ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: "Από καταναγκασμός, γοητευτικό ταξίδι"

Στο σημερινό φύλλο της εφημ. Καθημερινή υπάρχει ένα μικρό αλλά περιεκτικό αφιέρωμα στην μεγάλη υπόθεση Λογοτεχνία στο σχολείο.
Υπάρχουν κείμενα του Σπύρου Γιανναρά, του Κώστα Ακρίβου και του Κώστα Λογαρά, το οποίο και αναδημοσιεύω εδώ.

Η διδασκαλία της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση (παρ) ακολουθεί αναγκαστικά την πορεία ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος. Με προκαθορισμένες ερωτήσεις και έτοιμες απαντήσεις, η λογοτεχνία ελάχιστη σχέση έχει με την απόλαυση ή την αναζήτηση μιας άλλης οπτικής του κόσμου.

Δεδομένου μάλιστα ότι αποτελεί μάθημα-φόβητρο στις πανελλήνιες εξετάσεις, αρκεί για να διακόψει οριστικά ο μαθητής τις σχέσεις του με την τέχνη του λόγου.

Με στόχο λοιπόν τη βελτίωση της κατάστασης, πρέπει να δούμε σοβαρά κάποια πράγματα, όπως λ. χ. τη διδασκαλία της λογοτεχνίας από καθηγητές με διαπιστωμένη γνώση στο αντικείμενο και ευρύτερα λογοτεχνικά ενδιαφέροντα, την αποδέσμευση της διδακτέας ύλης από τις εξετάσεις (εννοώ, να διδάσκεται συγκεκριμένη ύλη, αλλά η εξέταση στις πανελλήνιες, κυρίως, να γίνεται μόνο πάνω σε αδίδακτο κείμενο και με εντελώς άγνωστες ερωτήσεις). Επίσης, να δούμε την ουσιαστική χρησιμοποίηση τεχνολογικών μέσων για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας, αφού αυτά αποτελούν ελκυστικό όχημα για τις νέες γενιές.

Οσον αφορά την τάση της αποστήθισης λογοτεχνικών έργων που εφαρμόζεται αλλού, δεν είναι παρά μια άσκηση, θαρρώ, που στοχεύει να συγκολλήσει τον κατακερματισμένο νου της ιντερνετικής γενιάς και να θεραπεύσει την αδυναμία της να συγκροτήσει τον γύρω κόσμο σε μια ενιαία ολότητα.

Ομως η διαδικασία τής μάθησης οφείλει να ασκεί την κριτική σκέψη, την αιτιολογημένη απόρριψη ή αποδοχή ενός, ολόκληρου, ει δυνατόν, λογοτεχνικού έργου. Και αυτό έχει να κάνει με τη διδασκαλία της γλώσσας, με το νοηματικό βάρος των λέξεων και τη σκοπιμότητα της χρήσης τους, δηλαδή, με την ερμηνεία των λογοτεχνικών κειμένων σε σχέση και με βιώματα ή εμπειρίες του εφήβου.

Ετσι δημιουργείται η πεποίθηση στον μαθητή πως η λογοτεχνία δεν είναι έξω από τη ζωή του αλλά βρίσκεται μέσα στην καθημερινότητά του, εκφράζει τις σχέσεις, ερμηνεύει την ψυχολογία του, το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Είναι ένας ουσιαστικός τρόπος για να γίνει η σχολική λογοτεχνία, από καταναγκασμός, γοητευτικό ταξίδι, διαμορφώνοντας συνειδητοποιημένους αυριανούς αναγνώστες.

ΕΥΩΔΙΕΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΚΟΥΡΗ

Ακμαία, δημιουργική και αόκνως παραγωγική, η πολυφίλητός μοι Κυρία Αθηνά Κακούρη αποδεικνύει διαρκώς, με τη ζωή και με το έργο της, αυτό που έμαθε από παιδί: να μην κάθεται ποτέ με τα χέρια σταυρωμένα. Έναν χρόνο μετά το ιστορικό μυθιστόρημά της Ξιφίρ Φαλέρ (Καστανιώτης), αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη και από τη σειρά «Η κουζίνα του συγγραφέα» το ολόφρεσκο βιβλίο της: Με τα χέρια σταυρωμένα...

Στο εξαιρετικά καλαίσθητο αυτό τομίδιο, η αγαπημένη συγγραφέας, μέσα από μια αφήγηση ευχάριστα ρέουσα, συμπυκνώνει τη σοφία και το καταστάλαγμα μιας ολόκληρης ζωής και μας αποκαλύπτει μερικά από τα μυστικά της συγγραφικής της κουζίνας: από την Πάτρα του μεσοπολέμου μέχρι την εποχή του διαδικτύου, περνάνε μπροστά απ’ τα μάτια μας τα αγαπημένα πρόσωπα που τη σημάδεψαν (με πάντοτε κυρίαρχη την εμβληματική φιγούρα του πατέρα), οι ιστορικές εποχές και οι μεγάλες προσωπικότητες που την επηρέασαν, οι αξίες που τη διαμόρφωσαν, η δυναμική σχέση με το βιβλίο και με το διάβασμα, η πολύ ενδιαφέρουσα επαγγελματική της πορεία, οι μεταφραστικές της αγωνίες, ο καημός για την ελληνική γλώσσα και, τέλος, ο στοχασμός της γύρω απ’ το αστυνομικό και το ιστορικό μυθιστόρημα που σταθερά υπηρετεί μέχρι σήμερα. Ένα χορταστικό και λίαν ταξιδευτικό φωτογραφικό ένθετο από το οικογενειακό λεύκωμα της Αθηνάς Κακούρη συμπληρώνει την έκδοση, την οποία επιμελήθηκε και διόρθωσε ο φίλος της Ιδιωτικής Οδού Δημήτρης Καραδήμας.

Να τι σημειώνει στο οπισθόφυλλο ο συγγραφέας Μισέλ Φάις, που διευθύνει τη σειρά «Η κουζίνα του συγγραφέα»:
Η Αθηνά Κακούρη, ως αστή Πατρινή, εξοικειωμένη με την καρναβαλική όψη της γενέθλιας πόλης, μεταφέρει στο εξομολογητικό της αφήγημα Με τα χέρια σταυρωμένα... πνεύμα ιλαρό και διάθεση μεταμορφωτική. Η συγγραφέας, εναλλάσσοντας τη μάσκα του παιγνιώδους αφηγητή μ’ εκείνη του ντετέκτιβ ή του ιστοριοδίφη, ανακεφαλαιώνει λεπτομέρειες μιας συναρπαστικής ζωής, εντός και εκτός σελίδας. Παρακολουθούμε τα ίχνη μιας ηρωίδας (η γλαφυρή πληρεξούσιος της Κακούρη) η οποία, είτε διασχίζει τη συλλογική μνήμη και τον ιδιωτικό της μικρόκοσμο είτε σκοτεινές εποχές και ευτράπελες στιγμές, αφήνει πίσω της μια φωτεινή γραμμή πίστης, αγάπης, ελπίδας – λύνοντας, εντέλει, τα χέρια του αναγνώστη.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

Ο πολυσέβαστός μοι και αγαπημένος π. Παναγιώτης Καποδίστριας από κεκτημένη ...αγάπη προς την ταπεινότητά μου έγραψε υπερβολικά για μένα στον ίσκιο του.

Αυτό που μένει είναι, φυσικά, η σχέση. Και με τον π. Παναγιώτη η σχέση μας είναι βαθιά πνευματική. Συναντηθήκαμε μάλλον τυχαία και ...κολλήσαμε. Ένεκεν αληθείας, ποιήσεως και διακρίσεως.
Τον ευχαριστώ πάντα για τους ένδοξους στίχους του που θαρρώ πως γράφει "στα γόνατα του Θεού" (Γ. Ρίτσος) και για την αταλάντευτη ποιητικότητά του στα πάντα. Δεν την παζαρεύει ούτε δευτερόλεπτο.
Επειδή ως ποιητής ευαγγελίζεται πάντοτε την χαρά του νυν και του επέκεινα και του αείποτε, τού αφιερώνω τον πίνακα του Νίκου Φραντζόλα Ο Ευαγγελισμός με μια κόρη με κρίνα να μας κοιτάζει ίσα στα μάτια και να γίνεται το μέτρο της παρθενικότητάς μας.
Ποιητής είναι εκείνος, ξέρει...

ΠΡΟΣ MISHA ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

-Με ρωτούν πολλοί φίλοι της Ιδιωτικής Οδού: “Ποιος είναι αυτός ο misha που σου κάνει προσωπικές επιθέσεις, συμπεραίνοντας ότι έχεις προηγούμενα και απωθημένα με συγκεκριμένα πρόσωπα του εκκλησιαστικού χώρου των Πατρών, γι' αυτό γράφεις έτσι κ.ο.κ.”.
Απαντώ ότι ουκ οίδα τον άνθρωπο. Δεν τον ξέρω όπως δεν τον ξέρετε και σεις. Εκείνος, καθώς φαίνεται, όχι μόνο με ξέρει αλλά μιλάει κιόλας με κάποια πρόσωπα “του εκκλησιαστικού χώρου των Πατρών”, ώστε να μου καταλογίζει κατά καιρούς τα διάφορα σε προσωπικό επίπεδο.
Σε κάθε περίπτωση δεν με ενδιαφέρει να ανακαλύψω ποιος είναι. Είναι το τελευταίο με το οποίο θα ασχοληθώ. Προκαλώ όμως τον αγαπητό misha: Αποκαλύψου και έλα να διαλεχθούμε εφ' όλης της ύλης. Με προσωπεία εγώ δεν τα πάω καλά. Όταν θα ρίξεις τη μάσκα σου και θα δω το πρόσωπό σου τότε θα τα πούμε. Ως τότε θα είσαι - δυστυχώς – θεομίσητος!

- Βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι – ανώνυμοι πάντα - “Κυριλλικοί” να “πάρουν τη ρεβάνς” από μένα, μετά τα προσφάτως αποκαλυφθέντα περί παιδοφιλίας σκάνδαλα στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Μου στέλνουν μηνύματα να ζητήσω συγγνώμη για τα όσα είπα για τον γκουρού τους Αρχιμ. Κύριλλο Κωστόπουλο προ τριετίας με αφορμή τις δηλώσεις του περί ομοφυλόφιλου Πάπα και τα τοιαύτα. Και σ' αυτούς απευθύνω πρόσκληση για δημόσιο διάλογο επί του θέματος. Το κρυφτούλι τους εγώ δεν το παίζω. Άμα διαθέτουν στοιχειώδη ανδρισμό μέσα έχουμε, δόξα τω Θεώ! Όλα επί την λυχνίαν.

Πίνακας: Κιλεσσόπουλος Απόστολος, Τοξότης

Ο ΚΛΑΟΥΣ ΚΕΝΕΘ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Προχθές Τετάρτη 21 Απριλίου το βράδυ στο Πνευματικό Κέντρο του Αγίου Νικολάου Σπάτων πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με προσκεκλημένο του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου τον Κλάους Κένεθ.

Ο Γερμανός συγγραφέας του περίφημου αυτοβιογραφικού βιβλίου Χίλια μίλια προς τον τόπο της καρδιάς (εκδ. Εν πλω), το οποίο παρουσιάστηκε προ ημερών και στη Στοά του Βιβλίου, με τη συμμετοχή του Μητροπολίτου Μεσογαίας, συνομίλησε τόσο με τον κ. Νικόλαο όσο και με το πολυπληθές, κυρίως νεανικό, ακροατήριο της Μητροπόλεως Μεσογαίας.

Κατά τη συζήτηση το λόγο πήρε και ένας μαύρος Ορθόδοξος, ο οποίος ήταν καθολικός ιερέας και ασπάστηκε την Ορθοδοξία πριν 20 μέρες! Μίλησε κι αυτός για την προσωπική του διαδρομή κατά την αναζήτηση της αλήθειας.

Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να παρακολουθήσετε, αγαπητοί φίλοι, στο διαδικτυακό κανάλι intv.gr

ΠΕΡΙ "ΕΚΚΛΗΤΟΥ" ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΑΝΩΤΑΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η «ΕΚΚΛΗΤΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΜΑΣ

του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Η παρέμβαση στα ελλαδικά εκκλησιαστικά πράγματα της επταετίας της 21^ης Απριλίου είναι συσκοτισμένη για πολλούς και διαφόρους λόγους. Όμως το επίκαιρο θέμα της «Εκκλήτου», δηλαδή της ανώτατης δικαστικής κρίσεως στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που κληρονομήθηκε από την πολιά ελληνική αρχαιότητα στο Κανονικό της Δίκαιο, δίδει την ευκαιρία να γραφούν κάποιες αλήθειες για τα τότε συμβάντα. Πρόσφατα για το θέμα αυτό ακούστηκαν πολλά ανιστόρητα, για το προνόμιο αυτό του Οικουμενικού Θρόνου που σεβάστηκαν οι αιώνες. Για να σταματήσουν οι διάφορες ανιστόρητες φλυαρίες, κυρίως των ανοήτως βατολογούντων κληρικών και λαϊκών από το ασύδοτο Facebook, τυπώθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Επτάλοφος» μια σοφή μελέτη «περί της Εκκλήτου στην πράξη της Εκκλησίας» του Ρώσου Αντωνίου Καρτασώφ (†1960), πρώην υπουργού και μεγάλου ορθόδοξου διανοητή του 20^ου αιώνα. Ο μακαριστός καθηγητής μου στο Παρίσι, αν και Ρώσος, υπερασπίστηκε με βαθειά γνώση των πηγών και της διεθνούς βιβλιογραφίας το προνόμιο αυτό της Μητέρας Εκκλησίας της Κων/πόλεως. Η σοβαρή αυτή μελέτη συμπληρώθηκε με μια μικρή ιστορική αναδρομή της χρήσεως της Εκκλήτου στην πράξη της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά την τελευταία πεντηκονταετία. Ας θυμηθούμε τα γεγονότα.

Το 1965 ο μητροπολίτης πρώην Δράμας Φίλιππος Τσοβλάς εκπίπτει λόγω σκανδάλου της μητροπόλεώς του. Όμως επικαλείται τον ΣΤ’ όρο της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως του 1928 και προσφεύγει με την Έκκλητο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Όμως η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με πρόεδρο τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β΄ τον Χατζησταύρου δεν διαβιβάζει την προσφυγή του στο Φανάρι. Συνέστησε προς μελέτη μία Συνοδική Επιτροπή υπό την προεδρία του Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, η οποία γνωμοδότησε ότι «έπαυσε να υφίσταται διά το Οικουμενικόν Πατριαρχείον το προνόμιον του «εκκαλείν» της μνημονευομένης Πράξεως του 1928 «μη ούσης κεκυρωμένης διά νόμου»! Με άλλα λόγια, «ναί, μεν υπάρχει η Πατριαρχική Πράξη του 1928, που προβλέπει όντως την «Ἐκκλητον», αλλά ο νόμος 3615/1928 που την κυρώνει ουδέν διαλαμβάνει περί της «Εκκλήτου»! Δηλαδή με κρυψίνοια απέκρυψαν μια ουσιώδη λεπτομέρεια: πως ο νόμος ψηφίστηκε εσπευσμένα από τη Βουλή κατά δύο μήνες πριν της Πράξεως και παρά την δέσμευση της επιτροπής συντάξεως του Α΄ Δημοκρατικού Συντάγματος του 1927 να μη εκδοθεί νόμος αν δεν υπάρξει η εκκλησιαστική Πράξη! Έτσι, χωρίς καν προσχήματα εκφράστηκε μια Φαρμακίδεια πολιτειοκρατική θέση για την «Έκκλητο», που δεν άργησε να ανατραπεί τις δίσεκτες ημέρες του 1967 στον αναγκαστικό νόμο 214/1967 «περί εκκαθαρίσεως του κλήρου με την έξωθεν μαρτυρία», όταν η διοίκηση της τοπικής Εκκλησίας παραδόθηκε με πολιτική πράξη των κινηματιών στην μη προβλεπόμενη από τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας του 1850, «Αριστίνδην Σύνοδο»! Αυτή συγκροτήθηκε απο αρχιερείς φίλους του νέου καθεστώτος που προχώρησαν στην εφαρμογή του «ορίου ηλικίας» γιά να κενώσουν την αρχιεπισκοπή Αθηνών και μερικές μητροπόλεις! Έτσι εκλέχτηκε Αθηνών ο πρωθιερεύς των Ανακτόρων και καθηγητής Ιερώνυμος Κοτσώνης, που είχε απορριφθεί το 1965 από την Ιεραρχία, αν και Τήνιος, ως υποψήφιος για την μητρόπολη Σύρου. Στη συνέχεια πληρώθηκαν με τον Φαρμακίδειο τρόπο εκλογής της εποχής του Όθωνα οι χηρεύουσες εκκλησιαστικές επαρχίες. Η Σύνοδος συνέθετε το λεγόμενο «τριπρόσωπο» και η κυβέρνηση, με τις μυστικές υπηρεσίες εξέλεγε τον υποδεικνυόμενο ιεροκρυφίως ως μητροπολίτη! Όταν πληρώθηκαν οι πρώτες μητροπόλεις και διαπιστώθηκε πως δεν υπάρχει πλειονοψηφία στην Ιεραρχία ξεκίνησε ο προαναφερθείς αντικανονικός νόμος 214/1967 για την κένωση και άλλων μητροπόλεων από τον οποίο σκόπιμα παραλήφθηκε το θέμα της Εκκλήτου εφέσεως για τους καταδικαζόμενους.
Ένας των εκθρονισθέντων μητροπολιτών στις 28 Φεβρουαρίου 1968 ήταν και ο Θεσσαλονίκης Παντελεήμων! Τα επιχειρήματα δόθηκαν από την αρθρογραφία εναντίον του από ατάσθαλο αποθανόντα κληρικό! Έτσι ο «έκπτωτος» τώρα αρχιερεύς, που άλλοτε είχε αρνηθεί την Έκκλητον στον πρώην Δράμας Φίλιππο, προσφεύγει στις 3 Μαρτίου 1968 στον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα ποιούμενος χρήση του δικαιώματός του εκ της Πράξεως του 1928! Όμως η Αριστίνδην Σύνοδος αρνήθηκε να διαβιβάσει την Έκκλητόν του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως μη διαλαμβανόμενη στον νόμο 214/1967! Ακολούθησαν και πολλές άλλες ακραίες παρεμβάσεις από το νέο κατεστημένο και τους χουντικούς για να κενωθούν μητροπολιτικοί θρόνοι στούς οποίους ταχύτατα εξέλεγαν πρόσωπα εμπιστοσύνης στο επιβληθέν καθεστώς στην Εκκλησία. Οι νέοι αυτοί αρχιερείς διακρίνονταν βέβαια για την ακαταμάρτυρη από ασυνέπειες ζωή τους, αλλά είχαν ποτιστεί βαθειά από Φαρμακίδειες αντιλήψεις που χρόνια ενδημούσαν στις ελλαδικές θρησκευτικές κινήσεις της προελεύσεώς τους! Τότε σημειώθηκε και μια φωτεινή εξαίρεση. Ο βοηθός επίσκοπος Βρεσθένης Δημήτριος Τρακατέλλης δεν δέχθηκε την εκλογή του στην μητρόπολη Αττικής, γιατί κενώθηκε με τον αντικανονικό νόμο 214/1967 και παρέμεινε στο περιθώριο της εκκλησιαστικής διοικήσεως επί 40 χρόνια (!!!) μέχρι την εκλογή του από το Φανάρι το 1999 σε αρχιεπίσκοπο Αμερικής!

Οι αθρόες χειροτονίες μετέβαλαν την «ψήφο των πλειόνων» στην ελλαδική Ιεραρχία και εκτοπίστηκε στο περιθώριο της αυτοκεφάλου διοικήσεως η λεγόμενη «Πρεσβυτέρα» Ιεραρχία. Η διοίκηση πέρασε στα χέρια των λεγόμενων «Ιερωνυμικών» αρχιερέων και έγινε το δεύτερο ολίσθημα. Συντάχθηκε μυστικά νέος Καταστατικός Χάρτης (Ν.Δ. 126/10-2-1969) που ανέτρεπε τα εκκλησιαστικά πράγματα της Ελλάδος. Στο νομοθέτημα αυτό που κυρώθηκε από τους Χουντικούς και πανηγυρικά υποδέχθηκε το νέο καθεστώς της Εκκλησίας, προκλητικά καταλιμπάνονταν σαφείς όροι του Τόμου του 1850 και της Πράξεως του 1928. Η πλέον προκλητική ήταν εκείνη της συγκροτήσεως της διοικούσης Ιεράς Συνόδου που αγνόησε την σύνθεσή της «αλληλοδιαδόχως κατά τα Πρεσβεία χειροτονίας», που εγγυάτο την κανονική τάξη στην τοπική Εκκλησία. Έτσι, συγκροτήθηκε μια Σύνοδος «καρδιναλίων» από τους δοτούς πρόεδρους των συνοδικών επιτροπών, κατά μίμηση του τότε Καταστατικού Χάρτη του Ρουμανικού Πατριαρχείου! Ίσως γιατί θέλησαν οι τότε παράγοντες να παρουσιαστεί η τοπική Εκκλησία σαν ένα εντελώς ανεξάρτητο εθνικό κατασκεύασμα σύμφωνα με την προτεσταντίζουσα πλανεμένη Φαρμακίδεια «εκκλησιολογία», σφάλμα που επαναλήφθηκε δυστυχώς «δι’ άλλης οδού» και πάλιν προ επταετίας! Όμως προσβλήθηκε η πρώτη αυτή αυθαίρετη συγκρότηση της Διαρκούς Συνόδου στο Συμβούλιο Επικρατείας από δύο άτεγκτους μητροπολίτες των Νέων Χωρών. Τότε το Πατριαρχείο έλυσε την σιωπή του και με ρητή δήλωσή του εξήγησε ότι επιμένει στην ακριβή τήρηση των όρων του Τόμου του 1850. Η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας οδήγησε σε αδιέξοδο τον αρχιεπίσκοπο γιατί μια Σύνοδος συγκροτημένη κατά τα «Πρεσβεία χειροτονίας», επανέφερε στη διοίκηση την «Πρεσβυτέρα» Ιεραρχία!

Όταν συνέβη το ενδοχουντικό πραξικόπημα του Νοεμβρίου ορκίστηκε "παρ΄ενορία" η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου από τον Ιωαννίνων Σεραφείμ. Τότε υπουργός Παιδείας ανέλαβε ο καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου. Η παρουσία αυτή του Χρήστου στο Υπουργείο Παιδείας οδήγησε στην περιπετειώδη παραίτηση του Αθηνών Ιερωνύμου, που γνωρίζω άριστα εκ του οικείου μου τότε αντιπροέδρου της Συνόδου μητροπολίτη Καλαβρύτων Γεωργίου Πάτση. Οι απορφανισθέντες Ιερωνυμικοί αρχιερείς αναζητούσαν τον διάδοχό του γιατί είχαν τότε την πλειονοψηφία. Όμως τους πρόλαβαν με τη βοήθεια του υπουργού καθηγητή Παν. Χρήστου τα πιό κινητικά μέλη της «Πρεσβυτέρας» Ιεραρχίας. Έτσι, και πάλι δόθηκε πολιτική και όχι εκκλησιαστική λύση στο σοβαρό πρόβλημα της ανατροπής της κανονικής τάξεως στην Ελλαδική Εκκλησία το 1967. Η υφιστάμενη κατάσταση πήγασε από σφετεριστές της κοσμικής εξουσίας που επενέβησαν στα εκκλησιαστικά πράγματα της χώρας και τώρα μια παρόμοια κατάσταση κοσμικά ενεργοποιεί κρατικές Συντακτικές Πράξεις για την επαναφορά τής προ του 1967 καταστάσεως για την διενέργεια της εκλογής του νέου αρχιεπισκόπου. Τότε εκλέκτηκε εκ των παλαιών ο ιεράρχης που αψήφισε την επικρεμάμενη απειλή εναντίον του: ο Ιωαννίνων Σεραφείμ Τίκας!

Η ραγδαία αυτή επάνοδος στά εκκλησιαστικά πράγματα των παλαιών ιεραρχών αναστάτωσε τους «Ιερωνυμικούς» αρχιερείς και επιχείρησαν να «συνασπιστούν»! Αυτό περιήλθε εγκαίρως σε γνώση της «Πρεσβυτέρας» Ιεραρχίας, θεωρήθηκε επικίνδυνο και ζητήθηκε η έκδοση της νέας Συντακτικής Πράξεως (7/1974) που απεμάκρυνε από τις εκκλησιαστικές επαρχίες τους πλέον ασυμβίβαστους παλαιούς και νέους αντιπάλους της, με κάποια επιλεκτική σκληρότητα. Στούς θρόνους αυτούς εξελέγησαν νέοι κληρικοί που προβλήθηκαν από τους ισχυρότερους «Πρεσβυτέρους» ιεράρχες οι οποίοι και απεδέχθησαν αυτή την εξέλιξη. Έκτοτε ποικιλοτρόπως την υπερασπίστηκαν.

Εκ των πρώτων ενεργειών της νέας Συνόδου ήταν η κατάργηση του αντικανονικού νόμου 214/1967, που δίκασε με την «έξωθεν καλή μαρτυρία» πολλούς κληρικούς. Τότε ο πρώην Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ζήτησε την αναψηλάφιση της δίκης του 1968 και αποκαταστάθηκε ηθικά, χωρίς, όμως και να επανέλθει στη μητρόπολη που κατείχε, αφού είχε πληρωθεί με πνευματικό τέκνο του, τον από Σάμου μητροπολίτη Παντελεήμονα Χρυσοφάκη. Επίσης διαβιβάσθηκε στο Φανάρι και ο φάκελλος του πρώην Δράμας, αναγνωριζομένου κατ’ αυτόν τον τρόπο του δικαιώματος του «εκκαλείν» δικασμένων εκκλησιαστικά αρχιερέων. Ο πατριάρχης Δημήτριος επικύρωσε την εκκλησιαστική απόφαση του Δευτεροβαθμίου Συνοδικού Δικαστηρίου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκπτωση του Δράμας από τον θρόνο του για τον σκανδαλισμό που προκάλεσε στο ποίμνιό του.

Από τους παυθέντες δώδεκα αρχιερείς οι οκτώ προσέφυγαν απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με κοινή «Έκκλητη αναφορά» επιδιώκοντας την αποκατάστασή τους. Οι τέσσερις ήταν εκ των Νέων Χωρών και οι άλλοι τέσσερις εκ της Αυτοκεφάλου Διοικήσεως. Με αυτήν ζητούσαν «να τεθή φραγμός εις τα αντικανονικάς πράξεις και να αποκατασταθεί στην σπαρασσόμενη Εκκλησία της Ελλάδος η ποθητή ειρήνη…». Το Πατριαρχείο, καίτοι παρατήρησε ότι και «ούτοι εν καιρώ ήσαν πρωτεργάται και συντελεσταί διαγραφής του δικαιώματος της Εκκλήτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», υπέδειξε στους προσφυγόντες να υποβάλλουν το αίτημά τους «κατά την τάξιν» μέσω της Εκκλησίας της Ελλάδος, κάτι πού έγινε. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ «τη ομοφώνω αποφάσει» της περί αυτόν Δ.Ι.Σ. παρέπεμψε το θέμα «εις το αδιάβλητον κριτήριον του Οικουμενικού Πατριαρχείου», επικαλούμενος τους καθιερούντες ιερούς κανόνες των Οικουμενικών, τις διατάξεις του Τόμου του 1850, «δια των οποίων προσδιορίζονται οι κανονικοί όροι ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου (της Εκκλησίας της Ελλάδος) και αι έναντι της Μητρός Εκκλησίας υποχρεώσεις αυτής», καθώς και τον Ζ΄ όρο της Πράξεως του 1928 και το άρθρο 3, παρ. 1 του ισχύοντος τότε Συντάγματος. Σύμφωνα με αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να «τηρεί και επί του προκειμένου θέματος την υπό των ιερών κανόνων και των ιερών παραδόσεων επιβαλλομένην κανονικήν εκκλησιαστικήν διαδικασίαν».

Όμως την κανονική απόφανση του Πατριαρχείου παρακώλυσαν δύο σοβαροί προβληματισμοί : α) ότι εκλέκτηκαν αρχιερείς από μια δοτή από τους Απριλιανούς Αριστίνδην Σύνοδο, που δικάστηκαν με την εσχάτη των ποινών. Με την παρέμβασή τους ανετράπη η καθιερωμένη τάξη από τον Τόμο του 1850 και προκλήθηκαν με κοσμικές αποφάσεις εκπτώσεις των κανονικών ιεραρχών από τους θρόνους τους. Δεν διεξήχθησαν εκκλησιαστικές δίκες, που κατά κανόνα κρίνονται με την Έκκλητον. Μόνον οι αποφάσεις των νόμιμων κρατικών θεσμών είναι σεβαστές λόγω της διδομένης «Διαβεβαιώσεως» νομιμοφροσύνης προς την Πολιτεία των νέων ιεραρχών προκειμένου να ασκήσουν και έννομα την διακονία τους. β) Η κυβέρνηση της Μεταπολιτεύσεως και τα κόμματα που επανήλθαν στην κρατική εξουσία καταδίκαζαν τους προταιτίους και τα πεπραγμένα του πραξικοπήματος του 1967-1973. Αλλά και το εν γένει κλίμα των ημερών ήταν δυσμενέστατο γιά όσους ανέλαβαν διοικητικές ευθύνες από τους Απριλιανούς. Θεωρούσαν έμπρακτα φιλοχουντικούς και όσους καταστάθηκαν ανώμαλα σε κενωθείσες μητροπόλεις. Ένα γεγονός που συνέβη στην Γαλλία μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παραδειγμάτιζε τους επανελθόντες από την επταετή εξορία. Όταν επανήλθε στη Γαλλία η κυβέρνηση Ντε Γκώλ αξίωσε απο το Βατικανό να απομακρύνει από τις επισκοπές της Γαλλίας όλους τους ιεράρχες που δέχθηκαν διορισμό με διατάγματα από την φιλοναζιστική κυβέρνηση του Βισύ. Οι αντιστασιακοί τους θεώρησαν συνεργάτες των Γερμανών. Γιά να διασωθούν μερικοί, το Βατικανό έστειλε από την Πόλη νούντσιο στο Παρίσι τον αρχιεπίσκοπο Άγγελο Ρονκάλι, από το 1958 πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, που εφήρμοζε την «Διπλωματία της ταπεινοφροσύνης» και έσωσε μερικούς επισκόπους!

Όταν άρχισε να αμβλύνεται η οργή του ελληνικού λαού για το χουντικό παρελθόν τότε ο υφυπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Καραμανλή από το 1974 Χρυσόστομος Καραπιπέρης, θεολόγος και νομικός, άνοιξε ένα παράθυρο καταλλαγής με διοικητική απόφασή του το 1976 για να γεφυρώσει την αντίθεση των σχολαζόντων αρχιερέων με την «Πρεσβυτέρα» Ιεραρχία. Όμως οι εκθρονισθέντες το 1974 έσπευσαν νομικά να δικαιωθούν στο Συμβούλιο Ἐπικρατείας και οι αποφάσεις που εξεδόθησαν ώξυναν και περιέπλεξαν περισσότερο τα πράγματα. Η σύγκρουση συμφερόντων των εκπτώτων με εκείνα των κατεστημένων έγινε βαθύτερη, καθώς και όσων εκ των υποψηφίων προς αρχιερατεία ανέμεναν την προαγωγή τους! Τελικά προέκυψε η ανάγκη συντάξεως του νέου Καταστατικού Χάρτη με εισήγηση της Εκκλησίας της Ελλάδος και το ελληνικό κράτος νομοθέτησε με στο άρθρο 44 του 590/1977 το κανονικό δικαίωμα της Εκκλήτου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στους προσφεύγοντες αρχιερείς των λεγόμενων Νέων Χωρών και της Αυτοκεφάλου Διοικήσεως μετά από εκκλησιαστική δίκη τους.Την συνταγματικότητα αυτού του άρθρου αποδέχθηκε «παμψηφεί» και η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (Απόφαση 825/1988).

Το άρθρο 44 του νέου Καταστατικού περί της Εκκλήτου χρησιμοποιήθηκε γιά πρώτη φορά στην υπόθεση του μητροπολίτη Ιερισσού Παύλου Σοφού, που είχε συνοδικά εκπέσει του θρόνου του το 1980. Αυτός προσέφυγε στην «Έκκλητον ψήφον» του Οικουμενικού Πατριάρχου και ο Αθηνών Σεραφείμ διεβίβασε τον όλο φάκελλο στο Φανάρι. Η εκεί Κανονική Επιτροπή εισηγήθηκε στον πατριάρχη Δημήτριο την επικύρωση της αποφάσεως του Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου και αυτή κοινοποιήθηκε στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με πατριαρχικό Γράμμα.
Η «Εκκλητος» αποτελεί το αρχαίο και κορυφαίο κανονικό δικαίωμα του παλαίφατου Θρόνου της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως. Θεμελιώνεται με αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων και στην διαχρονική και ιστορική άσκηση του κανονικού πρωτείου του στην Ανατολή, λόγω της οικουμενικότητας του ιερού θεσμού. Αλλοίμονον αν αυτή η διακονία στην Ορθοδοξία υπονομεύεται εν έτει 2010 από όμαιμους και ομογενείς στην Ελλάδα, τότε ας το αναλάβουν άλλοι πιό εχέφρονες ομόδοξοι αδελφοί γιατί είναι επιταγή των Πατέρων! (Περ. ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ 31 Μαρτίου 2010, αριθμ. 711 σσ. 19-22)

Αριστείδης Πανώτης

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΠΡΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ: "ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΟ FACEBOOK"

Του Νίκου Παπαχρήστου

Καθημερινή

Συστάσεις προς τους κληρικούς της επαρχίας του να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με τη χρήση του Διαδικτύου και ιδιαίτερα με την παρουσία τους στο Facebook απευθύνει με εγκύκλιό του ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος, ο οποίος τους προτρέπει στην περίπτωση που ήδη έχουν ανοίξει λογαριασμό, να αποστασιοποιηθούν από το δίκτυο. Η κίνηση του Αρχιεπισκόπου Κρήτης είναι ενδεικτική του προβληματισμού που επικρατεί μεταξύ πολλών αρχιερέων αλλά και πιστών για την παρουσία εκατοντάδων κληρικών –όλων των βαθμίδων– στο επιτυχημένο σύστημα κοινωνικής δικτύωσης. Και όλα αυτά τη στιγμή που όλες οι Εκκλησίες, δεκάδες μητροπόλεις, εκατοντάδες ενορίες διαθέτουν ηλεκτρονική παρουσία στο Διαδίκτυο ενώ μητροπολίτες –όπως ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος– αλλά και απλοί κληρικοί διαθέτουν blog για την απρόσκοπτη διατύπωση των απόψεών τους.

«Προληπτικό μέτρο»
«Είναι ένα προληπτικό μέτρο για να μην εμπλακούν οι ιερείς μας σε θέματα που δεν γνωρίζουν τις προεκτάσεις τους» δηλώνει στην «Κ» ο Αρχιεπίσκοπος Ειρηναίος, εξηγώντας τους λόγους που τον ώθησαν να αποστείλει την εν λόγω εγκύκλιό του. «Ζητούμε να είναι προσεκτικοί. Υπάρχει πάντα ο φόβος να παρασυρθούν και να εμπλακεί η Εκκλησία σε διάφορες καταστάσεις» προσθέτει ο Κρήτης Ειρηναίος.
Oπως για εκατομμύρια λαϊκούς, έτσι και για τους κληρικούς –και όχι μόνο τους Ορθοδόξους– το Facebook αποτελεί μια ηλεκτρονική γειτονιά συνάντησης παλαιών φίλων και γνωριμίας νέων. Δεν είναι λίγοι οι χρήστες του δικτύου – πολλοί εκ των οποίων δεν πηγαίνουν καν στην Εκκλησία– που αξιοποιούν την ευκαιρία της παρουσίας ενός ιερέα για να συζητήσουν διαδικτυακά μαζί του θέματα που τους απασχολούν ή απλά να του εκφράσουν τις μεταφυσικές ανησυχίες τους.
«Το Facebook τείνει να εξελιχθεί σ’ έναν ηλεκτρονικό άμβωνα. Σε ένα σύγχρονο μέσο ποιμαντικής, με στόχο την προσέγγιση του πιο δυναμικού κοινού που είναι οι νέοι», σημειώνει ο π. Παύλος, που υπηρετεί σε Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος μετράει περισσότερους από 1.500 ηλεκτρονικούς φίλους στο Facebook, τους οποίους ενημερώνει καθημερινά για τις δραστηριότητές του. «Πολλές φορές μου ζητούν να εξομολογηθούν τα λάθη τους. Βλέπεις βοηθάει η “απόσταση” και κάνει ειδικά τους νέους να αισθανθούν περισσότερο άνετα να εκφρασθούν» μας λέει ο π. Παύλος και χαρακτηρίζει το Facebook εργαλείο επικοινωνίας. «Κάθε πράγμα έχει την καλή και την κακή χρήση του. Δεν ευθύνεται το Facebook επειδή κάποιοι εξ ημών το αξιοποιούν είτε για δημόσιες σχέσεις είτε για άλλους σκοπούς», προσθέτει με νόημα.

Ο φίλος Roni Bou Saba είχε, αγαπητοί συνοδίτες, εδώ και καιρό αναφερθεί στο θέμα με σχετικό άρθρο του στην Ιδιωτική Οδό: Εκκλησία και Facebook.

Και κατέληγε ως εξής: Το πρόβλημα, εν τέλει, παραμένει να βρει η Eκκλησία ένα σύγχρονο και ουσιαστικό λόγο εν πρώτοις και ύστερα ακολουθεί το μέσο, είτε είναι Facebook, είτε κάτι άλλο. Αλλιώς θα συνεχίζουμε να ζούμε στην αυταπάτη των κενών φιλοδοξιών της αυτοπροβολής του διαδικτύου, παρασύροντας και άλλους εκεί όπου δεν κατασκηνώνει ο Χριστός.

Επειδή, όμως, φίλοι μου, η Εκκλησία δεν έχει βρει ακόμη τον λόγο της στο διαδίκτυο - και όχι μόνο - οι παρενέργειες του Facebook για τους κληρικούς πλεονάζουν σε σχέση με τα θετικά μιας τέτοιας παρουσίας: μέσο προβολής και επιρροής, ξόδεμα χρόνου σε μια ρηχή επικοινωνία, κουτσομπολιό που δεν τιθασσεύεται, άγρα οπαδών - κι ό,τι να 'ναι -, κυριαρχία της λογικής των αριθμών (ο π. Παύλος μετράει πάνω από 1500 φίλους, η τάδε Μονή ξεπέρασε τους 5000, ο δείνα κληρικός έχει τόσους και άλλα τέτοια φαιδρά), και βέβαια, εν ονόματι της επικοινωνίας, και δη με τους νέους, έχουμε και ...ηλεκτρονική εξομολόγηση!!! Για να μη σκεφούμε άλλα τινά...

Η εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου δεν είναι "προληπτικό μέτρο", όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει. Η κατάσταση είναι πλέον ανεξέλεγκτη και δύσκολα μαζεύεται... Είναι, τουλάχιστον, μια φωνή της Διοικούσας Εκκλησίας για μια πρακτική που καταργεί ουσιαστικά την "θεολογία του προσώπου", μαζοποιεί τους ανθρώπους και έχει παρανέργειες για την Εκκλησία που ακόμα δεν υποπτευόμαστε...

Μακάρι να υπάρξει μια πιο ολοκληρωμένη θεολογική τοποθέτηση επί του θέματος.

"Αφησέ με να 'ρθω μαζί σου" με τον ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ ΒΟΥΤΣΙΝΟ

Από το ποίημα Σονάτα του σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου

Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου...

"Αντιθέσεις" (1985)
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Φραγκίσκος Βουτσίνος

Ο Φραγκίσκος Βουτσίνος (1936-1999) ήταν ένας σπουδαίος έλληνας βαθύφωνος με αξιοζήλευτη διεθνή καριέρα, που έφυγε νωρίς...
Νομίζω πως πρέπει να τον ανακαλύψουμε εκ νέου. Ήταν ένας λυρικός τραγουδιστής με ρόλους κλασικού ρεπερτορίου στο ενεργητικό του, μα και με έντονη παρουσία στην ελληνική μουσική.
Θεωρώ εμπνευσμένη την ερμηνεία του στη Σονάτα των Ρίτσου - Μικρούτσικου, στιβαρή, πεπληρωμένη και εν ταυτώ ερωτική, γι' αυτό και παραθέτω το Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου! Την σπαρακτική επωδό της Σονάτας...

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΣΤΟ ...ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ...

Aναδημοσιεύω από το εξαιρετικό ιστολόγιο Ardalion's Weblog έναν εύστοχο - με εκφράζει σε γενικές γραμμές - προβληματισμό για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, σε σχέση και με την πρόσφατη κριτική του αγαπημένου μου καθηγητή Χρήστου Γιανναρά.

Αρχιεπίσκοπος μάνατζερ ή αρχιεπίσκοπος πατέρας;

Την πασχαλιάτικη έκδοση της Καθημερινής επέλεξε ο Χρήστος Γιανναράς για να αξιολογήσει τον αρχιεπίσκοπο και να θρηνήσει για λογαριασμό των κληρικών την ορφάνια που είναι βυθισμένοι οι ίδιοι αφού ο Ιερώνυμος δείχνει να λειτουργεί μάλλον ως μάνατζερ παρά ως πατέρας-ποιμένας επίσκοπος. Η θλιβερή διαπίστωση του Γιανναρά (στον οποίο ο τόπος οφείλει πολλά για τη διατύπωση ενός άλλου λόγου, διαφορετικού από την ακαδημαϊκή θεολογία) καταλήγει στο συμπέρασμα που αφορά το σύνολο όλων των αρχιεπισκόπων: «Ο ένας μετά τον άλλον οι αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος είναι άνθρωποι αξιοσυμπάθητοι, ο καθένας με τα δικά του χαρίσματα. Και διαιωνίζουν το κενό της πατρότητας και της αναστάσιμης μαρτυρίας».

Θρησκεία και υποκατάστατα
Οι πολλοί και οι λίγοι είναι στο επίκεντρο της ανάλυσης του Γιανναρά. Οι πολλοί που βλέπουν τον Χριστιανισμό ως μία ωφέλιμη θρησκεία ή ως ιδεολογία και όχι ως τρόπο ζωής. Και οι λίγοι «ίσως ελάχιστοι, μπορούν ακόμα να ψηλαφούν στο «Χριστός Ανέστη» κάτι από το πανηγύρι της χαράς για τον θάνατο που «πατείται θανάτω», για το Πάσχα – πέρασμα από το παράλογο της ύπαρξης στην ερωτική πληρότητα της ύπαρξης». Αναμφίβολα, ο συγκεκριμένος αρχιεπίσκοπος, Ιερώνυμος, σύμφωνα με το κείμενο, ανήκει στους πολλούς!
Δεν έχω διαβάσει άλλα κείμενα του Γιανναρά για τον αρχιεπίσκοπο. Και δεν θέλω να τον αδικήσω. Ωστόσο το συγκεκριμένο με τις γενικευτικές αποφάνσεις προκαλεί σκέψεις. Και δεν θέλω να αδικήσω ούτε τον αρχιεπίσκοπο που είναι στο «στόχαστρο».
Αυτό που «σκανδάλισε» ήταν κυρίως η τηλεοπτική εμφάνιση του αρχιεπισκόπου στους Πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη (28 Μαρτίου). Έτσι, αυτό που χαρακτηρίζεται στο δημοσίευμα της εφημερίδας «θλιβερό περιαυτολογικό curriculum» το βλέπω σαν μια ευκαιρία επικοινωνίας του Ιερώνυμου με ευρύτερες λαϊκές μάζες. Ένας από τους πολλούς μιλάει με τους πολλούς…

Αρχιεπίσκοπος με θετική σκέψη
Moυ άρεσε, λοιπόν, που εκτέθηκε: ακούστηκε η αρρώστιά του, μίλησε για τον μισθό που παίρνει. Για τα παιδικά του χρόνια. Το μπάσκετ που του άρεσε. Την εκπαιδευτική του καριέρα. Για την αγάπη του στην αρχαιολογία και την επιστημονική έρευνα. Είναι, λες, ένας σαν και μας.
Μίλησε, ακόμη, για αποχώρηση από τα κοινά πράγματα και όχι για ισοβιότητα στον θρόνο. Ήταν ειλικρινής αλλά οριοθέτησε και προσωπικές του στιγμές. Ωστόσο μίλησε και σαν λογιστής. Μίλησε για τα «φιλέτα» της εκκλησίας. Αλλά όλα περιστρέφονταν γύρω από την ανακούφιση του λαού. Αρνήθηκε τη διαμάχη με την πολιτεία και τη στείρα αντιπαράθεση, ενώ αναφέρθηκε στην αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ανέφερε το δημοψήφισμα ως τρόπο επίλυσης ζητημάτων, όπως τα σύμβολα (εικόνες σε δημόσιους χώρους κλπ). Ακόμη, τόνισε πως έχουμε υποχρέωση να περιθάλψουμε όποιον έχει ανάγκη, πέρα από χρώμα και καταγωγή. Και για το κτίσιμο τζαμιού είπε πως «δεν υπάρχει αντίρρηση για να γίνει για την εξυπηρέτηση των μουσουλμάνων».
Ο Ιερώνυμος σχετικά με την πατριδολαγνεία ήταν αρνητικός, όπως και ιδιαίτερα προσεκτικός όταν μίλησε για τα εθνικά θέματα. «Η Εκκλησία δεν κάνει εθνική πολιτική» είναι το μήνυμα, αλλά της πολιτείας. Τι θέλει λοιπόν ο αρχιεπίσκοπος; Θέλει έργα διακονίας και παιδείας για τον κλήρο. Ειδικούς παπάδες που να μπορούν να διαχειριστούν καταστάσεις δύσκολες, όπως τοξικομανείς ή φυλακισμένους. Τον ενδιαφέρουν οι υποδομές και όχι τα έργα βιτρίνας. Επιμένει στα ναρκωτικά, το μεγάλο θέμα και την ανάγκη υποστήριξης ανθρώπων που είναι σε ανάγκη.
Λέει για τη φθορά της διοίκησης και τη νοσταλγία του για τα βιβλία. Επανέρχεται σε αυτό. Σα να έχει τάσεις φυγής και να δηλώνει έμμεσα πως έχει κουραστεί. Και έχει δικαίωμα να έχει κουραστεί.
Προτιμώ έναν αρχιεπίσκοπο που ομολογεί την κούρασή του και αναζητεί τον παράδεισο με τα βιβλία του, παρά έναν μαυροφορεμένο μίζερο κληρικό που στρουθοκαμηλίζει ηδονιζόμενος με θεολογικές κορώνες περί ακτίστου φωτός και αλληλοπεριχώρησης.

Καυτηριασμός για όλα
Προσωπικά με βρίσκει αντίθετο η θέση που παίρνει ο αρχιεπίσκοπος στη συνέντευξη με τον Θεοδωράκη για τις σχέσεις των φύλων εκτός γάμου ως πορνεία επικαλούμενος το ευαγγέλιο και τη διδασκαλία του. Κάτι που είχε πει, πρόσφατα, και στα Νέα σε ερώτηση για τη συμβίωση. Για μένα το θέμα είναι ότι δεν βοηθάει μια τέτοια γενίκευση ηθικιστικού χαρακτήρα. Γιατί εάν κάποιος είναι τόσο απόλυτος με το τι είναι και το τι δεν είναι ευαγγελική διδασκαλία θα πρέπει να μιλήσει για ΚΑΘΕ ΤΙ που αποκλίνει από την διδασκαλία του Χριστού. Να ορίζει τι είναι αγάπη και τι είναι μισανθρωπία. Έμπρακτη. Και τα λόγια είναι πράξη. Και για αυτό υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν για καυτηριασμό των κακώς κειμένων, εφόσον «δεν υπάρχει έκπτωσις». Σε εκκλησιαστικό κατεστημένο και πολιτική. Σε προσωπικό επίπεδο και σε κοινωνικό επίπεδο. Σε πρακτικές ατόμων αλλά και οργανισμών που αποσκοπούν αποκλειστικά στο κέρδος εξαχρειώνοντας και εκμαυλίζοντας συνειδήσεις. Ακριβώς πάνω σε αυτό ήταν εξαιρετικά εύστοχος για το Βατοπαίδι. «Το μοναστήρι δεν έχει πολυτελή ζωή» θα τονίσει, και προτείνει «αφού ήταν περιουσία του μοναστηριού θα μπορούσαν να την αξιοποιήσουν φτιάχνοντας το πανεπιστήμιο ή το νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη και ας ήταν ιδιοκτησία του Βατοπαιδίου…
Παρατηρώ ακόμη πως ενώ ο αρχιεπίσκοπος λέει ότι η Εκκλησία δεν είναι το φαίνεσθαι αναγκάζεται να προβεί σε μια σειρά απολογισμών για τα έργα της. Αυτό δεν είναι που ενοχλεί και τον Γιανναρά; Και ο οποίος λέει δηλητηριωδώς: «γιατί έβαλε υποψηφιότητα για αρχιεπίσκοπος και όχι για πρόεδρος της UNESCO ή του ΠΙΚΠΑ, αφού δεν έχει ούτε μια λέξη να πει για το νόημα της ζωής και το αίνιγμα του θανάτου, τίποτα για τον σταυρό και την ανάσταση; Σε τι διαφέρει η αγαθοεργία της Αρχιεπισκοπής από τις δραστηριότητες της UNESCO ή του ΠΙΚΠΑ, αν δεν είναι φανέρωση και μήνυμα ελπίδας για νίκη καταπάνω στον θάνατο;». Κι εγώ λέω: μα τι σημαίνει τελικά αναστάσιμη μαρτυρία στις μέρες μας; Ναι, κι εγώ θα ήθελα μάρτυρες της πίστης και ήρωες να τα βάζουν με τους πάντες και τα πάντα, αλλά ενθουσιάζομαι με το έργο που κάνει η Κιβωτός με τα παιδάκια που συγκεντρώνει και φροντίζει με επικεφαλής έναν απλό παπά με την παπαδιά του. Αν αυτές οι πρακτικές δεν είναι μορφές έμπρακτου ενδιαφέροντος προς τον συνάνθρωπο τότε τί είναι νίκη στον θάνατο; Δεν ξέρω. Αντιλαμβάνομαι όμως τι μπορεί να σημαίνει νιώθω υπερηφάνεια για έναν παπά και τη δουλειά που κάνει για τον άνθρωπο. Ανεξάρτητα από τα κίνητρά του. Σημασία δεν έχει αυτό που δίνει κανείς;

Το δράμα του διχασμού
Το δράμα νομίζω του αρχιεπισκόπου είναι ο διχασμός για τον οποίο μίλησε (αν και σε άλλα συμφραζόμενα) ο ίδιος σε δύο τρία σημεία της συνἐντευξης. Πόσο μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και ταυτόχρονα μέλος ενός μηχανισμού που τείνει να σε συνθλίψει; Ο Ιερώνυμος γνωρίζοντας από τη μία πλευρά την ουσία της Εκκλησίας από την άλλη πλευρά οφείλει να υπερασπιστεί ένα κατεστημένο και γερασμένο θεσμό. Ο ίδιος με την παρουσία του διαφοροποιεί την τυπική εικόνα που έχει ο μέσος Έλληνας για έναν κληρικό και μάλιστα αρχιεπίσκοπο. Χρωματίζει αλλιώς τη συμβατική εικόνα αλλά χρειάζεται ακόμη κάτι τολμηρότερο: να σχεδιαστεί από την αρχή. Μόνο που αυτό απαιτεί μαχητικότητα ρήξεις χωρίς φόβο κόστους.
Τελειώνοντας νομίζω ότι ο Ιερώνυμος πρέπει να είναι ευτυχής με τις κριτικές που του γίνονται. Όχι επειδή είναι ευκαιρίες προσωπικής ταπείνωσης μέσω του δημόσιου λόγου αλλά γιατί συνιστούν αφορμές επαναδιαπραγμάτευσης με όλο αυτό το βουνό των ζητημάτων και των προτεραιοτήτων στο πρόγραμμα που έχει καταρτίσει. Που είναι βαρύ και ίσως δεν μπορεί να εκτιμηθεί πάντοτε στις πραγματικές διαστάσεις του.

Ο αρχιεπίσκοπος δεν είναι μάγος
Και δεν θα μπορούσε να είναι μάγος. Μπορεί να είναι επαγγελματίας κληρικός, αλλά αυτό δεν με χαλάει καθόλου. Όπως δεν με χαλάει και κάποιος να είναι επαγγελματίας της γραφής ή της κριτικής. Ο Ιερώνυμος μπορεί να μην είναι μάγος αλλά μπορεί να είναι καταλύτης και να δώσει ένα παράδειγμα ελπίδας. Αυτό, ναι, το θέλει ο κόσμος. Και τί παράξενο: είναι πολλοί που θέλουν ένα παράδειγμα. Από την άλλη πλευρά οι λίγοι μπορεί να συνιστούν μια ελίτ που ζουν στον δικό τους μικρόκοσμο που έχουν οριοθετήσει, ενώ τους αναμένει στη στροφή η συνάντηση με τον πειρασμό της αλαζονείας, με τη βαρεμάρα και την πλήξη…
Κλείνω αυτό το κείμενο λέγοντας, πως ο Ιερώνυμος είναι λογικός και προσγειωμένος. Είναι εξαιρετικά φιλικός και ήπιος. Κυρίως, απλός. Πιστεύω ότι ο κόσμος τον αγαπάει, δείχνοντας ότι είναι σάρκα από τη σάρκα αυτού του τόπου. Με αναπαύει. Είναι ένα πρόσωπο που εμπνέει σεβασμό σε όλα τα μορφωτικά στρώματα και παραπέμπει σε μια πατρική μορφή. Είναι μια ψυχή που έχει ανάγκη η Ελλάδα.

ΜΗΝΥΜΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΑΝΑΛΙΟΥ

Ρεπορτάζ - φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Οι προσδοκίες του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου από τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ερντογάν, τα υπό κατάρρευση χριστιανικά μνημεία στην κατεχόμενη Βόρειο Κύπρο που χρειάζονται άμεση συντήρηση, το μέλλον των συνομιλιών για το Κυπριακό, η πρόσκληση προς τον νεοεκλεγέντα εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Eroglou, οι σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στο παρελθόν και τώρα, το πρόβλημα των εποίκων, είναι τα θέματα που τέθηκαν σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος στον τουρκικό τηλεοπτικό σταθμό TVNET, που διάκειται θετικά στην Κυβέρνηση Ερντογάν. Μιλώντας στη δημοσιογράφο Σουμεγιέ Ερτεκίν ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος διεμήνυσε στον Πρωθυπουργό Ερντογάν ότι είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει ευτυχισμένους τους τουρκοκυπρίους.
Στην αρχή της συνεντεύξεώς του ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στην ειρηνική του επίσκεψη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο - και στο συλλείτουργο με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο - την οποία πραγματοποιεί ο κάθε νέος Προκαθήμενος μιάς τοπικής Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η επιστολή Αρχιεπισκόπου στον Ερντογάν

«Πριν ενάμιση μήνα του έστειλα επιστολή και τον καλούσα να επέμβει προσωπικά και να δώσει εντολή να μας αφήσουν να συντηρήσουμε την Μονή του Αποστόλου Ανδρέα στην Κύπρο, η οποία είναι έτοιμη να καταρρεύσει και του έγραφα εκεί ότι εάν επέμβει προσωπικά θα είναι προς τιμήν της Κυβερνήσεώς του, ότι είναι μια δημοκρατική Κυβέρνηση, που νοιάζεται για τα μνημεία» εξήγησε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος τους λόγους για τους οποίους επιδίωξε να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας.

Στο ερώτημα γιατί δεν έγινε εφικτή η συνάντηση ο Αρχιεπίσκοπος είπε:
«Δεν γνωρίζω γιατί δεν έγινε η συνάντηση. Ίσως οι υποχρεώσεις της θέσεώς του να μην του επέτρεπαν αυτές τις δύο ημέρες που βρίσκομαι εδώ να πραγματοποιηθεί».
Ερωτηθείς ποιά θα ηταν τα μηνύματα που θα μετέφερε απο τον Πρόεδρο Χριστόφια πρός τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι ο Χριστόφιας του ζήτησε να μεταφέρει τους χαιρετισμούς του στον κ. Ταγίπ Ερντογάν.
«Είχα ενημερώσει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι θα μεταβώ στις Βρυξέλλες και ακολούθως στην Κωνσταντινούπολη για επίσημη επίσκεψη κατόπιν προσκλήσεως του Οικουμενικού Πατριάρχη. Δεν έχω πληροφόρηση εάν θα συναντηθούμε (σ.σ. εννοεί με τον Τούρκο Πρωθυπουργό) έχω σκοπό να αναφέρω τα εξής: “Και εκείνος (σ.σ. εννοεί ο Πρόεδρος Χριστόφιας) μου είπε να δώσεις και από μένα την αγάπη και την εκτίμησή μου”. Αλλά δυστυχώς η συνάντηση δεν έγινε και έτσι δεν μπορούμε να μεταφέρουμε αυτές τις σκέψεις».

«Όσα δεν είπα στον Ερντογάν θα τα πω στον Έρογλου»
Όπως είπε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου είχε σκοπό να παραδώσει στον Πρωθυπουργό Ερντογάν κατάλογο με 36 μνημεία τα οποία χρειάζονται άμεση συντήρηση διαφορετικά θα καταρρεύσουν.
«Τον κατάλογο αυτό θα τον δώσω στο νέο εκπρόσωπο της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας τον κ. Eroglou» είπε ο Αρχιεπίσκοπος και πρόσθεσε: «Αυτό που θα έλεγα στον Τούρκο Πρωθυπουργό θα το πω στον κ.Eroglou και θα του δώσω τον κατάλογο όπως είπα. Είχα συναντηθεί προχθές στην Αρχιεπισκοπή με τον Μουφτή, είχαμε φάει μαζί και του είπα ότι μετά τις εκλογές θα θέσω ενώπιον του νέου εκπροσώπου της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας αυτά που έχω υπόψη μου για τη συντήρηση των θρησκευτικών μας μνημείων που υπάρχουν στον βορρά».

Το μέλλον των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό

Η δημοσιογράφος του τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού, χαρακτήρισε τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο “άνθρωπο με επιρροή στην Κύπρο”.

«Ποια είναι η άποψή σας για το μέλλον των συνομιλιών μετά τις εκλογές;» τον ρώτησε.
«Πιστεύω ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν και πιστεύω ότι θα ανατείλουν καλύτερες ημέρες για το καλό όλου του Κυπριακού λαού, και των Ελλήνων και των Τούρκων» σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και σε άλλο σημείο επανέλαβε την εκτίμησή του:
«Πιστεύω ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν. Όπως συνεχίσθηκαν με τον Talat, έτσι θα συνεχιστούν και τώρα. Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη προσέγγιση. Ήδη, εγώ (σ.σ. σε επικοινωνία πριν τις εκλογές) τον κάλεσα, μετά τις εκλογές να συναντηθούμε».
«Πιστεύετε ότι οι διαπραγματεύσεις είναι σε καλή πορεία;» τον ρώτησε η δημοσιογράφος.
«Εγώ που είμαι πιο μεγάλος και έζησα πριν τις φασαρίες του ‘64-’74, όπως ζούσαμε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι με τους τουρκοκυπρίους, πιστεύουμε ότι αυτές τις ημέρες μπορούν να ξαναέλθουν στο νησί μας και να ζήσουμε όπως ζούσαμε τότε ευτυχισμένοι μεταξύ μας», είπε ο κ. Χρυσόστομος.

Πολύ μικρή η Κύπρος για να γίνει δυο κομμάτια

«Μια ενωμένη Κύπρο εννοείτε;» ρωτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος.
«Πριν τέσσερα χρόνια άνοιξαν τα οδοφράγματα και έρχονται οι τουρκοκύπριοι στις περιοχές τις δικές μας και πάνε οι Ελληνοκύπριοι στις κατεχόμενες περιοχές υπό των τουρκικών στρατευμάτων. Τόσον οι Ελληνοκύπριοι στο Νότο καλωσορίζουν τους Τουρκοκυπρίους και τους λένε “εδώ είναι τα σπίτια τα δικά σας και οι περιουσίες οι δικές σας, ελάτε ανήκουν σε εσάς, να ζείτε μαζί μας, όπως ζούσαμε παλαιότερα”. Και όταν πάμε εμείς στις υπό κατοχή περιοχές, οι Τουρκοκύπριοι επίσης μας καλωσορίζουν. “Τα σπίτια είναι δικά σας”, μας λένε, “οι περιουσίες είναι δικές σας, ελάτε να φάμε μαζί, να κουβεντιάσουμε και εμείς θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά όπως παλαιά”.
Και απεδείχθη ότι ο λαός μας είναι καλός. Αγαπά ο ένας τον άλλο και δεν χρειάζεται άλλη επαναπροσέγγιση. Οι διαφορές είναι ψηλά, πάνω, στους ηγέτες και όταν εκείνοι συμφωνήσουν ο απλός λαός αγαπά ο ένας τον άλλο και πιστεύω ότι θα ανατείλουν εκείνες οι όμορφες ημέρες που ζούσαμε μαζί».
Στο σημείο αυτό η δημοσιογράφος θύμισε ότι ο κ. Eroglou υποστήριζε ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα αποφύγει το διάλογο.
«Δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο» απάντησε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, ο οποίος στο ερώτημα ότι κάποιοι τον κατηγορούν ότι επιθυμεί τη διχοτόμηση της μεγαλονήσου απάντησε με κατηγορηματικό τρόπο.
«Δεν θέλω τη διχοτόμηση» είπε ο Αρχιεπίσκοπος και εξέφρασε την άποψη ότι ούτε η Τουρκία αλλά ούτε και η Βρετανία επιθυμούν τη διχοτόμηση.
«Και η Κύπρος είναι πολύ μικρή για να γίνει δυο κομμάτια. Πρέπει να μείνει ενωμένη».

Μήνυμα στον Ερντογάν
«Θέλω να πω στον κ. Πρωθυπουργό ότι είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει ευτυχισμένους τους Τουρκοκυπρίους. Και πιστεύω ότι και ο ίδιος θα θέλει να τους κάνει ευτυχισμένους. Γι’ αυτό το πρόβλημα της Κύπρου πρέπει να λυθεί μέσα στα πλαίσια των αρχών που διέπουν τους ελεύθερους λαούς, να υπάρξει σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ώστε να είναι μια λύση που θα αντέξει στο χρόνο και δεν θα καταρρεύσει», είπε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου απευθύνοντας ένα μήνυμα προς τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας.
«Πώς θα συναντιόσασταν με τον Πρωθυπουργό της χώρας που, όπως λέτε, έχει υπό την κατοχή της την Κύπρο;» ρώτησε η δημοσιογράφος.
«Εάν επιθυμεί η Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρώπη πρέπει να υπερπηδηθούν αυτές οι δυσκολίες. Πρέπει η Τουρκία και η Τουρκική Κυβέρνηση να συμπεριφέρεται Ευρωπαϊκά γιατί εάν θέλει ευρωπαϊκή κατεύθυνση δεν έχει παρά να συμπεριφέρεται και ευρωπαϊκά, και πρέπει τα τουρκικά στρατεύματα να αποχωρήσουν από την Κύπρο όπως και οι εκατοντάδες χιλιάδες των εποίκων που έφεραν από την ανατολική Τουρκία».

- Η δημοσιογράφος Sumeyye Ertekin, στην οποία παραχώρησε την συνέντευξη ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β', γνωρίζει την Κύπρο αφού έχει σπουδάσει Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο Ευρώπη που βρίσκεται στη Λεύκα της Κύπρου, 15 χλμ. από την Μόρφου.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Δ.Ε. ΤΟΥ "ΚΑΙΡΟΣ" ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Στο πλαίσιο των επαφών του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ» κλιμάκιο της Διοικούσας Επιτροπής (κ.κ. Δ. Μόσχος, Α. Αργυρόπουλος, Θ. Αμπατζίδης, Χ. Παπασωτηρόπουλος και Γ. Παπαδόπουλος) επισκέφθηκε την Τρίτη (13-4-2010) την έδρα της Ιεράς Συνόδου στην Ι. Μ. Πετράκη και είχε συνάντηση, έπειτα από σχετική πρόσκληση, με την Συνοδική Επιτροπή Παιδείας. Κατά την διάρκεια της συνάντησης τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής, αφού ευχαρίστησαν για την πρόσκληση του Συνδέσμου ανέπτυξαν διεξοδικά τις θέσεις του για την Θρησκευτική εκπαίδευση στην Ελλάδα και ειδικότερα για το περιεχόμενο και τους σκοπούς του μαθήματος των Θρησκευτικών, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις (θέμα απαλλαγών) στο χώρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Ο Πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής (Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος) και τα μέλη (Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Πατρών κ. Χρυσόστομος, π. Αντώνιος Καλλιγέρης, π. Πολύκαρπος Μπόγρης, Αθ. Παπαθανασίου, Π. Νικολόπουλος και Ηλ. Λιαμής) παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις των μελών της Δ.Ε και με τις διευκρινιστικές ερωτήσεις τους έδειξαν ότι συμμερίζονται τόσο τις ανησυχίες των ενεργών εκπαιδευτικών για τη θέση και την πορεία του μαθήματος όσο και τις αντικειμενικές δυσκολίες στο σημερινό σχολείο, ενώ παράλληλα αναγνώρισαν στις διακηρυγμένες θέσεις του Συνδέσμου, τις ειλικρινείς προθέσεις του για την ποιοτική αναβάθμιση του προσφερόμενου Θρησκευτικού μαθήματος.

Η Συνοδική επιτροπή σημείωσε με εμφανή ικανοποίηση , ότι στην πρόταση του Συνδέσμου για το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν υποτιμάται ούτε απομειώνεται η θέση και η σημασία της ορθόδοξης θεολογίας, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής κατά την διεξαχθείσα συζήτηση. Στο κλείσιμο της συνάντησης ο πρόεδρος της Συνοδικής επιτροπής ευχαρίστησε τους εκπροσώπους του Συνδέσμου για την ανταπόκρισή τους καθώς με την παρουσίασή τους συνέβαλαν στην ενημέρωση των μελών της για τις απόψεις των μελών του νέου Θεολογικού Συνδέσμου που δραστηριοποιούνται σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, σχετικά με το παρόν και το μέλλον του μαθήματος των Θρησκευτικών, καλώντας ταυτόχρονα όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη σε μια διαρκή επικοινωνία και συνεργασία με την Εκκλησία της Ελλάδος προς όφελος της κοινής υπόθεσης.

Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΓΕΕΘΑ

ΑΞΙΩΤΑΤΟΣ

Διά προεδρικοῦ διατάγματος τοῦ παρελθόντος Μαρτίου ἐ.ἔ. ἀνετέθη εἰς τόν αἰδεσιμώτατον π. Νικόλαον Γουρδούπην, στρατιωτικόν ἱερέα ἐπί βαθμῷ συνταγματάρχου, ἡ διεύθυνσις τῆς θρησκευτικῆς ὑπηρεσίας τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τῆς χώρας.
Διά στρατιωτικόν ἱερέα ἡ θέσις αὕτη εἶναι καταληκτική. Εἶναι ἐπισφράγισις ἀξίας, ἱκανότητος, ἐργατικότητος, πείρας καί ἤθους. Ἤθους ὑπηρεσιακοῦ καί ἱερατικοῦ. Οἱ ἔχοντες τήν καλήν τύχην νά γνωρίζουν τόν ἔξοχον τοῦτον Λευΐτην ἠσθάνθησαν ἀγαλλίασιν ἐπί τῷ ἀγγέλματι τῆς ἐπιλογῆς του διά τήν ὑψηλήν θέσιν καί τά νέα του σπουδαῖα καθήκοντα.
Αἱ γνωσταί ἀρεταί του: ἡ ἀκένωτος φιλαλληλία του, ἡ μειλίχιος ἀγαθότης του, ἡ κατανύσσουσα πραότης του, ἡ ἐν πᾶσι ζέουσα καρδία του, ἀναλισκομένη εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῶν συνανθρώπων του, τόν ἔχουν καταστήσει ἀγαπητότατον ὑπόδειγμα ἀρετῆς.
Ἡ Πολιτική-Φιλολογική συγχαίρει θερμότατα τόν προαχθέντα ἀλλά καί τούς ἀξίως ἐπιλέξαντας αὐτόν.

Γεώργιος Θ. Γιαννόπουλος

Ο ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΟ ΡΕΝΑ ΔΟΤΣΟΥ

ΠΟΛΙΤΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ – 144
ΡΕΝΑ ΔΟΤΣΟΥ

ὑπὸ
Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

Ἡ Ρένα Δότσου (τὸ γέν. Μανδαλοπούλου) εἶναι μία ἁγιογράφος καὶ ζωγράφος τῆς Πόλης μας. Γεννήθηκε ἐδῶ τὸ 1952. Εἶναι κόρη τοῦ ἁγιογράφου Θ. Μανδαλόπουλου. Σπούδασε στὸ Ἰωακείμιο καὶ εἶχε καθηγήτρια τεχνικῶν τὴν Α. Κινατζίογλου-Καλενδέρη. Μετὰ πῆρε μαθήματα ἀπὸ τὸν ζωγράφο καὶ σκηνογράφο Β. Ἡγουμενίδη (Igum) καὶ τὴν Ἀκαδημία Ὡραίων Τεχνῶν τῆς Πόλης μας.
Ἐξετέλεσε κοσμικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἔργα. Τὰ πρῶτα θεματικὰ διακρίνονται σὲ πορτραῖτα, γυμνὰ τοπία, θαλασσογραφίες, νεκρὲς φύσεις (φροῦτα καὶ λουλούδια), συμβολικὰ καὶ ἰδέες. Τεχνικὰ εἶναι λάδια, τέμπερες, σινικὴ μελάνη, ὑαλογραφίες καὶ μερικὰ γλυπτά. Τὰ δεύτερα εἶναι τοιχογραφίες καὶ φορητὲς εἰκόνες.
Κοσμικὰ ἔργα της βρίσκονται σὲ Πνευματικὰ Κέντρα τῶν Ἀθηνῶν, τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας καὶ Πρόνοιας, τὸ Μουσεῖο τῆς Μάνης, σὲ ἰδιώτας τῶν Ἀθηνῶν, Ἰσπανίας, Ἀμερικῆς, Ἀργεντινῆς, Αὐστραλίας καὶ στὴν κατοχή της.
Τὰ δὲ θρησκευτικά, στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου Ἐγρήκαπου, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸν Ταξιάρχη καὶ τὴν Παναγία Παλαιοῦ Φαλήρου, τὴ Σταύρωση τῆς Δροσιᾶς, σὲ ναοὺς τῆς Κρήτης, Βουλγαρίας, Ἰταλίας, Ἀμερικῆς καὶ σὲ ἰδιωτικὰ παρεκκλήσια, ὅπως τοῦ Ἁγ. Θεοδώρου Ὡρωποῦ καὶ Ἁγ. Νικολάου Σαντορίνης.
Ἐργάσθηκε ὡς βοηθὸς σκηνογράφος κοντὰ στὸν Β. Ἡγουμενίδη στὸ Σύλλογο Πέρα Κλοὺπ τῶν Κωνσταντινουπολιτῶν, τὸ θέατρο Karaca τῆς Πόλης καὶ τὸ Βεάκειο θέατρο τῶν Ἀθηνῶν. Διεκόσμησε ἐξώφυλλα βιβλίων.
Ἐξέθεσε ἀτομικὰ στὴν Πόλη (1977), Ἀθήνα (1985, 1986, 1989, 1992, 1994, 1998, 1999) καὶ ὁμαδικὰ στὴν Ἀθήνα (1977, 1979, 1980, 1981, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2009), τὴν Πάτμο (2009), τὴν Ἰθάκη (2009) κ.ἄ.
Εἶναι μέλος μερικῶν Ἑταιρειῶν καὶ Συλλόγων. Πῆρε ὁρισμένες διακρίσεις καὶ παρουσιάσθηκε στὰ ΜΜΕ.
Στὰ κοσμικά της ἔργα ἀκολουθεῖ τὴν τεχνοτροπία τοῦ ρεαλισμοῦ, τῆς ἀκαδημαϊκῆς ζωγραφικῆς, τοῦ ἐμπρεσσιονισμοῦ, ἐξπρεσσιονισμοῦ καὶ τοῦ σουρρεαλισμοῦ, ἐνῶ στὰ θρησκευτικὰ μιὰ λαϊκίζουσα νεοβυζαντινὴ τεχνοτροπία, μὲ ἐπιδράσεις ἐνίοτε ἀναγεννησιακές. Ἡ τεχνική της διακρίνεται ἀπὸ μιὰ ελευθερία τοῦ χρωστήρα. Πάντως τὰ ἔργα της ἀπὸ ἀξιολογικὴ ἄποψη ποικίλλουν, καίτοι τὰ γυμνὰ συμπλέγματά της μὲ ἄλογα κ.ἄ. εἶναι ἐνδιαφέροντα.
Μὲ τὸ ἔργο της ἀσχολήθηκαν οἱ Κ. Ι. Βαλαβάνης, Α. Καλούμενος, Λ. Κεφάλα, Α. Λαδογιάννης, Λ. Μαλέσκου, Κ. Παγουροπούλου, Γ. Παπαδόπουλος, Α. Φοντούλη, Τ. Χαρλαυτῆς, Δ. Κ., Σ. Ζ., κ.ἄ.
Ὁ γράφων εὐχαριστεῖ καὶ ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ τὴν Ρ. Δότσου γιὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴν 15.9.1986 καὶ 10.1.2010.

Aπογευματινή Κωνσταντινουπόλεως 20.4.2010

Η ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ

Πολύς θόρυβος γίνεται τις τελευταίες μέρες γύρω από το θέμα της μεταφράσεως των λειτουργικών κειμένων. Πολλοί θεωρούν ότι η όποια μεταφραστική απόπειρα συνιστά νοησιαρχία, εκκοσμίκευση και τα τοιαύτα.
Ας συμφωνήσω. Έχουμε όμως εξετάσει σοβαρά τα ποικίλα φαινόμενα αλλοτρίωσης της λειτουργικής μας ζωής από τους τάχα και παραδοσιακούς;
Χαλάει ο κόσμος, για παράδειγμα, στον καιρό μας, με τις ενθρονίσεις ηγουμένων και τις κουρές μοναχών. Γεγονότα απολύτως αφορώντα στην μοναχική ζωή γίνονται φιέστες και - φευ! - show, στο οποίο συχνά πρωταγωνιστούν επίσκοποι, οι οποίοι εξαπολύουν ...κορώνες υπέρ του μοναχικού ιδεώδους με ταυτόχρονη κάλυψη της μοναχικής κουράς, για παράδειγμα, από τηλεοπτικό σταθμό, προβολή σε οθόνες εκτός του Καθολικού της Μονής - ένεκα πλήθους πιστών! - και - αλίμονο! - και κέτερινγκ (κουράς!!!).
Η εκκοσμίκευση σε όλο της το μεγαλείο!
Αυτό όμως που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας είναι το σόου Ενθρόνιση Ηγουμένης!
Στο Μέγα Ευχολόγιο (σ. 181-84) υπάρχει η Τάξις επί προχειρίσει Ηγουμένου, ο οποίος ενθρονίζεται "εις ηγούμενον και ποιμένα", προφανώς επειδή είναι ιερεύς και πνευματικός. Κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση της ηγουμένης, γι' αυτό και δεν υπάρχει αντίστοιχη τάξη.
Αλλά τι πειράζει να γίνει μια πανηγυρική τοιαύτη ενθρόνιση προς τέρψιν των κάθε λογής Αλεκονούληδων που ...ευδοκιμούν στην εν Ελλάδι Εκκλησία; Η Εκκλησία έρμαιο στις ...ορέξεις κάθε ασχέτου! Με το επιχείρημα: "Δεν έγινε και καμία αμαρτία ή κανένα έγκλημα".
Αυτή τη βεβήλωση του Ορθοδόξου μοναχισμού την πληρώνουμε ήδη πολύ ακριβά με την απώλεια των κριτηρίων και την αλλοίωση του μοναχικού ήθους.

Aναδημοσίευση του ως άνω στον ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗ.

Η ΤΑΤΙΑΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΣΤΟ INTV.GR

Στο διαδικτυακό κανάλι intv.gr δείτε, αγαπητοί συνοδίται:

- Την παρουσίαση του παραμυθιού Ένας γάτος μια φορά (εκδ. Εν πλω) με τα τραγούδια της Τατιάνας Ζωγράφου, που έγινε προχθές Σάββατο στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου στην Πάτρα.

- Μια συνέντευξη που μας παραχώρησε η μουσικός και εκπαιδευτικός Τατιάνα Ζωγράφου για την μέχρι τώρα πορεία της στο χώρο του παιδικού τραγουδιού και τις επόμενες δουλειές της.

ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΕΝ ΠΛΩ" - ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΚΑΝΑΛΙ INTV.GR

Στο διαδικτυακό κανάλι intv.gr δείτε, αγαπητοί συνοδίτες, την συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κ. Αλέξανδρος Καραβάνης των εκδόσεων Εν πλω για τις νέες, ιδιαίτερα σημαντικές κυκλοφορίες.

Νέοι τίτλοι βιβλίων για μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες του καιρού μας (π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, Μητροπολίτης Άντονυ Μπλουμ κ.α.) και όχι μόνο.

Αναφορά και στις παιδικές εκδόσεις Εν πλω.

Ευχαριστώ θερμά και τον φίλο Γιώργο Μπιλάλη, επίσης από τις εκδόσεις Εν πλω, για την όλη υποστήριξή του στην διαδικτυακή προσπάθειά μας.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Τον Ναό - θρύλο της Αγίας Σοφίας, το σύμβολο της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου, που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο, επισκέφθηκε σήμερα λίγο μετά τις 4 το απόγευμα ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β', ο οποίος πραγματοποιεί από το πρωί την ειρηνική επίσκεψή του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου είχε εκφράσει την επιθυμία να επισκεφθεί την Αγία Σοφία παρά τον εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο του, λόγω της ανατροπής του προγράμματός του (έφθασε σήμερα στην Πόλη, εξαιτίας της ματαίωσης των πτήσεων λόγω ηφαιστειακής σκόνης).
Το πρωί κατά το Συλλείτουργο με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Βαλουκλή είπε στην ομιλία του:

Ήρθαμε να προσκυνήσουμε και να κλάψουμε στην Αγία Σοφία...

Έτσι αμέσως μετά το επίσημο γεύμα στο Βαλουκλή ο κ. Χρυσόστομος αναχώρησε για το κέντρο της βυζαντινής Πόλης όπου ορθώνεται ο περίλαμπρος Ναός.

Για περισσότερο από μισή ώρα ο Αρχιεπίσκοπος περιηγήθηκε στο Ναό και το υπερώο όπου συνήρχοντο οι Σύνοδοι και θαύμασε τα σωζόμενα ψηφιδωτά: την Δέηση, την Πλατυτέρα, το προσφάτως αποκαλυφθέν Χερουβείμ κ.α.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β' με την συνοδεία του κατά την επίσκεψή του στην Αγία Σοφία και στην Πόλη γενικώς: Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος, Επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος, Χωρεπίσκοπος Χύτρων Λεόντιος και λαϊκοί συνεργάτες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΡΩΜΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΕΡΜΠΕΡΗΣ

H λιτή μα ουσιαστική πρόσκληση έφτασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο πριν κάμποσες μέρες.
Ο Παραδομέστικος του Πατριαρχικού Ναού και άξιος μουσικός, φίλος απ' τα παλιά Στέλιος Μπερμπέρης, βάφτιζε το γιό του στον Πατριαρχικό Ναό στις 17 Απριλίου.
Δεν μπόρεσα να πάω. Κι έτσι εύχομαι τα κάλλιστα στον Στέλιο και τη σύζυγό του Ελένη για το νεοφώτιστο Λεωνίδα τους, μέσω αυτής της ανάρτησης και χάρη στις φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα από την Πόλη.

φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Το μυστήριο του Βαπτίσματος τελέστηκε χθες Σάββατο στις 5.30 το απόγευμα στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου από τον πρωτοπρεσβύτερο π. Σταύρο Κοφινά.
Ανάδοχοι ήσαν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη Βασίλειος Μπορνόβας και ο Πάρις Ασανάκης.

Πριν το μυστήριο τον νεοφώτιστο Λεωνίδα ευλόγησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος δέχθηκε στο Πατριαρχικό Γραφείο τους γονείς, τους αναδόχους και τους συγγενείς.
Φωτισμένος ο νέος Ρωμιός της Πόλης!