Ιδιωτική Οδός

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Το κατηχητόπουλο που αφορίστηκε...

2012-01-27T15:30:00.005+02:00

"Με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, μας συνδέει μια φιλία 60 χρόνων, από την πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Από το 1947. Κι αργότερα μαζί πάλι στη Νομική. Παιδιά πηγαίναμε στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων κι ο Θόδωρος ήταν πολύ καλός μαθητής με ιδιαίτερη ροπή προς τη λογοτεχνία. 'Εγραφε ποιήματα, μιά σειρά από διηγήματα και πιστεύω ότι θα έφτανε πολύ νωρίτερα στα επιτεύγματά του στον κινηματογράφο αν δεν είχε εμπλακεί με το κατηχητικό. Μαζί με τον επίσης υψηλής στάθμης συμμαθητή μας, Χρήστο Γιανναρά. Το κατηχητικό ήταν τροχοπέδη έως ότου έσπασε τα δεσμά του, γύρω στα 18 του χρόνια".

Αυτά έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος εις μνημόσυνον Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μας είπε κάτι που ξέραμε, ότι ο Αγγελόπουλος υπήρξε ως έφηβος κατηχητόπουλο (μαζί με τον Χρήστο Γιανναρά), αλλά μας είπε και κάτι που θέλει περισσότερη ανάλυση: Αν δεν είχε εμπλακεί με το κατηχητικό θα έφτανε πολύ νωρίτερα στα επιτεύγματά του! Πράγμα που σημαίνει πως ο Αγγελόπουλος ήταν βαθιά μυημένος στην θρησκευτικότητα του καιρού του, αυτή των (παρα)εκκλησιαστικών οργανώσεων, που τότε ήταν κυρίαρχη.

Μετά την αυτονόμισή του από το κατηχητικό και την "ελληνοχριστιανική" ιδεολογία που τότε εξέφραζε, έγινε συνειδητά αριστερός. Όπως και πολλοί άλλοι κατηχητόπαιδες.

Και φτάνουμε στα 1990 οπότε ο μακαρίτης Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης αφόρισε τον Αγγελόπουλο ("Διαβολόπουλο", κατ' αυτόν!), και όλους τους ηθοποιούς και συντελεστές της ταινίας Το μετέωρο βήμα του πελαργού! Κι αυτό όχι διότι ο Αγγελόπουλος προσέβαλε την πίστη, αλλά διότι έθιγε την εθνικιστική ιδεολογία του Μητροπολίτη Αυγουστίνου, ο οποίος χαρακτήριζε την ταινία "αντεθνική" και καλούσε τον σκηνοθέτη να διαλέξει κάποιο άλλο θέμα, όπως π.χ. τη μάχη της Φλώρινας (Φεβρουάριος 1948)!

16/12/1990: Εξω από τη Μητρόπολη Φλώρινας οι πιστοί του Καντιώτη καταδικάζουν τον «άθεο»και «ακόλαστο» Θόδωρο Αγγελόπουλο (φωτογρ.: Χ. Μπίλιος)

Ήταν βέβαια φυσικό να μην καταλαβαίνει ο Καντιώτης Tο μετέωρο βήμα του πελαργού. Μια ταινία που - ειρήσθω εν παρόδω - έκανε πρεμιέρα πριν ακριβώς 20 χρόνια (10 Ιανουαρίου 1992).

Και σ' αυτήν την ταινία ο Αγγελόπουλος περιγράφει μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη Ελλάδα, απ' αυτή του Καντιώτη, και μια άλλη φιλοσοφία γύρω από τα σύνορα και τη μετανάστευση.

Γι' αυτό και το Κατηχητόπουλο της Κατοχής και των αμέσως μετά χρόνων, αφορίστηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα, στο όνομα της πατρίδος και της θρησκείας!

Τώρα διαβαίνει κι ο Αγγελόπουλος το κατώφλι της αιωνιότητας... Πόσο άραγε άτεγκτος θα είναι ο μακαρίτης Αυγουστίνος - όταν συναντηθούν - απέναντί του, γιατί, ως σκηνοθέτης, το παλαιό κατηχητόπουλο δεν υπήρξε τόσο "πατριώτης" όσο θα τον ήθελε ο κυρός;

Π.Α.Α.

Υ.Γ. Στην εξόδιο ακολουθία του Θόδωρου Αγγελόπουλου στο Α' Νεκροταφείο σήμερα το μεσημέρι, χοροστάτησαν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, γνωστός του Αγγελόπουλου από τα χρόνια του κατηχητικού. Ο Αλβανίας έδωσε το μήνυμα: «Αγάπη και προσευχή για την αιωνιότητα που πορεύεται ο αδελφός Θεόδωρος».

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΣΑΒΑΝΕΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟ ΑΦΡΙΚΗ

2012-01-26T23:17:00.001+02:00

Ο παμφίλτατος π. Παναγιώτης Καποδίστριας μας έστειλε για χαιρετίσματα από τη μακρινή Μοζαμβίκη, όπου μετέβη για να εξυπηρετήσει λειτουργικά τη νεοσύστατη Επισκοπή, τις ...εξωτικές φωτογραφίες που δημοσιεύουμε στη συνέχεια.

Οι φωτογραφίες αυτές είναι από τη σαβάνα της φάρμας Lama - Lama, έξω από την Πρετόρια στη Νότιο Αφρική.

Περισσότερες φωτογραφίες από εκεί δείτε στον ίσκιο του Ήσκιου και στο NaturaZante.

Το facebook βλάπτει σοβαρά την υγεία του εκκλησιαστικού σώματος

2012-01-25T23:59:00.002+02:00

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας είχαμε θέσει το ζήτημα της σχέσης των κληρικών με το facebook (και όποια άλλα μέσα "κοινωνικής δικτύωσης" στο διαδίκτυο), με αφορμή και την εγκύκλιο-προτροπή του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου προς τους ιερείς της δικαιοδοσίας του να αποφεύγουν το facebook.

Είχε δηλώσει τότε ο κ. Ειρηναίος: «Ζητούμε να είναι προσεκτικοί. Υπάρχει πάντα ο φόβος να παρασυρθούν και να εμπλακεί η Εκκλησία σε διάφορες καταστάσεις».

Εμείς είχαμε τότε σχολιάσει: "Επειδή, όμως, φίλοι μου, η Εκκλησία δεν έχει βρει ακόμη τον λόγο της στο διαδίκτυο - και όχι μόνο - οι παρενέργειες του Facebook για τους κληρικούς πλεονάζουν σε σχέση με τα θετικά μιας τέτοιας παρουσίας: μέσο προβολής και επιρροής, ξόδεμα χρόνου σε μια ρηχή επικοινωνία, κουτσομπολιό που δεν τιθασσεύεται, άγρα οπαδών - κι ό,τι να 'ναι -, κυριαρχία της λογικής των αριθμών (ο π. Παύλος μετράει πάνω από 1500 φίλους, η τάδε Μονή ξεπέρασε τους 5000, ο δείνα κληρικός έχει τόσους και άλλα τέτοια φαιδρά), και βέβαια, εν ονόματι της επικοινωνίας, και δη με τους νέους, έχουμε και ...ηλεκτρονική εξομολόγηση!!! Για να μη σκεφούμε άλλα τινά...".

Και τώρα προσθέτουμε: Διασπορά ψευδών ειδήσεων, εικασιών που γίνονται ή κατασκευάζονται ως "ειδήσεις" και δύσκολα μετά μπορείς να τις "μαζέψεις" - αφού πρόκειται για ανακρίβειες ή αναλήθειες - όταν έχουν στο λεπτό διαδοθεί, μιλάμε δηλ. για μια ανεξέλεγκτη πια κατάσταση.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται πανηγυρικά - δυστυχώς - από το άρθρο που διάβασα προ ημερών στην ομογενειακή εφημερίδα Νέος Κόσμος της Αυστραλίας με τίτλο: Ο γητευτής αρχιμανδρίτης του Facebook.

Γράφει ο δημοσιογράφος Κώστας Νικολόπουλος:

"Θέλω ν’ αγιάσω, αλλά δεν μ’ αφήνουν οι δραστηριότητες στο Facebook του Αρχιμανδρίτη της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας Αυστραλίας κ. Προκοπίου Καννάβα (Εκκλησιαστικής Αρχής της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Αυστραλίας)...

Όσοι σερφάρουν στο διαδίκτυο και μπαινοβγαίνουν στο Facebook ίσως έχουν επισημάνει την απέλπιδα προσπάθεια του κ. Προκοπίου να αποδώσει την καθαίρεσή του στο «φθόνο» αδελφών του κληρικών για την «αφοσίωσή του» στον εκθρονισμένο, πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κ. Ειρηναίο, και να προβληθεί με ένα εντυπωσιακό βιογραφικό σημείωμα.

...Βολεύει τον κ. Προκόπιο ο μύθος της «άδικης» απομάκρυνσης του κ. Ειρηναίου από τον πατριαρχικό θρόνο, διότι τον βοηθά να συντηρεί τον άλλον, προσωπικό μύθο, ότι δήθεν καθαιρέθηκε από τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (23/06/2008), διότι ανήκε στην ομάδα των υποστηρικτών του έκπτωτου Ειρηναίου.

Όμως, επίσημα έγγραφα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων που έχουμε στην κατοχή μας, αποδίδουν την καθαίρεσή του από τη σύνοδο του πρεσβυγενούς πατριαρχείου σε άλλες αιτίες.

...Δυστυχώς, για τον κ. Προκόπιο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων με επιστολή του προς τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Δορυλαίου κ. Νίκανδρο (αντίγραφο της οποίας δημοσιεύουμε ανωτέρω), χαρακτηρίζει «αβάσιμα», «ψευδή» και «ανυπόστατα» όσα «…..υπέρ αυτού ψευδώς επικαλείται (σ..σ στο βιογραφικό σημείωμά του) ως τίτλους σπουδών, ενασχόλησιν με τη νεολαίαν του Πατριαρχείου, επισκευήν της Εκκλησίας Αγίου Νικολάου και εκπροσώπησιν του Πατριαρχείου εις Συνέδρια…». Με απλά λόγια, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δηλώνει, ότι το πλανώμενο στον κυβερνοχώρο βιογραφικό σημείωμα του κ. Προκοπίου είναι ψευδές κατασκεύασμα".

Και ο δημοσιογράφος προτρέπει στο τέλος του άρθρου του τον "Αρχιμανδρίτη" Προκόπιο "να σταματήσει τις πονηρές αναρτήσεις στο Facebook, διότι διχάζουν τους φίλους του και εκθέτουν την Ελληνική Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας που τον εργοδοτεί".

Από τα παραπάνω αντιλαμβάνεται ο καθείς ότι το facebook μπορεί να καταστεί ένα πολύ επικίνδυνο μέσο που βλάπτει σοβαρά την ...υγεία του εκκλησιαστικού σώματος, δημιουργώντας απίθανες παρενέργειες.

Θα πρέπει άμεσα να υπάρξει μια θεολογική προσέγγιση του μέσου και να παρθούν μέτρα, διότι σε λίγο θα είναι πολύ αργά για την Διοικούσα Εκκλησία, η οποία θα παρακολουθεί παθητικά από το facebook την εξέλιξη της "εκκλησιαστικής" ζωής, αντί να την καθορίζει η ίδια όπως οφείλει. Εκτός και θέλουμε και οι Ορθόδοξοι να φτιάξουμε την "Εκκλησία του facebook", όπως κάποιοι προτεστάντες.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΥΡΙΑΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ

2012-01-24T22:09:00.001+02:00

Το Ίδρυμα «Άρτος Ζωής» διοργανώνει τέσσερα μαθήματα για τη χριστιανική συριακή γραμματεία.
Τα μαθήματα θα παραδώσει ο Sebastian Brock, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, η κορυφαία σήμερα αυθεντία στο χώρο της συριακής γραμματείας και της ιστορίας των συρόφωνων εκκλησιών της Μέσης Ανατολής.
Τον ομιλητή θα παρουσιάσει ο Μανόλης Παπουτσάκης, επίκουρος καθηγητής συριακής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, Η.Π.Α., Department of Near Eastern Studies.
Τα μαθήματα ξεκίνησαν από σήμερα Τρίτη 24 Ιανουαρίου, με τη συμμετοχή πολύ κόσμου όπως πληροφορήθηκα, και θα διαρκέσουν έως και την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012.
Κάθε απόγευμα στις 6 (το μάθημα διαρκεί μία περίπου ώρα ̇ ακολουθεί συζήτηση), στην αίθουσα "Αρέθας" του Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Μ.Ι.Ε.Τ, στην οδό Παναγή Σκουζέ 3, πίσω από το ιερό της Αγίας Ειρήνης οδού Αιόλου, με ελεύθερη είσοδο.
Τα μαθήματα γίνονται στα αγγλικά, υπάρχει όμως διερμηνεία στα ελληνικά κατά τη συζήτηση που ακολουθεί μετά από κάθε μάθημα.
Αναλυτικά, τα θέματα των μαθημάτων θα είναι τα εξής:
Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012:
Syriac Spirituality, 4th-8th centuries: An Overview
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012:
St Ephrem and his " Sea of Symbols / Mysteries "
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012:
St Isaac the Syrian on Divine Compassion
Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012:
Some Central Themes: Prayer of the Heart and the Spiritual Mirror

Ακολουθεί ένα κατατοπιστικό κείμενο του καθηγητή Μανόλη Παπουτσάκη για το θέμα των μαθημάτων.

Συρία (φωτό: Δέσποινα Καποδίστρια)

Ποία γλῶσσα ἀρχαιοτέρα;

Στά μέσα τοῦ πέμπτου αἰώνα ὁ Θεοδώρητος, ἐπίσκοπος τῆς Κύρρου στά βορειοανατολικά τῆς Ἀντιόχειας καί στοχαστικός ἑρμηνευτής τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γύρεψε νά ξεκαθαρίσει λογῆς ζητήματα πού προκύπτουν ἀπό τήν προσεχτική ἀνάγνωση τοῦ βιβλικοῦ κειμένου. Πάνω σέ τέτοιο ζήτημα σκόνταψε ἀρχή-ἀρχή στό ἑνδέκατο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως, στή διήγηση γιά τόν Πύργο τῆς Βαβέλ καί τή σύγχυση τῶν γλωσσῶν: “Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνή μία πᾶσιν.” Ὁ Θεοδώρητος διατύπωσε τό ἐρώτημα τῆς κεφαλίδας τοῦ ἄρθρου καί ἐξήγησε συνακόλουθα: «Δηλοῖ τὰ ὀνόματα·Ἀδὰμ γὰρ καὶ Κάϊν καὶ Ἄβελ καὶ Νῶε τῆς Σύρων ἴδια γλώττης· ἀδαμθὰ γὰρ τὴν ἐρυθρὰν γῆν ἔθος τοῖς Σύροις καλεῖν. Ἀδὰμ τοίνυν ἢ ὁ γήϊνος ἢ ὁ χοϊκὸς ἑρμηνεύεται, καὶ Κάϊν κτῆσις· τοῦτο δὲ ὑμνῶν ὁ Ἀδὰμ εἴρηκεν, ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ· καὶ Ἄβελ πένθος· πρῶτος γὰρ οὗτος ὤφθη νεκρὸς καὶ πρῶτος τοῖς γεγεννηκόσι προὐξένησε πένθος· καὶ Νῶε ἀνάπαυσις.»

Ἀπό κοντά μέ τόν Ρωμανό τό Μελωδό, ὁ Θεοδώρητος ἦταν δίγλωσσος. Ναί, ἔγραψε στά Ἑλληνικά, ἀλλά ἡ γλώσσα του ἡ μητρική ἦταν ἡ Συριακή, διάλεκτος τῆς Ἀραμαϊκῆς. Μέ τήν ἐρωταπόκρισή του ὁ Θεοδώρητος θέλησε νά διακρίνει ἀνάμεσα στήν ἀρχαιότερη φυσική γλώσσα (σύμφωνα μέ τήν ἑρμηνεία του, τή Συριακή) καί στήν ἱερή καί διδακτή γλώσσα, τήν Ἑβραϊκή, πού ὁ Θεός ἔδωσε «διὰ τοῦ Μωυσέως» στούς Ἑβραίους. Ἔτσι, ἀπηχώντας ἀπόψεις πού ἀπαντοῦν στήν ἴδια τή συριακή γραμματεία, καταφεύγει σέ προβληματικούς ἐτυμολογικούς συσχετισμούς γιά νά προτείνει διαφορετική ἱεράρχηση τῶν φυσικῶν γλωσσῶν καί νά ἀποδώσει τήν πρωτιά στή μητρική του, τὴν τῶν Σύρων φωνήν.

Ὡς διάλεκτος τῆς Ἀραμαϊκῆς, ἡ Συριακή συγγενεύει μέ τά Ἀραμαϊκά τῆς Παλαιστίνης, τή διάλεκτο πού μιλοῦσε ὁ Χριστός (ἡ Ἀραμαϊκή, μαζί μέ τήν Ἑβραϊκή, ἀνήκει στόν βορειοδυτικό κλάδο τῶν σημιτικῶν γλωσσῶν). Ἔτσι, ἡ Κυριακή προσευχή, τό «Πάτερ ἡμῶν», πού ὁ Χριστός δίδαξε στά παλαιστινιακά Ἀραμαϊκά καί πού ὁ Ματθαῖος καί ὁ Λουκᾶς παραδίδουν στά Ἑλληνικά, θά διέφερε πολύ λίγο ἀπό τή μορφή στήν ὁποία παραδίδεται, μεταφρασμένη βεβαίως ἀπό τά Ἑλληνικά, στήν ἀδελφή διάλεκτο, στὴν τῶν Σύρων φωνήν. Ἡ Συριακή ἐμφανίζεται ὡς ντοπιολαλιά τῆς Ἔδεσσας (ἡ Urfa στή σημερινή Τουρκία) στά ἀνατολικά τοῦ Εὐφράτη, καί γίνεται, κατά τήν ὕστερη ἀρχαιότητα, ἡ φιλολογική γλώσσα τῶν ἀραμαιόφωνων Χριστιανῶν στή Συρία καί τή Μεσοποταμία (τό σημερινό κράτος τῆς Συρίας, ὅπου μιλιέται ἡ Ἀραβική καί ὅπου ζεῖ χριστιανική μειονότητα, δέν ταυτίζεται βεβαίως μέ τήν πολύ εὐρύτερη περιοχή πού ὀνομαζότανε «Συρία» στήν ἀρχαιότητα). Ἡ πρωτότυπη συριακή γραμματεία πού σώζεται εἶναι χριστιανική καί ἔχει παραδοθεῖ ἀπό τήν ἀντιχαλκηδόνια Συριακή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ἁπλουστευτικά καί ἐσφαλμένα ἀναφερόμενη ὡς «Μονοφυσιτική») καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς (ἁπλουστευτικά καί ἐσφαλμένα ἀναφερόμενη ὡς «Νεστοριανή»).

Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Ομήρου στη Συρία (φωτό: Δέσποινα Καποδίστρια)

Πλουσιότατη καί στά φιλολογικά της εἴδη πολυσχιδής, ἡ συριακή γραμματεία χωρίζεται ἐντελῶς σχηματικά σέ τρεῖς περιόδους:

α) 1ος-3ος αἰ.: Ἀπό τήν περίοδο αὐτή σώζονται μετρημένα, ἀλλά σημαντικά κείμενα· ἀνάμεσά τους, ἡ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπό τά Ἑβραϊκά (ὄχι ἀπό τό ἑλληνικό τῶν Ἑβδομήκοντα) καί ἡ «παλαιοσυριακή» μετάφραση τῶν Εὐαγγελίων.

β) 4ος-7ος αἰ.: Τόν τέταρτο αἰώνα ἐμφανίζεται ὁ πρῶτος μεγάλος Σύρος συγγραφέας, ὁ Ἀφράατης, πού ζεῖ στήν Περσική Αὐτοκρατορία. Ὁ τέταρτος, πάλι, καί ὁ πέμπτος αἰώνας γνωρίζουν τό θρασομάνημα τῆς λαμπρῆς ποίησης τοῦ Ἐφραίμ (†373), τοῦ Ναρσῆ (†502) καί τοῦ Ἰακώβου (†521). Κατά τόν πέμπτο αἰώνα ἐκπονεῖται ἡ ἐπίσημη μετάφραση τῆς Καινῆς Διαθήκης (Peshitta), μεταφράζονται ἑλληνικά πατερικά κείμενα καί, ἀπό τόν ἕκτο αἰώνα καί ὕστερα, ἔργα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. Ἡ συστηματική ἐνασχόληση μέ τά ἑλληνικά γράμματα ἀπό τόν πέμπτο αἰώνα καί ὕστερα καί ἡ ξεχωριστή θέση πού κατέχει πιά ἡ Ἑλληνική στή συνείδηση τῶν Σύρων λογίων ἀφήνουν τά σημάδια τους, κυρίως τόν ἕβδομο αἰώνα, στήν παραγωγή νεολογισμῶν καί στήν ἴδια τή σύνταξη τῆς Συριακῆς γλώσσας, πού ἔχει βεβαίως δομή διαφορετική ἀπό αὐτή τῆς Ἑλληνικῆς. Τόν ἕβδομο αἰώνα ζεῖ καὶ γράφει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, πού μεταφράζεται στά Ἑλληνικά (καί ἀπό ἐκεῖ στά Σλαβονικά) καί σημαδεύει τόν μοναχισμό ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς.

γ) 8ος αἰ.-13 αἰ.: Ἡ τρίτη περίοδος χαρακτηρίζεται ἀπό ὑψηλή λογιοσύνη μέ νέες μεταφράσεις ἀπό τά Ἑλληνικά καί ἐκτεταμένες ἀναθεωρήσεις παλαιοτέρων (ξεκινώντας ἤδη ἀπό τόν ἕβδομο, κυρίως τώρα κατά τόν ὄγδοο καί τόν ἔνατο αἰώνα), καί ἀπό προσπάθειες συστηματοποίησης τῆς γνώσης (μέ ἀποκορύφωμα τόν δέκατο τρίτο αἰώνα). Στούς τρίγλωσσους Σύρους λογίους τοῦ ὄγδοου καί τοῦ ἔνατου αἰώνα ὀφείλουν οἱ Ἄραβες τήν ἀρχική τους ἐπαφή μέ τήν ἑλληνική φιλοσοφία καί ἐπιστήμη: ἡ

διαφορετική δομή τῆς Ἑλληνικῆς (γλώσσα ἰνδοευρωπαϊκή) ἀπό ἐκείνη τῆς Ἀραβικῆς (γλώσσα σημιτική) καθιστοῦσε τήν ἀπευθείας μετάφραση δυσχερέστατη. Οἱ πολύπειροι Σύροι λόγιοι, μέ μεταφραστικές τεχνικές ἀκριβείας δοκιμασμένες ἐπί αἰώνες γιά τήν ἀπόδοση ἑλληνικῶν κειμένων στή σημιτική Συριακή, μεσολάβησαν καί γεφύρωσαν τό γλωσσικό χάσμα, μεταφράζοντας πρῶτα ἀπό τά Ἑλληνικά στά Συριακά καί μοναχά ὕστερα ἀπό τά Συριακά στά Ἀραβικά.

Τά μαθήματα πού διοργανώνει ὁ «Ἄρτος Ζωῆς» θά παραδώσει ὁ Σεμπάστιαν Μπρόκ (Sebastian Brock), Ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης καί Μέλος τῆς Βρετανικῆς Ἀκαδημίας, ἡ μεγαλύτερη σήμερα αὐθεντία στόν χῶρο τῶν Συριακῶν Σπουδῶν, πού μέ ἑκατοντάδες δημοσιεύσεις κατά τά τελευταῖα πενήντα χρόνια ἔχει φωτίσει καί ἀναδείξει κάθε πτυχή τῆς μεγάλης αὐτῆς χριστιανικῆς παράδοσης.

Μανόλης Παπουτσάκης

Ἐπίκουρος Καθηγητής Συριακῆς Φιλολογίας

Department of Near Eastern Studies

Princeton University

Σαν να μοιράζει αποβολές στους μαθητές του

2012-01-24T15:38:00.001+02:00

Του Κώστα Λογαρά

Όσοι συγχρωτίζονται λόγω της εκπαιδευτικής τους ιδιότητας με νέα παιδιά γύρω στα 16 ή τα 17, διακρίνουν κάποτε-κάποτε τον έφηβο με τα χαρακτηριστικά τού φυσικού ηγέτη. Βλέμμα καθαρό, δυναμισμός κι αποφασιστικότητα, συγκροτημένος λόγος και μιαν αυτοπεποίθηση που τραβάει κοντά του την ομάδα σαν μαγνήτης.

Βέβαια, είναι έντονη η εφηβική του απολυτότητα, αλλά την παραβλέπεις ξέροντας πως οι κάθετες απόψεις είναι σύμφυτες με τη νεότητα. Όμως ευελπιστείς πως θα σμιλευτεί η ακαμψία και θα καταλαγιάσει η ουτοπική επιθυμία για το γκρέμισμα των πάντων· ότι θα πλατύνει ο νους (μαζί και η θεώρηση του κόσμου), οι οξείες γωνίες θ’ αμβλυνθούν ώστε η φαντασία του και η ορμή να συγκλίνουν σ’ έναν δημιουργικό ρεαλισμό.

Αλλιώς, αν παραμείνει στον εφηβικό αρνητισμό, δεν υπάρχει καμιά προοπτική ούτε για κείνον ούτε και για μας. Και φέρνω στο μυαλό μου τη μορφή ενός φερέλπιδος κάποτε (και προέδρου κόμματος αργότερα), όταν πρωτοπόρος στις μαθητικές καταλήψεις του’90- ’91 έδειχνε ότι έμελλε εν καιρώ ν’ αλλάξει το σκουριασμένο σκηνικό της πολιτικής ζωής. Μάλιστα, η επενδυμένη προσδοκία στην πολλά υποσχόμενη προσωπικότητά του έφτασε ένα διάστημα στα 16% ως πρόθεση ψήφου.

Κι όμως, τόσο ο λόγος του όσο και η σκέψη του παρέμειναν καθηλωμένα στα σχήματα και στα καλούπια της νεανικής του ηλικίας. Γέρασε πολύ νωρίς, πνευματικά· ή μάλλον, δεν μεγάλωσε ποτέ. Λες και ό,τι φρέσκο ή ανανεωτικό είχε να δώσει, το ’δωσε τότε, στα μαθητικά του χρόνια. Η εφηβική του βεβαιότητα αποδείχτηκε εμμονή, η νεανική του ορμή ανέμπνευστη, η δε ρητορική του τείνει να γίνει ένα κλισέ κουραστικό και στερεότυπο.

Αντί του οραματιστή που έδειχνε πως θ’ άλλαζε γρανάζια σκουριασμένα, κατέληξε ένας γυμνασιάρχης που κουνάει απειλητικά το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση. Μονότονα επιτιμητικός. Τον ακούω να επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο μοτίβο «περί φυγής, πότε του ενός και πότε τ’ αλλουνού» και μοιάζει σαν να μοιράζει αποβολές στους μαθητές του.

Η πιο απογοητευτική κουβέντα που ειπώθηκε απ’ το στόμα του ως τώρα, (περισσότερο κι από τη φαεινή για 100.000 προσλήψεις στο Δημόσιο), ήταν η εκβιαστική εκείνη άποψη ότι «δεν συμφέρει την Ευρώπη να πτωχεύσουμε, και επομένως δεν μπορούνε να μας διώξουν· άρα, πατήστε τους τον κάλο».

Πώς γίνεται ο ελπιδοφόρος έφηβος του ’90 να καταφεύγει σ’ αυτή την κυνική διατύπωση, απορώ. Πώς εξόκειλε ο δυναμισμός τού νεωτεριστή στη λογική τού εξαναγκασμού; Γιατί, ίδια ακριβώς είναι και η συλλογιστική του Τραπεζίτη που ξέρει ότι ο αναγκασμένος θα υποκύψει, θέλοντας και μη. Αντίληψη, την οποία ο νεαρός πολιτικός εξακολουθεί να καταγγέλλει (και καλώς) αλλά τις μεθόδους τού στυγνού τραπεζικού συστήματος τις αντιγράφει πλήρως.

Ενώ θα περίμενε κανείς απ’ αυτόν ιδέες τολμηρές που να αναβαθμίζουν την πολιτική σκηνή· προτάσεις ζυγιασμένες στη βάση μιας έντιμης προοπτικής και ευθύνης. Μα αντί γι’ αυτό, φαίνεται πως επιστρέφει στις τακτικές τού παλιού 15μελούς (:«ή μας πάτε εκδρομή ή κάνουμε αποχή») με τις οποίες έφταναν, ως έφηβοι, θριαμβευτές στο στόχο--τον αστόχαστο.

Πάντως, η ανανέωση που ελπίσαμε ότι θα ’ρθει, ξεφούσκωσε νωρίς-νωρίς. Προσαρμόστηκε κι αυτός στη γηπεδική αντίληψη τού Κοινοβουλίου. Ενώ η δημιουργική πολιτική και ο καινοτόμος λόγος χρειάζονται γερή αρματωσιά, δεν φτάνει μόνο η σχολική σκευή.

ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΜΟΣΚΩΦ

2012-01-23T23:06:00.000+02:00

"Η Αίγυπτος θυμάται τον Κωστή Μοσκώφ", το βίντεο που παραθέτουμε εδώ, ήταν παραγγελία του Μορφωτικού Κέντρου της Πρεσβείας της Αιγύπτου στην Αθήνα, στο πλαίσιο εκδήλωσης στην μνήμη του οραματιστή Κωστή Μοσκώφ, που πραγματοποιήθηκε την 19η Μαΐου 2010, στην Αιγυπτιακή Πρεσβεία. Το βίντεο υλοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Μορφωτικού Ακολούθου της Αιγυπτιακής Πρεσβείας στην Αθήνα Dr. Tarek Radwan και του Σκηνοθέτη - Παραγωγού Εμμανουήλ Κουτσουρέλη.

Την μετάφραση (υποτιτλισμό) στα αραβικά έκανε ο ελληνομαθής φιλόλογος Roni Bou Saba.

Το βίντεο παρουσιάστηκε στα Καβάφεια, στις 12 του περασμένου Δεκεμβρίου, στο Κάϊρο.Τα 12α Καβάφεια ήταν αφιερωμένα στη μνήμη του Κωστή Μοσκώφ, Μορφωτικού Συμβούλου της Πρεσβείας μας στην Αίγυπτο. Με την ευκαιρία αυτή, η Ελληνική Πρεσβεία και το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καϊρου εξέδωσαν ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Κωστής Μοσκώφ» με την χορηγία του Δημόσιου Αιγυπτιακού Οργανισμού Βιβλίου.

ΣΤΟ INTV.GR Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΩΝΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΓΕΩΡΓΙΟ PANKOWSKI

2012-01-22T23:57:00.000+02:00

Δείτε, αγαπητοί συνοδίτες, στο διαδικτυακό κανάλι intv, την συνέντευξη που μας παραχώρησε πριν λίγο καιρό, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σεμιατίστε κ. Γεώργιος (Pankowski), Υποστράτηγος Διευθυντής Ορθοδόξου Θρησκευτικής Υπηρεσίας των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ο οποίος έλαβε μέρος στο Συνέδριο για τους Στρατιωτικούς Ιερείς που διοργάνωσε η Ιερά Σύνοδος και η Θρησκευτική Υπηρεσία του ΓΕΕΘΑ.

Έκανε την εισαγωγική ομιλία του συνεδρίου με θέμα: «Ο μυσταγωγικός χαρακτήρας της αποστολής των Στρατιωτικών Ιερέων».

Ελληνομαθέστατος και ευπροσήγορος ο Πολωνός επίσκοπος μάς είπε πολλά και ενδιαφέροντα σ' αυτή τη συνέντευξη. Για τις σπουδές του στην Ελλάδα, την Εκκλησία της Πολωνίας σήμερα, την παρουσία της στο στράτευμα και στην εκπαίδευση, το ζήτημα της μετάφρασης των λειτουργικών κειμένων που απασχολεί και την Εκκλησία της Πολωνίας, την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, με αφορμή το γεγονός της συμμετοχής του Επισκόπου Γεωργίου σε Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις, για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στο οποίο ο ίδιος τρέφει μεγάλη αγάπη κ.α.

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ (Αποσπάσματα από το Συνέδριο του "Αρτου Ζωής")

2012-01-22T23:19:00.001+02:00

Δημοσιεύουμε σήμερα στην Ιδιωτική Οδό κάποια αποσπάσματα από δύο πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Συνέδριο που διοργάνωσε ο Άρτος Ζωής στις 2 του περασμένου Δεκεμβρίου (2011), με θέμα: Ο Θεός της Βίβλου και ο Θεός των Φιλοσόφων.

Πρώτα ένα απόσπασμα από την ομιλία του Στέλιου Βιρβιδάκη, Καθηγητού Φιλοσοφίας στο Τμήμα Μ.Ι.Θ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: Μια νέα μορφή πανθεϊσμού.

Η ευχή του Στέλιου Βιρβιδάκη - ο οποίος δήλωσε "συμπαθών αγνωστικιστής" - να μη τελείωνε αυτό το συνέδριο, δείχνει περίτρανα το υψηλό επίπεδο των εισηγήσεων και τον ουσιαστικό διάλογο που έγινε κατά τη διάρκειά του.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ ΠΑΝΕΝΘΕΪΣΜΟΥ

Παρά την ανεπάρκεια και τον προβληματικό χαρακτήρα των περισσότερων επιχειρημάτων των στοχαστών που έχουν περιγραφεί ως «νέοι αθεϊστές», οι συζητήσεις τις οποίες έχουν προκαλέσει συμβάλλουν οπωσδήποτε στην αναζωογόνηση της σύγχρονης φιλοσοφίας της θρησκείας. ´Ετσι, αν και δεν νομίζω ότι τα πρόσφατα έργα του αυστραλού αναλυτικού φιλοσόφου Mark Johnston, H διάσωση του Θεού (Saving God) και Η επιβίωση μετά θάνατον (Surviving Death) γράφτηκαν με αφορμή τις συγκεκριμένες συζητήσεις, πιστεύω ότι απαντούν, μεταξύ άλλων, στην πρόκληση αυτών των νέων αθεϊστών. Οπωσδήποτε, η προσέγγιση του Johnston δεν εντάσσεται στο πλαίσιο μιας χριστιανικής απολογητικής. Εγγράφεται στην παράδοση της φυσικής θεολογίας νοούμενης υπό ευρύτερη έννοια. Η πανενθεϊστική τοποθέτηση την οποία επεξεργάζεται στρέφεται εναντίον και του απλοϊκού επιστημονισμού του αθεϊσμού της εποχής μας, αλλά και της υπερφυσιοκρατικής μεταφυσικής, που ρητά ή σιωπηρά φαίνεται να αποδέχονται οι περισσότεροι πιστοί και πολλοί ιερωμένοι και θεολόγοι των κυριότερων μονοθεϊστικών θρησκείων. Στο κείμενο που ακολουθεί θα παρουσιάσω συνοπτικά τις βασικές θέσεις που αναπτύσσονται στο Η διάσωση του Θεού και τη συλλογιστική που τις στηρίζει. Σκοπός μου είναι να αναδείξω την ιδιαιτερότητα και το ενδιαφέρον τους, καθώς και ορισμένες από τις κατευθύνσεις στις οποίες μπορεί να κινηθεί ο κριτικός τους έλεγχος. Φυσικά η παρουσίαση αυτή δεν μπορεί να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες μέσα στον περιορισμένο χρόνο που μου αναλογεί. Τέλος, πρέπει να τονίσω εξαρχής πως δεν έχω γνώσεις θεολογίας. Γι’αυτό και θέλω να ζητήσω προκαταβολικά την επιείκεια των ειδικών ανάμεσά σας οι οποίοι ενδεχομένως θα επισημάνουν κάποιες παρανοήσεις ή ανακρίβειες στις διατυπώσεις μου.

O Johnston ξεκινά από το ερώτημα αν οι καθιερωμένες μορφές πίστης και λατρείας, που μας είναι οικείες από τις μονοθεϊστικές παραδόσεις συλλαμβάνουν εκείνο στο οποίο αναφέρεται ο όρος Θεός. Βέβαια, πίστη στον Θεό δεν σημαίνει απλώς θεωρητική αποδοχή της ύπαρξης Του, αλλά δηλώνει και μια ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης. Η οντότητα ή η πραγματικότητα την οποία υποτίθεται πως ανιχνεύει η πίστη μας διασφαλίζει μια προοπτική σωτηρίας ή λύτρωσης. Ελπίζουμε πως η ύπαρξή Της εγγυάται τη δυνατότητα ουσιαστικής αντιμετώπισης εγγενών («δομικών») ελαττωμάτων και αδυναμιών της φύσης μας, της αναπότρεπτης φθοράς των γηρατειών, του αφόρητου και ανίατου πόνου, της ψυχικής οδύνης και του άκαιρου θανάτου, αυτών που οι φιλόσοφοι συχνά αποκαλούν φυσικό και μεταφυσικό κακό. Ακόμη και αν αυτά τα θλιβερά γνωρίσματα της κατάστασής μας δεν μπορούν να «διορθωθούν» ή να «γιατρευτούν» κυριολεκτικά, μπορούν να γίνουν τουλάχιστον ανεκτά μέσα από την πίστη που μας αποκαλύπτει, αν όχι μια διαφορετική οντολογική διάσταση, μια διαφορετική οπτική γωνία θεώρησης της θέσης μέσα στον κόσμο που ξέρουμε και ίσως τη δυνατότητα να προσανατολιστούμε έξω από αυτόν. Μας παρέχεται έτσι η δυνατότητα μιας έσχατης νοηματοδότησης του βίου και συμφιλίωσης με την ανθρώπινη μοίρα μας. Το πρόβλημα για την θρησκευτικά ευαίσθητη συνείδηση, όπως το συνοψίζει ο Thomas Nagel σε ένα σημαντικό κείμενό του είναι να νιώσει ότι μπορεί να ζει σε αρμονία με το σύμπαν που την περιβάλλει και που μας φαίνεται εχθρικό και ξένο. Ασφαλώς, όπως επισημάνει ο Johnston, υπενθυμίζοντας μια αυτοπεριγραφική διατύπωση του Richard Rorty, το ζήτημα αυτό δεν απασχολεί όποιους είναι τελείως στερημένοι από μια τέτοια ευαισθησία (“religiously tone-deaf” ). Αυτοί, τους οποίους ο Τhomas Nagel αποκαλεί «ξεροκέφαλους αθέους» (“hardheaded atheists”), δεν θα ενδιαφέρονταν καν για την όλη συζήτηση και θα επιδείκνυαν έτσι μια αθεϊστική στάση από αδιαφορία.

Κατά τον Johnston, είναι εύλογο κάποιες στιγμές να αναρωτιόμαστε αν η πίστη της δικής μας συγκεκριμένης θρησκείας ή λατρευτικής πρακτικής, αν θέλουμε να αποφύγουμε τη χρήση του όρου «θρησκεία», που σύμφωνα με μια ορισμένη ερμηνεία δεν ανταποκρίνεται στη γνήσια εμπειρία του θείου και στη μορφή ζωής της εκκλησιαστικής κοινότητας, είναι ορθή και δεν μας παραπλανά. Ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της εξαπάτησης, της υιοθέτησης μιας εσφαλμένης αντίληψης για τον Θεό που αναζητούμε. Η μέθοδος την οποία προτείνει να ακολουθήσουμε για να καταλάβουμε αν η εμπειρία της δικής μας πίστης σε κάποια πνευματική οντότητα που μας παρουσιάζεται ανταποκρίνεται στο πραγματικό αποβλεπτικό αντικείμενο της πίστης, στον «Υψιστο από τον οποίο απορρέει η σωτηρία μας», είναι φαινομενολογική. Βάζοντας προσωρινά σε παρένθεση το ερώτημα για την ύπαρξή μιας τέτοιας οντότητας, πρέπει να εξετάσουμε κατά πόσον, «αν αυτή η θεμελιακή εμπειρία ήταν αληθινή θα αποτελούσε αποκάλυψη ή φανέρωση του Υψίστου».

Σύμφωνα με την ανάλυση που προτείνεται στο Saving God, η ευρέως διαδεδομένη θεώρηση του Θεού μέσα από την διδασκαλία των μονοθεϊστικών θρησκειών, την οποία ενστερνίζονται οι περισσότεροι πιστοί αυτών των θρησκειών, είναι προβληματική. Ο Johnston υποστηρίζει ότι η αποδοχή ενός παντοδύναμου και πανάγαθου Θεού που υπόσχεται να μας ανταμείψει, εφόσον συμμορφωνόμαστε με τις εντολές του, και να μας απαλλάξει από τα δεινά του κόσμου τούτου στη μέλλουσα ζωή, η οποία μας περιμένει μετά θάνατον, μπορεί να θεωρηθεί έκφραση μιας μορφής ειδωλολατρίας, ψευδούς πίστης. Αυτή η αντιμετώπιση επιδιώκει την εξημέρωση της Θεότητας, την εκμετάλλευσή της για το συμφέρον μας, μέσα σε μια ζωή που δεν έχει γνωρίσει τη λύτρωση». Όπως θα δούμε, κατά τον συγγραφέα του Saving God η πραγματική λύτρωση μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα στον κόσμο όπου ζούμε τη φυσική ζωή μας. Η απόδοση υπερφυσικών και παράλληλα ανθρωπομορφικών χαρακτηριστικών υποβαθμίζουν τον ´Υψιστο και την σχέση μας μαζί Του και προδίδουν την προσδοκία ικανοποίησης των μη μεταμορφωμένων μέσα από την αληθινή πίστη επιθυμιών μας σε μια άλλη διάσταση, Τον μετατρέπουν σε ένα Ον στα μέτρα μας – με την αναλογική απόδοση ανθρώπινων γνωρισμάτων, έστω σε ένα υπερβατικό επίπεδο. Τελικά, η ίδια η υπερφυσιοκρατία (supernaturalism), η πίστη σε όντα, δυνάμεις και ιδιότητες, η οποία αντιβαίνει στις αρχές ενός συνεπούς μεθοδολογικού νατουραλισμού (φυσιοκρατίας), προκύπτει από μια ειδωλολατρική στάση. Ακόμη και αν θα ήταν δογματική η εύκολη υιοθέτηση μιας μορφής οντολογικού νατουραλισμού, θα έπρεπε να ελπίζουμε πως μια τέτοια αντίληψη της πραγματικότητας αληθεύει, γιατί θα μας προφύλασσε από την τάση μας να προσβλέπουμε σε ανώτερες οντότητες και δυνάμεις που θα παρενέβαιναν με μαγικό τρόπο για να μας προσφέρουν έξωθεν την σωτηρία. Οπωσδήποτε, προτείνεται μια ευρεία αντίληψη φυσιοκρατίας η οποία, κατά τον Johnston, είναι συμβατή με την έκφραση γνήσιας θρησκευτικότητας και απέχει πολύ από το να μπορεί να θεωρηθεί αναγωγιστική και επιστημονιστική. Ο επιστημονισμός χαρακτηρίζει την οπτική των νέων αθεϊστών, οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η θρησκευτική πίστη δεν δεσμεύεται αναγκαστικά στην αποδοχή υπερφυσιοκρατικών δογμάτων.
Η συνέχεια του κειμένου στα υπό έκδοσιν Πρακτικά του Συνεδρίου.

- Στη συνέχεια δημοσιεύουμε την ομιλία (βίντεο) του π. Ευαγγέλου Γκανά, με θέμα: "Είναι η σύγχρονη ενασχόληση των φιλοσόφων με τον Παύλο καλά νέα για τους χριστιανούς;"

Η τοποθέτηση του καθηγητή Θάνου Λίποβατς ότι δεν είχε ξανακούσει τέτοια προσέγγιση σαν αυτή του π. Ευάγγελου Γκανά πάνω στο θέμα αυτό, αποδεικνύει το μέγεθος του ιερέα, ενός από τους καλύτερους δοκιμιογράφους που έχουμε, όπως τόνισε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης.
Πραγματικά, ο άγνωστος στους «εκκλησιαστικούς κύκλους» π. Ευάγγελος Γκανάς είναι σπουδαίος θεολόγος, ο οποίος αφουγκράζεται τον καιρό μας ή καλύτερα θα έλεγα ότι βρίσκεται σε διαρκή διαλεκτική σχέση με τον σύγχρονο κόσμο, και μας μεταφέρει κάθε φορά τη γόνιμη σκέψη του και την κοφτερή κριτική του ματιά.

Τις τελευταίες δεκαετίες φιλόσοφοι, οι περισσότεροι με θητεία στο μαρξιστικό κίνημα, έδειξαν ένα απρόσμενο ενδιαφέρον για τη θεολογία του αποστόλου Παύλου, και ιδίως για την πολιτική σημασία της. Πρώτος από όλους τη συζήτηση εγκαινίασε ο Jacob Taubes, αναδεικνύοντας την πολιτική αιχμή της σκέψης του Παύλου και παρουσιάζοντάς τον ως τον νέο Μωυσή, το δημιουργό ενός νέου λαού, αλλά και ως το στοχαστή του οποίου η επίδραση αγγίζει ακόμα και τους Νέους Χρόνους. Ο Alain Badiou είδε στον Παύλο έναν ποιητικό στοχαστή του Συμβάντος (event) και μια φιγούρα του μαχητή, ενώ ο Giorgio Agamben τον κλασικό μεσσιανικό στοχαστή της δυτικής σκέψης, έναν πρόδρομο του Benjamin ̇ο Slavoj Zizek, τέλος, είδε την παύλεια θεολογία ως το προαπαιτούμενο για έναν γνήσιο διαλεκτικό υλισμό. Η συζήτηση αυτή δεν έμεινε ασχολίαστη από τους χριστιανούς θεολόγους. Στην ανακοίνωση παρουσιάζεται αυτή η συζήτηση στα πολύ βασικά της σημεία και γίνεται μια απόπειρα να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα του τίτλου.

Διαβάστε, επίσης, στην Ιδιωτική Οδό, τις σχετικές αναρτήσεις:
-Το Συνέδριο του "Αρτου Ζωής" στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
- Ένα ακόμα ουσιαστικό συνέδριο από τον "Άρτο Ζωής".

Ο ΝΕΡΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

2012-01-22T01:06:00.000+02:00

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Στήλη ΒΗΜΑτοδότης (21.1.2012)

Ποτέ το εκκλησιαστικό kinky δεν είχε καλύτερο εκπρόσωπο από τον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Ο Σεβασμιότατος δεν παραλείπει να παραδειγματίζει τους αθώους νέους ανασύροντας πιπεράτα κουτσομπολιά για τις μεγάλες ιστορικές φυσιογνωμίες. Στην πρόσφατη προσπάθειά του να σταθεί απέναντι στην ταχεία λύση του θεσμού του γάμου που προωθεί ο κ. Μιλτ. Παπαϊωάννου, ο κ. Σεραφείμ υπενθύμισε ότι κάτι ανάλογο επιχείρησε ο Νέρωνας.

Ο ηγεμόνας της Ρώμης θεσμοθέτησε την ταχεία λύση των γάμων και στη συνέχεια, όπως είπε ο Σεβασμιώτατος, "συνήψε «γάμο» με δύο έλληνας απελευθέρους, τον εύσωμο και ανδρώδη Πυθαγόρα και τον λεπτόσωμο και γυναικώδη Σπόρο, τον οποίον κατέστησε εκτομία και μετωνόμασε εις Σαββίνα".

Δεν νομίζω ο ενάρετος κ. Σεραφείμ να υποψιάζεται ότι η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης μπορεί να κρύβει κάποιο ανάλογο κίνητρο, αλλά όσοι γνωρίζουν την ευθυκρισία που τον διακρίνει δεν αποκλείουν να έχει περάσει από το μυαλό του και κάτι τόσο σουρεαλιστικό.

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

2012-01-21T18:01:00.005+02:00

Σήμερα Σάββατο 21 Ιανουαρίου το πρωί πραγματοποιήθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και τον Σύνδεσμο Νέων της οικείας Μητροπόλεως, ημερίδα με θέμα: «Το ζήτημα της γλώσσας στη λατρεία».

Στην έναρξη της ημερίδας χαιρετισμούς απηύθυναν ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος περιέγραψε τους όρους του διαλόγου πάνω στο ζήτημα αυτό (κοινή ορθόδοξη πίστη, ενδο-ορθόδοξο ζήτημα, αγάπη για τη λατρεία κ.ά), και η Πρόεδρος του Συνδέσμου Μαρία Αθανασιάδου, η οποία πρόβαλε την ευχαριστιακή διάσταση της εκκλησιαστικής λατρείας και γλώσσας.

Στην πρώτη εισήγηση της πρώτης συνεδρίας της Ημερίδας, υπό την προεδρία του Διευθυντή της Ακαδημίας Δρ. Π. Καλαϊτζίδη, ο Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός επιστήμων, μίλησε με θέμα «Δεν χρειαζόμαστε μετάφραση αλλά κατήχηση». Μιλώντας από φιλολογική σκοπιά αναφέρθηκε στα προβλήματα μιας επικείμενης μεταγλώττισης της λειτουργικής γλώσσας (προβληματική απόδοση όρων ή φράσεων ακολουθιών κ.ά), τονίζοντας ότι μια τέτοια αλλαγή θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα του ποιμνίου, ενώ αντίθετα απαιτείται από την πλευρά της Εκκλησίας κατήχηση για το τι γίνεται στη διάρκεια της λατρείας, κάνοντας επίσης λόγο στην προβληματική παιδεία που παρέχεται στα σχολεία και η οποία οδηγεί στην άγνοια της πλούσιας ελληνικής γλώσσας.

Στη συνέχεια μίλησε ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, με θέμα «Το ζήτημα της γλώσσας στη λατρεία και η ποιμαντική του διάσταση». Μέσα από προσωπικές αναμνήσεις και αναφορές στην συμβολή στα λειτουργικά θέματα του κυρού Μητροπολίτη πρώην Κοζάνης Διονυσίου (Ψαριανού), ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε σε ποικίλες όψεις του ζητήματος. Αρχικά έκανε λόγο για ποικίλες προβληματικές όψεις της εκκλησιαστικής ζωής του λαού του Θεού, την έλλειψη σχετικής κατήχησης, τα προβληματικά κριτήρια ανάγνωσης και μελέτης των Πατέρων και των λειτουργικών κειμένων, την αδυναμία κατανόησης της λειτουργικής γλώσσας κ. ά. Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε προσωπικές απόπειρές του στο πλαίσιο της Μητρόπολής του και από καθαρά ποιμαντικό ενδιαφέρον να φέρει το ευαγγέλιο και να το καταστήσει κατανοητό στο μέσο και καθημερινό άνθρωπο, χρησιμοποιώντας ο ίδιος μεταφράσεις και απλούστερες μορφές γλωσσικής έκφρασης για να προσφέρει απαντήσεις στις ανάγκες και τα ερωτήματα των πιστών.

Στη δεύτερη συνεδρία της Ημερίδας υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου, πρώτος ομιλητής υπήρξε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, Διευθυντής του περιοδικού «Νέα Εστία» μιλώντας με θέμα: «Είναι απαραίτητο να κατανοούμε τη γλώσσα της λατρείας;». Ξεκινώντας από τη σύγχρονη διαπίστωση αδυναμίας κατανόησης της λειτουργικής γλώσσας, επικεντρώνεται στο ερώτημα της εισήγησής του φέρνοντας ιστορικά παραδείγματα από τις τρείς μονοθεϊστικές θρησκείες για την αναγκαιότητα κατανόησης της γλώσσας της λατρείας (λ.χ. οι εξελίξεις στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μέχρι την περισσότερο ανεκτική και περιεκτική απόφαση για τη γλώσσα της λατρείας, πέραν της αποκλειστικότητας της λατινικής από την Β’ Βατικανή Σύνοδο ή τη δυσκολία ήδη από τον 8ο αιώνα στην ελληνόφωνη χριστιανοσύνη κατανόησης της λειτουργικής γλώσσας) για να αναδείξει την διαχρονικότητα του προβληματισμού. Σχολιάζοντας με κριτικό τρόπο την λεγόμενη «ιερότητα» της γλώσσας, γίνεται λόγος για ένα είδος μυστικοποίησης της λατρείας, με συνέπεια την ακατανόητη γλώσσα και τις μυστικές ευχές. Έτσι θα καταλήξει πως σήμερα θεωρείται ακατανόητο η λειτουργική γλώσσα να παραμένει σε διαχριστιανικό επίπεδο μη προσβάσιμη από τον άνθρωπο, ένα ζήτημα που οφείλεται στην νεωτερική συνθήκη της ανάδυσης του υποκειμένου.

Στην τελευταία εισήγηση της ημερίδας ο Φώτης Σχοινάς, Δρ. Φιλοσοφίας μίλησε με θέμα «Λειτουργική γλώσσα: αξία και παράδοση». Μιλώντας για τις ανθρωπολογικές προϋποθέσεις του υποκειμένου στην πατερική θεολογία (νοερά σύλληψη και όχι υπεροχή της διάνοιας) προσέφερε μια φιλοσοφική προσέγγιση του ζητήματος, μιλώντας για την αμετάδοτη προσωπική εμπειρία σε σχέση με την υπεροχή της εμπειρίας, αλλά και τους περιορισμούς της λειτουργικής γλώσσας, σε σχέση με την κατανόησή της. Στο τέλος κάθε συνεδρίας δόθηκε επαρκής χρόνος για την ανταλλαγή απόψεων και διατύπωση ερωτήσεων από το κοινό. Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με τον καταληκτικό λόγο του Μητροπολίτη Ιγνατίου για τη σπουδαιότητα και αξία του διαλόγου για το ζήτημα της λειτουργικής γλώσσας.

"Μ' έναν τρόπο μυστικό..." απόψε στο Black Duck

2012-01-20T23:40:00.000+02:00

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός
Η Τατιάνα Ζωγράφου παρουσίασε απόψε τα καινούργια της τραγούδια, που περιέχονται στην εικαστική-μουσική έκδοση “Μ' έναν τρόπο μυστικό” (εκδόσεις Καλειδοσκόπιιο) με ζωγραφιές και φωτογραφίες του Χρήστου Κεχαγιόγλου, στον πολυχώρο Black Duck στο κέντρο της Αθήνας.

Ήταν μια παρουσίαση άμεση, φιλική και βέβαια άκρως μουσική.

Τραγούδησαν η Τατιάνα Ζωγράφου και η Ειρήνη Δερέμπεη.

Έπαιξαν θαυμάσια οι μουσικοί:

Κώστας Βόμβολος-ακορντεόν και πιάνο (ο Βόμβολος έχει κάνει και την εξαιρετική ενορχήστρωση των τραγουδιών στο δίσκο) Βαγγέλης Ζωγράφος - μπάσο, Πάνος Κανελλόπουλος-μαντολίνο, Τάσος Μισυρλής-τσέλο, Νίκος Σουλιώτης-κρουστά και Θοδωρής Ρέλλος-άλτο σαξόφωνο.

Η Τατιάνα Ζωγράφου ερμήνευσε με αισθαντικότητα και αγάπη τα τραγούδια της. Συνθέσεις με ατμόσφαιρα, επηρεασμένες - ευτυχώς! - από την χατζιδακική εκδοχή για το τραγούδι, τραγούδια βασισμένα σε ποιήματα και στίχους σύγχρονων ποιητών, τραγούδια που δεν καταναλώνονται αλλά βιώνονται μ' έναν τρόπο μυστικό...

Ευχόμαστε και εις άλλα σύντομα!

Σαγηνευτική, πραγματικά, η Ειρήνη Δερέμπεη. Σε συνεπαίρνει με την ερμηνεία της. Μας ταξίδεψε και με το σόλο ταξίμι που έκανε σ' ένα τραγούδι με το παραδοσιακό ξύλινο πνευστό καβάλι.

ΜΙΣΟΝ ΑΙΩΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ

2012-01-19T22:11:00.000+02:00

«Αλλά, αδελφοί και φίλοι και συμπατριώται, αυτή τη φορά ήλθα εδώ και για ένα άλλο λόγο. Πολύ σπουδαίο! Για να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη χαρά της ειδήσεως ότι θα έχουμε και πάλι Σχολείο. Έστω και ένα. Έστω και με λίγα παιδιά. Λίγα σήμερα, πολλά αύριο, καθ’ότι ο Θεός «δύναται και εκ των λίθων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ». Εκείνος γνωρίζει το αύριον του κόσμου και σ’ Εκείνον εμείς εμπιστευόμεθα το αύριον της Ίμβρου».

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χθες στην γενέτειρά του Ίμβρο, κατά την Θ. Λειτουργία για τα ονομαστήρια του Ποιμενάρχη της νήσου Μητροπολίτου Κυρίλλου.

Και προέτρεψε τους γονείς «να σπεύσουν, να έλθουν και να εγγράψουν τα παιδιά στο καινούργιο Σχολείο μας –τα παιδιά τους θα έχουν την ευλογία και το προνόμιο, όπως τότε εμείς, να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα αναπνέοντας τον καθαρό αέρα του Αιγαίου, απολαμβάνοντας το ανεπανάληπτο τοπίο της Ίμβρου, ζώντας την αγνή ζωή του χωριού, συνεχίζοντας την ιστορία του τόπου μας και την παράδοση της παιδείας και του πολιτισμού του, και όχι μέσα στις απρόσωπες μεγαλουπόλεις».

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια ακόμα δικαίωση του ανυποχώρητου Πατριάρχη. Από την 27η Μαρτίου 1964, ημερομηνία απαγόρευσης της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στην Ίμβρο, φθάσαμε στην ημέρα Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012, οπότε ενεκρίθη το αίτημα αδειοδότησης ελληνικού μειονοτικού σχολείου στην Ίμβρο. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα!... Και δεν πρέπει να παραλείψουμε τις ακάματες προσπάθειες του εκπροσώπου των Μειονοτήτων στην Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Άγκυρα Λάκη Βίγκα, για την τελική επίτευξη του στόχου αυτού.

Η φωτογραφία του Νίκου Μαγγίνα που δημοσιεύουμε εδώ είναι λίαν εύγλωττη! Ο Πατριάρχης μέσα στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του, στους Αγίους Θεοδώρους, στο οποίο μαθήτευσε. Το κτήριο κάηκε, η φθορά του χρόνου το στιγμάτισε, αλλά κι ο χρόνος δεν υπολόγισε τον Βαρθολομαίο... Ο οποίος τον νικάει στα σημεία...Το σχολείο θα ανακαινιστεί και θα ξαναλειτουργήσει!

Διαβάστε τα σχετικά στο Φως Φαναρίου και στο Rumvader.
Π.Α.Α.

ΘΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

2012-01-18T21:26:00.001+02:00

Ο Θάνος Κωνσταντινίδης με τον φίλο του, σπουδαίο σολίστ στο βιολί, Γιώργο Δεμερτζή

Ενενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την Μικρασιαστική καταστροφή, και από την έλευση στην Ελλάδα του Σμυρνιού Θάνου Κωνσταντινίδη, του εραστή των μουσών, ο οποίος πρόλαβε να γεννηθεί στην Σμύρνη το 1921 και μάλιστα να βαφτιστεί εκεί από τον εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Χρυσόστομο.

Σήμερα που ο Θάνος Κωνσταντινίδης γιορτάζει τα ονομαστήριά του (91 ετών), δεν έχω παρά να του ευχηθώ τα κάλλιστα και κράτιστα εν παντί! Να ζήσει έτη πολλά ακόμα, με την πλήρη διαύγεια και τον ενθουσιασμό που τον διακρίνουν μια ολόκληρη ζωή.

Στην Αθήνα, όπου ήλθε από τη Σμύρνη, ο Θάνος Κωνσταντινίδης φοίτησε στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων με δάσκαλο και γυμνασιάρχη τον Θρασύβουλο Σταύρου. Πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Νευρολόγος ψυχίατρος, μαθητής και έπειτα συνεργάτης του Καθηγητή Ιωάννη Πατρικίου στον Ευαγγελισμό και στο Αιγινήτειο. Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για δύο δεκαετίες σύμβουλος διευθυντής του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου.

Οι μικρές μελέτες του είναι μικρά διαμάντια: Ο Ρίχαρντ Στράους στο δελφικό σπίτι των Σικελιανών (Άγρα, 2006), Ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος στις κορυφές του Ολύμπου (Νεφέλη, 1996, β' έκδοση) - το κείμενο κυκλοφόρησε και στα αγγλικά: Thanos Constantinides, The Conductor Dimitris Mitropoulos on the peaks of Olympos, (μτφρ. Panos C. Adamopoulos), Νέα Υόρκη, 1996 -Χρονολογημένοι τίτλοι ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη (Νεφέλη, 1983). Ειδικά για τον Δ. Μητρόπουλο, ο Κωνσταντινίδης μας έδωσε το 2010 (οπότε και συμπηρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου μαέστρου) και μια πρωτότυπη διάλεξη, στο πλαίσιο του συνεδρίου που διοργάνωσε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: «Δημήτρης Μητρόπουλος και Θανάσης Απάρτης: η ιστορία μιας προτομής».

Ο Θάνος Κωνσταντινίδης διηγείται πολλές ιστορίες!... Ο ίδιος είναι ολόκληρη ιστορία. Ιστόρησε, ως φιλότεχνος, την ζωή του μέσα στην τέχνη, την επιστήμη και την αρετή.

Πολλά τα έτη του!

Π.Α.Α.

Διαβάστε, επίσης, στην Ιδιωτική Οδό:
Μια συναυλία του ΝΕΚ - Αφιέρωμα στον Θάνο Κωνσταντινίδη.

Ο ΓΕΡΩΝ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

2012-01-18T18:15:00.001+02:00

Η ΑΡΚΟΥΔΑ

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

Ὁ Γιάννης Κοντακίδης μᾶς ξάφνιασε πάλι μὲ τὸν ἀπὸ ἐπιστήμονες ἀπαρτιζόμενο θεατρικό του ὅμιλο, γνωστὸ ἀπὸ τὸν Don Camillo, ἀνεβάζοντας τὴν 14. 1. δύο μονόπρακτα τοῦ μεγάλου Ἄ. Τσέχωφ στὸ Μορφωτικὸ Σύνδεσμο Μόδα ὑπὸ τὴν αἰγίδα του, καθὼς καὶ τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος, τοὺς ὁποίους καὶ εὐχαριστοῦμε.

Θὰ μποροῦσε δὲ ἴσως νὰ κάμει κανεὶς μερικὲς παρατηρήσεις, πάνω στὰ μονόπρακτα "Ἀρκοῦδα" καὶ "Πρόταση σὲ γάμο", οἱ ὁποῖες σχετίζονται μὲ τὸν συγγραφέα, καὶ μετὰ νὰ στραφεῖ στοὺς ἑρμηνευτές τους.

Βέβαια ποιός θὰ κρίνει τὸν Τσέχωφ; Πάντως ἐκ πρώτης ὄψεως θὰ διερωτιώταν κανείς, τί σχέση ἔχουν τὰ δυὸ αὐτὰ κομμάτια; Καὶ ὅμως: Βαθειά, ὅταν προσέξει τὴ δομική τους διάρθρωση ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὴν θέση – ἀντίθεση καὶ σύνθεση, ἔστω κι’ ἂν αὐτὴ ἐπέρχεται κάπως ἀπότομα.

Δὲν ὑπάρχει δὲ ἀμφιβολία, ὅτι σχεδὸν ὅλοι οἱ δημιουργοί, δὲν μένουν ἀμέτοχοι στὶς κοινωνικο-πολιτικὲς καὶ ἄλλες συνθῆκες καὶ καταστάσεις τῆς ἐποχῆς τους. Ἔτσι καὶ ὁ Τσέχωφ ἐμφανίζεται ὡς πραγματιστής, ἀλλὰ ὄχι καὶ ἀχρωμάτιστος, χτυπώντας ὁρισμένες ἀτασθαλίες τῆς ἐποχῆς του καὶ διερμηνεύοντας διαχρονικά, αἰώνια χαρακτηριστικὰ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας. Πράττει δὲ αὐτό, μὲ ὅλο τὸν βίαιο ἐνθουσιασμὸ ποὺ χαρακτηρίζει ἐν πολλοῖς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς του (slavisches Blut). Εἶναι μάλιστα καὶ σύντομος, πρᾶγμα ποὺ προέρχεται βέβαια καὶ ἀπὸ τὴ φύση τῶν μονοπράκτων.

Ὅμως φαίνεται κάπως καὶ νὰ κουράζει μὲ τὸ "τράβηγμα" μερικῶν ἐριστικοῦ χαρακτῆρος καὶ ἀσφαλῶς ὄχι εὐχάριστων περιστατικῶν, ποὺ "κινδυνεύουν" νὰ καταλάβουν ὁλόκληρο τὸ ἔργο -ἐκτὸς ἂν ἦταν τοῦτο ἀναγκαῖο καὶ πρόθεσή του- ὅπως τοῦ χρέους, τῶν αἰωνίων κτηματικῶν διαφορῶν καὶ τῶν περί, ὡς μὴ ὤφελε, "σκυλολογίας" (πρβλ. καὶ τὸ "ἡ κυρία μὲ τὸ σκυλάκι"), μετὰ δὲ φέρνει μὲ μιὰ μονοκονδυλιὰ τὴν "κάθαρση"!

Ὅσον δὲ γιὰ τοὺς ἑρμηνευτές, ἂς τοὺς πάρουμε μὲ τὴ σειρά:

Τὴν "εὐειδῆ" Ἕλενα Πάνου (Πόποβα), ποὺ στὴ σκηνὴ ἀπὸ κοντὰ φαινόταν μεγαλύτερη, καὶ μὲ τὰ σπινθηροβόλα μάτια της τρέλανε τὸν Ἀνέστη, ἐνῶ τὸ ψηλό της μέτωπο συνεπρόδιδε τὴν ἠπειρώτική της καταγωγή, καὶ μὲ τὴ φιγούρα της, ἡ ὁποία πλαισιωνόταν ἀπὸ τὸ ἀραχνοΰφαντο μαῦρο ροῦχο, θύμιζε κάπως ἀλλοχρωματικὰ τὶς Καρυάτιδες ἤ, ἐπιτραπείτω, τὴν Ἑκάτη, καὶ μαρτυροῦσε μιὰ "ἐκρηκτικὴ σεμνότητα" στὸ λόγο καὶ τὶς κινήσεις.

Ὁ Πασχάλης Παμποράκης (Λουκᾶς) μὲ ὅλα τὰ χαρακτηριστικά, ἂν καὶ Ἠπειρώτης κι’ αὐτός, τοῦ πιστοῦ yes-man ὑπηρέτη, ποὺ δούλευε ἀγόγγυστα σὰν κάτεργος τῆς τότε ἀριστοκρατίας καὶ ὄχι μόνον.

Ὁ Ἀνέστης Βασιλακέρης (Σμηρνώφ, Λομώφ), κορυφαία μορφὴ τῶν ἔργων, ἕνας τύπος ὁ ὁποῖος παρουσίαζε τρομερὲς κόντρες καὶ ἔμοιαζε μὲ τὸ μνημειακό του παράστημα, μὲ τὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα ποὺ κατέληγε ἤρεμα στὸν εὔδιο λιμένα, ποὺ εἶχε μέσα στὰ σωθικά του μιὰ συγκινητικὴ καὶ γλυκαντικὴ τρυφερότητα, ἀλλὰ καὶ τὸ ὀλέθριο πάθος τῆς καταστροφῆς, τὸ ὁποῖο ξεκοίλιαζε μ’ ἕναν ἄκρατο καὶ ἀνεξέλεγκτο ἐνθουσιασμό, ποὺ δὲν λογάριαζε τίποτε, ἔστω κι’ ἂν μετὰ βούλιαζε σὰν τοὺς ἀκροβάτες στὰ συνθετικὰ πούπουλα, ἐκπλήσσοντας τοὺς πάντες.

Ἡ Τάνια Δεμιρτζόγλου (Νατάλια Στεπάνοβα), ἡ ἐγγόνα τῆς Βασίλισσας, μὲ τὴν ἀριστοκρατική της μεγαλοπρέπεια καὶ τὴ γοητευτικὴ ἐμφάνιση, πού, ἐνισχυμένη ἀπὸ τὶς μπαλετικές της καταβολές, οἱ ὁποῖες καλλιεργοῦσαν τὴ φίνα της κορμοστασιά, ἐκπροσωποῦσε ἀτόφια τὴν ἀρχοντιὰ τῶν κυρῶν τῆς Ἑπταλόφου καὶ ἔκρυβε μέσα της, ὅπως καὶ ἡ Ἕλενα, μιὰ θηλυκὴ τρυφερότητα ἀλλὰ κι’ ἕνα πληθωρικὸ καὶ ἀπόλυτο brio, ποὺ ἐκδηλωνόταν ὅταν καὶ ὅπως ἔπρεπε.

Καὶ τέλος, ὁ γεροδεμένος "βετερᾶνος" Γιάννης Παΐσιος (Τσιμπουκώφ), ὁ ὁποῖος ἐντυπωσίαζε μὲ τὸν ἀκραιφνῆ ἀνδρισμὸ καὶ τὴν σταθερότητά του, σύμμορφη πρὸς τὸ παράστημα καὶ τὴ στάση του, ἰδιάιτερα στὰ πόδια, θυμίζοντας τὸν μεγάλο ἀοιδὸ Mustafa Sağyaşar, ποὺ ἔδιδε γρήγορες καὶ ἀποφασιστικὲς λύσεις, σὰν τὸ μαχαίρι καὶ ἔσωζε τὴν κατάσταση ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα.

Ὅλα ἐτοῦτα ἔδιδαν στὸν θεατὴ τὴν ἐντύπωση μιᾶς "θεατρικῆς ζωγραφικῆς" ποὺ δουλεύει μὲ μορφολογικὲς καὶ χρωματικὲς ἀντιθέσεις ἐξπρεσιονιστικῆς χροιᾶς (expresionistische Kontrastmalerei), ἡ ὁποία καθιστοῦσε σχεδὸν περιττὴ μιὰ πλουσιότερη σκηνογραφία.

Θερμὰ συγχαρητήρια στὸ σεμνὸ καὶ ἀπέριττο σκηνοθέτη Γ. Κοντακίδη τῆς "Θεατρικῆς Ἀπόπειρας", μὲ τὴν παράκληση καὶ τὶς εὐχὲς νὰ μᾶς χαροποιεῖ καὶ μὲ ἄλλα τοιούτου χαρακτήρα δῶρα.

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως 18.1.2012

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ

Σήμερα, εορτή του Μ. Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, άγει τα ονομαστήριά του ο αγαπημένος της Ιδιωτικής Οδού Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος.

Το πρωί, κατά την Πανηγυρική Θ. Λειτουργία που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ι. Ναό της Αγίας Τριάδος Χαλκηδόνος, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο εκπροσώπησε ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, ενώ έψαλε θαυμάσια ο Βυζαντινός Χορός της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, υπό την διεύθυνση του καθηγητού Γεωργίου Πατρώνα.

Ακολούθησε εόρτιος δεξίωσις στο Μητροπολιτικό Μέγαρο.

Ευχόμαστε ολόψυχα στον Γέροντα Χαλκηδόνος το Εις πολλά έτη Δέσποτα! Για να μας ζωογονεί με το αστραπηβόλο πνεύμα του και να διδασκόμαστε από την σοφία και την ανοιχτοσύνη του.

ΕΚΑΒΗ ΟΛΟΦΥΡΟΜΕΝΗ Ή ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑΣ

2012-01-18T13:21:00.001+02:00

του Κώστα Λογαρά

Ένας (πρώην) Υπουργός επιχειρηματολογεί με πομπώδη θεατρικότητα πάνω σ’ ένα έλασσον συμβάν: «Για ένα κόκκινο, καταστρέφεται η ζωή μου και κλαίει συνεχώς το παιδί μου». Η καταστροφή «της ζωής του» και «το κλάμα του παιδιού του» αναδεικνύονται σε ύψιστες προτεραιότητες της παραισθητικής του πραγματικότητας.

Η ωφελιμιστική αντίληψη της ατομικότητας, η ιδιοτελής πρόταξη του ατομικού του χώρου και η προσπάθεια αποποίησης των ευθυνών του, εν τέλει η προάσπιση του μικροσκοπικού του κόσμου αποδεικνύεται εντελώς μικρόψυχη. Γιατί ανάγει σε υπέρτατη αξία τη δική του ζωή, το δικό του παιδί, τα δικά του κεκτημένα.

Αυτή ακριβώς η μικροαστική οπτική καθόρισε την πολιτική και κοινωνική ζωή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ας μην ξεχνάμε ότι την ίδια επιχειρηματολογία χρησιμοποίησε και άλλος Υπουργός -της Δεξιάς αυτός-, για τα δικά του καμώματα. Εννοώ εκείνον με τις off shore εταιρείες που ταύτιζε το νόμιμο με το ηθικό. Και ο εν λόγω, αν θυμάστε, «τα παιδιά του προσπάθησε να εξασφαλίσει: τη ζωή τους, το μέλλον τους, την καριέρα τους».

Πρόκειται για τη γνωστή παρωπιδική αντίληψη που στενεύει τους ορίζοντες και μάς βουλιάζει σε μια περίκλειστη ζωή. Όπου το κέντρο του κόσμου είναι ο εαυτός μας: το σπιτάκι μου, η περιουσία μου, τα παιδάκια μου, η δουλίτσα μου. Από ’κει και πέρα, άλλος κόσμος δεν υπάρχει.

Κι αυτή η ατομοκεντρική θεώρηση δεν χαρακτηρίζει αποκλειστικά τον κ. Κουλούρη (ή τον κ. Βουλγαράκη). Αποτελεί κοινό τόπο. Μόνο που ο Κουλούρης υπήρξε Υπουργός και κάτω από αυτήν τη στενή -στενότατη- οπτική «της ζωής του» έπαιρνε αποφάσεις και για τη δική μας· νομοθετούσε και καθόριζε την πορεία μας.

Κι αν αυτήν την ωφελιμιστική συλλογιστική την κατανοείς για έναν μισθοσυντήρητο γονιό που πασχίζει να εξασφαλίσει τα παιδιά του, όμως δεν τη συγχωρείς σε πρόσωπα της εξουσίας. Γιατί πάνω σ’ αυτό το σκεπτικό, ασφαλώς, στήριζαν τις πολιτικές τους· με βάση αυτήν την μικρόψυχη οπτική προώθησαν τα δικά τους (κομματικά) παιδιά, αγνόησαν όλα τα άλλα και περιφρόνησαν κώδικες κοινής συμβίωσης και αρχές που συνέχουν τις κοινωνίες. Ανίκανοι να διανοηθούν το γεγονός -πόσω μάλλον τον αγώνα- του κοινού βίου πέρα και πάνω απ’ τη δική τους τη «ζωή» ή «το κλάμα του παιδιού τους».

Όμως, ουδέν κακόν. Ας θεωρήσουμε τη σημερινή κρίση ως «τύχη αγαθή» για τούτο και μόνο: αποκαθήλωσε προσωπεία φαυλότητας για να παραδώσει στη δημόσια κρίση «γυμνούς και τετραχηλισμένους» τους κάθε λογής λιποβαρείς και επικίνδυνους κρατούντες.

Η ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια ωριμάζει μ’ ένα βίαιο τρόπο. Ο βαθμός αυτής της ωριμότητας αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του καθενός μας. Και είναι αυτός, εντέλει, που θα κρίνει και το μέλλον μας.

Ο ΚΥΡ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ

2012-01-17T20:46:00.002+02:00

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Το τραγούδι Ο κυρ-Αντώνης σε στίχους και μουσική Μάνου Χατζιδάκι, τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση η Νάνα Μούσχουρη. Ήταν η συμμετοχή του συνθέτη στο Γ' Φεστιβάλ Τραγουδιού του Ε.Ι.Ρ τον Ιούλιο του 1961. Την ίδια χρονιά ηχογραφήθηκε Ο κυρ-Αντώνης, πάντα με τη Νάνα Μούσχουρη.

Το τραγούδι ερμήνευσαν την ίδια εποχή ο Στέλιος Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα, ο Πάνος Γαβαλάς με τη Ρία Κούρτη (λαϊκές εκδοχές του τραγουδιού), η Νινή Ζαχά, η Ζωή Κουρούκλη, η Βίκυ Λέανδρος και πολλοί νεώτεροι τραγουδιστές.

Ο ίδιος ο Χατζιδάκις επέλεξε τον Γιώργο Νταλάρα να τραγουδήσει τον Κυρ-Αντώνη στη Λαϊκή Αγορά του (σε ενορχήστρωση Νίκου Κυπουργού), ήτοι στον κύκλο των 30 τραγουδιών που επέλεξε να επανεκτελέσει το 1987 (μετά τη Ρωμαϊκή Αγορά). Αλλά τη μελωδία του Κυρ-Αντώνη συμπεριέλαβε ο Χατζιδάκις και στους λυρικούς Δεκαπέντε Εσπερινούς του (1964), δηλαδή την ορχηστρική εκδοχή 15 τραγουδιών του για πιάνο, άρπα, δύο κιθάρες και κοντραμπάσο.

Όμως η ονειρική ερμηνεία του ποιητικού αυτού πλάσματος του χατζιδακικού σύμπαντος, βρίσκεται στο πασίγνωστο, πλέον, φιλμάκι, στο οποίο η Μελίνα μετέφραζε στα γαλλικά τους στίχους του τραγουδιού, που έλεγε ο ίδιος ο συνθέτης, καθισμένη στα γόνατα του σχεδόν. Προέρχεται από ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μελίνα Μερκούρη, του 1960, τη χρονιά που οι δυο τους θριάμβευσαν στις Κάννες με το Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασσέν.

Το βιντεάκι αυτό συμπεριελήφθη στο δίσκο ... Μελίνα του Μάνου (Σείριος 2004), μαζί με άλλα δύο ιστορικά βίντεο που, εκτός από τα τραγούδια, αναδεικνύουν την μοναδική, την αληθινά ερωτική σχέση Μελίνας και Μάνου.

Αυτό το βίντεο παραθέτουμε και στη συνέχεια, προς ρεμβασμόν ονειρικό, στην αυλή του κυρ- Αντώνη που μετρούσε τ' άστρα... Κι εμείς μαζί του...

Ο Κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή

μ'ένα κανάτι μ' ένα κρεβάτι και με κρασί πολύ

είχε δυο μάτια γαλανά κι αχτένιστα μαλλιά

κι ένα λουλούδι πάντα φορούσε στα ρούχα τα παλιά

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε

και μαζί σου τ' άστρα μετράμε

τις φωτιές για σένα πηδάμε

ώσπου να 'ρθει η βροχή.

Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε

σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε

σαν παιδιά μαζί σου γελάμε

σαν κάνεις προσευχή

Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί

γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί

ότι ποτέ δεν έζησε, μες στο όνειρό του ζει

μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε

και μαζί σου τ'άστρα μετράμε

τις φωτιές για σένα πηδάμε

ώσπου να 'ρθει η βροχή.

Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε

σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε

σαν παιδιά με σένα γελάμε

σαν κάνεις προσευχή

Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης στρώνει να κοιμηθεί

κι εμείς ξυπνάμε τον καρτεράμε στην πόρτα να φανεί

Μα ο κυρ Αντώνης δεν θα βγεί ποτέ του στην αυλή

αφού για πάντα μες στο όνειρό του θέλησε πια να ζει.

ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΥΡΗ: Ο ορισμός της αξιοπρέπειας!

2012-01-16T22:36:00.000+02:00

Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ Γρηγόρης Μπέκος πήρε μια συνέντευξη από την αγαπημένη συγγραφέα της Ιδιωτικής Οδού κυρία Αθηνά Κακούρη. Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε χθες, Κυριακή 15 Ιανουαρίου και μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ.

Θέλω απλώς να υπογραμμίσω μερικές αλήθειες που επισήμανε ορθά ο δημοσιογράφος για την περίπτωση της Αθηνάς Κακούρη. Γράφει:

"Η 84χρονη Αθηνά Κακούρη, η ακάµατη γιαγιά της ελληνικής λογοτεχνίας σήµερα, συγγραφέας µε αναγνωρισµένη πορεία στο ιστορικό και στο αστυνοµικό µας µυθιστόρηµα (και διήγηµα), έχει ένα γάργαρο γέλιο και βάζει µπροστά από κάθε της πρόταση το ρήµα νοµίζω".

Ναί, η Αθηνά Κακούρη είναι ακάματη! Η όρεξή της για δουλειά, για έρευνα, η δίψα της για καινούργια πράγματα, η φυσικότητα με την οποία κινείται, είναι δυσεύρετα χαρακτηριστικά στις μέρες μας, ακόμα και για νέους ανθρώπους. Είναι πάντα πρόσχαρη και δοτική, χωρίς να χάνει ποτέ την σοβαρότητα που την διακρίνει σε κάθε ενέργειά της. Και προτάσσει το νομίζω, γιατί είναι άνθρωπος άτυφος. Η αστική της καταγωγή δεν της επιτρέπει να φερθεί σαν επηρμένος φελλός, παρά την ευρύτατη πλέον απήχηση του έργου της.

Θα έλεγα, με μια κουβέντα, ότι η Αθηνά Κακούρη είναι ο ορισμός της αξιοπρέπειας!

Ακάματη, λοιπόν, καθώς είναι - και αστείρευτη - μας έδωσε άλλο ένα βιβλίο με τίτλο Πασαδόροι και Βαστάζοι, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Δύο είδη ανθρώπων υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσµο, σύµφωνα µε µία διασκεδαστική θεωρία που συναντάμε στο καινούργιο της βιβλίο: οι πασαδόροι και οι βαστάζοι. Οι πρώτοι «περνούν µια ζωή να πασάρουν τις υποχρεώσεις τους στους άλλους», ενώ οι δεύτεροι µια ζωή «να τις δέχονται υποµονετικά στους ώµους τους». «Επρόκειτο για το αστείο ενός φίλου» αποκάλυψε η συγγραφέας στον Γρηγόρη Μπέκο, εξηγώντας πώς, εµπνευσµένη από τα «Παραµύθια της Χαλιµάς», «έδεσε» σ’ ένα µυθιστόρηµα έντεκα παράταιρες ιστορίες, αλλά απολύτως αντιπροσωπευτικές του έργου της.

Αλλά στο βιβλίο θα επανέλθουμε με νεώτερη ανάρτηση.

Επί του παρόντος ευχόμαστε από καρδιάς στην κυρία Αθηνά Κακούρη Καλή χρονιά με υγεία και αμείωτη ένταση ζωής!

"Τα ζώα τυγχάνουν συνδημιουργήματα του ανθρώπου διό και πρέπει να προστατεύονται"

2012-01-15T21:06:00.000+02:00

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Κάπου στην Πελοπόννησο, λένε οι ειδήσεις, κάποιος μοναχός πυροβόλησε και σκότωσε ένα κυνηγόσκυλο. Το αφεντικό του ο κυνηγός, ζητάει εναγωνίως μια απάντηση. Γιατί; Ούτε μια συγγνώμη; Ποια η σχέση, επιτέλους, της Εκκλησίας με τα ζώα; Φονική;

Μόλις προ ημερών δημοσιεύσαμε άρθρο του Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου, με τίτλο:

Περί την διατροφικήν ζωοφιλίαν. Λάβαμε κάποια απαξιωτικά σχόλια -από ανοήτους - για το περιεχόμενο του άρθρου, το οποίο κατέστη φυσικά ...προφητικόν, λόγω του γεγονότος που προαναφέραμε.

Εκεί ο Γέροντας Χαλκηδόνος είναι σαφής και κατηγορηματικός:

Κατὰ τὴν χριστιανικὴν περὶ τῆς δημιουργίας θεολογίαν, τὰ ζῶα τυγχάνουν συνδημιουργήματα τοῦ ἀνθρώπου διὸ καὶ πρέπει νὰ προστατεύονται, ὑπαρχούσης ἀκόμη καὶ νομικῆς τοποθετήσεως. Περιλαμβάνονται εἰς τὸν σύνδεσμον μετὰ τοῦ Θεοῦ (Γεν. 9) καὶ εἰς τὴν ἀναμονὴν ἐσχατολογικῆς τελειώσεως (Ρωμ. 8) καὶ λυτρώσεως. Πρόκειται δηλαδὴ περὶ μιᾶς "συμφιλιωτικῆς συνυπάρξεως" (Koexistenz).

Τα όσα λέει ο Γέρων Χαλκηδόνος είναι η απάντηση σε όσους ρωτούν - με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό - για την θέση της Εκκλησίας περί της σχέσεως ανθρώπου και ζώων, αλλά και σε εκείνους τους "εκκλησιαστικούς" που σιωπούν, κατά την προσφιλή τους τακτική.

Περαιτέρω, επί του θέματος, αξίζει να σημειώσουμε, άκρως ενδεικτικά, τα παρακάτω:

Ορθά έχει παρατηρηθεί ότι η πραγματική απειλή για τη σωστή θέση του ανθρώπου απέναντι στην υπόλοιπη κτίση έγκειται όχι τόσο στον ανθρωποκεντρισμό όσο στον “ανθρωπομονισμό” - την αντίληψη, δηλαδή, ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο όν που έχει ουσιαστική αξία και που τα συμφέροντά του μετράνε. Αυτή η αντίληψη δεν έχει θέση στην ορθόδοξη παράδοση.

Ο Μέγας Βασίλειος παρατηρεί ότι η πρόνοια του Θεού φαίνεται πολύ καθαρά ακριβώς σε αυτά τα ζώα που τα θεωρούμε ασήμαντα, και μάλιστα ο Κτίστης φροντίζει σχολαστικά για το καλό τους μέχρι λεπτομέρειας. Άρα η "λογική" που λέει: Εδώ πεθαίνουν άνθρωποι τα ζώα μας μαράνανε; είναι αντιχριστιανική!

Στη συνέχεια ο Αββάς Ζωσιμάς, αφού έκλαψε πολύ και είπε ψαλμούς κατάλληλους για την περίσταση, «ἐποίησεν εὐχὴν ἐπιτάφιον». Και μετά με μεγάλη κατάνυξη, «βρέχων τὸ σῶμα τοὶς δακρύσι» επιμελήθηκε τα της ταφής. Επειδή, όμως, η γη ήταν σκληρή και ο ίδιος ήταν προχωρημένης ηλικίας, γι' αυτό δεν μπορούσε να την σκάψει και βρισκόταν σε απορία. Τότε «ὁρᾷ λέοντα μέγαν τῷ λειψάνῳ τῆς Ὁσίας παρεστώτα καὶ τὰ ἴχνη αὐτῆς ἀναλείχοντα», δηλαδή είδε ένα λιοντάρι να στέκεται δίπλα στο λείψανο της Οσίας και να γλείφει τα ίχνη της. Ο Αββάς τρόμαξε, αλλά το ίδιο το λιοντάρι «οὐχὶ τοῦτον τοὶς κινήμασι μόνον ἀσπαζόμενον, ἀλλὰ καὶ προθέσει», δηλαδή το ίδιο το λιοντάρι καλόπιανε τον Αββά και τον παρακινούσε και με τις κινήσεις του και με τις προθέσεις του, να προχωρήσει στον ενταφιασμό της. Λαμβάνοντας ο Αββάς θάρρος από το ήμερο του λιονταριού, το παρακάλεσε να σκάψει αυτό το ίδιο τον λάκκο, για να ενταφιασθεί το ιερό λείψανο της Οσίας Μαρίας, επειδή εκείνος αδυνατούσε. Το λιοντάρι υπάκουσε. «Εὐθὺς δὲ ἅμα τῷ σώματι θαπτόμενο», δηλαδή με τα μπροστινά του πόδια έσκαψε το λάκκο, όσο έπρεπε, για να ενταφιασθεί το σκήνωμα της Οσίας Μαρίας.

Ο ενταφιασμός της Οσίας Μαρίας έγινε προσευχομένου του Αββά Ζωσιμά και του λιονταριού «παρεστῶτος». Μετά τον ενταφιασμό έφυγαν και οι δύο, «ὁ μὲν λέων ἐπὶ τὰ ἔνδον τῆς ἐρήμου ὡς πρόβατον ὑπεχώρησε. Ζωσιμᾶς δὲ ὑπέστρεψεν, εὐλογῶν καὶ αἰνῶν τὸν Θεὸν ἠμῶν».

Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, σε περιπτώσεις που οι άνθρωποι τιμωρούνται με φυσική καταστροφή, ικετεύουν τον θεό να τους ελεήσει, επικαλούμενοι τη συνεπιφερόμενη άδικη κακοπάθεια των αλόγων ζώων, ο δε άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός κατατάσσει τα ζώα στα χρήσιμα (σε μας εννοείται) για την τροφή, για την εργασία και τη διασκέδαση.

Ο ιερός Χρυσόστομος, επίσης, τονίζει απαντώντας στην ερώτηση: Σε τι χρησιμεύουν τα θηρία; Αν είχαμε τη δυνατότητα να εξημερώσουμε το λιοντάρι, ή τη λεοπάρδαλη, απλώς θα οδηγούμασταν σε αλαζονεία και σε ανοησία.

Η αντίληψη ότι όλα δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν τον άνθρωπο, έστω και έμμεσα κάποτε ή με τρόπους μη αναμενόμενους, είναι διαδεδομένη στα πατερικά κείμενα.

Αλλά και οι βίοι των Αγίων βοούν γι' αυτή τη σχέση! Από τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη και τον Άγιο Μάμα μέχρι τον Άγιο Μόδεστο και τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ.

Αν, λοιπόν, ο Αδάμ έδωσε στα ζώα ονόματα - σύμφωνα με τη διήγηση της Γενέσεως - εμείς δεν δικαιούμαστε σε καμία περίπτωση να βασανίζουμε ένα ζώο, πολύ δε περισσότερο να το εξαφανίζουμε. Ο Άγιος Σέργιος Ραντονέζ λέγεται πως το μοναδικό κομμάτι ψωμί που μπορεί να είχε το έδινε στην αρκούδα - υποτακτικό του! Σκληρό ακούγεται, αλλά η λογική της Εκκλησίας δεν έχει σχέση με τη δική μας μίζερη και φαρισαϊκή λογική...

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΑΣ ΩΣ ΠΗΓΗ ΚΑΛΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

2012-01-15T16:23:00.002+02:00

Και επειδή ο θάνατος, αγαπητοί συνοδίτες, είναι εδώ για όλους μας, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, "πουλημένους" και "αγανακτισμένους", άρχοντες και αρχομένους, είπα να τονίσω δύο θέματα ...θανατερά, που διάβασα στον Κυριακάτικο τύπο.

Η τύχη του Α' Νεκροταφείου Αθηνών στο BHMagazino και ένα κείμενο με τον τίτλο Τα νεκροταφεία του ποιητή Άγγελου Καλογερόπουλου, από την Καθημερινή.

Το Α' Νεκροταφείο Αθηνών βρίσκεται ανάμεσα στα 67 Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς που απειλούνται, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων. Το πόρισμα του Παγκόσμιου αυτού Οργανισμού για το κατεπείγον της επισκευής μνημείων του Α' Νεκροταφείου δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Time. Με αφορμή αυτή τη ...διεθνοποίηση του θέματος έγινε, καθώς φαίνεται και το σημερινό αφιέρωμα στο BHMagazino το οποίο επιμελήθηκε η Έρη Βαρδάκη, ενώ οι θαυμάσιες φωτογραφίες είναι του Ανδρέα Σιμόπουλου.

Στη συνέχεια παραθέτουμε το κείμενο του Άγγελου Kαλογερόπουλου, το οποίο έχει πολλούς ...αποδέκτες - μάλλον όλους μας! - και αξίζει να το προσέξουμε ιδιαίτερα.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τα νεκροταφεία της. Δεν είναι μια δική μου παρατήρηση. Εγώ έτυχε να τη διαβάσω κάποτε στον Ν. Γ. Πεντζίκη. Αλλά η επίσκεψή μου σε κάποια νεκροταφεία της πόλης μας με έκανε ξανά να τη σκεφτώ. Δεν ενδείκνυνται τα ευφυολογήματα ενώπιον της ανθρώπινης οδύνης που προκαλεί ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου και ιδιαίτερα μιας τρυφερής ηλικίας.

Οταν στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου αντίκρισα τους τάφους μικρών παιδιών, που αντί του σταυρού είχαν μια μαρμάρινη καρδούλα ή το μνημείο ήταν διακοσμημένο σαν ένα διαρκές παιδικό πάρτι, ένιωσα μια συγκρατημένη απογοήτευση. Η ίδια έκπληξη με περίμενε στο νεκροταφείο της Αναστάσεως καθώς πλησίαζαν Χριστούγεννα και είδα τάφους στολισμένους αναλόγως με... αγιοβασιλάκια και άλλα παρόμοια. Θυμάμαι βέβαια και παλαιότερα κάποιο κομπολόι ή ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά αυτό μας παρέπεμπε περισσότερο στην αρχαία συνήθεια των κτερισμάτων. Ενώ αυτός ο νεωτερισμός, που θέλει να φαιδρύνει την πένθιμη σοβαρότητα του τάφου, μας πάει αλλού.

Ποιος δεν καταλαβαίνει τον πόνο ή την παράκρουση γονέων που χάνουν το βλαστάρι τους σε τόσο τρυφερή ηλικία; Και ποιος δεν καταλαβαίνει την τραγική επιμονή των ζωντανών να μη θέλουν να παραδεχτούν τον θάνατο του αγαπημένου τους. Αλλά μια άλλου είδους πνευματική μετατόπιση έχει συμβεί όταν αυτή η παράκρουση μνημειώνεται με την παράταση εις το διηνεκές μιας ζωής που νοηματοδοτείται μόνο από την απόλαυση που μπορεί να αντλήσει από τον ενθάδε κόσμο.

Μέσα στα νεκροταφεία μπορεί κανείς να συναντήσει τάφους που θυμίζουν παιδικές χαρές, να δει να στολίζονται χριστουγεννιάτικα δέντρα, εν πάση περιπτώσει, να δει να αποβάλλεται η σοβαρότητα του μνημείου στο όνομα μιας πείσμονος εμμονής στην ενθαδικότητα. Με απλά λόγια: ο άνθρωπός μας έφυγε, αλλά εμείς επιμένουμε σαν να μην έφυγε ποτέ. Αθανασία σημαίνει να συνεχίζουμε τη ζωή όπως την ξέρουμε. Αλλά τότε γιατί το αποτέλεσμα μας φαίνεται κωμικοτραγικό;

Κωμικοτραγικό σημαίνει να βιώνεις την τραγικότητα με τέτοια επιπολαιότητα που να σε καθιστά κωμικό. Το ίδιο συμβαίνει κι εδώ.

Ο θάνατος αποδεικνύεται σωτήριος, επειδή είναι ικανός να μας αλλάξει τη ζωή. Εξ ου και η εξίσωση της φιλοσοφίας με τη μελέτη θανάτου. Ο θάνατος μας μαθαίνει τη ματαιότητα της πλεονεξίας, τη ματαιότητα της ισχύος, τη ματαιότητα της ηδονής. Και η μελέτη του θανάτου μάς επιτρέπει μιαν ουσιαστική απόφαση μιας επείγουσας αλλαγής, όπου η ζωή δεν κρίνεται από το τι έχεις αλλά από το τι είσαι.

Δεν θα μας απασχολήσουν εδώ μελέτες για το πένθος ή κοινωνιολογικές αναλύσεις σχετικά με τον θάνατο και τις σύγχρονες κοινωνίες. Θα περιοριστούμε μόνο στο καταστάλαγμα μιας διαχρονικής σοφίας, που μας λέει ότι σημασία έχει να μη στερείς από τη λύπη σου τη χαρά που της αναλογεί κι απ’ τη χαρά σου το μερίδιο της λύπης.

Αυτός λοιπόν ο πολιτισμός που ανέδειξε το «ό, τι φάμε, ό, τι πιούμε…», που ζει στις μέρες μας την πιο βαθιά του κρίση, δεν θα λυτρωθεί παρά μόνον αν αντιληφθεί ότι η απεραντοσύνη της ζωής κερδίζεται μέσα από το απύθμενο βάθος του θανάτου.

Οταν η ζωή αποσιωπά τον θάνατο ή τον μετατοπίζει σε μιαν άλλη διάσταση όπου συνεχίζει ο αγαπημένος μας να υπάρχει σαν τάχα να μη συνέβη τίποτα, τότε, ακυρώνοντας το θάνατο, ματαιώνουμε τη δυνατότητα μιας δικής μας ουσιαστικής ζωής.

Μιας ουσιαστικής ζωής μέχρι τον θάνατό μας. Ωστε και ο θάνατός μας να γίνει πηγή μιας καλής αλλοιώσεως για τη ζωή των άλλων.

Επιτρέψτε μου να συμπληρώσω, αγαπητοί συνοδίτες, στο Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τα νεκροταφεία της, του Ν.Γ. Πεντζίκη: Και στις φυλακές! Κι ακόμα: Η ποιμαντική μιας τοπικής Εκκλησίας φαίνεται στα κοιμητήρια και τις φυλακές! Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν!...

Η "ΠΑΤΡΙΝΙΑ" ΜΕ ΤΗ ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΥ (ηχογράφηση 1935)

2012-01-14T23:00:00.001+02:00

Του Π.Α.Ανδριόπουλου

Νομίζω πως στα 1935, τη χρονιά που αποτυπωνόταν ο ιστορικός παλαιός ναός του Αγίου Ανδρέου, του πολιούχου της Πάτρας, σε καρτ ποστάλ, κανείς δεν υποπτευόταν στην πόλη ότι ένας συνθέτης με ελάχιστα δείγματα στην δισκογραφία και μάλλον άγνωστος θα έγραφε την Πατρινιά.

Ο Ιωάννης Πετρόπουλος συνέθεσε ένα καρσιλαμά 9/8 - σε στίχους επίσης δικούς του - για μια μικρούλα, ξελογιάστρα Πατρινιά, τον οποίο ερμήνευσε και ηχογράφησε η μεγάλη Ρόζα Εσκενάζυ.

Μες σ' αυτή τη γειτονιά έχω μπλέξει βρε παιδιά,

μια μικρούλα Πατρινιά μου 'χει πάρει τα μυαλά.

Αμάν αμάν Πατρινιά είσαι όλο τσαχπινιά,

τα σγουρά σου τα μαλλιά μου 'χουν κάψει τη καρδιά.

- Άιντε να ζήσει η Πάτρα

θα μεθύσω μια βραδιά για τα σένα πατρινιά,

και θα 'ρθω στη γειτονιά να στα κάνω γης μαδιάμ.

Αμάν αμάν δεν βαστώ Πατρινιά θα τρελαθώ,

για τα σένα ξενυχτώ στις ταβέρνες και μεθώ.

- Γεια σου Πατρινιά

Μια μελωδία στον μουσικό τρόπο - ή μακάμ, αν προτιμάτε - Μουχαγέρ κιουρντί (ήχος πρώτος επτάφωνος φθορικός της Ελληνικής μουσικής). Το τραγούδι ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών που ονομάζουμε "Σμυρνέϊκα". Η ορχήστρα αποτελείται από βιολί, κιθάρα, ούτι, κανονάκι, ζήλια.
Στην ηχογράφηση που παραθέτουμε εδώ, η οποία έγινε στην Αθήνα - και είναι η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού - παίζουν μουσικοί θρύλοι της εποχής! Βιολί ο Δημήτρης Σέμσης, κιθάρα ο Κώστας Σκαρβέλης, ούτι ο Αγάπιος Τομπούλης, κανονάκι ο Λάμπρος Σαββαϊδης και ζήλια η ίδια η Ρόζα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Πατρινιά της Ρόζας περιλαμβάνεται στον δίσκο 78 στροφών με ηχογραφήσεις της κατά τα έτη 1933-1935, και στο amazon επιλέγεται αυτό το τραγούδι, Patrinia [1935] (Woman of Patras), ως χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του δίσκου.
Ο συλλέκτης και ερευνητής του Ρεμπέτικου Παναγιώτης Κουνάδης, κατατάσσει την Πατρινιά στις ηχογραφήσεις Το ρεμπέτικο τραγούδι στην Αμερική 1920-1940 Vol. 1 [ CD 64 ].

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ "ΑΛΗΘΩΣ" ΓΙΑ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

2012-01-14T17:55:00.000+02:00

Το «ΑΛΗΘΩΣ», το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου Ζακύνθου - του οποίου εμπνευστής και ανύστακτος εργάτης είναι ο ποιητής π. Παναγιώτης Καποδίστριας - συνεχίζοντας τις δράσεις του, διοργανώνει συνάντηση, για να ενημερωθούν οι ενδιαφερόμενοι περί των θρησκευτικών κινημάτων, που έχουν αναφανεί στη Ζάκυνθο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί αύριο Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012, ώρα 6:30 το βράδυ, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου και θα περιλαμβάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα διάλεξη του Αρχιμανδρίτη ΔΑΝΙΗΛ ΜΠΙΑΖΗ, Ιεροκήρυκα της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου, με θέμα:

«Παραθρησκευτικές οργανώσεις, νεοεποχίτικα σχήματα και σέκτες εν Ζακύνθω σήμερα».

Η διάλεξη θα συνοδευτεί από προβολή πλούσιου εποπτικού υλικού, ενώ, αμέσως μετά, θα υπάρξει δυνατότητα συζήτησης.

Ας σημειωθεί ότι ο Αρχιμ. Δανιήλ, αδελφός της Μονής του Αγίου Διονυσίου, είναι και Υπεύθυνος του Γραφείου επί των Αιρέσεων και της Παραθρησκείας της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου.
Δύο κείμενα του Αρχιμ. Δανιήλ για την "Νέα Εποχή", διαβάστε εδώ και εδώ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

2012-01-13T22:41:00.000+02:00

Η πρώτη Κατάδυση του Σταυρού στον Κεράτιο κόλπο, στα χρόνια μας, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (Θεοφάνεια 2003) - φωτογραφία Νικολάου Μαγγίνα

Αναδημοσιεύουμε από την Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως δύο ενδιαφέροντα κείμενα, που αποτελούν ταυτόχρονα και μαρτυρίες, για τον Αγιασμό των Υδάτων στην Πόλη στις μέρες μας. Δημοσιεύθηκαν στο χθεσινό (12.01.2012) και το σημερινό φύλλο (13.01) της ιστορικής Ομογενειακής εφημερίδας.

Πώς αλλάζουν οι καιροί

Κείμενο-φωτογραφίες: Θρασύβουλος Ορ. Παπαστρατής

Δεν είχα ξαναβρεθεί σε Αγιασμό των υδάτων στο θρακικό προάστιο του Αγίου Στεφάνου – Γεσίλκιοϊ και συνεπώς δεν έχω μέτρο σύγκρισης των προγενέστερων τελετών. Κάποια χρόνια πριν είχα βρεθεί στο Τσεγκέλκιοϊ του Βοσπόρου – όταν είχε επιτραπεί εκ νέου η κατάδυση του σταυρού στη θάλασσα μετά από πολλά χρόνια. Διότι η πανάρχαια τελετή είχε πάψει να πραγματοποιείται μετά τα Σεπτεμβριανά – καίτοι ατύπως ο Άγιος Στέφανος αποτελούσε εξαίρεση. Τα τελευταία χρόνια εν τούτοις οι συγκλονιστικές αλλαγές που συμβαίνουν στη χώρα και οπωσδήποτε αποδίδουν στις μειονότητες μέγα μέρος των δικαιωμάτων τους, ανοίγουν νέους ορίζοντες. Έτσι λοιπόν, η κατάδυση του σταυρού έχει πια καθιερωθεί.

Ο ναός του Αγίου Στεφάνου ήταν κατάμεστος από Πολίτες, εντεύθεν και απόδημους. Το αριστοκρατικό προάστιο ήταν στις δόξες του. Ο διαπρεπής νέος Μητροπολίτης Γέρων, Δέρκων Απόστολος Δανιηλίδης, που χοροστατούσε στη λειτουργία, σηματοδοτεί μια νέα σελίδα ελπίδας.

Αίφνης αντιλαμβάνομαι μαζική είσοδο στο ναό φυσιογνωμιών άγνωστων και άσχετων στο χώρο. Δεν ήταν βεβαίως οι γνώριμες σεμνές πολίτικες φυσιογνωμίες. Προφανώς επρόκειτο για γκρουπ ελλαδιτών, που δεν ήξεραν να φερθούν ανάλογα. Κάποια στιγμή ακούω κάποιους εξ αυτών να κα- τευθύνονται για καφέ σε γειτονικό κέντρο. Λίγο αργότερα κάποιος άλλος τους δίνει το σύνθημα να φύγουν. Προφανώς το Παζάρι θα είχε την τιμητική του και δεν απέμενε ικανός χρόνος για τον Άγιο Στέφανο. Η έλλειψη σεβασμού προφανής, όπως σε πλείστες ανάλογες περιπτώσεις. Ο προσκυνηματικός τουρισμός των ελλαδιτών πνίγεται στα παζαριώτικα γιουρούσια…

Παρά ταύτα, όταν η πομπή εξήλθε από το ναό και βγήκε στην παραλιακή ζώνη, έμεινα έκθαμβος. Το πλήθος που ανέμενε στην παραλία, υπέρβαινε κάθε φαντασία μου. Αποτελείτο προφανώς από μικτή σύνθεση, συμπεριλαμβανομένων Αρμενίων, πολυπληθών στο χωριό και εορταζόντων τα Χρι- στούγεννα, αλλά και ντόπιων μουσουλμάνων, που με πολύ σεβασμό ανέμεναν την κατάδυση. Χαρά στα πρόσωπα όλων. Ως και οι αστυνομικοί, απαραίτητοι ασφαλώς για την τήρηση κάποιας τάξης, βιντεοσκοπούσαν το γεγονός, όχι βεβαίως με άνωθεν εντολή ή ποταπά κίνητρα, αλλά από ειλικρινές ενδιαφέρον. Ευχάριστο ξάφνιασμα.

Φεύγοντας, είδα στην είσοδο της Αρμενικής εκκλησίας δυο κυρίους να μοιράζουν ευχετήριες κάρτες του CHP με ευχές του Kemal Kılıcdaroğlu και του τοπικού προέδρου του κόμματος της περιφέρειας Μπακίρκιοϊ: “Tum Hristiyan dunyasıı Noel Bayramııictenlikle kutluyor” και άλλα πολλά για ειρήνη, υγεία και ευτυχία.

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί: Οι μειονοτικοί αρχίζουν να γίνονται ισότιμοι πολίτες…

Οι καιροί πράγματι αλλάζουν προς το καλύτερο. Η φλόγα της ελπίδας δυναμώνει για καλύτερες μέρες της Ομογένειας.

Οι καιροί δεν αλλάζουν μόνοι τους!

Νικολάου Μαγγίνα

Στις ευχάριστες διαπιστώσεις του αγαπητού Θρασύβουλου Παπαστρατή στο άρθρο του με τίτλο Πώς αλλάζουν οι καιροί θα ήθελα να προσθέσω, για την Ιστορία, μερικές σκέψεις στα όσα ωραία γράφει.

Σχετικά με την αναβίωση του εθίμου του αγιασμού των υδάτων στο Τσεγκέλκιοϊ του Βοσπόρου, έχω να σημειώσω ότι αυτό ξεκίνησε, μετά από μακρά διακοπή, ύστερα από τα γεγονότα του ΄55, τα Θεοφάνεια του έτους 1991. Για πρώτη φορά, ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος (ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης) με ενέργειές του προς τις αρμόδιες τοπικές αρχές επανέφερε το έθιμο αυτό που ο χρόνος και οι συνθήκες είχαν αφήσει στο παρελθόν και στις μνήμες της Ρωμηοσύνης. Κατόπιν αυτού τόσο ο διάδοχός του στην Επαρχία Χαλκηδόνος Μητροπολίτης Ιωακείμ όσο και ο σημερινός Ποιμενάρχης Αθανάσιος συνέχισαν το έθιμο αυτό στου Βοσπόρου τα αγιονέρια.

Η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού άρχισε να τελείται στην Ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου το έτος 1996. Ο τότε νεοχειροτονηθείς Μητροπολίτης Αγαθονικείας (σήμερα Γέρων Δέρκων) Απόστολος, ύστερα από προτροπή και ευλογία του Πατριάρχου Βαρθολομαίου έριξε τον Σταυρό στην ακτή της Κοινότητας Ξηροκρήνης (Κουρούτσεσμε). Έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε διάφορες Κοινότητες της περιφέρειας αυτής από τον Επόπτη της Μητροπολίτη Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίο.

Τό έθιμο αναβιώνει από το 1997 και στα Πριγκηπόννησα όταν ο Μητροπολίτης Λαοδικείας (σήμερα Πριγκηποννήσων) Ιάκωβος τελεί την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στα νερά του Μαρμαρά από το νησί της Πρώτης. Ακολουθούν καταδύσεις και στη Χάλκη από τον Ηγούμενο της Μονής της Αγίας Τριάδος Μητροπολίτη τότε Μοσχονησίων (από Αγαθονικείας) Απόστολο. Ο Μητροπολίτης Ιάκωβος συνεχίζει το έθιμο αυτό μέχρι και σήμερα ως Ποιμενάρχης πλέον των νησιών από το 2002, εκ περιτροπής σε όλα τα νησιά.

Από τα φετινά Θεοφάνεια στα Πριγκηπόννησα

Τέλος, να αναφέρουμε την περίπτωση του Αγίου Στεφάνου (Γιεσίλκιοϊ). Στην Κοινότητα αυτή δεν έπαυσε και μετά τα αποτρόπαια γεγονότα του ΄55 να τελείται αδιάκοπα και απρόσκοπτα το έθιμο της κατάδυσης. Αυτό βρίσκει εξήγηση μέσα από ένα πλέγμα πολύπτυχο συγκυριών το οποίο συνοψίζεται στο εξής: Στη διάρκεια των γεγονότων του ΄55 η Κοινότητα του Αγίου Στεφάνου και ιδιαίτερα ο ομώνυμος Ναός δεν υπέστησαν καμμία ζημία διότι πολλοί Τούρκοι χωριανοί, κυρίως ψαράδες, δεν επέτρεψαν την καταστροφή του, ενώ άλλοι εμπόδισαν την είσοδο των οργανωμένων βανδάλων στο εσωτερικό μέρος του ιστορικού αυτού χωριού. Οι καλές σχέσεις μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών κατοίκων του Αγίου Στεφάνου επιβεβαιώνονται και από το γεγονός πως στην τελετή της κατάδυσης ανάμεσα σε αυτούς που έπεφταν στα παγωμένα νερά να ανασύρουν τον Σταυρό υπήρχαν και μερικοί Μουσουλμάνοι οι οποίοι ήθελαν να δείξουν αλληλεγγύη προς τους Ρωμηούς συγχωριανούς τους. Αξιοσημείωτος χαρακτηρίζεται και ο ζήλος που έδειχνε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων Ιάκωβος (Αζίζ Ιάκωβος) ο οποίος και μετά τα γεγονότα εξακολούθησε να ρίχνει το Σταυρό στα ύδατα του Μαρμαρά όπως και οι διάδοχοί του Μητροπολίτες Κωνσταντίνος και Απόστολος.

Νεώτερη περίπτωση,για την οποία δε γνωρίζουμε εάν υπήρχε προγενέστερη παράδοση, είναι αυτή του Κερατίου κόλπου στο Φανάρι όπου τα Θεοφάνεια του 2003 με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου ξεκίνησε η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού από την προκυμαία που βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα μακρυά από την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Πώς αλλάζουν οι καιροί! Όντως αλλάζουν! Αλλά όχι μόνοι τους. Αλλάζουν με τα πρόσωπα και από τα πρόσωπα που διαθέτουν όραμα, τόλμη και πρωτοβουλίες. Αυτό που μένει σταθερό είναι η Πόλη η οποία, διατηρώντας τα ήθη και τα έθιμά της αναλοίωτα, συνεχίζει να βασιλεύει ως παντοτινή Βασιλίδα στην άκρη της Ιστορίας και στο κέντρο των καρδιών μας.

"Πανρωσικός Συνασπισμός" και "Φαρμακίδειο Άγος"

2012-01-13T17:02:00.000+02:00

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Είχα από χρόνια επισημάνει την δυναμική προσωπικότητα του Κυρίλλου Gundyayev - πνευματικού παιδιού του μακαρίτη Λένινγκραντ Νικοδήμου - από την εποχή που ήταν απεσταλμένος στη Γενεύη στο Π.Σ.Ε.-(1971-1974). Μετά πρόσεξα την προώθησή του στη σχολαρχία της Θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως (1974) και την εκλογή του σε τιτουλάριο αρχιεπίσκοπο Vyborg (1974-1976). Μετά έμαθα την μετάθεσή του στη μητρόπολη Σμολένσκ (1976-2009) και τέλος την ανύψωσή του σε Πατριάρχη «πασών των Ρωσιών».

Όταν παρηκολούθησα τηλεοπτικά την ενθρόνισή του με ξένισε μια λειτουργική αταξία του με την οποία υποβάθμισε στη συλλειτουργία τον εκεί παριστάμενο Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Όταν μελέτησα τα επίσημα κείμενα των λόγων του, και άλλα συμφραζόμενα, διαπίστωσα ότι ο ανυψωθείς είναι ένα τετραπέρατο πρόσωπο με σαφείς στόχους που άπτονται του παλαιού ιδεολογήματος της «Αγίας Ρωσίας», ως αυτοκρατορικής προστάτριας δυνάμεως της Οικουμενικής Ορθοδοξίας. Έφθασε στην κορυφή της ρωσικής ιεραρχίας σε κρίσιμη ώρα για να θέσει υπό το ωμοφόριό του όλους τους ανά την οικουμένη ρωσογενείς ορθοδόξους με μιας «έτερης μορφής» εκκλησιαστική τακτική που συνδύαζε τον τσαρικό «Μεγαλοϊδεαλισμό» με τον σοβιετικό «διεθνισμό» για να αναπληρώσει το κενό των εννέα δεκαετιών που άφησε το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς.

Αυτός ο «Πανρωσικός Συνασπισμός» έχει ιδιαίτερη σημασία όταν η πολιτική εξουσία στις «αυτοκέφαλες» Εκκλησίες της Ανατολικής Ευρώπης υποβαθμίζει την ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή με σειρά ενεργειών. Έτσι, το «Μετασοβιετικό καθεστώς» δεν άργησε να παρουσιάζεται πλέον ως το μόνο ορθόδοξο κράτος στον κόσμο που προασπίζει και μεγαλύνει το γόητρο της Ορθοδοξίας. Απ' εναντίας οι Έλληνες πολιτικοί των έσχατων ημερών εμφανίζονται να ενδιαφέρονται μόνον πως θα αποδεκατίσουν την από αιώνων περιουσία της Εκκλησίας για να εξυπηρετήσουν την εκλογική πελατεία τους. Στην περιθωριοποίηση αυτή του Γένους μας συμπράττουν και εθελοτυφλούντες εκκλησιαστικοί που δεν αντιλαμβάνονται την σημασία της προσπάθειας συναγωγής υπό την Πανρωσική στέγη όλων των ρωσογενών τοπικών Εκκλησιών της άλλοτε Σοβιετίας, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Μολδαβίας, κ.τ.λ. Αυτά τα μηνύματα εκ Μόσχας συμβαίνουν όταν Φαρμακιδιστές αρχιερείς εκθειάζουν την κακοποιημένη από το κράτος «αυτοκεφαλία» του 1850 και από την μετά ταύτα Καταστατική νομοθεσία του. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να δηλώνουν πως η υφιστάμενη ελλαδική κακοδαιμονία δημιουργήθηκε από τους «ασφαλιστικούς όρους» του σχετικού Τόμου του 1850 και της Πράξεως του 1928, αυτούς που τέθηκαν για να προστατεύουν την ανεξαρτησία της τοπικής Εκκλησίας.

Επειδή, κάθε αλλότριος «Συνασπισμός» θυγατρικής Εκκλησίας κατεργάζεται κάποιους ιεροκρύφιους λογισμούς σε βάρος της Πανορθοδόξου ενότητος, θέλησα πριν ενάμιση χρόνο με κάποιες σκέψεις να υπενθυμίσω σε όσους με τιμούν με την προσοχή τους, ότι το Γένος μας απέδειξε πως έχει τα εχέγγυα της αποστολικής οικουμενικής του κλήσεως διαχειριζόμενο επι 1500 χρόνια τον κεντρικό ιερό Θεσμό της κατ' Ανατολάς Εκκλησίας. Επομένως, δεν χρειάζεται υποκατάσταση της Μητρός Εκκλησίας από τον τσαρικό «Δικέφαλο» όταν οι ορθόδοξοι λαοί έχουν νωπά στη μνήμη τους τα πεπραγμένα της «τσαρικής» και της «σοβιετικής» εκκλησιαστικής παρεμβολής στην Ανατολική Ευρώπη!

Τη συνέχεια του άρθρου διαβάστε εδώ.

ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΦΡΑΙΜ...

2012-01-12T19:13:00.001+02:00

- Η είδηση ότι το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου αναίρεσε την απόφαση του Εφετείου Θράκης με την οποία ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ, ο μοναχός Αρσένιος και η εφέτης Μαρία Ψάλτη είχαν καταδικαστεί σε φυλάκιση 10 μηνών ο καθένας με τριετή αναστολή για κάποια αδικήματα, και αναπέμπει την υπόθεση στο Πενταμελές Εφετείο Θράκης για νέα δίκη, έπλησε χαράς - και είναι φυσικό - τους οπαδούς, οι οποίοι έγραψαν μέχρι ότι "Αθώοι Εφραίμ και Αρσένιος σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο".

Η απορία είναι, νομίζω, εύλογος: Τώρα είναι καλή η Ελληνική Δικαιοσύνη, την οποία βρίζουν ασύστολα εδώ και μέρες οι οπαδοί;

- Το τι άκουσε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από τους οπαδούς για την σιωπή του στην υπόθεση Εφραίμ μάλλον δεν μπορούμε να φανταστούμε. Σήμερα που η Διαρκής Ιερά Σύνοδος βγήκε με ανακοινωθέν της και στηρίζει τον Εφραίμ και ο Αρχιεπίσκοπος θα τον επισκεφθεί και στην φυλακή; Θα είναι καλός πια ο μέχρι χθες "επικατάρατος" Ιερώνυμος;

- Η Εκκλησία της Ρωσίας εκθειάζεται από τους οπαδούς για τη στάση της απέναντι στον Ηγούμενο Εφραίμ. Αντιθέτως το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι στο στόχαστρο των οπαδών λόγω της "ουδετερότητάς του". Μήπως να "μεταγραφούν" Εφραίμ και Εφραιμίτες στην "φιλάνθρωπη" γι' αυτούς Ρωσική Εκκλησία; Για να αισθάνονται και να κινούνται πιο άνετα...

Ο απορών

Π.Α.Α.
Υ.Γ. Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης παραμένει στην φυλακή μετά από αίτηση της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων, μέχρι νεωτέρας!... Οι πάσης φύσεως "Εφραιμίτες" δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται και πολύ για την τύχη του...

"Το τραγούδι της Νεφέλης" από την όπερα "Οι δραπέτες της σκακιέρας"

2012-01-11T21:45:00.000+02:00

Μια απλή ιστορία αγάπης, που γεννιέται και εξελίσσεται στην πολύχρωμη ατμόσφαιρα του ονείρου και του παραμυθιού, αλλά ταυτόχρονα, μέσα από αυτή, η πεισματική αντίσταση στην καταπίεση, ο αέναος αγώνας για ελευθερία, η αλήθεια και η ομορφιά στην πιο ακραία έκφανσή τους. Αυτό είναι το θέμα της όπερας του Γιώργου Κουρουπού «Οι δραπέτες της σκακιέρας», που ανέβηκε την περίοδο 1998-9 στην Εθνική Λυρική Σκηνή και αργότερα (2001) κυκλοφόρησε και σε cd από την Ορχήστρα των Χρωμάτων.

Η σύνθεση του έργου βασίστηκε σε ένα παλιότερο θεατρικό του Ευγένιου Τριβιζά - «Ονειρόδραμα» το χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας. Διαβάζοντάς το ο συνθέτης και γοητευμένος από τον συνδυασμό ευτράπελων επεισοδίων και βαθιάς θεωρητικής αναζήτησης, αποφάσισε, να το προσαρμόσει σε όπερα. Μια όπερα σε δύο πράξεις, με διακριτά μουσικά μέρη, με άριες - τραγούδια μάλλον, ντουέτα και ένα είδος ρετσιτατίβων. Προβλέπονται έξι λυρικοί καλλιτέχνες, που ενσαρκώνουν δέκα ρόλους, ενώ υπάρχουν δύο ηθοποιοί, τρία παιδιά και κανονική ορχήστρα όπερας. Στο έργο υπάρχουν επίσης σύντομα διαλογικά μέρη και πολύς χορός, τον οποίο υπαινίσσεται το ίδιο το θεατρικό κείμενο. Η συνολική διάρκεια είναι 73:31.

Στην ηχογράφηση την Ορχήστρα των Χρωμάτων διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης και συμμετέχουν οι λυρικοί τραγουδιστές: Σπύρος Σακκάς, Μάτα Κατσούλη, Ειρήνη Καράγιαννη, Δάφνη Πανουργιά, Τάσης Χριστογιαννόπουλος και Αντώνης Κορωναίος. Σόλο πιάνο ο Σταύρος Κόλλιας.

Θα ακούσουμε το Τραγούδι της Νεφέλης από τη Δάφνη Πανουργιά. Ένα κορίτσι που ζωντανεύει με τις νότες του πιάνου το τρένο των πλήκτρων!

Δύο πιόνια, η Λευκή Βασίλισσα και ο Μαύρος Αξιωματικός με κινητήριο δύναμη τον έρωτα αποφασίζουν να δραπετεύσουν από τη σκακιέρα αγνοώντας αν υπάρχει τίποτα άλλο έξω από αυτήν και πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα του σπιτιού. Όχημά τους το τρένο των πλήκτρων. Η μικρή Νεφέλη παίζει μουσική στο πιάνο, τα πλήκτρα του οποίου γίνονται τρένο που τους μεταφέρει πάνω σε μια φεγγαραχτίδα, που τρυπώνει ανάμεσα από τις γρίλιες.

"ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" ΗΤΑΝ ΕΔΩ! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΟΥ...

2012-01-10T23:55:00.001+02:00

Tου Κώστα Λογαρά

Δεν ξέρω άλλο πιο ανούσιο ερώτημα σε περιόδους κρίσης απ’ το σπαραξικάρδιο «πού είναι οι διανοούμενοι;». Άσκοπη ερώτηση και προπάντων άκαιρη. Γιατί, όταν στ’ αλήθεια είναι χρήσιμοι -πριν φτάσει το κακό και βρεθούμε στο μάτι του κυκλώνα- κανείς δεν τους ακούει. Κι όταν πλέον έρθει η συμφορά, είναι αργά για να παρέμβουν οι «πνευματικοί άνθρωποι».

Ω, βέβαια, κανένας δεν ακούει τον προσγειωμένο λόγο στον καιρό της ανεδαφικής ευδαιμονίας. Ο προβληματισμός των «σκεπτόμενων ανθρώπων»* που βλέπουνε τα σύννεφα να συσσωρεύονται και την κρίση να σοβεί, μοιάζει με παραλήρημα Κασσάνδρας κι οι ίδιοι εκλαμβάνονται σαν γραφικές καρικατούρες. Ποιος άκουγε τον Κονδύλη ή τον Καστοριάδη τη δεκαετία του ’80 και τον Αξελό που τα ’λεγε απ’ το’50; Κανείς. Αυτοί κι αν ήσαν στοχαστές.

Όχι, όχι, στην ώρα της μεγάλης κρίσης «οι πνευματικοί άνθρωποι» είναι παντελώς άχρηστοι. Καμιά στοχαστική φωνή δεν μπορεί να επανορθώσει τότε, ό,τι ξηλώθηκε μεθοδικά, αποδομήθηκε επί χρόνια και τελικά γκρεμίστηκε. Το πολύ-πολύ να διατυπώσει κάποιος δυο τρεις απόψεις, θεωρητικές και πάλι• ρανίδες κι αποσπάσματα τού προβληματισμού του.

Ενώ εμείς, που καιγόμαστε για τακτοποίηση των προβλημάτων μας εδώ και τώρα, θέλουμε συνταγές πρακτικές και άμεσες. Λύσεις πυροσβεστικές ζητάμε και σωσίβια στην τρικυμία. Με την ίδια ακριβώς λογική που ως τα χτες φωνάζαμε «πού είν’ το κράτος;» απαιτώντας λύση για το καθετί.

Ναι, είναι γνωστό ότι τα άτομα (και οι κοινωνίες) είμαστε άξιοι των επιλογών μας. Και κανένας «διανοούμενος» δεν μπορεί να ανακόψει την προδιαγεγραμμένη μας πορεία. Γιατί και τώρα ακόμα, την εσχάτη ώρα, όποιος απ’ αυτούς τολμήσει να μας φέρει μπροστά στην αδήριτη πραγματικότητα, να θίξει συμπεριφορές και να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, τον θεωρούμε εχθρό και τον απορρίπτουμε με βδελυγμία• τέτοιες σκοτούρες στο κεφάλι μας δεν θέλουμε να βάζουμε.

Φαίνεται τελικά πως αυτόν που δεν αντέχουμε, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτόν αρνιόμαστε να δούμε. Εξού και η προσκόλληση σ’ εκείνους που μας χαϊδεύουνε τ’ αυτιά• αυτούς που ξέρουνε να καταγγέλλουν μ’ ευκολία περισσή μόνον τους άλλους (κάτι τηλεπερσόνες τού λαϊκισμού που μας γαλουχούν επί δεκαετίες).

Αν είναι έτσι όπως τα λέω, η λύση που αναζητάμε δεν πρόκειται να ’ρθει απ’ τους «πνευματικούς ανθρώπους». Εμείς οι ίδιοι είμαστε η λύση. Μόνο που θέλει κότσια κι αντοχές για ν’ ακούσει κάποιος την μαύρη αλήθεια, να σταθεί μπροστά στην οδυνηρή πραγματικότητα. Κι άλλα τόσα, για να την αλλάξει.

Είπαμε, οι άνθρωποι και οι λαοί είναι άξιοι της μοίρας τους. Που όμως την χτίζουνε οι ίδιοι, λίγο-λίγο: άλλοτε στέρεα, ανοίγοντας διάλογο ουσιαστικό με το έργο των «πνευματικών ανθρώπων» (παλιότερων και σύγχρονων)• κι άλλοτε χαράζουν την πορεία τους με υλικά σαθρά. Οπότε καλούν με κοπετούς τους «πνευματικούς ανθρώπους» να σβήσουν τις φωτιές. Σαν πυροσβέστες.

Πόσο δίκιο είχανε οι μακρινοί μας πρόγονοι. Που θεωρούσαν εξαιρετικά σπουδαίο να γίνονται τα πράγματα «εν ευθέτω χρόνω».

*Ανάμεσα στο ελιτίστικο «πνευματικοί άνθρωποι» ή στο «διανοούμενοι» (που ακούγεται σαν τίτλος με σφραγίδα Δημοσίου) και στο ακόμα πιο βαρύγδουπο «άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού», προτιμότερο είναι το λιτό «σκεπτόμενοι άνθρωποι». Γιατί «σκεπτόμενος» είναι, δυνάμει όμως, ο καθένας.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ (1950-2012)

2012-01-10T16:09:00.001+02:00

Ο γλύπτης και ζωγράφος Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους απέδρασε από τα λυπηρά και γεώδη.

Γεννημένος στη Μόρφου της Κύπρου το 1950, σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση. Τον είχα κι εγώ καθηγητή στο Γ' Γυμνάσιο.
Ήταν καλλιτέχνης σπουδαίος, αλλά και δάσκαλος περίφημος για όσους ήθελαν να ακολουθήσουν την πορεία προς την Α.Σ.Κ.Τ. Είχε πει σε μια συνέντευξή του ότι οι μαθητές πρέπει "να μάθουν να υπακούουν σε κανόνες. Να είναι πάντα θετικοί και αληθινοί και όταν έρθει η ώρα, ώριμοι να ξεπεράσουν τους κανόνες".
Στην περίπτωση του Θεμιστοκλέους το "καλλιτέχνης" το εννοώ με την ευρύτερη δυνατή σημασία του. Η τέχνη του είχε πνευματικότητα. Αυτή απέρρεε από ένα σπάνιο ήθος που είχε ο Πάμπος (το όνομά του στα Κυπριακά), το οποίο μπορούσε και να ξενίσει κάποιους ανυποψίαστους... Ο ανθρωποκεντρικός και συμβολικός χαρακτήρας διαπνέει το έργο του.
Έκανε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.
Ολότελα ανεπιτήδευτος, θηρευτής της ουσίας και της ομορφιάς, στην τέχνη του και στη ζωή του, είχε επιλέξει να ζει με τους δικούς του ανθρώπους - πράγμα ακριβό! - και να αποκαλύπτεται σε όσους πραγματικά το ήθελαν.
Η σχέση του με τον Χριστό ήταν βαθειά προσωπική. Γι' αυτό και η μορφή Του τον απασχόλησε πολύ καλλιτεχνικά. Μόλις είχε αποφοιτήσει από την Σχολή (1975) και έφτιαξε έναν Χριστό (1976) που διαδόθηκε ιδιαίτερα και μπήκε - ως αντίγραφο - σε πολλά σπίτια.
Ας τον αναπαύσει τώρα ο Κύριος εκ των κόπων του, και δη από την διαρκή εσωτερική του περιδίνηση, που χαρακτηρίζει κάθε αληθινό καλλιτέχνη. Και ας χαρίσει την παρηγορία Του στην σύζυγό του, την αγαπημένη μας Ελένη, και τα παιδιά του, που κι αυτά ακολούθησαν τον εικαστικό δρόμο του πατέρα τους.

ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗΝ ΖΩΟΦΙΛΙΑΝ

2012-01-09T20:31:00.001+02:00

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

"Τὰ φυτὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τὰ ζῶα

καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁμιλοῦν χημικά."

(D.καὶ I. Kerner)

Ὡς γνωστόν, μεγάλη εἶναι ἡ ζωοφιλία τῆς ἐποχῆς μας. "Πολλοὶ γὰρ οἱ μηδὲν ἔχοντες καὶ τὰ πάντα κατέχοντες" (Β΄ Κορ. 6, 10) συνοδοὶ κυνῶν, γαλῶν, ἰχθύων, πτερωτῶν καὶ δὴ ὑπὸ ἀριθμητικὴν, μορφολογικὴν καὶ γενετικὴν ποικιλίαν. Ὑπάρχουν μάλιστα οἱ συνδιαιτώμενοι καὶ ὁμοτράπεζοι μὲ πιθήκους, ὄφεις, χελώνας καὶ ἄλλα "θηρία" "ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός", ὡς Νέο-Νῶαι ἐν τῇ κιβωτῷ, ἔνθα συναγελάζοντο "ζῶα μικρὰ μετὰ μεγάλων"!

Οὕτω "φλορίζουν" αἱ μπουτὶκ κυνο- καὶ ἄλλων ἐξοπλισμῶν καὶ εἰδικῶν ζωοτροφῶν, τὰ κομμωτήρια, τὰ σκυλο-νοσοκομεῖα, νεκροταφεῖα καὶ αἱ διαθῆκαι!

Διατί, ὅμως πάντα ταῦτα; Δὲν εἶναι καὶ τοῦτο ἓν τεκμήριον βεβαίως τῆς ἀγάπης, ἀλλὰ κυρίως τῆς συχνῆς ἀπομονώσεώς μας ἐντὸς τῶν θύραθεν κελλίων τῶν μεγαλουπόλεων, τῆς ἀπογοητεύσεώς μας ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἐπιλογὴν ταύτην ἀγαπητικῆς φροντίδος, διὰ τοὺς "yes-man" συντρόφους μας, σὺν τὴ θεληματάρικη καὶ μαϊμουδιστικὴ τ.ἔ. παροδικὴ παιδιοεπιθυμία κ.ἄ.; Καὶ σκεπτόμεθα: Εἶναι ζωοφιλία ἡ ἠχοφθορικὴ φυλάκισις τῶν φίλων μας τούτων ἐντὸς τοῦ ἐρημητηρίου μας, καὶ ἂν ἀκόμη οἱ Ἕλληνες Κυνικοὶ περιεπαίζοντο ὡς κύνες καθὼς ὁ Διογένης, πρὸς τὸν ὁποῖον παρομοιάζεται καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν!1

Ἐκτὸς ὅμως τῆς "συντροφικῆς" πως ζωοφιλίας, ὑφίσταται καὶ ἡ "διατροφικὴ" τοιαύτη. Καὶ ἐξηγούμεθα: Κατὰ τὴν χριστιανικὴν περὶ τῆς δημιουργίας θεολογίαν, τὰ ζῶα τυγχάνουν συνδημιουργήματα τοῦ ἀνθρώπου διὸ καὶ πρέπει νὰ προστατεύονται, ὑπαρχούσης ἀκόμη καὶ νομικῆς τοποθετήσεως. Περιλαμβάνονται εἰς τὸν σύνδεσμον μετὰ τοῦ Θεοῦ (Γεν. 9) καὶ εἰς τὴν ἀναμονὴν ἐσχατολογικῆς τελειώσεως (Ρωμ. 8) καὶ λυτρώσεως. Πρόκειται δηλαδὴ περὶ μιᾶς "συμφιλιωτικῆς συνυπάρξεως" (Koexistenz).

Τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τὰ ταλαίπωρα φυτὰ καὶ ἄνθη, τὰ δῆθεν "ἄλαλα καὶ κωφά", οὐχὶ δὲ ἀνθρωποειδῶς τὰ "ἄλαλα πνεύματα καὶ κωφὰ", καίτοι πυθωνικά! Ἐν τῇ πραγματικότητι ὅμως ἀπιστεύτως εὐαίσθητα, λαλίστατα καὶ συναλληλικά, διὸ καὶ ἔχουν ἀνάγκην στοργῆς καὶ ἀγάπης. Ταῦτα ἔχουν τεκμηριωθεῖ πειραματικῶς, διὰ τῆς ἠλεκτρονικῆς τεχνολογίας διαπρεπῶν ἐπιστημόνων ἐν Η.Π.Α.2

Τὰ ἀνωτέρω, δὲον νὰ λαμβάνωνται σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν εἰς τὴν κτηνο- καὶ ὀρνιθοτροφίαν, καθὼς καὶ τὴν "ἀνθηφόρον" βιομηχανίαν.

Οὕτω ἡ σφαγὴ τῶν ζώων εἰς τὴν συγκρουστικὴν ἀλλὰ καὶ θείαν τάξιν τῆς δημιουργίας εἶναι ἀναγκαία καὶ ἀναπόφευκτος, παρὰ τὰς διαμαρτυρίας τῶν ζωοφίλων, οἱ ὁποῖοι ὡς οἱ φυτοφάγοι (vegetarian) καὶ ἀνθόφιλοι, τηροῦν σιγὴν ἰχθύος διὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν καθημερινῶς "σφαγιαζομένων" ὡραιοτάτων φυτῶν καὶ ἀνθέων, τῆς ὁποίας ἡ ἠθική δικαιολόγησις ἀπόκειται εἰς ποικίλα ὅρια καὶ ὅρους. Τουλάχιστον δέ, ἡ ὑπὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κομπανίας καὶ οὐχὶ μόνον, καῦσις χιλιάδων βοοειδῶν, αἰγοπροβάτων καὶ πουλερικῶν ἐν συναφείᾳ πρὸς τὸ BSE κλπ., δέον νὰ ἀποτελέσει ἀφορμὴν νεοπροσδιορισμοῦ τῆς σχέσεώς μας, πρὸς τὰ δημιουργήματα αὐτά.

Ἐνταῦθα πρέπει νὰ προστεθῶσιν καί τινα περὶ τῆς διαδικασίας σφαγῆς τῶν ζώων, κυρίως διὰ λόγους διατροφικούς, ἀλλὰ καὶ θρησκευτικούς, καθ’ ὅτι ἡ θυσία ἀποτελεῖ ἀρχαιοτάτην ἔκφρασιν προσφορᾶς πρὸς τὸν Θεόν (πρβλ. τὸ περίφημον "εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων…" (Ἑβρ. 9, 14). Οὕτω εἰς τὴν μοντέρναν καὶ ἐν πολλοῖς βασανιστικὴν τεχνολογίαν τῆς κτηνο- καὶ ὀρνιθοτροφίας, περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἀναίμακτος θανάτωσις τοῦ ζώου διὰ electroshock. Ὅμως τουλάχιστον διὰ τὸν Μουσουλμανισμὸν τυγχάνει ἀπαράδεκτος, διότι τότε ἔχομεν πρὸ ἡμῶν ἓν πτῶμα, ἐπιτρεπομένης μόνον τῆς ἀμέσου σφαγῆς μετὰ τὴν ἀναισθητοποίησιν διὰ χτυπήματος τοῦ θυσιαζομένου (καθηγ. M. El Aggar).

Ἐὰν λοιπὸν εἴμεθα πραγματικοὶ ζωόφιλοι, πρέπει νὰ ἀναγνωρίζωμεν, ὅτι "τὰ ζῶα εἶναι ἐπίσης μόνον ἄνθρωποι"3. Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἄγνωστος ὁ οὐχὶ σπάνιος "κατ’ εὐφημισμὸν" καὶ ὄχι μόνον, χαρακτηρισμὸς ἑνὸς ἀνθρώπου ὡς "ζώου".

Καλὴ Χρονιὰ μετὰ τῶν προσφιλῶν κυνῶν, γαλῶν, μαϊμούδων, ἀλλὰ καὶ "ὄφεων"!

_____________________
1. B. Lang, Jesus der Hund. Leben und Lehre eines jüdischen Kynikers, Beckverlag 2011.
2. D. καὶ I. Kerner, Die sprache der Pflanzen. Ντύσσελντορφ 2005.
3. B. Klaus, Tier zuliebe. Vegetarisch Leben-eine Kostprobe, Diederichs 2011.

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως 9.1.2012

Ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ...

2012-01-08T22:14:00.000+02:00

Κείμενο-φωτογραφίες: π. Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανὸς

Ταξιδεύουμε ἀπάνου στὴ στιγμή. Μιὰ στιγμὴ ποὺ ξεκινάει ἀπό τὴ σιωπὴ καὶ, πρὶν προφτάσει νὰ ζήσει, ξαναπέφτει στὴ σιωπή. Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος

Μεσονύχτιες στιγμές, μέσα στῶν οἰκτιρμῶν Του τὸ πέλαγος καὶ τὴ βεβαιωμένη Του παρουσία, ποὺ ἐξατμίζει κάθε ἴχνος φόβου καὶ ἀνησυχίας καὶ κραταιώνει τὴν ψυχὴ γιὰ τὸ ἐπερχόμενο, κι ἴσως ὀδυνηρό, ξημέρωμα: αὐτὸ τὸ προαύλιο τῆς καθημερινότητας.

Ἀπὸ μακρυὰ ἀκούγονται ποικίλες μουσικές, κρωγμοὶ ἀπὸ τὰ νυχτοπούλια, ἄλλοι ἦχοι παράξενοι τῆς νύχτας, πού ὑφαίνουν γύρω σου τὸ χιτώνα τῆς ἀγωνίας καὶ κάποτε τῆς ἀπελπισίας. Γιὰ τὴν ὅποια ἀβεβαιότητα ὑπάρχει γύρω ἤ καὶ μέσα σου. Γιατὶ τὴν ἐλπίδα τὴν ἀνέθεσες σ᾿ Ἐκείνη, ποὺ ὡς ἄλλη Μάνα σοῦ παραστέκει μὲ τὴν γνησιότητα τῆς Ἀγάπης καὶ τῶν πρεσβειῶν Της τὴν προστασία. Ἐπειδὴ σ᾿ αὐτὴ στηρίζεσαι μέσα σὲ τοῦτο τὸν ἄσπλαχνο κόσμο.

Σ᾿ ὅλ᾿ αὐτὰ, λοιπὸν, ἔρχεται νὰ προστεθεῖ κι ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ποικίλους τρόπους διαθλᾶται μέσα καὶ γύρω σου. Σιωπὴ αἰνιγματική, ἀλλὰ καὶ πρὸς παιδαγωγίαν· μὲ ἐρωτήματα, ἀλλὰ καὶ μὲ στέρεες ἀπαντήσεις, ποὺ χαρακτηρίζουν καίρια καὶ κορυφαία ἐτούτη Του συμπεριφορά. Μιὰ συμπεριφορά, δηλαδή, ποὺ γιὰ νὰ τὴν κατανοήσεις, νὰ τὴ σπουδάσεις καὶ ἐνδεχομένως νὰ τὴν ἐξετάσεις, μελετώντας την μὲ εἰλικρίνεια, ἀπαιτεῖται νὰ περπατήσεις δρόμους παράλληλους: δρόμους διαδοχῆς καὶ μαθητείας ποὺ σοῦ προσφέρονται μέσα στὴν ἴδια τὴν ἐμβιωμένη πραγματικότητα, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἀδίσταχτη τὴν καθημερινότητα. Γιατὶ ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅπως ἡ σιωπὴ τοῦ γονιοῦ, τοῦ κάθε γονιοῦ, σὲ ὧρες φαρμακωμένες καὶ ἀνήλιαγες, ὅταν μέσα σὲ στιγμὲς ταραχῆς καὶ κλυδωνισμοῦ σφίγγει τὰ χείλη, χαμηλώνει τὰ μάτια καὶ σφιχτοδένει τὰ χέρια, λὲς καὶ κρατεῖ τὸ εἶναι του ὅλο σὲ ἐγρήγορση, ὅπως σὲ ὥρα καταποντισμοῦ ὁ καπετάνιος περιμαζεύει ὅλες του τὶς δυνάμεις καὶ κοιτάζει νὰ σώσει τὸ πλοῖο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Παραδειγματικὴ ἔκφραση αὐτῆς τῆς θείας Σιωπῆς, ἡ Σιωπὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐνώπιον τοῦ Ἡγεμόνος . «Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιώπα» (Μτθ. 26,63). Ἡ σιωπὴ τῶν Ἁγίων ποὺ καθημερινὰ τοὺς ἐμπαίζουμε, μὲ ποικίλους τρόπους καὶ συμπεριφορές….

Σπουδάζοντας τὴ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ βρίσκεις ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματὰ σου, γιατὶ συνυπολογίζεται αὐτὴ ἡ σιωπὴ μὲ τὴ δικὴ σου προσπάθεια γιὰ ἐπανεύρεση τοῦ ἑαυτοῦ σου, γιὰ τὸν ἐπανακαθορισμὸ τοῦ «χαμένου κέντρου» τῆς ζωῆς σου, τὸ ὁποῖο ἀνακαλύπτεις σιγὰ-σιγὰ σκαβοντας μέσα σὲ δεδομένα ἀποστασίας καὶ μικροπρέπειας ἀπέναντὶ Του. Ἀνακαλύπτεις τότε στιγμὲς ἐπισκέψεών Του μέσα σου, ὅταν ἐσὺ δὲν ἤσουν ἕτοιμος, ἐνῶ Ἐκεῖνος ἐπέμενε: «Ἰδοὺ ἔστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω....» (Ἀποκ.3,20). Καὶ τότε σκέφτεσαι πόσος χρόνος πῆγε χαμένος δίχως τὴν παρουσία Του, ἔστω καὶ τὴ σιωπηλὴ παρουσία Του, μέσα στὸν κόσμο ποὺ φρονεῖ πάντα τὰ δικὰ του καὶ ἐπιμένει στὸ θελημὰ του, ποὺ, ὅσο περνᾶνε τὰ χρόνια, ὅλο καὶ χειροτερεύει, γιατὶ ἐκπληρώνεται ἡ Προφητεία τοῦ Μ. Ἀντωνίου, ποὺ ἀναφέρει ὅτι θἄρθει καιρὸς ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ παρανοήσουν, κι ὅταν δοῦν κάποιο λογικὸ θὰ τοῦ λένε ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ παρανοικὸς κι αὐτοί οἱ λογικοί. Κι ὄχι ἁπλῶς ἐκπληρώνεται, ἀλλὰ πιστοποιεῖται ὡς μιὰ θεμελιωμένη ἀξία τῆς ἐμβιωμένης Σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μὲ κόπους, εὐχὲς, ἀγρυπνίες, πειρασμῶν ἐπιδρομὲς καὶ ἀνθρώπων διαβολὲς, ἀποκρυπτογραφήθηκε καὶ μᾶς δόθηκε μὲ τὸ βέβαιο τῆς ἑρμηνείας της στέλεχος: παρακαταθήκη καὶ κληρονομία εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι συν-ομιλία μὲ τὸν προσευχόμενο, τὸν ἐν ἀνάγκαις εὑρισκόμενο, τὸν ἀπελπισμένο μὲ τὸν κόσμο καὶ τὰ τοῦ κόσμου, τὸν ἀναβαίνοντα τὸν προσωπικὸ του Γολγοθᾶ ἀναζητώντας, εἰς μάτην, κάποτε, τὸν Σίμωνα τὸν Κυρηναῖο. Ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ προοίμιο τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀσθενείας. Τότε δηλαδὴ ποὺ μέσα στὴ δοκιμασία ἔρχεται ἡ Παρουσία τοῦ Θεοῦ. «…καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς· κακεῖ Κύριος» (Γ᾿ Βασ.19,12).

Συγχωρέστε με ποὺ δὲν κατάφερα μέχρι σήμερα ν᾿ ἀποκρυπτογραφήσω τὴ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ «ἔτι καὶ ἔτι». Ὅ, τι γράφω εἶναι σημεῖα ποὺ μοῦ πρόσφεραν κάποιοι ἀδελφοὶ, ἔμπιστοι Ἐκείνου καὶ δαψιλῶς εὐεργετούμενοι, μὲ ἰχνογραμμένη πάνω τους τὴν ἐλπιδοφόρο σκέπη καὶ συνδρομή: ἐξάπαντος μαθητεία ὅλων μας...

Ἐπισημείωση: Εἶχε γραφεῖ τὸ παραπάνω, ὅταν διάβασα τὸ σενάριο τῆς ταινίας τοῦ Ἴγκριντ Μπέρκμαν, «Οἱ Μεταλαμβάνοντες». Ἐκεῖ κατάλαβα πὼς ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ πίκρα Του ποὺ διαρκεῖ, ἐξ αἰτίας τῆς ἀτολμίας μας, τὶς σκοτεινὲς μας ψυχὲς καὶ, φυσικά, γιὰ μᾶς τοὺς κληρικούς, ἡ ἀπουσία τοῦ γνήσιου λόγου μας ποὺ θὰ παιδαγωγήσει, θὰ περιθάλψει, θὰ νοηματοδοτήσει τὴ ζωή μας. Γιατὶ καθημερινὰ φορτώνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ ποικιλία ἐνασχολήσεων, μεριμνῶν καὶ ναρκισσισμοῦ. Ὁ Θεὸς, νοιώθουμε, ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος ἀπέναντί μας, ὄπως ὁ κάθε γονιός, κι ἐμεῖς ἔχουμε μόνο δικαιώματα, καὶ καμμιὰ ὑποχρέωση γιὰ εὐγνωμοσύνη ( πρβλ. Λκ. 17, 11-19), τὰ ὁποῖα καὶ μὲ γκρίνια διεκδικοῦμε συνεχῶς.

Φυσικὰ τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικὰ καὶ διαμετρικὰ ἀντίθετα μὲ αὐτά, τὰ ὁποῖα ζοῦμε καὶ πράττουμε. Νομίζουμε, δηλαδή, ὅτι ὁ βίος μας εἶναι πεδίο ἀνταγωνισμῶν, ὅπου ἐμεῖς ἀπομένουμε θεατὲς καὶ κάποιοι ἄλλοι ἐπιμένουν ν᾿ ἀγωνίζονται. Γιατὶ πιστεύουμε, πὼς, ὅπως ἐξαπατοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, θὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ στὸ Θεὸ, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἀκούει σωπαίνει διακριτικὰ καὶ μὲ σημασία, ἀφοῦ μᾶς δίνει καιρὸ… Τὸν ὅποιο καιρὸ γιὰ νὰ βροῦμε τὶς παραμέτρους ἐκεῖνες ποὺ θὰ μᾶς ξανατοποθετήσουν σιμὰ Του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀναζητώντας τὸ κλειδὶ ποὺ θ᾿ ἀνοίξει τὴ θύρα τῆς κατοικίας τοῦ Θεοῦ, ὅπου καὶ θὰ κατορθώσουμε νὰ Τὸν ἐπισκεφθοῦμε καὶ νὰ συνομιλήσουμε μαζὶ Του, θρυμματίζοντας τὴν πολύμηνη ἤ πολυετῆ Σιωπή Του, ἀπαιτεῖται ὑπομονὴ καὶ ταπείνωση. Καὶ στὶς μέρες μας, ἀλλοίμονο, ποῦ καὶ πῶς νὰ βρεθοῦν...

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΑΪΔΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

2012-01-08T17:54:00.001+02:00

Από την Αρχιερατική Περιφέρεια Αδελαΐδας

Την Κυριακή 8η Ιανουαρίου 2012 και στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, έλαβε χώρα στήν προβλήτα του Γκλενέλγκ της πόλεως της Αδελαΐδας της Νότιας Αυστραλίας, ο Αγιασμός των Υδάτων και η κατάδυσις του Τιμίου Σταυρού υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Δορυλαίου κ. Νικάνδρου, μεθ’όλου του Ιερού κλήρου της Ιεράς μας Αρχιεπισκοπής εις Αδελαῒδαν, συν Ιερέων των άλλων αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Την τελετή, παρηκολούθησαν, ο Δήμαρχος της περιοχής κ. Ken Rollond, ο Εντιμότατος Γενικός Πρόξενος εις Αδελαΐδαν κ. Χρήστος Μανιάκης-Γρίβας, οι εκπρόσωποι της Κυβερνήσεως και της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, μεγάλος αριθμός Υπουργών αμφοτέρων των κομμάτων, Πρόεδροι και αρχηγοί αδελφοτήτων και συλλόγων που συμμετείχαν και συμπανηγύρισαν μαζί με ένα πλήθος πιστών Ορθοδόξων χριστιανών της Ιεράς μας Αρχιεπισκοπής.

Το Απολυτίκιον «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε» έψαλαν και σε άλλες γλώσσες οι αντιπρόσωποι των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, ενώ την ώρα εκείνη αφ’ ενός η πολιτική ηγεσία της Πολιτείας της Νότιας Αυστραλίας άφηνε ελεύθερα περιστέρια, αφ’ ετέρου εγένετο η κατάδυσις του Σταυρού στην θάλασσα της παραλίας του Γκλενέλγκ.

Την ομιλία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Δορυλαίου κ. Νικάνδρου, ακολούθησαν οι επίκαιρες ομιλίες του Δημάρχου, του Προξένου και των εκπροσώπων της Κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Τον σταυρό ανέσυρε από την θάλασσα ὁ νεαρός Ιωάννης Φραζής και έλαβε τον χρυσό σταυρό με την αλυσίδα, από τον Θεοφιλέστατο, ενώ οι δεκάδες των νεαρών κολυμβητών, έλαβαν από ένα ενθύμιο.

Τέλος ακολούθησε το καθιερωμένο πανηγύρι που οργανώνει κάθε χρόνο η Ιερά Αρχιεπισκοπή με τη Διακοινοτική Επιτροπή.

Το πανηγύρι τίμησαν όλοι οι ανωτέρω προσκεκλημένοι, καθώς και πλήθος Ομογενών, οι οποίοι γεύτηκαν τα όμορφα εδέσματα που με άρτια οργάνωση προετοίμασαν τα δραστήρια μέλη τών Ενοριών-Κοινοτήτων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και απήλαυσαν ελληνική μουσική και ελληνικούς χορούς.

Κλείνοντας την ημέρα των εορταστικών εκδηλώσεων, ο Επίσκοπος Δορυλαίου κ. Νίκανδρος μετέφερε και πάλι τις εόρτιες ευχές και την πατρική στογή και μέριμνα του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ.κ. Στυλιανού για ένα ελπιδοφόρο, ευφρόσυνο και δημιουργικό νέο έτος.

ΑΡΧΩΝ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟΥ

2012-01-08T00:28:00.000+02:00

Την Πρωτοχρονιά ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Αθανάσιος απένειμε στον Διευθυντή του Ζωγραφείου Λυκείου της Κωνσταντινούπολης Ιωάννη Δεμιρτζόγλου, το οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτονοταρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκηδόνος.

Η Ιδιωτική Οδός συγχαίρει τον νέο Άρχοντα, ο οποίος είναι ανάστημα της Χαλκηδόνος, εύχεται εγκαρδίως επί τοις ονομαστηρίοις αυτού και παραθέτει τις δύο ομιλίες που εκφωνήθηκαν κατά την απονομή του οφφικίου.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΟΦΦΙΚΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΔΕΜΙΡΤΖΟΓΛΟΥ (1/1/2012)

Ελλογιμότατε κ. Ιωάννη Δεμιρτζόγλου, Πρόεδρε της Κοινότητας Κανδυλλί και Λυκειάρχα,

Η Ι. Μ. Χαλκηδόνος Σας γνωρίζει λίαν καλώς παιδιόθεν. Ενθυμούμαι προ 40 ετών, όταν ελειτουργούσαμεν εις τον Ι. Ν. Αγίου Παντελεήμονος Κουσκουτζουκίου, Σεις μικρός τότε, κρατούσατε τα δικηροτρίκηρα. Μνήμες άληστες.

Γνωρίζει την ποιότητα και αφοσίωσίν Σας προς την Εκκλησίας καθώς και όλης της οικογένειάς Σας.

Γνωρίζει τους αγώνας και αγωνίας Σας διά την Κοινότητα Κανδυλλί και κυρίως διά το Γυμνάσιον του Ζωγραφείου, έστω και αν κατά καιρούς υφαίνονται ποικίλα εμπόδια. Σεις όμως επιμένετε, όπως λέγουν, ελλη-νικά.

Άλλωστε η πολύπλευρη αναγνώρισή Σας αποτελεί την καλλιτέραν ικανοποίησίν διά Σας.

Γνωρίζει τον ενθουσιασμόν με τον οποίον από ετών, ευλογία της Α. Θ. Παναγιότητος, οργανώνεται τας πολλάς και ποικίλας πολιτισμικού χαρακτήρος παρασχολικάς εκδηλώσεις εις την Πόλην μας και του εξωτερικού.

Εάν δε η Ι. Μ. δεν ημπορεί να ανταποκριθεί πάντοτε εις αυτάς, τούτο οφείλεται εις τον φόρτον της εργασίας και εις ορισμένας τεχνικάς δυσκολίας.

Πάντα, όπως κι αν έχει το πράγμα, νομίζομεν, ότι αι δραστηριότητες αυταί, παρά την μείωσιν του ομογενούς πληθυσμού της Βασιλευούσης θα καταγραφούν θετικές από του ιστορικού του μέλλοντος, ο οποίος θα εγκύψει εις την έρευναν της πολιτισμικής δραστηριότητος της ομογένειας της Πόλης, καίτοι παλαιότερον η πλειονότης αυτής συνίσταται εις ιατρούς και εμπόρους (Ανεστίδης) κατά τον Κ' και ΚΑ΄αιώνα.

Διό και η Ι. Μ. αποφάσισε να Σας τιμήσει και δι' ενός οφφικίου, το οποίο δεν ήτο άγνωστον εις την Επαρχίαν Χαλκηδόνος και δη εις την Κοινότητα Χρυσοκεράμου (Τσεγκέλκιοϊ), όπου επί πολλά έτη εχρημάτισε δοκίμως ως διδασκάλισσα και διευθύντρια της Κοινοτικής Σχολής η Σουλτάνα Δεμιρτζόγλου, η μητέρα Σας.

Άξιος!

ΟΜΙΛΙΑ ΙΩΑΝΝΗ Θ. ΔΕΜΙΡΤΖΟΓΛΟΥ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

Σεβασμιότατε Γέροντα Άγιε Χαλκηδόνος,

Σας εύχομαι μια καλύτερη χρονιά, γεμάτη υγεία, αγάπη και δημιουργία!

Είναι ιδιαίτερη τιμή σήμερα, την πρώτη μέρα του χρόνου, να βραβεύομαι από έναν πνευματικό άνθρωπο, εκλεκτό εκπρόσωπο της Μητέρας του Θεού Εκκλησίας αλλά και άξιο φίλο των γραμμάτων και των τεχνών. Η τιμή μεγάλη, η ευθύνη μεγαλύτερη!

Είχα την τύχη να γεννηθώ σε ένα μικρό και γραφικό χωριό του Βοσπόρου, το Κουσκουτζούκι, πλάι στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Τα πρώτα μου μαθήματα τα πήρα από τους γονείς μου: τη Νίτσα και το Θεόφιλο καθώς και την αγαπημένη μου γιαγιά Κυριακίτσα. Μου δίδαξαν αγάπη, προσφορά και ευθύνη. Μου έμαθαν να αγαπώ τα απλά και να ονειρεύομαι μεγάλα όνειρα. Κοντά τους έμαθα να μοιράζομαι και να περνάω τη ζωή μου, συμβάλλοντας στο χαμόγελο των συνανθρώπων μου. Έμαθα να αγωνίζομαι και να διεκδικώ το καλύτερο για τους άλλους. Να είμαι περήφανος για την ταυτότητά μου και να τη διαφυλάσσω σαν φυλακτό. Να μη συμβιβάζομαι και να μην υποχωρώ. Μοναδικό μου όπλο η ειλικρίνειά μου.

Αργότερα διδάχοι και συμπαραστατές οι δάσκαλοί μου:

η δασκάλα μου στο δημοτικό του Τσεγκέλκιοϊ Αμαλία Ζερβού

οι καθηγητές μου στο Ζωγράφειο: Βασίλης Κασαπίδης, Αλέξανδρος Αλεξανδρίδης, Γιάννης Τζιβελάκης, Γιάννης Τζίτζης, Κωνσταντινιά Ματζάρη, Στάθης Αρσενιάδης, Δημήτρης Παντελάρας, Βασίλης Νικολαΐδης, Ιωάννα Ψαροπούλου-Δόκου, Πέτρος Τσιτσόπουλος, Κώστας Θεοδωρίδης, Χαράλαμπος Χριστοφορίδης, Αλέκος Αποστόλου και ο Δημήτρης Φραγκόπουλος, καθηγητής, προκάτοχός μου στο Ζωγράφειο και πάντα κοντά σε κάθε προσπάθεια της Σχολής,

ακόμη, ο δάσκαλος του ακορντεόν Σαβάς Τασκέντ

οι πνευματικοί δάσκαλοι, που με μύησαν στο θέατρο και μου έδωσαν αληθινά μαθήματα ζωής, ο Στέφανος Παπαδόπουλος και ο Γιώργος Οκταποδάς

οι σκηνοθέτες μου Απόστολος Βακαδήμας και Σάββας Μελόπουλος καθώς και οι λοιποί συνεργάτες στο θέατρο και γενικότερα στο ΕΡΘΟ

τέλος, ο εκπρόσωπος του ιδρυτή της Σχολής Λάμπρος Ψαρόπουλος, που με πρότασή του και της τότε εφορίας, πριν 18 περίπου χρόνια, ανέλαβα τη Διεύθυνση του Ζωγραφείου.

Φάροι φωτεινοί και τύχη αγαθή στην ταπεινή μου πορεία, από τα παιδικά μου χρόνια,

ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης από την εποχή που ήταν Διευθυντής του Ιδιαίτερου Γραφείου του Πατριάρχη Δημήτριου

ο σημερινός Ποιμενάρχης μας από τα δεκατρία μου χρόνια

ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Φώτιος και οι δύο ιερείς των κοινοτήτων που μεγάλωσα, του Κουσκουτζουκίου και του Τσεγκέλκιοϊ, ο παπα-Αιμιλιανός και ο παπα-Βασίλης καθώς και άλλοι μητροπολίτες της Ιεράς Συνόδου. Δίδαξαν και διδάσκουν με το παράδειγμά τους και φωτίζουν συχνά το δρόμο μου.

Κοντά μου πάντα, συνοδοιπόροι, στα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, στις ανάγκες του Ζωγραφείου και τις ευθύνες της Ομογένειας, στα προσωπικά και τα κοινοτικά ο συμμαθητής και αδελφικός μου φίλος Λάκης Βίγκας και ο συγχωριανός μου και παιδικός φίλος Σάββας Κοτάμ.

Το μεγαλύτερο βέβαια κομμάτι της μέχρι τώρα ζωής μου βρίσκεται στις αίθουσες του Ζωγραφείου. Εκεί όλες μου οι προσπάθειες για το καλύτερο της ομογενειακής παιδείας και όχι μόνο, εκεί δυστυχώς και οι δυσκολίες αλλά πάντα εκεί και ο Αντώνης Παριζιάνος και οι άξιοι συνάδερφοί μου, οι συνεργάτες μου στον καθημερινό αγώνα, ομόθρησκοι και αλλόθρησκοι, οι μαθητές μου και οι απόφοιτοί, η εφοροεπιτροπή της κοινότητας Σταυροδρομίου και ο πρόεδρος Γιώργος Παπαλιάρης, οι φίλοι του Ζωγραφείου τόσο από την Πόλη όσο και από την Ελλάδα, που δίνουν πνοή στο όραμα και τροφοδοτούν την πίστη ότι θα υπάρχουμε και αύριο.

Έμπνευση και δύναμή μου από τη στιγμή που γεννήθηκαν οι δύο κόρες μου: η Τάνια και η Ελίνα, το καμάρι μου, που μοιράστηκαν τις αγωνίες μου αλλά και τις χαρές και τις επιτυχίες μου.

Και τα τελευταία χρόνια στήριγμά μου η αγαπημένη μου σύντροφός στη ζωή, στα πιστεύω αλλά και στο όνειρο, η Άσπα.

Σε όλους αυτούς αξίζει η σημερινή τιμή αλλά και σε όσους δεν μπόρεσα να αναφέρω, με τη βοήθεια και τη στήριξη των οποίων, με τις ευχές και τις προσευχές τους συνεχίζω, με την ελπίδα ότι οι καλύτερες μέρες δεν έχουν περάσει. Άλλωστε ο κόσμος αλλά και το όνειρο, οι τιμές και τα αξιώματα υπάρχουν και αξίζουν μόνον όταν τα μοιραζόμαστε.

Καλή χρονιά και χρόνια καλά σε όλους μας, με την ευχή και την ελπίδα ο κόσμος να περάσει από το εγώ στο εμείς!!!

Κόντρα στον άνεμο...

2012-01-07T18:02:00.001+02:00

Στη Ραφήνα σήμερα το μεσημέρι απτόητοι οι νεαροί σκιέρ επιδίδονταν στο θαλάσσιο σπορ τους, πετώντας τον δικό τους "χαρταετό".

Ο άνεμος δυνατός, το κρύο τσουχτερό, αλλά φαίνεται πως η θάλασσα για όσους την αγαπούν είναι πάντα φιλική.

Κόντρα στον άνεμο, λοιπόν...

Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ

2012-01-07T10:51:00.001+02:00

Από τον π. Βασίλειο Θερμό λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω σχόλιο, συμφωνώντας απόλυτα με το περιεχόμενό του. Ο π. Βασίλειος για άλλη μια φορά ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας.

Διάβασα σε αρκετά ιστολόγια την είδηση ότι από την Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως θα διεξαχθή Μνημόσυνο των πεσόντων κατά τη μάχη της Κόνιτσας, επειδή οφείλουμε στους μαχητές αυτούς την ελευθερία μας κατά τον εμφύλιο. Ενώ συμμερίζομαι τη διαπίστωση ότι χωρίς τον αγώνα τόσων και τόσων ανώνυμων η Ελλάδα θα είχε βυθιστή στο σκοτάδι της ανελευθερίας, μου δημιουργούνται κάποιες απορίες.

Το μνημόσυνο είναι ένα εκκλησιαστικό γεγονός και αποτελεί προσευχή της Εκκλησίας για την ανάπαυση των ψυχών. Μόνο οι ψυχές των μαχητών του Εθνικού Στρατού έχουν ανάγκη των προσευχών μας; Οι πεσόντες του Δημοκρατικού Στρατού δεν ήταν βαπτισμένοι και μυρωμένοι; Μήπως μάλιστα λόγω της αθεϊας και του αντιεκκλησιαστικού μίσους πολλών από αυτούς έχουν περισσότερη ανάγκη από Μνημόσυνα;

Αν ένας εκκλησιαστικός φορέας θέλει να αναδείξει τη σημασία των μαχών εκείνων μπορεί κάλλιστα να οργανώσει μία άλλη εκδήλωση (ημερίδα, βραδυνό κ.ο.κ.) όπου θα αναλυθούν τα στοιχεία και τα γεγονότα. Αλλά το Μνημόσυνο, μία ακολουθία ενσωματωμένη στη Θεία Ευχαριστία, όπου ανοίγει ο ουρανός για να ενοποιηθή με τη γη και όπου οι ζώντες και περιλειπόμενοι αγκαλιάζουν αγαπητικά στις προσευχές τους όσους έφυγαν από κοντά μας και τώρα δεν μπορούν πλέον να μετανοήσουν, συνιστά γεγονός καθολικότητος, συνέχεια και προεκταση του κοσμοσωτήριου έργου του Χριστού. Και όταν κάποιοι αποκλείονται επιλεκτικά, δεν έχουμε καθολικότητα.

Μήπως λοιπόν η εκδήλωση αυτή είναι απλώς ένα πολιτικό γεγονός; Και μήπως χάνει μια σπουδαία ευκαιρία να λειτουργήσει η Λατρεία μας παιδαγωγικά προς τον λαό, δηλαδή συμφιλιωτικά;

Εκτός αν τέτοια είναι η πρόθεση των οργανωτών, οπότε ζητώ συγγνώμη. Αλλά αυτό δεν διαφαίνεται από την ανακοίνωση.

Ο απορών,

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός

ΣΤΟ "ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ" ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

2012-01-06T23:47:00.002+02:00

φωτογραφίες Νικολάου Μαγγίνα

Δείτε στο Φως Φαναρίου, το ιστολόγιό μας για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το σημερινό πλούσιο φωτορεπορτάζ του Νικολάου Μαγγίνα από τον εορτασμό των Θεοφανείων στο Φανάρι.

Τα στιγμιότυπα από την Πατριαρχική Θ. Λειτουργία και από την Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στον Κεράτιο Κόλπο, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, και με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, από την Πόλη, την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ - ΔΕΝ ΕΠΑΙΤΕΙ - ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΕΦΡΑΙΜ

2012-01-06T19:34:00.001+02:00

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Πολλά ενδιαφέροντα μας λέει ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε χθες (5.1.2012) στο περιοδικό Επίκαιρα.

Ο κ. Ιλαρίων για άλλη μια φορά ρίχνει το ...γάντι στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια σχετικά με την έκκληση του Πατριάρχη Μόσχας για την απελευθέρωση Εφραίμ: "Όταν αποστέλλουμε κάποια αίτηση, πολύ περισσότερο με την υπογραφή του Πατριάρχη, έχουμε ως αφετηρία μας το ότι δεν πρέπει να αγνοηθεί. Εάν αγνοηθεί, τότε αυτό θα μαρτυρά μια ορισμένη θέση, την οποία θα λάβουμε υπόψη μας, και στις περαιτέρω ενέργειές μας θα ξεκινάμε από εκεί. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι η θέση μας δεν θα αγνοηθεί...". Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων, όπως γράψαμε και προ ημερών, δεν παίζει. Απαιτεί, ουσιαστικά, από τον Κάρολο Παπούλια την απελευθέρωση Εφραίμ, θέτοντας και θέμα γοήτρου του Ρώσου Πατριάρχη.

Στη συνέντευξή του ο Σεβ. Ιλαρίων μιλάει και για τις ιδιαίτερες σχέσεις της Ρωσίας με το Ρωσικό Μοναστήρι του Αγ. Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, τις οποίες θεωρεί ως κάτι το "απολύτως φυσικό". Και είναι. Το ...αφύσικο είναι η πρεμούρα των Ρώσων για τον Εφραίμ, με τον οποίο δεν είχε φανεί μέχρι πρότινος ότι είχαν σχέσεις ...πάθους! Άραγε να είναι μόνο το γόητρο των Ρώσων ηγετών που επλήγη - όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Θανάση Αυγερινού από τη Μόσχα - οι οποίοι δεν μπορούν να δεχθούν ότι δεξιώνονταν "βασιλικά" έναν υπόδικο;

Η ρωσική οργάνωση "Ας υπερασπιστούμε τον Άθω!" που δημιουργήθηκε για την απελευθέρωση του ηγούμενου Εφραίμ, ταυτίζει - ουσιαστικά - τον Άθω με τον Εφραίμ. Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ αναφέρεται σε θέσεις πολιτικών που ζητούν αλλοίωση του χαρακτήρα του Αθωνίτικου μοναχισμού, αλλά εδώ το σημείο αιχμής είναι ο Βατοπαιδινός ηγούμενος. Γι' αυτόν συστάθηκε η ...Αθωσωτήριος οργάνωση.

Ο κ. Ιλαρίων δεν αμφισβητεί την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Άγιον Όρος, αλλά τονίζει πως ο Άθως είναι "πανορθόδοξο προσκύνημα". Δικαιολογεί έτσι την παρέμβαση της Ρωσικής Εκκλησίας στην υπόθεση Εφραίμ. Μια παρέμβαση που είναι σαφές ότι έγινε εν αγνοία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του οποίου τη "σιωπή" δεν μπορεί να εξηγήσει ο κ. Ιλαρίων, λέγοντας κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον: "Κάθε εκκλησιαστικός ηγέτης σε κάθε δεδομένη κατάσταση λαμβάνει εκείνη την απόφαση, η οποία, κατά την άποψή του, πρέπει, προφανώς, να υπηρετεί τα συμφέροντα της Εκκλησίας της οποίας ηγείται". Δηλαδή παίρνοντας την απόφαση η Ρωσική Εκκλησία να κάνει δραματικές εκκλήσεις για την αποφυλάκιση Εφραίμ υπηρετεί κάποια δικά της συμφέροντα; Και ποια μπορεί να είναι αυτά; Όταν μάλιστα πρόκειται για υπόθεση άλλης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας;

Πολλά θα μπορούσε ακόμη να παρατηρήσει κανείς στην συνέντευξη του Υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσικής Εκκλησίας. Προτιμώ, επί του παρόντος, να κλείσω με μια απορία:

Σε ποιά διαβήματα προέβη η Ρωσική Εκκλησία οσάκις ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης συλλαμβάνονταν από τις Αρχές της FYROM και σάπιζε σε φυλακές των Σκοπίων; Νομίζω πως είναι και τώρα στη φυλακή... Και εκεί η σύλληψή του γίνεται για καθαρά θρησκευτικούς και εθνικούς λόγους και σε καμία περίπτωση για ανταλλαγές οικοπέδων...

Υ.Γ. Ο τίτλος, πάντως, της συνέντευξης του Μητροπολίτου Ιλαρίωνα "Η καθολική Δύση πίσω από την προφυλάκιση Εφραίμ" δεν δικαιολογείται επαρκώς - έως καθόλου - από το περιεχόμενο της συνέντευξης.

amen

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ!

2012-01-05T20:19:00.000+02:00

Στον φίλο Τ.Σ.

Ο Παγκόσμιος Καβάφης συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του στην οικουμένη και κατά την αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Είτε μελοποιημένος είτε μεταφραζόμενος είτε ως θέμα συνεδρίων είτε με άλλους τρόπους, ο Καβάφης είναι παντού!

Σύμφωνα με την Καθημερινή:

Ένα πρωτότυπο πρόγραμμα μελοποιημένης -από διάφορους συνθέτες, Έλληνες και ξένους- ποίησης του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, που θα παρουσιαστεί σε πανεπιστημιακούς χώρους, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ευρώπη, ετοίμασαν τρεις καταξιωμένοι Έλληνες της Διασποράς.

Η ιδέα για το εγχείρημα αυτό γεννήθηκε πριν από έναν ακριβώς χρόνο στη Βιέννη, έπειτα από μια «Λογοτεχνική-μουσική βραδιά», αφιερωμένη στη μελοποιημένη ποίηση και το σχετικά άγνωστο πεζό έργο του Καβάφη, από τρεις συντελεστές τον καθηγητή του αμερικανικού Πανεπιστημίου Μίτσιγκαν και υπεύθυνο της Έδρας Καβάφη για Νεοελληνικές Σπουδές, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, τη γνωστή μεσόφωνο Αλεξάνδρα Γκράβα και τον ανερχόμενο νεαρό πιανίστα Παντελή Πολυχρονίδη.

Η πρεμιέρα του προγράμματος, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ωνάσειο Ίδρυμα Νέας Υόρκης, θα γίνει στις 16 Απριλίου στο Πανεπιστήμιο Μίτσιγκαν και στη συνέχεια θα παρουσιαστεί σε άλλα πέντε αμερικανικά πανεπιστήμια τα οποία έχουν προγράμματα Νεοελληνικών Σπουδών ή μουσικές σχολές που δείχνουν ενδιαφέρον για τον Καβάφη, και αυτά είναι τα πανεπιστήμια Ινδιάνα, Κολούμπια, Αιέβα, Γέιλ και Μπρόου.

Σύμφωνα με τους συντελεστές του προγράμματος, διαφορετικοί συνθέτες που περιλαμβάνονται σε αυτό, χρησιμοποίησαν διαφορετικά ιδιώματα για να μελοποιήσουν τον Καβάφη, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Δημήτρης Μητρόπουλος, αλλά και πολύ σπουδαίοι Αμερικανοί, όπως ο Ντέιβιντ Κόπερ, αλλά και νέοι σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες της Διασποράς, όπως η Καλλιόπη Τσουπάκη, ο Δημοσθένης Στεφανίδης, ο Κώστας Ρικλίδης.

Το πρόγραμμα ετοιμάστηκε ενόψει και των δύο μεγάλων επετείων για τον Καβάφη μέσα στο 2013, δηλαδή των 150 χρόνων από τη γέννησή του και των 80 χρόνων από το θάνατό του.

Αλλά σύμφωνα με ρεπορτάζ του Ηλία Μαγκλίνη επίσης στην Καθημερινή έχουμε και κάτι ακόμα εξαιρετικό:
Ο Καβάφης στην Ιταλία: μοιάζει με τίτλο όπερας του Ροσίνι, αλλά είναι μια αληθινή ιστορία: μια ειδική έκδοση με τα ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή, μεταφρασμένα στα ιταλικά, κυκλοφορεί στη γειτονική μας Ιταλία μαζί με την εφημερίδα Corriere Della Sera. Πριν από μια εβδομάδα εγκαινιάστηκε η εν λόγω σειρά, με έναν τόμο ποιημάτων της νομπελίστριας Βισλάβα Σιμπόρσκα. Η εφημερίδα κοστίζει 1,20 ευρώ και το βιβλίο προσφέρθηκε, ως πρώτο, στην τιμή του 1 ευρώ. Η αγορά του ήταν προαιρετική, ωστόσο, η Σιμπόρσκα πούλησε 100.000 αντίτυπα. Ο τόμος με τα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη κυκλοφόρησε με το χθεσινό φύλλο της εφημερίδας στην τιμή των 7,90 ευρώ και θα παραμείνει στα περίπτερα για μία εβδομάδα. Η απρόσμενη επιτυχία της Σιμπόρσκα, οδήγησε τους υπεύθυνους της ιταλικής εφημερίδας να ανεβάσουν το τιράζ του Καβάφη (ενός από τους πλέον πολυμεταφρασμένους ποιητές, ακόμα και στη γλώσσα των Μαορί, όπως γράφει η εφημερίδα) από 50.000 σε 90.000 αντίτυπα(!).
Υπεύθυνος της σειράς είναι ο εκδότης και μεταφραστής Νικόλα Κροτσέτι. Εχοντας ως έδρα το Μιλάνο, εδώ και τριάντα χρόνια, ο κατά το ήμισυ Ελληνας Κροτσέτι έχει αφιερωθεί στη διάδοση της παγκόσμιας ποίησης, δίνοντας ειδική έμφαση στην ελληνική. Εχει εξάλλου στο ενεργητικό του τη δίγλωσση ανθολογία 65 Ελλήνων ποιητών του 20ού αιώνα που μετάφρασε μαζί με τον Φιλίπο Μαρία Ποντάνι για τις εκδόσεις Μondadori. Ο ογκώδης τόμος των 2.000 σελίδων κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2010 και τα 5.000 αντίτυπα της α΄ έκδοσης εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Δημοσιεύουμε εδώ το ποίημα Μάρτιαι Ειδοί στα ιταλικά, παραπέμποντας σε παλαιότερη ανάρτησή μας για τα ελληνικά εδώ.

Konstandinos Kavafis, «Idi di marzo»

Le grandezze paventa,

anima. Le ambizioni, se vincerle non puoi,

secondale, ma sempre cautelosa, esitante.

Quanto più in alto sali,

tanto più scruta, e bada.

E quando all’acme sarai giunto, ormai,

Cesare, quando prenderai figura

d’uomo così famoso, allora bada,

quando cospicuo incedi per via col tuo corteggio:

se mai, di tra la massa, ti s’accosti

un qualche Artemidoro, con uno scritto in mano,

e dica in fretta: «Lèggi questo súbito,

è cosa d’importanza, e ti riguarda»,

allora non mancare di fermarti, non mancare

di differire colloqui e lavori,

di rimuovere i tanti che al saluto

si prostrano (più tardi li vedrai).

Anche il Senato aspetti. E lèggi súbito

il grave scritto che ti reca Artemidoro.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (Με το βλέμμα ενός μετανάστη)

2012-01-04T18:27:00.001+02:00

Πίνακας Νίκου Μόσχου

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την υφήλιο και που βιώνεται με πολύ άσχημο τρόπο στην πατρίδα μας, την Ελλάδα αποτελεί ένα γεγονός που όπως φαίνεται θα μας απασχολήσει για αρκετά χρόνια.

Όλοι τώρα αναρωτιόμαστε ποια είναι τα αίτια αυτής της κρίσης. Γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο! Και λίγο-πολύ όλοι παριστάνουμε τους ντέντεκτιβ που προσπαθούν να ανακαλύψουν που πήγαν τα χρήματα. Και ανάλογα με τις πεποιθήσεις και τη στάση ζωής του καθενός αποφαινόμεθα υποδεικνύοντας ως άρπαγες του παγκόσμιου αλλά και του ελληνικού πλούτου, διάφορους ανθρώπους που πάντα βέβαια ανήκουν σε περιβάλλοντα που είναι έξω από το δικό μας. Δηλαδή, πάντα φταίχτες είναι οι άλλοι!

Θα αναρωτηθείτε εύλογα: «Θα πρέπει να φταίω εγώ δηλαδή, για την οικονομική κατάντια στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα;».

Εσύ αδελφέ μου, που χρόνια τώρα είσαι μετανάστης, ίσως όχι τόσο. Όμως δεν είσαι και εντελώς απαλλαγμένος από ευθύνες!

Το δράμα είναι ότι εμείς οι Έλληνες μετανάστες βιώνουμε διπλά την οικονομική κρίση. Από τη μια ζούμε την παγκόσμια κρίση. Δεν μας αφήνει όμως ανέπαφους και η κρίση στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Ελλάδα. Και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να βγάλουμε την «ουρά» μας απ’ έξω. Θέλαμε πάντα να έχουμε λόγο στα δρώμενα της Ελλάδας. Μας άρεσε προεκλογικά να απευθύνονται σε μας οι διάφοροι πολιτικοί και να μας λένε ότι πρωταγωνιστές των εξελίξεων είμαστε εμείς. Μας κολάκευε να μας αποκαλούν «κυρίαρχο λαό».

Τώρα αντιδρούμε. Γιατί; Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που διαγκωνιζόμασταν να βρούμε προεκλογικά θέσεις στα διάφορα «κομματικά» αεροπλάνα, προκειμένου να κατέβουμε στην πατρίδα και να διαδραματίσουμε τον πρωταγωνιστικό μας ρόλο; Τώρα, γιατί μας στεναχωρεί το γεγονός ότι στην αντιμετώπιση της κρίσης καλούμαστε πάλι εμείς να είμαστε πρωταγωνιστές. Ο «κυρίαρχος λαός»! Μας ενδιαφέρει η λαϊκή κυριαρχία μόνο όταν δεν έχει να διαχειριστεί προβληματικές καταστάσεις; Όχι αδελφοί μου. Όλοι αυτοί που λέμε ότι φταίνε για την κατάσταση που επικρατεί παγκοσμίως και στην πατρίδα μας είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Είναι συνάνθρωποί μας που εμείς, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τους δώσαμε το δικαίωμα να διαχειρίζονται τα της ζωής μας. Μακάρι να μπορούσαμε να υποχρεώσουμε όλους εκείνους που έχουν κακοδιαχειριστεί ή έχουν καταχραστεί το δημόσιο πλούτο, να τον γύριζαν πίσω. Όμως εκ των πραγμάτων αυτό είναι δύσκολο.

Από πολλούς μπαίνει το ερώτημα, αν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Ή ναι απαντήσουμε ή όχι θα πρέπει να είναι επαρκώς αιτιολογημένο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε είναι αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Αν παρατηρήσουμε θα προσέξουμε ότι η κρίση αυτή μαστίζει περισσότερο το δυτικό κόσμο ο οποίος, σχεδόν στο σύνολό του, είναι χριστιανικός. Τι σχέση έχει αυτό, θα πουν κάποιοι. Και όμως. Αν όλοι είχαμε πάρει στα σοβαρά την ιδιότητά μας ως χριστιανοί, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Το ίδιο ισχύει και για την πατρίδα μας, την Ελλάδα. Χριστιανοί είμαστε και οι Έλληνες και μάλιστα Ορθόδοξοι, στην συντριπτική μας πλειοψηφία. Χριστιανοί Ορθόδοξοι, που έχουμε ξεχάσει αυτή την ιδιότητά μας. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευθεί το γεγονός ότι, όλοι αγωνιζόμαστε για την συσσώρευση πλούτου αγνοώντας το ψαλμικό: «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής»! Όλοι φροντίζουμε να έχουμε μεγάλα αποθέματα, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία συνήθως την αποκατάσταση των παιδιών μας ή τη φροντίδα της υγείας μας ή των γηρατειών μας.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε απλοί διαχειριστές των υλικών αγαθών. Συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ιδιοκτήτες. Τα θέλουμε όλα δικά μας και δεν μας ενδιαφέρει όσο κι αν υποφέρει ο διπλανός μας.

Ο Υλισμός μας οδηγεί στο “εγώ”. Μόνο η Χριστιανική διδασκαλία, χωρίς να καταργεί την προσωπικότητα (εικόνα του Θεού) μπορεί να μας οδηγήσει στο “εμείς”, στη συνεργασία των προσωπικοτήτων, αδελφών εν Χριστώ.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι της οικονομικής κρίσης προηγήθηκε η πνευματική κρίση. Διώχθηκε και πολεμήθηκε η Εκκλησία έως απαξιώσεως, για να καμφθεί και να μην πείθει ο λόγος της ο πνευματικός. Όχι βέβαια ότι και η Εκκλησία και κυρίως ο κλήρος, δεν έχει τις ευθύνες της. Αν η Εκκλησία, όπως λέει ο καθηγητής Πέτρος Βασιλειάδης, σε παγκόσμιο επίπεδο λειτουργούσε με βάση τη διδασκαλία του Χριστού δεν θα υπήρχε σήμερα το άδικο κεφαλαιοκρατικό σύστημα που κατασπατάλησε τα υλικά αγαθά της κτιστής δημιουργίας παραδίδοντάς τα στα αδηφάγα θησαυροφυλάκια των ισχυρών της γης, αφού ο θεσμός της ατομικής ιδιοκτησίας, πάνω στην οποία κατά βάση στηρίζεται, αντιστρατεύεται βασικές Χριστιανικές αρχές, όπως αυτήν που προαναφέραμε, ότι «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής».

«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Γι’ αυτό στην παρούσα φάση ας προστρέξουμε, ας εκζητήσουμε τον Κύριο.

Τώρα που «καίγεται» το σπίτι μας, ας κοιτάξουμε πώς να σβήσουμε τη φωτιά. Αν ασχοληθούμε μόνο με το να βρούμε ποιος είναι ο εμπρηστής ενώ η φωτιά φουντώνει, μόνο αποκαΐδια θα αντικρίσουμε στο τέλος.

Γι’ αυτό λοιπόν ας ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ επιδεικνύοντας ΑΥΤΟΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ, ΥΠΟΜΟΝΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ, αν δεν έχουμε βέβαια ξεχάσει εντελώς να προσευχόμαστε!

Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Φραγκουλάκης

Αννόβερο-Γερμανίας

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2012-01-04T10:41:00.001+02:00

The Trier Apocalypse

Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση

Πολύς λόγος έγινε τον τελευταίο καιρό για το 2012 ως το τέλος του κόσμου σύμφωνα με μια αρχαία προφητεία των Μάγια. Η ανακύκληση των εσχατολογιών και κινδυνολογικών μελλοντολογιών δίνουν και παίρνουν σε κάθε εποχή. Θα ήταν, λοιπόν, παράδοξο στα χρόνια μας να μη συμβεί κάτι αντίστοιχο με τόσες ραγδαίες αλλαγές στο παγκόσμιο χωριό γη, οι οποίες αφαιρούν τη συνειδητή παρακολούθηση των τεκταινομένων. Όπως φαίνεται, άλλωστε, αυτός ο βομβαρδισμός δεν πρέπει να είναι και τόσο φυσικός, αλλά εν πολλοίς κατευθυνόμενος.

Έρχομαι λοιπόν στα καθ’ ημάς. Ποια είναι η θέση της Ορθοδοξίας; Θα έρθει μήπως φέτος ο αντίχριστος; Γεννήθηκε; Αν ναι, τι θα κάνουμε; Φαίνεται μάλιστα να δρομολογούνται ταχύτατες εξελίξεις που επισπεύδουν την έλευση των ημερών της Αποκάλυψης. Θα κάνω αρχικά μια μικρή αναφορά στην περιβόητη κρίση. Με θλίβει αφάνταστα η ανησυχία και η αγωνία των ανθρώπων της Εκκλησίας. Άραγε δεν υπάρχει Χριστός και θεία πρόνοια; Προς τι τόση ανασφάλεια; Υπάρχει, επομένως, κρίση: της πίστης μας, της χλιαρής μας πνευματικότητας. Ένα άλλο σημείο εδώ είναι η έλλειψη πνευματικών στάρτσυ – γερόντων, ορατά σημεία Θεού να ακουμπήσει ο κακομοίρης άνθρωπος των εσχάτων. Αυτές οι δύο ελλείψεις (γερόντων και πίστης) συνιστούν σημεία εσχατολογικά.

Όλοι γύρω μας και μεις μαζί τους εκλιπαρούμε, ζητιανεύουμε μια προφητικού χαρακτήρα κουβεντούλα ψευτοπαρηγοριάς. «Πες το και ας είναι ψέμα» είναι η ουσία της, οι δε μορφές της είναι ερωτήσεις τύπου «θα γυρίσουμε στη δραχμή» και «λέτε να πεινάσουμε» ή «θα γίνει στάση πληρωμών»; Κει, λοιπόν, που πας να ακούσεις τον γνήσιο – διό και όντως παραμυθητικό λόγο του Θεού - μέσα από εκκλησιαστικά χείλη, σου ΄ρχεται ο κόλαφος: λαϊκισμοί, σιωπές, μικρότητες, ελλειμματικότητες, αστειότητες, σίγουρα πάντως ελλιποβαρούς γνησιότητας.

Πριν προχωρήσω, να θυμήσω τα λόγια του γέροντα Πορφύριου ότι «για το χριστιανό δεν υπάρχει άγχος». «Άγχος ίσον ολιγοπιστία» (γέρων Ευσέβιος Γιαννακάκης). Αναρωτιέμαι αν πιστεύουμε ως χριστιανοί σήμερα, κληρικοί και λαϊκοί, πως κύριος της ιστορίας είναι ο Κύριος. «Τίποτε δε γίνεται χωρίς το θέλημά του» (γέρων Πορφύριος) και μάλιστα συμπληρώνω με τη σειρά μου δεν πρόκειται να υλοποιηθεί κανένα κακό σχέδιο, όθεν και αν προέρχεται, χωρίς ο Θεός να το επιτρέψει. Και σίγουρα Εκείνος ως πάνσοφος ξέρει τι και πότε να παραχωρήσει, ως παντοδύναμος πώς θα το κάνει και ως πανάγαθος πάντα προς το πνευματικό μας συμφέρον. Οι τελευταίες υπομνήσεις αμφιβάλλω αν γίνονται πιστευτές ή αντιληπτές από τα σκοτεινά κέντρα (δαιμονικά, ανθρώπινα και τα συναμφότερα), τα οποία συνθέτουν το ήδη μακροβιότατο «μυστήριον της ανομίας» (Β΄ Θεσ. 2:7), θα έπρεπε όμως να συμβαίνει αυτό, έστω και ακροθιγώς, από τη μεριά των χριστιανών.

Ο άγιος Νεκτάριος επισκεπτόμενος αρχές του περασμένου αιώνα το Άγιο Όρος, έλαβε για τον αιώνα αυτόν από έναν ερημίτη την προφητεία «κυρίαρχος ο φόβος». Φόβος και ανησυχία, λοιπόν, ως σημεία των εσχάτων, ως δαιμονικών καταστάσεων σημαντικά και των χρόνων της λύσσας του διαβόλου, ο οποίος προαισθάνεται την ιστορική του καθαίρεση. Είναι εντυπωσιακό το πώς οι πολλοί αναζητούν τις αιτίες της κρίσης. Τις ψάχνουν σε νούμερα ή σε λογικές ερμηνείες. Εκεί ψάχνουν και τις λύσεις. Όμως ας μάθουν από τη Γραφή ότι πίσω από όλα κρύβονται προσωπικές ενέργειες, σχεδιασμένες, ανθρωποκτόνες και απροσδιόριστες, διότι οι νόες που τις παράγουν είναι συν τοις άλλοις και παράφρονες, αφού τους έχει εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού. Η απάντηση στο ποιος κυβερνά και ποιος κρύβεται πίσω από όλα – όλοι υποψιάζονται πια πως δεν πρόκειται για απλές θεωρίες συνωμοσίας – βρίσκεται στο Ιω. 12:31. Προσωπικά δεν πιστεύω με τίποτε ότι εξηγείται με όρους οικονομίας το γεγονός παιδάκια στην Αφρική να πεινάνε και ποδοσφαιριστές τύπου Μέσι να έχουν στην τσέπη τόσα λεφτά που υπερβαίνουν τα ταμεία πολλών χωρών της Μαύρης Ηπείρου και ας έρθει όποιος άθεος ή και επιστήμων οικονομολόγος να με χλευάσει.

Κυκλοφορεί από παλιά μια προφητεία του αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης (+1908) αναφορικά με ένα όραμά του για τον μεγάλο άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833). Το προφητικό αυτό όραμα, που αποκαλύπτει τους διωγμούς και τα μαρτύρια των χριστιανών από τον τελικό αντίχριστο της ιστορίας, κλείνει με τη διπλή διαβεβαίωση του αγίου Σεραφείμ: «σύντομα, πολύ σύντομα θα γίνουν όλα αυτά». Πέρασε ήδη ένας αιώνας από τότε. Έχοντας υπόψη ότι για τον Θεό μια μέρα χίλια χρόνια και αντιστρόφως (Β΄ Πετρ. 3;8) θα προσθέσω πως μπορεί να μην τον δούμε φέτος τον οξαποδώ ή να τον δούμε και να μην τον καταλάβουμε. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δεν έχει πολύ ψωμί ακόμα η χάρτινη βασιλεία του που άρχισε με την πτώση του Αδάμ. Το αντίθετο: η κατάλυσή της φέρνει την αμετάκλητη έλευση της Βασιλείας του Θεού. Με αυτήν τη χαροποιό ελπίδα ζει ο χριστιανός. Και η «ελπίς τω Θεώ ου καταισχύνει» (Ρωμ. 5:5). Θα κλείσω με το γνωστό μου ρεφραίν για το εν λόγω θέμα: αυτό που ποτέ δεν κατάλαβε – ή αρνείται εγωιστικά να παραδεχτεί - ο διάβολος είναι πως άκων εξυπηρετεί το θείο σχέδιο. Η ψευδαίσθηση της ενδοκοσμικής «νίκης» του είναι η πιο τραγική ιστορική ειρωνεία.

Κ.Ν.

4/1/2012

ΣΚΟΠΕΛΙΤΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

2012-01-04T01:16:00.001+02:00

Φωτογραφίες: π. Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανός από τη Σκόπελο

Δείτε παρόμοιες φωτογραφίες Στον ίσκιο του Ήσκιου: Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία Σκοπέλου

Διαβάστε επίσης στο νυχθημερόν το χριστουγεννιάτικο διήγημα του π. Κωνσταντίνου Ν. Καλλιανού: Οι προπορευόμενοι...

"ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ" ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ, ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΖΕΡΜΠΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΛΤΟ ΛΟΓΙΑΔΗ

2012-01-03T03:11:00.001+02:00

Η καθιερωμένη ετήσια συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων στη μνήμη του ιδρυτή της Μάνου Χατζιδάκι στις 15 Ιουνίου 2009 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ήταν αφιερωμένη στην κινηματογραφική μουσική του συνθέτη.

Η έναρξη της συναυλίας ήταν μια αποκάλυψη! Ο δεξιοτέχνης στο ακορντεόν Χρήστος Ζερμπίνος και ο μαέστρος Μίλτος Λογιάδης στο πιάνο, έπαιξαν το απαράμιλλο Βάλς των χαμένων ονείρων από την ταινία Χαμένα Όνειρα (1961). Ο ενθουσιασμός του κοινού τους ...ανάγκασε να παίξουν τρεις ακόμη επιλεγμένες κινηματογραφικές μουσικές του Χατζιδάκι. Αυτό ήταν! Κάτι καινούργιο είχε γεννηθεί. Ερμηνεία με ευαισθησία, σεβασμό και γνώση. Χωρίς φλυαρίες και ενοχλητικούς αυτοσχεδιασμούς, οι δύο σολίστ εστιάζουν στην ουσία και στον μελωδικό παλμό των πρωτότυπων συνθέσεων.

Ένα χρόνο αργότερα οι δύο σολίστ έφτιαξαν μια μουσική παράσταση που παρουσίασαν στο Θέατρο Κάππα (Οκτώβριος 2010).

Στη σκηνή του Κάππα, Ζερμπίνος και Λογιάδης ερμήνευσαν μουσικές των: Ch. Chaplin, C. Gardel, A. Piazzolla, E. Satie, Ν. Πλατύραχου, L. Bacalov, D. Shostakovitch, Μάνου Χατζιδάκι.

Μόλις πριν λίγες μέρες (18/12/11) στον κινηματογράφο Τριανόν που γιορτάζει το ιωβηλαίο του (50 χρόνια), ανάμεσα σε άλλες εκδηλώσεις ήταν και η πρωτότυπη μουσική συνύπαρξη των Μίλτου Λογιάδη - Χρήστου Ζερμπίνου σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Ακολούθησε η προβολή της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή».

Προφανώς οι δύο άξιοι μουσικοί έχουν δώσει και άλλες συναυλίες που μου διαφεύγουν. Αυτό που θέλω να σας παρουσιάσω και να σας προτείνω, αγαπητοί συνοδίτες, είναι το cd που κυκλοφόρησαν με μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι και έχει τον τίτλο: Από τα πλήκτρα στην καρδιά. Πρόκειται για 15 τραγούδια, και δύο οργανικά τα οποία ερμηνεύουν ένα πιάνο κι ένα ακορντεόν που κελαηδάνε! Θα συμφωνήσω με τον Γιώργο Μονεμβασίτη ο οποίος γράφει στο εσώφυλλο του δίσκου πως η ερμηνεία "δεν αποσκοπεί σε μιαν επίδειξη δεξιοτεχνίας, αλλά σε μιαν επίδειξη ευαισθησίας". Νομίζω πως οφείλετε να ακούσετε αυτή τη μουσική συνύπαρξη. Τουλάχιστον ως άσκηση ευαισθησίας...

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΛΗΤΩΝ ΔΙΕΡΜΗΝΕΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

2012-01-02T20:05:00.001+02:00

Αριάδνη Βορνόζη, Άεργος. Αυγοτέμπερα σε νοβοπάν

Οι μετά μένους υπερασπιστές του ηγουμένου Εφραίμ έχουν, πάντως, και τα ωραία τους!

Στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα πάντα δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Έτσι, καταγράψαμε δύο πολύ ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις που αφορούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είναι ταυτόσημες.

Στην απάντηση του στον Μητροπολίτη Πέτρας Νεκτάριο, για το κείμενό του περί Εφραίμ, ο κ. Αιμίλιος Πολυγένης προβαίνει σε μια ενδιαφέρουσα εκτίμηση: "δεν δικαιούται ένας ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου να χρησιμοποιεί τέτοιες λέξεις, να βγάζει τέτοιο μένος για τον «φίλο που προασπίζει ευκαίρως ακαίρως», όταν η ίδια η Μητέρα Εκκλησία έχει επιλέξει για την ίδια υπόθεση τη σιωπή".

Διερωτάται ο καθείς: Αφού ο κ. Πολυγένης σέβεται τόσο πολύ το Οικουμενικό Πατριαρχείο ("είμαστε ελάχιστοι για να κρίνουμε"!) και "δικαιολογεί" και την μέχρι τώρα σιωπή του, γιατί έχει αναλάβει "σταυροφορία" για την υπόθεση της προφυλάκισης Εφραίμ;
Κι ακόμα, όταν ο κ. Πολυγένης δημοσιεύει δηλώσεις ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου οι οποίοι υπερασπίζονται τον Βατοπαιδινό ηγούμενο, τότε δεν τίθεται θέμα "σεβασμού" της σιωπής του Πατριαρχείου; Αν "η Μητέρα Εκκλησία ξέρει πότε και πώς και αν πρέπει να μιλήσει", όπως κόπτεται ο κ. Πολυγένης, δεν ενοχλείται ο κύριος αυτός από τις παράταιρες δηλώσεις ιεραρχών της που θεωρούν τον Εφραίμ οιονεί "όσιο"; Και το καλύτερο του κ. Πολυγένη: "Δίνοντας ένα στίγμα που σε καμία περίπτωση το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει υπονοήσει στο ελάχιστο". Τόσο καλά διερμηνεύει τις βουλές του Φαναρίου ο "δραγουμάνος" κ. Αιμίλιος!

Μάλλον ο σκοπός ήταν να ...εξουδετερωθεί και η μία και μόνη διαφορετική τοποθέτηση ιεράρχου, δηλ. του Σεβ. Πέτρας. Ενώ οι άλλες, οι "ημέτερες" να πέφτουν βροχηδόν!

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη ενός κ. Γιώργου Θεοχάρη, ο οποίος δεν μπορεί να υποφέρει την τοποθέτηση του Αρχιμ. Σωφρόνιου Γκουτζίνη (από την Ι. Μητρόπολη Ξάνθης), και ξεσπά ως μαινάς: "Οι πολιτικολογίες και πρόχειρες αναλύσεις του συγκεκριμένου Αρχιμανδρίτη για εθνικά θέματα είναι εκτός της αρμοδιότητάς του, δεν εκφράζουν ούτε το φρόνημα ούτε το πνεύμα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου και του Αγίου Όρους". Ο κ. Θεοχάρης γνωρίζει τόσο καλά το "φρόνημα και το πνεύμα" και του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Αγίου Όρους, ώστε δεν δικαιούται άλλος τις να ομιλεί. Και μας λέει επίσης ότι "το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπως το είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην τελευταία του επίσκεψη, ενθαρρύνει τον οικουμενικό χαρακτήρα του Αγίου Όρους και το προστατεύει από τον εθνοφυλετισμό". Πολύ σωστά αναπαράγει τον Πατριάρχη ο κ. Θεοχάρης. Αλλά καλό θα ήταν να μη λησμονεί ότι το Άγιον Όρος βρίσκεται υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου - ήτοι δεν είναι ξέφραγο αμπέλι - και ακριβώς η πνευματική διάσταση της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου προστατεύει και το Άγιον Όρος από τον πειρασμό του εθνοφυλετισμού.

Αναμένουμε με ενδιαφέρον, αγαπητοί συνοδίτες, και άλλες ανάλογες ερμηνείες - απείρου κάλλους! - της στάσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην υπόθεση Εφραίμ.
Οι εχέφρονες αφουγκράζονται την άχρι καιρού σιωπή του...
Π.Α.Α.

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ O ΚΕΙΟΣ - ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

2012-01-01T17:39:00.000+02:00

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ O ΚΕΙΟΣ

Ἄνθρωπος ἐὼν μήποτε φάσηις
ὅ,τι γίνεται αὔριον,
μηδ᾿ ἄνδρα ἰδὼν ὄλβιον,
ὅσον χρόνον ἔσσεται·
ὠκεῖα γὰρ οὐδὲ τανυπτερύγου μυίας
οὕτως ἁ μετάστασις!

Σύγχρονη απόδοση
Εἶσαι ἄνθρωπος καὶ γι'αυτό ποτὲ μὴν πεῖς
τὶ πρόκειται νὰ γίνει αὔριο,
μηδὲ ὅταν δεῖς κάποιον νὰ εὐτυχεῖ,
γιὰ πόσον χρόνο θὰ κρατήσει αὐτό·
διότι κι ἀπὸ τῆς γοργόφτερης μύγας
πιὸ ταχεῖα εἶναι ἡ μεταβολὴ τῶν πραγμάτων (τῆς τύχης)!
(Γιώργος Λαθύρης)

Μελοποίηση: Πέτρος Ταμπούρης
Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά
Βιντεο-δημιουργία: ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ

2012, όπως 1912

2012-01-01T02:41:00.001+02:00

Tης Αθηνάς Κακούρη*
Καθημερινή

Αγιε μου Βασίλη, κάνε σε παρακαλώ το 2012 να αφιερωθεί στην Ελλάδα τού 1912. Η επέτειος είναι υπέρλαμπρη: μπήκαμε σ’ έναν πόλεμο αιφνιδίως και πετύχαμε να στρέψουμε την περιφρόνηση που υπήρχε για μας σε κατάπληξη, σε θαυμασμό, αλλά και σε ζήλια για το έπαθλο που κερδίσαμε. Δεν ήταν όμως παρά η ανταπόδοση της παλαιάς οφειλής του 1821, όταν Κρήτη, Νησιά, Μακεδονία και Ηπειρος, είχαν θυσιαστεί για να μην σβύσει η φλόγα της Ελευθερίας στην Πελοπόννησο. Σπουδαίο και μεγάλο και αξιομνημόνευτο είναι το πολεμικό 1912 καθώς και η κοινωνία που το δημιούργησε. Τι είχαν αυτοί οι κοντινοί μας πρόγονοι –πολύ κοντινοί, παππούδες και προπάπποι μας ήταν–, τι είχαν λοιπόν που δεν το έχουμε εμείς σήμερα, όταν καλούμαστε να κάνουμε πάλι μια μεγάλη προσπάθεια και παραλύουμε;

Νομίζω πως κάτι καλό θα βγει αν στην φετεινή επέτειο καταπιαστούμε να γνωρίσουμε το 1912. (Προς Θεού όμως, Αγιε μου, άσε τα επίσημα όργανα –όλα ανεξαιρέτως, κρατικά, κλαδικά, κεντρικά, ημικρατικά, περιφερειακά, παρασιτικά, παρανοϊκά–, άσε τα να κοιμούνται. Μας αρκούν οι τελευταίες απρέπειες με τις οποίες μας περιλούσανε.) Μεταξύ μας λοιπόν, σε συντροφιές, Συλλόγους, Αναγνωστικές Λέσχες, Ενώσεις, Εταιρείες, σε ομάδες λογίων μακρυά απ’ την πρωτεύουσα, χωρίς φασαρία, ακόμη και μοναχός του ο καθένας, ας αναζητήσουμε τους προγόνους μας στην ευλογημένη εκείνη ώρα του 1912 όπου τίποτα δεν μας δίχαζε, και ας δούμε τι κράτος είχαμε, τι ηγεσία –πολιτειακή, πολιτική, στρατιωτική, πνευματική– και πώς ρίχτηκε ολόκληρη η κοινωνία στον αγώνα αποφασισμένη να τον κερδίσει.

Η επέτειος του 1912 έχει αντικείμενο μελέτης για τού καθενός τις προτιμήσεις. Οι πηγές είναι άφθονες και προσιτές. Στο διαδίκτυο οι εφημερίδες της εποχής –οι κατάλογοι των δωρεών, οι φωτογραφίες των υπερωκεανείων που έφθαναν απ’ την Αμερική κατάμεστα από νέους εθελοντάς, οι φωτογραφίες των πρωταγωνιστών– βασιληάς Γεώργιος ο Α΄, διάδοχος ο Κωνσταντίνος, πρωθυπουργός ο Βενιζέλος, η βασίλισσα και οι πριγκήπισσες, όλες νοσοκόμες στο μέτωπο... Το πλοίο που μετέτρεψε σε πλωτό νοσοκομείο η Μαρία Βοναπάρτη, και τους συρμούς που εξόπλισε με νοσοκομειακές κλίνες η πριγκήπισσα Ελένη, με δικά τους έξοδα και οι δύο. Το εκατομμύριο του πλουσίου και της χήρας ο οβολός, δωρεές μεγάλες και τα δύο. Σε πολλά αρχεία, π.χ. του Λυκείου των Ελληνίδων και του Αρσακείου, βρίσκονται όλες οι λεπτομέρειες για τη σημαντική συμβολή τους σ’ εκείνη την εθνική προσπάθεια. Υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι που έχουν στα σκονισμένα ράφια τους όχι ένα μόνο, αλλά πολλά βιβλία αφιερωμένα ή εμπνευσμένα από το ’12. Ολόκληρες βιτρίνες θα μπορούσε να στηθούν με τέτοια έντυπα, από τον εξαιρετικό τόμο της Ιστορίας του Στρατού για το Υγειονομικό μέχρι τις ανταποκρίσεις και τα σχέδια της Φλωρά Καραβία, και πολλές Ημερίδες θα μπορούσαν να προσφέρουν βήμα για καινούργιες μελέτες και καινούργιες απόψεις και φρεσκάρισμα των παλαιών. Υπάρχουν πλήθος λιθογραφιών. Πολλά παιδιά θα ενδιαφέρονταν να οδηγηθούν σε πεδία σπουδαίων μαχών. Πολλά άλλα παιδιά θα φιλοδοξούσαν να παραστήσουν την Κοτοπούλη και την Κυβέλη και τις άλλες πρωταγωνίστριες των Επιθεωρήσεων. Βρίσκονται εύκολα και οι παρτιτούρες για όποια Ωδεία ή Μουσικούς Συλλόγους θα ενδιαφέρονταν να φέρουν πάλι ανάμεσά μας τις μελωδίες του 1912, τα ζωηρά εμβατήρια και τα τσαχπίνικα τραγουδάκια των Παναθηναίων. Ο ορμητικός ναύαρχος Κουντουριώτης δεν υπάρχει βεβαίως πια, αλλά ο «Αβέρωφ», το μεγάλο για την εποχή του θωρηκτό που μας εξασφάλισε την συμμετοχή σ’ εκείνον τον πόλεμο, μας περιμένει να τον επισκεφθούμε στο Φάληρο.

Εδώ κι εκατό ακριβώς χρόνια επιδείξαμε αρετές σπουδαίες. Δεν θα τις ανακτήσουμε απλώς και μόνον αναδιφώντας το 1912. Θα αρχίσουμε όμως να καταλαβαίνουμε ποιες ήταν και γιατί χρειάζονται. Και πάντως θα πάρουμε τη βαθειά ανάσα καθαρού αέρα που τόσο πολύ τη χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε.

* Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας.

ΡΩΣΙΚΑ ΞΕΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΦΡΑΙΜ

2011-12-31T17:47:00.001+02:00

Ιβάν Κουντριάσεφ, Κατασκευή ευθύγραμμης κίνησης (1925).

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Από τα πολλά ξένα και παράδοξα που ακούγονται αυτές τις ημέρες με αφορμή την προφυλάκιση του ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ, είναι και τα παρακάτω, για τα οποία ζητώ την συνδρομή σας, αγαπητοί συνοδίτες, καθώς μόνος μου αδυνατώ να τα ερμηνεύσω:

1. Διαρκείς είναι οι παρεμβάσεις υπέρ του Εφραίμ του κ. Σεργκέι Ρούντεφ, ο οποίος είναι πρόεδρος του φιλανθρωπικού ιδρύματος Εταιρεία Φίλων της Μονής Βατοπεδίου «Μάξιμος ο Γραικός». Φίλοι του Βατοπαιδίου, λοιπόν, εν Ρωσία. Άραγε υπάρχει ανάλογη "Εταιρεία Φίλων" για το Ρωσικό Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος; Μήπως υπάρχουν ανάλογες ...φιλικές ρωσικές εταιρείες και για άλλες αγιορείτικες μονές; Αν κάποιος ξέρει...

2. Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων έχει πει πολλά ενδιαφέροντα αυτές τις μέρες. Ξεχωρίζω:

α. "Ο μοναδικός κατηγορούμενος στην υπόθεση, ο οποίος κρίθηκε απαραίτητα να φυλακισθεί, είναι ένας ηλικιωμένος και φορτωμένος με τις ασθένειες κληρικός". Νομίζουμε ότι ο Άγιος Βολοκολάμσκ αδικεί τον γέροντα Εφραίμ. Δεν είναι δα και τόσο ηλικιωμένος και δεν έχει και τόσες ασθένειες που να μην του επιτρέπουν να περιοδεύει επί ένα και πλέον μήνα στην Αγία Ρωσία. Κοινή λογική...

β. "Ο Πατριάρχης Κύριλλος δεν έστειλε την έκκλησή του για αποφυλάκιση του γέροντα Εφραίμ στον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για να μην εισακουστεί"!! Δηλαδή κατά τον Άγιο Βολοκολάμσκ ο Πρόεδρος άμα τη λήψει της εκκλήσεως έπρεπε πάραυτα να την εκτελέσει. Ωραία ρωσική-τσαρική λογική!...

3. Το ρωσικό Ιδρυμα «Αγιος Ανδρέας» πρότεινε, όπως μας πληροφόρησαν τα ΜΜΕ, να πληρώσει εκείνο την εγγύηση που έχει οριστεί για να αποφυλακιστεί ο ηγούμενος Εφραίμ. Άρα, οι Ρώσοι είναι διατεθειμένοι και με οικονομικά μέσα - όχι και τόσο ευτελή, όπως μπορεί καθείς να υποπτευθεί - να κάνουν παν το δυνατόν για την αποφυλάκιση.

4. Γράφτηκε, ειπώθηκε και έγινε (;). Ο ηγούμενος Εφραίμ έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο κάποιες δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το εν Ρωσία προσκύνημα της Αγίας Ζώνης. Δόθηκαν τα χρήματα όντως; Και πόσα είναι αυτά; Είναι άραγε όλα τα συγκεντρωθέντα χρήματα από την περιοδεία του ενός μηνός ή μέρος αυτών; Δε νομίζω ότι θα απαντήσει κανείς. Προς προβληματισμόν θέτω τα ερωτήματα.

Καλή πρωτοχρονιά, αγαπητοί συνοδίτες.

amen

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ

2011-12-30T23:30:00.010+02:00

Κωνσταντίνος Μαλέας, Ακρόπολη (1918-20). Λάδι σε χαρτόνι

Του Roni Bou Saba

Είμαι ήδη στην τρίτη μέρα της διαμονής μου στην χώρα μου τον Λίβανο. Όσους έχω δει, με έχουν ρωτήσει για την "κρίση" στην Ελλάδα. Κάποιοι μάλιστα έχουν σχηματίσει και μια άποψη για το θέμα με βάση τα όσα λένε τα ΜΜΕ. Τα δικά μας λιβανέζικα ΜΜΕ δεν έχουν ανταποκριτές στην Αθήνα και ό,τι αναπαράγουν είναι των διεθνών πρακτορείων. Η άποψη που στηρίζεται στην ενημέρωση που αντλεί κανείς από εκείνα τα μέσα είναι πολύ ζοφερή. Δεν είναι σύμφωνα με όσα είδα και γνώρισα αληθή. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι μια συκοφαντική δυσφήμιση της Ελλάδας.

Συζητώ με τους φίλους μου και τις παρέες που συναντώ για τα πράγματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Πιστεύω στην Ελλάδα που είδα, και αυτήν υπερασπίζομαι. Η Ελλάδα αυτή δεν μοιάζει με εκείνη των ΜΜΕ. Είναι μια Ελλάδα που πάντοτε είχε μια μεγαλοψυχία προς τους πάντες. Μιλώ έχοντας σπουδάσει στην Θεολογική Σχολή στο Λίβανο, όπου μας έστελνε το Ελληνικό Κράτος καθηγητές για να σπουδάσουμε και μιλώ έχοντας επίσης σπουδάσει στην Ελλάδα με υποτροφία του Ελληνικού Κράτους και εν καιρώ "κρίσης", σε καιρό δηλαδή που θα μπορούσε η Ελλάδα να κόψει την υποτροφία μου και των άλλων υποτρόφων και να μας ζητήσει να επιστρέψουμε στις χώρες μας ο καθένας.

Η Ελλάδα έχει όμως ένα δυνατό χαρτί στο χέρι της- όχι μόνο ένα αλλά για ένα θα μιλήσω- το οποίο είναι ο μακραίωνος πολιτισμός της. Η λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου είναι εν πολλοίς προϊόν του ελληνικού πολιτισμού, που διαλεγόμενος με τους άλλους πολιτισμούς της περιοχής διαμόρφωσε ένα ξεχωριστό τρόπο σκέψης και έκφρασης της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο ελληνικός πολιτισμός ανήγαγε την ελληνική γλώσσα σε ένα υψηλό πεδίο, όπου δύνανται να εκφραστούν οι ανθρώπινες εμπειρίες με πολλή ακρίβεια, όπου δύνανται, συνεπώς, να τεθούν ερωτήσεις περί αυτών των εμπειριών και να γεννηθεί η φιλοσοφία, όπου δύνανται να τεκμηριωθούν οι απαντήσεις και οι λύσεις και να εκπορεύεται η τέχνη (αρχιτεκτονική, γλυπτική, κ.λπ.) και η δημοκρατία.

Αυτή η Ελλάδα του μεγάλου πολιτισμού πρέπει να εμπιστευτεί τον εαυτό της σε σημαντικούς ανθρώπους όπως ήταν ο Κωστής Μοσκώφ. Φέτος στα Καβάφεια τιμήθηκε η μνήμη του, και είχα την ευκαιρία να υποτιτλίσω το βίντεο που προβλήθηκε εκεί (παρακάτω παρατίθεται χωρίς υποτιτλισμό), και ταυτόχρονα να θυμηθώ και να σκεφτώ τα όσα είχα ακούσει γι' αυτόν από φίλους που τον γνώρισαν από κοντά. Ο Κωστής Μοσκώφ πήγε στην Αλεξάνδρεια και βρήκε κάτω από τη στάχτη μια σπίθα ελληνισμού που περίμενε κάποιον να την αναζωπυρώσει πάλι. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν ιστορικός και ήξερε τον πλούτο της Ελλάδας. Γι' αυτό και βρήκε τον τρόπο η Ελλάδα να ξαναμπεί στις καρδιές των Αιγυπτίων, και να φέρει την Αίγυπτο στην καρδιά των Ελλήνων. Αυτή η κίνησή του προς τις δύο κατευθύνσεις ωφέλησε, εν τέλει, την Ελλάδα πάρα πολύ. Έδωσε ώθηση στο άνοιγμα των Αιγυπτίων προς την Ελλάδα από τη στιγμή που είδαν ότι η Ελλάδα τους άνοιξε την καρδιά της.

Αυτή η σχέση βοηθάει την Ελλάδα στην αντιμετώπιση της δυσφήμισης που δέχεται από τα ΜΜΕ, γιατί μέσω αυτής της σχέσης μεταδίδεται η αληθινή Ελλάδα και την γνωρίζει ο κόσμος με το πραγματικό της πρόσωπο. Θεωρώ ότι ο Κωστής Μοσκώφ δημιούργησε ένα μοντέλο που προβάλλει την Ελλάδα με ένα διαφορετικό τρόπο, ένα τρόπο ουσιαστικό, και αποτελεί αντίδοτο στην συκοφαντική δυσφήμιση που παρατηρείται.

Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου είναι ιστορικά κοντά στην Ελλάδα, αλλά τελευταία οι πολιτιστικές σχέσεις έχουν μειωθεί. Ο Κωστής Μοσκώφ απέδειξε ότι όλοι χάνουμε όταν δεν γνωρίζουμε την Ελλάδα και δεν μας γνωρίζει η Ελλάδα. Σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές του αναβρασμού των αράβων σε διάφορες χώρες θα ήταν πολύ σημαντική η γνώση της ελληνικής σκέψης, που θεμελίωσε τις ελευθερίες- ατομικές και κοινωνικές. Και σ’ αυτή την λασπολογία εναντίον της Ελλάδας η Ανατολική Μεσόγειος θα μπορούσε να υπερασπιστεί την πολιτιστική της πρωτεύουσα εφ’ όσον την θυμάται ως τέτοια. Εδώ ο Κωστής Μοσκώφ μπορεί να είναι καθοδηγητής, και οι σχέσεις όπως εκείνος άρχισε να τις θεμελιώνει είναι περισσότερο από αναγκαίες.

Ο ΠΑΠΑΡΟΚΑΣ, Η ΡΟΜΦΑΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑΣ...

2011-12-30T15:27:00.000+02:00

Πάνος Χαραλάμπους, Δέμα. Μικτή τεχνική σε μουσαμά

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Στον κρώζοντα αρθρογράφο: «Και επειδή και στο διαδίκτυο ισχύει το scripta manent μπορεί όποιος έχει αντίθετη άποψη να μας στείλει το άρθρο με το οποίο η Romfea.gr εξέφρασε προσωπική άποψη κατά της Μητέρας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως», απάντησε καταλλήλως προ καιρού ο Αρχιμ. Γεράσιμος Φραγκουλάκης από το Αννόβερο της Γερμανίας.

Μου έδωσε ιδέες ο π. Γεράσιμος για να απαντήσω και εγώ, με τη σειρά μου, στον ολοφυρόμενο για την "κομμένη" ενημέρωση εκ Φαναρίου προς τον ιστότοπό του. Το ανέβαλα. Ίσως το θεώρησα και περιττό. Όμως να που η αφορμή δόθηκε.

Η δήλωση του παπαροκά για το άρθρο του Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου αναφορικά με την προφυλάκιση Εφραίμ:

"Την ώρα που αδελφός του κληρικός βρίσκεται στη φυλακή, καλόν είναι Ιεράρχες που πήραν την Τουρκική υπηκοότητα, έχοντας την φιλοδοξία να γίνουν και Οικουμενικοί Πατριάρχες να σιωπούν, διότι προκαλούν τους πιστούς με όσα γράφουν".

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον παπαροκά και το πρακτορείο Ρομφαία, ο Πέτρας Νεκτάριος δεν δικαιούται δια να ομιλεί ως ιεράρχης που πήρε την τουρκική υπηκοότητα. Ενώ αυτοί οι Ελληναράδες!...

Το συγκεκριμένο πρακτορείο είναι αλήθεια ότι ήταν ακραιφνώς "ελληνοκεντρικό" στην υπόθεση της τουρκικής υπηκοότητας για ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου εκτός Φαναρίου, γεγονός που αποτελεί μια ακόμα κατάκτηση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Έτσι, προέβη στις κάτωθι αναρτήσεις (σταχυολογώ ενδεικτικώς) για να υπερασπιστεί την κατά της τουρκικής υπηκοότητας γραμμή, ήτοι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιδιώκει το Φανάρι:

- Απόσχιση και στα Δωδεκάνησα προωθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Άρθρο του Χ. Αλεξόπουλου από την εφημερίδα ΑΞΙΑ.

- Εκτουρκισμός Μητροπολιτών σε Κρήτη και Δωδεκάνησα. Του Νίκου Μελέτη από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

- Καλλικράτης και στην Εκκλησία;;; Της Πέγκυς Ντόκου από την εφημερίδα "Πρόοδος".

Αναδημοσιεύοντας αυτά τα άρθρα (ιδίως τα δύο πρώτα) η Ρομφαία δεν εξέφρασε "προσωπική άποψη κατά της Μητέρας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως", αλλά υπέσκαψε άλλως πως την υπόθεση της τουρκικής υπηκοότητας, υποδαυλίζοντας ...πάθη. Σε ένα τόσο λεπτό και κρίσιμο θέμα, που αφορά και στην γείτονα και στο αύριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και η αναδημοσίευση - και μάλιστα με προκλητικούς τίτλους - συνιστά θέση!

Γιατί γνωρίζουμε πως άλλα που δεν θέλει δεν τα αναδημοσιεύει ο ρομφαιοφόρος.

Αυτά επί του παρόντος και Καλή Χρονιά!