ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ ΔΕΝ ΠΤΟΗΘΗΚΑΝ, ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΚΙ ΑΠΟΨΕ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ

Έτσι είναι οι αληθινοί αγώνες. Απαιτούν επιμονή. Δεν δέχονται τον παραμικρό συμβιβασμό.
Οι Αιγύπτιοι ήσαν αποφασισμένοι. Δεν πτοήθηκαν. Δεν κουράστηκαν. Δεν εγκατέλειψαν ούτε λεπτό τον αγώνα, σχεδόν ένα μήνα τώρα. Κι απόψε δικαιώθηκαν.
Η τριαντάχρονη δικτατορία του Μουμπάρακ κατέρρευσε. Το αίτημα για μια νέα αρχή είναι πια επιτακτικό.
Τώρα αρχίζει ο νέος αγώνας. Της ανασυγκρότησης, της δημιουργίας, της ειρηνικής συνύπαρξης.
Είδαμε, αυτές τις ταραχώδεις μέρες, νεαρούς Χριστιανούς της Αιγύπτου να δημιουργούν ανθρώπινη αλυσίδα προκειμένου να προστατεύσουν τους μουσουλμάνους που προσεύχονταν!
Τελικά το αθώο αίμα των Κοπτών Χριστιανών την Πρωτοχρονιά δεν πήγε χαμένο. Μπόλιασε τη λευτεριά ενός ολόκληρου λαού.
Στο χέρι του λαού είναι τώρα η ειρήνη και η ευημερία του. Τώρα που έμαθε να διεκδικεί δεν πρέπει να ξεμάθει.
Ας γίνει παράδειγμα ο αιγυπτιακός λαός για πολλούς γείτονές του, αλλά - και γιατί όχι; - και για μάς!

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΘΡΥΛΗΤΟΥ "ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΟΣ" ΕΝ ΣΕΡΒΙΑ ΚΑΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

Η επιστολή του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ προς τον καθαιρεθέντα υπό της Σερβικής Εκκλησίας Επίσκοπο Αρτέμιο (Επίσκοπο, προ της εκπτώσεώς του, Ράσκας και Πριζρένης), δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί ευθεία εισπήδηση στα εσωτερικά της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Σερβίας, στην οποία ο Πειραιώς αποδίδει βαριές κατηγορίες, όπως αυτή της “υπακοής” της Αγιοσαββαϊτικής Εκκλησίας “στα κελεύσματα του δαιμονιώδους Αμερικανοσιωνιστικού παράγοντος”! Δηλαδή ο Μητροπολίτης Πειραιώς θεωρεί πως η Σερβική Εκκλησία, ο Πατριάρχης Ειρηναίος και η περί αυτόν Σύνοδος, είναι προδότες του Σερβικού Έθνους και έχουν ξεπουλήσει τα πάντα ως “δαιμονοκίνητοι”!
Απορεί ο καθείς με την υπομονή της Σερβικής Εκκλησίας, η οποία δεν έχει διαμαρτυρηθεί ακόμη, απ' όσο γνωρίζω, προς την Εκκλησία της Ελλάδος γι' αυτές τις φοβερές κατηγορίες.
Ο αναγνώστης, όμως, της επιστολής Πειραιώς προς Αρτέμιο, στέκεται και σε κείνο το σημείο που επίσης ενέχει πρόκληση. Ο κ. Σεραφείμ αναγνωρίζει τον Αρτέμιο ως κανονικό Μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης γιατί ό,τι έγινε εναντίον του, έγινε “δίχα Κανονικοῦ κατηγορητηρίου καί προσάψεως πραγματικῶν περιστατικῶν, Κανονικῶν ἀνακρίσεων καί διερευνήσεως τοῦ κατηγορητηρίου, Κανονικῆς δίκης καί Ἀπολογίας καί ἐνδίκων μέσων”.
Διερωτάται λοιπόν ο καθείς. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ακολούθησε την κατά Πειραιώς “κανονική διαδικασία” στην περίπτωση του πρ. Αττικής Νικοδήμου; Μήπως στην περίπτωση του πρ. Αττικής και νυν μοναχού Παντελεήμονος; Μήπως στην περίπτωση του ήδη εκτίοντος ποινή δεκαετούς καθείρξεως αρχιμ. Ιάκωβου Γιοσάκη;
Ο πρ. Αττικής Νικόδημος σχεδόν σαράντα χρόνια φωνάζει πως κηρύχθηκε έκπτωτος του θρόνου του χωρίς απολογία, δίκη κ.λπ. Ο καθηρημένος Παντελεήμων Μπεζενίτης ουδέποτε δικάστηκε κανονικώς από την Εκκλησία της Ελλάδος. Καθαιρέθηκε λόγω εγγράφου ...Σανιδά! Ο εν φυλακή Ιάκωβος Γιοσάκης δεν έχει καθαιρεθεί! Είναι ξανά στη φυλακή και παραμένει αρχιμανδρίτης!
Μήπως ο Άγιος Πειραιώς, πριν ...λύσει τα προβλήματα της Σερβικής Εκκλησίας, ως νομικός που είναι, θα έπρεπε να εισηγηθεί τα δέοντα στην Σύνοδο στην οποία μετέχει για τις παραπάνω – ενδεχομένως και για άλλες παρόμοιες – περιπτώσεις;
Η δε Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θα πρέπει να σκεφθεί πώς θα της φαινόταν αν κάποιος ιεράρχης της Σερβικής ή άλλης αυτοκέφαλης Εκκλησίας αναγνώριζε τον καθηρημένο υπ' αυτής Παντελεήμονα Μπεζενίτη ως κανονικό Μητροπολίτη Αττικής, αφού δεν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες κανονικές διαδικασίες για την καθαίρεσή του, και συνακόλουθα θεωρούσε τους νυν Μητροπολίτες Κηφισίας και Ιλίου ως “μοιχεπιβάτες”, γιατί αυτό ουσιαστικά κάνει ο Πειραιώς όταν αναγνωρίζει ως “κανονικό” Ράσκας και Πριζρένης τον Αρτέμιο και όχι τον υπό της Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας εκλεγμένο Θεοδόσιο.
Η “λογική” του Αγίου Πειραιώς ...αγγίζει και τα Ιεροσόλυμα. Ο νυν Πατριάρχης Θεόφιλος φέρεται υπό πολλών ως ...αμερικανοκίνητος, η διαδικασία εκπτώσεως του πρ. Πατριάρχη Ειρηναίου “πάσχει” κατά πολλούς εξ επόψεως κανονικότητος κ.ο.κ. Μήπως να περιμένουμε ανάλογη επιστολή Πειραιώς και γι' αυτό το θέμα;

Π.Α.Α.

φωτογραφία: Ο Ράσκας και Πριζρένης Θεοδόσιος εν μέσω του ποιμνίου του.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΧΑΛΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ρεπορτάζ - φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Με την παρουσία πολλών αποφοίτων της ιστορικής Πατριαρχικής Θεολογικής Σχολής της Χάλκης πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή η κοπή της βασιλόπιτας της Εστίας Θεολόγων Χάλκης.
Προηγουμένως στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα τελέστηκε τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, Ακαδημαϊκού και Διευθυντή του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, και με την συμμετοχή των Μητροπολιτών Ιερισσού Νικοδήμου και Μυτιλήνης Ιακώβου, αποφοίτων της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.

Στην ομιλία του ο Μητροπολίτης Περγάμου αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στην μαρτυρική πορεία του Οικουμενικού Θρόνου μέσα στην ιστορία, ενώ ευχήθηκε σύντομα να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης προκειμένου να συνεχίσει την αποστολή της και να εκπαιδεύει τα στελέχη του Πατριαρχείου.

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είναι απλώς έκφραση μιας μαρτυρίας, αλλά είναι και η ταύτιση του μαρτυρίου. Είναι και η ενσάρκωση του Σταυρού του Χριστού. Και τον Σταυρό του φέρει μονίμως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο εκάστοτε Πατριάρχης στους ώμους του. Και με τον Σταυρό αυτό νικά όλες τις δυσκολίες. Και έτσι σήμερα εμείς μπορούμε να απολαμβάνουμε των αγαθών που μας προσφέρει η Μήτηρ Εκκλησία σκεπάζοντάς μας με την αγάπη της, με την στοργή της» τόνισε ο Μητροπολίτης Περγάμου και συνέχισε:

«Στις ημέρες μας με την φωτισμένη ηγεσία του Οικουμενικού μας Πατριάρχη παρά τις δυσκολίες συνεχίζει την μεγάλη αποστολή του ο ιερός αυτός θεσμός. Και κάθε τόσο η ελπίδα ξαναγεννιέται μέσα μας ότι θα δώσει ο Θεός και η Θεολογική αυτή Σχολή η οποία ανέδειξε μεγάλους Πατριάρχες και Ιεράρχες και πολλούς διδασκάλους, να ανοίξει και πάλι τις πύλες της και να αποτελέσει και πάλι κέντρο της Ορθοδόξου Θεολογίας. Να συνεχίσει η Σχολή να εκπαιδεύει στελέχη για το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο».

Ακολούθως οι Ιεράρχες, κληρικοί και λαϊκοί απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ο Πρόεδρος της Εστίας ομότιμος καθηγητής Βασίλειος Αναγνωστόπουλος, ο πρόεδρος των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Σασαγιάννης και Άρχοντες του Θρόνου, ο θεολόγος-ιστορικός Αριστείδης Πανώτης καθώς και φίλοι των αποφοίτων συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της Εστίας Θεολόγων Χάλκης για την κοπή της βασιλόπιτας.

Κατά την συνεστίαση των αποφοίτων της Χάλκης που ακολούθησε σε κεντρικό ξενοδοχείο αναγνώστηκε χαιρετιστήριο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Ο ομογενής Λάκης Βίγκας στην Hurriyet Daily News

Στην εκλογή του Λάκη Βίγκα, μέλους της Ομογένειας της Κωνσταντινούπολης, στη θέση του εκπροσώπου των μειονοτικών ιδρυμάτων, στο πλαίσιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων (ΓΔΒ), αναφέρεται η Hurriyet Daily News, σε δημοσίευμα της Vercihan Ziflioglu με τίτλο: «Οι μειονότητες έχουν την δικιά τους φωνή στο κράτος».

Ο Λάκης Βίγκας, ως γνωστόν, εκπροσωπεί στο συμβούλιο τα αρμενικά, συροχαλδαίικα, ελληνικά και λοιπά μειονοτικά ιδρύματα, σημειώνει η Απογευματινή της Κωνσταντινούπολης, που αναδημοσιεύει την είδηση. Παράλληλα, τονίζει ότι, εκλογή εκπροσώπου των μειονοτικών ιδρυμάτων στην διοίκηση της Γ.Δ.Β. είναι υποχρεωτική, σύμφωνα με τον νέο περί βακουφίων νόμο, και η εκλογή του κ. Βίγκα έγινε από τα μειονοτικά αυτά ιδρύματα.

Σε δηλώσεις του, ο κ. Βίγκας τόνισε ότι κατά το παρελθόν οι μειονότητες φοβόντουσαν ακόμη και να διαβούν το κατώφλι της Γενικής Διεύθυνσης, αλλά τώρα χάρη στην προσπάθεια εναρμόνισης με την ευρωπαϊκή νομοθεσία τα πράγματα αλλάζουν. Πρόσθεσε ότι πρέπει να δοθεί σημασία στο μέλλον των μειονοτικών ιδρυμάτων.

Να θυμίσουμε ότι ο Λάκης Βίγκας είναι επίσης Πρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωγραφείου (Σ.Α.Ζ.) και Πρόεδρος της Κοινότητος Παναγίας Κουμαριωτίσσης Νεοχωρίου.

ΗΜΕΡΑ ΧΑΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΝΛΑΝΔΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ - ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΖΕΛΤΣΧΑΝ

Τον περασμένο Ιούνιο μια θλιβερή είδηση τάραξε τους Ορθοδόξους της Φινλανδίας: η Θαυματουργική Εικόνα της Παναγίας της Κόζελτσχαν κλάπηκε την νύχτα από το Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου!

Η Εικόνα αυτή σχετίζεται με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης. Στις αρχές του 20ου αιώνα, στην τότε ακόμη φινλανδική πόλη Βίπουρι, η μικρή κόρη μιας εύπορης ρωσσικής οικογένειας, η Άννα, αρρώστησε πολύ σοβαρά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν πια τίποτε. Τότε η μητέρα της έστειλε την μεγαλύτερη αδελφή της στην Πετρούπολη να καλέσει τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης να έρθει στο σπίτι τους για να προσευχηθεί για την άρρωστη. Αυτή πήγε και συνάντησε τον π. Ιωάννη, αλλά εκείνος δεν ευκαιρούσε να έρθει. Έδωσε όμως στην κοπέλλα μια εικόνα της Παναγίας – δηλαδή αυτήν για την οποία γίνεται λόγος τώρα – και είπε να κάνουν μια δέηση μπροστά στην εικόνα. Κάλεσαν ιερέα και έκανε την δέηση. Σύντομα η μικρή κόρη άρχισε να καλυτερεύει ώσπου έγινε τελείως καλά.

Η ευσεβής μητέρα τους σκέφτηκε, ότι δεν πρέπει μια θαυματουργική εικόνα να φυλάσσεται σε ένα κοσμικό σπίτι και δώρισε την εικόνα σε μια μικρή εκκλησία στην πόλη της. Εκεί και άλλοι απολάμβαναν την θαυματουργική δύναμη της Παναγίας δια της Εικόνας Της. Ως ένδειξη των θαυμάτων η Εικόνα άρχισε να γεμίζει με πολύτιμα κοσμήματα και άλλα αφιερώματα.

Μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο, όταν η πόλη Βίπουρι έμεινε πλέον στην Σοβιετική Ένωση, η Εικόνα με τα αφιερώματά της τακτοποιήθηκε στον μεγάλο Καθεδρικό Ναό του Ελσιγκίου. Συνέχισε και εκεί τα θαύματα και η Παναγία δαψίλευε την αγάπη Της δια της Εικόνας της. Έτσι το κλέψιμο αυτής της Εικόνας λύπησε βαθύτατα τους πιστούς. Μετά από καιρόν βρέθηκαν οι δράστες– τρεις αλλοδαποί –, όταν πήγαν να κλέψουν και κάτι άλλο από τον ναό, και καταδικάστηκαν σε φυλακή. Τίποτε δεν βρέθηκε σε αυτούς και όλοι πίστευαν ότι η εικόνα βρίσκεται ήδη κάπου στο εξωτερικό. Αλλά στις 8 Φεβρουρίου ενάς από τους δράστες αποκάλυψε ότι η Εικόνα ήταν κρυμμένη στην Φινλανδία, και οδήγησε ο ίδιος τους αστυνομικούς εκεί! Η Αστυνομία στην ανακοίνωσή της ανέφερε ότι εκείνος είχε έρθει σε μετάνοια...

Αλήθευσαν τα λόγια του πρωτοϊερέα του Ελσινκίου π. Μάρκου: «Η Εικόνα θα ξαναέρθει. Μην ανησυχείτε!» Να αναφερθεί ότι και οι τρεις δράστες της κλοπής κατάγονται από μια χώρα όπου επικρατεί η Ορθοδοξία. Μακάρι να μετανοήσουν και οι τρείς και από δώ και πέρα να ζούμε και εκείνοι και εμείς στην σκέπη της Παναγίας!

Ευχαριστώ θερμώς την ελληνομαθέστατη αδελφή Χριστοδούλη από την Φινλανδία για την αποστολή της είδησης.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Tὸ ΚΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

μᾶς προσκαλεῖ στὴν παρουσίαση τῆς ποιητικῆς συλλογῆς τοῦ Χρήστου Ἀναγνωστόπουλου,
Ἀργία,
ἐκδόσεις Πλανόδιον 2010.

Το βιβλίο θὰ παρουσιάσουν οἱ ποιητές:
Σπύρος Γεωργίου
και Ἄγγελος Καλογερόπουλος.
Ποιήματα θὰ ἀπαγγείλει ἡ
Σίσσυ Φωτοπούλου
και
θὰ αὐτοσχεδιάσει στὴν κιθάρα
ὁ Λευτέρης Χριστοφῆς.

Ἡ ἐκδήλωση θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011, στὶς 8.30 μμ στὴν Αἴθουσα της Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας (Τριπόδων 28, Πλάκα).

Ὅμιλος Ἐρασιμόλπων

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - "Κρούσμα" του Δημήτρη Κοσμόπουλου

Το Κρούσμα, είναι το έκτο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Πρόκειται για ένα ενιαίο ποίημα σε είκοσι τέσσερα μέρη, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν από τον Σεπτέμβριο έως τα τέλη Νοεμβρίου του 1989 στην Σκιάθο. Το ποίημα ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2009. Η σχέση του Κοσμόπουλου με τον Παπαδιαμάντη, χρονολογείται παιδιόθεν. Στα προηγούμενα ποιητικά του βιβλία άλλωστε, ο Παπαδιαμάντης είναι διαρκώς παρών. Στο Κρούσμα –τίτλος που παραπέμπει σε παπαδιαμαντικά διηγήματα-ο Κοσμόπουλος χρησιμοποιώντας σύμβολα, ονόματα και τόπους από τον κόσμο του Σκιαθίτη, άλλοτε καταφεύγει στον ασματικά ευρύ διασκελισμό ενός εσωτερικά εμπλουτισμένου έμμετρου στίχου και άλλοτε στα θραύσματα εξιστορήσεων από την προσωπική του περιπέτεια και τις ματαιώσεις της γενιάς του. Σε μιαν απόπειρα όπου το προσωπικό τροφοδοτείται από τα απηχήματα του συλλογικού και οι λέξεις φωτίζονται από την εκκλησιαστική υμνογραφική παράδοση και την αναστάσιμη παπαδιαμαντική εκφραστική.

[1989, γενική πρόγνωση]

Παγετός την νύχτα και νωρίς το πρωί κι η στάχτη, ά

η στάχτινη μνήμη, υγρή μόνωση, ξεφτισμένος τοίχος.

Έρχονται καταιγίδες. Αλλά θάνατος δεν είναι η σταχτιά

απόγνωση των χαμένων. Είναι ο φιδίσιος ήχος

που σέρνεται χαράζοντας τα σπλάγχνα και δαγκώνει.

Ότι η ιστορία είναι η μόνη αστροφεγγιά.

Κορμάκια τσακιστήκανε στου τίποτα το αμόνι,

όμως η αγάπη τους δεν ξεψυχά σε τούτη την φυρονεριά.

Του πόνου Δάσκαλε, άπλωσε το χέρι σου το ανδρείο

κι απ’ την σιωπή σου θαλερή, στείλε τους βόμβους του

φωτός

γιατί δεν κατοικεί ο θάνατος ούτε στον πόνο ούτε στο

κρύο,

αλλά στην ερημιά, έξω απ’ την θύρα του παντός.

Ο Δημήτρης Κοσμόπουλος γεννήθηκε το 1964 στο Κοντογόνι (Παπαφλέσσα) Πυλίας, στη Μεσσηνία. Μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το Κρούσμα (Κέδρος, 2011) είναι το έκτο ποιητικό του βιβλίο. Έχει εκδώσει επίσης, τρία βιβλία δοκιμίων πάνω σε θέματα λογοτεχνίας. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ευρωπαϊκές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Το 2005 του απονεμήθηκε το Βραβείο Έλληνα Λυρικού Ποιητή (Λάμπρος Πορφύρας) της Ακαδημίας Αθηνών. Δοκίμια και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Του ιδίου: Ποίηση: Λατομείο (Κέδρος, 2002), Του νεκρού αδελφού (Κέδρος, 2003), Πουλιά της Νύχτας (Κέδρος, 2005), Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι (Ερατώ, 2008), Βραχύ χρονικό (Κέδρος, 2009), Κρούσμα (Κέδρος, 2011). Δοκίμια: Τα όρια της φωνής (Κέδρος, 2006), Η πτήση του ιπτάμενου (Ίνδικτος, 2007), Ο απόκρημνος λυρισμός (Ερατώ, 2011).

ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΟΙ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου

Έπειτα από πρόσκληση της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία (ΕΛ.ΒΥ.Χ) με χοράρχη τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως κ. Λυκούργο Αγγελόπουλο, βρέθηκε το τριήμερο 4 - 5 και 6 Φεβρουαρίου στο Βέλγιο με σκοπό την προβολή της Βυζαντινής Μουσικής Παράδοσης.

Η ΕΛ.ΒΥ.Χ. έδωσε δύο συναυλίες. Η πρώτη συναυλία δόθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2011 στην πόλη της Γάνδης (Gand - Gent) στην αίθουσα ‘Parnassus’. Στην συναυλία αυτή παρευρέθησαν ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Βελγίου κ. Παντελεήμων, οι βοηθοί του επίσκοποι Θεοφ. Ευμενείας κ. Μάξιμος και Σινώπης κ. Αθηναγόρας και ο Πρωτοσυγκελλεύων της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερος κ. Σταύρος Τριανταφύλλου και πολλοί άλλοι κληρικοί. Την συναυλία τίμησαν επίσης με την παρουσία τους, εκ μέρους της Ελληνικής Πρεσβείας η Σύμβουλος κα Ελένη Μιχαλοπούλου και εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ο Οσιολ. κ. Hildebrand Vandermaelen.

Το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011 δόθηκε η δεύτερη συναυλία στην πόλη της Μπρύζ (Bruges - Brugge) και την συναυλία τίμησαν με την παρουσία τους ο Νομάρχης της Δυτικής Φλάνδρας κ. Paul Breyne, ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος της Μπρύζ (Bruges) κ. Jozef De Kesel, ο Διοικητής των Ελληνικών Δυνάμεων στο Νατοϊκό Στρατηγείο του Shape Πτέραρχος κ. Παναγιώτης Μαμώλης, ο Πρόξενος της Δανίας κ. Jan Van den Abeeleμ ο Πρόξενος του Μαρόκκο κ. Albert Raes, ο Θεοφ. Επίσκοπος Σινώπης κ. Αθηναγόρας, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου Πρωτοπρεσβύτερος κ. Σταύρος Τριανταφύλλου και άλλοι κληρικοί της Μητροπολόλεως.
Χαρακτηριστικό και των δύο αυτών εκδηλώσεων ήταν η μεγάλη προσέλευση του φιλόμουσου κοινού. Το ακροατήριο απαρτίζονταν περισσότερο από Βέλγους ιθαγενείς που προσήλθαν στις συναυλίες, αναγνωρίζοντας την μοναδικότητα στον τρόπο μουσικής έκφρασης που διακρίνει την ΕΛ.ΒΥ.Χ., αλλά και από μερικούς Έλληνες ομογενείς που ζουν και δραστηριοποιούνται στο Βέλγιο. Σ’ αυτό βεβαίως συνέβαλε η συνεχής προβολή και παρουσίαση της εκδήλωσης από το κρατικό ραδιόφωνο του Βελγίου.


Η ΕΛ.ΒΥ.Χ. απέδωσε ύμνους της Θείας Λειτουργίας, της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδος, αργά μαθήματα μελοποιηθέντα από τον Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα, Πέτρο Μπερεκέτη, Ιωάννη Πρωτοψάλτη, Πέτρο Πελοποννήσιο κ.α., με τον μοναδικό τρόπο που πάντοτε την διακρίνει. Ενδεικτικό της άρτιας παρουσίασης αλλά και της επιμελέστατης απόδοσης των Βυζαντινών Ύμνων ήταν το παρατεταμένο χειροκρότημα των παρευρισκομένων, που ανάγκασε τον χοράρχη κ. Λυκούργο Αγγελόπουλο να επανέλθει και να παρατείνει το πρόγραμμα και των δύο συναυλιών με ακόμα τρείς υπέροχους ύμνους (bis).

Οι συναυλίες έκλεισαν με την φήμη του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και του οικείου Ποιμενάρχου Σεβασμ. Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονος.


Την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011 η ΕΛ.ΒΥ.Χ. έψαλε στην Θ. Λειτουργία που τελέστηκε στον Ι. Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στην πόλη της Μπρύζ (Bruges - Brugge) προεξάρχοντος του Θεοφ. Επισκόπου Σινώπης κ. Αθηναγόρου και συλλειτουργούντων του Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Σπυρίδωνος Τσεκούρα, εφημερίου της Ενορίας της Mons και του Οικονόμου κ. Βερνάρδου Peckstadt, Ιερατικώς Προϊσταμένου του Ι. Ναού. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Θεοφιλέστατος ευχαρίστησε τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη κ. Λυκούργο Αγγελόπουλο για την ευγενική ανταπόκρισή του στο κάλεσμα της Ιεράς Μητροπόλεως και του απέδωσε αναμνηστικό τόμο από την περίφημη έκθεση που πραγματοποιήθηκε στην Μπρύζ με έργα των μεγέλων Φλαμανδών ζωγράφων, καθώς επίσης κι ένα σύγγραμμα του ιδίου με την ιστορία της πορείας προς την Ορθόδοξη Εκκλησία του κατά σάρκα του πατρός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ιγνατίου Peckstadt.

Η Μητρόπολις Βελγίου εκφράζει θερμές ευχαριστίες προς το πρόσωπο του Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως κ. Λυκούργου Αγγελόπουλου και προς τα μέλη της ΕΛ. ΒΥ. Χ. για τον κόπο του ταξιδιού παρά τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους στην Ελλάδα. Εύχεται ο Θεός να τους δίνει δύναμη να συνεχίσουν το έργο τους και σε επόμενη ευκαιρία να βρεθούν και πάλι κοντά στο φιλόμουσο Βελγικό κοινό τους, προβάλλοντας με τον ιδιαίτερο τρόπο την μοναδικότητα της Βυζαντινής Μουσικής.

Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την πρόσφατη παρουσία της ΕΛ.ΒΥ.Χ. στο Βέλγιο δείτε εδώ.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ 1821 ΤΟΥ ΣΚΑΪ

H συγγραφέας κυρία Αθηνά Κακούρη, αναγνώστρια της Ιδιωτικής Οδού - κι αυτό μας τιμά πολύ! - μας έστειλε τις σκέψεις της για την περιβόητη τηλεοπτική σειρά του Σκάι 1821.

Προσυπογράφουμε το κείμενο και το δημοσιεύουμε ασμένως και πάντα με θαυμασμό για τον νεανικό ενθουσιασμό της κυρίας Αθηνάς.

Προβάλλεται στις ημέρες μας στο Σκάι μια τηλεοπτική σειρά που υποτίθεται ότι παρουσιάζει τα προεόρτια και τα γεγονότα του 1821.
Αρχίζω λέγοντας πως μελέτησα κάμποσο αυτήν την εποχή όταν ετοιμαζόμουν να γράψω τα μυθιστορήματα Της τύχης το μαχαίρι και το Η σπορά του ανέμου. Όποιος ρίξει μια ματιά στην βιβλιογραφία που συνοδεύει το δεύτερο και τελευταίο, καταλαβαίνει ότι έχω εργαστεί ευσυνείδητα και μπορώ να μιλήσω με κάποιο κύρος.
Παρακολούθησα λοιπόν προσεκτικά την πρώτη και την δεύτερη εκπομπή του Σκάι και λέω απερίφραστα: το κάθε τι που ακούγεται εκεί μέσα είναι ή λάθος ή λειψό.

Αρχίζω από την πρώτη φράση, όπου μας λένε ότι την Πελοπόννησο την κατοικούσαν άνθρωποι αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και μεταξύ τους, λόγω της διαμορφώσεως του εδάφους. Λ ά θ ο ς!

α) Οι Έλληνες μέχρι πολύ πρόσφατα, δηλαδή μέχρι και μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, κυκλοφορούσαν ολίγον από τα κατσάβραχά τους και πολύ από την θάλασσά τους. Με τα καϊκια πηγαινοέρχονταν, μετέφεραν τα εμπορεύματά τους και πήγαιναν να δούν τους συγγενείς τους - ακόμη κι απ' το Αίγιον στην Πάτρα, προτιμότερο ήταν το καϊκι παρά το μουλάρι. Άρα το δύσβατον του Πελοποννησιακού εδάφους ήταν πολύ σημαντικό για πολλά θέματα, δεν αποτελούσε, όμως, εμπόδιο στην επικοινωνία, μια και αυτή μπορούσε να γίνει από τη θάλασσα.
β) Οι Έλληνες είχαν επαφή διαρκώς με τον ξένο κόσμο γιατί είχαν ξενιτεμένους (ναι, από τότε, βεβαίως! Μήπως η μεσημβρινή Ρωσία δεν αποικίστηκε από Έλληνες που κάλεσε η Μεγάλη Αικατερίνη μετά τα Ορλωφικά; Έλληνες δεν υπηρετούσαν στρατιώτες στην Νεάπολη; Έλληνες δεν εμπορεύονταν μέχρι την Κεντρική Ευρώπη; Έλληνες δεν πηγαινοέρχονταν στην Πόλη;)
Επίσης, είχαν δραστηριότατους ναυτικούς που όργωναν την Μεσόγειο και τη Μαύρη θάλασσα, και έσπαγαν αποκλεισμούς, όταν δεν έκαναν και λιγάκι πειρατεία. Δεν ήταν Πελοποννήσιοι - σωστά. Αλλά οι Κουντουριώτηδες περίμεναν την Επανάσταση για να γνωριστούν με τους Μαυρομιχαλαίους; Κι Αναπλιώτες δεν πήγαν ποτέ μέχρι το Άργος ούτε πετάχτηκαν στις Σπέτσες;
Άσε που τα Επτάνησα μετά τους Βενετούς πέρασαν γοργά γοργά στους Γάλλους, στους Ρώσους και αμέσως μετά στους Άγγλους. Αυτοί δεν είχαν πάρε - δώσε με τους Πελοποννησίους; Δεν είχαν τους πράκτορές τους που προσπαθούσαν να προωθήσουν τα συμφέροντα της μιάς ή της άλλης Δυνάμεως; Δεν αγόραζαν από την Πελοπόννησο ζώα και στάρι και άλλες τροφές για τι στρατό τους;
γ) Τέλος, το σπουδαιότερο: Το Γένος των Ελλήνων, ή των Ρωμηών ή ό,τι άλλο θέλουν τώρα να το λέμε, οι Γραικοί του Κοραή ας πούμε, ήταν οργανωμένοι και πολύ σφιχτά μάλιστα, διότι είχαν κεφαλή μία, τον Πατριάρχη. Τόσον όσον αφορά τα δοσίματα, που οφείλαμε να δίνουμε στους Τούρκους, όσο και για θέματα πνευματικής καθοδήγησης, ο Πατριάρχης διατηρούσε μια πυκνή ιεραρχία που τού επέτρεπε να επικοινωνεί με το ποίμνιόν του σε κάθε άκρη της αχανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Πελοπόννησος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Και καθώς όλοι οι χριστιανοί εκκλησιάζονταν ταχτικότατα, ο λόγος του Πατριάρχη διαδιδόταν παντού. Για όλα αυτά τα τετρακόσια χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο ρωμηός αποτελούσε μέλος μιας μεγάλης κοινότητας, μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κι έτσι ούτε διαλύθηκε το Γένος ούτε αποκόπηκε ο χριστιανός από τους ομοθρήσκους του.
Άλλο τώρα αν για λόγους σκοπιμότητος ή άγνοιας, θέλει κάποιος σήμερα να αγνοήσει τον ρόλο της Εκκλησίας, για να τον ξεφουρνίσει μόνον όταν έχει να πει γι' αυτήν κάτι κακό - ή που το εμφανίζει ως κακό.
Με τέτοια μέσα μπορείς να κάνεις διάφορα πράγματα, αλλά Ιστορία δεν κάνεις.

Κι επειδή είναι πολύ χρονοβόρο να κάθομαι να ανασκευάζω κάθε δεύτερη φράση της περιβόητης αυτής εκπομπής, εγώ τουλάχιστον, αφού την αξιολόγησα ως αναξιόπιστη, δεν πρόκειται να την ξανακοιτάξω.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Αθηνά Κακούρη

Σχόλιο Ιδιωτικής Οδού:

Θα ήθελα να θυμίσω εδω πως στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο αείμνηστος καθηγητής Άλκης Αγγέλου προέτρεψε την Αθηνά Κακούρη να γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα τοποθετημένο στην εποχή του Διαφωτισμού. Η προπαρασκευαστική μελέτη για τα έργα Της τύχης το μαχαίρι και Η σπορά του ανέμου απαίτησε περίπου μια δεκαετία.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ

Το ΕΔΑΔ, ο Απόστολος Ανδρέας και ο Αρχιεπίσκοπος

Του ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΒΙΚΕΤΟΥ

H πρόσφατη απόφαση του ΕΔΑΔ, το οποίο έκρινε ως μη παραδεκτή την προσφυγή του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου κατά της Τουρκίας για παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) αποτελεί πολύ αρνητική και θλιβερή εξέλιξη και θα πρέπει να μελετηθεί και να αξιολογηθεί από τους νομικούς, οι οποίοι είναι και οι πλέον ειδικοί.

Στη συγκεκριμένη απόφαση το ΕΔΑΔ, που πρέπει να είναι ο θεματοφύλακας της Σύμβασης, παραπέμπει τον Αρχιεπίσκοπο στην «επιτροπή αποζημιώσεων» για «θεραπεία» ακόμη και για τη στέρηση από το κατοχικό καθεστώς και την Άγκυρα της ελεύθερης άσκησης θρησκευτικών δικαιωμάτων.

Σημειώνω τις έντονες αντιδράσεις κατά της Τουρκίας για την διακοπή της Θείας Λειτουργίας στο Ριζοκάρπασο τα Χριστούγεννα από κυβερνήσεις, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλα πολιτικά πρόσωπα.

Ωστόσο, έχω την άποψη ότι υπήρξε και ατυχής χειρισμός από την πλευρά του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Η ιδέα για την προσφυγή τέθηκε στον Αρχιεπίσκοπο περί τα τέλη του 2007. Αρχές του 2008 από βετεράνο Κύπριο νομικό του υποδείχθηκε ότι η προσφυγή πρέπει να περιοριστεί αποκλειστικά στο άρθρο 9 της ΕΣΔΑ. Κι αυτό, γιατί αφενός είναι ένα θέμα που συγκινεί τους ευρωπαίους, και αφετέρου γιατί στο θέμα των ατομικών προσφυγών για τις περιουσίες είχαν διαφανεί οι προθέσεις του ΕΔΑΔ να παραπέμψει τις υποθέσεις στην «επιτροπή αποζημιώσεων». Δυστυχώς, ο Αρχιεπίσκοπος επέλεξε να βάλει όλα τα θέματα στο «ίδιο τσουβάλι». Αν η προσφυγή αφορούσε μόνο το άρθρο 9, ίσως η κατάληξή της να ήταν διαφορετική.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της απόφασης του ΕΔΑΔ η προσφυγή για την περιουσία της Εκκλησίας στα κατεχόμενα έπασχε αναφορικά με την τεκμηρίωση της. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν συμβουλεύτηκε έγκριτους νομικούς από το εξωτερικό με εμπειρία στα θέματα του ΕΔΑΔ και ανακοίνωσε την προσφυγή σχεδόν ενάμισι χρόνο, πριν την κατάθεσή της το 2009, κάνοντας κάθε τόσο δηλώσεις για το θέμα.

Σχετικά με τις καταγγελίες για βανδαλισμούς και καταστροφές εκκλησιών και μονών στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, το ΕΔΑΔ σημειώνει ότι «οι πράξεις αυτές συντελέστηκαν πριν από το 1987, όταν η Τουρκία αποδέχθηκε τη Σύμβαση» και ως εκ τούτου το Δικαστήριο είναι «αναρμόδιο» να κρίνει τέτοια ζητήματα. Δηλαδή, κατά το ΕΔΑΔ δεν πρόκειται για συνεχιζόμενη παραβίαση της Σύμβασης; Καταστροφές, συλήσεις και παράνομες ανασκαφές έγιναν και γίνονται και μετά το 1987. Πώς το ΕΔΑΔ «κλείνει τα μάτια» και δηλώνει «αναρμόδιο»;

Η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ θα πρέπει να μελετηθεί σε συνδυασμό με τη δήλωση (27.01.11) του προέδρου του Jean-Ρaul Costa, ο οποίος, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τον τρόπο που το Δικαστήριο χειρίζεται τις υποθέσεις Ελληνοκυπρίων, υπογράμμισε ότι το ζήτημα της Κύπρου είναι ιδιαίτερα περίπλοκο. «Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι καλύτερο να επιλύονται διαμέσου πολιτικών διαύλων, μέσω διμερών και πολυμερών συμφωνιών και όχι διαμέσου του ΕΔΑΔ», υποστήριξε.

Έρχομαι τώρα στο θέμα της ιστορικής Μονής του Αποστόλου Ανδρέα. Είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος και οι περί αυτόν να αγνοούν ότι η Μονή είχε κηρυχθεί από το 2008 σε Αρχαίο Μνημείο; Αυτό νομίζω δείχνει έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος και στοργής για τις εκκλησίες και τις μονές μας στα κατεχόμενα. Ειδικά για τον Απόστολο Ανδρέα η άγνοια αυτή είναι ασυγχώρητη. Είναι αντιφατικό η Ιερά Σύνοδος στις 10 Φεβρουαρίου 2010 να συζητά για τον άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης της Μονής, ο Αρχιεπίσκοπος να ζητά στη συνέχεια να συναντηθεί με τον Ταγίπ Ερντογάν και ένα χρόνο μετά να δηλώνει ότι ο Απόστολος Ανδρέας «δεν πέφτει»!

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος προτρέχει, μιλώντας για σοβαρά και λεπτά θέματα, όταν δεν πρέπει, και ορισμένες φορές – ας μου το συγχωρήσει - επιπόλαια, χωρίς να έχει ζητήσει προηγουμένως κάποια υπεύθυνη γνώμη και ενημέρωση. Ειδικά το θέμα του Αποστόλου Ανδρέα χρειάζεται πολύ λεπτούς και προσεχτικούς χειρισμούς, γιατί συνδέεται με το μέλλον των ηρωϊκών εγκλωβισμένων της Καρπασίας και τη θυσιαστική αυταπάρνηση του οικονόμου παπα - Ζαχαρία.

Αυτά επί του παρόντος με την ελπίδα ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, αλλά και άλλοι Ιεράρχες , θα ακολουθήσουν στάση, που δεν θα προσθέτει πρόσθετα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - Όταν χτυπάνε οι καμπάνες του ήλιου...

Σήμερα το μεσημέρι στην ηλιόλουστη Ραφήνα δεν μπορείς να μην ατενίσεις την ομορφιά με τον Ελύτη για οδηγό από τον Ήλιο τον Πρώτο:

Χτυπήσανε τη μέρα σε καλή μεριά
Ξύπνησε το νερό μέσα στο χώμα
Κρύα φωνή νεογέννητη
Που σμίγει από μακριά τη γειτονιά των βρύων.



Με χάδι από λιοτρόπι δε φοβάται
Το περιβόλι μήπως βγει στην άβυσσο
Χέρι με χέρι παν οι ερωτευμένοι
Όταν χτυπάνε οι καμπάνες του ήλιου.

Η ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗ ΝΑΟΔΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Το ακρυλικό αίμα του Χριστού
Του Νίκου Μπακουνάκη

Το Βήμα

Ο ιερέας του ιστορικού κοιμητηρίου της Αίγινας έβαψε το παρεκκλήσι του νεκροταφείου με ένα κατακόκκινο ακρυλικό χρώμα, έτσι, επειδή του άρεσε. Μέσα στη λευκότητα του κοιμητηρίου η μεξικανική πλέον Αγία Ειρήνη είναι η απόλυτη παραφωνία, πολύ περισσότερο που το εκκλησάκι ήταν επί δεκαετίες πάλλευκο- ασβεστωμένο-, όπως τα εκατοντάδες εκκλησάκια του νησιωτικού χώρου. Ο ιερέας ενήργησε με το έτσι θέλω, ίσως πιστεύοντας ότι το κόκκινο συμβολίζει το αίμα του Χριστού. Αλλά αυτό το κόκκινο, που το βλέπουμε σε μοναστήρια του Αγίου Ορους, είναι φυσικό χρώμα, βγαλμένο από το χώμα και τη γη. Ο Πέρης Ιερεμιάδης, ο μεγάλος ζωγράφος, στον οποίο μοναστήρια της Χαλκιδικής οφείλουν τον χρωματισμό τους, έκανε έρευνες πολύχρονες προκειμένου να πετύχει τα φυσικά χρώματα και τις ώχρες. Αν ζούσε σήμερα, λάτρης της Αίγινας και της Αγίας Ειρήνης όπως ήταν, σίγουρα θα είχε εξεγερθεί. Πριν από μερικά χρόνια ένας άλλος ιερωμένος, στο ίδιο νησί, έβαλε ευρωπαϊκά κεραμίδια στον παραδοσιακό γαλάζιο τρούλο της εκκλησίας της ενορίας του. Προφανώς επειδή έτσι του άρεσε. Στη ναοδομία και στις ανακαινίσεις εκκλησιών η αυθαιρεσία βασιλεύει. Οχι ότι δεν βασιλεύει και αλλού. Αλλά η εκκλησία είναι ο μόνος χώρος που δεν λογοδοτεί για αυτά τα κρίσιμα ζητήματα σχεδιασμού, ανακατασκευής, συντήρησης, αγιογράφησης κτλ. Ο κάθε ιερέας, ο κάθε αρχιμανδρίτης, ο κάθε επίσκοπος είναι ο απόλυτος άρχων της αισθητικής. Παλιά ήταν η ταπεινή και τόσο λαϊκή τέχνη του ασβέστη. Τώρα η μικροαστική αισθητική της λαδομπογιάς του λουτροκαμπινέ.

Παντού σε όλον τον χριστιανικό κόσμο διάσημοι αρχιτέκτονες υπογράφουν τα σχέδια για ναούς ή καθεδρικούς. Στην Ελλάδα η αρχιτεκτονική έχει εξοβελιστεί από τη ναοδομία. Και είναι κρίμα. Γιατί τον 19ο αιώνα και τον 20ό είχαμε εξαιρετικά αρχιτεκτονημένους ναούς, που έφεραν τις υπογραφές αρχιτεκτόνων όπως ο Τσίλλερ, ο Καυταντζόγλου, ο Χάνσεν, ο Ζέζος, ο Χάλκος. Είχαμε αναζητήσεις για τη σύζευξη της παραδομένης εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής με τον νεοκλασικό ή τον εκλεκτικιστικό ρυθμό. Σήμερα με την ευθύνη της Εκκλησίας της Ελλάδος η αρχιτεκτονική απουσιάζει από τους εμβληματικούς δημόσιους χώρους που είναι οι ναοί και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε στις σύγχρονες εκκλησίες της «χριστοδουλικής» εποχής. Η τόσο διαδεδομένη στον χώρο της εκκλησίας αλλά και αλλού λέξη «εξωραϊσμός» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Οι τοπικές κοινωνίες έχουν ευθύνη για τις καταστροφές αυτές. Αλλά δεν διαμαρτύρονται. Αντιδρούν μόνο για λόγους μικροπολιτικούς ή και απλής ζηλοφθονίας, πέφτοντας σε τρομερές αντιφάσεις.
Στην Αίγινα πάλι, ορισμένοι τοπικοί παράγοντες αντιδρούν για το γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου «Η πύλη της Αίγινας». Τα επιχειρήματα είναι αίολα. Αλλωστε τα έργα τέχνης δεν κρίνονται από τη στιγμή, κρίνονται μέσα στον χρόνο. Εργα-τοπόσημα, όπως ο Πύργος του Αϊφελ, είχαν συναντήσει τρομερές αντιδράσεις. Σήμερα χαρακτηρίζει το Παρίσι. Αλλά και ο «Δρομέας» του Βαρώτσου είχε συναντήσει λυσσαλέα αντίδραση στην Αθήνα. Σήμερα είναι από τα ωραιότερα δημόσια γλυπτά- και από τα πιο φωτογραφημένα αξιοθέατα της Αθήνας στον διεθνή Τύπο. Το έργο του Βαρώτσου στην Αίγινα έχει κιόλας το κύρος του και το γαλάζιο χρώμα του δένει απόλυτα με το λιμάνι. Μια κοινωνία ή μάλλον κάποιοι παράγοντες που κρίνουν με δύο (μικροπολιτικά) μέτρα και δύο (μικροπολιτικά) σταθμά σίγουρα είναι ανυπόληπτοι. Η πρόσφατη υπόθεση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για το λιμάνι πρέπει να τους γίνει μάθημα.

Για το θέμα του ...ακρυλικού ναού διαβάστε και εδώ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΑΤΡΩΝ

Αύριο, Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου και ώρα 7 το απόγευμα, στο πλαίσιο των Φιλολογικών Βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος, που πραγματοποιούνται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών θα μιλήσει ο ιστορικός, ερευνητής και συγγραφέας Κώστας Πανίτσας με θέμα: "Αναφορά στον ποιητή της Xαρμολύπης π. Παναγιώτη Καποδίστρια". Kατά την εκδήλωση θα γίνει και παρουσίαση του νέου βιβλίου του με τίτλο: Καμένες Πεταλούδες.

Είναι μια ευκαιρία ώστε οι πατρινοί φίλοι των γραμμάτων και της ποίησης να έλθουν σε μια πρώτη επαφή με την πνευματική-συγγραφική δραστηριότητα του Ζακυνθινού πρωτοπρεσβυτέρου Θεολόγου, ποιητή και δοκιμιογράφου π. Παναγιώτη Καποδίστρια.
Αφορμή γι' αυτή την εκδήλωση και η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του, από τις εκδόσεις Σταμούλη, με τίτλο Καμένες Πεταλούδες.

Γι' αυτήν ακριβώς την έκδοση έφτιαξε ο π. Νικόδημος Καβαρνός και το βιντεάκι που παρουσιάζουμε εδώ.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΟ CHAMBESY

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εγκαινίασε προχθές 3 Φεβρουαρίου το Μουσείο Χριστιανικής Τέχνης στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambésy της Γενεύης.
Το Μουσείο, το οποίο ανεγέρθηκε με δωρεά της Οικογένειας Λάτση εις μνήμην του Ιωάννη Σ. Λάτση, εγκαινιάστηκε με δύο παράλληλες εκθέσεις: «Κειμήλια του Παρελθόντος: Θησαυροί της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η Ανταλλαγή Πληθυσμών. Από τις Συλλογές του Μουσείου Μπενάκη» και έκθεση φωτογραφιών με τίτλο «Fred Boissonnas: Οι Αποστολές στο Σινά, 1929-1933».

Αναλυτικά δείτε στο Φως Φαναρίου.

Το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambésy της Γενεύης ιδρύθηκε το 1966. Η πολυδιάστατη αποστολή του καλύπτει ένα ευρύτατο κύκλο θεσμοθετημένων δραστηριοτήτων για την πληρέστερη υποστήριξη των διορθόδοξων και των διεκκλησιαστικών σχέσεων, όπως είναι: η υποστήριξη των επισήμων, διμερών και πολυμερών, Θεολογικών Διαλόγων της Ορθοδοξίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο, η αποτελεσματική λειτουργία της Γραμματείας του Κέντρου για την προπαρασκευή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η τακτική σύγκληση των διεθνών Θεολογικών Σεμιναρίων και Συνεδρίων, η άρτια λειτουργία του Μεταπτυχιακού Ινστιτούτου Ορθοδόξου Θεολογίας, η πρωτοβουλία ακαδημαϊκών Διαθρησκειακών Διαλόγων με τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ, η κατάλληλη προβολή των δραστηριοτήτων του με πολύγλωσσες καλαίσθητες, περιοδικές ή αυτοτελείς, θεολογικές εκδόσεις και γενικότερα η πρόθυμη συμμετοχή σε κάθε πρωτοβουλία οικουμενικού διαλόγου για την ενότητα των Χριστιανών.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ

Η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία υπό τη διεύθυνση του ιδρυτού και διευθυντή της Λυκούργου Αγγελόπουλου βρίσκεται από χθες στο Βέλγιο για δύο συναυλίες. Χθες βράδυ στη Γάνδη και απόψε το βράδυ στη Μπρύζ (Bruges).
Αύριο το πρωί η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία θα ψάλει στην Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου εφημερεύει ο οικονόμος Bernard Peckstadt, ο οποίος είναι αδελφός του Επισκόπου Σινώπης Αθηναγόρα, βοηθού του Μητροπολίτου Βελγίου Παντελεήμονος.
Η ΕΛΒΥΧ έχει επισκεφθεί επανειλημμένως το Βέλγιο για συναυλίες και συμμετοχή σε λειτουργικές εκδηλώσεις. Θυμάμαι ότι σε παλαιότερο ταξίδι είχαμε ψάλλει στον Ι. Ναό Αγίου Ανδρέου Γάνδης, όπου εφημερεύει ο πρωτοπρεσβύτερος Ignace Peckstadt, πατέρας του Επισκόπου Σινώπης.
Οι συναυλίες της ΕΛΒΥΧ στο Βέλγιο αυτό το τριήμερο πραγματοποιούνται με την φροντίδα του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Σινώπης Αθηναγόρα.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - "Μονάχα με την ποίηση" του Τ. Βαρβιτσιώτη

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Μονάχα με την ποίηση

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

εις μνήμην (1916-2011)

Διαβάστε ένα αφιέρωμα στον ποιητή Στον ίσκιο του Ήσκιου

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ, Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Από την Παραμυθοχώρα της Ιδιωτικής Οδού

Ο Γιώργος εκτιμούσε πολύ τον νέο Επίσκοπο. Πίστευε ότι ένας νέος άνεμος πνέει στην τοπική Εκκλησία. Χαιρόταν γιατί έβλεπε μια πρωτόγνωρη δραστηριότητα σε πολλούς τομείς. Εκεί, όμως, που ο Επίσκοπος ήταν πολύ ψηλά στην συνείδηση του Γιώργου, ήταν η αρωγή και περίθλαψη των μεταναστών. Ο Γιώργος είχε γράψει πολλά άρθρα στον τοπικό τύπο υπέρ των μεταναστών. Πολλοί τού είχαν επιτεθεί γι' αυτή τη θέση του. Δεν ανέχονταν από ένα θεολόγο να διατυπώνει άποψη υπέρ των ξένων που δημιουργούν χίλια προβλήματα στην πόλη.

Όταν ο Γιώργος είδε τον Επίσκοπο να μοιράζει ο ίδιος τρόφιμα και ενδύματα στους δύστυχους τους μετανάστες, έμεινε για λίγο άφωνος από τη χαρά του. “Επιτέλους”, είπε στη γυναίκα του. “Κι ένας Δεσπότης που είναι παρών, που είναι στο πλευρό των μεταναστών”. Όταν, μάλιστα, οι υπόλοιπες αρχές της πόλης δεν ήθελαν ν΄ ακούσουν για μετανάστες.

Πέρναγε ο καιρός και το μεταναστευτικό γινόταν όλο και οξύτερο. Οι μετανάστες έμοιαζαν να έχουν εγκαταλειφθεί στο έλεος του Θεού. Αποφάσισαν, λοιπόν, πορεία στο κέντρο της πόλης, έχοντας συμπαραστάτες λίγους πολίτες που υπερασπίζονταν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ανάμεσά τους και ο Γιώργος, ο οποίος καιρό τώρα αναρωτιόταν γιατί άραγε ο Επίσκοπος, η τοπική Εκκλησία, εγκατέλειψε τους μετανάστες στη μοίρα τους.

Η πορεία τερμάτιζε στην κεντρική πλατεία, έξω από το πολιτιστικό κέντρο, όπου γινόταν μια εκδήλωση παρουσία των αρχών της πόλης.

Οι μετανάστες διαδήλωναν ειρηνικά. Όταν τελείωσε η εκδήλωση άρχισαν να βγαίνουν οι αρχές του τόπου, και με βήμα ταχύ εξαφανίζονταν. Ούτε ματιά στους μετανάστες. Σ' αυτούς που ήταν το χρόνιο πρόβλημά τους. Βγαίνοντας ο Δεσπότης “πέφτει” πάνω στο Γιώργο.

“Την ευχή σας Σεβασμιώτατε” είπε ο Γιώργος και φίλησε το χέρι του Δεσπότη.

“Τι θες εσύ εδώ;” τον ρώτησε αυστηρά ο Επίσκοπος.

“Συμπαραστέκομαι στους μετανάστες, Σεβασμιώτατε. Κάποτε κι εσείς ήσασταν στο πλευρό τους”, είπε ο Γιώργος.

“Δεν έχεις καμία δουλειά εσύ, θεολόγος άνθρωπος, μ' αυτούς τους αναρχικούς. Τ' ακούς; Να πας στη γυναίκα σου και στα παιδιά σου”, κατακεραύνωσε τον Γιώργο ο Επίσκοπος.

“Μα εσείς μας δώσατε το παράδειγμα να τους βοηθάμε, Σεβασμιώτατε”, είπε ο Γιώργος με σταθερή φωνή.

“Είπαμε να τους δώσουμε καμιά φορά ένα πιάτο φαϊ, αλλά ως εκεί. Όχι και να καθίσουν στο σβέρκο μας. Σπίτι σου γρήγορα. Τ' άκουσες;” είπε ο Δεσπότης σε υψηλό τόνο και έφυγε με βήμα γοργό.

Ο Γιώργος κατάλαβε... Όλα για το θεαθήναι. Τίποτα επί της ουσίας. Ο θυμός του Γιώργου ήταν μεγάλος. Βαθύς, εσωτερικός. Πού να τον πεί; Πώς να τον εκτονώσει; Τον ανέπαυσε ένας στίχος του Καβάφη για τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Εδώ Παραβάτης ήταν – φευ! - ο Επίσκοπος...

Τάχατες μας εκμηδένισε με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

Ο Γιώργος συνέχισε με μεγαλύτερο πάθος να υπερασπίζεται τους μετανάστες, θεωρώντας πως η φύση της Εκκλησίας του Χριστού είναι υπέρ του ξένου. Για τον Δεσπότη δεν ξαναμίλησε ποτέ. Πουθενά και σε κανένα. Τον καταδίκασε σε περιφρόνηση. Ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει, για να αισθάνεται κάπως χριστιανός...

Για την αντιγραφή

Π.Α.

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ!

Tην ώρα που στην Ελλάδα η θρησκευτικότητα γνωρίζει μια απίστευτη ενδοστρέφεια, που "ο πιστός λαός", ήτοι η μεγάλη μερίδα των "θρησκευομένων" πορεύεται με στερεότυπα αγνοώντας στην ουσία τις προκλήσεις των καιρών, που έχει αποδυθεί σ' ένα κυνήγι "'μαγισσών", βλ. "αιρετικών" και μειοδοτών της πίστεως, η εκτός Ελλάδος Ορθοδοξία δίνει τον δικό της αγώνα για επιβίωση, για συμβίωση, για μαρτυρία, για θυσιαστική διακονία, για κενωτική θεολογία.

Τα λέει θαυμάσια ο Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος κατά την ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτου Άκκρας Γεωργίου, περί της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ τα σχετικά.

Ως εκπρόσωπος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου στην ενθρόνιση του Μητροπολίτου Άκκρας, ο Νιγηρίας Αλέξανδρος τού υπενθύμισε, μας υπενθύμισε βαθιές θεολογικές αλήθειες:

Η Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία της Γκάνας ζει, αναπνέει και κινείται εν μέσω ποικιλίας ανθρώπων, φυλών, παραδόσεων, ομολογιών, θρησκειών. Η διακονία σου δεν μπορεί να αγνοήσει αυτή την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που καθιστά επιτακτική την ειρηνική συνύπαρξη της Εκκλησίας με το ξένο, το διαφορετικό, μέσα από τον διάλογο και την αποδοχή, όχι απλά την ανοχή, ώστε η πίστη να μην γίνεται αφορμή και αιτία ερίδων, μαχών και ακαταστασιών, ούτε δεκανίκι πολιτικών, εθνικιστικών κα στρατηγικών και επιδιώξεων. Η Εκκλησία, η πίστη γενικότερα, είναι και πρέπει να παραμείνει φορέας καταλλαγής και συμφιλίωσης των ανθρώπων μεταξύ τους και των ανθρώπων με τον Θεό. Καλείσαι επομένως να διαλεχθείς, να συνομιλήσεις με τις άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες και εκφράσεις, αλλά και με τις άλλες θρησκείες, όπως το Ισλάμ και τα Αφρικανικά Παραδοσιακά Θρηκεύματα. Αυτό αποτελεί μια ακόμη πρόκληση για σένα και την Εκκλησία σου, καθώς κάθε ειλικρινής και αληθινός διάλογος, προϋποθέτει ανοιχτότητα, θέληση να ακούσουμε τον άλλο, ετοιμότητα για υπέρβαση προκαταλήψεων, διάθεση για μάθηση.
Εκλογή και επιλογή σου, επιλογή όλων μας, πρέπει να είναι ο ιεραποστολικός δρόμος και τρόπος του Απoστόλου των Εθνών Παύλου, όπως αυτός χαράχθηκε και εκφράστηκε στην πόλη των Αθηνών, στον Άρειο Πάγο, με την αναγνώριση της θρησκευτικότητας των Αθηναίων, της «ευσέβειάς» τους και του πόθου τους για γνωριμία με την «αλήθεια». Ο Παύλος επαινεί, δεν καταδικάζει και έτσι μας δείχνει τον τρόπον του «κηρύττειν». Εισηγείται μια «συνέχεια» μεταξύ αυτών προς τους οποίους ευαγγελιζόμεθα το σωτήριον και του Ιησού Χριστού προς τον οποίο θέλουμε να οδηγήσουμε τα βήματά τους. Το «πως και το «τι» του κηρύγματός σου, σου το παρέχει ο τοπικός πολιτισμός, οι παραδόσεις, η τέχνη, η φιλοσοφία, και θεολογία των ανθρώπων,όλα αυτά τα αποτυπώματα, τα χαράγματα του Θεού και της σοφίας αιώνων στις καρδιές τους.
 Είναι αναγκαίο και εποικοδομητικό για την Ορθοδοξία στην Αφρική, να αναγνωρίσει μια υστέρηση χρονική και τροπική στην ιεραποστολική της δραστηριότητα και έστω την εσχάτη ώρα να αντιληφθούμε, συλλογικά πλέον, την αναγκαιότητα «αλλαγής παραδείγματος», εγκαταλείποντας ιεραποστολικά μοντέλα που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, άλλες λογικές, άλλη θεολογία, άλλες πολιτικές επιλογές, ιερουργούντες καθημερινά, με πόνο και κόπο, αλλά κενωτικά και αγαπητικά, το μυστήριο της Σάρκωσης στο εδώ και τώρα. Το πάντοτε ανανεωτικό Πανάγιο Πνεύμα, «η συνεκτική και δημιουργική των απάντων Θεού Σοφία και Δύναμις», μας προσκαλεί να υιοθετήσουμε νέες στάσεις ζωής και να «τείνομεν ευήκοον ους» στις προφητικές εκείνες φωνές, κληρικών και λαїκών, ανδρών και γυναικών, που όλο και πληθαίνουν και που καλούν σε αλλαγή ρότας, σε aλλαγή νου, σε μετάνοια. Το διακύβευμα, στην αντίθετη περίπτωση, είναι η ίδια η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, ο ευαγγελικός λόγος και αλήθεια.

Τέλος, η Εκκλησία σου ζητά, το κήρυγμά σου να μην περιοριστεί μόνο «εις τους εγγύς», αλλά να ακουμπήσει και «τους μακράν» της Αφρικανικής ηπείρου και πραγματικότητος ευρισκόμενους. Μίλησε σε όλους αυτούς, που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να αντιληφθούν την «κοσμογονία» που συντελείται αυτή τη στιγμή στην Αφρική. Μίλησέ τους για την Αφρική και την Εκκλησία της που κυοφορεί ιδέες, θεολογία, νέες προσεγγίσεις και κατηγορίες σκέψεις, αγώνες, ζωή και ελπίδα. Για την Αφρική και την Εκκλησία της που δεν είναι δίκαιο να την εκλαμβάνουν ως μόνιμο αποδέκτη ιδεών, απόψεων και προτάσεων θεολογικού λόγου και προβληματισμού, αλλά που έφτασε καιρός να την αποδεχθούν ως ταμείο από το οποίο πολλά μπορούν να αντλήσουν και να ωφεληθούν οι ίδιοι. Για την Αφρική που ενώ θα ήθελε όλους τους Ορθόδοξους αδελφούς να συμμετάσχουν σ’ αυτή την διεργασία, δεν μπορεί να δεχθεί εθνικιστικές περί εκκλησίας προσεγγίσεις. Για την Αφρική που ξέρει ότι με τη χάρη του Θεού, έστω τελικά και μόνη, θα διέλθει «και των θυρών κεκλεισμένων».

ΤΟ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΝΙΧΩΡΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Στην περιοχή του Βοσπόρου δεν έχει μείνει πια κανένα σχολειό Ρωμαϊικο.
Αυτό δεν εμπόδισε τους Ρωμιούς του Βοσπόρου να γιορτάσουν φέτος τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών.
Με την πρωτοβουλία του δραστήριου Προέδρου της Κοινότητας της Παναγίας Κουμαριωτίσσης Νεοχωρίου Λάκη Βίγκα, τελέστηκε φέτος η Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο για τους δασκάλους που δίδαξαν στα Εκπαιδευτήρια του Βοσπόρου. Κι αυτό θα γίνεται κάθε χρόνο. Για να διατηρείται άσβεστη η φλόγα της παιδείας, για να διατηρείται ζωντανή η μνήμη.

Η εόρτια κάρτα της Κοινότητος Νεοχωρίου για φέτος ήταν το ιστορικό σχολειό του Νιχωριού. Το σχολείο της Κοινότητος που ακόμα στέκει ορθό και γίνονται πλέον προσπάθειες για την αξιοποίησή του.
O Πρόεδρος της Κοινότητος Λάκης Βίγκας, στην σχετική προσλαλιά του προς τον Μητροπολίτη Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίο και τους πιστούς, που την περασμένη Κυριακή τίμησαν τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών, ανέφερε για την Παιδεία στο Νιχώρι και το Ζωγράφειο που στέκει ακόμα ορθό, θυμίζοντας μια ένδοξη περίοδο:

“Γνωρίζουμε ότι εδώ και τρεις αιώνες υπήρχαν στο Νιχώρι τουλάχιστον τρία εκπαιδευτήρια, όπως η Σχολή των Αρρένων, η Ελληνική Σχολή και το Ζωγράφειο, το οποίο κτίστηκε το 1872 με χρήματα του Χρηστάκη Ζωγράφου και σε αρχιτεκτονική Δημάδη, και σώζεται μέχρι σήμερα.
Το 1954 με την αρχιτεκτονική μέριμνα του αειμνήστου πατρός μου και τη συμμετοχή όλων των Νεοχωριτών, ανακαινίστηκε το σχολείο και συνέχισε την προσφορά του μέχρι το 1980. Έκτοτε το σχολείο δεν προσφέρει παιδεία, δεν μορφώνει παιδιά, δεν ακούγονται κώδωνες, δεν λειτουργεί το συσσίτιο, με τις εθελόντριές του, δεν ανεβοκατεβαίνουν οι δάσκαλοι με τα πενιχρά εισοδήματά τους. Αλλά όλα αυτά τα 30 χρόνια το σχολείο φιλοξένησε Ρωμιούς, τους προσέφερε στέγη, τους προστάτεψε.

Και τώρα που τοκτήριο δυσκολεύεται να αντισταθεί στο χρόνο, ως σύγχρονοι εκπρόσωποι αυτής της Κοινότητος δεν θα μείνουμε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, ούτε αμέτοχοι, αλλά εν πρώτοις θα ανακαινίσουμε τη στέγη και τα παράθυρα, για να προστατευτεί το ιστορικό αυτό μνημείο και στη συνέχεια ελπίζουμε να το αξιοποιήσουμε, έτσι ώστε οι μνήμες όλων αυτών που συνέβαλαν στην ίδρυση και τη λειτουργία του να αναπαύονται”.

"Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς", στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

Mια ταινία μεγάλου μήκους, μια ταινία μυθοπλασίας, μια ταινία με θέμα την καλλιτεχνική πορεία του μεγάλου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, μια παραγωγή, και σκηνοθεσία, της Στέλλας Αρκέντη, βγαίνει στην αίθουσα ΤΡΙΑΝΟΝ στις 17 Φεβρουαρίου.

«Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς»
Η ταινία περιγράφει την μαρτυρική ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά στην προσπάθειά του να ανακαλύψει νέες μορφές έκφρασης και να αποδώσει με δικές του πλαστικές τεχνοτροπίες την νέα εποχή.
Στην ταινία καθρεφτίζεται ο αγώνας του καλλιτέχνη που επιζητά να δώσει ψυχή στο πηλό και για τον σκοπό αυτό θυσιάζεται ο ίδιος…
Μπήκε στα Τάρταρα της γης για να ξεχάσει όσο ήξερε
Και να μάθει τα άλλα – αυτά τα μυστήρια
Της Θείας Θελήσεως… να μάθει πώς η ύλη γίνεται πνεύμα
Και γύρισε στον κόσμο μας για να μας φανερώσει την Θεία Αρμονία.

Γιαννούλης Χαλεπάς (1851 –1938)
Yπήρξε ο μεγαλύτερος έλληνας γλύπτης του 20ου αιώνα και δίκαια χαρακτηρίστηκε ο Φειδίας της σύγχρονης εποχής.
Το έργο του χωρίζεται σε δύο περιόδους :
- Κλασσική περιόδος, 1871 –1877 (20 - 26 ετών)
- Σύγχρονη περίοδος, 1918-1938 (67 - 87 ετών)

Την ταινία σκηνοθέτησε η Στέλλα Αρκέντη η οποία είναι και παραγωγός της ταινίας σε μεγάλο ποσοστό. Όμως η ταινία αυτή είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς μιας ομάδας ανεξάρτητων καλλιτεχνών, που ενώθηκαν με στόχο να φέρουν σε πέρας ένα συγκεκριμένο όνειρο. Το όνειρο της ολοκλήρωσης μιας ταινίας που αφορά τη ζωή ενός σημαντικού Έλληνα. Η διαδρομή ήταν δύσκολη γιατί δεν υπήρχε κάποια κρατική βοήθεια.
Σημαντική ήταν όμως η ανθρώπινη βοήθεια όπως αυτή των κατοίκων του Πύργου της Τήνου, εκεί όπου γεννήθηκε ο μεγάλος γλύπτης.

Οι δημιουργοί της ταινίας
Ηθοποιοί: Ιωάννα Γκαβάκου, Τάκης Βογόπουλος, Μαρίνα Κορέλη, Ζαχαρίας Φιλιππότης και ο Θανάσης Παπαθανασίου.
Διεύθυνση Παραγωγής: Κική Φιλιππότη
Γλυπτά - Σκηνικά – Κοστούμια: Δημήτρης Σκαλκώτος
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Διεύθυνση Φωτογραφίας Β' Συνεργείου: Γιάννης Λασκαρής
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νεκτάριος Σουλδάτος
Μουσική - Ηχητικός Σχεδιασμός: Σωτηρία Αδάμ
Μοντάζ -Σενάριο - Σκηνοθεσία: Στέλλα Αρκέντη