάρος της τιμής της υψηλής εκπροσωπήσεως ταύτης εκ της Μητρός Εκκλησίας, αναγνωρίζοντες το μέγιστον προνόμιον ίνα εκπροσωπώμεν ουχί απλώς τον πρώτον Θρόνον της Ορθοδοξίας, αλλά την Μητέρα Εκκλησίαν του Ρωσσικού λαού. Μητέρα υπερήφανον, δια την παγκοίνως ανεγνωρισμένην παρουσίαν της Ορθοδόξου θυγατρός Ρωσσικής Εκκλησίας εν τε τω διαχριστιανικώ και εν τω διορθοδόξω κόσμω, αλλά και γενικώτερον δια την παρουσίαν και αρωγήν της θυγατρός και αδελφής Εκκλησίας της Ρωσσίας εν τω πολιτισμικώ γίγνεσθαι και εν τη μεγίστη συμβολή αυτής εις τον ορθόδοξον μοναχισμόν, την αγιολογίαν, την υμνολογίαν, την τέχνην και εν γένει την ορθόδοξον θεολογικήν επιστήμην.
Είναι άξιον και δίκαιον ίνα αναμιμνησκώμεθα της ιστορίας και προασπιζώμεθα τας αληθείας ταύτας. Ιδιαιτέρως κατά τους δυσχειμέρους καιρούς ους διανύομεν, κατά τους οποίους επιχειρείται μια τρόπον τινά παραχάραξις της ιστορίας και ισοπέδωσις των αξιών, σήμερον ότε διεξάγεται αγών τις ανίερος και κενόδοξος δια την κατάκτησιν της κοσμικής εξουσίας, είναι άξιον και δίκαιον ίνα ενθυμώμεθα τας μεγάλας προσφοράς της Εκκλησίας εν τη κοινωνία, την συμβολήν αυτής εις την κατά Θεόν πορείαν του λαού, τον μεταξύ των Εκκλησιών άρρηκτον και αγαπητικόν σύνδεσμον, αλλά και τας ευεργεσίας της μιας προς την άλλην Εκκλησίας. Εξ αφορμής, τω όντι, του μεγάλου τούτου εκκλησιαστικού και ιστορικού γεγονότος, και ατενίζοντες μετά δέους την «αστράπτουσαν και λάμπουσαν Εκκλησίαν του Χριστού», εν ευγνωμοσύνη προς τον Θεόν, αναμιμνησκόμεθα των ιστορικών γεγονότων, των αδιαμφισβητήτως ενούντων και συνδεόντων την ημετέραν Εκκλησίαν της Βασιλίδος των Πόλεων, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, μετά της αδελφής, και το πάλαι ποτέ θυγατρός, Εκκλησίας της Ρωσσίας.
Και κατ᾽ αρχάς μνημονεύομεν του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, του Μεγίστου τούτου εκκλησιαστικού ηγέτου, όστις ενέπνευσε διά του ιεραποστολικού ζήλου τους ηγεμόνας του Κιέβου όπως ασπασθούν τον Χριστιανισμόν. Είναι δε ιστορικώς αποδεδειγμένον ότι αι πρώται βαπτίσεις ετελέσθησαν εν Κωνσταντινουπόλει και μεταξύ των βαπτισθέντων ήτο και η ηγεμονίς Όλγα, της οποίας το παράδειγμα επέδρασε θετικώς επί του εγγονού αυτής Βλαδιμήρου, όστις κατέστησε τον χριστιανισμόν επίσημον θρησκείαν εν Ρωσσία.
Η εν τω καιρώ εκείνω, ήτοι εν έτει εννεακοσιοστώ ογδοηκοστώ ογδόω, επί Βλαδιμήρου ηγεμόνος, νεοσύστατος αύτη Εκκλησία της Ρωσίας, υπήχθη κανονικώς εις την δικαιοδοσίαν του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, κατ᾽ εφαρμογήν του 28ου κανόνος της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου[1].

Μετά την κατάληψιν του Κιέβου υπό των Μογγόλων και την εξ αυτού του γεγονότος εξαφάνισιν του Μητροπολίτου Ρωσσίας Ιωσήφ, πιθανόν εκ βιαίου θανάτου, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και πάλιν εστάθη αρωγός, συμπάσχον μετά της Ρωσσικής δοκιμαζομένης Εκκλησίας. Αποδέχεται τον νέον Μητροπολίτην Κύριλλον τον Β´ (1243), όστις απεστάλη εις το κράτος της Νικαίας δια να λάβη την κανονικήν επικύρωσιν εκ του εκείσε καταφυγόντος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Και ολίγα έτη αργότερον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον επευλογεί τας αποφάσεις της Συνόδου εν τη πόλει Βλαδιμήρ και μετά συνοδικής αποφάσεώς του μετατίθησι την έδραν της Ρωσσικής Εκκλησίας εις την ειρημένην πόλιν[2].
Ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, η Εκκλησία της Ρωσσίας ανεκηρύχθη κατ᾽ αρχάς αυτοκέφαλος[3] και κατόπιν ανυψώθη εις Πατριαρχείον[4] επί Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου του Β´. Είναι δε μεμαρτυρημένον το γεγονός ότι επισκεπτόμενος ο τότε Αντιοχείας Ιωακείμ την Μόσχαν, εδέχθη σχετικόν αίτημα ανυψώσεως της Ρωσσικής Εκκλησίας εις Πατριαρχείον παρά του τότε Τσάρου Θεοδώρου, αλλ᾽ όμως, γνωρίζων ούτος την εκκλησιαστικήν τάξιν και κανονικήν οδόν, εβεβαίωσεν ότι η ίδρυσις Πατριαρχείου Ρωσσίας προϋπέθετε την πρωτοβουλίαν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία όντως εξησφαλίθη και ούτως ευωδόθη η επιθυμία του ρωσσικού λαού και της Ρωσσικής Εκκλησίας.
Ως γνωστόν, το Πατριαρχείον Ρωσσίας, καταργηθέν εν έτει 1701, εβίωσε δυσκόλους στιγμάς. Αλλά και τότε η Μήτηρ Εκκλησία εν στοργή και εν αγάπη ανεγνώρισε συνοδικώς την εμπερίστατον Σύνοδον της Ρωσσικής Εκκλησίας[5].
Το Πατριαρχείον Ρωσσίας ανασυνεστήθη εν έτει 1917 και από τότε έως και σήμερον διέγραψε λαμπράν πορείαν εν τη Εκκλησία με χαρακτηριστικόν ιστορικόν ορόσημον τας εντυπωσιακάς εορταστικάς εκδηλώσεις της Χιλιετηρίδος του χριστιανικού βίου της Ρωσσίας (1988), με την ενεργόν συμμετοχήν του λαού του Θεού και την επίσημον εκπροσώπησιν όλων σχεδόν των χριστιανικών Εκκλησιών.

Εκ των ως άνω λεχθέντων διαπιστούται ότι εν τη ελεύσει και παρελεύσει των καιρών, το Πατριαρχείον Ρωσσίας ηνδρώθη και εκραταιώθη. Και τα νυν άπας ο Ορθόδοξος κόσμος, εγκαυχάται δι᾽ αυτό, ως και η Μήτηρ Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, διότι δια μέσου των αιώνων και δια ποικίλων περιπετειών, δοκιμασιών και κλυδωνισμών κατώρθωσε ίνα φανή αντάξιον των περιστάσεων και των καιρών, έδωκε πολλούς Αγίους εν τη Εκκλησία, έζησε και επέζησε και ζη διαρκώς ανιστάμενον και ανθηφορούν. Αι προσδοκίαι της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας είναι πολλαί και εστιάζονται κυρίως εις την ενότητα, την σύμπνοιαν, την από κοινού πορείαν διά την οργάνωσιν και σύγκλησιν της από μακρού αναγγελθείσης Μεγάλης Συνόδου, της οποίας η προετοιμασία δέον να επιταχυνθή προς διαφύλαξιν της αξιοπιστίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την συνεργασίαν εις την διεξαγωγήν των μετά των άλλων Χριστιανών Θεολογικών διαλόγων και την από κοινού και εν ειρήνη επίλυσιν των κατά καιρούς αναφυομένων διμερών ζητημάτων ως και των λοιπών δυσκόλων διεκκλησιαστικών και διορθοδόξων τοιούτων, όπως αυτών της Βιοηθικής και της μιας και αυτής ενιαίας λατρευτικής τάξεως, αλλά και των κοινωνικών τοιούτων, ως το μέγιστο ζήτημα της παγκοσμίου οικονομικής και ηθικής κρίσεως εν τω συγχρόνω κόσμω.
Οι οραματισμοί της πρωτοθρόνου Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως δια κοινήν πορείαν καταστέφονται εξ αγαθών και χρηστών ελπίδων, διότι εις τον ιστορικόν τούτον Θρόνον ανήλθε σήμερον εκκλησιαστικός ανήρ δημιουργικός και δραστήριος, δεδοκιμασμένος διά το εκκλησιαστικόν αυτού ήθος, εγνωσμένος δια το κανονικόν και θεολογικόν αυτού φρόνημα, διά τον υγιαίνοντα αυτού λόγον, διά τα φιλόχρηστα αυτού αισθήματα, διά την συμβολήν αυτού εις την υπόθεσιν της χριστιανικής ενότητος και διά την εσωτερικήν πληρότητα ως ανθρώπου πρωτίστως και κατόπιν ως επισκόπου της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού.

Μακαριώτατε,
Το παλαίφατον και πολύπαθον Αποστολικόν και Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως και ο διορατικός και συνετός οιακοστρόφος αυτού Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετέχουν σήμερον, δι᾽ ημών, εις την ευλογητήν ταύτην στιγμήν της εκκλησιαστικής ιστορίας και εις την χαράν ταύτην της Ρωσσικής Εκκλησίας, χαίροντες και συγχαίροντες, διαπλατύνουν δε μετά πολλής αγάπης την περίπτυξιν της εκ του Βοσπόρου και των επτά λόφων Βασιλίδος των Πόλεων προς όλην την καθ᾽ υμάς Εκκλησίαν της Ρωσσίας και προς Υμάς προσωπικώς.
Εις ένδειξιν δε της ανεκλαλήτου ταύτης χαράς και εις λήθης εμπόδιον, χαιρετίζοντες την σεβασμίαν Ιεραρχίαν, τον Ιερόν Κλήρον, τον Εξοχώτατον Πρόεδρον της Ρωσσίας κύριον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, τον Εξοχώτατον Πρωθυπουργόν αυτής κύριον Βλαντιμίρ Πούτιν, τους εντιμοτάτους άρχοντας, τον κλήρον, τας μοναστικάς αδεφλότητας και άπαν το πλήρωμα της Ρωσσικής Γης, κομίζομεν εκ μέρους του Παναγιωτάτου Πατριάρχου ημών κ. κ. Βαρθολομαίου τον αδελφικόν και συμβολικόν χαιρετισμόν αυτού, την ποιμαντορικήν ταύτην ράβδον, «ίνα ποιμάνης το εμπιστευθέν σοι Ποίμνιον του Χριστού» και ευχόμεθα ολοθύμως εις την Υμετέραν Αγιωτάτην Μακαριότητα υγιείαν, μακροημέρευσιν, ένδοξον και καρποφόρον Πατριαρχίαν, αναφωνούντες:

Κυρίλλου του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πάσης Ρωσσίας πολλά τα έτη!

Άξιος!!!

[1] PG Migne, 132, 1105. Διά τούτο ο Μητροπολίτης Ρωσσίας εξελέγετο και εχειροτονείτο εκ του Οικουμενικού Πατριάρχου, ενώ συμμετείχε περιοδικώς εις την Ενδημούσα Σύνοδον. Βλ. και PG Migne, 137, 489.
[2] Miklonish Fr. – Muller l., Acta et Diplomata Graeca medii aevi, sacra et profana, I, Wien 1860, σς. 351-353.
[3] Το έτος 1448.
[4] Το έτος 1589.
[5] Ράλλη Γ. Ποτλή Μ., Σύνταγμα των θείων και ιερών κανόνων, τόμ. Ε´, Αθήνησι 1865, σσ. 160-163.

Οι φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα είναι από την τελευταία Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Φανάρι (10-12 Οκτωβρίου 2008), όπου συμμετείχε ο νέος Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος, ως Μητροπολίτης Σμολένσκ. Στη Σύνοδο συμμετείχε και έλαβε μέρος στο Συλλείτουργο των Προκαθημένων ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β'.

ΣτΕ: Οι ιερομόναχοι δεν διορίζονται ως τακτικοί εφημέριοι

Η είδηση που διαβάζω έχει μια σημασία για τα εν Ελλάδι εκκλησιαστικά πράγματα. Απλώς δεν αισιοδοξώ για την υγιή χρήση ή την πιστή εφαρμογή, αν θέλετε, της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας:

Το Γ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας (1753/2008) έκρινε ότι οι ιερομόναχοι δεν μπορούν να διοριστούν ως τακτικοί εφημέριοι.
Ακόμη, η απόφαση του ΣτΕ αναφέρει ότι η παύση μοναχού από θέση προσωρινού εφημερίου και η επαναφορά του στη Μονή, όπου ανήκει, απόκειται στην απόλυτη διακριτική εξουσία του Μητροπολίτη, μη υποχρεουμένου να αιτιολογεί την σχετική πράξη. Επίσης, αναφέρει η δικαστική απόφαση ότι τακτικοί εφημέριοι δεν είναι υπάλληλοι των Ιερών Ναών ή της Μητρόπολης ή της Εκκλησίας της Ελλάδος, ώστε να εφαρμόζονται αναλογικά σε αυτούς οι διατάξεις του Κώδικα περί δημοσίων υπαλλήλων, ενώ στον ίδιο ναό είναι δυνατόν να διορισθούν και πλείονες των δύο τακτικοί εφημέριοι.
Τέλος, αναφέρει το ΣτΕ, ότι η τοποθέτηση προσωρινού εφημέριου δύναται να αρθεί με πράξη του Αρχιερέα για οποιονδήποτε αποχρώντα λόγο, αλλά με προσηκόντως αιτιολογημένη πράξη.

ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΡΑΒΔΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ

Ενθρονίστηκε πριν λίγο ο νέος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος σε λαμπρή τελετή που έγινε στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος στη Μόσχα (φωτό Reuters).
Ο μητροπολίτης Κύριλλος έγινε ο 16ος προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, διαδεχόμενος τον Πατριάρχη Αλέξιο τον Β’ ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο.
Όπως αναφέρει το BBC, o Κύριλλος έφτασε στον καθεδρικό ναό με μαύρη λιμουζίνα, αφού οι καμπάνες του καθεδρικού ναού χτύπησαν για 15 λεπτά.
«Αξιος» φώναξαν στα ελληνικά οι 4.000 προσκεκλημένοι στην τελετή, μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι άλλων δογμάτων, πολιτικοί και πιστοί ορθόδοξοι και από τη στιγμή εκείνη ο Κύριλλος, που εξελέγη την Τρίτη ως επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, θεωρείται και επισήμως Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών.

Το στοιχείο που με ενδιαφέρει είναι οι καμπάνες και η μελωδία της ενθρονίσεως.

Oι καμπάνες του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος Χριστού, όπου έλαβε χώρα το όλο τελετουργικό, χτύπησαν με τέτοιο τρόπο, ώστε αναβίωσε η μελωδία που παιζόταν παλιά, κατά τις ενθρονίσεις των Πατριαρχών. «Η μελωδία που παιζόταν από τις καμπάνες κατά τις ενθρονίσεις των Πατριαρχών περιγράφεται για πρώτη φορά από ξένους ταξιδιώτες, τον 17ο αιώνα. Επιθυμούμε να αναβιώσουμε τη μελωδία αυτή κατά την ενθρόνιση του νέου Πατριάρχη», δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο Ιντερφάξ ο Ιγκόρ Κονοβάλοφ, καλλιτεχνικός διευθυντής των μελωδιών που παράγονται από τις καμπάνες των ναών του Κρεμλίνου και του Ναού του Σωτήρος. Κατά τον κ. Κονοβάλοφ, η μελωδία παιζόταν στις ενθρονίσεις των Πατριαρχών έως τον 17ο αιώνα. Τότε καταργήθηκε το παίξιμό της από τον Μεγάλο Πέτρο και δεν έχει ακουστεί ξανά έως τώρα.

Επίσης ένα άλλο ενδιαφέρον στιγμιότυπο. Ενθρονιζόμενος ο νέος Πατριάρχης κ. Κύριλλος κράτησε την πατριαρχική ράβδο που χάρισε τον 14ο αιώνα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθανάσιος στον τότε μητροπολίτη Μόσχας Πέτρο και φυλάσσεται μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ως έκθεμα, σε αίθουσα των όπλων και θησαυρών του μουσείου, στο Κρεμλίνο. Μια ράβδος - κειμήλιο για τη ρωσική Ορθοδοξία.
Φυσικά το μείζον είναι η δήλωση του νέου Πατριάχου: "Η ενότητα πρέπει να είναι η κύρια αποστολή μας".

Περί ταινίας Güz Sancısı και Σεπτεμβριανών

Αγαπητοί Νιχωρίτες και φίλοι

Την προηγούμενη Παρασκευή 23 του μηνός έκανε πρεμιέρα στις τουρκικές αίθουσες η πολυαναμενόμενη ταινία της σκηνοθέτη Tomris Giritlioğlu, Güz Sancısı (στα Ελληνικά: Φθινοπωρινή οδύνη). Η εν λόγω ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Yilmaz Karakoyunlu, που πραγματεύεται μια ιστορία αγάπης μιας νέας Ρωμαίησας, κατ' ανάγκην ιερόδουλης (Beren Saat) και ενός εθνικόφρονος Τούρκου δημοσιογράφου (Murat Yildirim) κατά την περίοδο των πιο μελανών σελίδων στην Σύγχρονη Τουρκική ιστορία, των γεγονότων της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου του 1955. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν επίσης στην ταινία είναι οι: Okan Yalabık, Belçim Bilgin Erdoğan, Hüseyin Avni Danyal και ο Ilker Aksum.
Ο Yilmaz Karakoyunlu που είχε διατελέσει και υπουργός στην τουρκική Βουλή είχε ασχοληθεί και με μία ταινία σχετικά με το φόρο ακίνητης περιουσίας του 1942 που έπληττε τις πολυάριθμές μειονότητες της Τουρκίας. Στην εν λόγω ταινία πρωταγωνιστούσε και η γνωστή ηθοποιός Hülya Avsar.
Χωρίς να είμαι κριτικός κινηματογράφου και καθαρά με την γνώμη ενός απλού θεατή, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία έκανε την υπέρβαση στα τελευταία της λεπτά, όπου με πολύ έντονες, σκληρές και συνάμα ρεαλιστικές σκηνές, απέδωσε άψογα στο πανί τις σχεδιασμένες, από τουρκικής κυβερνήσεως Μεντερές, επιθέσεις που στόχευαν την ευημερούσα ελληνική αστική τάξη της Κωνσταντινούπολης.
Η ταινία αν και αποσιώπησε μερικά σημαντικά στοιχεία-κλειδιά εκείνης της περιόδου, όπως τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο Oktay Engin στην υποκίνηση των γεγονότων ή τις παραλλαγμένες φωτογραφίες του σπιτιού που έζησε ο Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη και που εκδόθηκαν στον τουρκικό Τύπο της εποχής, σίγουρα κατάφερε να μεταδώσει ένα ισχυρό μήνυμα στο κοινό.
Η άμεση παραδοχή του μοιραίου λάθους καταδεικνύεται με τις τρομερές σκηνές των βανδαλισμών, τις απόψεις των ‘καλών’ ηρώων για την επίτευξη της αρμονικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, τα επίσημα στατιστικά της καταστροφής και με τις ανατριχιαστικές φωτογραφίες του Δημήτρη Καλούμενου και άλλων φωτογράφων που έκαναν την εμφάνισή τους μετά το πέρας της ταινίας. Η κινηματογραφική προσπάθεια της Tomris Giritlioğlu έκτος του ότι καταφέρνει να συγκινήσει, εξοικειώνει ταυτόχρονα τον τουρκικό λαό με τα λάθη του παρελθόντος, με απώτερο σκοπό την αποφυγή επανάληψης παρόμοιων ενεργειών στο μέλλον.
Ειδικότερα το 2005, και με αφορμή την συμπλήρωση των 50 χρόνων από τα θλιβερά γεγονότα του ’55, τα ΜΜΕ στην Τουρκία μαζικά, άρχισαν με απολογητική χροιά να καταδικάζουν τα συμβάντα αυτά, θέλοντας να καταστήσουν σαφή την συμφιλίωσή τους με το παρελθόν.
Αναμφίβολα τα Σεπτεμβριανά μπορούν να χαρακτηριστούν ως ιστορικό ορόσημο αφού το μωσαϊκό του πληθυσμού της Πόλης έχασε ένα σημαντικό κομμάτι του, με τις διαρροές που επακολούθησαν κυρίως προς την Ελλάδα τα μετέπειτα χρόνια. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: 4348 καταστήματα, 1000 περίπου κατοικίες, 73 εκκλησίες και 23 σχολεία. Όλα καταστράφηκαν στην μανία των ορδών της Ανατολίας που είχαν καταφθάσει στην Πόλη κατά ομάδες με σκοπό να συμμετάσχουν στα έκτροπα. Πέρα από τις τεράστιες οικονομικές απώλειες, υπολογίζονται γύρω στα 150 εκατομμύρια δολάρια, και την δραματική υποβάθμιση του επιπέδου ζωής των Ρωμηών (γύρω στα 8500 άτομα εκδιώχθηκαν από την δουλειά τους), δεν έλειψαν οι σοβαροί τραυματισμοί, οι βιασμοί αλλά και ο θάνατος δεκάδων Ελλήνων.
Είναι πλέον ευρέως παραδεκτό ότι τα Σεπτεμβριανά αποτελούν μια καμπή στην νεότερη Ιστορία, αφού έδρασαν καταλυτικά ως προς την προοδευτική απώλεια του κοσμοπολιτισμού της Μητρόπολής μας και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την συρρίκνωση της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας, που σήμερα αριθμεί μόλις 2000 άτομα. Επιπροσθέτως μετά την λήξη των επεισοδίων ο φόβος και οι ανασφάλειες μετατοπίστηκαν από την Ρωμαίικη κοινότητα και στις άλλες εθνικοθρησκευτικές μειονότητες που δεν μπορούσαν πλέον να εμπιστευτούν το Τουρκικό κράτος.
Ως κατακλείδα θα ήθελα να επισημάνω και το βαρυσήμαντο βιβλίο του Ελληνοαμερικανού διακεκριμένου ιστορικού κ. Σπύρου Βρυώνη με τίτλο «Ο μηχανισμός της καταστροφής», το οποίο αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τα τραγικά συμβάντα και προτείνεται ανεπιφύλακτα για οποιονδήποτε θέλει να λάβει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το θέμα.

Κωνσταντίνος Μαρούσης

Στην ταινία έχει αναφερθεί εκτενώς η Ιδιωτική Οδός στην ενότητα Εν τη Πόλει σήμερον

ΜΝΗΜΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΟΣΜΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Μνημόσυνο για τον αείμνηστο Ιεραπόστολο Κοσμά Γρηγοριάτη τελέστηκε χθες Σάββατο 31 Ιανουαρίου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων (στις 27 Ιανουαρίου) από τον αιφνίδιο θάνατό του σε τροχαίο ατύχημα.
Στην Θεία Λειτουργία και το Μνημόσυνο προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μοσχονησίων κ. Απόστολος και συμμετείχαν πολλοί πιστοί από την Πόλη και την Ελλάδα. Παρών ήταν και ο αδελφός του μακαριστού ιεραποστόλου κ. Γεώργιος Ασλανίδης, οφφικιάλος του Οικουμενικού Θρόνου και Πρόεδρος του Ιεραποστολικού Συνδέσμου «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη.

Μετά την Θ. Λειτουργία ακολούθησε εκδήλωση τιμής και μνήμης στην Αίθουσα του Θρόνου, όπου ομίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, αναφερθείς εκτενώς στην ζωή και την πολυσχιδή δράση του Ιεραποστόλου Κοσμά Γρηγοριάτη.
Ο Πατριάρχης χαρακτήρισε τον αείμνηστο ως ένα «εκ των μεγαλυτέρων Ελληνορθοδόξων Ιεραποστόλων του παρριπεύσαντος εικοστού αιώνος», και αφού παρέθεσε συνοπτικώς την βιογραφία του, στάθηκε στην ιεραποστολική δράση του στο Κολουέζι της Αφρικής λέγοντας τα εξής:

«Κυριολεκτικώς δεν έδωκεν «ύπνον τοις κροτάφοις του ουδέ τοις βλεφάροις του νυσταγμόν», αλλ’ έτρεχεν υπόπτερος, εργαζόμενος νυχθημερόν, και γινόμενος «τοις πάσι τα πάντα», προκειμένου να τους οδηγήσει εις Χριστόν. Ηξιώθη εντός δωδεκαετίας να βαπτίσει δεκαπέντε χιλιάδας ιθαγενών. Ίδρυσε 40 ενορίας. Ανήγειρε πλήθος ιερών Ναών, επιστατών αυτοπροσώπως και εργαζόμενος χειρωνακτικώς χωρίς υπολογισμόν κόπου, δίδων και εν τούτω λαμπρόν παράδειγμα. Έκτισε Οικοτροφείον και Σχολείον. Εδημιούργησε Φαρμακείον και Αγιογραφείον, αλλά και εν τεράστιον πρότυπον αγρόκτημα καλλιεργείας δημητριακών, οσπρίων, λαχανικών και οπωροφόρων δένδρων, με παράλληλον τμήμα εκτροφής οικοσίτων ζώων και πτηνών. Επέτυχεν εις καλλιεργείας, ιδίως σίτου και αραβοσίτου, εις τας οποίας οι τέως κάτοχοι του τόπου Βέλγοι, παρά τας γεωπονικάς γνώσεις των και τας σκληράς προσπαθείας των, είχον πλήρως αποτύχει. Τούτο ήτο προδήλως άνωθεν ευλογία, ώστε όχι μόνον η εκκλησιαστική κοινότης να είναι αυτάρκης εις τρόφιμα, αλλά και να δύναται να ασκή φιλανθρωπίαν και ελεημοσύνην εις ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Το Νοσοκομείον, το Λεπροκομείον, το Γηροκομείον, αι Φυλακαί, πάντα εις οικτράν από πάσης απόψεως κατάστασιν, εγνώρισαν την επί μονίμου βάσεως συστηματικήν συνδρομήν του, και οι τρόφιμοι «έφαγαν ψωμί» από τον τίμιον ιδρώτα του και εύρον εν τω προσώπω του αδελφικόν ενδιαφέρον, «ανθρωπιάν» και αγάπην.

Παραλλήλως, αφού εξέμαθεν άριστα την παναφρικανικήν διάλλεκτον Σουαχίλλι, μετέφρασε πλείστα λειτουργικά κείμενα εις την γλώσσαν αυτήν, ενώ επέτυχεν όπως η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρισθή ως η τρίτη επίσημος Θρησκεία του Ζαΐρ. Επολέμησε την μαγείαν και τας σατανικάς μεθοδείας των ειδωλολατρών διά της προσευχής και της ταπεινώσεως. Εδίδαξε την νοεράν προσευχήν και την άσκησιν, την σωφροσύνην και την αγνότητα, την εργατικότητα και την προσφοράν. Επίστευεν ότι «η Ιεραποστολή είναι υπόθεσις θυσίας και θέλει ολοκληρωτικόν δόσιμον και τίποτε διά τον εαυτόν μας», όπως έγραφεν εις τον Επίσκοπόν του. Και το ετήρησε κατά γράμμα! Ουδαμού προέβαλε τον εαυτόν του, αλλά τον Χριστόν και την Εκκλησίαν! Ουδαμού εις την πορείαν του διεκρίθησαν ίχνη βεντετισμού και ναρκισσισμού».

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη ευχαρίστησε για την αγάπη του και την όλη εκδήλωση μνήμης ο αδελφός του αειμνήστου Ιεραποστόλου Κοσμά κ. Γεώργιος Ασλανίδης, ο οποίος δια του συλλόγου που διευθύνει ενισχύει σημαντικά το ιεραποστολικό έργο στην Αφρική και στις Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου στην Κεντρική Αμερική και την Άπω Ανατολή.

Φωτό: Νίκος Μαγγίνας