ΤΟ ΑΣΦΕΝΔΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗ

Σχέδιο του Ασφενδιού του Τάση Παπαϊωάννου

ΕΙΚΟΝΕΣ
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Ο αξιοθαύμαστος αγώνας του φιλόλογου Μανόλη Χατζηγιακουμή να σώσει το χωριό της μάνας του, αγοράζοντας και αποκαθιστώντας ολομόναχος με τα λιγοστά μέσα που διέθετε, σε πείσμα των εμποδίων (γραφειοκρατικών αλλά και… ανθρώπινων), το σύνολο των σπιτιών του 

Του Τάση Παπαϊωάννου* 

Η χώρα μας είναι διάσπαρτη από παραδοσιακούς οικισμούς, άλλους σκαρφαλωμένους πάνω στις πλαγιές των βουνών κι άλλους δίπλα στο κύμα της θάλασσας. Αγροτικά σύνολα, τα περισσότερα, αποτυπώνουν με ακρίβεια όχι μόνο την οικοδομική τέχνη των ανθρώπων που έζησαν σε τούτη τη γωνιά της Γης πριν από εμάς, αλλά και τον τρόπο ζωής, τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμά τους. Τις τελευταίες δεκαετίες τα χωριά (απ’ όπου προήλθαμε οι περισσότεροι) εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους. Τα ξεχάσαμε, τα αφήσαμε να ρημάζουν, αφού μας τράβηξε σαν πανίσχυρος μαγνήτης η πρωτεύουσα και όλα όσα υπόσχονταν η λαμπερή «πρόοδος» και ο εκσυγχρονισμός της. Μαζί εγκαταλείψαμε καλλιέργειες αιώνων, εύφορα χωράφια, δροσερά μποστάνια, δέντρα, ζωντανά που ρήμαξαν. Πίσω ξέμειναν μόνον οι γέροι και οι μαυροφορεμένες γριές με τα ρυτιδιασμένα πρόσωπα, να φυλάνε σε πείσμα των καιρών τις δικές τους Θερμοπύλες. Μέρος κι αυτοί του τόπου, οργανικό και αναπόσπαστο συστατικό του. Εκεί γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, γέρασαν. 

Ενα τέτοιο όμορφο παραδοσιακό χωριό είναι και το Ασφεντιού στην Κω, χτισμένο πάνω στο ύψωμα, αγναντεύοντας από ψηλά την πόλη, τη θάλασσα κι ακόμη μακρύτερα στον ορίζοντα τις κορυφογραμμές της Μ. Ασίας. Ακολούθησε κι αυτό μέσα στο πέρασμα του χρόνου τη μοίρα της εγκατάλειψης. Σπίτια πέτρινα, κυβιστικά, συγκροτούν ωραία σφιχτοδεμένα σύνολα που απλώνονται πάνω στην πλαγιά, ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση, τρεχούμενα νερά και ανηφορικά λιθόστρωτα. 

Την ομορφιά και την ανεκτίμητη αξία του οικισμού αυτού διέγνωσε από πολύ νωρίς ο Μανόλης Χατζηγιακουμής. Ηταν το χωριό της μάνας του, εκεί όπου έζησε τα τρυφερά χρόνια της παιδικής του ηλικίας (που μας διαμορφώνουν και μας στοιχειώνουν) – ένας τόπος οικείος που έπρεπε πάση θυσία να προστατευτεί και να διατηρηθεί. Να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη κι ας έφυγαν από τη ζωή οι άνθρωποι. 

Αρχίζει σιγά σιγά να αγοράζει εγκαταλελειμμένα σπίτια, χαλάσματα, ερείπια. Ενα εδώ, άλλο παραδίπλα, ένα άλλο πιο πάνω. Κι όλα ένα γύρω από το οικογενειακό σπίτι της μητέρας του, ένα όμορφο, λιτό, δωρικό πυργόσπιτο, δίπλα σ’ ένα καταπληκτικό τεράστιο κυπαρίσσι. Σταδιακά αποκτά έναν μεγάλο αριθμό, ενώ την ίδια στιγμή συλλαμβάνει και αρχίζει να υλοποιεί ένα τρελό (;) σχέδιο, μια πρωτάκουστη ιδέα. Κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Την αποκατάσταση όχι ενός, αλλά του συνόλου των σπιτιών αυτών, μ’ άλλα λόγια σχεδόν του μισού χωριού! Ονειρό του, να βοηθήσει με το έργο αυτό να ξαναζωντανέψει ο τόπος του. 

Αρχίζει να φωτογραφίζει, να αποτυπώνει, να αναστηλώνει, να επισκευάζει, να αποκαθιστά πέτρα πέτρα, ξύλο ξύλο, μεθοδικά, με πείσμα, με δύναμη και ενέργεια ανεξάντλητη που του τροφοδοτούσε το όραμά του. Να ξαναγίνουν τα σπίτια όπως ήταν. Να στηθούν ξανά στα πόδια τους -εξυπηρετώντας και τις σύγχρονες φυσικά ανάγκες- με σεβασμό, αγάπη και μεράκι. Ναι, μεράκι, για να γίνουν όλα παστρικά και φροντισμένα όπως έπρεπε. Σαν να απέδιδε έναν φόρο τιμής στον παλιό, άγνωστο λαϊκό μάστορα που «πελέκησε και άρμοσε την πέτρα», όπως λέει ο Σεφέρης. 

Το έργο τιτάνιο, για να το αντέξει ένας μόνον ιδιώτης, με τα λίγα οικονομικά μέσα που διέθετε. Κι όμως το έργο αυτό, σαν άλλος όρκος ζωής, σαν ένα χρέος που έπρεπε να εκπληρωθεί, δεν σταμάτησε ακόμη κι όταν ορθώθηκαν μπροστά του ανυπέρβλητα εμπόδια, γραφειοκρατικά, αλλά και φθόνου από τους συγχωριανούς. Γιατί, ναι, σ’ αυτή τη χώρα, κάθε τι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, το βλέπουμε και το αντιμετωπίζουμε καχύποπτα, εχθρικά. 

Ο Μανόλης Χατζηγιακουμής, με οδηγό την άσβεστη φλόγα που τον έσπρωχνε ολοένα και περισσότερο στην ολοκλήρωση του σκοπού του, συνέχισε όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζει μέχρι σήμερα, με απίστευτη υπομονή και επιμονή, να χτίζει και να επαναφέρει στη θέση τους λιθαράκι λιθαράκι, με τη διαρκή, αδιάλειπτη κίνηση του μυρμηγκιού από και προς τη φωλιά του. Από την Αθήνα (όπου ζει και εργάζεται μόνιμα) στην Κω και πάλι πίσω. Ξανά και ξανά, χρόνια, δεκαετίες, μια ολόκληρη ζωή. Γιατί πράγματι μια ολόκληρη ζωή χρειάζεται για να μπορέσει ένας μόνον άνθρωπος να επιτελέσει ένα έργο που δεν το έχει καταφέρει ούτε η ίδια η πολιτεία. 

Αυτό όμως που καταπλήσσει τον επισκέπτη, είναι η εξαιρετική αρχιτεκτονική ποιότητα της αποκατάστασης! Ο άρτιος και απόλυτα σωστός τρόπος αντιμετώπισης κάθε αρχιτεκτονικού προβλήματος, κάθε οικοδομικής λεπτομέρειας. Οι τοίχοι, οι σκάλες, τα πεζούλια, τα ξύλινα δοκάρια των παταριών και των δωμάτων, τα κουφώματα, οι εσωτερικές ξύλινες κατασκευές, τα χρώματα. Χρώματα που τα χειρίζεται με την ελευθερία και την τόλμη ζωγράφου. Αλλα που τα ξέθαψε κάτω από τις σκόνες και τα μάζεψε σαν προσεκτικός συλλέκτης ανάμεσα στα χαλάσματα κι άλλα που τα επέλεξε ο ίδιος με αλάνθαστο κριτήριο. 

Είναι να απορεί και να θαυμάζει κανείς. Αυτό το έργο δεν το ανέλαβε και έφερε εις πέρας ένας εξειδικευμένος και ταλαντούχος αρχιτέκτονας, αλλά ένας φιλόλογος. Και για την ακρίβεια ένας από τους καλύτερους Ελληνες φιλολόγους. Ενας άνθρωπος με σπουδαία κατάρτιση, ευαισθησία και βλέμμα ξεχωριστό. Πώς όμως αυτός, ένας άνθρωπος των γραμμάτων, ένας δάσκαλος τόσων και τόσων μαθητών, καταπιάστηκε με το γιαπί και τη χειρωναξία; 

Νομίζω ότι ο Μανόλης Χατζηγιακουμής ανακάλυψε εκεί ακριβώς, ανάμεσα στις πέτρες και τις θαμμένες μνήμες, την κρυμμένη συνάφεια ή και την ταυτοσημία ακόμη των δύο περιοχών της ανθρώπινης δραστηριότητας, που στο βαθύτερο είναι τους, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η περίπτωση τ’ Ασφεντιού της Κω είναι μοναδική. Αποδεικνύει δε, πως για να κάνεις αρχιτεκτονική δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη να κατέχεις απλώς το δίπλωμα του αρχιτέκτονα. Χρειάζονται πολύ περισσότερα και πριν απ’ όλα αγάπη, δουλειά, επιμονή και μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτό που κάνεις. 

*Αρχιτέκτων-καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΚΑΒΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ" ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟΨΕ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος (αριστερά) ανθολογούσε από νεαρή ηλικία αγαπημένα του ποιήματα, ανάμεσά τους και αρκετά του Κ. Π. Καβάφη (δεξιά)

Του Νίκου Μπακουνάκη

ΤΟ ΒΗΜΑ

Ηταν μαθητής της πρώτης λυκείου, στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, το 1954, όταν ο μαθητής Δημήτριος Αρχοντώνης, γνωστός σήμερα ως Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, άρχισε να ανθολογεί σ' ένα τετράδιο ελληνική και ξένη ποίηση. Ηταν μια ανθολόγηση χειρόγραφη, που όταν εκδόθηκε πολύ αργότερα, το 1999, από τον Σύνδεσμο Μεγαλοσχολιτών της Αθήνας, αποκάλυψε τη διαδικασία συγκρότησης μιας ευαισθησίας κι ενός ποιητικού οράματος, που, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, συμβαδίζει με το θεολογικό όραμα. Σε αυτό το προσωπικό ποιητικό εγκόλπιο περιλαμβάνονται 79 ποιήματα, 32 ελλήνων ποιητών και τριών ξένων, του Λαμαρτίνου, του Κίπλινγκ και του Πολ Βερλέν. 

Η πρώτη εγγραφή χρονολογείται τον Νοέμβριο του 1954. Είναι το ποίημα του Ιωάννου Πολέμη «Εις τον Δημήτριον Βικέλαν», μια λυρική επίκληση της δημιουργικότητας και της λυτρωτικής λειτουργίας της μνήμης: «Ετσι κι ο δούλος ο πιστός, έτσι πιστός και συ/ δεν έκρυψες το τάλαντο σε χέρσας γης τα βάθη». Η τελευταία εγγραφή χρονολογείται τον Μάρτιο του 1970, ένα ποίημα του Ουράνη, όταν ο Δημήτριος Αρχοντώνης είναι βοηθός σχολάρχη της Χάλκης. Σε αυτή την ανθολογία, από την οποία δεν λείπουν οι αναπόφευκτοι και «σχολικοί» - τότε και τώρα - ποιητές, όπως ο Γεώργιος Δροσίνης και ο Πολέμης, και όπου τη μερίδα του λέοντος έχει ο Κωστής Παλαμάς (είναι ο δημοφιλέστερος ποιητής της ανθολογίας), η παρουσία του Κ. Π. Καβάφη είναι πυκνή και ενδιαφέρουσα. Ο Πατριάρχης είχε ανθολογήσει, κατά σειρά εγγραφής στην ανθολογία, τα ποιήματα «Θερμοπύλες», «Κεριά», «Η πόλις», «Τείχη», «Che fece... il gran rifiuto», «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». 

Αυτά τα ποιήματα, σε μελοποιημένη εκδοχή, κυρίως για φωνή και πιάνο, παρουσιάζονται την Τρίτη 11 Ιουνίου στις 8.30 το βράδυ στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας στην Κηφισιά από το Σύνολο Πολύτροπον, σε σχεδιασμό και επιμέλεια του θεολόγου και μουσικού Παναγιώτη Ανδριόπουλου, υπεύθυνου του Συνόλου. Παλαιότεροι και νεότεροι συνθέτες έχουν μελοποιήσει τα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη που ανθολογήθηκαν από τον Πατριάρχη και θα παρουσιαστούν στην εκδήλωση της Κηφισιάς. Ο Αντίοχος Ευαγγελάτος (1903-1981) έχει μελοποιήσει «Θερμοπύλες»· ο Μίκης Θεοδωράκης (γενν. 1925), «Η Πόλις»· ο Γιάννης Ιωαννίδης (γενν. 1930), «Che fece…il gran rifiuto»· ο Γιώργος Κουρουπός (γενν. 1942), «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»· και ο νεότερος Λεωνίδας Κανάρης (γενν. 1963), τα ποιήματα «Κεριά», «Τείχη» και «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». Ο Λεωνίδας Κανάρης μελοποίησε ειδικά γι' αυτή την εκδήλωση τα «Τείχη». 

Στην εκδήλωση, που διοργανώνεται από το Ιδρυμα Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, για τα πέντε χρόνια λειτουργίας του, θα παρουσιαστούν και άλλα έργα βασισμένα σε κείμενα του Κ. Π. Καβάφη. Ανάμεσά τους το πεζό «Μια νυξ εις το Καλιντέρι», σε μουσική Κανάρη και «Το Νιχώρι», σε μουσική Φίλιππου Τσαλαχούρη. Στο πρόγραμμα έχει προστεθεί και το καβαφικό ποίημα «Προς το τέρμα», του Μητροπολίτη Πέργης Ευάγγελου, σε μελοποίηση της συνθέτριας και μαέστρου Κωνστάντιας Γουρζή. Θα ακουστούν επίσης «Η Πόλις» στα αραβικά, σε μετάφραση και απαγγελία του Roni Bou Saba, και «Το Νιχώρι» στα τουρκικά, σε μετάφραση του Ηρακλή Μήλλα και απαγγελία του πρόξενου της Ελλάδας στην Πόλη Νικολάου Σαπουντζή. Ερμηνεύουν οι μουσικοί: Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι, Νικόλ Καραλή, πιάνο, Πέτρος Μπούρας, πιάνο, Νίκος Σολωμός, βιολί, Σωκράτης Κάνας, βιολοντσέλο. Απαγγέλλει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Ο εμπνευστής της βραδιάς Παναγιώτης Ανδριόπουλος θα αναφερθεί, πριν από την εκδήλωση, στην ανθολογία του Πατριάρχη, αλλά και στη σχέση του Κ. Π. Καβάφη με την Κωνσταντινούπολη.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ; ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ; 

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

Συχνὰ ἀκοῦμε μετὰ χαρᾶς! τὴν λέξη: Ἀνά-πτυξις1, ἀνά-πτυξις! Ἀλλὰ μέχρι ποῦ καὶ σὲ τί; Ἀσφαλῶς δὲ ὄχι συρρίκνωσις. Πολλὰ ἐξάλλου πράγματα στὴ ζωὴ ἀναπτύσσονται, ὅπως οἱ αὐτοκρατορίες, τὰ κράτη, οἱ πολιτισμοί, ἡ ἐπιστήμη, ἡ οἰκονομία, ἡ τεχνολογία, συρρικνοῦνται, μεταλλάσσονται ἢ ἐξαφανίζονται ὅπως οἱ δεινόσαυροι καὶ ἄλλα εἴδη τῆς πανίδος καὶ τῆς χλωρίδος. 

Οἱ ὑπαγορεύσεις τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ἀπειλοῦν τὸν κόσμο. Ὅμως ὑπάρχει καὶ ἡ "διαφορετικὴ ἀνάπτυξις". Γυναῖκες ἀναγκάζονται νὰ ἐργάζονται μετὰ τὸν τοκετόν, ἐνῶ ἄνθρωποι εὐλαβεῖς, δὲν ἐκκλησιάζονται λόγῳ τῆς ἐργασίας. Ἀλλέως χάνουν τὴν δουλειά τους. Γι’ αὐτὸ κυρίως στὰ χωριά, ἡ γιαγιὰ καὶ ὁ παπποῦς πρέπει νὰ ἀναλαμβάνουν τὴν ἀνατροφὴν τῶν ἐγγονῶν τους. Ὅλο καὶ λιγότεροι δέον νὰ προσφέρουν περισσότερα, πρᾶγμα ἐξουθενωτικό. Οἱ πλείονες ἐνδεεῖς ζητοῦν ὄχι περισσότερα χρήματα, ἀλλὰ χρόνον διὰ τὴν οἰκογένειάν τους. 

Οἱ θεολόγοι ἀποκαλοῦν τὴν ἀνάπτυξιν αὐτὴν "παραφροσύνην τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς". Καὶ τὸ ὅτι ἡ οἰκονομία ὑπερίσταται τῶν πάντων, ἀντιτίθεται πρὸς τὴν πίστιν. Αὕτη ὀφείλει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ζωὴν καὶ χρειάζεται δικαίας σχέσεις καὶ ἐναλλακτικὰς λύσεις. 

Πῶς δηλαδὴ ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ζεῖ καλλίτερα μὲ λιγότερα καὶ νἆναι πλουσιότερος σὲ ἀγαθὰ καὶ ἐμπειρίες. Ὅμως ἡ ὄψις τῶν ζωνῶν διαβατῶν καὶ ἀγοραστικῶν κέντρων καθὼς καὶ οἱ στατιστικὲς καταναλώσεως καὶ χρήσεως τῶν πηγῶν δεικνύει, ὅτι ὅλαι αἱ προσωπικαὶ ἐπιλογαὶ δὲν ἀγγίζουν οὐσιωδῶς τὴν καταναλωτικὴν καὶ ἀπορριματικὴν κοινωνίαν, ἐνεργοποιοῦσαι μικρὰς μόνον οἰκολογικὰς ἐλαφρύνσεις. Καὶ ὁ ἀγὼν κατὰ τοῦ καταναλωτικοῦ ρεύματος ἠμπορεῖ νὰ ζωογονεῖ, ὅμως μηκυνόμενος κουράζει καὶ δὲν δημιουργεῖται κάποιο ἀποτέλεσμα. 

Προσωπικαὶ στρατηγικαὶ μειώσεως χρήσεως τῶν πηγῶν διὰ συνειδητῆς ἀποφυγῆς τῆς ἀγορᾶς –οὕτω καλούμεναι στρατηγικαὶ ἐπαρκείας– δὲν φθάνουν διὰ τὴν εὐρεῖαν ἀλλαγὴν τοῦ κυριάρχου καταναλωτικοῦ προσανατολισμοῦ, καὶ δὴ ἄνευ πολιτικῶν ἐρεθισμάτων καὶ ὁριακῶν πλαισίων. Τοιαῦται δὲ λύσεις εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς δημοσίου ὁδικοῦ δικτύου διὰ τοὺς διαβάτας, τὰ ποδήλατα καὶ τὰ δημόσια μέσα μεταφορᾶς. Ἡ σύστασις πολιτισμικῶν καὶ ἀθλητικῶν Ἱδρυμάτων, ὅπως δημοσίων βιβλιοθηκῶν, μορφωτικῶν Κέντρων προσφερόντων ὠφελίμους γνώσεις καὶ δυνατότητας, πρὸς ἰδιοκατασκευήν, ἐπιδιόρθωσιν καὶ κηπουρικήν. Χρειαζόμεθα δραστικὰ προϊόντα καὶ ὑπηρεσίας πρὸς ἐλάφρυνσιν τοῦ κλίματος καὶ τοῦ περιβάλλοντος. Ὡσαύτως ἐπὶ τοῦ κοινοῦ καὶ τοπικοῦ πεδίου ἐν συνεργασίᾳ μὲ τοὺς πολίτας, πρέπει νὰ οἰκοδομηθεῖ μία διαδομὴ στρεφομένη ὀλιγότερον πρὸς τὴν ἀτομικὴν ἰδιοκτησίαν, περιορισμὸν τῶν διαφημήσεων, ὅπως τῶν πιστωτικῶν καρτῶν τῶν τραπεζῶν! εἰς τὰς τηλεοράσεις καὶ τὰ λεωφορεῖα, τὴν μείωσιν τῶν ὑπηρεσιακῶν ὀχημάτων, μίαν οἰκολογικὴν φορολογικὴν μεταρρύθμισιν, μίαν περιβαλλοντικὴν καὶ τοπικὴν παραγωγήν, ποὺ πολεμᾶ τὴν καταστροφικὴν μανίαν τῆς μεταφορᾶς. Τέλος, τμηματικὴν χρονικῶς ἐργασίαν, ἡ ὁποία θὰ δημιουργήσει περισσοτέρας δυνατότητας ἰδιωτικῆς παραγωγῆς καὶ ἐλευθέρου χρόνου διὰ τὸν ἄνθρωπον. 

Βεβαίως πολιτικοί τινες νομίζουν, ὅτι ἡ φειδωλὴ κατανάλωσις καὶ ἐκμετάλλευσις τῶν πηγῶν δύναται νὰ ὁδηγήσει εἰς τὴν μείωσιν τοῦ καθαροῦ πρωτοπροϊόντος, ὅμως ἡ πολιτικὴ ἐπαρκείας ἀπαιτεῖ ὄχι μόνον προσαρμογὴν εἰς τοὺς νόμους, τὰς διατάξεις καὶ τοὺς προϋπολογισμούς, ἀλλὰ μίαν νέαν μορφὴν σκέψεως: Εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐγκατάλειψις τῆς πίστεως εἰς μίαν ἄνευ ὁρίων ἀνάπτυξιν καὶ συγχρόνως ἡ ἐργασία, παρὰ μίαν πράσινην οἰκονομίαν, εἰς μίαν τοιαύτην, ἡ ὁποία ὡς κύριον σκοπόν της ἔχει ὄχι τὴν αὔξησιν τῆς ἀγοραστικῆς παραγωγῆς τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν, ἀλλὰ τὴν εὐτυχίαν, τὴν ποιότητα ζωῆς καὶ κοινωνικὴν ἰσότητα – ἐθνικῶς καὶ διεθνῶς. 

Μερικοὶ διατείνονται, ὅτι διὰ τῆς μεταλλαγῆς τῆς ἐνεργειακῆς βάσεως τῶν ὀρυκτῶν πηγῶν εἰς ἀνανεουμένας τοιαύτας διὰ τῆς χρήσεως φυτικῶν ὑλῶν, κατὰ τὴν παραγωγήν; νέων τεχνικῶν καὶ τελικῶς διὰ δραστικοτέρων προϊόντων, θὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ φειδωλὴ χρῆσις τῶν πηγῶν ἢ ἀκόμη καὶ ἡ βελτίωσις αὐτῶν. Ὅμως καὶ τοῦτο δὲν εὐσταθεῖ, ὅπως ἡ ἀνάμειξις εἰς τὴν βενζίνην καὶ τὸ diesel βιομάζης ἐξ ἀραβοσίτου καὶ κανόλας. Διότι ἡ ὑπερκαλλειέργεια αὐτῶν εἰς γεωργικὰς περιοχὰς ὁδηγεῖ εἰς τὴν συρρίκνωσιν τῆς πολυμορφίας τῶν εἰδῶν, τὴν καταστροφὴν τῶν πρωτογενῶν δασῶν μὲ σοβαρὰς συνεπείας διὰ τὴν φύσιν, τὸ κλῖμα καὶ τὴν διατροφήν, τ.ἔ. τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ "πινακίου φακῆς" μὲ τὸ ντεπόζιτον τῆς βενζίνης. Ἄλλωστε οἱ ἄνθρωποι διὰ τῆς οἰκονομίας τῶν πηγῶν, στρέφονται ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξιν πρὸς τὴν φειδώ. 

Τίθεται τέλος τὸ ἐρώτημα: Δύνανται ὡσαύτως τὰ θρησκεύματα, καὶ οἱ Ἐκκλησίες νὰ ἐξαφανισθοῦν, νὰ "ἀναπτυχθοῦν", νὰ συρρικνωθοῦν, νὰ κατακερματισθοῦν ἢ νὰ συγκερασθοῦν; Ἀσφαλῶς ναί. Ὅπως π.χ. ἡ θρησκεία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων (μυθολογία), ποὺ προσεπάθησαν νὰ ἀναστήσουν καραγκιοζο-δωδεκαθεϊσταί τινες, τῶν Ρωμαίων, τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἄλλων μεγάλων πολιτισμῶν τῆς Ἀνατολῆς, τῆς Ἀφρικῆς καὶ Ἀμερικῆς, ἡ ὁποία "ἐχάθη" εἰς τὴν πορείαν τοῦ χρόνου. Ἄλλαι αὐξάνονται ἀριθμητικῶς χρησιμοποιοῦσαι μεθόδους ἀπαράδεκτους καὶ ἀντιοικουμενικάς, ὅπως τὸν προσηλυτισμόν, διότι ἀναζητοῦν "νέας ἀγοράς" φοβούμεναι τὴν ἐξαφάνισίν των, τὴν ἱεραποστολὴν (Ματθ. 28, 19) ἢ καὶ γεωγραφικῶς, μιμούμεναι εἰσέτι, ἐν τῇ συγχρόνῳ μεταμοντέρνᾳ ἐποχῇ, κράτη κοσμικά καὶ ἐφαρμόζουσαι, μάλιστα "ἐν ὀνόματι τῆς θρησκείας", τὴν βίαν, τὴν τρομοκρατίαν, τοὺς πολέμους, ἰδέας ἡγεμονιστικὰς κ.ἄ., ἐνῶ τέλος ἄλλαι συρρικνοῦνται καὶ "ξεκληρίζονται" ἀπὸ ἑτέρας ἁπλουστέρας, "συναρπαστικότερας", καὶ εἰσέτι μὴ "φθαρείσας"! Τέλος ἄλλαι περιχωροῦνται "συγκρητιστικῶς". 

Tempora mutantur et nos mutamur in illis. 

____________________________________________ 

1- A. Zahrnt, Wohin denn noch? Publik-Forum ἀρ. 5. 8.3. (2013) 18-20. B. Röder, "Das macht uns kaputt", Ἔνθ. ἀνωτ. 20-21.

Εκδήλωση για τον Νίκο Καζαντζάκη στην Μεγάλη του Γένους Σχολή

Παρά τις γνωστές συνθήκες αυτή την περίοδο Κωνσταντινούπολη, πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουνίου 2013 η προγραμματισμένη από καιρό εκδήλωση της Διεθνούς Εταιρείας φίλων Νίκου Καζαντζάκη (Δ.Ε.Φ.Ν.Κ.) σε συνεργασία με την Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην επιβλητική αίθουσα τελετών του ιστορικού ρωμαίικου εκπαιδευτηρίου. 

Η εκδήλωση έγινε με αφορμή τις επετειακές εκδηλώσεις για τα 25 χρόνια από την ίδρυση της Εταιρείας, οι οποίες συμπίπτουν με τα 130 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου στοχαστή. 

Στην εκδήλωση μίλησε ο Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής (ΣΕ) της ΔΕΦΝΚ., Πρεσβευτής Ελληνισμού, κ. Γιώργος Στασινάκης, ο οποίος βρέθηκε για δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια ως ομιλητής στην Μεγάλη Σχολή. Στην γλαφυρή ομιλία του, την οποία προσάρμοσε αναλόγως στο νεανικό μαθητικό ακροατήριό του, μίλησε σε αδρές γραμμές για τις ιδέες, την αναζήτηση και την πορεία της σκέψης του μεγάλου δημιουργού, προσπαθώντας και πετυχαίνοντας να κεντρίσει την προσοχή και το ενδιαφέρον των παιδιών, κάποια από τα οποία έρχονταν για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο του Καζαντζάκη. 

Στην ίδια εκδήλωση ο φιλόλογος της Σχολής κ. Γιάννης Γιγουρτσής, που είναι μέλος της ΣΕ και υπεύθυνος του τοπικού τμήματος της ΔΕΦΝΚ στην Τουρκία, έκανε μια παρουσίαση του έργου και της πορείας της Εταιρείας και εξέθεσε την ανάγκη για ανάπτυξη των δραστηριότητων της στην Τουρκία με τη συμμετοχή φίλων του συγγραφέα. 

Την παράσταση στην εκδήλωση ωστόσο έκλεψαν, όπως ήταν φυσικό, τα παιδιά. Οι μαθητές της Σχολής έκαναν μία σύντομη αλλά σαφή και περιεκτική παρουσίαση της ζωής και του έργου του Καζαντζάκη. Στη συνέχεια διάβασαν αποσπάσματα από έργα του. Δόθηκε βάρος στην «Ασκητική» αλλά και στον «Ζορμπά». Για τον τελευταίο υπήρξε και μια ειδικότερη εισαγωγή στο έργο και τον χαρακτήρα του ήρωα. Διαβάστηκε ακόμα η σημαντική αναφορά του Καζαντζάκη στη συνάντηση του με τον Καβάφη, ως μικρή συμβολή στο αφιερωμένο στον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή τρέχον έτος. Οι αναγνώσεις έκλεισαν με ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την «Αναφορά στο Γκρέκο». Ακολούθησε ευρεία συζήτηση με τους μαθητές και τους καθηγητές. 

Η εκδήλωση, που ήταν ανοιχτή στο κοινό, έγινε σε δύο γλώσσες, ελληνικά και τουρκικά. Παρευρέθηκαν ο πατήρ Δοσίθεος Αναγνωστόπουλος, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Σταύρος Γιωλτζόγλου, Συντονιστής Εκπαίδευσης στο Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, η Διευθύντρια και οι καθηγητές της Μεγάλης Σχολής. 

Την επόμενη μέρα, 6 Ιουνίου, ο Πρόεδρος και ο υπεύθυνος της Εταιρείας στην Τουρκία έγιναν δεκτοί σε ακρόαση από τον Παναγιότατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον οποίο ενημέρωσαν για τις εκδηλώσεις της ΔΕΦΝΚ με την ευκαιρία του φετινού εορτασμού και τις δραστηριότητες που προγραμματίζονται στην Τουρκία.

Με την ευκαιρία συμπλήρωσης 25 ετών από την ίδρυση της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ), πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο σημαντικές εκδηλώσεις σε Καύκασο, Αυστραλία, Άπω Ανατολή και Λατινική Αμερική, με θέμα το σπουδαίο έργο και τη διαχρονικότητα του Νίκου Καζαντζάκη.

ΑΥΡΙΟ "Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ" ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ

Καθημερινή (στη στήλη Ατζέντα, Σάββατο 8-6-2013)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ 

Κωνσταντίνος Καβάφης 

Τα ποιήματα του Καβάφη, που ανθολόγησε ο μαθητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Δημήτριος Αρχοντώνης, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το 1954, παρουσιάζονται την Τρίτη 11 Ιουνίου στις 8.30 μ.μ. στο Αμφιθέατρο «Αγγελος Γουλανδρής» του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (Οθωνος 100, Κηφισιά). Ο θεολόγος και μουσικός Παναγιώτης Ανδριόπουλος θα μιλήσει για την ανθολογία και τη σχέση του Καβάφη με την Κωνσταντινούπολη, ενώ, στη συνέχεια, ομάδα μουσικών θα ερμηνεύσει τη μελοποιημένη εκδοχή των ποιημάτων. Απαγγέλλει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ιδρύματος Κατακουζηνού.

Άλλο δημοσίευμα της εφημερίδας Καθημερινή για την εκδήλωση εδώ. 

Και μία εκτενής αναφορά στο site attikipress. 

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός 

Σήμερα το μεσημέρι στις Εκδόσεις Αρμός, στο κέντρο της Αθήνας, για την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Άγγελου Καλογερόπουλου "Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου". 

Κείμενα του σήμερα και του αύριο. Επίκαιρα και ουσιαστικά. Όπως ακριβώς και ο συγγραφέας τους. Ο Άγγελος Καλογερόπουλος είναι φιλόλογος, ποιητής, δοκιμιογράφος, μουσικός. Υπηρετεί με συνέπεια και αφοσίωση όλες του τις ιδιότητες, πάντοτε προς την αλήθεια προσβλέπων. 

Σήμερα, στην παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Αρμός, επιστράτευσε φίλους του μουσικούς και ανάμεσα στα κείμενα από το βιβλίο που διάβαζε η Σίσσυ Φωτοπούλου, μας έπαιξε δικές του μουσικές αλλά και παραδοσιακά τραγούδια στο τέλος. 

Χάρηκα ιδιαιτέρως διότι συνεργάζεται με δύο παλαιούς μου φίλους από την Χορωδία του Πανεπιστημίου Αθηνών, όταν ήμασταν φοιτητές, τον Κώστας Γράμπα που παίζει ταμπουρά & τοξωτό ταμπουρά και τον Γιώργο Γενναίο στο λαούτο. Εξαιρετικά παιδιά και θαυμάσιοι μουσικοί. Συμμετείχαν επίσης οι κυρίες: Δήμητρα Τσίγκα στο τραγούδι και Σύλβια Κουτρούλη, νάι και λάφτα. Στο ούτι ο Άγγελος Καλογερόπουλος. 

Ένα αφηγηματικό μουσικό καλοκαιρινό αθηναϊκό μεσημέρι. Που δεν το βρίσκεις συχνά... 

Π.Α.Α.

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ο Κ. Π. Καβάφης από τον Τίμο Μπατινάκη. Παρουσιάστηκε στην πρόσφατη έκθεση «Αόρατος θίασος»
(παραγωγή Μικρή Αρκτος).

Καθημερινή

Εκδήλωση στο Μουσείο Γουλανδρή προς ενίσχυση του Ιδρύματος Κατακουζηνού
Ιδιαίτερη ατμόσφαιρα θα έχει η βραδιά της Τρίτης 11 Ιουνίου (8.30 μ.μ.) στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (Αμφιθέατρο Αγγ. Γουλανδρής), στην Κηφισιά, όπου θα εκτυλιχθεί η σύνθετη εκδήλωση υπό τον τίτλο «Ο Καβάφης του Πατριάρχη». Είναι μία παραγωγή που σχεδίασε ο θεολόγος και μουσικός Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος με το καλλιτεχνικό σύνολο Πολύτροπον (το οποίο διευθύνει) και την ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου. 

Η ιδέα πηγάζει από το τετράδιο με τίτλο «Ποιήματα» που διατηρούσε ο μαθητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Δημήτριος Αρχοντώνης, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, και στο οποίο, από το 1954 ώς το 1970, ανθολογούσε ποιήματα Ελλήνων ποιητών, ανάμεσά τους και πολλά του Καβάφη. Καθώς φέτος είναι το Ετος Καβάφη, ιδέα των διοργανωτών ήταν να εστιάσουν στα καβαφικά ποιήματα της νεανικής ποιητικής ανθολογίας του Πατριάρχη και να τα παρουσιάσουν σε μία ιδιαίτερη βραδιά μελοποιημένης ποίησης και απαγγελιών. 

Είναι σημαντικό ότι η εκδήλωση αυτή γίνεται προς ενίσχυση των σκοπών του Ιδρύματος Κατακουζηνού (Αμαλίας 4), το οποίο συμπληρώνει πέντε χρόνια λειτουργίας τον Σεπτέμβριο 2013. 

Η βραδιά θα ανοίξει με σύντομη ομιλία από τον υπεύθυνο του συνόλου Πολύτροπον, Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλο, ο οποίος θα αναφερθεί στην καβαφική ανθολογία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου αλλά και στη σχέση του Καβάφη με την Κωνσταντινούπολη, με προβολή φωτεινών διαφανειών. Θα ακολουθήσει η παρουσίαση των ποιημάτων στη μελοποιημένη εκδοχή τους, κυρίως για φωνή και πιάνο, από Ελληνες συνθέτες (Αντίοχος Ευαγγελάτος, Λεωνίδας Κανάρης, Γιώργος Κουρουπός, Γιάννης Ιωαννίδης, Μίκης Θεοδωράκης, Κωνσταντία Γουρζή, Φίλιππος Τσαλαχούρης). Θα απαγγείλει η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου και θα ερμηνεύσουν οι μουσικοί Δάφνη Πανουργιά (τραγούδι), Νικόλ Καραλή (πιάνο), Πέτρος Μπούρας (πιάνο), Νίκος Σολωμός (βιολί) και Σωκράτης Κάνας (βιολοντσέλο). 

Η τιμή εισιτηρίου είναι 10 ευρώ. Κρατήσεις θέσεων στο info@katakouzinos.gr ή αγορά την ημέρα της εκδήλωσης στο Μουσείο Γουλανδρή. Την εκδήλωση υποστηρίζουν: Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, Medasset-Ελλάς, Ομιλος Φίλων Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ και οι Φίλοι του Κτήματος Τατοΐου.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ: "Η Ορθοδοξία δεν έχει σήμερα ιεραποστολή επειδή αναλώθηκε στους κάθε λογής εθνικούς αγώνες"

Ο διάλογος περί της ..."ανήμπορης" Ορθοδοξίας μεταξύ του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση και του Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ, μου θύμισε το σπουδαίο κείμενο του Σταύρου Ζουμπουλάκη "Η γεωγραφική ανακατανομή του χριστιανισμού και οι Ορθόδοξες Εκκλησίεςή Ορθοδοξία και ιεραποστολή".

Εκεί ο Στ. Ζουμπουλάκης λέει πικρές αλήθειες που μέσα στο παραλήρημα των ζητω-ορθοδόξων δεν έχουν ...τύχη.

Ανάμεσα στα άλλα σημειώνει:

"Και η Ορθοδοξία μέσα σε όλα αυτά τι κάνει; Πού βρίσκεται; Λήγοντος του 20ού αιώνα, τής έτυχε ένα αναπάντεχο ιστορικό δώρο: η κατάρρευση του κομμουνισμού τής έδωσε τη δυνατότητα να ξανακερδίσει τα ιστορικά εδάφη της (Ρωσία, Βαλκάνια) και να επανευαγγελιστεί τους ανθρώπους εκεί. Πέραν τούτου ουδέν. Από όλο τον υπόλοιπο κόσμο οι Ορθόδοξοι απουσιάζουν. Ο λόγος είναι απλός: Δεν υπάρχει ουσιαστικά Ορθόδοξη ιεραποστολή. Μπορεί όσοι διαβάζουμε το Πάντα τα έθνη, το τριμηνιαίο περιοδικό του Γραφείου Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αποστολικής Διακονίας, να συγκινούμαστε από την ηρωική συχνά προσπάθεια που κάνουν αβοήθητοι λίγοι Ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί, αλλά το μετρήσιμο τελικό αποτέλεσμα είναι δυστυχώς αμελητέο, στατιστικώς αδιάφορο... «Γιατί, ενώ η ορθόδοξη ιεραποστολή άρχισε σχεδόν ταυτόχρονα με την προτεσταντική στην Κορέα, σήμερα [1989], οι Προτεστάντες έφτασαν τα 5,5 εκατομμύρια και οι Ορθόδοξοι μόλις πλησιάζουν τις 2000», αναρωτιέται ο αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος; Σύμφωνα μάλιστα με τον Άτλαντα, το 2007, ενώ οι Ορθόδοξοι εξακολουθούν να είναι 2.000 και δεν τους περιλαμβάνει καμία στατιστική μελέτη, οι προτεστάντες είναι περίπου 20.000.000 (το 40% του συνολικού πληθυσμού της χώρας). Ας προσθέσω ότι υπάρχουν 16.500 (νεο)προτεστάντες Κορεάτες ιεραπόστολοι που δρουν σε 173 χώρες και ότι 126 από αυτούς έχουν χάσει τη ζωή τους από το 1999 μέχρι σήμερα, κατά την εκτέλεση της αποστολής τους. 

Η Ορθοδοξία δεν έχει σήμερα ιεραποστολή κυρίως επειδή καταπλακώθηκε από την εθνική ιδέα και αναλώθηκε στους κάθε λογής εθνικούς αγώνες. Οι εθνικές επιδιώξεις απορρόφησαν όλη τη δραστηριότητά της και δεν της έμειναν δυνάμεις για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Η εθνικιστική ιδεολογία στην όποια προσχώρησαν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τις έφερε σε αντίθεση και μεταξύ τους και εμπόδισε μια σταθερή και συντεταγμένη Ορθόδοξη ιεραποστολική συνεργασία (όπως έκαναν ευρέως οι προτεστάντες) και, επιπλέον, αλλοίωσε την ίδια την ευαγγελική ουσία του ιεραποστολικού εγχειρήματος τους, όπου υπήρξε, και το μετέτρεψε πολλές φορές σε εξαγωγή εθνικισμού. 

Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί δεν έχουν ιεραποστολική συνείδηση. Ανταποκρίνονται πρόθυμα σε κάθε εθνικό προσκλητήριο, ακόμη και στο πιο έξαλλο, αλλά δεν έχουν ώτα ακούειν την εντολή του αναστημένου Χριστού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», ίσως επειδή δεν πιστεύουν στη διαβεβαίωσή του «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντέλειας του αιώνος» (Μτ 28, 19-20). Η εντολή της αποστολικής μαρτυρίας θεωρούμε ότι αφορά την ιστορία της αρχαίας Εκκλησίας και όχι το εκάστοτε παρόν της, μας συγκινεί περισσότερο η σημαία και ο εθνικός ύμνος από ό,τι ο Σταυρός του Χριστού και το Ευαγγέλιό του. Σήμερα που ο χριστιανισμός καταρρέει στην Ευρώπη και μετακινείται αλλού, ο περιορισμός της Ορθοδοξίας στα γεωγραφικά όρια της ευρωπαϊκής ηπείρου θα την οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε ιστορικό μαρασμό. 

«Η Ορθοδοξία στο σύγχρονο κόσμο» είναι συνηθισμένο και προσφιλές θέμα πολλών εκκλησιαστικών διαλέξεων, όπου ακούγονται διάφορες θεολογικές λιγούρες, πως τάχα ο σύγχρονος κόσμος διψάει για το σωτηριώδες μήνυμα που μόνο η Ορθοδοξία κατέχει αυθεντικά και αναλλοίωτα κ.λπ. κ.λπ. Για να μεταδώσεις ένα μήνυμα πρέπει αρχικώς και κυρίως να υπάρχεις. Η ιεραποστολή για τους χριστιανούς εν γένει αποτελούσε πάντοτε υπακοή στις εντολές του Χριστού («καθώς απέσταλκέ με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς» Ιω 20, 21 ή «έσεσθέ μοι μάρτυρες [...] έως εσχάτων της γης» Πρ 1, 8), συμμόρφωση προς την αποστολικότητα της Εκκλησίας, μαρτυρία αλήθειας και αγάπης, ειδικά όμως για την Ορθοδοξία σήμερα, όπως διαμορφώνεται η νέα παγκόσμια χριστιανική πραγματικότητα, αποτελεί όρο εκ των ουκ άνευ για την ιστορική επιβίωση της". 

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Μία ιστορική φωτογραφία από τον Άγιο Πέτρο Γενεύης (1967) - Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας πλαισιωμένος από τον Μ. Αρχιδιάκονο Ευάγγελο Γαλάνη (νυν Μητροπολίτη Πέργης) και τον Μ. Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Τσέτση

Και όμως, ... «είναι ανήμπορη»! 

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Όταν μια κριτική ασκείται καλοπροαίρετα, πάντοτε είναι ευπρόσδεκτη. Συντελεί στην ανταλλαγή απόψεων και ευοδώνει τον διάλογο. Οσάκις, όμως, γίνεται υποκειμενικά και αποδίδει στον κρινόμενο προθέσεις που δεν τον εκφράζουν, τότε δημιουργείται, νομίζω, πρόβλημα. 

Ο λόγος, περί ενός σχολίου τού Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη, (βλ. ΑΜΕΝ, 29 Μαΐου 2013), σχετικά με μια περί Πατριάρχου Αθηναγόρα ομιλία του γράφοντος, η οποία είχε γίνει την 18η παρελθόντος μηνός, στα πλαίσια Ημερίδος, που είχε πραγματοποιηθεί στο Ηράκλειο, κατόπιν πρωτοβουλίας της Αγιωτάτης Εκκλησίας Κρήτης, προς τιμήν και μνήμην του μακαριστού αυτού Πατριάρχου. 

Στο εν λόγω σχόλιο, η Σεβασμιότης του, αφού πρώτα εξέφραζε λόγους υπερβολικά επαινετικούς σχετικά με την μακρά Εκκλησιαστική μου διακονία, (τον ευχαριστώ θερμά για την φιλοφρόνηση αυτή), στη συνέχεια, χαρακτήριζε ως «ατυχή και άδικη» μια από τις καταληκτήριες φράσεις της εν λόγω ομιλίας, όπου γινόταν λόγος για «...το μετέωρο βήμα της Ορθοδοξίας, η οποία φαίνεται να είναι πλέον ανήμπορη, αν όχι ανίκανη, να συγκαλέσει μιαν Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, για την οποία ομιλεί εδώ και 90 χρόνια, από το 1930, και προετοιμάζει επί μισό αιώνα». Και την χαρακτήριζε όχι μόνο «ατυχή» και «άδικη», αλλά και θίγουσα «όλους εκείνους τους παλαιότερους και υφιστάμενους Προκαθημένους μας, και πρώτον τον εκάστοτε Οικουμενικόν μας Πατριάρχην». 

Παρόμοιος ισχυρισμός, αν προερχόταν από γνωστούς αντιδραστικούς κύκλους, θα ήτο δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως κακοήθεια. Εκπορευόμενος από την γραφίδα του αγαπητού αγίου Ζιμπάμπουε, θα μπορούσε να θεωρηθεί, απλώς, ως αφελής. Διότι θα ήταν αδιανόητο, ένας Φαναριώτης κληρικός, χαρακτηριζόμενος, μάλιστα, από πολλούς ως «άνθρωπος του σεραγιού», να θίξει τον Πατριάρχη του σε ομιλία γενομένη στα πλαίσια δημόσιας εκδήλωσης και παρουσία Πατριαρχικού Εκπροσώπου! 

Οι λέξεις «ανήμπορη» και «ανίκανη» που ενόχλησαν τον Σεβασμιώτατο, ουδόλως αναφέρονταν στο πολύπλευρο και αξιόλογο εκκλησιαστικό, θεολογικό, ποιμαντικό, ιεραποστολικό, κοινωνικό, ή περιβαλλοντολογικό έργο των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ούτε δε και στις κατά διαστήματα Συνάξεις των Προκαθημένων, τις οποίες είχε εγκαινιάσει ο καινοτόμος Πατριάρχης Βαρθολομαίος ευθύς μετά την ανάρρησή του στον Οικουμενικό Θρόνο. Συνάξεις, που απέδειξαν ότι, το γε νυν έχον, αποτελούν το μόνο Διορθόδοξο «φόρουμ», που είναι ικανό και άνετο να αρθρώσει ένα Ορθόδοξο παρηγορητικό λόγο. Οι δύο επίμαχες αυτές λέξεις αφορούσαν στην χρονίζουσα αδυναμία συνόλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας να μιλήσει «εν ενί στόματι και μιά καρδία» στα πλαίσια της προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, και να λάβει τις προσήκουσες αποφάσεις επί φλεγόντων ζητημάτων που την ταλαιπωρούν εδώ και πολύ καιρό, και τα οποία δεν μπορούν να περιμένουν «το πλήρωμα του χρόνου» για να επιλυθούν. 

Η παράθεση, μετά το σχετικά σύντομο σχόλιο του αγίου Ζιμπάμπουε, του ατέρμονος πίνακος περιεχομένων του βιβλίου του «Ενότητα και Μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμον», προκειμένου να προβληθούν τα Ορθόδοξα «Πεπραγμένα» της τελευταίας ενενηκονταετίας, δεν αποδεικνύει απαραιτήτως ότι «όλα πάνε καλά» στην Πανορθόδοξη κονίστρα. Τουναντίον, όσα αναφέρονται στον πολυσέλιδο αυτό πίνακα, σχετικά με την προπαρασκευή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, φανερώνουν ότι, παρά τις αλλεπάλληλες χρονοβόρες, (και όχι μόνο), συνεδρίες της τε Προπαρασκευαστικής Επιτροπής και των Πανορθοδόξων Προσυνοδικών Διασκέψεων, δεν κατορθώσαμε εισέτι να ολοκληρώσουμε το έργο το οποίο είχε προγραμματισθεί προ πέντε και πλέον δεκαετιών, με Πανορθόδοξη απόφαση. 

Ασφαλώς, ο φίλος άγιος Ζιμπάμπουε γνωρίζει, από εκθέσεις της Αλεξανδρινής Αντιπροσωπείας στα Διορθόδοξα Σώματα, αλλά και από σχετική ειδησεογραφία, ότι επί τρία χρόνια τώρα, καταναλίσκουμε καιρό, χαρτί και μελάνη και εμπλεκόμεθα σε ατέρμονες συζητήσεις προκειμένου να αποφανθούμε για το «πώς, πού και ποιός υπογράφει» τον Τόμο Αυτοκεφαλίας μιας ιδρυθησόμενης νέας Τοπικής Εκκλησίας! Ούτε δε αγνοεί, νομίζω, τα αδιέξοδα που παρουσιάζονται κατά την διάπλαση της τελικής μορφής των Διπτύχων, τα οποία σήμερα είναι, ως γνωστόν, διαμορφωμένα «α λα κάρτ» και κατά την κρίση εκάστης τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πρόσφατο παράδειγμα της ακαταστασίας που επικρατεί ως προς το θέμα αυτό, αποτελεί το προχθεσινό συλλείτουργο των Προκαθημένων των Εκκλησιών Ρωσσίας και Ελλάδος στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών. Όπου, κατά την προσκομιδή των Τιμίων Δώρων, ο μεν Πατριάρχης Μόσχας μνημόνευσε τον Πατριάρχη Γεωργίας πριν τον Σερβίας, προσθέτοντας, όμως, και το όνομα του Μητροπολίτου Τύχωνος της εν Αμερική Ρωσσικής Μετροπόλια (OCA), ο δε Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, στα Δίπτυχα μνημόνευσε (ορθώς) τον Γεωργίας μετά τον Βουλγαρίας, παραλείποντας (πάλιν ορθώς) τον επικεφαλής της OCA Μητροπολίτη. 

Επέστη, νομίζω, καιρός να προσγειωθούμε, να εγκαταλείψουμε την ξύλινη γλώσσα και να δούμε την πραγματικότητα όπως έχει. Δεν τίθεται διόλου εν αμφιβόλω το θεάρεστο και πολυδιάστατο έργο των κατά τόπους Ορθoδόξων Εκκλησιών. Το πρόβλημα είναι η ασυνεννοησία μας σε Πανορθόδοξο επίπεδο. Και το πρόβλημα αυτό θα συνεχισθεί, φοβάμαι, όσο τα ποικίλης φύσεως τοπικά, εθνοφυλετικής και γεωπολιτικής κυρίως φύσεως, συμφέροντα, θα τίθενται υπεράνω των συμφερόντων της Μιάς και Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Εκκλησίας.

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΟΡΧΗΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΤΕΦΑΑ ΑΘΗΝΩΝ

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Απόψε στο ΤΕΦΦΑ Αθηνών για την παράσταση της ειδικότητας Ορχηστικής, υπεύθυνη της οποίας είναι η καθηγήτρια Νίτσα Μπουρνέλλη. 

Δεν μπορώ να στο πω... θα στο χορέψω. Αυτός ήταν ο τίτλος, αλλά και η ουσία της παράστασης. 

Λαϊκοί χοροί από διάφορες χώρες του κόσμου (υπεύθυνες: Δάφνη Πανουργιά, Χριστίνα Πλάκα), Δημιουργικός χορός, με θέμα "Νιώσε ό,τι θέλεις να γίνεις" (χορογραφία: Ελένη Μιχελάκη), Θεατρικό Παιχνίδι "Το Πρακτορείο", με κείμενα Κοκτώ, Λόρκα, Κρετς και Ουάιλντερ (υπεύθυνος: Νίκος Μαυρούδης) και Δημιουργικός χορός - για φινάλε - Alea jacta est (χορογραφία: Λίλα Αναστασοπούλου). 

Οι φοιτητές της ειδικότητας Ορχηστικής (2012-13) έδωσαν, πραγματικά, την ψυχή τους. Γι' αυτό και προκάλεσαν δικαίως τις επευφημίες του κοινού. 

Η κατακλείδα ήταν ένα ...έγγραφο και ...χρωματιστό "Ευχαριστώ" στην καθηγήτρια τους Νίτσα Μπουρνέλλη, για όλη την προσφορά της στην περιπέτεια της σπουδής τους.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΖΙΑΣ ΕΠΙ ΤΟ ΑΥΤΟ

Θάνος Μικρούτσικος και Γιώργος Κοζίας στη συναυλία του Ιανουαρίου 2009 στο Μέγαρο Μουσικής
(φωτό: Ιδιωτική Οδός)

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Τον Ιανουάριο του 2009 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών πραγματοποιήθηκε μια ιδιαίτερη συναυλία με φωνητικά και πιανιστικά έργα του Θάνου Μικρούτσικου. 

Ανάμεσα στα μελοποιημένα που παρουσιάστηκαν, ήταν  και «Η γη τσακισμένο καράβι» (2008) σε ποίηση του Πατρινού Γιώργου Κοζία με παρεμβολές στίχων του Γουίλιαμ Μπλέικ (πρώτη εκτέλεση). Ήταν το τελευταίο έργο της συναυλίας. Ένας κύκλος εννέα τραγουδιών για φωνή και πιάνο, που τραγούδησε η Αγγελική Καθαρίου με τη σπουδαία Νέλλη Σεμιτέκολο στο πιάνο. 

Η Ιδιωτική Οδός είχε καλύψει εκείνη τη συναυλία και στην σχετική ανάρτηση γράφαμε:  

"Η μέτζο σοπράνο Αγγελική Καθαρίου έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, ανταποκρινόμενη στο αίσθημα, αλλά και την δύσκολη σε πολλά σημεία παρτιτούρα του συνθέτη. Το έργο είχε μια έκδηλη μουσικότητα, κλιμάκωση και κορύφωση που κρατούσε αμείωτη την ένταση και την διαλεκτική μουσικής και ποίησης. Νομίζω ότι ο Γ. Κοζίας ευτύχησε γιατί ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν σε κάλλιστη μελοποιητική στιγμή. Το έργο αφιέρωσε ο συνθέτης στην πρόωρα θανούσα συγγραφέα Μελίνα Καρακώστα". 

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, το έργο αυτό, όπως κι ένα ακόμα του Γ. Κοζία, "Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες" (2007), σε μουσική Θ. Μικρούτσικου πάντα, εκδόθηκαν από τον Γαβριηλίδη ως ένα βιβλίο CD του Μικρούτσικου με τίτλο "Πέντε κείμενα μετά μουσικής" (2013). 

Η Αγγελική Καθαρίου και η Νέλλη Σεμιτέκολο ερμηνεύουν, όπως και στη συναυλία, το "Η γη τσακισμένο καράβι", ενώ στο άλλο έργο η σπουδαία Πολωνέζα Ιβόνα Γκλίνκα παίζει φλάουτο και αφηγητής είναι ο Δημήτρης Παπανικολάου.  

Το βιβλίο περιέχει πέντε κείμενα του Θάνου Μικρούτσικου. Οι τίτλοι τους ενδεικτικοί του θεματικού ενδιαφέροντος αλλά και της ευαισθησίας που αποπνέουν. 

-Συγγνώμη κύριε Ντεμπυσσύ (1992) 

-Γράμμα στην αγαπημένη μου (1999) 

-Πως η "Πρώτη Μάρτη" έγινε "Πρω-Μαρ" ή Τι έπαιζε ο Alpha εκείνο το βράδυ ή Συζητώντας με την γιαγιά μου (2000) 

-Δεν δύναμαι να ανταποκριθώ εις την πρόσκλησή σας διότι έχω να καθαρίσω το κλαρινέτο μου (2005) 

-Μια νύχτα που άλλαξε τις ζωές μας (2011)  

Μετά τα κείμενα του Θ. Μικρούτσικου ακολουθεί το κεφάλαιο "Μετά μουσικής", με πρόλογο του συνθέτη. Στη συνέχεια: ένα κατατοπιστικό κείμενο για τα έργα του μουσικοκριτικού Γιώργου Μονεμβασίτη, τα δύο ποιητικά έργα που ακούγονται μελοποιημένα και τα βιογραφικά των συντελεστών. 

Στον πρόλογο του βιβλίου ο Θάνος Μικρούτσικος γράφει: 

"Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Γιώργο Κοζία για τα εξαιρετικά ποιήματα που μου εμπιστεύτηκε και τα οποία, σε συνδυασμό με τους στίχους του ιδιοφυούς William Blake με ώθησαν να δημιουργήσω το έργο "Η γη τσακισμένο καράβι". Σε αυτό το έργο, όπως και στο έργο "Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες", προσπάθησα να προσεγγίσω την ουσία των πραγμάτων δίχως να έχω στο μυαλό μου καμία εκ των προτέρων φόρμα. Ό,τι απαιτούσε το κείμενο, ό,τι απαιτούσουν οι φράσεις, οι λέξεις, τα πρόσωπα, οι εικόνες, τα σύμβολα του ποιητή. Είμαι ευτυχής και για έναν ακόμη λόγο. Ό,τι ήθελα να πω το απέδωσαν με τον καλύτερο τρόπο η Αγγελική Καθαρίου, τραγουδίστρια ανοιχτών οριζόντων και πάντα έτοιμη να αναμετρηθεί με ό,τι είναι ουσιαστικό νέο, η Νέλλη Σεμιτέκολο, που εδώ και σαράντα χρόνια είναι συνεχώς στην πρώτη γραμμή και στην οποία η ελληνική σύγχρονη μουσική οφείλει πολλά, η Ivona Glinka, απίστευτη φλαουτίστρια σε όλα τα επίπεδα, και ο Δημήτρης Παπανικολάου που στο στόμα του οι λέξεις αποκτούν με απόλυτη φυσικότητα το ακριβές βάρος που έχουν".

Μια έκδοση - ταξίδι στην ακριβή μελοποιημένη ποίηση. Με δυο Πατρινούς πρωταγωνιστές!

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΟ CD "ΑΓΑΠΗ Σ' ΑΓΑΠΑΩ"

Κείμενο - φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός 

Μια βραδιά αληθινής ευαισθησίας και ουσιαστικής επικοινωνίας ήταν η χθεσινή στο Polis art cafe, όπου οι εκδόσεις Αρμός παρουσίασαν την πέμπτη δισκογραφική δουλειά του Χρυσόστομου Σταμούλη, ‘Αγάπη σ' αγαπάω’, μαζί με ένα εξαιρετικό βιβλίο με κείμενα για την αγάπη, που ο ίδιος ο συνθέτης και κράτιστος θεολόγος επέλεξε. 

Την βραδιά άνοιξαν οι αδελφοί Χατζηιακώβου. 

Ο Βασίλης ως εκπρόσωπος του Polis και ο Γιώργος από τις εκδόσεις Αρμός. 

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης στη συνέχεια ευχαρίστησε από καρδιάς τους διοργανωτές και τους συντελεστές αυτής της δουλειάς και διάβασε το κείμενο του που συνοδεύει την έκδοση. 

Μετά το λόγο είχε η μουσική. Η Μελίνα Κανά, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος και ο Απόστολος Ρίζος τραγούδησαν τα οκτώ τραγούδια του βιβλίου - cd, που διακρίνονται για την ευαισθησία τους και την λαϊκότητα τους. Μια αίσθηση του έντεχνου λαϊκού, οικεία και γνήσια. Έπαιξαν πραγματικά θαυμάσια οι μουσικοί: Θάνος Σταυρίδης, ακορντεόν & Δημήτρης Λάππας, κιθάρα. 

Στο τέλος τραγουδιστές, αλλά και χορωδοί του Χρυσόστομου Σταμούλη που ήλθαν στην Αθήνα ειδικά για την εκδήλωση, τραγούδησαν σαν μια αγκαλιά τους στίχους του συνθέτη: 

«Αγάπη σ' αγαπάω» 

Τις νύχτες πάντα θλίβομαι
και ψάχνω στα σκοτάδια
μήπως και βρω παρηγοριά
σε ξεχασμένα χάδια
Βάλε φωτιά στα βράδια
βάλε φωτιά
αρώματα τ' Αυγούστου
κι άγια φιλιά
Τις νύχτες πάντα ορκίζομαι
πως πίσω δεν γυρνάω
μα πάντα ξεφτιλίζομαι
αγάπη σ' αγαπάω
Βάλε φωτιά στα βράδια
βάλε φωτιά
αρώματα τ' Αυγούστου
κι άγια φιλιά

Μελίνα Κανά

Χρυσόστομος Σταμούλης και Γεράσιμος Ανδρεάτος

Βασίλης Χατζηϊακώβου

Γιώργος Χατζηϊακώβου

ΥΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΜΙΑ STRONG ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΑΖΙΩΤΗ

Καλό καλοκαίρι, αγαπητοί συνοδίτες, με μια strong φωτογραφία του Γιάννη Μαραζιώτη, που μας παραπέμπει στους γνωστούς στίχους του ποιητή της Ιδιωτικής Οδού:

Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο 

Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι 

Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς...

ΤΑ ΝΕΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΤΩΡΑ

Χρυσόστομος Σταμούλης και Μελίνα Κανά (φωτό: Ιδιωτική Οδός)

Καλησπέρα σας από το Polis Art Café (Στοά Αρσακείου), αγαπητοί συνοδίτες. 

Αυτή την ώρα η Μελίνα Κανά, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος και ο Απόστολος Ρίζος τραγουδούν εδώ στο υπέροχο αίθριο, τούτη την δροσερή καλοκαιρινή νυχτιά, τα οκτώ τραγούδια του νέου δίσκου «Αγάπη σ’ αγαπάω» του Χρυσόστομου Σταμούλη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση.

Γεράσιμος Ανδρεάτος

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ: ΟΤΑΝ Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μελίνα Κανά, Γεράσιμος Ανδρεάτος και Απόστολος Ρίζος τραγουδούν ζωντανά στο Polis Art Café (στη Στοά Αρσακείου, στην Αθήνα)  την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 στις 8 το βράδυ, όπου θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του νέου δίσκου «Αγάπη σ’ αγαπάω» του Χρυσόστομου Σταμούλη, Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. και διευθυντού της Χορωδίας "Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος" Θεσσαλονίκης. 

Πρόκειται την πέμπτη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη, η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός μαζί με ένα εξαιρετικό βιβλίο με κείμενα για την αγάπη, που ο ίδιος επέλεξε, των: Όσκαρ Ουάϊλντ, Χαλίλ Γκιμπράν, Μάνου Χατζιδάκι, Σολομώντα (Άσμα Ασμάτων), Τάσου Λειβαδίτη, Βασιλείου Αγκύρας, Τάκη Βαρβιτσιώτη και Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. 

Τα σχέδια που κοσμούν το βιβλίο υπογράφει ο Χρίστος Πίτσιλος, ενώ το εξώφυλλο ο Ανδρέας Νικολάου. 

«Τα χρόνια πέρασαν. Γέμισαν επανάσταση. Ο κόσμος γνώρισε με τρόπο σκληρό την απουσία. Αγόρια και κορίτσια ξεχύθηκαν στους δρόμους και κυνήγησαν έως θανάτου τον ουρανό. Σύγχυση. Το δίκαιο. Τα λάβαρα. Ο έρωτας. Τα πλήθη ανέβηκαν στις καμένες στέγες. Ο λαχειοπώλης σήκωσε τη σημαία ψηλά, κοίταξε το απρόσμενο και επανήλθε στην τάξη. Μόλις τον είδε η αταξία πήρε θάρρος και άρχισε να γελά αμφισβήτηση. Αντίσταση, φώναξε και χάθηκε στη στροφή της ελπίδας. Η μάχη δόθηκε μέχρι τέλους. Τότε το παιδί κατέβηκε από το σταυρό, έσκυψε στη γη και μάζεψε το φυλαχτό. Το πουλί που το είδε πέταξε γρήγορα κοντά του. Μαζί ανέβηκαν στο ποδήλατο και πήραν το δρόμο ανάμεσα στις παπαρούνες. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμους χαρταετούς. Κι αυτοί φτιάξανε λέξεις απροστάτευτες και επίμονες. Θάν’ η αγάπη φυλαχτό… Πήρα και τους αγέρηδες… Γιορτές πληγές… Κατάλευκο πουλί… Αγάπες… Αυγουστιάτικη μου θλίψη… Έρωτας στα χιόνια… Αγάπη σ’ αγαπάω» (Χ. Σταμούλης, Αγάπη σ' αγαπάω) 

Στίχοι τραγουδιών: Χρυσόστομος Σταμούλης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Παναγιώτης Θωμάς, Σόνια Κούμουρου. Τραγουδούν οι: Μελίνα Κανά, Γεράσιμος Ανδρεάτος & Απόστολος Ρίζος. Παίζουν οι: Θάνος Σταυρίδης & Δημήτρης Λάππας.
Η Ιδιωτική Οδός θα είναι στο Polis Art Café και θα καλύψει την παρουσίαση.
Για τον Χρυσόστομο Σταμούλη δείτε και παλαιότερη ανάρτηση μας.

«Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ» στo Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας στην Κηφισιά

Το Ίδρυμα Κατακουζηνού συμπληρώνει 5 χρόνια λειτουργίας τον Σεπτέμβριο του 2013 και οργανώνει επιλεγμένες εκδηλώσεις υπέρ των σκοπών του Ιδρύματος. 

Η πρώτη εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη 11 Ιουνίου 2013 στις 8.30 μ.μ., στο Αμφιθέατρο «Άγγελος Γουλανδρής» του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (Όθωνος 100, Κηφισιά) και το Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον παρουσιάζει την παραγωγή Ο Καβάφης του Πατριάρχη. 

Πρόκειται για την παρουσίαση των ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη που ανθολόγησε ο μαθητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Δημήτριος Αρχοντώνης, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Η νεανική αυτή ποιητική ανθολογία του Πατριάρχη εγκαινιάστηκε από τον ίδιο το 1954, και περιλαμβάνεται σ’ ένα τετράδιο με τον τίτλο Ποιήματα. 

Η εκδήλωση θα ανοίξει με σύντομη ομιλία από τον υπεύθυνο του Συνόλου Πολύτροπον, θεολόγο και μουσικό Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλο, ο οποίος θα αναφερθεί στην Καβαφική ανθολογία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αλλά και στη σχέση του Καβάφη με την Κωνσταντινούπολη, με προβολή φωτεινών διαφανειών. 

Θα ακολουθήσει η παρουσίαση των ποιημάτων αυτών στη μελοποιημένη εκδοχή τους, κυρίως για φωνή και πιάνο, από σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. 

Θερμοπύλες, Αντίοχου Ευαγγελάτου (1903-1981) 

Κεριά, Λεωνίδα Κανάρη (γενν. 1963) 

Τείχη, Λεωνίδα Κανάρη 

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον, Λεωνίδα Κανάρη 

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον, Γιώργου Κουρουπού (γενν. 1942) 

Che fece.... il gran rifiuto, Γιάννη Ιωαννίδη (γενν. 1930) 

Η Πόλις, Μίκη Θεοδωράκη (γενν. 1925) 

Επίσης, θα παρουσιαστούν: 

Προς το τέρμα, Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου, μουσική Κωνσταντίας Γουρζή (γενν. 1962) 

Μια νυξ εις το Καλιντέρι, Κ. Π. Καβάφη (πεζό, από τη σειρά Κρυμμένα) – Μουσική αφήγηση (μουσική Λεωνίδα Κανάρη – α΄ εκτέλεση) 

Το Νιχώρι, Κ. Π. Καβάφη, μουσική Φίλιππου Τσαλαχούρη (γενν. 1969) 

Οι συνθέσεις Τείχη και Μια νυξ εις το Καλιντέρι του Λ. Κανάρη και Το Νιχώρι του Φ. Τσαλαχούρη πραγματοποιήθηκαν ειδικά για την παραγωγή αυτή. 

Απαγγέλλει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. 

Ερμηνεύουν οι μουσικοί: Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι Νικόλ Καραλή, πιάνο Πέτρος Μπούρας, πιάνο Νίκος Σολωμός, βιολί Σωκράτης Κάνας, βιολοντσέλο. 

Η Πόλις του Καβάφη στα αραβικά σε μετάφραση και απαγγελία του Roni Bou Saba.

Το Νιχώρι του Καβάφη στα τουρκικά σε μετάφραση Ηρακλή Μήλλα και απαγγελία του τ. Προξένου στην Κωνσταντινούπολη Νικολάου Σαπουντζή. 

Σχεδιασμός – γενική επιμέλεια: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος.

Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ. 

Κρατήσεις θέσεων στο info@katakouzenos.gr ή αγοράζετε τα εισιτήριά σας την ημέρα της εκδήλωσης στο Μουσείο Γουλανδρή. Υπάρχει η δυνατότητα για πρόσβαση στο χώρο στάθμευσης του Μουσείου με ελεύθερη είσοδο αλλά για περιορισμένες θέσεις. 

Τα έσοδα από την εκδήλωση θα διατεθούν για την ενίσχυση των σκοπών του Ιδρύματος Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού. 

Την εκδήλωση υποστηρίζουν: Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, MEDASSET-Ελλάς, Όμιλος φίλων Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ και οι Φίλοι του Κτήματος Τατοΐου. 

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους ακόλουθους για την αμέριστη υποστήριξή τους: 

• Αριστοτέλη Ζαμπέλη από το Μουσείο Γουλανδρή και σε όλο το προσωπικό του Μουσείου 

• Λίλη Βενιζέλου, Πρόεδρο του MEDASSET (Μεσογειακού Συνδέσμου για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων Χελωνών) και στην κα Τζένη Ιωάννου 

• Καθηγητή Ορέστη Τσόλα, Πρόεδρο του Ομίλου φίλων του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ, καθώς και στη Γεωργία Κονείδου, Γενική Γραμματέα 

• Βασίλη Κουτσαβλή, Πρόεδρο του Συλλόγου των Φίλων Κτήματος Τατοΐου. 

Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιείται χάρη στην Ιουλίτα Ηλιοπούλου, στον Παναγιώτη Ανδριόπουλο, στους καλλιτέχνες και στους συμμετέχοντες που προσφέρονται αφιλοκερδώς.

Οι φωτογραφίες από τις πρόβες για την παρουσίαση του "Καβάφη του Πατριάρχη" στην οικία Κατακουζηνού τον περασμένο Απρίλιο είναι του Ιωάννη Πορφύριου Καποδίστρια.