Νίκου Παλουμπιώτη: Mate Bianco

Mate Bianco 

Νίκου Παλουμπιώτη 

Από τη μία άκρη του Λευκού 

Ως την άλλη άκρη του Άσπρου 

Το καταμεσήμερο τα πάντα αφανίζει 

Το άυλο του λευκού που κρύβει και αποκαλύπτει 

Μνήμες στο παρελθόν και εποχές χωρίς χρόνο 

Μάθαμε για την αγάπη και γράμματα 

Γόνατα ξεφλουδισμένα και καρδιές 

Κανένας δεν σταυρώνει το λευκό μαξιλάρι 

Με το άσπρο νυφικό της στον άνεμο ξεχύθηκε 

Παραμυθία Νεφέλη νοερή – η Αγαπητικιά 

Πετάει κατά τη θάλασσα θέρος ατελεύτητο 

Ένα σημάδι σου να δω, μόνο ένα σημάδι 

«Απλά δώσε μου το μέλλον σου» 

Το σχήμα του Λευκού το πιάνεις και σου γλιστράει 

Το ασπράδι του Ήλιου αντικαθιστά την απουσία 

Στον ασβέστη φιλιώνουν τα ανόμοια 

Κάτασπρα σπίτια καμωμένα από γαλήνη και αρμονία 

Κυλάει το καλοκαίρι με όποιους καιρούς 

Της ελιάς λευκή η ξερολιθιά και ο άνεμος ιεροψάλτης 

Τα άσπρα βότσαλα λαμποκοπούν μεσ’ την σεμνή σιωπή τους 

Η αγνότητα του παρελθόντος βανίλια υποβρύχιο 

Πεζούλια ασβεστωμένα στου γιασεμιού την άσπρη ευωδιά

Και στης γαρδένιας το θυμίαμα 

Μην με παραξηγείς αν διασπάστηκα 

Απλά περιπλανιέμαι στο άσπρο μετάξι της νύχτας 

Που οι φωτιές του κλήδονα βάφουν 

«Άσε το μέλλον σου στα χέρια μου πια» 

Στο καλοκαίρι του ανέφικτου του λευκό χρειάζεται το Άπειρο 

Φιλί αγγέλου κρασί λευκό καλοκαιρινό μου 

Παλιές λαβωματιές να γιάνει 

Βιγλατόρισσα της μνήμης η ψυχή φεγγοβολά καθάριο δάκρυ 

Αρμύρα σε καρνάγια ερημωμένα 

Στην κόψη του γαλάζιου κύματος το τελευταίο άσπρο του αφρού 

Στο μόχθο των προσδοκιών αιώνες περιμένει η ανθρωπότης 

Καθώς δωρεές Ερώτων στα αζήτητα 

Στου Ήλιου τα πέτρινα σκαλιά 

Στου ανελέητου φωτός τη διαφάνεια Άσπιλο, αναλλοίωτο, αδιατάραχτο, αγέννητο 

Κατάματα στο μεσοκαλόκαιρο ο άνθρωπος ευπάτωρ 

Με κύματα χορεύει επίμονα στο κέντρο της ζωής 

Καθησυχαστικά, συνέχεια αδιάσπαστη «δίχα στεναγμών και φόβου» 

Πόρτα ανοιχτή μια λευκή σελίδα που δεν είναι απουσία λέξεων 

Καρδιά ανοιχτή το λευκό στην απουσία χρωμάτων 

Ποτέ μια άδεια σελίδα δεν έχει γνώση της αποστολής της 

Το πιο παρθένο μέρος, σαν του κοριτσιού το κρυφό λεύκωμα 

Που ξέρει, που θυμάται, που λιώνει 

Στα χαλάσματα με της αράχνες το βεγγαλικό Αναστάσιμο 

Βαδίζει θαρρετά στις περιοχές του μαύρου 

«Εκεί αν ακούσεις φασαρία μην σκιαχτείς 

Συγύρισμα για την Άνοιξη είναι» 

Σου γράφω γράμματα άσπρες σελίδες, δεν σου στέλνω κανένα 

«Από τη μία άκρη του Λευκού ως την άλλη άκρη του Άσπρου» 

Η απάντηση στα γράμματα που δεν μου έστειλες. 

Η γλώσσα του αιωνίου μυστηρίου 

Αυτή που ενώνει τους ανθρώπους με το Άπιαστο 

Ποικιλόθρονον μεταμορφωτικών ωραιοτήτων 

Εκεί που δεν υπάρχεις και ύστερα υπάρχεις