Σάββατο 17 Μαΐου 2008

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ!!!


Στο σημερινό (16-5-08) ΒΗΜΑ διαβάζω το ρεπορτάζ του Αγγ. Αθανασόπουλου:

Σε άλλη μία ένδειξη ότι δεν υποχωρεί ούτε βήμα από τις πάγιες θέσεις της σε όλα τα θέματα της ατζέντας των ελληνοτουρκικών σχέσεων- ακόμη και εκείνων που άπτονται πτυχών των σχέσεών της με την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ)- η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τον οικουμενικό χαρακτήρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, παρά τις εκκλήσεις και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά την ίδια στιγμή η Αγκυρα εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να περάσει και στην... αντεπίθεση αναφερόμενη στην «καταπίεση» της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη, την οποία κατά την πάγια τακτική της χαρακτηρίζει και τουρκική, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτόν ένα πλαίσιο εντός του οποίου τα δύο ζητήματα πρέπει να ιδωθούν υπό το πρίσμα της αμοιβαιότητας.

Τα προαναφερθέντα περιέχονται στην επιστολή-απάντηση του επικεφαλής της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Τουρκίας στην ΕΕ (με ημερομηνία 16 Απριλίου 2008) πρέσβη Βολκάν Μποζκίρ προς εκείνη του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χανς- Γκερτ Πέτερινγκ (με αποδέκτη τον τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ημερομηνία 24 Οκτωβρίου 2007). Στην επιστολή του ο κ. Πέτερινγκ αναφέρεται στην απόφαση της τουρκικής Δικαιοσύνης κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον Ιούνιο του 2007. Στην ετυμηγορία αυτή το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναφερόταν ως έχον θρησκευτική εξουσία μόνο ως Εκκλησία της ελληνικής μειονότητας και δεν αναγνωριζόταν ο οικουμενικός xαρακτήρας του, κάτι που κατά τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντιβαίνει σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) περί ελευθερίας της θρησκείας.

Στην απάντησή του ο κ. Μποζκίρ επισημαίνει στην πάγια τουρκική επιχειρηματολογία ότι δεν υπάρχει νομική βάση για να δοθεί στο Πατριαρχείο ο ορισμός του «Οικουμενικού» και ότι το τουρκικό Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει νομική προσωπικότητα σε καμία θρησκευτική κοινότητα της χώρας. Υπό αυτή τη νομική ομπρέλα άλλωστε η Αγκυρα αρνείται και το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Και προσθέτει ότι οι τροποποιήσεις της σχετικής νομοθεσίας είναι πολύ ευαίσθητο ζήτημα και θέτουν προηγούμενα.

Την ως άνω είδηση αφιερώνω στους ανθέλληνες "Ελληναράδες", οι οποίοι έργω τε και λόγω υπονομεύουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο τόσο όσο και οι Τούρκοι. Ίσως και κάτι παραπάνω...


Παρασκευή 16 Μαΐου 2008

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ!

ΑΝΑΡΤΗΣΗ "δι' ευσεβείς και φιλοθέους"

Χθές το πρωί, συνάντησα τυχαία σε κεντρικό δρόμο της Πάτρας τον ηγούμενο της Μονής Γηροκομείου Συμεών Χατζή. Τον πλησίασα και του εξέφρασα πρόσωπον προς πρόσωπον τις γνωστές "εμπαθείς" και απόλυτες σκέψεις και εκτιμήσεις μου για το γνωστό θέμα. Του ζήτησα δε, να μεταφέρει τα δέοντα όπου δει...
Όσοι επιθυμούν για "κουτσομπολίστικες" λεπτομέρειες ας απευθυνθούν στον Καθηγούμενο. Εγώ είμαι γνωστός τοις πάσι για την αθλιότητά μου.

Χαίρετε, φίλοι μου.
Αναχωρώ για Θεσσαλονίκη

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΠΡΟΣ ΝΙΧΩΡΙΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ


Ο Παναγιώτης Θωμόπουλος είναι ένας Ελλαδίτης, ένα νέο παιδί 22 χρονών, που σπουδάζει τους τελευταίους μήνες στην Πόλη και φιλοξενείται από την Κοινότητα Νεοχωρίου. Τον γνώρισα εκεί τη Μ. Εβδομάδα. Έχει γίνει ένα με τους Ρωμιούς. Μια εξαιρετική περίπτωση. Μου έστειλε την παρακάτω επιστολή που απευθύνει προς τους αγαπητούς του Νιχωρίτες και έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί και μια ανασκόπηση των γιορτινών ημερών του Πάσχα στο Νιχώρι.


Αγαπητοί Νιχωρίτες,

Η επιστολή που ακολουθεί πρέπει να αφιερωθεί στις Άγιες Ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα. Πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η αναφορά αυτή είναι επιβεβλημένη και αναγκαία, όχι μόνο των γεγονότων που ούτως ή άλλως έχουν εκκλησιαστικό χαρακτήρα αλλά και λόγο του καταλυτικού ρόλου που διαδραματίζει η Μητέρα Εκκλησία διαχρονικά και ιστορικά για την Ρωμιοσύνη της Πόλης.

Τώρα που η ομογένεια βρίσκεται αντιμέτωπη με την ένδοξη πορεία της που έχει με κόπο και αγώνα χαράξει πάνω στη λεωφόρο της ιστορίας, αναζητώντας γρήγορες λύσεις και χειροπιαστά αποτελέσματα, με στόχο πρώτα την παραμονή της στην Πόλη που την έχει γαλουχήσει, και έπειτα ένα πιο αξιοπρεπές μέλλον, που το δικαιούται, ο ρόλος της Εκκλησίας γίνεται αναμφισβήτητα δυσκολότερος και μοναδικός.

Θα ξεκινήσω λοιπόν από το πιο ευχάριστο γεγονός που είναι η μαζική προσέλευση και συμμετοχή στις Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας πιστών που με ευλάβεια ήλθαν να εκκλησιαστούν και να διαδόσουν το μήνυμα της Αναστάσεως Του Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Χαρά μας έδωσε και το γεγονός ότι ανάμεσά τους είδαμε και παλιούς συντοπίτες όπως την κ.Παπαγιανάκη μαζί με την οικογένειά της, τον κ. Στέλιο Μπερμπεράκη και την κ. Παρασκευή Χαρανά.
Από την Κυριακή των Βαίων (20/4/2008) έως και την Μ.Τετάρτη λειτούργησε η Παναγία η Κουμαριώτισσα δίνοντας κατόπιν τη θέση της στον Άγιο Νικόλαο που λειτούργησε από την Μ.Πέμπτη μέχρι την ολοκλήρωση της Μεγάλης Εβδομάδας με την Ακολουθία της Αναστάσεως το Μ.Σάββατο (26/4/2008). Οι φωνές του κ. Θανάση Τσαούσογλου και του κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλου εκπέμπονταν από τα αναλόγια των ναών του Νεοχωρίου καθόλη την Μεγάλη Εβδομάδα συνοδεύοντας τις προσευχές των πιστών και καταφέρνοντας να δημιουργούν σε κάθε ξεχωριστή ακολουθία έντονα κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Την Κυριακή των Βαίων χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μυριοφίτου και Περιστάσεως κ.Ειρηναίος, επόπτης της περιοχής μας, συλλειτουργούντος του Ιεροδιακόνου Βησσαρίων. Την εσπέρα στην Ακολουθία των Νυμφίων ιερούργησε ο Πανοσιολ.Αρχ. Βαρθολομαίος Σαμαράς, ο οποίος και εξήγησε σε μικρούς και μεγάλους το βαθύτερο νόημα των Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδος. Την Μ. Πέμπτη στην πρωινή ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μυριοφίτου και Περιστάσεως κ.Ειρηναίος. Την Μ.Παρασκευή δε τα εγκώμια ψάλθηκαν ομαδικά με αρκετούς νέους που προσέδωσαν ένα διαφορετικό χρώμα στην όλη Ακολουθία.

Το Μ.Σάββατο το βράδυ ο Άγιος Νικόλαος είχε φορέσει τα καλά του και περίμενε.. Εκατέρωθεν της σκάλας που ενώνει το παραλιακό δρόμο με τον ναό που βρίσκεται πάνω σε λόφο, έστεκαν δαυλοί που σιγόκαιγαν ζωγραφίζοντας έναν απαράμιλλο ζωντανό πίνακα, στον οποίο οι τοποθετημένες εστίες φωτός έσκιζαν το βαθύ σκοτάδι. Αυτή η σκάλα ήταν που καλοσώρισε, ταξίδεψε και συνόδεψε μέχρι την είσοδο του ναού τους εκατοντάδες προσκυνητές από διαφορετικές εθνότητες και θρησκεύματα που τίμησαν με την παρουσία τους την κοινότητά μας: Έλληνες, Ρωμιοί, Αρμένιοι, Τούρκοι, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Γάλλοι, Άγγλοι, από Λατινική Αμερική, Αλεβίτες και Μουσουλμάνοι. Ο καθένας από αυτούς πρόσθεσε τη δικιά του ψηφίδα στο πολυπολιτισμικό μωσαϊκό της αγάπης και της συνεννόησης, της συμβίωσης και της συνεργασίας. Άλλωστε ώρα 12 εν μέσω της νυκτός και με το ξεκίνημα μιας νέας ημέρας-εποχής όταν η καμπάνα του Αγίου Νικολάου, παρά το ακατάλληλο της ώρας επέμενε να χτυπά χαρμόσυνα, η Ανάσταση του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού σηματοδότησε την ολοκληρωτική νίκη της ζωής επί του θανάτου και αποτέλεσε τη γέφυρα για το πέρασμα της ανθρώπινης κοινωνίας σε μία νέα κατάσταση.

Τώρα ο άνθρωπος απαλλαγμένος από τις αμαρτίες-ελαττώματα που αποτελούσαν τροχοπέδη στην ίδια του την εξέλιξη: ξενοφοβία, σοβινισμός-ρατσισμός, εγωισμός-ιδιοτέλεια, φιλαργυρία μέσω της ειλικρινής αγάπης του για τον συνάνθρωπο και της συνεννόησης με αυτόν ανεξαρτήτως κοινωνικής και εθνικοθρησκευτικής προέλευσης εργάζεται ταπεινά προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας με μοναδικό στόχο την ένωση με το Θείο.

Ανάμεσα στους πιστούς και καθηγητές ιατροί του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας Αθηροσκλήρωσης, οι οποίοι ήλθαν μαζί με φοιτητές τους. Η κοινότητά μας επιθυμεί να ευχαριστήσει τον κ. Ν.Κόλμαν για τη συνεισφορά του στο θέμα αυτό. Παρά τον άστατο καιρό που δεν επέτρεψε τον προαυλισμό της τελετής, μετά το πέρας της όλοι οι πιστοί, κοινωνοί του μηνύματος της Αναστάσεως, δίχως να έχουν κατά το ελάχιστο πτοηθεί κατευθύνθηκαν στο διπλανό καφέ-εστιατόριο (Yeniköy Kahvesi) σε πλουσιότατο γεύμα που διοργάνωσε η κοινότητά μας. Μπροστά από το μαγκάλι περιμέναμε με ανυπομονησία μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και συγκίνησης τη σειρά μας για το σάντουιτς με τα ζεστά ζεστά φρεσκοψημένα σουτζούκια και φυσικά την παραδοσιακή μαγειρίτσα που η μυρωδιά της είχε πλημμυρίσει κάθε γωνιά του μικρού μας χωριού... Θεωρούμε σπουδαίας σημασίας το γεγονός πιστοί να εκκλησιάζονται και σε ακραίες κοινότητες ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό οικονομικά και ηθικά τον υπάρχοντα ρωμαίικο πληθυσμό. Το Νιχώρι λοιπόν θα περιμένει υπομονετικά και του χρόνου όλους εσάς με την ίδια ετοιμότητα για τον εορτασμό της Αναστάσεως και εύχεται η απαρχή που έγινε πέρυσι να γίνει παράδοση.

Τη Δευτέρα του Πάσχα (28/4/2008) στο ναό του Αγίου Γεωργίου εορτάστηκε η μνήμη του Αγίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πριγκιπονήσσων κ.Ιακώβου (από την πλευρά της μητέρας του κ.Θεοπούλας έχει καταγωγή από το Νιχώρι). Μετά την δεξίωση που ακολούθησε το πέρας της λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τρισάγιο στον τάφο των παππούδων του στο κοινοτικό νεκροταφείο.

Την Κυριακή του Αντίπασχα (4/5/2008) η κοινότητα Νιχωρίου διέθεσε λεωφορείο για τη μεταφορά και συμμετοχή όσων επιθυμούσαν στο Γεύμα Αγάπης που διοργάνωσε η κοινότητα Μέγα Ρεύμα. Κάτοικοι από το χωριό μας καθώς και από τα Θεραπιά και τη Σθένη συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο γεύμα που περιελάμβανε τον οβελία με καλομαγειρεμένες πατάτες στο φούρνο, υπέροχο πιλάφι, σαλάτες, κρασιά, ρακί αναψυκτικά και άλλες λιχουδιές υπό τους ήχους μάλιστα ζωντανής μουσικής. Η κοινότητά μας επιθυμεί να συγχαρεί και να ευχαριστήσει την εκκλησιαστική εφορία της κοινότητας του Μεγάλου Ρεύματος για την με εξ' ολοκλήρου δική της οικονομική επιβάρυνση και κατά κοινή ομολογία άψογη διεκπεραίωση της εκδήλωσης, δίνοντας τη δυνατότητα με το αντάμωμα αυτό σε κατοίκους πολλών προαστιακών κοινοτήτων του Βοσπόρου να εορτάσουν το Πάσχα με τον παραδοσιακό οβελία.

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που καρποφόρησε η πρωτοβουλία της κοινότητάς μας για συνεισφορά στην αποπληρωμή διδάκτρων ομογενών φοιτητών. Οι κοινότητες του Κουσκουτζουκίου, του Τσεγκέλκιοι, της Χαλκηδόνας, του Βαφεοχωρίου, του Φερίκιοι, του Μεγάλου Ρέματος, του Μακροχωρίου και η κοινότητα της Παναγίας των Βλαχερνών, Αιβάνσαράι και Αγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας διέθεσαν μέρος των εσόδων τους για την οικονομική υποστήριξη ομογενών φοιτητών. Αξιέπαινη λοιπόν η προσπάθεια σχολείων, ιδρυμάτων, κοινοτήτων με την αδιάλειπτη συνεισφορά των οποίων η κοινωνική ζωή στην Πόλη διατηρείται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Πάνω από 100 τσουρέκια συνοδευόμενα με κόκκινα πασχαλινά αυγά και τις απαραίτητες ευχετήριες κάρτες μοιράστηκαν από την κοινότητά μας στους ενορίτες, σε καταστήματα της περιοχής μας, σε φίλους Ρωμιούς, Τούρκους και Αρμένιους από τη Σθένη, τα Θεραπιά, το Μπέικοζ και το Βαθυρύακα.

Προσφάτως ολοκληρώθηκε στο ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας μικροφωνική εγκατάσταση βελτιώνοντας έτσι το ηχητικό αποτέλεσμα και διευκολύνοντας τους ιερείς και τους ψάλτες κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Στον αυλόγυρο δε τοποθετήθηκε ξύλινο κιόσκι εξασφαλίζοντας σκιερό μέρος για την ξεκούραση των ενοριτών κατά την περίοδο του θέρους.

Μετά από 30 χρόνια επισκέφθηκε την περασμένη Κυριακή (11/5/2008) την ιδιαίτερή του πατρίδα, το Νιχώρι, ο κ. Ντικ, παλαιός νεωκόρος στο ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας, ο οποίος διαμένει στη Γερμανία, στην Καρλσρούη (κοντά στη Στουτγάρδη). Πολύ προσφάτως επίσης επισκέφθηκαν το Νιχώρι και ο κ.Ηλίας Νικολαίδης με την κ.Ιωάννα. Ο κ.Ηλίας είναι γιος του Στέφανου και ανηψιός του Σωτήρη που παλαιότερα είχε μανάβικο στο χωριό.

Μετά λύπης πληροφορηθήκαμε το θάνατο στην Αθήνα του Ιωάννη Κόκαλου, τέως προέδρου της κοινότητας (1970), και του Ιωάννη Μακρίδη, παλαιού Νιχωρίτη επίσης στην Αθήνα. Και οι δύο τους υπήρξαν πολύ αγαπητά πρόσωπα στο Νιχώρι. Τρισάγιο στη μνήμη τους τελέστηκε την περασμένη Κυριακή μετά το πέρας της λειτουργίας στο ναό της Παναγίας της Κουμαριώτισσας. Από τον κ.Ηλία Τζελάτη πληροφορηθήκαμε επίσης το θάνατο στη Νέα Υόρκη της αδελφής του και κόρης του Παναγιώτη Τζελάτη τέως προέδρου της κοινότητάς μας (1950). Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειές τους και ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους.

Κλείνω ευχαριστώντας προσωπικά τον πρόεδρό μας, κ.Λάκη Βίγκα και όλους τους συγχωριανούς για τον συγκινητικό εορτασμό έκπληξη των 22ων γενεθλίων μου την περασμένη Κυριακή μετά την πρωινή λειτουργία καθώς και για όλες τις όμορφες στιγμές που μου έχουν χαρίσει καθόλη τη διάρκεια της παραμονής μου στο Νιχώρι(πάνω από 6 μήνες), και σίγουρα δεν ήταν λίγες. Εις το επανιδείν...


Παναγιώτης Θωμόπουλος
φωτό: Π.Α.

Πέμπτη 15 Μαΐου 2008

ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ ΣΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑΔΑ


Στην αίθουσα Θεία Οικοδομή της Αμαλιάδος βρέθηκα για πρώτη φορά πριν 25 χρόνια, σαν ήμουν χορωδός της παιδικής χορωδίας της Φιλαρμονικής Εταιρίας Πατρών που διηύθυνε η μουσικός των παιδικών μου χρόνων κ. Τασία Βυθούλκα – Σωτηροπούλου.
Τότε συνάντησα για πρώτη φορά τον αείμνηστο Θεόδωρο Δημακόπουλο, θεολόγο και διευθυντή της μικτής χορωδίας Αμαλιάδος. Ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος, ο οποίος με αυταπάρνηση και συνέπεια δούλευε για τον τόπο του και την Εκκλησία.
Λίγα χρόνια αργότερα γνώρισα στην Αθήνα τα παιδιά του, πάλι μέσω της μουσικής. Ήμασταν συγχορωδοί στην χορωδία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μία …ένδοξη εποχή για μένα, από την οποία διατηρώ ακόμα αρραγείς φιλίες και εξαιρετικές στιγμές.
Όταν έκανα Το Τετράδιο του Πατριάρχη στην Πάτρα συμπεριέλαβα κι ένα τραγούδι του ταλαντούχου συνθέτη Δημήτρη Δημακόπουλου, γιού του Θεόδωρου. Έτσι, ξαναβρεθήκαμε μουσικά. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2007 παρουσιάσαμε Το Τετράδιο του Πατριάρχη στην Αμαλιάδα και τώρα θα ξαναπάμε με το Πολύτροπον στη γειτονική μας πόλη για μια συναυλία στην αίθουσα Θεία Οικοδομή, την Δευτέρα 19 Μαΐου το απόγευμα. Πρόεδρος του συλλόγου Θεία Οικοδομή είναι τώρα η σύζυγος του Θεόδωρου Δημακόπουλου, η ευγενεστάτη κ. Γιωργία, θεολόγος κι αυτή. Ο σύλλογος λειτουργεί από το 1929 και του χρόνου θα συμπληρώσει 80 χρόνια προσφοράς και δημιουργίας.

Την Δευτέρα θα παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα με αναστάσιμους ύμνους, δύο λόγια τραγούδια και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι.



ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΥΜΝΟΙ

Χριστός Ανέστη

«Πάσχα ιερόν…», στιχηρά του Πάσχα και το δοξαστικό των αίνων «Αναστάσεως ημέρα…» σε ήχο πλ. Α’ (ελληνικά και αραβικά)

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Η προσευχή του ταπεινού
Ζαχαρία Παπαντωνίου
Μουσική: Σόλων Μιχαηλίδης

Δυό ματάκια
Κωστή Παλαμά
Μουσική: Δημήτρης Δημακόπουλος

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ


Δύο τραγούδια από τον κύκλο «Για παιδιά»

Εσπερινός
Δεν θέλω
Ποίηση: Γεώργιος Δροσίνης

Τέσσερα τραγούδια από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου

Γιέ μου σπλάγχνο των σπλάγχνων μου
Να ‘χα τ’ αθάνατο νερό
Μέρα Μαγιού
Στο παραθύρι στέκοσουν


Δύο τραγούδια από την ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά

Το παλικάρι έχει καημό
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Το γελαστό παιδί
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας

Η Πόλις
Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Τώρα νυφούλα μου χρυσή (Γκ. Λόρκα – Ν. Γκάτσου),
από τον Ματωμένο Γάμο

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσ’ ένα παιδί καλό,
από τον Κύκλο με την Κιμωλία του Brecht.
Απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης

Τραγούδια σε στίχους ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ
Ήσουν παιδί σαν το Χριστό, από την Μυθολογία
Στου Διγενή τα κάστρα, από τις Γειτονιές του φεγγαριού

Τρία Τραγούδια από την ταινία Αμέρικα – Αμέρικα

Τ’ αστέρι του βοριά
Μια Παναγιά
Τα λουστράκια


Τώρα που πας στην ξενιτιά, από το ντοκιμαντέρ Ελλάς η χώρα των Ονείρων
Τσάμικος, από την Αθανασία

Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ


Παναγιώτης Ανδριόπουλος, τραγούδι - γενική επιμέλεια
Τάσος Σπηλιωτόπουλος, πιάνο
Αντωνία Καλαϊτζή, τραγούδι
Peter Saliba, Roni Bou Saba, ψάλτες

Οι φωτογραφίες είναι από την εμφάνιση του συνόλου στο Δημοτικό Θέατρο Αμαλιάδος τον περασμένο Δεκέμβριο.

ΠΑΙΣ ΟΠΕΡΑ!


Στη Θεσσαλονίκη και η φίλη μαέστρος και συνθέτις Κωνστάντια Γουρζή. Διευθύνει παιδικές όπερες, στο πλαίσιο του 2ου Φεστιβάλ παις Όπερα, που διοργανώνει η Όπερα Θεσσαλονίκης την Κυριακή 18 Μαΐου. Πρόκειται για μια γιορτή με τεράστιο μουσικό ενδιαφέρον, καθώς φέτος η διοργάνωση έχει και διαγωνιστικό χαρακτήρα. Λαμβάνουν μέρος έξι νέοι συνθέτες και σκηνοθέτες επιλεγμένοι μέσα από διαγωνισμό. Τα έργα τους θα παρουσιάσει η ορχήστρα Orpheus Soloists με τη συμμετοχή λυρικών τραγουδιστών και της παιδικής χορωδίας του Ι. Ναού Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Τη μουσική διεύθυνση έχει αναλάβει η Κωνστάντια Γουρζή. Το πλήρες πρόγραμμα μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα της Όπερας Θεσσαλονίκης.

ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ


Σε λιγότερο από δύο ώρες, αγαπητοί φίλοι της Ιδιωτικής Οδού, θα ηχήσουν οι δοξαριές του αγαπημένου μου Νέου Ελληνικού Κουαρτέτου στην αίθουσα δοκιμών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) «Παλλάς» με εξάρχοντα τον ιδρυτή του συνόλου, σπουδαίο βιολιστή Γιώργο Δεμερτζή, ο οποίος με τιμά με την φιλία του. Το ΝΕΚ θα ερμηνεύσει στην αποψινή συναυλία έργα μουσικής δωματίου του 20ου αιώνα. Έργα εμβληματικά θα έλεγα. Ιδού το πρόγραμμα:

Νίκος Σκαλκώτας (1904 – 1949)
Κουαρτέτο αρ. 3, op. 34 (1935)

Benjamin Britten (1913 – 1976)
Κουαρτέτο αρ. 2 σε ντο μείζονα, op. 36 (1945)

Béla Bartók (1881 – 1945)
Κουαρτέτο αρ. 2 σε λα ελάσσονα, op. 17 (1917)

Γράφω αυτές τις γραμμές ακούγοντας το 3ο Κουαρτέτο του μέγιστου Σκαλκώτα, του οποίου όλα τα έργα για κουαρτέτα εγχόρδων έχει παίξει και ηχογραφήσει το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, ο δε Γιώργος Δεμερτζής έχει ερμηνεύσει, νομίζω, ό,τι βιολιστικό του Σκαλκώτα υπάρχει. Πρόκειται για σπουδαία εργασία, για όποιον βέβαια ξέρει να την εκτιμήσει. Ακούω, λοιπόν, το 3ο του Σκαλκώτα από το ΝΕΚ και αντιλαμβάνομαι τι σπουδαίο είναι ο συνθέτης να γράφει και να μην ενδιαφέρεται ιδιαίτερα αν θα αρέσει το έργο του σε κάποιον! Αυστηρό δωδεκαφθογγικό ιδίωμα, βαθειά μουσική σκέψη, δεσπόζουσα αυστηρή κλασσική φόρμα.

Ευτυχώς θα ακούσω το πρόγραμμα αυτό του ΝΕΚ στις 20 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο θα μείνει Θεσσαλονίκη το επόμενο διήμερο για ένα σεμινάριο μουσικής δωματίου που διοργανώνει η Esta – Greece συνεργασία με την ΚΟΘ.

ΑΘΟΡΥΒΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ


Εις το σεβάσμιον πρόσωπόν Σας πάντοτε διεκρίναμεν αδρά τα χαρακτηριστικά του καλού Ποιμένος, του τιμίου εργάτου της Εκκλησίας, του λαμπρού θεολόγου, του διακεκριμένου επιστήμονος, του ανθρώπου των ανοικτών οριζόντων, των συγχρόνων προβληματισμών και των μεγάλων οραματισμών, παρά την συνειδητήν επιλογήν της αποχής από την ατελέσφορον επιδίωξιν του να ευρίσκεσθε επί μονίμου βάσεως εις το επίκεντρον της δημοσιότητος.
Η χάρις του Θεού δεν έρχεται μετά παρρησιάσεως! Το έργον του Κυρίου δεν επιτελείται προηγουμένων σαλπιγκτών. Το έλεός Του επισκέπτεται τον άνθρωπον περισσοτέρας φοράς εν τω κρυπτώ.Το πνεύμα Του πνέει ως πνοή αύρας λεπτής. Τα γνωρίζετε όλα αυτά καλώς, διa τούτο και έχετε επιλέξει την σεμνότητα και την αθορυβίαν…

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο (13-5-2008)

Τετάρτη 14 Μαΐου 2008

Η ΠΟΣΗ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

...το κύμα θα συνεχίζει να φαντάζει σα διαμάντι πολύεδρο στο Βόσπορο και το Μαρμαρά

Κι η θάλασσα σαν ένα λιβάδι υδάτινο, παραδομένο κάπου - κάπου στη γαλήνη. Τότε κι εγώ
σήκω Ήλιε,
θα μπορούσα να πω
πίσω από τον ορίζοντα της Πόλης
να χρυσοφιλήσεις το γέρμα της ημέρας
μέχρι που το πρωί να μας θυμίσεις
τον πορφυρό ασπασμό
αυτών που μας αγαπούν

Θυμούμαι τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: "Είμαστε σαν το πλοίο της γραμμής. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πάμε dogru (ίσια) στον προορισμό μας. Όπως το θέλει ο Θεός".



Περιπλάνηση του νου πάνω στη γνωστή γραμμή πλεύσης. Και πάνω σε διαδρομή όπου τα αισθητά και τα νοούμενα διαπλέκονται. Και σχηματίζουν τη δομή του λόγου μας. Και μπαίνουν σε αξεπέραστες διαστάσεις ομορφιάς του Γένους... Και χωρούν σ' ένα πλοίο της γραμμής. Με ρωμαίικα χρώματα στολισμένο. Με σύνηθες δρομολόγιο. Και με πολίτικη πυξίδα.



Τις φωτογραφίες αυτές τις τράβηξα πάνω στο πλοίο της γραμμής. Στο Βόσπορο. Τα κείμενα είναι του υψιπέτου αρχιτραγουδιστή της Ρωμιοσύνης Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου, τον οποίον ευχαριστώ πάντα για τη συγκίνηση που μου προσφέρει.


Τρίτη 13 Μαΐου 2008

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ...


Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ διάβασα μια επιστολή της αρχιτέκτονος-πολεοδόμου κ. Χαράς Γιαννοπούλου, η οποία ορθότατα διαμαρτύρεται για την παράχρηση του παλαιού Αρσακείου. Την αναδημοσιεύω λοιπόν, όχι διότι κάποιος αρμόδιος θα ακούσει, αλλά διότι έστω και ένας πολίτης μπορεί να σκεφθεί πού ζει…

Αγαπητέ κ. Διευθυντά,

Θα ήθελα, μέσω υμών, να απευθυνθώ στην έγκριτη εφημερίδα σας για ένα θέμα με πολλές παραμέτρους. Θα μου επιτρέψετε όσο πιο συνοπτικά μπορώ να θέσω υπ’ όψιν σας τα παρακάτω:

Αρσάκειο: Ο Δήμος έκανε αγώνα για να αποκτήσει το κτίριο. Το πέτυχε. Έκτοτε το κτίριο μετατρέπεται μέρα με την ημέρα σε ένα κουφάρι. Καταρρέει. Τα παράθυρα όλο τον χειμώνα ανοικτά. Η βροχή μπαίνει μέσα ανενόχλητη. Στα σημεία που εφάπτεται το κτίριο στην Γκότση και Παρθενάκου, βρωμιά, δυσωδία, τσουκνίδες κ.λπ.
Το Αρσάκειο, βέβαια, δεν αισθάνεται ιδιαίτερη μοναξιά όσον αφορά την εγκατάλειψη. Έχει παρέα: Θέατρο Απόλλων, Παλαιό Νοσοκομείο, Αρχαίο Ωδείο, Φρούριο κ.λπ. Αν μπορούσαν να μιλήσουν θα έφκιαναν σύλλογο «Εγκαταλελειμμένων και κακοποιημένων (ουχί γυναικών) αλλά κτιρίων».
Το θέμα μεγάλο αλλά δεν γράφω για αυτό. Είναι όμως σχετικό. Διότι ένα παρατημένο κτίριο εύκολα κακοποιείται και μαζί και με αυτό και οι γύρω κάτοικοι. (Μένω ακριβώς έναντι της εισόδου του Αρσακείου). Και ιδίως για το πώς δίδεται το κτίριο για εκδηλώσεις.
Το Σάββατο και την Κυριακή (3 και 4 Μαΐου) δόθηκε από τον Δήμο το προαύλιο για ένα φεστιβάλ «μουσικής». Μουσικής εκκωφαντικής, με κραυγές, βρυχηθμούς και όλα όσα συνθέτουν τον άνθρωπο της εποχής μας, τον άνθρωπο που δεν έχει πια γλώσσα να εκφρασθεί, νου να διανοείται και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κραυγάζει. Επιστροφή στην τέχνη του πριμιτιβισμού, δηλαδή στον πρωτογονισμό. Όπως και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Προσωπική βέβαια επιλογή. Αλλά αυτό που δεν υποψιάζεται κανείς είναι ότι μια ολόκληρη περιοχή έφτασε στα όρια της παρακρούσεως από την φοβερή ένταση της θορυβοποιίας αυτής. Παρακάλεσα τους μουσικούς να είναι τουλάχιστον λίγο πιο χαμηλά η ένταση της μουσικής. Υπάρχουν άρρωστοι, μικρά παιδιά, μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, και όχι μόνον. Μου είπαν, ευγενικά, ότι έχουν πάρει άδεια από τον Δήμο. Εμείς μπορούμε να πάρουμε άδεια από τον Δήμο για να εξασφαλίσουμε την νευρική μας υγεία;

Και ερωτώ:
1. Τόσο λίγο μετράμε ως κάτοικοι και πολίτες της πόλης αυτής, ώστε να μας περιφρονούν τόσο κυνικά; Πρώτον με την φοβερή ένταση από την οποία δεν μπορούμε ακόμη να συνέλθουμε και δεύτερον με το να μας υποχρεώνουν δικτατορικά να ακούμε ήχους που μπορεί να μην μας αρέσουν; Διότι δεν ήτανε μόνο οι τρεις ώρες της παραστάσεως αλλά και όλη την ημέρα οι πρόβες.

2. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν νομοθετημένα όρια όσον αφορά τα ντεσιμπέλ, τα οποία δεν μπορούμε να υπερβούμε. Το γνωρίζουν αυτό οι υπεύθυνοι του Δήμου, οι οποίοι ανεξέλεγκτα παρέχουν τον χώρο για οτιδήποτε; Διότι η εκδήλωση αυτή έπρεπε να γίνει σε άλλο χώρο. Μέσα στο Κάστρο π.χ., όπου δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Έρχεται καλοκαίρι και τρέμουμε, με το τι μας περιμένει, όπως και κάθε χρόνο. Αυτή η κατάσταση, που θυμίζει βασανιστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ πρέπει να πάρει τέλος. Δεν διαφωνούμε με τις εκδηλώσεις που πιθανόν να γίνονται. Καλώς να γίνουν. Αλλά στα όρια του σεβασμού των περιοίκων. Και στα όρια της ηχητικής ανοχής.
3. Μήπως οι κύριοι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι οι φοβερές δονήσεις που δημιουργούνται από την τρομακτική ένταση του ήχου δεν διαφέρουν από τις σεισμικές δονήσεις; Και ότι αυτό συνιστά καταπόνηση των κτιρίων, σε μια περιοχή που είναι σεισμογενής; Δεν είναι καθόλου μύθος το ότι τα τείχη της Ιεριχούς έπεσαν από τον ήχο των σαλπίγγων. Είναι δυνατόν.

4. Τέλος μήπως είναι καιρός να προσδιορίζουμε τι είναι πολιτιστικές εκδηλώσεις;
Αν μπορούμε βέβαια.

Χαρά Γιαννοπούλου, Αρχιτέκτων


ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!


Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ανάμεσα στους δημοσιογράφους της Πάτρας θα υπάρχουν και κάποιοι με ασφαλή θεολογικά κριτήρια! Η Νεκταρία Ντούκα και ο Κωνσταντίνος Μάγνης μας αποδεικνύουν πώς οι θεολόγοι μπορούν να αποδειχθούν ιχθύος αφωνότεροι και να κατισχυθούν από δημοσιογράφους που εκφράζουν με εκπλήσσουσα σαφήνεια την διάκριση μεταξύ σόου και αναστάσιμης τελετής, κειμένου Γεροντικού και ασκήσεως δημοσιογραφικής κριτικής.

Εξηγούμαι:
Δεν γνώριζα το θεολογικότατο κείμενο της Νεκταρίας Ντούκα «Αναστάσιμο σόου με πυροτεχνήματα» (ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 4.5.08) που αφορούσε στο «πολυθέαμα» της «κοινής Ανάστασης» των ενοριών Αγ. Νικολάου και Εισοδίων. Η δική μου μικρή αναφορά στο παρόν ιστολόγιο είχε ως αφορμή την «φαντασμαγορική» αντίληψη του «παραδοσιακού» και Παποφάγου π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου για την αναστάσιμη τελετή. Πέρυσι ο π. Α. Γκοτσόπουλος έσπευσε να υπερασπιστεί τον π. Κύριλλο Κωστόπουλο, ο οποίος εξεδίωξε Καθολικούς από τη Μονή του Μπάλα το βράδυ της Ανάστασης και καταφέρθηκε εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη. Φέτος, διοργάνωσε μια «ιερή φιέστα» προκειμένου να «αναδείξει» την Ανάσταση του Χριστού! Τέλος πάντων, δεν πλήττουμε ποτέ Ανάσταση σ’ αυτή την πόλη!

Η Νεκταρία Ντούκα στο άρθρο της επεσήμανε ευστόχως το άνευ προηγουμένου κιτς της βραδυάς και υπογράμμισε:
"Είναι τουλάχιστον ατυχές να προσπαθεί κανείς να στολίσει την αναστάσιμη ακολουθία με εφέ που ούτε ανάγκη τα έχει ούτε της ταιριάζουν. Είναι από μόνη της τόσο συγκλονιστική που τα επιπρόσθετα στολίδια αντί να της προσθέτουν, της αφαιρούν.
Μέσα σε αυτό το κλίμα λοιπόν, ακούστηκε μάλλον παράταιρη η παραίνεση του ιερέα να παραμείνουν οι πιστοί στην αναστάσιμη λειτουργία, παραλληλίζοντας μάλιστα όσους έφευγαν με τους εχθρούς του Κυρίου που διασκορπίστηκαν μετά την Ανάστασή του."

Πραγματικά εντυπωσιακή η θεολογική σκέψη της Νεκταρίας. Η Ανάσταση δεν χρειάζεται ψιμμύθια. Αλλιώς καταντάει πτώση! Κι ακόμα: Μετά το σόου μας καλείς να μείνουμε στο μη σόου; Θα έλεγα ότι η παραίνεση δεν είναι «παράταιρη», αλλά μάλλον παρανοϊκή!

Ο π. Γκοτσόπουλος με σημερινή επιστολή του στην ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ διαμαρτύρεται για την κριτική της Νεκταρίας Ντούκα. Δεν απαντάει επί της ουσίας, αλλά στέκεται στο ότι η κ. Ντούκα δεν έχει «καλό λογισμό», επικαλούμενος κείμενο του Γέροντος Παϊσίου (!), ότι έκανε λάθος γιατί πέρασε ένα παπαδοπαίδι για διάκο και άρα δεν έχει θεολογικές γνώσεις (sic), το οποίο βέβαια «δεν είναι προς θάνατο», αλλά μη προσπαθεί η δημοσιογράφος «αλαζονικώ τω τρόπω να γίνεται κριτής των πάντων και να κάνει το δάσκαλο δια του Τύπου».

Χαίρομαι διότι είμαι, για τον π. Γκοτσόπουλο, στην ίδια μοίρα με τη Νεκταρία Ντούκα: αθεολόγητος! Κάπως έτσι με είχε στολίσει σε κείμενό του ο Πατέρας, επειδή κατ’ αυτόν τα περί Καθολικών λεγόμενά μου ήσαν άμοιρα θεολογικών επιχειρημάτων.
Ευτυχώς! Γιατί αν είχα την ίδια «θεολογία» με τον π. Γκοτσόπουλο θα αισθανόμουν, τ’ ομολογώ, άβολα. Του τα λέει όμως πολύ καλά ο Κωνσταντίνος Μάγνης στην απάντησή του, εκ μέρους της εφημερίδος: «Ο επιστολογράφος ταυτίζει εαυτόν με το υποδειγματικόν»!!!
Και του κάνει κι ένα σπουδαίο μάθημα για τη χρήση του κειμένου του Γέροντος Παϊσίου: «οι παραπομπές.. καλό είναι να διέπονται από τους κανόνες της αντιστοιχίας». Του π. Αναστασίου δεν του έφτασε τελικά το χειροκρότημα του Αλέκου! Κρίμα!.. Αυτό είναι απληστία…


ΑΔΑΠΑΝΗΤΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ


"... Έπαιρνε το δισάκι με τα άμφια στον ώμο του ο πατήρ Αστέριος και εγώ σιγά σιγά ανεβαίναμε αυτές τις πέτρες και γινόταν η λειτουργία, αλλά αποζημιώνεται κανείς εκεί, όταν θα ανεβεί, για τον κόπο του, διότι η θέα είναι απερίγραπτος. Από την κορυφή της Αρασιάς βλέπει κανείς όλα τα χωριά της Ίμβρου, όλα τα χωριά. Ο πατήρ Αστέριος, όπως είπα, ήταν καλοκάγαθος άνθρωπος και περιορισμένων μορφωτικών προσόντων, και όταν τον ρωτούσαν "πως ανεβαίνεις στην Αρασιά, δεν κουράζεσαι, πάτερ Αστέριε;", ήθελε να πει ότι ανεβαίνει άνετα και έλεγε ότι ανεβαίνει "ανέπαφα" - αιωνία του η μνήμη. Πάντοτε τον μνημονεύω..."

Aυτά και άλλα πολλά συγκινητικά «εξομολογείται» ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Μαριάννα Κορομηλά, κατά τη συνέντευξη που της παραχώρησε για τα παιδικά του χρόνια στην Ίμβρο και δημοσιεύεται αντί προλόγου στο βιβλίο Ότε ήμην παιδίον (εκδ. Καστανιώτη) το οποίο περιλαμβάνει τις εκθέσεις του μαθητή Δημητρίου Αρχοντώνη (του σημερινού Πατριάρχου) από την Ε’ τάξι του Δημοτικού ως την τελευταία του Γυμνασίου.

Ο γνωστός φιλόλογος και κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος σημειώνει για το τετράδιο με τις εκθέσεις του Πατριάρχου:
«Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καταθέτει ενώπιόν μας την αθωότητά του, την παρθενική του ματιά, τις παιδικές του ανησυχίες, τις γνήσιες απροκατάληπτες επιθυμίες του, τα αφόρτιστα από μέριμνες όνειρά του. Ένα παιδί στη γενέθλια νήσο του, μειονοτικό μέσα σ’ ένα κράτος αλλόγλωσσο και αλλόθρησκο μεγαλώνει με τη γλωσσική περιουσία των προγόνων του, με τις παραδόσεις, τις αφηγήσεις, τα ήθη και τις τελετές που διέσωσαν οι αγώνες και χαλύβδωσαν οι τραυματικές εμπειρίες των ομοεθνών του…. Ο μικρός μαθητής της Ίμβρου δεν άλλαξε ψυχή, δεν χάλασε, δεν συνεθλίβη στις μυλόπετρες των μεριμνών, είναι ίδιος και απαράλλαχτος κι όταν φέρει το βαρύ φορτίο ενός οικουμενικού ποιμένα».


Αυτές τις εκθέσεις που έγραψε στο σχολείο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξέδωσε πριν δυο χρόνια ένας νέος εκδοτικός οίκος της Κωνσταντινούπολης σε τουρκική μετάφραση. Την βρήκα τώρα που ήμουν στην Πόλη και την πήρα για λόγους αρχειακούς.
«Αυτές τις εκθέσεις μου τις μάζεψα σε ένα τετράδιο, χειρόγραφο. Αργότερα φίλοι μου στο Πατριαρχείο πήραν τις εκθέσεις και της δημοσίευσαν στην Ελλάδα», είπε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε μικρή εκδήλωση που οργανώθηκε για την παρουσία στην τουρκική μετάφραση. «Ούτε μπορούσα να το φανταστώ ότι θα ετύγχαναν αυτής της τιμής τα παιδικά μου κείμενα τα οποία είναι σημαντικά για μένα αλλά για τον πολύ κόσμο δεν έχουν καμία ξεχωριστή σημασία», είπε ο Πατριάρχης.

Ο Πατριάρχης χαρακτήρισε «τολμηρή» την απόφαση του νέου εκδοτικού οίκου «να κάνει την εμφάνιση του με ένα ρωμαίικο βιβλίο και μάλιστα το βιβλίο των εκθέσεων του Πατριάρχη». «Είναι τόλμημα για τον εκδότη, γι΄ αυτό και τον ευχαρίστησα ιδιαιτέρως», είπε.
Ο Κ. Γεωργουσόπουλος θεωρεί σωστά ότι το τετράδιο με τις εκθέσεις του Πατριάρχη «είναι ένα ντοκουμέντο για τη διαμόρφωση μιας προσωπικότητας σε μιαν εποχή που δεν προοιωνιζόταν το μέλλον».

Δευτέρα 12 Μαΐου 2008

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ




Δύο εξαιρετικοί νέοι μουσικοί, αγαπητοί φίλοι της Ιδιωτικής Οδού, ο Χρήστος Κολοβός, βιολί και ο Τίτος Γουβέλης, πιάνο, πραγματοποιούν προσεχώς τρεις συναυλίες με έργα ελλήνων συνθετών, αφιερωμένες στα 100 χρόνια από τη γέννηση των Γεωργίου Καζάσογλου (1908-1984) και Κωνσταντίνου Κυδωνιάτη (1908-1996).
Η πρώτη συναυλία θα δοθεί στην Πάτρα και οι άλλες δύο στην Ολλανδία. Το πλήρες πρόγραμμα αυτών των σημαντικών συναυλιών έχει ως ακολούθως:

- Πάτρα, Σάββατο 24.5.2008, Αίθ. Συναυλιών «Κων/νος Κυδωνιάτης», Φιλαρμονικής Εταιρείας Πατρών-Ωδείου Πατρών, Ρήγα Φερραίου 7, ώρα 21.00,στο πλαίσιο του «11ου Μουσικού Μαΐου» με την ΧΟΡΗΓΙΑ του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ Ι. & Ε. ΤΟΠΑΛΗ.
- Χρόνινγκεν-Ολλανδία, Κυριακή 1.6.2008, Αίθ. Συναυλιών “Kijk in ‘t Jathuis”, Nieuwe Kijk in ‘t Jatstraat 49, ώρα 14.30
- Αμστερντάμ-Ολλανδία, Τρίτη 3.6.2008, Αίθ. Συναυλιών “Stichting PERDU”, Kloveniersburgwal 86, ώρα 20.15


Πάτρα, 24.5.2008

Γεώργιος Καζάσογλου (1908-1984): “5 Φανταστικά Κομμάτια” για βιολί και πιάνο
Α΄Παγκόσμια Εκτέλεση

Ντίνος Κωνσταντινίδης (γεν. 1929): “Four Interludes for violin alone”
Α΄ Πανελλήνια Εκτέλεση

Δημήτρης Δραγατάκης (1914-2001): “Berceuse” (Nανούρισμα) για βιολί και πιάνο
“Danse” (Χορός) για βιολί και πιάνο

Κων/νος Κυδωνιάτης (1908-1996): “30 Eβραϊκά τραγούδια και χοροί για πιάνο”,
ΚΚ 92 (Αποσπάσματα) A΄ Παγκόσμια Εκτέλεση
Κων/νος Κυδωνιάτης (1908-1996): “3η Σονάτα για πιάνο και βιολί” KK 63 (Β΄ εκτέλεση)


Χρόνινγκεν, 1.6.2008
Ανθολογία Ελλήνων Συνθετών του 20ου αι.

Γεώργιος Καζάσογλου (1908-1984): “5 Φανταστικά Κομμάτια” για βιολί και πιάνο
Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση

Ντίνος Κωνσταντινίδης (γεν. 1929): “Ο τεμπέλης Τζακ και το βιολί του”, για σόλο βιολί

Δημήτρης Δραγατάκης (1914-2001): “Berceuse” (Nανούρισμα) για βιολί και πιάνο
“Danse” (Χορός) για βιολί και πιάνο - Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση

Nίκος Ξανθούλης (γεν. 1962): “Ρομαντική Σονάτα” για βιολί και πιάνο
Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση
Γεώργιος Καζάσογλου (1908-1984): Tρία Πρελούδια για σόλο πιάνο
Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση

Πρελούδιο Νο 1
Πρελούδιο Νο 2
Πρελούδιο – Σπουδή

Κων/νος Κυδωνιάτης (1908-1996): “3η Σονάτα για πιάνο και βιολί” KK 63
Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση

Αμστερντάμ, 3.6.2008
Ανθολογία Ελλήνων Συνθετών του 20ου αι.

Γεώργιος Καζάσογλου (1908-1984): “6 Κομμάτια” για βιολί και πιάνο
Α΄ Παγκόσμια Εκτέλεση
Κων/νος Κυδωνιάτης (1908-1996): “30 Eβραϊκά τραγούδια και χοροί για πιάνο”, ΚΚ 92

Ντίνος Κωνσταντινίδης (γεν. 1929): “Ο τεμπέλης Τζακ και το βιολί του”, για σόλο βιολί
Γιάννης Κωνσταντινίδης (1903-1984): Σουΐτα για βιολί και πιάνο,
Α΄ Ολλανδική Εκτέλεση

Νίκος Ξανθούλης (γεν. 1962): Ρομαντική Σονάτα για βιολί και πιάνο
Nίκος Σκαλκώτας (1904-1949): 15 μικρές παραλλαγές για σόλο πιάνο
Κων/νος Κυδωνιάτης (1908-1996): “3η Σονάτα για πιάνο και βιολί” KK 63

Οι συναυλίες στο Χρόνινγκεν και το Αμστερντάμ της Ολλανδίας τελούν υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Ροττερντάμ και πραγματοποιούνται με τη ΧΟΡΗΓΙΑ του Εισπρακτικού Οργανισμού Ελλήνων Μουσικών «ΑΠΟΛΛΩΝ», του Ινστιτούτου Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών του Παν/μίου του Αμστερντάμ και του “Kijk in ‘t Jathuis” του Χρόνινγκεν.

Αντιλαμβάνεστε ότι οι μουσικοί είναι ίσως οι καλύτεροι πρεσβευτές μας! Και η λόγια ελληνική μουσική έχει θέση στο διεθνές μουσικό στερέωμα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που στις μέρες μας νέοι, ταλαντούχοι μουσικοί όπως ο Χρήστος Κολοβός και ο Τίτος Γουβέλης ανακαλύπτουν την ομορφιά και το τεράστιο ενδιαφέρον των σύγχρονων ελλήνων συνθετών και μας το παρουσιάζουν με αγάπη. Το θεωρώ μείζον πολιτιστικό γεγονός! Και εύχομαι στους δύο μουσικούς να… οργώσουν τον κόσμο παίζοντας τέτοιας ποιότητας ελληνική μουσική.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ


Ο φίλος ποιητής και δεινός ιστολόγος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, θα βρίσκεται μεθαύριο Τετάρτη 14 Μαΐου στην Πάτρα προκειμένου να μιλήσει σε μια εκδήλωση οικολογικού ενδιαφέροντος που διοργανώνουν από κοινού το Γυμνάσιο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων «Ελληνική Αναγέννηση» και η Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση Πατρών Α.Ε. (ΑΔΕΠ Α.Ε.).
Η εκδήλωση έχει ως θέμα: «Ευαισθητοποιούμε και Προβάλλουμε για την Αναγέννηση του Βουνού της Πάτρας (Παναχαϊκό Όρος)». Πρόκειται για την παρουσίαση του προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης 2007-2008.
Τους στόχους του Δήμου Πατρέων για την προστασία και ανάπτυξη του Παναχαϊκού Όρους θα αναπτύξει ο υπεύθυνος Περιβαλλοντικών προγραμμάτων ΑΔΕΠ Α.Ε. Κων/νος Γ. Κωνσταντακόπουλος, ενώ το περιβαλλοντικό πρόγραμμα θα παρουσιάσει ο υπεύθυνος της περιβαλλοντικής ομάδας Γιώργος Δουλαμάς.
Ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας θα αναπτύξει το θέμα: «Η ορθόδοξη ασκητική και το φυσικό περιβάλλον». Επίσης ο συγγραφέας Γιάννης Σχίζας θα μιλήσει για «Τα βουνά στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης».
Την εκδήλωση θα πλαισιώσει η χορωδία των εκπαιδευτηρίων «Ελληνική Αναγέννηση». Ο π. Π. Καποδίστριας έχει γράψει τα περίφημα «Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος», πολύτιμο πόνημα για όποιον θέλει να προσεγγίσει την θεολογία της οικολογίας, αλλά έχει και σχετικό ιστολόγιο που αξίζει να επισκεφθεί ο καθείς. Κάντε κλικ εδώ


Ως γνήσιος οικολόγος, έργω τε και λόγω, ο π. Καποδίστριας κάνει ατέλειωτους περιπάτους στο νησί του, αποτυπώνοντας το κάλλος της φύσης με την φωτογραφική του μηχανή και την ποιητική του γραφίδα.
Όπως έχετε δει, φίλοι της Ιδιωτικής Οδού, πολλές φορές δημοσιεύω τα φωτογραφικά δώρα του που με αγάπη μου στέλνει και τον ευχαριστώ από καρδιάς.

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΕΡΖΑΚΗ


Ο σεβασμός είναι άγραφος νόμος, μια τάξη αναγκαία για την ισορροπία της ζωής, εξασφαλίζει την ομαλή διαδοχή, οργανώνει εσωτερικά τον καινούριο κι ορμητικό φορέα της. Δεν είναι όμως προνόμιο, επιταγή δίχως αντίκρυσμα. Η υπεροχή δεν μπορεί να σταθεί σαν κάτι δεδομένο. Πρέπει να έχει τα πειστήριά της πάντοτε έτοιμα, ακόμα κι αν δεν της τα ζητήσει ποτέ κανένας. Διαφορετικά, γίνεται αυθαιρεσία, πρόληψη, ταμπού, ωμό δίκαιο του συμπτωματικά και πρόσκαιρα ισχυρότερου. Ήταν ένας καιρός, πραγματικά, όπου ο σεβασμός αξιωνόταν με το έτσι θέλω, από εκείνον που τύχαινε να έχει ένα χρονικό και μόνο προβάδισμα. Ο κόσμος γνώρισε πρεσβύτερους ανάξιους, που απαιτούσαν το σεβασμό μόνο και μόνο γιατί έτσι τους συνέφερε και γιατί είχαν την εξουσία να τον επιβάλουν. Ο καιρός αυτός, ας το πάρουμε απόφαση, έχει περάσει.

Πάει ο καιρός όπου ένα επιτήδειο μηδενικό απαιτούσε το σεβασμό, επειδή κατάφερε να σκαρφαλώσει σε μια καθέδρα. Όλο και περισσότερο, από δω κι εμπρός, ο διδάσκων θα κρίνεται, ο ηγέτης θα ελέγχεται, ο γονιός θα πρέπει να δείχνεται άξιος της αποστολής του. Η αντίληψη πως έτσι και κατόρθωσες να φτάσεις δεν έχεις πια τίποτα για να γνοιαστείς, ανήκει στην ιστορία. Ανατέλλει μια εποχή όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος θα ξέρει πως το δύσκολο δεν είναι ν’ ανέβεις, αλλά να σταθείς. Πως η πολιτεία σου και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος.

Μέσα στα μάτια εμάς των παλαιότερων, που χαμηλώνονταν μπροστά στον οποιαδήποτε πρεσβύτερο με συστολή, έβλεπες την ωραία νεανική σεμνότητα, αλλά έβλεπες συχνά και τη θολή υποκρισία και τη μωρία. Έβλεπες την παθητική συμμόρφωση με μια σύμβαση. Πολλές φορές τη φοβισμένη υποταγή σε μιαν επικρεμάμενη φοβέρα. Δεν σεβόμασταν πάντα όλους εκείνους που τους δείχναμε σεβασμό. Και συχνά «σεβόμασταν» εκείνους που θα έπρεπε ν’ αγαπάμε, να εκτιμούμε ή και να θαυμάζουμε, επειδή μας έπεισαν, επειδή δείχτηκαν άξιοι της αγάπης μας ή του σεβασμού μας. Αν η υποταγή εκείνη στην ανεξέλεγκτη αυθεντία δεν ήταν τόσο τυφλή, συμβατική, μπορεί κι ο κόσμος σήμερα να μην είχε ξεστρατίσει τόσο στην ασέβεια.

Από το δοκίμιο του Άγγελου Τερζάκη Τα παιδιά με τα κλωνάρια

Πίνακας Η ανθρωπότητα του Κωνσταντίνου Μαλέα

Κυριακή 11 Μαΐου 2008

ΤΟ ΕΠ' ΕΜΟΙ... ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ...


Με αφορμή σχετικό σχόλιο φίλου του ιστολογίου, επιτρέψτε μου αγαπητοί αναγνώστες της Ιδιωτικής Οδού, να διατυπώσω τις απόψεις μου για την λειτουργία του blog.
Το blog μου είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο. Καταγραφή σκέψεων, προτάσεων, τάσεων, προτιμήσεων, δράσεων, αντιδράσεων. Γράφω για θέματα που με απασχολούν, με ενδιαφέρουν, με συνέχουν. Καταγράφω τις δραστηριότητές μου, οι οποίες αποτελούν, επίσης, μια πρότασή μου για το πώς αντιλαμβάνομαι την Εκκλησία και τον πολιτισμό – ζητήματα ζωής για μένα – και την μεταξύ τους διάδραση.
Στο ιστολόγιό μου όντως παρατηρείται κάτι περίεργο εκ πρώτης όψεως, αλλά τελικώς όχι δυσερμήνευτο: Οι αναρτήσεις «ποιότητας», ας τις πούμε έτσι, ως «ανενόχλητες» μένουν ασχολίαστες.
Οι αναρτήσεις που έχουν ένα πιο προσωπικό χαρακτήρα και αφορούν σχόλιά μου σε πράξεις ή λόγους εκκλησιαστικών, κυρίως, προσώπων, προκαλούν τα «πυρά» αναγνωστών, είτε εναντίον μου είτε εναντίον προσώπων στα οποία αναφέρομαι. Εκεί το επίπεδο είναι, δυστυχώς, χαμηλό. Απουσία επιχειρημάτων, αγοραία διατύπωση, παρανόηση (εσκεμμένη;) συνήθως των γραφομένων μου, (ηθελημένη;) άγνοια πραγματικών γεγονότων, έκφραση εμπαθών λογισμών έως και ύβρεις και συκοφαντίες και απειλές εναντίον μου ή και άλλων προσώπων, που φυσικά δεν δημοσιεύω, αλλά κρατώ στο αρχείο μου.
Μια φίλη μουσικός βλέποντας κάποια από τα σχόλια μου είπε: «Δεν άντεξα πάνω από 5 λεπτά. Έκλεισα τη σελίδα απορώντας εσύ πώς αντέχεις». Δόξα τω Θεώ έχω γερό στομάχι και πλήρη επίγνωση των ευθυνών μου, ώστε γνωρίζω από πριν το αποτέλεσμα των κάθε λογής δημόσιων παρεμβάσεών μου. Σαν να βλέπω ταινία α’ προβολής.
Οι ανώνυμοι σχολιαστές που παρεκτρέπονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μας αποκαλύπτουν το επίπεδο των ανθρώπων που «ασχολούνται» με τα εκκλησιαστικά θέματα. Κι αυτό είναι ενδιαφέρον από πολλές πλευρές. Θα πει κανείς: «Κι εσύ ένας απ’ αυτούς είσαι». Ναι, αλλά με μια διαφορά. Είμαι επώνυμος και διεκδικώ – και μέσω του blog – το δικαίωμα στην έκφραση προσωπικής γνώμης. Μέχρι τώρα, πολλοί του εκκλησιαστικού χώρου είχαν συνηθίσει να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Όμως ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας. Οι καιροί άλλαξαν κι όλοι μας κρινόμαστε.
Γνωρίζω με σιγουριά ότι έχουν προσπαθήσει με ποικίλους τρόπους να με φιμώσουν. Δικαίωμά τους. Και δικαίωμά μου κι εμέ να συνεχίζω απτόητος, επιτρέψτε μου. Όσο εκείνοι υπόγεια τόσο εγώ υπέργεια. Δεν έχω κάποια εξουσία ούτε «μέσα», όπως θέλουν να νομίζουν μερικοί. Είμαι ολότελα ανεξάρτητος. Αυτή είναι η αλήθεια, όσο κι αν φαντάζει απίστευτη.
«Γιατί ασχολείσαι μ’ αυτούς;» μου λένε καλοπροαίρετα κάποιοι φίλοι. «Κάνε τις συναυλίες σου και τα άλλα ωραία και μη τους δίνεις σημασία». Ναι, φίλοι μου, αλλά εγώ υποστηρίζω ότι η θεολογία και η ζωή δεν είναι αοριστολογία ούτε μεταξύ μας κουτσομπολιό. Αν κάτι μας ενοχλεί, μας αρέσει ή μας ενθουσιάζει, θα πρέπει να το αναδεικνύουμε. Για να είμαστε, όσο γίνεται, τίμιοι με τον εαυτό μας και τους άλλους. Κι ας χαρακτηρίζομαι «κομπλεξικός, γραφικός, ανεπρόκοπος, εμπαθής» κ.α. παρόμοια με τα οποία με «στολίζουν» οι γνωστοί ανώνυμοι φίλοι του ιστολογίου και …εχθροί μου.
Όσοι είστε – κατά το δυνατόν – αντικειμενικοί, ανατρέξτε στις «κουτσομπολίστικες» αναρτήσεις μου. Και δείτε την ξεκάθαρη θέση μου και την απουσία θέσης της άλλης πλευράς. Σε μια εποχή που απλώς επαναλαμβάνω τα χιλιοειπωμένα και αυτονόητα. Την απάντηση οι ενόχως σιωπώντες δεν την χρωστούν σε μένα, αλλά στην Εκκλησία, την κοινωνία και τον εαυτό τους.
Το επ’ εμοί θα συνεχίσω να προβάλλω από το ιστολόγιό μου – και όχι μόνο – την …άλλη Εκκλησία και την…άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα που αντιστέκεται, την Ελλάδα που επιμένει. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει…


Χριστός Ανέστη!
Πίνακας: Άνοιξη, του Νικολάου Γύζη

Σάββατο 10 Μαΐου 2008

ΜΙΑ... ΑΛΛΗ EUROVISION


Ευτυχώς, υπάρχει και η... άλλη Eurovision. Κι όσοι Έλληνες είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν χθες τα μεσάνυχτα ζωντανά από την ΕΡΤ έζησαν μια αξέχαστη στιγμή.

Ένας νέος Έλληνας μουσικός, ο 18χρονος κλαρινετίστας Διονύσης Γραμμένος από την Κέρκυρα κατέκτησε την πρώτη θέση στον 14ο Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Eurovision Young Musicians 2008.

Ο Τελικός Πανευρωπαϊκός Διαγωνισμός Νέων Μουσικών διοργανώνεται με σκοπό να δώσει σε νέους σολίστ μια ευκαιρία για διεθνή καριέρα. Πραγματοποιείται κάθε δυο χρόνια στη Βιέννη και σηματοδοτεί την έναρξη του περίφημου Φεστιβάλ της Βιέννης (Wiener Festwochen). Χθες το βράδυ, στην εντυπωσιακή πλατεία του Δημαρχείου της Βιέννης (Rathausplatz), ενώπιον ενός κοινού 45.000 (!) ανθρώπων και σε πανευρωπαϊκή ζωντανή τηλεοπτική αναμετάδοση, έπαιξαν οι επτά φιναλίστ με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης και υπό τη διεύθυνση του Aleksandar Markovic.


Ο Έλληνας κλαρινετίστας είχε προκριθεί στην τελική επτάδα μεταξύ των 16 νέων μουσικών που διαγωνίστηκαν στα προκριματικά, παίζοντας τρεις παραλλαγές του Stravinsky και το Rigoletto Fantasia Di Concerto του L. Bassi. Στον τελικό ερμήνευσε με μοναδική για την ηλικία του δεξιοτεχνία το 4ο μέρος από το Κοντσέρτο για κλαρινέτο και ορχήστρα του Jean Françaix. Οι διαγωνιζόμενοι ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχα παιδιά και, ως εκ τούτου, ο συναγωνισμός ήταν πολύ σκληρός. Η στιγμή της ανακοίνωσης του πρώτου βραβείου ήταν μια μοναδική στιγμή για την Ελλάδα, η οποία έφτασε στην κορυφή για πρώτη φορά από το 1982 που πραγματοποιείται ο διαγωνισμός, και, φυσικά, για τον Διονύση Γραμμένο, στο πρόσωπο του οποίου ζωγραφίστηκε κυριολεκτικά η έκπληξη, καθώς ήταν εντελώς απροσδόκητο γι' αυτόν το αποτέλεσμα της κριτικής επιτροπής. Μάλιστα, ο πρόεδρος της επιτροπής, ο διεθνούς φήμης μαέστρος sir Roger Norrington, συνεχάρη προσωπικά τον νεαρό Έλληνα μουσικό για την εξαιρετική ερμηνεία του.

Ο Διονύσης Γραμμένος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα και πήρε τα πρώτα του μαθήματα στο κλαρινέτο όταν ήταν οκτώ ετών στη Φιλαρμονική Εταιρεία της Κέρκυρας. Συνεχίζει τις σπουδές του στη μουσική στο Ωδείο Αθηνών, με καθηγητή τον διεθνούς φήμης Κερκυραίο σολίστα Σπύρο Μουρίκη. Έχει διακριθεί με το πρώτο βραβείο σε πολλούς πανελλήνιους διαγωνισμούς κλαρινέτου, ενώ το φετινό καλοκαίρι έχει επιλεγεί να συμμετέχει στην Ελληνο-Τουρκική Ορχήστρα Νέων υπό τη διεύθυνση του Vladimir Ashkenazy.

Στον αντίποδα, λοιπόν, της ποπ Eurovision, στην... άλλη Eurovision διακρίθηκε χθες το βράδυ η άλλη Ελλάδα, αυτή που κατακτάται με σκληρή προσπάθεια, άοκνη εργασία και πνεύμα αδιάκοπης μαθητείας. Ευτυχώς, όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι όπως ο Δ. Γραμμένος, που επιλέγουν να υπηρετήσουν και να τιμήσουν αυτή την άλλη Ελλάδα, δεν χάνεται η ελπίδα...

(Φωτό: http://www.youngmusicians.tv/)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ 5


Παρασκευή, Μάϊος, 09, απόγευμα

Κάτι σημαίνει να γεννιέται ένας άνθρωπος σε μια συγκεκριμένη χώρα. Ο καθένας θα βρει τη σημασία αυτή όσο ψάχνει. Είναι όμως αρκετά δύσκολος ο αγώνας στο προσωπικό επίπεδο, και πόσο μάλλον σε εθνικό επίπεδο! Αυτές οι γραμμές συνοψίζουν το πρόβλημα των ανθρώπων που βρέθηκαν στην χώρα που ονομάστηκε το 1920 «Ο Μέγας Λίβανος». Αυτοί οι Λιβανέζοι λοιπόν ψάχνουν στην ιστορία των λαών να συναντήσουν την εθνικότητά τους, όπως έκαναν και οι Σιωνιστές, και κάθε ομάδα δηλώνει να ανήκει σε κάποιο παρελθόν, ένδοξο, αξιοθαύμαστο, πολιτισμένο...

Γι’ αυτό και πολεμούν τον εαυτό τους ανά μέρα. Αν σκεφτούμε όμως ότι η εθνικότητα δεν αποτελείται από κάποιο ιστορικό είναι αλλά από ένα τωρινό γίγνεσθαι, τι θα πάθουμε; Μήπως θα πάψουμε να μαλώνουμε για την δική μας αντανάκλαση στο καθρέφτη της ανθρωπότητας; Ως λιβανέζος συμμετέχω σ’ αυτό το δίλημμα και πλησιάζω, στο προσωπικό επίπεδο, από μια ικανοποιητική λύση ενώ πέφτει το αίμα των συμπολιτών θυσία ενώπιον του αυστηρού εαυτού μας για άλλη μια φορά.

Ας είναι και η τελευταία

Προμηθεύς

φωτό 1880: Λιβανέζοι τριών γενεών

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ 4


Πέμπτη, Απρίλιος, ο8, βράδυ

Κάθομαι στην άλλη όχθη της θάλασσας, διαβάζω για την ιστορία του τόπου και τον πολιτισμό...
Δύσκολα πράγματα.. Πολύ εύκολα χάνονται τα ίχνη του παρελθόντος μέσα στο χάος του σήμερα. Πολύ εύκολα μια ξένη επιρροή, μια καινούργια μόδα μαγεύει ένα ολόκληρο έθνος και το ξεριζώνει. Γιατί η λήθη είναι τόσο απλή, και η μνήμη βασανίζει; Πώς να ξαναβρεί κανείς τις ρίζες του για να μη χαθεί μες στους ανέμους του χαμένου χρόνου; Μήπως εκτείνεται κανείς ως το μέλλον χωρίς να έχει εμβαθύνει στο παρελθόν;
Το δικό μου το παρελθόν είναι τόσο βαθύ και μακρύ όσο είναι μια αιωνιότητα. Ας το ψάξω. Ίσως βρώ και το όνομά μου. Ίσως πάψω να είμαι Προμηθεύς. Τι θα είμαι άραγε;

Πέμπτη, Μάϊος, 08, βράδυ

Γράφω διότι μου έλειψε η διέξοδος αυτή. Τώρα που κοντεύω να τελειώσω μια δύσκολη περίοδο... Ακόμα δεν είδα τίποτε απτό. Έτσι δοκιμάζεται η πίστη στο Θεό! Αφήνει τον άνθρωπο κάποτε κάποτε να καταλάβει τι θα πει: «μη γαρ μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει εαυτής» (Ματθ 6:26). Απλά λόγια, αλλά μόνο οι μεγάλοι στην αρετή ξέρουν να τα πράξουν. Τέτοιοι είναι ο προπάτορας Αβραάμ και ο Ιώβ.
Ελπίς, πίστις, αγάπη, πάνε μαζί και είναι οι τρεις ζωή σε εκείνο που θέλει να ζήσει...
Προμηθεύς
φωτό του 1880: Δρόμος στη Σιδώνα

Παρασκευή 9 Μαΐου 2008

ΔΡΟΜΑΙΟΣ 21 - ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ



Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Ο ΚΟΣΜΟΣ της Πάτρας, ο καλός δημοσιογράφος Αχιλλέας Ροδίτης αναφέρεται στο κείμενό μου για την μεταφορά της Τιμίας Κάρας στις Σέρρες, που δημοσιεύθηκε στο παρόν ιστολόγιο.
«Ποιητική», δηλ. δημοσιογραφική αδεία, ο τίτλος του ρεπορτάζ είναι ανάλογος:
Σφοδρή επίθεση για τη μεταφορά της Κάρας στις Σέρρες
Κείμενο γνωστού θεολόγου με βέλη κατά της Εκκλησίας.

Φυσικά δεν πρόκειται ούτε για επίθεση ούτε για εξακόντιση βελών και μάλιστα «κατά της Εκκλησίας».
Απλώς εξέφρασα απόψεις που συζητούνται στον θεολογικό χώρο, χωρίς να κομίζω τίποτα καινούριο στο θέμα. Για όσους γνωρίζουν κάπως τα πράγματα μεγάλη μερίδα θεολόγων αλλά και κληρικών αντιτίθενται στην περιαγωγή λειψάνων και εικόνων, διότι αποδίδουν σ’ αυτή την πρακτική αποϊεροποίηση και οικονομική σκοπιμότητα. Τώρα γιατί δεν εκφράζουν δημόσια αυτή τους τη θέση είναι άλλο θέμα. Υπάρχουν και κάποιοι που έχουν τοποθετηθεί, όχι βέβαια στην Πάτρα.

Από την άλλη μεριά το θέμα της Κάρας του Πολιούχου μας έχει ειδικό για μας ενδιαφέρον. Καταγράφω ένα γεγονός: Για πρώτη φορά μετά την επανακομιδή της Κάρας από τη Ρώμη (1964), πραγματοποιείται μεταφορά της σε άλλη Μητρόπολη της Ελλαδικής Εκκλησίας. Οι μέχρι τώρα «έξοδοι» της Κάρας ήταν σε αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Άρα, διατυπώνω τον προβληματισμό: Περνάμε σε μια νέα εποχή συχνότερων εξόδων του ιερού λειψάνου και δη στον Ελλαδικό χώρο;
Διάβασα ότι υπάρχει αίτημα για μεταφορά της Κάρας στην Κύπρο. Στη Μεγαλόνησο έχει μεταφερθεί μέχρι σήμερα ήδη δύο φορές. Επί Μητροπολίτου Κωνσταντίνου και επί Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και τρίτη; Και μέχρι πόσες φορές;
Επίσης, μη λησμονούμε ότι υπάρχουν σήμερα ιερά λείψανα – και μάλιστα πολιούχων – που είναι αδιανόητη η μεταφορά τους: Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου, Άγιος Γεράσιμος Κεφαλλονιάς, Άγιος Σπυρίδων Κέρκυρας, Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος κ.α.Το θέμα λοιπόν έχει θεολογικό και ιστορικό - τοπικό ενδιαφέρον. Και αυτές τις διαστάσεις ουδείς δύναται, όσο κι αν θέλει, να παραθεωρήσει.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΛΔ' - ΑΝΟΙΞΙΣ

το άνθος το γλυκάζον εμοί γέγονεν τιθύμαλλος

Ρωμανός ο Μελωδός


Φοβούμαι να μιλάω μ' επιχειρήματα που μόνον η άνοιξη δικαιωματικά
διαθέτει. Όμως την παρθενία που πρεσβεύω έτσι την αντιλαμβάνομαι
και μόνον έτσι την φαντάζομαι να κρατάει τη μυστική της αρετή:
μεταβάλλοντας σε άχρηστα όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να επινοήσουν
οι άνθρωποι για τη συντήρηση και ανανέωσή της.

Οδυσσέας Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος
φωτό: Π.Κ.

Related Posts with Thumbnails