Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΥΡΗ: ΓΕΦΥΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Tην περασμένη Δευτέρα στον ιστορικό Μορφωτικό Σύλλογο Κυριών Πατρών ήταν προσκεκλημένη η διακεκριμένη συγγραφέας κ. Αθηνά Κακούρη. Μίλησε για την ιστορία ως γέφυρα με το παρελθόν.
Ο λόγος της μεστός και πυκνός σε νοήματα. Παραθέτω εδώ κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα που μου έκαναν εντύπωση για την σαφήνεια και την νηφάλια τοποθέτηση:

Η ισχυρότερη και μεγαλύτερη γέφυρα υπήρξε, βεβαίως, για τον Ελληνισμό η Εκκλησία.
Οι Τούρκοι, ως τον βολικότερο τρόπο ελέγχου των πληθυσμών που είχαν κατακτήσει και τους οποίους ήθελαν να φορολογούν, τους χώρισαν σε Γένη, με επί κεφαλής τον θρησκευτικό τους αρχηγό - Αρμένιο, Ιουδαίο και τον δικό μας, τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Η οργάνωση της εκκλησίας μας στάθηκε ένα Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο. Αυτή έδωσε ένα αίσθημα κοινής καταγωγής και μοίρας στους ρωμηούς από την Καππαδοκία στα Επτάνησα κι από τον Δούναβη στην Κρήτη - δίχως να ξεχωρίζει μέσα στην αγκαλιά της τον Αλβανό από τον Σύρο, τον Βούλγαρο από τον Έλληνα ή τον Αρμένιο - κατά την βυζαντινή παράδοση - ενώ με τη διαρκή χρήση της στο ναό συντήρησε την ελληνική γλώσσα ζωντανή.
Εν τούτοις η Εκκλησία δεν ήταν η μόνη.

Γέφυρες ήταν και οι σκοποί της φλογέρας στα βουνά, οι ρυθμοί των λαϊκών χορών, γέφυρες οι νηστείες, τα παραμύθια, τα έθιμα του γάμου, τα δημοτικά τραγούδια, τα σχέδια του αργαλιού πάνω στα υφαντά, γέφυρες κατ' εξοχήν τα νανουρίσματα και τα μοιρολόγια.
Στον κόσμο όπου γεννιόσουν σε υποδεχόταν ένας Ελληνισμός- κατακερματισμένος, υπόδουλος, κουρελής, - αλλά λαμπρός ως προς την ελληνικότητά του, και ο ίδιος αυτός λαμπρός ελληνικός κόσμος σε συνόδευε στο ξόδι.
Λειτούργησαν δηλαδή, καί μάλιστα πολύ αποτελεσματικά, οι πολυάριθμες γέφυρες που εξασφαλίζουν εκείνο που θα μπορούσαμε να ονομάζουμε ιστορική μνήμη. Εκείνο το κάτι που θυμάται το κύτταρό σου, η νοσταλγία που άθελά του παίρνει μαζί του ο ξενητεμένος, το άρωμα της βασιλόπιττας, το τσάμικο στο αίμα σου, το πλήθος εκείνο τα ακαθόριστα πράγματα, που σε κάνουν να λες "εγώ είμαι ρωμηός".

Ο ναύτης που διαλαλούσε πως ζει ο βασιληάς Αλέξανδρος, δεν είχε γνώση της ιστορίας - δεν ήξερε ποιά βυζαντινή δυναστεία διαδέχθηκε τους Κομνηνούς, και πώς η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μεταλλάχθηκε σε κάτι ελληνικότατο, και ίσως να μην ήξερε κάν πότε ακριβώς έγινε η Ελληνική Επανάσταση.
Αλλά ήξερε πως ο βασιληάς Αλέξανδρος ζει, γιατί είχε μια αίσθηση ταυτότητος- είχε την επίγνωση πως είναι ρωμηός κι ως ρωμηός πηγαινοερχόταν άνετα πάνω στις γέφυρες των μύθων του.

3 σχόλια:

  1. ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ

    ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

    ΑΠΟ ΤΗΣ ΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΟΥ

    ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ



    (11 Μαρτίου 2009)






    † Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

    ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

    ΝΙΚΟΛΑΟΣ





    Προς τον

    Αρχιεπίσκοπον

    Αθηνών και πάσης Ελλάδος

    κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ



    Μόσχα, 11 Μαρτίου 2009



    Μακαριώτατε,

    Ευρισκόμενος εις Μόσχαν, επληροφορήθην από Δημάρχους της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής ότι, κατόπιν Αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου, λειτουργούντος ως Δικαστικού Συμβουλίου, παρά το βαρύτατον περιεχόμενον του Ανακριτικού Πορίσματος του Σεβ. Μητροπολίτου Καρυστίας κ. Σεραφείμ εις βάρος του Μητροπολίτου πρ. Αττικής κ. Παντελεήμονος, παρεπέμφθη η υπόθεσις του τελευταίου εις το αρχείον και όχι εις το Πρωτοβάθμιον δι’ Αρχιερείς Συνοδικόν Δικαστήριον προς εκδίκασιν. Τας ως άνω πληροφορίας διεσταύρωσα αργότερον εις το διαδίκτυον.

    Επειδή κατόπιν τούτου, δια την Ιεράν Σύνοδον, ο Σεβ. Μητροπολίτης πρ. Αττικής κ. Παντελεήμων κακώς απεμακρύνθη από της θέσεώς του, εις την οποίαν ωρίσθην εγώ Τοποτηρητής από 9.2.2005, και συνεπώς εξέλιπον οι λόγοι της από τότε τοποθετήσεώς μου,

    Επειδή κατά κανένα τρόπον δεν θα επεθύμουν και ο ίδιος ο Σεβ. πρ. Αττικής να αισθάνεται πικρίαν δια το πρόσωπόν μου, δεδομένου ότι πλέον καταλαμβάνω την θέσιν του, αδίκως απομακρυνθέντος, και δικαίως και νομίμως πλέον θα χρησιμοποιεί τον τίτλον του Αττικής,

    Επειδή η εν λόγω Απόφασις είχε μετά βεβαιότητος προβλεφθή υπό του ιερομ. Ιακώβου Γιοσάκη εις την συνέντευξιν αυτού εις την εφημερίδα «Η ΣΦΗΝΑ» της 20ης Φεβρουαρίου 2009, ως γνώσιν έχοντος, με ό,τι τούτο υπονοεί ή συνεπάγεται,

    Επειδή η Απόφασις αύτη εξήγειρε, ως μη ώφειλε, τον πιστόν λαόν -και όχι μόνον-, ως τούτο καταδεικνύεται εκ των πλείστων όσων ευρυτάτης κυκλοφορίας καυστικών δημοσιευμάτων και επιμόνων προς εμέ τηλεφωνημάτων, προκειμένου να προβώ εις τας απαιτουμένας ενεργείας προς ανατροπήν της ως άνω Αποφάσεως, ως θιγούσης την κοινήν λογικήν και το κοινόν περί δικαιοκριτικής ευθύνης της Ιεράς Συνόδου αίσθημα (Το ερώτημα πώς παρεκάμφθη τελικώς το περιεχόμενον του Ανακριτικού Πορίσματος παραμένει αναπάντητον),

    Επειδή επληροφορήθην ότι εζητήθη υπό τινων συνοδικών αδελφών η παραίτησίς μου από την θέσιν του Τοποτηρητού, αν και τούτο αποτελεί αποκλειστικήν αρμοδιότητα του Αρχιεπισκόπου και μόνον και ουχί της Ιεράς Συνόδου (Άρθρον 23 (;) του Ν. 590 « Περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος),

    Επειδή Υμείς προσωπικώς, καθώς φαίνεται εις το χθεσινόν Δελτίον Τύπου της Ιεράς Συνόδου, διαχωρίζετε μεν την θέσιν Σας από την Απόφασιν χωρίς όμως εν τέλει να την παραπέμπετε καθ’ αρμοδιότητα εις την Εκκλησιαστικήν Δικαιοσύνην, προκειμένου να διαφανή η αθωότης -όπερ ειλικρινώς και από καρδίας εύχομαι- ή ενδεχομένως η ενοχή του και δι’ άλλα αδικήματα εμπεριστάτου Σεβ. πρ. Αττικής κ. Παντελεήμονος,

    Μη δυνάμενος να κωφεύσω εις την κραυγήν της αγανακτήσεως του διαρκώς σκανδαλιζομένου υφ’ ημών λαού της πατρίδος και της Εκκλησίας μας ή δι’ άλλου τρόπου να δηλώσω με σαφήνειαν την κάθετον αντίθεσίν μου προς ενεργείας και αποφάσεις αίτινες δικαιολογούν υπονοίας συγκα­λύψεως ή μεθοδεύσεων,

    Σας υποβάλλω την από της θέσεως του Τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής παραίτησίν μου, με την παράκλησιν όπως αύτη τύχη της προσωπικής Σας εγκρίσεως και αποδοχής, ευχαριστών άμα δια την άχρι τούδε εμπιστοσύνην και συμπαράστασιν.

    Επί δε τούτοις διατελώ μετά του βαθυτάτου σεβασμού



    † Ο Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η παραίτηση του επισκόπου Λαυρεωτικής που κολλαει με την ομιλία της κ.Κακούρη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καταπληκτικό το τελευταίο απόσπασμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή