ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΥΚΟΥΡΓΟ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΤΟ 1991

Με αφορμή την εκδήλωση – αφιέρωμα που ετοιμάζουμε «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ», την Δευτέρα 16 Μαΐου 2016, στις 8 μ.μ. στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος “Λίλιαν Βουδούρη”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 

Σελίδες προσωπικού ημερολογίου 

3 Αυγούστου 1991 

Η πρώτη μου συναυλία με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία, ιδιαίτερα σημαντική από κάθε άποψη, απόψε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. 

Έτσι, «πάτησα» συναυλιακά και αυτό τον χώρο – θρύλο, που όπως και να το κάνουμε αποτελεί μοναδική εμπειρία, να ίστασαι στην ορχήστρα και να ψάλλεις. 

Το πρόγραμμα εξόχως ενδιαφέρον. «Από τη βυζαντινή μουσική στη σύγχρονη». 

Από την πρόβα του "Ροδανόν" στην Επίδαυρο 

Πρώτο μέρος τα έργα: «Νόμοι» του Δημήτρη Τερζάκη και «Ροδανόν» του Μιχάλη Αδάμη, με σολίστ τον Λυκούργο Αγγελόπουλο. Ιδιαίτερα μου άρεσε το «Ροδανόν» και φρονώ πως είναι ώριμο έργο του Αδάμη, όπου έχει επιτύχει μια δημιουργική σύνθεση των βυζαντινών μελωδιών με αυτές της σύγχρονης μουσικής, με αποτέλεσμα μια πρωτοφανέρωτη θεώρηση, με πειστική και ικανή άποψη, του Κρατήματος του Ιωάννου Πρωτοψάλτου, που είναι και ο βασικός κορμός του έργου. 

Καλή χρήση των οργάνων, σοφή η ιδέα της τούμπας και του συνόλου από τέσσερα έγχορδα και τέσσερα πνευστά, δομή με βαθμιαία έξαρση. Αν και μικρό σε διάρκεια το «Ροδανόν», απεδείχθη πολύ περιεκτικό. 

Στο β’ μέρος μέλη από την παράδοση, με αποκορύφωμα και φετίχ το «Φρούρησον…» του Κουκουζέλη. Στη διδασκαλία αυτού του μέλους κατάλαβα πόσο μεγάλος μουσικός είναι ο Αγγελόπουλος, που εκτός από γνώσεις διαθέτει και ένστικτο, και πόσο δίκιο έχει τελικά σχετικά με την ερμηνεία των σημαδιών και την απόδοση των χειρονομιών, αφού αλλιώς τέτοιου είδους μάθημα (και γενικά όλα τα παλαιά) δεν μπορεί να βγει όπως πρέπει, έτσι ώστε να καταδειχθεί η πάντερπνος ωραιότης και το απέραντο μεγαλείο του. 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

"ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΧΑΤΖΟΓΛΟΥ

Βιβλιοπαρουσίαση

ΕΛΕΝΑ ΧΑΤΖΟΓΛΟΥ 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ 

(Δοκίμια καὶ «διδακτικὲς» προτάσεις. Κριτικὴ γιὰ Θέατρο, Κινηματογράφο, Βιβλίο). 

Τὸ βιβλίο Προτάσεις κριτικοῦ λόγου περιλαμβάνει μία σειρὰ ἀπὸ δοκίμια κριτικοῦ προβληματισμοῦ καὶ ἀποτελεῖ προϊὸν τῆς ἐκπαιδευτικῆς ἐμπειρίας καὶ τῆς παιδαγωγικῆς εὐαισθησίας τῆς γράφουσας. Εἰδικότερα, ἐπεξεργάζεται δοκίμια θεωρητικοῦ καὶ ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ περιέχει καὶ κείμενα ποὺ παρήχθησαν κατὰ τὴ διαδικασία κριτικογραφίας γιὰ τὸ θέατρο, τὸν κινηματογράφο καὶ τὸ βιβλίο. 

Ὁ ἀναγνώστης στὸ Αʹ μέρος τοῦ βιβλίου θὰ μελετήσει δοκίμια παιδαγωγικοῦ καὶ φιλοσοφικοῦ χαρακτήρα, ἐνῶ στὸ Βʹ μέρος θὰ γνωρίσει ὁρισμένες «διδακτικὲς» προτάσεις, ποὺ στὴν οὐσία ἀποτελοῦν «ἐναλλακτικὲς» προσεγγίσεις κάποιων λογοτεχνικῶν κειμένων, οἱ ὁποῖες ἀξιοποιοῦν τὴ διαθεματικότητα καὶ γενικὰ προωθοῦν τὴν κριτικὴ ἑρμηνευτικὴ σκέψη σὲ πολύπλευρες, κατὰ τὸ δυνατόν, θεωρήσεις. Τέλος, στὸ Γʹ μέρος θὰ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μὲ μία κριτικὴ ματιὰ πάνω σὲ θεατρικὰ ἔργα τῆς παγκόσμιας ἢ τῆς ἐγχώριας δραματουργίας, σὲ κινηματογραφικὲς ταινίες ποὺ προκάλεσαν αἴσθηση καὶ σὲ βιβλία σύγχρονου προβληματισμοῦ, μὲ θέματα ποὺ παραμένουν διαχρονικά, ὅπως εἶναι ὁ πόλεμος καὶ ἡ εἰρήνη, ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψης, ἡ πολιτική, ὁ θάνατος κ.λπ.

Ἡ Ἕλενα Χατζόγλου εἶναι διδάκτωρ φιλολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Στὰ ἐρευνητικά της ἐνδιαφέροντα ἀνήκει ὁ ἐπιστημονικὸς χῶρος τῆς βυζαντινῆς καὶ μεταβυζαντινῆς φιλολογίας, καθὼς καὶ ἡ παλαιογραφία καὶ κριτικὴ ἔκδοση κειμένων. Ἀσχολεῖται ἐπίσης μὲ τὴν ἀρθρογραφία στὸν Τύπο καὶ τὴν κριτικογραφία γιὰ τὸ θέατρο, τὸν κινηματογράφο καὶ τὸ βιβλίο.
Διαβάστε τα κείμενα της Έλενα Χατζόγλου στην Ιδιωτική Οδό εδώ. 

ΠΟΙΗΣΗ ΕΛΥΤΗ ΚΑΙ ΟΙΝΟΓΝΩΣΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΛΟΓΛΕΙΟ - ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ (ΦΩΤΟ)

Ποίηση, κρασί και γεύσεις συναντήθηκαν την Τρίτη 10 Μαΐου στο Τελλόγλειο σε μία πρωτότυπη, ανοιξιάτικη βραδιά αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή την έκθεση «Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη. Ποίηση και Ζωγραφική» που λειτουργεί στο Τελλόγλειο για την επέτειο των 20 χρόνων από τον θάνατο του Νομπελίστα ποιητή. 

Η εκδήλωση περιλάμβανε, αρχικώς, τρεις ομιλίες από την ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, τον συνθέτη Γεώργιο Κουρουπό και τον γλύπτη Κώστα Βαρώτσο. 

Αναφερόμενη στη διαμόρφωση της ποιητικής ταυτότητας του Ελύτη, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου διέτρεξε με συντομία τη ζωή του, από τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη, τη Λέσβο και τις Σπέτσες, την επαφή του με το Αιγαίο –«το δακτυλικό αποτύπωμα του Έλληνα, ο συνδυασμός ύλης και πνεύματος», για τον Ελύτη- τη νεανική του περίοδο, τα πρώτα του ποιητικά έργα, τις επιρροές του από μεγάλους ξένους ποιητές, όπως ο Ελυάρ. 

Μίλησε ακόμη η κ. Ηλιοπούλου για τα βασικά στοιχεία που διαποτίζουν το σύμπαν του Ελύτη, το φως, το οποίο μελέτησε επισταμένως, θέλοντας να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο της ύπαρξης, τη μουσική -θεωρούσε ότι η μεγάλη μουσική είναι μια καταφρόνηση του θανάτου- αλλά και τη ζωγραφική με την οποία ασχολήθηκε ως αυτοδίδακτος. Σημαντικός σταθμός στην πορεία του ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο πήρε μέρος ως ανθυπολοχαγός, μια εμπειρία που τον καθόρισε. «Στον Πόλεμο ο Ελύτης είδε την Ελλάδα μέσα από τη διαχρονία της» είπε η κ. Ηλιοπούλου.

Να τονισθεί ότι και μετά το Νομπέλ ο Ελύτης συνέχισε να γράφει πολύ σημαντικά έργα («Ο Μικρός Ναυτίλος», «Τα ελεγεία της οξώπετρας»), σε πείσμα αυτών που προφήτευαν το ποιητικό του τέλος. Το πιο πολυμεταφρασμένο έργο του είναι, παραδόξως, το πιο «ελληνικό» και το πιο δύσκολο: το «Άξιον Εστί». Μεταφράστηκε ακόμη και στα κινέζικα. 

Σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου διάβασε το ποίημα «Δεύτερη Φύση» από τους «Προσανατολισμούς», που κλείνει με τους στίχους «Γλυκιά περιπέτεια / Γλυκιά Η Ζωή.», στους οποίους συμπυκνώνεται η κοσμοθεωρία του ποιητή. Με τον Ελύτη, όπως είπε κλείνοντας η ομιλήτρια, «η ποίηση γίνεται χώρος αρχετυπικών αναφορών. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο το είναι αλλά το δυνατόν γενέσθαι κι αυτό φαίνεται σε κάθε του στίχο, ακόμη και τους πιο απλούς». 

Ακολούθησε ομιλία του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού, ο οποίος παρουσίασε διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις πάνω στην ποίηση του Ελύτη μέσα από ηχογραφημένα αποσπάσματα έργων μεγάλων συνθετών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου αλλά και λιγότερες γνωστές αποδόσεις από συνθέτες όπως ο Θεόδωρος Αντωνίου και η Αγγελική Ιονάτος. Να σημειωθεί ότι ο Γ. Κουρουπός έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Ελύτη, μελοποιώντας πολλά ποιήματά του και το περίφημο «Μονόγραμμα». 

Στη συνέχεια ο Κώστας Βαρώτσος παρουσίασε σε προβολή διαφανειών το γυάλινο γλυπτό του «Ο Ποιητής», το πρώτο μεγάλων διαστάσεων τρισδιάστατο έργο του, το οποίο αφιέρωσε στον Οδυσσέα Ελύτη έστω και με καθυστέρηση –«ήθελα να το κάνω όσο ζούσε αλλά δεν το τόλμησα». 

Στην εκδήλωση έδωσαν το παρών ο πρύτανης του ΑΠΘ και πρόεδρος του Δ.Σ. του Τελλογλείου, καθηγητής Περικλής Μήτκας, η γενική γραμματέας του Δ.Σ. του Τελλογλείου, καθηγήτρια Αλεξάνδρα Γουλάκη – Βουτυρά, ο λυρικός τραγουδιστής Σπύρος Σακκάς, ο κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών και καθηγητής Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Α.Π.Θ Ξενής Σαχίνης, καθώς και πλήθος φίλων του Τελλογλείου που αγαπούν την ποίηση του Ελύτη. 

Η βραδιά έκλεισε με την παρουσίαση του νέου κρασιού «Sauvage bleu» από το Κτήμα Λίγας που βρίσκεται στα Γιαννιτσά της Πέλλας. Πρόκειται για έναν «νεαρό» ερυθρό οίνο, «νεανικό», όπως το περιγράφει ο ίδιος ο οινοποιός Θωμάς Λίγας, το όνομα του οποίου, Sauvage Bleu, παραπέμπει στο «άγριο μπλε του Αιγαίου». 

Το κρασί είναι μονοποικιλιακό (Λημνιώνα Καρδίτσας) και έχει προκύψει μετά από πειραματική οινοποίηση με φυσική καλλιέργεια. Πίνεται μέσα στην επόμενη χρονιά από την παραγωγή του, έχει έντονα φρουτώδη γεύση και το όνομά του είναι παράγωγο του τρόπου καλλιέργειάς του και των μπλε ανταυγειών που παρουσιάζει το τελικό αποτέλεσμα. Παρήχθη φέτος για πρώτη φορά και η παρθενική του εμφάνιση έγινε στο Τελλόγλειο Ίδρυμα. 

Ο οινοποιός Θωμάς Λίγας 

Οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν πρώτοι το νέο κρασί μαζί με γευστικές δημιουργίες που ετοίμασε και πρόσφεραν ο σεφ Νίκος Κατσάνης και η δυναμική ομάδα του καφέ-εστιατορίου του Τελλογλείου. 

Θυμίζουμε ότι στην έκθεση «Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη. Ποίηση και Ζωγραφική» που διοργανώθηκε στο Τελλόγλειο παρουσιάζονται κολάζ, τέμπερες και υδατογραφίες του Οδυσσέα Ελύτη, δοκίμια του ίδιου για μεγάλους ζωγράφους και γλύπτες, καθώς και έργα σημαντικών καλλιτεχνών εμπνευσμένα από την ποίησή του. 

Την επιμέλεια της έκθεσης, που θα παραμείνει ανοικτή ως τις 31 Μαΐου 2016, είχαν ο Τάκης Μαυρωτάς και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

ΣΤΟΝ ΕΜΦΟΡΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος, απαντώντας σε σχόλιό μου για τις κατάρες που εξαπέλυσε την Μεγάλη Παρασκευή, μου έγραψε, μεταξύ άλλων, πατρικά: Αγαπητέ Παναγιώτη, 

Παρακαλώ, θέλω να μαθητεύσω κοντά σας. Θέλω να μάθω να σκέπτωμαι χριστιανικά! Θέλω να μάθω να σκέπτωμαι Ορθόδοξα! 

Παρακαλώ, ορίστε μου το χρόνο, για να έλθω κοντά σας να πάρω μερικά μαθήματα, να μαθητεύσω κοντά σας! Μου χρειάζεται ένα φροντιστήριο! 

Φυσικά, υπερβάλλει ο Σεβασμιώτατος, αφού δεν είμαι ικανός εγώ, ένας απλός λαϊκός θεολόγος, να διδάξω έναν πολιό Επίσκοπο της Εκκλησίας, ο οποίος φέρει την αποστολική διαδοχή και επομένως και την σωστή διδαχή, ως ποιμένας και διδάσκαλος. 

Όμως, δεν μπορώ και να παραθεωρήσω τις παρακλήσεις του Σεβασμιωτάτου, αφού επιδεικνύει τέτοιο ζωηρό πνεύμα μαθητείας! Έτσι, απλώς θα του θυμίσω κάτι – για αρχή – σε σχέση με το φινάλε του εκτενούς κειμένου του που είδε το φως της δημοσιότητας αυτές τις μέρες, με τον τίτλο: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ «ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ - ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ. 

Ο Σεβ. προτάσσει στο άρθρο του το Παύλειο ρητό «Ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα»! Και με αυτό τελειώνει γράφοντας: 

«Καί τώρα η τελευταία μου λέξη, διά στόματος του Αποστόλου Παύλου, του Αποστόλου της αγάπης: «ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα»! (Κορ.16,21-22), δηλ. ας είναι ανάθεμα, δηλ.καταραμένος! Τελεία καί παύλα.» 

Του θυμίζω, λοιπόν, την ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου στο συγκεκριμένο χωρίο: «Τι ουν εστί το ανάθεμα; Άκουσον αυτού λέγοντος. Ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, έστω ανάθεμα, τουτέστι κεχωρίσθω πάντων, αλλότριος έστω πάντων». 

Αυτό εννοεί ο Σεβασμιώτατος με το είναι «καταραμένος: Τελεία και παύλα»; Πρέπει να το ξαναδεί λιγάκι το θέμα.

Περισσότερα μπορεί να διαβάσει για το θέμα στο κείμενο του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού: Το ανάθεμα στη ζωή της Εκκλησίας. 

Εκεί, μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι: "Ακόμη όμως και αν ο άνθρωπος νικιέται από την αμαρτία, δεν χωρίζεται από το σώμα του Χριστού. Εξακολουθεί να ισχύει η προϋπόθεση της αγάπης προς το Χριστό ως κριτήριο… .Αντί λοιπόν να βλέπουμε το καίριο στη ζωή της Εκκλησίας που είναι η αγάπη και η σχέση με το Χριστό, κοιτούμε την αξιοσύνη ή την αναξιότητά μας". 

Αληθώς Ανέστη, Σεβασμιώτατε. 

Υ.γ. Ένα παλαιότερο «μάθημά» μου στον Σεβ. Καλαβρύτων – χωρίς να μου το ζητήσει – είναι και οι αναρτήσεις μου:

- ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΟΦΟΡΟΙ - Με αφορμή επιστολή του Καλαβρύτων στον Οικουμενικό Πατριάρχη
-  Ο ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ ΣΤΗΝ «ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ» ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Στην φωτογραφία της Ιδιωτικής Οδού: 

Από την ειρηνική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην Εκκλησία της Ελλάδος επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου (Μάϊος 1999). Στη "Μεγάλη Βρετανία" ο γράφων, διευθυντής, τότε, προγράμματος του Τηλεοπτικού Σταθμού της Μητροπόλεως Πατρών "Λύχνος" (ο σταθμός κάλυπτε την Πατριαρχική επίσκεψη), παίρνει την ευχή του Οικουμενικού Πατριάρχου. Δίπλα ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ

Ένα οδοιπορικό στην Κωνσταντινούπολη του χθες και του σήμερα 
Παναγιώτης Καμπάνης 
Δρ. Αρχαιολόγος-Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, 
Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
Μάιο χτίστηκε το όνειρο (11 Μαΐου 330) και Μάιο γκρεμίστηκε (29 Μαΐου 1453) 
...Κατά τη χριστιανική παράδοση ο αυτοκράτορας θέλοντας να ευχαριστήσει τον Θεό που τον αξίωσε σε αυτό το έργο, στις 11 Μαΐου του 330 τέλεσε λιτανεία με προεξάρχοντα τον τότε επίσκοπο Αλέξανδρο και με την πάνδημη συμμετοχή του λαού. Κατ΄ έτος από τους χριστιανούς στις 11 Μαΐου εορτάζεται η ανάμνηση των εγκαινίων «της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου Κωνσταντινουπόλεως, εξαιρέτως ανακειμένης την προστασία της Παναχράντου και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και παρ΄ Αυτής διασωζομένης», με το όνομα Γενέθλιον της Κωνσταντινούπολης.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ - ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ by Panagiotis Andriopoulos

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ / Παρουσιάζει ο Δημήτρης Μπαλτάς

Δημήτρης Μπαλτᾶς 

Ἐδουάρδος Τουρνέϊζεν, Ντοστογιέφσκι. Τά ὕστατα ὅρια τοῦ ἀνθρώπου, μετ. Μ. Πιράρ, Ἐκδόσεις Δόμος, Ἀθἠνα 2016, σελ. 114 

Ἕνα ἀκόμη βιβλίο γιά τόν Φ. Ντοστογιέφσκι (1821-1881) εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητας πρίν ἀπό λίγες μέρες. Πρόκειται γιά τό μικρό σέ ἔκταση βιβλίο τοῦ Ἑλβετοῦ καθηγητῆ θεολογίας στήν Βασιλεία καί πάστορα τῆς Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας Ἐδ. Τουρνέϊζεν (Ed. Thurneyzen, 1888-1974) ἐπιγραφόμενο «Ντοστογιέφσκι», τό ὁποῖο μετέφρασε ἀπό τά γερμανικά ὁ Μ. Πιράρ. 

Προηγεῖται τοῦ κειμένου μία σύντομη ἀλλά κατατοπιστική εἰσαγωγή (σελ. 7-14) τοῦ μεταφραστῆ, ὅπου, ἐκτός τῶν σχετικῶν βιογραφικῶν στοιχείων καί τῶν ἐκδόσεων τοῦ συγκεκριμένου ἔργου, γίνεται μία ἰδιαίτερη ἀναφορά (σελ. 10-13) στήν ἐπίδραση τοῦ Ντοστογιέφσκι, διά τοῦ ἔργου τοῦ Τουρνέϊζεν, στόν γνωστό θεολόγο Κάρλ Μπάρτ (1886-1968) καί μάλιστα στήν ὀγκωδέστατη Πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή τοῦ τελευταίου, ἡ ὁποία προσφάτως μεταφράστηκε στήν ἑλληνική (μετ. Γ. Βλαντῆς, Ἄρτος Ζωῆς). 

Ἄς ἐπιστρέψουμε στό μικρό βιβλίο τοῦ Τουρνέϊζεν. Πρόκειται κατ’ οὐσίαν γιά μία ἀναφορά στήν ἀνθρωπολογία τοῦ Ντοστογιέφσκι, μέ παραδείγματα ὁρισμένες γνωστές μορφές ἀπό τά ντοστογιεφσκικά ἔργα (Ρασκόλνικωφ, ἀδελφοί Καραμάζωφ, Μίσκιν). Εἶναι ἀπολύτως ἀκριβής ἡ τοποθέτηση τοῦ Τουρνέϊζεν ὅτι «ὅποιος γνώρισε τόν κόσμο καί τούς ἀνθρώπους τοῦ Ντοστογιέφσκι κατέχεται ἀπό ἕνα ἐνδόμυχο ρίγος καί τρόμο» (σ. 16). Ἀλλά ἐπίσης ἀκριβής εἶναι καί ἡ ἀνίχνευση τοῦ προφητικοῦ στοιχείου στό συνολικό ἔργο τοῦ Ντοστογιέφσκι (σσ. 19-22), μέ τήν «ἀδιάλλακτη ὀξυδέρκεια» (σ. 22) καί «διορατικότητα» (σ. 24) πού τόν διέκρινε. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, αὐτό δεν σημαίνει ὅτι ὁ Ρῶσσος μυθιστοριογράφος μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ stricto senso ὡς «ψυχολόγος» (πβ. σ. 59). Κατά τόν ἴδιο ἀποφατικό τρόπο, ὁ Ρῶσσος συγγραφέας δέν εἶναι, γιά τόν Τουρνέϊζεν οὔτε «ἱστορικός» (σ. 20) οὔτε «ρομαντικός» (σ. 65). Ἀπό τήν ἐσωτερική σχέση τῆς «ἀνθρωπιᾶς τῶν ἀνθρώπων μέ τήν τάση τους πρός τό ἐπέκεινα» (σ. 56) διερωτᾶται ἐν συνεχείᾳ ὁ Τουρνέϊζεν ἄν μποροῦμε νά κατατάξουμε τόν Ντοστογιέφσκι «στήν χορεία τῶν μεταφυσικῶν» (σ. 60). Βεβαίως ὅλα αὐτά τά ζητήματα ἔχουν ἀπασχολήσει ἐπί πολλές δεκαετίες τούς ἑρμηνευτές, Ρώσσους καί Δυτικούς, τοῦ ντοστογιεφσκικοῦ ἔργου. Καί ἑπομένως ὁ βαθμός πρωτοτυπίας πάνω σ’ αὐτά τά ζητήματα τοῦ βιβλίου πού παρουσιάζω σήμερα, εἶναι μᾶλλον περιορισμένος. 

Ἐάν, ὥς τό σημεῖο αὐτό περίπου, τό βιβλίο ἀναφέρεται στό ζήτημα «ὁ ἄνθρωπος στόν Ντοστογιέφσκι», ἀκολούθως ὁ Τουρνέϊζεν ἀλλάζει ἀπρόσμενα, ἀλλά ὄχι ἄστοχα, τήν προσέγγισή του καί ἐξετάζει τό ζήτημα «ὁ ἄνθρωπος Ντοστογιέφσκι». Μέ ἀφορμή τήν κριτική στάση τοῦ Ρώσσου συγγραφέως ἀπέναντι στήν θεσμική ρωσσική Ἐκκλησία τῆς ἐποχῆς του (σ. 19, σσ. 102-103), ὁ Τουρνέϊζεν ἐπισημαίνει ὅτι «ὁ ἄνθρωπος Ντοστογιέφσκι εἶναι μιά μεγάλη, φλογισμένη διαμαρτυρία ἐναντίον παντός κατεστημένου ὡς ἔχει» (σ. 104). Ὁ Τουρνέϊζεν προχωρεῖ σέ μία ἐνδιαφέρουσα ἑρμηνεία κατά τήν ὁποία «ὁ ἴδιος [ὁ Ντοστογιέφσκι] εἶναι ἕνας ἀπό τούς προβληματικούς τύπους τῶν ἔργων του. Δέν εἶναι ἅγιος, δέν εἶναι ἀσκητής· δέν εἶναι μιά ψυχή εὐγενική, παρά δαιμονική. Στέκεται ἀπέναντί μας ὡς ἄνθρωπος … Εἶναι ὁ μάρτυρας, ὄχι ὁ Μεσσίας» (σ. 114). 

Νομίζω ὅτι ἀκριβῶς σ’ αὐτήν τήν ἑρμηνευτική, τοῦ ἀνθρώπου στόν Ντοστογιέφσκι διά τοῦ Ντοστογιέφσκι ὡς ἀνθρώπου, βρίσκεται τό ἀριστουργηματικό στοιχεῖο στό μικρό βιβλίο τοῦ Τουρνέϊζεν.

Ο ΑΡΧΙΜ. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ "ΚΑΤΑΡΕΣ" ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

Με αφορμή τις "κατάρες" του Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου, το βράδυ της Μ. Παρασκευής, ο αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος, ανήρτησε στο ιστολόγιο που επιμελείται Enoriako.info, ένα σημαντικό κείμενο με τίτλο:

Επιτρέπει ο Χριστός να καταριέσαι; 

Το παραθέτουμε στη συνέχεια ολόκληρο. 

ΑΡΧΙΜ. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΚΑΤΑΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ by Panagiotis Andriopoulos

Η "ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ" ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Η πιανίστρια και συνθέτρια Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου της βιβλίου Shells and Shadows, for voice and piano από τον Μουσικό Οίκο Φίλιππος Νάκας, παρουσίασε τις συνθέσεις της μαζί με την σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, την Τετάρτη 6 Απριλίου 2016 στην Αίθουσα Συναυλιών του Ωδείου Φ. Νάκας. 

Από εκείνη την βραδιά παραθέτουμε εδώ  την  "Σταχτοπούτα", σε στίχους και μουσική της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου. 

Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά. 

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ (ΦΩΤΟ)

Χθες, Παρασκευή 6 Μαΐου 2016, το βράδυ, απολαύσαμε την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, στο Studio C στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, σε μια ιδιαίτερη συναυλία με συνθέσεις του Δημήτρη Ζαφειρέλη και τίτλο «Εφ΄ όλης της ύλης». 

Η Δάφνη Πανουργιά στο τραγούδι και ο ποιητής Κωστής Τριανταφύλλου στην απαγγελία. 

Διεύθυνση ορχήστρας: Φαίδρα Γιαννέλου. 

Στην κιθάρα και την ενορχήστρωση, ο ίδιος ο συνθέτης, Δημήτρης Ζαφειρέλης. 

Ερμηνεύτηκαν οι εξής συνθέσεις του Δημήτρη Ζαφειρέλη: 

- Είσοδος Γ – Διπλό Ντουέτο (2000) 

- Αναφιώτικα – Φυλλωσιές (1982) 

- Πρόκληση – Άστο μόνο του (2016), στίχοι: Πάγια Βεάκη 

Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 

- Θεία Μπόσσα – σόλο κιθάρα (1999) 

- Μια πρώτη ματιά – Rock Oriental (1992)

- Άστατη αγάπη – Άστο μόνο του (2016), στίχοι: Πάγια Βεάκη 

Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 

- Rock Oriental (1992) 

- Πι Πι - Φυλλωσιές (1982) 

- Καθημερινή Ηλέκτρα, μέρος 3 (2015) 

Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά 

Δάφνη Πανουργιά και Φαίδρα Γιαννέλου 

Από αριστερά: Δημήτρης Παπαγγελίδης (κιθάρα), Γιώργος Ζηκογιάννης (ηλεκτρικό μπάσο), Δάφνη Πανουργιά,
 Κωστής Τριανταφύλλου, Βαλεντίνο Μπέικοφ (πρώτο βιολί) Δημήτρης Ζαφειρέλης και Νίκος Κασσαβέτης (ντράμερ)

Η Δάφνη Πανουργιά με τον σπουδαίο σολίστ στο ακορντεόν Χρήστο Ζερμπίνο

Η Δάφνη Πανουργιά με τον συνθέτη Νίκο Τάτση

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ: Ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ

Ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ, ο λύχνος του κόσμου 

Παναγιώτης Καμπάνης

Δρ. Αρχαιολόγος –Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού 

Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια

Ο Άγιος Σέργιος Ραντονέζ by Panagiotis Andriopoulos

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΤΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

Οι Μητροπολίτες Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος και Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Του Δημήτρη Κ. Τσίτου 
Dr Divinitatis

“Το συνοδικό και ιεραρχικό πολίτευμα της Εκκλησίας ως χάρισμα”  (απόσπασμα) 

Υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου 

«Πολλές συζητήσεις γίνονται για το συνοδικό θεσμό ή το λεγόμενο συνοδικό σύστημα πολίτευμα της Εκκλησίας. Πράγματι, αυτό είναι το ιδιάζον χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία στηρίζεται στο συνοδικό σύστημα διοικήσεως των κατά τόπους Εκκλησιών, στη λεγόμενη συνοδική «διαγνώμη» και όχι στην άποψη ενός προσώπου. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία στηριζόμαστε στις αποφάσεις των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων, στο «έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν», το «ήρεσε τη Συνόδω» και όχι στις απλές γνώμες των διαφόρων μελών της Εκκλησίας. Βεβαίως, όταν ένα μέλος της Εκκλησίας φθάση στην θέωση, τότε βιώνει και εκφράζει αυτό το εσωτερικό πνεύμα της Εκκλησίας, και αποτελεί την αυθεντία σε θέματα πνευματικής ζωής και πολλές φορές αποτελεί τη βάση των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων.» 

Πηγή: Περιοδικό "Θεολογία" 2/2009. (Αφιέρωμα στο Συνοδικό Θεσμό) σελ. 67-86. 

«Η ατομική ευθύνη και συμβολή στο συλλογικό αποτέλεσμα» 

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις – κήρυγμα – κατάρες, του κατά τον τίτλο του Μητροπολίτη Αμβροσίου, επισημαίνεται το ότι σκοπίμως εδώ δεν προσφωνείται «Σεβασμιώτατος» δεδομένου ότι το «σέβας» δεν εκχωρείται αλλά αποδίδεται, υπάρχουν μερικές σκέψεις. 

Κάθε οργανισμός λειτουργεί ως «σύστημα». Δηλαδή πολλά επιμέρους συνεργάζονται προκειμένου να υπάρξει ένα τελικό αποτέλεσμα. Ένα απλό, αλλά όχι απλοϊκό, παράδειγμα είναι ένα ρολόι. Αποτελείται από έναν αριθμό γραναζιών και άλλων μερών τα οποία πρέπει να είναι σε τέλεια κατάσταση προκειμένου να συνεργαστεί το κάθε ένα με τα υπόλοιπα ώστε να έχουμε μια εύρυθμη λειτουργία (αποτέλεσμα). Εάν ένα γρανάζι δεν είναι σε καλή κατάσταση τότε ή δεν υπάρχει αποτέλεσμα ή το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι απατηλό και το «σύνολο» καθίσταται ανενεργό αν όχι βλαπτικό. 

Αυτή η ιδέα δημιουργεί την έννοια «Η ατομική ευθύνη και συμβολή στο συλλογικό αποτέλεσμα». Η αντίληψη αυτή κυριαρχεί παντού και όσο πιο γρήγορα γίνεται κατανοητή και υιοθετείται, τόσο πιο άμεσα τα αποτελέσματα είναι ως θετικά και αποδεκτά. 

Έτσι λοιπόν, και στην περίπτωση του κ. Αμβροσίου Λενή έχουμε μια προσωπική ιδεοληψία, διάθεση και συμπεριφορά η οποία αντίκειται στο Χριστιανικό δόγμα της Αγάπης και η οποία ταυτοχρόνως προκαλεί – καθ’ έξιν, κατά συρροή και αδιαλείπτως- πιστούς ορθοδόξους Χριστιανούς, αλλά και κάθε μη φανατικό. 

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής είναι υπόλογος για τις πράξεις του και με …λεβεντιά έχει αναλάβει τις ευθύνες του. Το γιατί κάνει αυτά που κάνει είναι δικό του θέμα, και οι εξηγήσεις που δίνει – όσο κι αν προσπαθεί- δεν γίνονται αποδεκτές εκτός από κάποιους μερικούς. Βέβαια η παρουσία του στο προσκήνιο είναι ως εκπροσώπου της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως και Θρησκείας. «Κρίνει», και φυσικά «κρίνεται». 

Το θέμα όμως, δεν σταματά εδώ. Η ευθύνη του ενός σε ένα «σύστημα» διαχέεται και γίνεται «προίκα» - με ότι κι αν σημαίνει αυτό - των υπολοίπων μερών του «συστήματος» διότι δεν θα υπάρξει καλή λειτουργία, (εξ αιτίας του ενός), και φυσικά, αποτέλεσμα. 

Ο τρόπος της διακυβέρνησης της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι «συνοδικός», όπως σαφέστατα αναφέρεται στο απόσπασμα (στην αρχή - επικεφαλίδα) του πονήματος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου. Άρα εκτός από την ευθύνη που φέρει και επωμίσθηκε ο κ. Λενής, ευθύνη υπάρχει για τις πράξεις του και στα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Θα μπορούσαμε, βέβαια, να πούμε ότι και η Ανωτάτη Αρχή – το Οικουμενικό Πατριαρχείο – θα είχε λόγους να ενδιαφερθεί διότι πλήττεται βαρύτατα η ίδια η Χριστιανική Θρησκεία όταν Μητροπολίτης ενδεδυμένος με αρχιερατικά άμφια και σε ιερό τόπο λατρείας εκστομίζει τα όσα κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να ακούσει. Η πρώτη κίνηση, όμως, για την τακτοποίηση του θέματος ανήκει – και αποτελεί υποχρέωση - της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος επειδή είναι ο φυσικός «προϊστάμενος», έστω συνοδικά, του κάθε Μητροπολίτη μέλους της. 

Τον καιρό αυτό οι λειτουργοί της θρησκείας και το σύστημα της, βάλλεται από παντού – και δικαίως και αδίκως. Περιστατικά σαν το θλιβερό που παρακολουθήσαμε αποτελούν φθοροποιά στοιχεία. Πρέπει να απομονώνονται και να χρησιμοποιούνται μέθοδοι «αντιρρύπανσης και απορρύπανσης». Το «φιλάδελφον» έχει τα όρια του, όπως όρια υπάρχουν και για τις αντοχές και τις ανοχές. Εάν οι συνοδικοί λειτουργοί της εκκλησίας δεν έχουν όρια τότε ο λαός τους βάζει σε ίση μοίρα, και τους κρίνει με βάση αυτά που ανέχονται και αυτά που αντέχουν.

ΕΝΑ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Η "ΟΔΥΣΣΕΙΑ" ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΑΝΟΛΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Κατά συγκυρία, πριν ακριβώς 8 χρόνια, στις 4 Μαϊου 2008, έγραφα εδώ στην Ιδιωτική Οδό: 

Είχα την τύχη πριν δεκαπέντε χρόνια, τον Αύγουστο του 1993, να βρίσκομαι στην Κω με τον Μανόλη Χατζηγιακουμή. Παρακολουθούσα από κοντά τις εργασίες που έκανε στο Ασφενδιού, το παραδοσιακό χωριό που το έσωσε από τον αφανισμό. Πήρε τα ερείπια και τα αποκατέστησε στο πρότερον κάλλος. Με πολύ κόπο, γνώση και αυταπάρνηση. 

Τότε ο δάσκαλος Χατζηγιακουμής μου διάβασε την πέμπτη ραψωδία της Οδύσσειας, της οποίας μόλις είχε ολοκληρώσει την μετάφραση. Ήμουν πραγματικά ένας προνομιακός ακροατής! Μιλήσαμε πολύ για το εγχείρημά του, για τις ήδη υπάρχουσες μεταφράσεις του Ομηρικού έπους, για την βάσανό του να αποδώσει πιστά το πρωτότυπο με τρόπο ποιητικό. Χθες στην Αθήνα μου έδωσε με αφιέρωση το βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε: ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ – Δοκιμές Μετάφρασης. Η χαρά μου απερίγραπτη. Εξέδωσε επιτέλους τα πρώτα του μεταφραστικά πονήματα πάνω στην Οδύσσεια (ε’ ραψωδία, αποσπάσματα από την ζ’ και την η’). 

Η μετάφραση του Χατζηγιακουμή είναι, κατά την άποψή μου, ό,τι πιο μοντέρνο και παραδοσιακό μαζί. Μένει απολύτως πιστός στο πρωτότυπο, ενώ η ποιητική του απόδοση αναδίνεται από παντού! Διαβάζοντας την μετάφραση του Χατζηγιακουμή βλέπεις και ακούς. Αισθάνεσαι ότι η Οδύσσεια είναι ποίημα αφηγηματικό και περιγραφικό, μα πάνω απ’ όλα ποίημα προφορικό. Στα εξαιρετικά σχόλια που συνοδεύουν τη μετάφραση ο Χ’’γιακουμής εξηγεί την άποψή του για πολλά μεταφραστικά προβλήματα. Δεν έχει ιδεολογικές παρωπίδες, δεν υποτάσσει το πρωτότυπο σ’ ένα δικό του σκεπτικό, αλλά αναδεικνύει το πρωτότυπο πραγματοποιώντας μια μετάφραση με ρυθμό! Με ήχο και εικόνα! Ο αναγνώστης προσέχει ότι ο μεταφραστής έχει αγωνιστεί να αποδώσει την νοηματική και ρυθμική ακρίβεια του πρωτοτύπου. Εργώδες εστίν το τοιούτον, αλλ’ εξαίσιον το αποτέλεσμα.

Ο Χατζηγιακουμής παρατηρεί ευστοχότατα: Μια μετάφραση αρχαίου ποιητικού κειμένου υπάρχει μόνο δίπλα στο πρωτότυπο. Όχι επειδή έτσι δοκιμάζεται η αντοχή της, αλλά και επειδή έτσι λειτουργεί ως πραγματική προέκτασή του. Ο αρχαίος ποιητικός λόγος δεν είναι μόνο διδακτικός, είναι πρωτίστως λογοτεχνικός. Και όπως σε κάθε καλλιτεχνικό αποτύπωμα η οποιαδήποτε μεταφορά ή αναδημιουργία δεν αναιρεί ούτε αντικαθιστά, και συνήθως δεν υπερβαίνει ποτέ την πρωτότυπη μορφή, έτσι κι εδώ. Όσο αποτελεσματική και είναι μια μετάφραση, το πρωτότυπο, το αρχαίο πρωτότυπο, παραμένει πάντοτε μοναδικό και αναντικατάστατο, στην ουσία δεν «μεταφράζεται».

Αυτά πριν 8 χρόνια.

Τώρα κρατώ στα χέρια μου ένα εκδοτικό γεγονός που μόλις κυκλοφόρησε. 

Ολόκληρη η Οδύσσεια του Ομήρου σε μετάφραση Μανόλη Χατζηγιακουμή, σε έναν τόμο 832 σελίδων! Μια έκδοση (Αθήνα 2015) του Κέντρου Ερευνών και Εκδόσεων που ίδρυσε και διευθύνει ο Μανόλης Χατζηγιακουμής. 

Στα εκτενή Προλεγόμενα γύρω από το θέμα "Πρωτότυπο και Μετάφραση", ο φιλόλογος μεταφραστής εξηγεί το εγχείρημά του και την πρωτότυπη προσέγγισή του στην μετάφραση της Οδύσσειας. 

Ακολουθούν οι 24 Ραψωδίες (πρωτότυπο κείμενο και δίπλα η μετάφραση), και η έκδοση ολοκληρώνεται με σπουδαία ερμηνευτικά σχόλια που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.
Αναμφισβήτητα η μετάφραση της Οδύσσειας από τον Μ. Χατζηγιακουμή είναι μια ποιητική πράξη και μια υπόθεση εθνικού περιεχομένου. Και γι' αυτό θα επανερχόμαστε συνέχεια. 

Ο ΔΙΑΠΡΕΠΗΣ ΕΠΙΠΛΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΒΙΚΤΩΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

ΒΙΚΤΩΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ (ΑDΑ) 

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Μία ἄλλη συμπαθὴς καὶ ἐνδιαφέρουσα φυσιογνωμία τῆς παλιᾶς Χαλκηδόνος, ἦταν ὁ διαπρεπὴς ἐπιπλοποιὸς Β. Ἀναστασιάδης. Γεννήθηκε τὸ 1917 στὴν Χαλκηδόνα καὶ κατοικοῦσε μὲ τὶς τρεῖς ἀδελφές του, τὶς Σοῦσα, Κορνηλία καὶ Κατίνα στὸ πέτρινο σπίτι τους στὸ Μικρὸ τὸ Μόδι τοὐπίκλην τότε Petit Paris. Ἀργότερα τὸ ἔδωσαν ἀντιπαροχὴ καὶ πέρασαν στὸν ἀνώτερο ὄροφο τῆς νέας πολυκατοικίας. Στὸ δρομάκι αὐτὸ βρίσκονταν καὶ οἱ κατοικίες τῆς χαριτωμένης δασκάλας τοῦ Δημοτικοῦ Παρθενώπης Λαγούδη καὶ τοῦ Ἀρχιμήδη Μακαρατζῆ, στὸ κάτω δὲ τοῦ ἰατροῦ Ἀλέκου Διαμαντόπουλου ἀπὸ τὸ Γέλδεγιρμεν καὶ τῆς πανέξυπνης καὶ φανταχτερῆς συζύγου του Ἀλκμήνης, Γραμματέως τοῦ Προξένου τῆς Αὐστρίας, ποὺ ζεῖ σήμερα στὴν Ἀθήνα γράφοντας ὡραῖα κριτικὰ κείμενα. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ κατοικοέδρευαν ἀργότερα οἱ Γερομελίτων καὶ Γεροεφέσου Χρυσόστομος μὲ τὸν γέροντά του Νεοκαισαρείας Χρυσόστομο. Πάντως ἐδῶ κατοικοῦσε ἡ ἀφρόκρεμα τῆς Χαλκηδόνος, ἡ ὁποία κατέβαινε μὲ τὰ πόδια τὸ πρωῒ στὴν ἀποβάθρα, κοντὰ στὸ ὀνομαστὸ Moda Deniz Külübü, ποὺ σήμερα, παρὰ τὸ νέο, ἀνακαινίζεται καὶ τὸ Καζῖνο τοῦ Κώτσου γιὰ νὰ πάρουν τὰ γραφικὰ βαπόρια μὲ τά "περήφανα" φουγάρα τους τῆς Şirket-i Hayriye1, ὅπως τὰ πλαγίως τροχοφόρα (Yandan Çarklı) ποταμόπλοια γιὰ τὴν Πόλη. 

Τὸ ἀπόγευμα δὲ πήγαιναν οἱ κυρίες καὶ οἱ κοπέλλες στὸ débarcadère, γιὰ νὰ προϋπαντήσουν τοὺς πατεράδες, θείους, άδελφοὺς κλπ., ποὺ ἔρχονταν μὲ τὸ δρομολόγιο τῶν 6.15 πάντοτε. 

Τὸ ὄμορφο κτήριο τῆς ἀποβάθρας, δεῖγμα τῆς φίνας τουρκικῆς ἀρχιτεκτονικῆς, κατακρεούργησαν ἀργότερα, καὶ μετέτρεψαν τμηματικῶς σὲ καφὲ καὶ ἑστιατόριο, ὅπως καὶ πολλὰ σπίτια καὶ κιόσκια τῆς Ἱέρειας (Fenerbahçe)2 τοῦ Μοδιοῦ καὶ ὄχι μόνον. 

Ὁ Βίκτωρ μετὰ τὸ Δημοτικὸ φοίτησε σὲ μερικὲς τάξεις τοῦ Γαλλικοῦ Λυκείου St. Joseph. Ἦταν ἕνας λεβέντης, ψηλός, στυλάτος, εὐγενής, ὀλιγόλογος, ἄριστα πάντοτε ντυμένος μὲ γραβάτα, φουλάρι καὶ ποτὲ ἐπανωφόρι τὸν χειμῶνα, καὶ εἶχε ἕναν "ἀέρα" γοητευτικὸ μὲ τὰ γυαλιὰ τοῦ ἡλίου. Ἀπεχθάνετο, ὅπως καὶ ἡ φαμίλια του, τὸ ἐπάρατο καὶ τότε κουτσομπολιό, καὶ γι’ αὐτὸ στεκόταν μακρυὰ ἀπὸ τὸ δικό μας τὸ στοιχεῖο, διὸ καὶ τοὺς ἀποκαλοῦσαν Rockefeller. Συνδεόταν πολὺ μὲ τὸν ἰδιοκτήτη τοῦ Mano Palace3 τοῦ Μοδιοῦ Ἀπόστολο, τὸ ὁποῖο βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν "Residence" τοῦ Γερομελίτωνος καὶ ἦταν καὶ μέλος τοῦ Deniz Külübü. 

Δὲν παντρεύθηκε, ἴσως νἆχε καὶ κάποιες ἀπογοητεύσεις, ὅπως καὶ ἡ Σοῦσα, ἐνῶ οἱ δύο ἄλλες ἀδελφὲς εἶχαν οἰκογένεια καὶ ἡ Κορνηλία δύο κόρες δίδυμες τὴν Ἀναστασία καὶ τὴν Δέσποινα ποὺ ἀγαποῦσε πολύ, καὶ τὶς σπούδασε στὴν Θεσσαλονίκη χημικούς, οἱ ὁποῖες σήμερον ζοῦν στὴν Ἀθήνα.

Τὸ γνωστὸ ἐπιπλοπωλεῖο ADA ἦταν τοῦ Ἑβραίου Danon στὸ İstiklal Cad. τοῦ Πέρα. Κατόπιν μετεφέρθη στὸ Tepebaşı, ἀντίκρυ στὸ Δημοτικὸ Θέατρο τῶν Μνηματακίων ποὺ δὲν ὑφίστανται σήμερα. Ὁ Danon ἐφυλακίσθη καὶ τὸ ἀνέλαβε ὁ Βίκτωρ, ὁ ὁποῖος ἀπέκτησε τὴν ἐμπιστοσύνη του, καὶ μετὰ τὴν ἀποφυλάκισή του τὸ πῆρε ἐκεῖνος. Τὸ κατάστημα αὐτὸ ἦταν στενόμακρο καὶ βαθύ, κάπως σκοτεινὸ καὶ γεμᾶτο μὲ παλιά (ἀντίκες) ἔπιπλα καὶ νέα (πολυθρόνες, καναπέδες, σεζλόνγκ, τραπέζια μὲ καρέκλες, τραπεζάκια, ντουλάπες, σιφονιέρες, κομοντίνα, bahut κ.ἄ.). 

Ἐκεῖ λοιπὸν ἦταν τὸ στέκι του, ὅπου τὸν ἀπελάμβαναν οἱ μερακλῆδες κύριοι καὶ κυρίες τῆς ἀνωτέρας κοινωνίας, θρονιασμένο ἀναπαυτικὰ στὸ γραφεῖο του στὸ βάθος τοῦ καταστήματος καὶ "ὀνειροπολοῦντα" σὲ μιὰ δερμάτινη χωρὶς ἐρεισίνωτον πολυθρόνα ποὺ ξεκούραζε τὴ μέση καὶ καπνίζοντα τὴν εὐωδιακὴ πίπα του, ποὺ δημιουργοῦσε ἕνα λεπτὸ "φωτοστέφανο" γύρω του. 

Ὁ Βίκτωρ εἶχε τότε ἄριστα συνεργεῖα μαστόρων, ὅπως τὸν Κῶτσο, συνεργαζόταν μὲ τὸν ἀξιόλογο ἐπιπλοποιὸ Θανάση Τσιρόπουλο κ.ἄ. Αὐτοὶ δούλευαν Konstruktion καὶ ὄχι μὲ σοῦντες ἢ MDF οἱ δὲ λουστραδόροι του ἔφτιαχναν Lacké καὶ ὄχι μόνον, "χαϊδεύοντας" τὰ ἔπιπλα, γιατὶ καὶ αὐτὰ θέλουν "χάδι", ὅπως τὰ διάφορα "λουλούδια". Αὐτὰ ἦσαν κλασικά, ἀντίγραφα ἢ ὄχι, ἀθάνατα καὶ ἐπιδιορθώσεις ἀντικῶν. Ὁ Βίκτωρ ἦταν καὶ ἐκτιμητής (expert) ἀντικῶν καὶ ἤξευρε πῶς νὰ παρουσιάζει τὰ ἔπιπλά του. Οἱ πολυθρόνες του συχνὰ bergéres μὲ αὐτιὰ ἢ ὄχι, ἦταν πολὺ ἀναπαυτικὲς καὶ λειτουργικὲς μὲ σοῦστες καὶ ὄχι ὅπως σήμερα μὲ ἀφρολέξ, καὶ δὴ κακῆς ποιότητος, ποὺ πέφτει κανεὶς μέσα τους καὶ δὲν μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ, "μοντέρνες" γάρ. 

Ἀργότερα τὸ ἐπιπλοποιεῖο ἔκλεισε, καὶ τὸ 1991 μετώκησε ὁ Βίκτωρ μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Ἀθήνα, ἀναπολώντας τὸ παρελθόν, ὅπου καὶ ἀπεβίωσε τὸ 2004. Αἰωνία του ἡ μνήμη! Πάντα τὸν θυμᾶμαι! 

Ὁ γράφων εὐχαριστεῖ καὶ ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ τὶς κ. Ἀ. Ἀργυροῦ, Ἐ. Μέγα, Ζ. Παπᾶ καὶ Δ. Σανλίογλου γιὰ τὶς πληροφορίες ποὺ τοῦ ἔδωσαν.

__________________________________
1- A. Güleryüz - H. Yüce, Şirket-i Hayriye’nin Boğazici Vapurları, Ἰστάνμπουλ 2002.
2- M. Ekdal, Kapalı Hayat Kutusu. Kadıköy Konakları, Ἰστάνμπουλ4 2008, 405-418.
3- M. Ekdal, Ἔργ. μνημ. 44-48.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ: "Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει de facto εκπέσει από τη χαρισματική του διακονία..."

Του θεολόγου Βασίλη Αργυριάδη

Σπάνια επικαλούμαι τη θεολογική μου ιδιότητα. Δεν μου αρέσει να λέω ότι είμαι θεολόγος. Όχι γιατί δεν τιμώ τη θεολογία – το αντίθετο, την τιμώ τόσο, ώστε να μην την ευτελίζω ασύνετα πλάι στο όνομά μου. Και δεν είναι ότι μου αρέσουν εκείνα τα ευσεβοφανή που λένε διάφοροι συνάδελφοι ότι «μόνο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κι ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός ήταν “θεολόγοι” (άντε κι ο Άγιος Συμεών…), όχι εμείς». Προσωπικά, αρνούμαι να αυτοπροσδιορίζομαι θεολόγος, διότι ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω πραγματικούς θεολόγους της εποχής μας, με γνώση και σπουδή, με διάκριση και κύρος, ανθρώπους που έχουν μελετήσει τη Βίβλο και την πατερική παράδοση κι έχουν μάθει να διακρίνουν την ουσία από το περίβλημά της. 

Όμως, ας μου επιτραπεί τούτη την ώρα να επικαλεστώ τη θεολογική μου ιδιότητα, αν και, εν προκειμένω, η απλή ιδιότητα του χριστιανού μπορεί και να επαρκεί για ό,τι θέλω να πω. Δείτε, παρακαλώ, το εξής βιντεάκι (από το 6:20 και μετά). Είναι ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας που μιλά. 

Αν η θεολογική μου ιδιότητα ή η ιδιότητα του χριστιανού μού προσδίδει κάποια ευθύνη˙ αν μας επιφορτίζουν κάποιο χρέος τα λόγια του αποστόλου Παύλου στην Α´ Προς Κορινθίους επιστολή (5,12-13)˙ αν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να κρατήσουμε ανόθευτη τη μαρτυρία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο˙ αν έχει νόημα να διακρίνουμε τι ίσταται και τι καταπίπτει μέσα στην «αυλή» μας, την αυλή της Εκκλησίας˙ αν υπάρχει λόγος να διατηρούμε τα εσωτερικά μας αντανακλαστικά σε εγρήγορση και τα κριτήριά μας καθαρά˙ αν, τέλος, έχουν την παραμικρή αξία τα λόγια μου, συγχωρέστε μου να το πω με όση δύναμη διαθέτω: ο άνθρωπος που είδατε στο παραπάνω βιντεάκι, ΔΕΝ είναι χριστιανός ποιμένας. Δεν τον εξαιρώ εγώ από αυτή του την ιδιότητα. Είναι τα ίδια του τα λόγια που τον εξαιρούν. Μην μπερδεύεστε από το γεγονός ότι κατέχει μητροπολιτικό θώκο – δεν είναι τα ράσα που κάνουν τον παπά. Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει de facto εκπέσει από τη χαρισματική του διακονία, έχει de facto απωλέσει το δικαίωμα να ονομάζεται χριστιανός ποιμένας. Αν υπάρχει Ιερά Σύνοδος, αν λειτουργούν τα αρμόδια θεσμικά όργανα, θα τον εγκαλέσουν και τυπικά για τη δημόσια αυτή τοποθέτησή του (που έγινε μάλιστα εν πλήρη αρχιερατική περιβολή, σε λατρευτική περίσταση!). Αλλά αυτό μόνο επικυρωτική σημασία θα έχει – για όλους εμάς, που θέλουμε να ασκούμαστε μέσα στον στίβο της Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση στα μάτια μας και η θεσμική επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας έχει καθαρά τυπικό χαρακτήρα. 

Δεν είναι η αντιπάθειά μου προς το πρόσωπο του ταλαίπωρου ανδρός, η αιτία όσων γράφω εδώ. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα του λάθους και το περιθώριο της μετάνοιας. Και η Εκκλησία χωρεί και συγχωρεί τα πάντα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην Εκκλησία, αν χάσουμε τη δυνατότητά μας να ξεχωρίζουμε τι αληθεύει μέσα στο σπιτικό μας και τι νοθεύει την αλήθεια του. Έχει σημασία να καταλάβουμε πως αν αφήσουμε και αυτή την παρεκτροπή του Αιγιαλείας – μία μέσα στις πολλές– να περάσει δίχως να τη στιγματίσουμε εμφατικά, τότε αφήνουμε τα κριτήριά μας να θολώνουν: τι αποτελεί άγιο και τι εφάμαρτο τελικά; Ποιο λάθος είναι απλώς πταίσμα και ποιο έγκλημα; Ποια δήλωση, ποια πράξη αμαυρώνει τη μαρτυρία της Εκκλησίας και ποια την αναδεικνύει απαστράπτουσα; Ποιος χριστιανός παραπλανά τους ανθρώπους και ποιος τους βοηθά να βρουν τον Χριστό; Αν δεν διακρίνουμε αυτά τα πράγματα, τότε η χριστιανική βιοτή γίνεται άλλος ένας θολός πολτός, ανάμεσα στις τόσες ζωές που προτείνει ο σύγχρονος κόσμος. Οι χριστιανοί καταλάβαιναν πάντα την αποστολή τους στον κόσμο ως «άλας» (Ματθ. 5,13), ως αλάτι που αρταίνει την ανθρώπινη ζωή, όχι μόνο δίνοντάς της τη νοστιμιά του νοήματος αλλά και κρατώντας μακριά (όπως το αλάτι στα αποθηκευμένα τρόφιμα) κάθε σαπίλα. Αν οι χριστιανοί εύχονται τη σαπίλα των άλλων και θέλουν αυτή να σκορπούν, αντί να την κρατούν μακριά, πολύ απλά δεν είναι χριστιανοί. Κι αν μπερδέψουμε το αλάτι με τη σαπίλα, τότε Εκκλησία δεν υπάρχει κι ο κόσμος χάνει την ελπίδα του. 

Δεν θα επιχειρηματολογήσω γιατί οι δηλώσεις του Αιγιαλείας είναι σαπίλα κι όχι αλάτι – δεν επιχειρηματολογεί κανείς για τα αυτονόητα. Ούτε με όσα λέω συντάσσομαι τάχα στο πλευρό όσων θέλησε να στιγματίσει ο, κατ’ όνομα, επίσκοπος – μόνο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να μου καταλογίσει τέτοιες προθέσεις. Άλλο πράγμα θέλω να θυμίσω εδώ: «Προσέχετε μη σας ξεγελάσει κανείς», λέει ο Κύριος, «Γιατί πολλοί θα εμφανιστούν επικαλούμενοι το όνομά μου, λέγοντας “εγώ είμαι ο Χριστός” και θα παραπλανήσουν πολλούς» (Ματθ. 24,5). Ο κάθε επίσκοπος στέκει εις τύπον και τόπον Χριστού. Κάθε επίσκοπος είναι εικόνα του Χριστού μέσα στην Εκκλησία. Με άλλα λόγια, ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας «εμφανίζεται επικαλούμενος το όνομα του Κυρίου» και παλεύει να μας ξεγελάσει, να μας παραπλανήσει. Δεν θα το πετύχει…

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΡΤ - ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Η ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ ανοίγονται στην κοινωνία με σειρά δράσεων πολιτισμού και Τέχνης, όπου οι πολίτες έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν έργα υψηλής αισθητικής αξίας. 

Την Παρασκευή 6 Μαΐου 2016, στις 20:30, η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ παρουσιάζει στο Studio C στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, συναυλία με συνθέσεις του Δημήτρη Ζαφειρέλη και τίτλο «Εφ΄ όλης της ύλης». 

Τραγουδά η Δάφνη Πανουργιά. 

Απαγγέλλει ο Κωστής Τριανταφύλλου. 

Διευθύνει η Φαίδρα Γιαννέλου. 

Στην κιθάρα και την ενορχήστρωση, ο ίδιος ο συνθέτης, Δημήτρης Ζαφειρέλης. 

Ώρα έναρξης συναυλίας 20:30 

Είσοδος ελεύθερη 

Πληροφορίες για κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα 210-6066803 και 210-6075175.

Δείτε σχετικές αναρτήσεις στην Ιδιωτική Οδό

- Η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΗΛΕΚΤΡΑ" ΤΩΝ Δ. ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ ΚΑΙ Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

- Η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΗΛΕΚΤΡΑ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΑΦΕΙΡΕΛΗ σε ποίηση ΚΩΣΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

- 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΣΤΗΝ "ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ"

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος, απάντησε στην ανάρτησή μας Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ - ΔΕΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑΡΕΣ ΤΟΥ..., ως εξής: 

Αγαπητέ Παναγιώτη, 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

Ανλεγνωσα το άρθρο σας. 

Μπράβο! Είσθε υπέροχος! Γεμάτος Θεολογική κατοχύρωση! Γεμάτος αγάπη! Γεμάτος θάρρος! Είσθε ανεπανάληπτος! 

Παρακαλώ, θέλω να μαθητεύσω κοντά σας. Θέλω να μάθω να σκέπτωμαι χριστιανικά! Θέλω να μάθω να σκέπτωμαι Ορθόδοξα! 

Παρακαλώ, ορίστε μου το χρόνο, για να έλθω κοντά σας να πάρω μερικά μαθήματα, να μαθητεύσω κοντά σας! Μου χρειάζεται ένα φροντιστήριο! 

ΕΙΝΑΙ ΑΝΆΓΚΗ ΝΑ ΥΠΕΡΒΏ ΤΗΝ "ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ". Βοηθήστε με! 

Με τον πασχάλιο ασπασμό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

+ Ο Κ & Αι Αμβρόσιος 
03.05.2016

Σημείωση Ιδιωτικής Οδού:
- Το κείμενό μας αναδημοσίευσε και το portal dete, με τίτλο: Δεν πιάνουν οι κατάρες του Αμβρόσιου.
- Επίσης, το dete αναδημοσίευσε και την απάντηση του Σεβ. Καλαβρύτων, με τίτλο:
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αμβρόσιος σε Πατρινό καθηγητή Θεολογίας με αφορμή τις ύβρεις την Μεγάλη Παρασκευή: Θέλω να με μάθεις θεολογία

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ - ΔΑΦΝΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ: Chimaeria Incomparabilis

Η πιανίστρια και συνθέτρια Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου της βιβλίου Shells and Shadows, for voice and piano από τον Μουσικό Οίκο Φίλιππος Νάκας, παρουσίασε τις συνθέσεις της μαζί με την σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, την Τετάρτη 6 Απριλίου 2016 στην Αίθουσα Συναυλιών του Ωδείου Φ. Νάκας.

Από εκείνη την βραδιά παραθέτουμε εδώ μία σύνθεση βασισμένη σε δύο ποιήματα του Μπωντλέρ. 

12+1 Shells and Shadows

No 4 'Chimaeria incomparabilis',

Based on two poems by Ch. Baudelaire

Alexandra Papastefanou, Piano

Daphne Panourgia, Voice

Live Recording, Ph. Nakas Concert Hall Athens 6.4,2016

Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ - ΔΕΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑΡΕΣ ΤΟΥ...

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Πριν ακριβώς δύο χρόνια γράφαμε για τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο: 

"Ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος εμμένει σε μια άγονη, πρωτόγονη και εν τέλει α-νόητη πολεμική κατά πάντων. Αφού "τα έβαλε" με τον συγγραφέα Νίκο Δήμο, του οποίου οι σχετικές με το Άγιο Φως δηλώσεις είναι γνωστές από το παρελθόν, περιέλαβε και τον π. Βασίλειο Θερμό και τον θεολόγο Αλέξανδρο Καριώτογλου, οι οποίοι ...τόλμησαν να του απαντήσουν με κάποιο τρόπο. 

Κραδαίνει, λοιπόν, ο Σεβ. Αμβρόσιος το "ερώτημα" προς τον π. Βασίλειο Θερμό: 

"Το βράδυ της Αναστάσεως σείς εψάλλατε τους στίχους, που προηγούνται του ύμνου ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ", και είπατε τα λόγια: 

"Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού, οι μισούντες Αυτόν" 

"Ως εκλείπει καπνός εκλειπέτωσαν, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός" 

"Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού καί οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν" ;;;; 

Δηλ. παρακαλέσατε τον Αναστάντα Χριστό, ώστε οι ασεβείς άνθρωποι "να διασκορπισθούν, νά φύγουν, να εξαφανισθούν από την γη, να γίνουν καπνός, να καούν και να χαθούν ολοκληρωτικά; Ποιοί; Όσοι μισούν τον Θεό" (!), δηλ. άνθρωποι αλλαζόνες μικροί, αναστήματος νάνου που αντιμάχονται την Αλήθεια και τη Ζωή, που είναι ο Χριστός!" 

Ο Σεβ. μπροστά στο μένος του δεν βλέπει και τόσο καλά. Ο ψαλμικός στίχος "Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού, οι μισούντες Αυτόν" δεν περιέχει παράκληση. Δεν παρακαλούμε εμείς τον Χριστό να διασκορπίσει του εχθρούς του. Αυτό γίνεται άμα τη αναστάσει! Αυτεξουσίως ανέστη ο Σωτήρ, οπότε συμβαίνουν όσα οι ψαλμικοί στίχοι εν είδει προφητείας λένε. Δεν είναι εκδικητικό το περιεχόμενο των ψαλμικών αυτών στίχων υπό το φως της Ανάστασης, αλλά θριαμβικό και περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στη δημιουργία μετά την Ανάσταση. 

Γι' αυτό και εμείς, ως τέκνα φωτόμορφα της Εκκλησίας, συγχωρούμεν πάντα "τη αναστάσει". 

Σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιούμαστε να λέμε το φρικτόν που ξεστόμισε ο άγιος Καλαβρύτων για τον Ν. Δήμου: "να σαπίσει το στόμα του" ή "θα τον κατασπαράξω" στο όνομα του Χριστού!!! 

Ας ανατρέξει ο άγιος Καλαβρύτων στην πατερική ερμηνεία των ψαλμικών αυτών στίχων που επικαλείται, γιατί κάτι λάθος έχει καταλάβει... 

Κι ας μην ανησυχεί. Πριν εκείνος "κατασπαράξει" τον Ν. Δήμου, ο Ιησούς τη Αναστάσει Του διεσπάραξε "του θανάτου τα σπάργανα" (τροπάριον κανόνος β' ήχου)."

Αυτά πριν δύο χρόνια. 

Φέτος, ο Καλαβρύτων επανέρχεται στις …πασχαλινές κατάρες του. Την Μ. Παρασκευή το βράδυ στην περιφορά του Επιταφίου …(προσ)ευχήθηκε (sic) να σαπίσει το χέρι του Υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη, αν υπογράψει την μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών από «ομολογιακό» σε θρησκειολογικό και να τρυπήσει το στομάχι των αθέων που έφαγαν επιδεικτικά κρέας την Μ. Παρασκευή. 

Και για να …τεκμηριώσει την θέση του βιβλικά (!) ανέφερε ως παράδειγμα τον προφήτη Ηλία, από την Π.Δ., που κατέσφαξε τους ιερείς της αισχύνης. 

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων έχει μείνει στην Π.Δ. Φαίνεται πως δεν άκουσε ότι αυτή πληρώθηκε από την εντολή της αγάπης του Κυρίου στην Κ.Δ. Φαίνεται πως ο Σεβασμιώτατος κλείνει με πάθος τα αυτιά του για να μην ακούσει την Εσταυρωμένη Αγάπη: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». 

Πάντως, αφού δεν …σάπισε το στόμα του Νίκου Δήμου, είναι σίγουρο ότι ούτε το χέρι του Ν. Φίλη θα σαπίσει ούτε το στομάχι των αθέων θα τρυπήσει. Η παρρησία του Σεβασμιωτάτου προς τον Θεόν φαίνεται πως είναι μηδενική. 

Άλλωστε γι’ αυτό Χριστός Ανέστη! Για να ακυρώσει άπαξ διαπαντός τους κάθε λογής Αμβροσίους όλων των εποχών.